«Λουμπενοποίηση» της μεσαίας τάξης ;

γράφει ο Γιάννης Κυριόπουλος

Η τεκμηρίωση των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης καθώς και οι προοπτικές της διαχείρισης των οικονομικών και κοινωνικών μεγεθών, στη παρούσα συγκυρία, είναι γνωστή πλέον -στο ευρύ κοινό- και σχετικά επαρκής (εμπειρικά και ποσοτικά).

Η προσέγγιση των φαινομένων, τα οποία συνδέονται με την εξέλιξη αυτή, συνήθως είναι πολιτική και εντάσσεται στην κοινωνική προβληματική, ως αντιπαράθεση με επίκεντρο τα εισοδηματικά και ασφαλιστικά ζητήματα ή ακόμη (το σπουδαιότερο) ως υπόθεση (δικαίως) συνδεόμενη με τα προβλήματα τα οποία αναδύονται από την ενδημική πλέον κατάσταση της ύφεσης και την ανεργίας στη χώρα.

Εξ άλλου, η εκτεταμένη ανεργία, η επαπειλούμενη ή/ και "ευτελισμένη" εργασία, η δραματική μείωση του συνόλου των εισοδημάτων και η ευρεία απο-ασφάλιση, συνθέτουν το "ψηφιδωτό" πτωχοποίησης και κοινωνικού αποκλεισμού μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού.

Αναμφιβόλως, τα πλήγματα της οικονομικής κρίσης κατανέμονται με διαφορετικό βάρος στη κοινωνική κλιμάκωση και με αυξημένη δριμύτητα στα -μη ευνοημένα- κοινωνικά στρώματα, όπως καταμαρτυρούν τα εμπειρικά δεδομένα.

Εν τούτοις, τα φαινόμενα αυτά ακόμη δεν έχουν προσλάβει τα γενικά χαρακτηριστικά στο σύνολο του πληθυσμού, ώστε να καταλογίζονται ως κρίση "ανθρωπιστικού χαρακτήρα" και μάλλον πρόκειται για κρίση με δυσμενείς επιπτώσεις και "ταξικά" χαρακτηριστικά.

Έναντι αυτών των εξελίξεων, η απουσία ενός κοινωνικού "διχτυού ασφαλείας" ωθεί (αναγκαστικά), σε μερικές και αποσπασματικές πολιτικές οι οποίες εμφανίζονται συνήθως ως ανεπαρκείς και ατελέσφορες ενώ εμπεριέχουν ενίοτε στοιχεία κοινωνικών "διακρίσεων" και "στιγματισμού".

Η παρατήρηση αυτή παραπέμπει ταυτοχρόνως στην αναγνώριση της κατάρρευσης της "μυθολογίας" για την έκταση και την επάρκεια (και κυρίως για την αποδοτικότητα) του κοινωνικού κράτους της μεταπολίτευσης.

Υπό το πρίσμα αυτό, η παρατηρούμενη -κατά τη διάρκεια της τελευταίας πενταετίας- κοινωνική καθοδικότητα των μικρομεσαίων "νέων" κοινωνικών στρωμάτων,τα οποία ανεδείχθησαν στη μακρά περίοδο του ριζοσπαστικού λαϊκισμού, συγκροτεί -πλην των οικονομικών- μείζονες ανακατατάξεις στη "ταξική" κοινωνική διάρθρωση και αναδύει παρενέργειες πολιτικού, κοινωνικού και πολιτιστικού χαρακτήρα.

Προς τούτο, έχει ενδιαφέρον για την επιστημονική έρευνα και την πολιτική πρακτική, η ευμετάβλητη συμπεριφορά και η ταχεία μεταλλαγή των σχετικών πολιτικών προτιμήσεων των πολιτών, η οποία επιπολαίως προσλαμβάνεται άλλοτε ως "ριζοσπαστισμός" και άλλοτε ως "αντισυστημική" στάση, ενώ στην πραγματικότητα συνιστά στάση πολιτικής αποχής ή ακόμη επιθετική πολιτική απόρριψη (αμφότερες όψεις του ίδιου νομίσματος).

Στο πλαίσιο αυτό, μια σειρά κοινωνικών και πολιτισμικών χαρακτηριστικών καθώς επίσης και άτυπων "παθολογικών" φαινομένων κοινωνικής ψυχολογίας (εκτεινόμενων απο τη κοινωνική απάθεια και "καθήλωση" έως το bullying), εγείρει μείζονα θέματα κοινωνικής συνοχής, αποκλεισμού και περιθωριοποίησης ευρέων τμημάτων το πληθυσμού, κυρίως των νεόπτωχων οι οποίοι προέρχονται από τα μικρομεσαία (σε δεινή κατάσταση)στρώματα της κοινωνικής διάρθρωσης.

Η εξέλιξη αυτή, συνοδεύεται από συμπτώματα, μερικά από τα οποία καθίστανται ορατά και καταχωρίζονται στα όρια του πολιτικού και κοινωνικού φάσματος και προέρχονται από τμήματα των μικρομεσαίων στρωμάτων με αρνητική επίπτωση στους μηχανισμούς κοινωνικής συναίνεσης και νομιμοποίησης.

Αξίζει να σημειωθεί οτι ήδη ανιχνεύονται πρώϊμα σημεία ανοικτής θεσμικής εχθρότητας, παραβατικής κοινωνικής συμπεριφοράς και περιθωριακής πολιτιστικής στάσης από τα πτωχοποιημένα τμήματα της (ευρείας) μεσαίας τάξης.

Η εξέλιξη αυτή πλήττει καιρίως το αξιακό και ηθικό φορτίο της κοινωνίας και της χώρας και ως εκ τούτου εμποδίζει τη διαδικασία κοινωνικής και πολιτιστικής αναπαραγωγής για την οποία -κλασικά και παραδοσιακά- επιφορτίζεται κυρίως η μεσαία τάξη.

Αναμφισβήτητα, η κατάσταση αυτή συνδέεται με αρνητικές εξελίξεις στα κοινωνικό πολιτισμικά χαρακτηριστικά αλλά και την αποδυναμωμένη θέση της "τάξης" της οργανικής διανόησης στις δραματικές εξελίξεις του κοινωνικού βίου.

Η διατύπωση αυτή, σε συνδυασμό με την χαμηλή επίδοση του πολιτικού συστήματος να παράξει συνθέσεις θετικού χαρακτήρα επιβαρύνει επι τα χείρω τα φαινόμενα αυτά και θέτει επι τάπητος το ερώτημα: αν δηλαδή η χώρα και η κοινωνία ευρίσκεται έμπροσθεν μιας διαδικασίας η οποία παράγει φαινόμενα "λουμπενοποίησης" της μεσαίας τάξης;

Πρόκειται για πρόβλημα πολιτικής και κουλτούρας με την επιβαρυντική περίπτωση της πρόκλησης εκφυλιστικών και ενδεχομένως επικίνδυνων φαινομένων στη κοινωνία και τη χώρα τα οποία οφείλουν να προτεραιοποιηθούν στη πολιτική διάταξη ώστε εγκαίρως να αντιμετωπισθούν.

Εν κατακλείδι, η οικονομική κρίση και οι επιπτώσεις της συγκλονίζουν τη χώρα και τη κοινωνία και εγείρουν μείζονα θέματα κοινωνικής συνοχής και πολιτικής νομιμοποίησης.

Στον πυρήνα αυτών ευρίσκεται το διπλό (συντριπτικό) πλήγμα κατά της μεσαίας τάξης: πτωχοποίηση και καθοδική έξοδος από την κοινωνική διάρθρωση, τα οποία αμφότερα οδηγούν σε ακραία εκφυλιστικά φαινόμενα για τη κοινωνία και τη δημοκρατία.

Καταργείται η εκχώρηση ενοικίων στο Δημόσιο -Τι σημαίνει αυτό για τους ιδιοκτήτες

Νέα επαχθή φορολογικά και άλλα δημοσιονομικά μέτρα, τα οποία συμφώνησε με τους δανειστές η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ερήμην του ελληνικού λαού, κρύβει ο κρατικός προϋπολογισμός του 2016, το προσχέδιο του οποίου κατατίθεται σήμερα στη Βουλή. 

Μπορεί με μια πρώτη ανάγνωση να μην γίνονται αντιληπτά τα μέτρα που κρύβει η λίστα με τα 48 προαπαιτούμενα, αλλά διαβάζοντάς την κανείς προσεκτικά αντιλαμβάνεται ότι οι ρυθμίσεις της δεν είναι καθόλου... light! 

