Για να δείξεις ότι διαφέρεις, πρέπει να διαφέρεις κιόλας…

γράφει ο Κώστας Μαρούντας

Κάθε κόμμα που κατεβαίνει στις εκλογές, ειδικά εκείνα που ανήκουν στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, οφείλουν να μελετήσουν καλά την προεκλογική τους εκστρατεία. Αυτό προϋποθέτει πολύπλευρη δουλειά που να μπορεί να συνδυάζει εμπειρική, αλλά και επιστημονική διερεύνηση των πραγμάτων. 

Με «παρακλάδια» που απλώνονται σε όλα σχεδόν τα πεδία της κοινωνικής ζωής, και σχετίζονται με τάσεις, με συναισθήματα, με ανάγκες, με δεδομένα, με απαιτήσεις, με επιθυμίες, με παρελθούσες δειγματοληπτικές αναδείξεις, με μελλοντικές προσδοκίες, ακόμα και με απλές -παραιτημένης φαιάς ουσίας- καταγραφές σπερματικών νοητικών επεξεργασιών στα μυαλά κάθε προβληματισμένου ανθρώπου. 

Πίσω από κάθε σύνθημα ενός κόμματος, πίσω από τις επιλεγμένες λέξεις που συνθέτουν τους προεκλογικούς λόγους κρύβεται προεργασία, ως προς τις βασικές κατευθύνσεις βέβαια. Γιατί, για παράδειγμα, σε μια ομιλία μπροστά σε κοινό καθοριστικό ρόλο θα διαδραματίσει και το προσωπικό στάτους κβο που θα διαμορφώσει ο κάθε ομιλητής σύμφωνα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί μέσα σε λίγους μήνες τη δεύτερη ευκαιρία έγκρισης προεκλογικών υποσχέσεων του από τη λαϊκή βούληση (για να μην αναφερθούμε στο δημοψήφισμα). Επί της ουσίας, να μας επιτραπεί να θεωρούμε πως για πρώτη φορά διεκδικεί την εξουσία ο πραγματικός ΣΥΡΙΖΑ. Υπό την έννοια των προθέσεων και των στόχων της ηγετικής του ομάδας. 

Το «όμορφο ταξίδι της αριστερής αντιπολίτευσης» μέσα στο προνομιακό πεδίο των καταστροφών που προκαλούσε στην πλειοψηφία του κοινωνικού σώματος η μνημονιακή μέγγενη τελείωσε κάπως απότομα, άκομψα και σίγουρα κόντρα στις επιθυμίες πολλών «επιβατών» του που είχαν πιστέψει στην κατάκτηση στόχων που αποδείχθηκαν φρούδες ελπίδες. Πότε; Μα, φυσικά, την ώρα που ενημερωθήκαμε πως «βγήκε καπνός» από την αίθουσα στην οποία συνεδρίαζαν οι Ευρωπαίοι εταίροι και οι εκπρόσωποι της Ελληνικής κυβέρνησης, στο υψηλότερο επίπεδο αρχηγών κρατών...

Η ανακοίνωση της συμφωνίας ήταν στην ουσία το τέλος της εποχής του όποιου «αγώνα» (δεν βάζουμε εισαγωγική επικάλυψη για να δώσουμε αρνητική χροιά, αλλά για να στοχεύσουμε στην ουσία του τελικού αποτελέσματος), και το άνοιγμα στο παραθύρι της νέας εποχής. Κι αν ίσως το παιχνίδι ήταν χαμένο μέσα σε ένα τόσο δυσμενές περιβάλλον (ειδικά όσον αφορά στις εξωτερικές πιέσεις), είναι δύσκολο να πειστούμε πολλοί πως δεν μπορούσε να διεκδικηθεί κάτι καλύτερο.

Όχι όμως πολύ καλύτερο… Και έχει τη σημασία του αυτό, γιατί όσοι πιστεύουν κάτι διαφορετικό θα πρέπει να ξέρουν πολύ καλά (και να το λένε δημοσίως με παρρησία) πως κάθε άλλος δρόμος απαιτούσε σκληρότατες θυσίες και «αίμα και δάκρυα». Ο δρόμος από την άρνηση στην κατάφαση είναι ο δυσκολότερος που υπάρχει...

Πια, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο κανονικός ΣΥΡΙΖΑ, αυτός που όταν διαφάνηκε πως κινείται προς τα «εγχώρια ανάκτορα» όφειλε να (προσπαθήσει να) είναι για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις κυβερνητικές υποχρεώσεις μέσα σε περιβάλλοντα ασφυκτικά. 

Διεκδικεί πια την εξουσία προσπαθώντας να προβάλλει τις διαφορές από τη ΝΔ, που, ναι, είναι υπαρκτές σε ορισμένα σημεία. Γιατί, αν στα κύρια υπάρχει μπούσουλας εξαναγκαστικών συγκλίσεων, υπάρχουν και (μη αμελητέες) λεπτομέρειες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Τώρα, όμως, είναι που θα κριθεί πραγματικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν κερδίσει τις εκλογές και συγκροτήσει κυβέρνηση με βασικό κορμό τον ίδιο, οφείλει να τηρήσει αυτά που υπόσχεται σήμερα. Θα πει κανείς πως αυτό ισχύει για κάθε κόμμα, σε κάθε εκλογική διαδικασία από την πρώτη κιόλας φορά που στήθηκαν κάλπες στην ιστορία. Ναι, αλλά εδώ υπάρχει μια τεράστια διαφορά. 

