Ενθουσιασμός και αξιοπρέπεια

Για ποια ελπίδα, ποιο όραμα, ποια προοπτική εξακολουθούν να μιλάνε οι αθεόφοβοι; | ΕUROKINISSI 

γράφει ο Γιώργος Σταματόπουλος

Μα πού πήγε εκείνη η αξιοπρέπεια; Ολοι θυμόμαστε ότι ήταν το κύριο πολιτικό σύνθημα στις εκλογές του Γενάρη. Ουδείς την έχει αναφέρει σε τούτο το προεκλογικό παιγνίδι, ούτε μια φορά. Τι έγινε; Τη χάσαμε; Και πώς ζούμε χωρίς αυτή; Πώς, πότε και γιατί τη χάσαμε; Μήπως είχαμε κάνει λάθος και της είχαμε προσδώσει σημασία που δεν θα ‘πρεπε;

Μήπως εγκαταλείψαμε το αξιακό μας σύστημα ή μήπως οι ίδιες οι αξίες βλέποντας την αδιαφορία μας πήραν των ομματιών τους; Δεν την ακούω πάντως, όταν αριθμούνται τα ηθικά πλεονεκτήματα των μονομάχων από τους ίδιους ή τους κολαούζους τους. Την άτιμη...

Μαζί της εξαφανίστηκε κι εκείνος ο θαυμάσιος ενθουσιασμός για την πρώτη φορά Αριστερά που απογειώθηκε κατά το δημοψήφισμα μ’ εκείνο το μοναδικό -κόντρα στη βάρβαρη προπαγάνδα ξένων και ντόπιων μέσων ενημέρωσης- «όχι», που εκτοξεύτηκε στο 61,3% (και το πήρε ο διάολος επειδή ο τότε πρωθυπουργός τρομοκρατήθηκε και δεν ήξερε τι να το κάνει· το έκανε «ναι» και ησύχασαν όλοι· κι εμείς μαζί με τους βιομήχανους και τους εταίρους και το Ποτάμι, τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ, τους ΑΝ.ΕΛΛ.). Αρτζι, μπούρτζι και λουλά.

Μάλλον συνέβη το εξής: την «κατακτήσαμε» την αξιοπρέπεια, την καμαρώσαμε, τη θωπεύσαμε, την εσωτερικεύσαμε. Ναι, αυτό είναι το μεγαλείο του ανθρώπου: να εσωτερικεύει την Ιστορία, τον πολιτισμό και τις αξίες και ελεύθερος πλέον να προτάσσει τη λογική της εξουσίας. Μανία που έχουν μερικοί να υποστηρίζουν ότι η εξουσία παραμορφώνει τον άνθρωπο (μέσα κι έξω)...

Τώρα, πού τρύπωσε ο ενθουσιασμός, ουδείς γνωρίζει. Τον καταχώνιασαν σε αβύσσους κάποιοι επιτήδειοι; Για ποια ελπίδα, ποιο όραμα, ποια προοπτική εξακολουθούν να μιλάνε οι αθεόφοβοι; Με μισή καρδιά θα ψηφίσουν οι περισσότεροι, βουρκωμένοι από την οργή και την παραίτηση. Ας πάψουν λοιπόν τα μεγάλα λόγια· ενοχλούν.

Ας κάνει ο καθείς τη δουλίτσα του χωρίς να προκαλεί, όμως, το λαϊκό αίσθημα, ας το αφήσουν στο δράμα του. Η ψήφιση των τριών μνημονίων απαγορεύει την όποια ρητορική, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Και, εντάξει, πειστήκαμε πως στην πολιτική δεν χωρεί η ηθική ή η αισθητική· κυριαρχεί μόνον η άτεγκτη λογική της εξουσίας. Το μάθαμε κι ας αρνηθήκαμε επί πολύ καιρό να γίνουμε κάτοχοι μιας τέτοιας γνώσης.

Εχει γούστο. Με ρωτάει κάποιος από μια παρέα μεσηλίκων τι θα ψηφίσω και δεν απαντώ αμέσως. Πώς σπάει ο διάολος το ποδάρι του και κάποιος άλλος με ρωτά τι ομάδα είμαι(!). Πάλι τον κοιτώ αμήχανος. Με κοιτάνε με τη σειρά τους περίεργα, απαξιωτικά πώς και σηκώνονται και φεύγουν.

Πού μπλέξαμε μ’ αυτόν τον μαλάκα έλεγαν -σίγουρα- μεταξύ τους καθώς απομακρύνονταν. Θεωρούσαν ότι είμαι ανάξιος ν’ ασχοληθεί κάποιος μαζί του και ας μ’ αρέσει το παιγνίδι (είμαι φανατικός φίλος του homo ludens) και ας θεωρώ δεύτερη φύση την πολιτική (όταν όμως συμμετέχουν όλοι και όχι μόνον οι επαγγελματίες και οι παρατρεχάμενοι...).

Κάπως έτσι διαμορφώνονται οι κοινωνικές σχέσεις: με βάση την οπαδικότητα και ας υπερασπίζεσαι εσύ το μεγαλείο τού συνανήκειν και της συλλογικότητας· αυτά είναι για σαλούς μόνο, χαλάνε τη σούπα των χωρατών και του φανατισμού. Προεκτείνεται αυτό και στην πολιτική όπως υπάρχει σήμερα, όπως διαρθρώνει την κοινωνία και την Πολιτεία. Βοήθειά μας, εντούτοις... Κάτι ξεκινήσαμε να λέμε για αξιοπρέπεια και ενθουσιασμό, σε κοινοτοπίες καταλήξαμε...