Μια από τις ρυθμίσεις που περιλαμβάνει είναι η κατάργηση της εκχώρησης μισθωμάτων στο Δημόσιο! Το μέτρο αυτό σημαίνει ότι οι ιδιοκτήτες εκμισθούμενων ακινήτων θα πληρώσουν το 2016 φόρο εισοδήματος με συντελεστές 11%-33% ακόμη και για τα ποσά των ενοικίων που δεν έχουν καταφέρει να εισπράξουν φέτος από τους ενοικιαστές τους! 

Επίσης, με άλλη ρύθμιση καταργούνται όλες οι ευνοϊκές ρυθμίσεις με τις οποίες πάνω από 1.000.000 φορολογούμενοι με εισοδήματα από τόκους καταθέσεων, μισθώματα ή περιστασιακή απασχόληση γλίτωναν κάθε χρόνο από την εξοντωτική φορολόγηση με 26% επί εξωπραγματικών εισοδημάτων προσδιοριζόμενων βάσει των τεκμηρίων διαβίωσης.

Ετσι, από το 2016, οι φορολογούμενοι αυτοί θα καλούνται να καταβάλλουν υπέρογκους φόρους επί των υπέρμετρα υψηλών τεκμαρτών εισοδημάτων που θα τους προσδιορίζει η Εφορία με βάση τα τεκμήρια διαβίωσης για τα σπίτια και τα επιβατικά ΙΧ αυτοκίνητα που χρησιμοποιούν.

Πηγή 

Υπολογίστε πόσο θα πληρώσετε για τέλη κυκλοφορίας το 2016

Τουλάχιστον για τη φετινή χρονιά δεν θα υπάρξουν αλλαγές στο ποσό που θα κληθούν να πληρώσουν οι ιδιοκτήτες ΙΧ για τα τέλη κυκλοφορίας των οχημάτων τους. Υπενθυμίζεται πως θα τα τέλη κυκλοφορίας για το 2016 θα πρέπει να πληρωθούν έως το τέλους Δεκεμβρίου 2015 .

Δείτε αναλυτικά τις κατηγορίες και τα ποσά που θα πρέπει να πληρώσετε είτε ανάλογα με τα κυβικά για τα αυτοκίνητα που ταξινομήθηκαν μέχρι το 2010 και ανάλογα τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα για τα αυτοκίνητα που ταξινομήθηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα από την 1η Νοεμβρίου 2010

Χωρητικότητα κινητήρα (κ.εκ) – Ετήσια τέλη (σε €)

• Από 51 μέχρι 300 κ.εκ 22 €
• Από 301 μέχρι 785 κ.εκ 55 €
• Από 786 μέχρι 1.071 κ.εκ 120 €
• Από 1.072 μέχρι 1.357 κ.εκ 135 €
• Από 1.358 μέχρι 1.548 κ.εκ 240 €
• Από 1.549 μέχρι 1.738 κ.εκ 265 €
• Από 1.739 μέχρι 1.928 κ.εκ 300 €
• Από 1.929 μέχρι 2.357 κ.εκ 660 €
• Από 2.358 μέχρι 3.000 κ.εκ 880 €
• Από 3.001 μέχρι 4.000 κ.εκ 1.100 €
• Από 4.001 και άνω κ.εκ 1.320 €

Οπως γράφει και το asfalisinet.gr για να δείτε πόσο θα πληρώσετε πρέπει να βρείτε τις εκπομπές CO2 και πολλαπλασιάστε τα γραμμάρια που εκπέμπει το αυτοκίνητό σας επί το κόστος ανά γραμμάριο.

Εκπομπές ρύπων (γρ. CO2 / χλμ.) Ετήσια τέλη σε € / γρ. CO2

• 0 – 100 (γρ./χλμ.) 0 €
• 101 – 120 (γρ./χλμ.) 0,90 €
• 121 – 140 (γρ./χλμ.) 1,10 €
• 141 – 160 (γρ./χλμ.) 1,70 €
• 161 – 180 (γρ./χλμ.) 2,25 €
• 181 – 200 (γρ./χλμ.) 2,55 €
• 201 – 250 (γρ./χλμ.) 2,80 €
• Άνω των 251 (γρ./χλμ.) 3,40 €

Πηγή 

Στην αντεπίθεση ο Νικολόπουλος: Σκέφτεται να επιστρέψει στη ΝΔ -Καταθέτει ερωτήσεις και στέλνει μήνυμα σε Καμμένο και Τσίπρα

Ο βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων Νίκος Νικολόπουλος, αφού την Κυριακή το πρωί επέλεξε να μην παραστεί στο Κοινοβούλιο για να ψηφίσει πρόεδρο της Βουλής, έστειλε το πρώτο του μήνυμα στους κ.κ. Τσίπρα και Καμμένο.

Τώρα ετοιμάζεται για το δεύτερο που θα γίνει με την κατάθεση ερωτήσεων προς τον πρωθυπουργό, τον υπουργό Αμυνας, αλλά και τον υπουργός Παιδείας.

Ο κ.Νικολόπουλος δεν πήγε στη Βουλή και προτίμησε να βρεθεί στο μνημόσυνο του αδικοχαμένου στρατιώτη Φώτη Ανδρικόπουλου στην  Πάτρα, ο οποίος είχε χάσει τη ζωή του πριν από ένα χρόνο σε άσκηση με όλμους. Η κίνηση του ήταν ενδεικτική των προθέσεων του, αφού σήμερα θα καταθέσει ερώτηση, όπως γράφει και το tempo24.gr, προς τους συναρμόδιους Υπουργούς με πρώτο τον Πάνο Καμμένο με θέμα:  «Ένα χρόνο μετά τον όλμο που σκότωσε  τρεις πεζοναύτες…..η Πολιτεία  ξέχασε τις δεσμεύσεις της. Έκοψαν και το πολυτεκνικό επίδομα.Ακατάλληλα βλήματα και πυροσωλήνες οδηγούν σε νεκρούς ήρωες.Το βλήμα που χρησιμοποιήθηκε στη μοιραία άσκησηδεν πληροί καμία από τις διατάξεις ασφαλείας του ΝΑΤΟ».

Στη συνέχεια θα ακολουθήσουν σειρά ερωτήσεων προς τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και τους συναρμόδιους Υπουργούς, με θέματα που αφορούν στο τηλεοπτικά μέσα, το θρήσκευμα και τα θρησκευτικά στα σχολεία.

Με μπαράζ ερωτήσεων ο Νίκος Νικολόπουλος συνεχίζει, με το άνοιγμα της Βουλής, την εκτόξευση προειδοποιητικών βολών προς την Κυβέρνηση, αλλά και προς το κόμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων.

Σκέψεις για επιστροφή στη ΝΔ 

Ο βουλευτής των ΑΝΕΛ έστειλε σήμερα μήνυμα στην κυβέρνηση λέγοντας ότι δεν θα πρέπει να θεωρεί δεδομένη την ψήφο του. Μάλιστα άφησε ανοιχτό το θέμα επιστροφής του στην ΝΔ. Μιλώντας στον ΑΝΤ1 άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο η ρήξη με το κόμμα του.

Παράλληλα δεν έκρυψε και την προτίμησή του σε έναν απ' τους τέσσερις υποψήφιους για την προεδρία στη ΝΔ, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι ο Απόστολος Τζιτζικώστας μπορεί να φέρει την ανανέωση που χρειάζεται ο χώρος.

Πηγή 

Ο Τσίπρας απομάκρυνε το Μαντά από Γραμματέα της ΚΟ Σύριζα

Γράφει ο Φέλιξ

Στην απομάκρυνση του Γραμματέα της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ, βουλευτή Χρήστου Μαντά προχώρησε ο Αλέξης Τσίπρας. Η πρόταση του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ έγινε ομόφωνα δεκτή και έτσι τη θέση του βουλευτή Ιωαννίνων πήρε η Αφροδίτη Θεοπεφτάτου. 

Η απομάκρυνση του Μαντά, ο οποίος θεωρούνταν και πάλι βέβαιος για τη θέση, απ ό,τι φαίνεται είναι μια προσωπική επιλογή του Αλέξη Τσίπρα. Ο ίδιος ο Μαντάς απέδωσε μέσα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα την απομάκρυνσή του σε "γνωστά δημοσιεύματα και κύκλους".