Όταν ο κόσμος ξέρει ποιες είναι οι βασικές σου υποχρεώσεις (κι όχι προθέσεις σου), γιατί έχεις υπογράψει μνημόνιο, σου δίνει μια ευκαιρία «με μισή καρδιά» για να υλοποιήσεις τα υπόλοιπα. Αφού οι περισσότεροι Έλληνες ακούν τη λέξη μνημόνιο και κάνουν το σταυρό τους... Αν δεν το κάνεις ούτε αυτό, τότε η κάθοδος (κυρίως σε αξιακό επίπεδο) θα είναι ραγδαία, και πολύ δύσκολα να ξανασηκώσεις κεφάλι μέχρι να ξεχαστούν τα προηγούμενα σου πεπραγμένα ή να το φέρουν οι ίδιες οι συνθήκες ώστε να χρειάζεσαι για την αποκατάσταση της συστημικής ευρυθμίας.

Αν πάρουμε ως ενδεχόμενο -για να γίνει κουβέντα- την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις εκλογές, θα πρέπει να κρίνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ από το επόμενο κιόλας διάστημα όσο πιο βαθιά και με όσο το δυνατόν περισσότερη ακρίβεια μπορούμε. 

Επαναλαμβάνουμε το ουσιαστικό σκεπτικό μας ως κατακλείδα του σημερινού σημειώματος: όταν τα πράγματα αναδεικνύονται προεκλογικά πιο ελαστικά τότε είναι παραδοσιακά και πιο πιθανό να λάβουν χώρα όψιμες αθετήσεις μεταγενεστέρως. Όταν όμως είναι ήδη στενά τα περιθώρια -όπως «καλή ώρα» τώρα- και οι μόνες σου υποσχέσεις είναι κατά 90% η τήρηση των συμφωνηθέντων και η διερεύνηση των πιθανοτήτων για κάποια παραθυράκια επ΄ αυτών, τότε όλα τα υπόλοιπα που σχετίζονται με τις προγραμματικές σου διακηρύξεις και τις ιδεολογικές σου αναφορές είσαι υποχρεωμένος να τα εφαρμόσεις για πολλούς λόγους που άπτονται τόσο μιας ηθικής διαφοροποίησης (στην οποία τόσο πολύ επένδυσες προεκλογικά), όσο και για πρακτικές εξυπηρετήσεις του δικού σου συμφέροντος στο άμεσο και μακροπρόθεσμο μέλλον. Για να δείξεις ότι διαφέρεις, πρέπει να διαφέρεις κιόλας…

 

Θεωρούν αρκετοί πως αυτά τα ζητήματα είναι σημαντικότερα από την ανεύρεση των επόμενων κυβερνητικών εταίρων. Οι πρόθυμοι έτσι και αλλιώς υπάρχουν και κάνουν μπαμ από μακριά. Η εξουσία δεν μπορεί παρά να είναι πάντα ελκυστική. Πάντα υπήρχαν από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκαν ελέω συνθηκών οι ανάγκες των κυβερνήσεων συνεργασίας.

Ας τολμήσουμε για το τέλος μια εκτίμηση: το σενάριο του «μεγάλου συνασπισμού» μάλλον θα κρατηθεί στα συρτάρια ως «χρυσή εφεδρεία» για πιθανές δύσκολες στιγμές σε περίοδο που θα υπάρχει πραγματική ανάγκη. Γιατί αν καεί από τώρα, δύσκολα να συσταθούν οι βασικοί μελλοντικοί πυλώνες που για αρκετά χρόνια θα λύσουν το πρόβλημα της διακυβερνησιμότητας στον ελλαδικό χώρο (Κεντροδεξιά-Κεντροαριστερά)… Για να δούμε λοιπόν τι θα δούμε.. Πάντα οι εκτιμήσεις είναι επισφαλείς, και οι προβλέψεις λαχείο, αλλά οι ρημάδες οι ανάγκες του πολιτικού συστήματος φωνάζουν ώρες-ώρες...

 

 

ΥΓ. Να υπενθυμίσουμε, δε, πως (και) σε αυτές τις εκλογές κατεβαίνουν κι άλλα κόμματα πέρα από το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ. Μπορεί ορισμένοι να θέλουν να μετατρέψουν τις εκλογές σε δημοψήφισμα «Τσίπρας ή Μεϊμαράκης», όμως η αστική Δημοκρατία επιτρέπει σε πολλές απόψεις να διεκδικούν την εκλογική καταγραφή. Οι εκλογές για όσους θέλουν να συμμετάσχουν και να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα δεν είναι μονάχα ζήτημα διακυβέρνησης, δηλαδή επιλογής του καταλληλότερου διαχειριστή. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν είναι σαν το αμερικάνικο και δεν πρέπει να γίνει ποτέ να μας επιτραπεί να πούμε. Και σε αυτή τη θέση ελπίζουμε να συμφωνούν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι από αυτούς που θα επιλέξουν, είτε το ΣΥΡΙΖΑ, είτε τη ΝΔ, σε αυτές τις εκλογές.

Κάθε άποψη έχει σημασία και ας δίνουν οι περισσότεροι σημασία μονάχα στις επικρατέστερες… Βέβαια, δεν έχουν όλες την ίδια βαρύτητα, αλλά δεν πρέπει να χάσουμε την πίστη μας στο δικαίωμα να ακούγονται όλες. Πριν τη διαμόρφωση της δικής μας άποψης που θα αποτελέσει και το βατήρα για τα επόμενα άλματα μας...