Τον Μάιο του 2015, το koutipandoras.gr είχε δημοσιεύσει ρεπορτάζ  (δείτε εδώhttp://www.koutipandoras.gr/article/140609/ehei-o-syriza-mpaltako) με πηγές μέλη της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ, στο οποίο βουλευτές του κόμματος απέδιδαν στο Χρήστο Μαντά την προσπάθεια να ελέγξει την Κ.Ο και το έργο της. Σύμφωνα με όσα έλεγαν οι βουλευτές,ο Γραμματέας της Κ.Ο λειτουργούσε με υπερεξουσίες που δεν του έδινε ο κανονισμός της Βουλής φτάνοντας σε σημείο μάλιστα να εμποδίζει βουλευτές να καταθέτουν ερωτήσεις στη Βουλή. Σε μία από τις περιπτώσεις, ο Χρ. Μαντάς προσπάθησε να εμποδίσει βουλευτές να καταθέσουν ερώτηση που αφορούσε αποκαλύψεις του HOT DOC για περίεργη συμπεριφορά της Δικαιοσύνης σε δικογραφίες που αφορούσαν τον επιχειρηματία Αντρέα Βγενόπουλο.

Ο Χρήστος Μαντάς όχι μόνο δεν απάντησε για την ουσία όσων έγραφε το koutipandoras.gr, αλλά προσπάθησε να εμφανίσει το ρεπορτάζ ως ανυπόστατο ψέμα ανώνυμου κονδυλοφόρου.

Στη συνέχεια, εστάλη στον Τύπο ανακοίνωση του Προεδρείου της Κ.Ο του Σύριζα που χαρακτήριζε αήθη την επίθεση στον Χρήστο Μαντά, αλλά απ ό,τι αποκαλύφθηκε, το Προεδρείο της Κ.Ο δεν είχε ποτέ αποφασίσει για να δημοσιευθεί μια τέτοια ανακοίνωση. Κάποιοι δηλαδή είχαν χρησιμοποιήσει τα όργανα του κόμματος για να επιτεθούν σε δημοσιογράφους που έκαναν απλώς ρεπορτάζ και δημοσιογραφική κριτική.

Ο Χρήστος Μαντάς χρησιμοποίησε και τη συχνότητα του ραδιοφώνου του ΣΥΡΙΖΑ "Στο Κόκκινο 105,5" για να ταυτίσει τις επιθέσεις που δεχόταν εκείνη την περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ με την άσκηση κριτικής στο πρόσωπό του.

Η απόφαση του Τσίπρα για νέο Γραμματέα της Κ.Ο., συνδέεται εμφανώς με την απόφασή του για μια πιο στενή σχέση με την Κοινοβουλευτική Ομάδα και αναδιάρθρωση των κομματικών και κοινοβουλευτικών οργάνων προκειμένου αυτά να εξυπηρετούν την κοινωνία και όχι τους εσωκομματικούς συσχετισμούς.

Επιδόματα «ενίσχυσης» των οικογενειών …στα "χαρτιά"!

γράφει ο Χρήστος Κάτσικας

Συχνά μέσα από διαφημιστικές καταχωρήσεις, από συνεντεύξεις τύπου και από διακηρύξεις η κοινή γνώμη ενημερώνεται για επιδόματα ενίσχυσης ατόμων ή οικογενειών με πολύ χαμηλά εισοδήματα, ανέργων κλπ. Ωστόσο, από τη διακήρυξη μέχρι την υλοποίηση ενός προγράμματος είναι αρκετός ο δρόμος, ενώ πολλές φορές τα επιδόματα αυτά είτε αφορούν ελάχιστους είτε μένουν στην ουσία «στα χαρτιά».

Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις των επιδομάτων που αφορούν στην ενίσχυση των οικογενειών με τέκνα υποχρεωτικής εκπαίδευσης και χαμηλά εισοδήματα και στους μακροχρόνια άνεργους.

Πριν λίγες μέρες γνωστοποιήθηκε μέσω δημοσιευμάτων και καταχωρήσεων στα ΜΜΕ, για μια ακόμη φορά το επίδομα «ενίσχυσης οικογενειών με τέκνα υποχρεωτικής εκπαίδευσης και χαμηλά εισοδήματα». Πρόκειται για το ποσό 300 ευρώ που (με βάση εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας (Φ.7/488/123316/Γ1/4.10.2010) και Υπουργικής Απόφασης 2/46354/0026 (ΦΕΚ 2204 Β/26.7.2012) υποτίθεται ότι μπορούν να λαμβάνουν οι γονείς με ετήσιο οικογενειακό εισόδημα μέχρι 3.000 ευρώ, τα παιδιά των οποίων είναι στην υποχρεωτική εκπαίδευση.

Συγκεκριμένα, δικαιούχοι της εισοδηματικής ενίσχυσης είναι οικογένειες, συμπεριλαμβανομένων και των μονογονεϊκών, Ελλήνων υπηκόων και υπηκόων κρατών-μελών της Ε.Ε., που έχουν ανήλικα τέκνα που φοιτούν στις τάξεις του δημοτικού και του γυμνασίου.Ως ετήσιο οικογενειακό εισόδημα νοείται το συνολικό ετήσιο φορολογούμενο πραγματικό ή τεκμαρτό, καθώς και το απαλλασσόμενο ή φορολογούμενο με ειδικό τρόπο, εισόδημα του φορολογούμενου, της συζύγου του και των ανήλικων τέκνων του από κάθε πηγή.

Σύμφωνα με την υπ. αριθμ. 2/46354/0026/20-07-2012 Υ.Α, τα δικαιολογητικά για τη λήψη του εν λόγω επιδόματος είναι:

α. Βεβαίωση του Διευθυντή Σχολικής Μονάδας περί εγγραφής και κανονικής φοίτησης του τέκνου κατά το σχολικό έτος που έληξε. (2013-2014)

β. Αίτηση δικαιούχου.

γ. Αντίγραφο του εκκαθαριστικού σημειώματος φόρου εισοδήματος του οικονομικού έτους για το οποίο αιτείται η εισοδηματική ενίσχυση (δηλ. εισοδήματα προηγούμενου έτους 2013).

δ. Πιστοποιητικό Οικογενειακής Κατάστασης του δικαιούχου (πρόσφατο).

ε. Υπεύθυνη Δήλωση του Ν. 1599/1986 περί μη είσπραξης της οικονομικής ενίσχυσης άλλη φορά για το ίδιο έτος (επισυνάπτεται).

στ. Φωτοαντίγραφο της πρώτης σελίδας βιβλιαρίου τραπεζικού λογαριασμού(ΙΒΑΝ).

Με τη λήξη του σχολικού έτους οι δικαιούχοι της εισοδηματικής ενίσχυσης υποβάλλουν σχετικές αιτήσεις στο διευθυντή του  σχολείου. Οι αιτήσεις των δικαιούχων, μαζί με τα απαραίτητα δικαιολογητικά διαβιβάζονται από τον Διευθυντή του σχολείου στην Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης η οποία μετά την συγκέντρωση όλων των δικαιολογητικών από τα σχολεία που υπάγονται στην αρμοδιότητα αυτής, εκδίδει τη σχετική απόφαση ανάληψης υποχρέωσης, συντάσσει την κατάσταση πληρωμής για να πληρωθούν εντέλει οι δικαιούχοι.

Το περιβόητο σχολικό επίδομα των 300 ευρώ που το δικαιούνται ελάχιστοι

Όμως το όλο πρόγραμμα μοιάζει σαν μια πρόσκληση σε ανεπιθύμητους καλεσμένους για τους οποίους έχουν «υφανθεί» όροι απαγορευτικοί. Και αυτό γιατί ως ετήσιο οικογενειακό εισόδημα για να δικαιούται κάποιος του ανωτέρω επιδόματος, νοείται το συνολικό ετήσιο φορολογούμενο πραγματικό ή τεκμαρτό, καθώς και το απαλλασσόμενο ή φορολογούμενο με ειδικό τρόπο, εισόδημα του φορολογούμενου, της συζύγου του και των ανήλικων τέκνων του από κάθε πηγή, το οποίο δεν υπερβαίνει το ποσό των 3.000,00€ (άρθρου 27, παρ. 4, του Ν. 3016/2002).

Παράδειγμα; Ας υποθέσουμε ότι μια οικογένεια έχει πραγματικό ετήσιο εισόδημα μηδέν, άνεργοι και οι δύο γονείς σε όλη τη διάρκεια του έτους. Έρχονται όμως τα ωραία μας τεκμήρια, το λεγόμενο και τεκμαρτό εισόδημα και ορίζει ότι επειδή «υπάρχουμε» εάν κάποιος είναι ανύπαντρος έχει τεκμήριο €3.000, εάν είναι παντρεμένοι, το ζευγάρι έχει αντίστοιχο τεκμήριο €5.000. Εάν έτυχε και στο ζευγάρι έχει ξεμείνει και ένα σαραβαλάκι, μικρό και παλαιό, το τεκμήριο λόγω του αυτοκινήτου, μεγαλώνει. Διαπιστώνουμε, δηλαδή, ότι επειδή λαμβάνει υπόψη και τα τεκμαρτά εισοδήματα, μια οικογένεια (δύο γονείς, παντρεμένοι) μένει κατ’ ευθείαν εκτός του επιδόματος, ακόμα και εάν έχουν μηδέν πραγματικό εισόδημα!

Ακόμα και εάν η οικογένεια είναι μονογονεϊκή και ο μόνος γονέας, έχει μηδέν πραγματικό ετήσιο εισόδημα, τότε το τεκμαρτό του είναι €3.000, δηλαδή ακριβώς πάνω στο όριο, που και αυτός χάνει το επίδομα, αν τυχαίνει να  έχει ξεμείνει στην ιδιοκτησία του ακόμη και ένα αυτοκίνητο 30ετίας καθώς τότε αυξάνεται το τεκμαρτό εισόδημα, ξεπερνώντας το όριο των €3.000.

Στα «χαρτιά» το επίδομα μακροχρόνια ανέργων 

Στα «χαρτιά», όμως είναι και το επίδομα του ΟΑΕΔ για μακροχρόνια άνεργους που έχει οριστεί σε 200 ευρώ το μήνα. Και αυτό γιατί είναι τέτοιοι οι όροι  που ελάχιστοι από τους δεκάδες χιλιάδες μακροχρόνια άνεργους μπορούν να το πάρουν.

Και για του λόγου το αληθές να σημειώσουμε ότι σε σύνολο 527.007 μακροχρόνια ανέργων, μόλις σε 17.500 χορηγήθηκε από τον Ιανουάριο έως τον Σεπτέμβριο του 2015. Δηλαδή λιγότερο από 3,5% του συνόλου.

Αναστολή της επιβολής ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση αναμένεται να ανακοινώσει ο Αλέξης Τσίπρας

Την αναστολή της επιβολής ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση έως ότου βρεθούν ισοδύναμα αναμένεται να ανακοινώσει, σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. 

Ο πρωθυπουργός θα παρουσιάσει σήμερα τους βασικούς άξονες πάνω στους οποίους θα κινηθεί η κυβερνητική πολιτική σε ορίζονται τετραετίας. Η ομιλία του θα φέρει τον τίτλο «Ποια Ελλάδα, σε ποια Ευρώπη». Βασικός πυρήνας της θα είναι οι πρωτοβουλίες της κυβέρνησης κυρίως για τη στήριξη των νοικοκυριών. 

Επίσης θα αναφερθεί σε μια σειρά θεσμικών παρεμβάσεων, που θα υλοποιηθούν άμεσα και θα αφορούν στην αναμόρφωση του Δημοσίου αλλά και την παραγωγική ανασυγκρότηση. Επιπλέον θα θέσει την ανάπτυξη στο επίκεντρο των στόχων της κυβέρνησης μιλώντας για αναδιάρθρωση των ΕΣΠΑ με στόχο να στηριχτούν άμεσα προγράμματα για τη στήριξη των μικρών επιχειρήσεων.


Πηγή 

Ώρα προγραμματικών δηλώσεων, ώρα Μνημονίου

Με τον Αλέξη Τσίπρα στο βήμα της Βουλής για την έναρξη των προγραμματικών δηλώσεων και με τους Ευκλείδη Τσακαλώτο και Γιώργο Χουλιαράκη στις Βρυξέλλες και στο Eurogroup η κυβέρνηση ανοίγει από σήμερα την πολιτική ατζέντα της εφαρμογής του τρίτου Μνημονίου.

Σαρανταοκτώ «προαπαιτούμενα», ένα νέο τριετές μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών είναι μόνον το πρώτο κεφάλαιο αυτής της βαριάς ατζέντας που, σύμφωνα με τις πληροφορίες, θα μπει άμεσα σε τροχιά νομοθετικής εφαρμογής – κατά πάσα πιθανότητα από αυτή την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου, αμέσως μετά την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. 

Στόχος και κεντρική γραμμή του Μαξίμου είναι να περάσουν ταχύτατα τα δύσκολα μέτρα – φορολογικά, ασφαλιστικό κ.λπ. – που θα κλείσουν την περίφημη πρώτη αξιολόγηση, έτσι ώστε να ανοίξει παράλληλα το στρατηγικό ζήτημα της μείωσης του χρέους, το οποίο η κυβέρνηση θεωρεί το «κλειδί» για την αλλαγή του διεθνούς οικονομικού κλίματος απέναντι στην Ελλάδα, την διαμόρφωση ουσιαστικών συνθηκών για επενδύσεις και για το πέρασμα στην ανάκαμψη.

Στίγμα ταχύτητας και προτεραιοτήτων έδωσε ήδη η χθεσινή σύγκλιση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Οικονομικής Πολιτικής (ΚΥΣΟΙΠ), που αποφάσισε την συγκρότηση επιτροπής για την παρακολούθηση της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, ενώ το συνολικό πολιτικό πλαίσιο θα παρουσιάσει απόψε ο πρωθυπουργός με τις προγραμματικές του δηλώσεις στη Βουλή εστιάζοντας στο τρίπτυχο «μεταρρυθμίσεις, λύση στο χρέος, ανάπτυξη».

Στο πακέτο των μεταρρυθμίσεων και των μέτρων που πρέπει να περάσουν έως τα τέλη Οκτωβρίου από τη Βουλή, η επιλογή που προκρίνεται είναι ο διαχωρισμός των προαπαιτούμενων που αφορούν τις τράπεζες κι εκείνων που άπτονται του φορολογικού και του ασφαλιστικού με παράλληλη εκταμίευση της δόσης των 3 δισ. ευρώ σε δύο υποδόσεις (2+1 δισ.) και καταβολή των 15 δισ. για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μέσα στο Νοέμβριο. Σύμφωνα με πληροφορίες από τις Βρυξέλλες, το χρονοδιάγραμμα αυτό θεωρείται ρεαλιστικό και από την πλευρά των πιστωτών, τα πάντα ωστόσο θα κριθούν για μια ακόμη φορά στις λεπτομέρειες και στα κρίσιμα, ανοιχτά μέτωπα.

Σ’ αυτά τα μέτωπα κεντρική θέση έχουν τα 4 ισοδύναμα που καλείται να βρει άμεσα η κυβέρνηση σε ισάριθμα θερμά θέματα:

• Τα ισοδύναμα για να μην επιβληθεί ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση (οι χθεσινές πληροφορίες έκαναν λόγο για πιθανή εξαίρεση μόνον των ιδιωτικών νηπιαγωγείων)
• Τα ισοδύναμα για να μην εφαρμοστεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στις επικουρικές – δηλαδή, για να μην μειωθούν οι επικουρικές συντάξεις.
• Τα ισοδύναμα για να μην προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ
• Τα ισοδύναμα για τις αποφάσεις του ΣτΕ που αφορούν τις μειώσεις συντάξεων του 2012.

Τις πρώτες απαντήσεις επ’ αυτών, τουλάχιστον στο γενικό τους πλαίσιο, θα δώσει ο Αλέξης Τσίπρας στην αποψινή του ομιλία στη Βουλή – μια ομιλία, πάντως, που αναμένεται να εστιάσει κυρίως στην στρατηγική και την προοπτική εξόδου από την κρίση, με έμφαση στην οικονομική ανάταξη μέσα από τη λύση για το χρέος αλλά και την ηθική και κοινωνική ανάταξη μέσα από την πάταξη της διαφθοράς. Εδώ, τόσο ο πρωθυπουργός όσο και τα πρώτα νομοθετήματα της κυβέρνησης θα στοχεύσουν στη διαπλοκή, τους ολιγάρχες, τα καρτέλ και τη φοροδιαφυγή…

Πηγή

Ιδιωτικό χρέος

γράφει ο Απόστολος Διαμαντής

Η κυβέρνηση είναι πιθανόν να οδηγηθεί σύντομα σε αδιέξοδο, εάν δεν δώσει αποτελεσματική λύση στο πρόβλημα του ιδιωτικού χρέους. Και τέτοια λύση δεν μπορεί να κινείται στη λογική των δανειστών, δεν μπορεί δηλαδή δυστυχώς να εξυπηρετεί μόνον το τραπεζικό σύστημα. Πρέπει να χαρακτηρίζεται από γενναίο κούρεμα του χρέους και φυσικά από κόστος για τις τράπεζες. 

Όπως φαίνεται όμως, το κουαρτέτο προσανατολίζεται προς μία ρύθμιση της οποίας το χαρακτηριστικό θα είναι όχι το τραπεζικό κόστος, αλλά η διευκόλυνσή τους. Η μεταφορά των κόκκινων δανείων σε ξένα επιχειρηματικά funds με σκοπό την ρύθμισή τους και την επιτάχυνση των πλειστηριασμών, σε συνδυασμό με πιο αυστηρά κριτήρια για την προστασία της πρώτης κατοικίας, συνιστά διευκόλυνση για τις τράπεζες και μεγάλη απειλή για νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

Το αντεπιχείρημα πως δεν πρέπει να πλήξουμε το τραπεζικό σύστημα, διότι είναι ο μοχλός της λειτουργίας της οικονομίας δεν ευσταθεί, διότι ο πραγματικός μοχλός της οικονομίας είναι η ζήτηση. Εάν δεν λυθεί το πρόβλημα του ιδιωτικού χρέους με διαγραφή τόκων, τότε η υπερχρέωση θα συνεχίσει να ακυρώνει κάθε προσπάθεια τόνωσης της ζήτησης, δηλαδή θα συνιστά τροχοπέδη σε κάθε σχέδιο ανάπτυξης και παραγωγικής ανασυγκρότησης.

Επιπλέον, οι τράπεζες θα διευκολυνθούν μεν, πλην όμως αυτό δεν θα επιδράσει στην οικονομία, καθώς οι χρηματοδοτήσεις, εάν υπάρξουν, θα αφορούν κυρίως μη παραγωγικούς τομείς, ως συνήθως, εφόσον η παραγωγική βάση της χώρας έχει καταστραφεί, από την κατάρρευση της εγχώριας ζήτησης.

Αλλά μια τέτοια εξέλιξη δεν είναι και δίκαιη, εφόσον το βάρος της κρίσης δεν πέφτει αναλογικά και πάνω στις τράπεζες, που συνεχίζουν να έχουν τις ίδιες απαιτήσεις, παρά το γεγονός ότι οι αντικειμενικές συνθήκες έχουν αλλάξει και θα έπρεπε πρώτες αυτές να εισπράξουν το ανάλογο κόστος.

Εάν η κυβέρνηση δεν προχωρήσει σε κούρεμα του ιδιωτικού χρέους θα υποταχθεί στις απαιτήσεις των δανειστών και των τραπεζιτών, θα εισπράξει τεράστιο πολιτικό κόστος, το οποίο δεν πρόκειται να αναπληρώσει. Το επιχείρημα πως δεν μπορεί να κάνει αλλιώς και πως οι απαιτήσεις των δανειστών είναι αδιαπραγμάτευτες δεν ευσταθεί. Διότι, πολύ απλά, εάν η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να αποφασίζει για τίποτα, τότε δεν υπάρχει λόγος και να απασχολεί τους πολίτες με τις αποφάσεις της και με την τύχη της. Σε τέτοια περίπτωση ποιος ο λόγος να ασχολούμαστε με το αν πρωθυπουργός θα είναι ο Τσίπρας ή ο Σαμαράς; Για να αλλάζουμε τη διδασκαλία των θρησκευτικών; 

Επομένως, ο πρωθυπουργός δεν έχει μόνον την υποχρέωση να διαπραγματευθεί το ζήτημα του δημοσίου χρέους, αλλά κυρίως το ζήτημα του ιδιωτικού χρέους, που συνιστά πραγματικό βραχνά για την ελληνική οικονομία.

Οι προοπτικές από την εφαρμογή του προγράμματος δεν είναι καθόλου καλές. Κανένας δεν πληρώνει, τα έσοδα δεν πάνε καλά, η ζήτηση πέφτει και η ύφεση έχει επανέλθει. Χρειάζεται ένα γερό σοκ, που θα δώσει κάποια αισιοδοξία, που θα αλλάξει το κλίμα. Ο Τσίπρας πρέπει να κάνει σαφές στους δανειστές, πως δεν είναι διακοσμητικός και πως η απαίτηση της ελληνικής κυβέρνησης είναι το γενναίο κούρεμα του ιδιωτικού χρέους.

Είναι φίλοι μας, χωρίς το χέρι στην τσέπη…

γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Φαίνεται ότι ο επόμενος «μεγάλος στόχος» της κυβέρνησης Τσίπρα είναι η αναδιάρθρωση («διευθέτηση» ή «απομείωση», ανάλογα με τη λέξη που κάθε φορά επιλέγουν) του χρέους. Το «κούρεμα» έχει ξεχαστεί. Όσο για εκείνη τη «διαγραφή» του «παράνομου, απεχθούς και επονείδιστου» χρέους (εδώ), πάει ξεχάστηκε, όπως τόσες και τόσες άλλες δεσμεύσεις. Μόνο η Ζωή έμεινε να το πολεμάει ως το τέλος, αλλά οι εκλογές την εξαφάνισαν.

Έστω. Τώρα που κυριαρχούν, ανεμπόδιστοι, οι «ρεαλιστές» του ΣΥΡΙΖΑ, πώς θα πετύχουν τη «ρύθμιση» του χρέους; Αν κρίνουμε από τις πρόσφατες απανωτές ομιλίες και δηλώσεις του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, φαίνεται να πιστεύει ότι η υπερδύναμη μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στο θέμα αυτό. Πόση αλήθεια υπάρχει σ’ αυτόν τον ισχυρισμό;

Είναι σωστό να αξιοποιείς όσες συμμαχίες περισσότερες μπορείς στην επίλυση των μεγάλων εθνικών προβλημάτων. Αρκεί το βάρος που ρίχνεις σε μια συμμαχία να μη σου προκαλεί προβλήματα σε άλλες. Ας γίνουμε σαφέστεροι. Οι Αμερικανοί δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τάσσονται υπέρ της ρύθμισης του ελληνικού δημόσιου χρέους. Διότι οι ίδιοι δεν θα υποστούν καμιά ζημιά από αυτήν. Και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το οποίο επηρεάζουν αποφασιστικά οι ΗΠΑ, προμαχεί μεν κατά καιρούς υπέρ της αναδιάρθρωσης, αλλά το κάνει εκ του ασφαλούς. Το δικό του χρέος δεν πρόκειται να πάθει τίποτα, θα το πληρώνουμε ανελλιπώς και στην ώρα του. Το Καταστατικό του απαγορεύει το οποιασδήποτε μορφής κούρεμα.

Άρα, το λέει για τους άλλους δανειστές μας, δηλαδή τους Ευρωπαίους. Κι εδώ είναι όλο το ζουμί. Το 70% του ελληνικού χρέους βρίσκεται σε ευρωπαϊκά χέρια: σε μηχανισμούς που έχουν συσταθεί με την εγγύηση ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών, στις χώρες της ευρωζώνης απευθείας, στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το ΔΝΤ, που τόσο κόπτεται για την αναδιάρθρωση, κατέχει κάτι λιγότερο από το 10% και δεν θα κουρευτεί.

Στους Ευρωπαίους, λοιπόν, θα πάει ο κ. Τσακαλώτος για να ζητήσει την, υπεσχημένη είναι αλήθεια, αναδιάρθρωση. Και δεν ξέρω πόσο βοηθάνε, προς την κατεύθυνση αυτή, δηλώσεις ότι «βρήκαμε στις ΗΠΑ περισσότερο ευήκοα ώτα απ’ ό,τι στις Βρυξέλλες», όπως είπε ο Αλέξης Τσίπρας. Καλά είναι τα «ευήκοα ώτα», αλλά δεν φτάνουν. Άλλωστε, οι Αμερικανοί τα τελευταία έξι χρόνια της κρίσης μόνοκαλά λόγια λένε. Τα έλεγαν στον Γιώργο Παπανδρέου, τα επανέλαβαν στον Σαμαρά, τα λένε τώρα και στον Τσίπρα. Τα λόγια δεν κοστίζουν και οι Αμερικανοί δεν βάζουν το χέρι στην τσέπη. Το ΔΝΤ, που το βάζει, δεν πρόκειται να χάσει τίποτα. Οι Ευρωπαίοι θα χάσουν ό,τι χάσουν από την όποια αναδιάρθρωση.

Ο αντιευρωπαϊσμός (και αντιγερμανισμός) του ΣΥΡΙΖΑ όλη την προηγούμενη περίοδο δεν έφερε κανένα καλό αποτέλεσμα για τη χώρα. Σ’ αυτούς προσέτρεξε ο κ. Τσίπρας. Τα «φιλοαναπτυξιακά» λόγια του Ομπάμα δεν απέτρεψαν τη λιτότητα. Μνημόνιο με τη Μέρκελ και τον Ολάντ υπέγραψε.

Οι καλές σχέσεις με την υπερδύναμη είναι εκ των ων ουκ άνευ για την Ελλάδα. Κατά τούτο ο «φιλοαμερικανισμός» του κ. Τσίπρα είναι ευπρόσδεκτος. Αν και είναι άνευ αξίας, όταν φτάνουμε στα συγκεκριμένα. Όπως έγινε με την κατηγορηματική άρνηση των Αμερικανών να προσκαλέσουν στα Σκόπια ως FYROM στη συνάντηση που έγινε για τη διεθνή τρομοκρατία και έφερε μια μικρή ψυχρολουσία στην ελληνική αποστολή (κακώς, γνωρίζαμε το σκέτο «Μακεδονία», που χρησιμοποιούν εδώ και χρόνια).

Όμως, ο όποιος φιλοαμερικανισμός της νέας κυβέρνησης δεν θα ωφελήσει σε τίποτα, αν επιχειρηθεί να χρησιμοποιηθεί ως αντίβαρο στους «κακούς» Ευρωπαίους. Η οικονομική τύχη της χώρας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Ευρώπη. Και οι αυταπάτες επ’ αυτού είναι καταστροφικές. Η χώρα χρειάζεται πολλαπλές συμμαχίες και όχι μακρινούς και στα λόγια συμμάχους κόντρα στους κοντινούς, με τους οποίους νταραβεριζόμαστε κάθε μέρα.

Το μισό δίκιο του Τσίπρα...

γράφει ο Γιάννης Παντελάκης

Ο Τσίπρας, έχει δίκιο. Μίλησε για εκείνους που «είχαν ψηφίσει τον νόμο του 2010 και το μεσοπρόθεσμο του 2012 και τώρα βγήκαν να μας κατηγορήσουν ότι τα εφαρμόζουμε.». Έλεγε αλήθεια. Για την ακρίβεια, έλεγε τη μισή αλήθεια. Αυτή η οποία λέει, ότι τα περισσότερα από τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο τρίτο μνημόνιο που συμφώνησε η κυβέρνησή του, ήταν προβλέψεις του μεσοπρόθεσμου προγράμματος της προηγούμενης κυβέρνησης.

Και η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στα ταμεία που δίνουν επικουρικές και οι ιδιωτικοποιήσεις των αεροδρομίων και λιμανιών και η κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και πολλά ακόμα μέτρα του τρίτου μνημονίου, είχαν συμφωνηθεί με τους δανειστές από την προηγούμενη κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, η οποία μπροστά στον φόβο πολιτικού κόστους και των εκλογών, απέφυγε να το κάνει.

Υπάρχει ωστόσο άλλη μισή αλήθεια που δεν είπε ο Τσίπρας. Και αυτή είναι πως η επτάμηνη διακυβέρνηση από τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έριξε έξω σχεδόν όλους τους προβλεπόμενους στόχους και έφερε επιπλέον μέτρα από εκείνα που εκκρεμούσαν. Το αποκορύφωμα, η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (η οποία θα γίνει με δημόσιο δανεικό χρήμα) και φυσικά τα capital controls τα οποία πρόσθεσαν πολλές χιλιάδες ανέργους και ανυπολόγιστες ακόμα παρενέργειες στην οικονομία.

Αν ο πρωθυπουργός πορευτεί με τη μισή αλήθεια, δεν θα καταφέρει πολλά. Ιδιαίτερα, όταν τη μισή αυτή αλήθεια την επενδύει με ρητορικές περί ισοδύναμων μέτρων και άλλες σχετικές υποσχέσεις (ακόμα και σήμερα) οι οποίες δεν έχουν αντίκρισμα. Αν τα επιτελεία του ΣΥΡΙΖΑ είχαν βρει ισοδύναμα μέτρα για να μην πληγούν κι άλλο οι ιδιαίτερα ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, αυτά θα τα είχαμε δει στην προεκλογική περίοδο. Ακούσαμε μόνο γενικότητες. Τίποτα συγκεκριμένο. Οι μισές αλήθειες του ΣΥΡΙΖΑ -που ισοδυναμούν με ψέμα- μπορεί να έβρισκαν πρόθυμα αυτιά να τις ακούσουν τους προηγούμενους μήνες, τότε που έκαναν πως διαπραγματεύονται, άλλα όχι πια. Οι λογαριασμοί φτάνουν, οι συντάξεις κόβονται, οι απολύσεις συνεχίζονται και η τακτική «πετάω το μπαλάκι στους άλλους», δεν μπορεί να πιάσει τόπο. Οι «άλλοι», άλλωστε, έφυγαν... 

Κωδικός Αποστολής: «Σύνδρομο της Στοκχόλμης»

γράφει ο Ζαχαρίας Λουδάρος

Άκουγα προχθές στο ραδιόφωνο μια εθελόντρια γιατρό σε δομή αλληλεγγύης της Αττικής να λέει: «Ανησυχώ γιατί η κατάθλιψη του κόσμου έχει αρχίσει και γίνεται απάθεια και αδιαφορία. Συνηθίζει να έχει όλο και λιγότερα. Συνηθίζει να είναι άνεργος, να κάθεται στην ουρά για το συσσίτιο, να εξετάζεται στο Κοινωνικό Ιατρείο και να παίρνει τα φάρμακά του από το Κοινωνικό Φαρμακείο. Έτσι δεν θα αλλάξουνε ποτέ προς το καλύτερο τα πράγματα…».

Μετά από μερικά λεπτά άκουσα και τον Δήμαρχο της Πάτρας που έλεγε πως έχει αυξηθεί τόσο θεαματικά ο αριθμός των αναξιοπαθούντων στην πόλη του ώστε σχεδιάζει να βάλει «παπάκια» για να κάνουν ντελίβερι τις μερίδες συσσιτίου σε άπορους, οι οποίοι είτε για οικονομικούς, είτε για ιατρικούς λόγους δεν έχουν τη δυνατότητα μετακίνησης από το σπίτι τους.

Μέσα σ’ ένα πεντάλεπτο ραδιοφωνικού χρόνου είχε αναδυθεί η εικόνα μιας δυστυχισμένης Ελλάδας, η οποία έχει συμβιβαστεί με τη δυστυχία της και προσπαθεί να τη διαχειριστεί, χωρίς να έχει απολύτως κανένα εναλλακτικό όραμα ζωής για το μέλλον.

Ακούγοντας τα παραπάνω, ο συνειρμός που μου δημιουργήθηκε ήταν αυτός μιας κακοποιημένης γυναίκας που βρίσκεται σε «κατ’ οίκον ομηρία» και συμβιβάζεται με αυτό που της συμβαίνει, αποδέχεται να κακοποιείται και να βασανίζεται, επειδή δεν μπορεί να δει με περισσότερη αυτοεκτίμηση τον εαυτό της, όσο υπόκειται σε συνεχή βία. Φτάνει δε σε αρκετές περιπτώσεις ως του σημείου έκφρασης συμπάθειας του θύματος προς τον θύτη.

Το δίλημμα λοιπόν έχει τεθεί κάπως έτσι: «Είτε θα υπομείνετε μέχρι τέλους με κλειστά τα μάτια το σαδομαζοχιστικό παιχνίδι του επιμελώς σχεδιασμένου να αποτύχει ευρωεκσυγχρονισμού ή βγαίνετε από το «μαντρί» με ανοιχτά τα μάτια μεν, αλλά το μόνο που θα βλέπετε γύρω σας θα είναι τζιχαντιστές. Τουλάχιστον για αρχή…».

Να, για κάτι τέτοιες περιπτώσεις είχε γράψει ο εθνικός ποιητής «Πάντ’ ανοιχτά, πάντ’ άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου», ώστε να μη φθάνει κανείς σε τέτοια διλημματική καμπή. Αλλά σήμερα οφείλουμε να παραδεχθούμε πως στο άκουσμα της λέξης «Σολωμός» για μια πολύ μεγάλη μερίδα Ελλήνων το μυαλό δεν πάει στον ποιητή, πάει στα ΑΒ Βασιλόπουλος, όταν «τσάκιζε» τις πιστωτικές.

Γι αυτό και πιστεύω πως δεν μας λείπει εθνικός ηγέτης μόνον. Πρωτίστως μας έχει λείψει εθνικός ποιητής. Μας λείπει, με την ευρύτερη έννοια, μια πνευματική πρωτοπορία που θα μπορεί να οραματιστεί κάτι διαφορετικό από «το όνειρο ζω μη με ξυπνάτε» που μας άφησε ως πολιτική πυξίδα ο Σημίτης. Τίποτα όμως. Άλαλα τα χείλη, δεξιά κι αριστερά. Η χώρα πορεύεται όπως πορεύεται, με «οδικό χάρτη» Σημίτη. Και μπορεί να ονειρευτήκαμε πως «θα γίνουμε Σουηδία» αλλά το μόνο που επετεύχθη ήταν να πάσχουμε σήμερα από το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης».

ΥΓ1: Το θέατρο του σύγχρονης πολιτικής συγκροτείται πάνω στις οθόνες. Τα σύγχρονα “όπλα” της πολιτικής αντιπαράθεσης είναι πρωτίστως «θαύματα» της επικοινωνίας. Κι όποιος δεν αντέχει να είναι ένα βουβό μηδενικό στον καναπέ του, μπορεί να πάει σε ένα μεσημεριανό τοκ σοόυ να μιλήσει, αποσπώντας 30 δευτερόλεπτα προσοχής. Ή να περιμένει να ψηφίσει στην επόμενη Eurovision. Πόσο άλλη δημοκρατία πια;

ΥΓ2: Αυτό που συνήθως ξεχνάμε είναι πως το φως και η αγάπη δεν είναι ούτε αυτονόητα, ούτε δεδομένα. Χρειάζεται κανείς να πολεμήσει πολύ σκοτάδι για να τα υπερασπιστεί. Θεωρώ παρήγορο πως ένας ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός σκεπτόμενων Ελληνίδων και Ελλήνων έχει αρχίσει να ανοίγει τα μάτια. Κάνει αυτό το «άλμα» προκειμένου να αναγνωρίσει ως μόνη εναλλακτική στον ορατό ορίζοντα, να μην παραδοθούμε στο σκοτάδι με τα μάτια κλειστά. Δηλαδή, να μην παραιτηθούμε από τη δημιουργικότητά μας, την ελεύθερη φαντασία μας, τον έμφυτο αναρχισμό μας, τα συναισθήματά μας για τους ανθρώπους που αγαπάμε, την αλληλοβοήθεια, την ενσυναίσθηση, το καλό γούστο και πάνω απ’ όλα να μην παραιτηθούμε από την προσωπική ευθύνη του καθενός μας απέναντι στα πράγματα, με πλήρη συνείδηση πως «όλα είναι κύκλος» και πως «όποιος κατουράει στη θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι».

ΥΓ3: «Αρχή Σοφίας, Αίσθησις Μάχης». Το είπε ο Αρριανός. Και δεν το είπε μόνον για τον Ιβάν Σαββίδη.

Στην 5η θέση του Δείκτη Μιζέριας η Ελλάδα

Η ανεργία, η ακρίβεια και το χαμηλό κατά κεφαλήν εισόδημα συνθέτουν το Δείκτη της μιζέριας, που μετρά τις αντοχές των πολιτών παγκοσμίως εδώ και 15 χρόνια. Η Ελλάδα για το 2015 καταλαμβάνει την 5η θέση ενώ το 2014 βρίσκονταν στην 19η, αποτυπώνοντας τη ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης στη χώρα.

Να σημειωθεί ότι μέσα στην πρώτη δεκάδα βρίσκονται δύο ακόμα χώρες της Ευρωζώνης, όπου επίσης εφαρμόστηκε κάποιο πρόγραμμα, η Ισπανία και η Πορτογαλία.

Στη άλλη λίστα, με τις ευτυχέστερες χώρες, στην πρώτη θέση φιγουράρει το κρατίδιο του Μπρουνέι με το μηδενικό Δημόσιο Χρέος, ενώ τη δεκάδα συμπληρώνει η μοναδική χώρα της Ευρωζώνης, η Γερμανία.

Η επιδείνωση των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών στη χώρα μας αποτυπώνεται απόλυτα στους δείκτες της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού. Από το 27,6% στις αρχές της κρίσης, πλέον το 36% του πληθυσμού στερείται ακόμα και βασικών αγαθών.

Ποιο σκοτεινή γίνεται η εικόνα αν συγκρίνει κανείς τα όρια της φτώχειας. Το 2005, με όριο τα 5.650 ευρώ, οι Έλληνες που βρίσκονταν κάτω από το κατώφλι της φτώχειας αντιστοιχούσαν στο 19,5% του πληθυσμού. Το 2014, το όριο έπεσε στις 4.608 ευρώ, και οι φτωχοί έφτασαν στο 22,1%, αν όμως κάποιος χρησιμοποιήσει το όριο του 2005, τότε η φτώχεια αγγίζει το 42,7% των Ελλήνων.

Πηγή 

Γιατί η Χρυσή Αυγή έχει 18 βουλευτές και ο υποψήφιος αντιπρόεδρος της πήρε 59 ψήφους;

Με την Χρυσή Αυγή να έχει 18 βουλευτές στο ελληνικό Κοινοβούλιο και τον Νίκο Μιχαλολιάκο να απουσιάζει από τη σημερινή ψηφοφορία για το Προεδρείο της Βουλής, απορίας άξιο είναι το πως ο προτεινόμενος για αντιπρόεδρος της Βουλής εκ μέρους της νεοναζιστικής οργάνωσης Γιάννης Αϊβατίδης πήρε 59 θετικές ψήφους. Έκλιναν προς τα ακροδεξιά ξαφνικά κάποιοι βουλευτές του δημοκρατικού τόξου ψηφίζοντας την Χρυσή Αυγή ή πρόκειται για ένα χρυσαυγίτικο τέχνασμα με τον κανονισμό της Βουλής;

Ο κανονισμός της Βουλής αναφέρει ρητά πως προκειμένου να εκλεγεί κανείς αντιπρόεδρος πρέπει να λάβει 75 ψήφους από το σώμα, κάτι που με τη λογική αλλά και την αριθμητική είναι αδύνατο να συμβεί για οποιονδήποτε υποψήφιο του ακροδεξιού κόμματος. Εκτός αν υπάρχει κάποιο παραθυράκι που δεν ξέρουμε....

«Η Χρυσή Αυγή είναι το τρίτο κόμμα, δικαιούται θέση αντιπροέδρου στη νέα βουλή, διεκδικούμε τη θέση αυτή με τον κο. Αϊβατίδη, πρόεδρο των Ελλήνων Ιατροδικαστών και βουλευτή μας στην Κέρκυρα και αν ενωθούν και πάλι όλα τα υπόλοιπα κόμματα για να μας αποκλείσουν, όπως έκαναν και στις προηγούμενες κοινοβουλευτικές περιόδους, θα αποδείξουν για πολλοστή φορά ότι συναποτελούν το αντισυνταγματικό τόξο και δεν σέβονται τη λαϊκή κυριαρχία και το Σύνταγμα των Ελλήνων», διαμαρτυρόταν προκαταβολικά ο Ηλίας Κασιδιάρης πριν την ψηφοφορία.

Σημειώνεται πάντως ότι ακόμα και ο νεοφώτιστος Βασίλης Λεβέντης είχε σπεύσει να αποκλείσει κατηγορηματικά οποιαδήποτε ψήφο σε προτεινόμενο από τη Χρυσή Αυγή.

Αν, λοιπόν, κανείς αφαιρέσει από τις 59 ψήφους τους 17 παρόντες στην ψηφοφορία Χρυσαυγίτες αυτό σημαίνει πως ο στρατηγός της νεοναζιστικής οργάνωσης Ηλίας Κασιδιάρης κατάφερε να πείσει 42 βουλευτές του δημοκρατικού τόξου να στηρίξουν την Χρυσή Αυγή;

«Στην πρώτη ομιλία του Προέδρου της Βουλής, πάρα πολλοί βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας επέλεξαν να λείπουν από την αίθουσα. Και υπάρχουν και χειρότερα, ότι πολλοί εξ αυτών επέλεξαν να ψηφίσουν τη Χρυσή Αυγή, αντί να στηρίξουν το συναινετικό προεδρείο», ήταν το πρώτο σχόλιο που εσπευσμένα έκανε για το θέμα η κυβερνητική εκπρόσωπος Όλγα Γεροβασίλη, αποδίδοντας τις θετικές ψήφους που πήρε ο υποψήφιος της Χρυσής Αυγής για την θέση του Αντιπροέδρου της Βουλής στους γαλάζιους βουλευτές της ΝΔ. «Σας θυμίζω ότι σε όλη αυτή την προεκλογική περίοδο, η Νέα Δημοκρατία μιλούσε για συναίνεση. Με τη συναίνεση ξεκινούσαν, με τη συναίνεση έκλειναν. Δεν το πιστέψαμε ποτέ και το διατυπώσαμε προς τον ελληνικό λαό, ότι δεν το εννοούν. Και σήμερα απεδείχθη η διάσταση μεταξύ λόγων και πράξεων», είπε.

Τα πράγματα όμως μάλλον δεν είναι έτσι και οι παραπάνω ψήφοι για τον Αϊβατίδη μάλλον οφείλονται σε χρυσαυγίτικα παιχνίδια με τον κανονισμό της Βουλής.

Ο Νίκος Βούτσης ξεκαθάρισε το τι ακριβώς συνέβη λέγοντας ότι δεν υπήρξε κάποια πολιτική δύναμη η οποία να ψήφισε «εν σώματι ή μεγάλο μέρος της» την υποψηφιότητα του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Γιάννη Αϊβατίδη, ο οποίος θα εκλεγόταν αν λάμβανε 75 ψήφους.

Ουσιαστικά πρόκειται για μία αδυναμία του Κανονισμού της Βουλής, καθώς κατά παραχώρηση προσμετρά ψηφοδέλτια που βρίσκονται και στις άλλες κάλπες.

Στη σημερινή ψηφοφορία στήθηκαν πέντε κάλπες: μία για τους τρεις Αντιπροέδρους που προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ, μία για τον Αντιπρόεδρο που προέρχεται από τη Ν.Δ., μία για τον Αντιπρόεδρο που προέρχεται από την Χρυσή Αυγή, μία για τον Αντιπρόεδρο που προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ και μία για τον Αντιπρόεδρο που προέρχεται από το ΚΚΕ.

Με βάση τον τρόπο καταμέτρησης που ορίζει ο Κανονισμός μπορεί κάθε βουλευτής να ψηφίζει μέχρι και πέντες φορές τον ίδιο υποψήφιο, γιατί τα ψηφοδέλτια που βρίσκονται σε λάθος κάλπη προσμετρώνται κανονικά! Για παράδειγμα η Χρυσή Αυγή που έχει 17 βουλευτές θα μπορούσε να «δώσει» έως και 85 ψήφους στον ίδιο υποψήφιο Αντιπρόεδρο.

Κάπως έτσι φαίνεται να το είχαν σκεφτεί οι Χρυσαυγίτες, αλλά από ότι φαίνεται κάποιοι από αυτούς μάλλον δεν κατάλαβαν τι τους είπανε να κάνουν. Εξού και μετά ο Ηλίας Κασιδιάρης ξεκίνησε τις ενστάσεις…

Μετά από αυτά τα ευτράπελα, ο νέος πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης ανακοίνωσε ότι προσανατολίζεται σε αλλαγή του κανονισμού της Βουλής όσον αφορά τον τρόπο διεξαγωγής των ψηφοφοριών.

Πηγή

Επανεκλογή της κυβέρνησης της λιτότητας δείχνουν τα exit poll στην Πορτογαλία

Επανεκλογή της κεντροδεξιάς κυβέρνησης συνασπισμού στην Πορτογαλία, που εφάρμοσε ιδιαίτερα σκληρά μέτρα λιτότητας κατά την μνημονιακή εποχή της χώρας, δείχνουν τα exit poll μετά το κλείσιμο της κάλπης.

Σύμφωνα με το exit poll της Intercampus, ο συνασπισμός του Πάσους Κουέλιου θα λάβει το 36,8% με 42,6% των ψήφων και 116 με 118 έδρες, ενώ οι σοσιαλιστές της αντιπολίτευσης λαμβάνουν το 29,5% με 33,9%.  Σύμφωνα με το exit poll της Eurosondagem, ο κυβερνητικός συνασπισμός δεν εξασφαλίζει την απόλυτη πλειοψηφία, καθώς καταλαμβάνει 100 έως 108 έδρες στο Κοινοβούλιο των 230 βουλευτών, ενώ οι σοσιαλιστές 84-90 έδρες.

Για να εξασφαλίσει την πλειοψηφία, ο συνασπισμός του Κουέλιου θα χρειαζόταν γύρω  στο 44% των ψήφων. Σημειώνεται ότι στις τελευταίες εκλογές του 2011, τα κόμματα του συνασπισμού εξασφάλισαν το 50,3% ενώ οι σοσιαλιστές 28%.

Το 2011 η Πορτογαλία έγινε η τρίτη χώρα της ευρωζώνης μετά την Ελλάδα και την Ιρλανδία που μπήκε σε πρόγραμμα διάσωσης. Τέσσερα χρόνια αργότερα έχει βγει από το Μνημόνιο, αφού προηγουμένως εκτόξευσε τους φορολογικούς συντελεστές, προχώρησε σε βαθιές περικοπές του κοινωνικού κράτους και μείωσε δραστικά μισθούς και συντάξεις αλλά και εργασιακά δικαιώματα. Κατόπιν όλων αυτών και μετά από τρία χρόνια ύφεσης, η οικονομία της χώρας επέστρεψε φέτος σε τροχιά ανάπτυξης.

Αυτή επιστροφή στην ανάπτυξη - αν και εύθραυστη καθώς η Πορτογαλία παραμένει βαθιά χρεωμένη - φαίνεται να λειτούργησε σαν το εισιτήριο για την μέχρι πρότινος κυβέρνηση της λιτότητας που την οδηγεί ξανά ως πρώτη δύναμη στη Βουλή.

Στις κάλπες σήμερα οι Πορτογάλοι - Ποιοι προηγούνται στις δημοσκοπήσεις

Η κυβερνητική συμμαχία «Η Πορτογαλία Μπροστά» πιστώνεται το 37,5% των προθέσεων ψήφου, έναντι 32,5% για το PS, με βάση τον μέσο όρο τριών δημοσκοπήσεων που δημοσιεύθηκαν το βράδυ της Πέμπτης και επιβεβαίωσαν την απρόσμενη ακόμη και για τα κόμματα της συμπολίτευσης ανάκαμψη της δεξιάς.

Στις κάλπες προσέρχονται σήμερα οι Πορτογάλοι προκειμένου να εκλέξουν τη νέα τους κυβέρνηση.

Η προεκλογική εκστρατεία ολοκληρώθηκε την Παρασκευή, μερικές εβδομάδες αφότου πήρε μια απροσδόκητη τροπή, με την απερχόμενη κυβέρνηση της δεξιάς να ανακτά το προβάδισμα από τη σοσιαλιστική αντιπολίτευση στις δημοσκοπήσεις, παρά τις θυσίες που απαιτεί να συνεχίσουν να κάνουν οι πολίτες για να ξεπεραστεί η κρίση χρέους.

Ο συντηρητικός πρωθυπουργός Πέδρου Πάσους Κουέλιου (φωτογραφία), 51 ετών, όπως και ο γενικός γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PS) Αντόνιου Κόστα, 54 ετών, προσπάθησαν ως τα μεσάνυχτα χθες να πείσουν τους τελευταίους αναποφάσιστους, πριν από την «ημέρα της σκέψης», την παραμονή της αυριανής ψηφοφορίας.

Η κυβερνητική συμμαχία «Η Πορτογαλία Μπροστά» πιστώνεται το 37,5% των προθέσεων ψήφου, έναντι ενός 32,5% για το PS, με βάση τον μέσο όρο τριών δημοσκοπήσεων που δημοσιεύθηκαν το βράδυ της Πέμπτης και επιβεβαίωσαν την απρόσμενη ακόμη και για τα κόμματα της συμπολίτευσης ανάκαμψη της δεξιάς, που έμοιαζε δεδομένο πως θα γνώριζε την ήττα πριν από μόλις έναν μήνα. Η αποχή εκτιμάται πως υπάρχει κίνδυνος να πλησιάσει το ιστορικό υψηλό που είχε καταγραφεί το 2011 το 42%.

(Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ)