Υπάλληλος ή επιχειρηματίας;

Η εξωφρενική επιβάρυνση των ελεύθερων επαγγελματιών δεν έχει μόνο ταμειακό προσανατολισμό. Πρωτίστως αποσκοπεί στη μείωση του μεγάλου ποσοστού των αυτοαπασχολούμενων, του μεγαλύτερου στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Και πλέον οι επαγγελματικές επιλογές περιορίζονται προς δύο κατευθύνσεις...

Του Κώστα Γιαννακίδη

Οι φοιτητές των Οικονομικών μαθαίνουν από το πρώτο έτος σπουδών ότι ένα από τα κύρια και διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας είναι ο μεγάλος αριθμός των αυτοαπασχολούμενων.

Δεν μαθαίνουν κάτι λάθος. Η πατρίδα μας έχει το μεγαλύτερο ποσοστό αυτοαπασχολούμενων από όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Στην Ελλάδα το ποσοστό αυτοαπασχόλησης, επί του ενεργού πληθυσμού, προσεγγίζει το 32%. Ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι 15%. Και, γενικά, όσο πιο σύγχρονη θεωρείται μία οικονομία, τόσο μικρότερα ποσοστά αυτοαπασχόλησης παρουσιάζει. Εκτός από μας, υψηλή αυτοαπασχόληση έχει η Ιταλία, που διακρίνεται για τη φοροδιαφυγή της, ομοίως και η Πορτογαλία και η Ρουμανία. Αντιθέτως, τα χαμηλότερα ποσοστά αυτοαπασχόλησης σημειώνονται στη Δανία και στο Λουξεμβούργο.

_mg_62481486814798

Πώς (και γιατί) η κυβέρνηση τρελαίνει τους επαγγελματίες

Πατήστε εδώ

Αυτός είναι ο βασικός  λόγος για τον οποίο τώρα εξοντώνονται οικονομικά οι ελεύθεροι επαγγελματίες. Η οικονομική τους δραστηριότητα θεωρείται εκτροφείο φοροδιαφυγής και θερμοκοιτίδα παραοικονομίας. Όταν οι δανειστές επιβάλλουν υψηλές εισφορές και δυσβάστακτο φορολογικό συντελεστή προεξοφλούν την ύπαρξη «λίπους», αλλά συνάμα θέλουν να εξωθήσουν τους ελεύθερους επαγγελματίες σε άλλες δραστηριότητες. Ας γίνουν μισθωτοί ή ας συστήσουν εταιρείες-ομπρέλες για να συστεγαστούν επαγγελματικά. Αρκεί να μην κυκλοφορούν εκεί έξω, άναρχοι, ανεξέλεγκτοι, φοροδιαφεύγοντες. Και η κυβέρνηση; Δεν ανησυχεί για το πολιτικό κόστος; Εντάξει, δεν είναι η πρώτη της προτεραιότητα να ελαχιστοποιήσει τις απώλειες σε γιατρούς, δικηγόρους και μηχανικούς, δηλαδή σε ελεύθερους επαγγελματίες που, ούτως ή άλλως, δεν ανήκουν στο ακροατήριό της. Οι άλλοι, εκείνοι που ασκούν πιο λαϊκά επαγγέλματα, έχουν ήδη τον τρόπο τους για να επιβιώνουν. Πιο εύκολα θα γλυτώσει την τσιμπίδα ο υδραυλικός, παρά ο δικηγόρος. Όπως και να έχει, η εκλογική πελατεία της κυβέρνησης είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και, δευτερευόντως, οι συνταξιούχοι. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες σε λίγο δεν θα είναι και τόσο ελεύθεροι ή και τόσο επαγγελματίες. Αποκλείεται πάντως να είναι ταυτοχρόνως και ελεύθεροι και επαγγελματίες.

Ναι, αλλά δεν θα έρθει η Νέα Δημοκρατία για να αποκαταστήσει τα πράγματα; Δεν νομίζω να πιστεύετε αυτά τα αφελή. Το καθεστώς θα μείνει ως έχει και η ιδιότητα του ελεύθερου επαγγελματία θα είναι ασύμφορη ως απαγορευτική, εκτός και αν βγάζεις τεράστια ποσά ή θέλεις να ξεπλύνεις χρήμα.

Στην πραγματικότητα παρακολουθούμε, με βίαιο τρόπο, την προσπάθεια αλλαγής του μοντέλου με το οποίο λειτουργεί η οικονομία μας. Και, δυστυχώς, δεν είμαστε απολύτως βέβαιοι πού ακριβώς θα οδηγηθούμε. Κανένας δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Μπορεί, πράγματι, να μειώσουμε θεαματικά το ποσοστό αυτοαπασχόλησης, εκτρέποντας τη δραστηριότητα σε υπαλληλικά ή εταιρικά σχήματα. Μπορεί, από την άλλη, να μειώσουμε τους αυτοαπασχολούμενους και να αυξήσουμε τους ανέργους, αληθινούς και εικονικούς, οδηγώντας περισσότερες δραστηριότητες στο ημίφως της παραοικονομίας.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι το πρότυπο αλλάζει. Ο ελεύθερος επαγγελματίας αρχίζει να αφαιρείται σταδιακά από το μενού επιλογών των νέων. Τι μένει; Υπάλληλος ή επιχειρηματίας. Και φυσικά η ασφαλής και αποδοτική λύση του λαμόγιου.

protagon.gr

       

Ερχονται αλλαγές ουσίας και… ψυχολογίας στα capital controls

Τι σχεδιάζεται για το όριο ανάληψης μετρητών, το άνοιγμα νέων λογαριασμών αλλά και με τα χρήματα που θα φέρουν οι καταθέτες από ξένη τράπεζα. Η προσέγγιση βήμα βήμα και οι μεγάλες προτεραιότητες.

Με αργά και σταθερά βήματα, τα οποία θα ευθυγραμμίζονται με τη βελτίωση του κλίματος στην οικονομία και της ενίσχυσης της εμπιστοσύνης στο τραπεζικό σύστημα, θα υλοποιηθεί ο οδικός χάρτης χαλάρωσης των capital controls, τον οποίο αναμένεται να ανακοινώσουν η Τράπεζα της Ελλάδος και το υπουργείο Οικονομικών αμέσως μετά την ολοκλήρωση όλων των σταδίων για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης.

Σύμφωνα με πληροφορίες , σε πρώτο χρόνο οι αλλαγές θα κινούνται βάσει της στρατηγικής επιδίωξης προσέλκυσης καταθέσεων από τα στρώματα και από το εξωτερικό. Το ζήτημα της σταδιακής χαλάρωσης των capital controls αποτελεί ένα από τα θέματα (εξωδικαστικός, πρόσληψη του συμβούλου που θα στηρίξει τις τράπεζες στη διαδικασία του εξωδικαστικού κ.ά.) της ατζέντας της αυριανής συνεδρίασης του προεδρείου της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών.

Σιγά σιγά το όριο ανάληψης

Σε ό,τι αφορά στην αύξηση του ορίου ανάληψης, οι τράπεζες προτείνουν το όριο να αυξηθεί στα 500 ευρώ την εβδομάδα, από 420 ευρώ σήμερα, ωστόσο οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η Τράπεζα της Ελλάδος, κυρίως, και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, θεωρούν πως είναι νωρίς ακόμη για κάτι τέτοιο, πόσω μάλλον όταν από την αρχή του έτους έως και τον Απρίλιο υπήρξε σημαντική -για τα δεδομένα της αγοράς- εκροή καταθέσεων.

«Πρέπει πρώτα να αναστραφεί η κατάσταση αυτή, να εδραιωθεί η τάση και μετά να ανοίξει το όριο», αναφέρει πηγή με γνώση του θέματος. Σημειώνεται ότι οι τράπεζες έχουν προτείνει το μηνιαίο όριο να ανοίξει έως και τις 2.000 ευρώ. Τραπεζικές πηγές αναφέρουν στο Euro2day.gr ότι σε πρώτη φάση αναμένεται να δοθεί η δυνατότητα ανάληψης του ποσού των 1.680 ευρώ (σ.σ. 840 ευρώ το δεκαπενθήμερο) αθροιστικά ανά πάσα στιγμή από την αρχή έως το τέλος του μήνα, ανάλογα με τις ανάγκες του πελάτη.

Οι κρίσιμες αλλαγές

Εξαιρετικής σημασίας κίνηση αποτελεί για τις τράπεζες η άρση των περιορισμών στο άνοιγμα λογαριασμών. Προτείνουν, λοιπόν, να επιτραπεί το άνοιγμα νέων καταθετικών λογαριασμών (όψεως και ταμιευτηρίου) και να μπορεί να μπει συνδικαιούχος στον λογαριασμό είτε τον νέο, είτε τον υφιστάμενο.

«Πρόκειται για ιδιαίτερα σημαντικό μέτρο χαλάρωσης καθώς θα εδραιώσει την εμπιστοσύνη των πολιτών προς το τραπεζικό σύστημα», αναφέρει στο Euro2day.gr στέλεχος τράπεζας και προσθέτει: «Όταν δεν μπορείς να ανοίξεις έναν λογαριασμό στην τράπεζα, τότε έχει αποκοπεί κάθε σχέση πελάτη-τράπεζας. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Είναι ουσιαστικό αλλά και ψυχολογικό ζήτημα».

Σημαντική θεωρούν οι τράπεζες την πρόταση της Ένωσης βάσει της οποίας αν κάποιος επιστρέψει χρήματα από ξένη τράπεζα σε ελληνική, τότε να του επιτρέπεται ανάληψη μετρητών έως το 60% (από 30% που είναι σήμερα). «Ο διπλασιασμός του ορίου ανάληψης θα λειτουργήσει ελκυστικά για ένα ποσοστό των Ελλήνων που έχει τα χρήματά τους σε ξένη τράπεζα και τα έδιωξε λόγω φόβου και όχι από φοροδιαφυγή», αναφέρει πηγή.

Αναστασία Παπαϊωάννου - euro2day.gr

Ποιοι σαμποτάρουν στην κυβέρνηση τις ταμειακές μηχανές;!

Mετά το Ινστιτούτο της Φλορεντίας για τις τηλεοπτικές άδειες η κυβέρνηση έχει βρεί το κρατίδιο του Βραδεμβούργου για τις ταμειακές μηχανές στις επιχειρήσεις! Στην πραγματικότητα, ένα αόρατο χέρι καθυστερεί τη σύνδεσή τους με την εφορία μέσω TAXIS.

Οι μηχανισμοί ελέγχου στο δημόσιο είναι διάτρητοι. Άλλοι λαδώνονται και άλλοι υπερασπίζονται θεσούλες αντί να υπερασπίζονται τα δημόσια έσοδα και το χτύπημα της φοροδιαφυγής.

Σ αυτή την κατηγορία υπάγονται και οι ταμειακές μηχανές στις επιχειρήσεις. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε μεταφορά τεχνογνωσίας από το Βραδεμβούργο στην Ελλάδα για την εφαρμογή ενός μηχανισμού ασφάλειας των ταμειακών μηχανών ώστε να μηδενίζεται η πιθανότητα «πειράγματός τους» εκ μέρους των επιχειρήσεων.

Έλα, όμως, που οι ταμειακές μηχανές νέας τεχνολογίας από το 2013 έχουν δυνατότητα αυτόματης σύνδεσης με το TAXIS, που το κράτος δεν έχει ενεργοποιήσει ποτέ!

Και το ερώτημα ορθώνεται καθαρό: Γιατί η κυβέρνηση δεν έχει προχωρήσει στην απευθείας σύνδεση μηχανών και TAXIS για να ελέγξει τα κρατικά έσοδα και τη φοροδιαφυγή, ενώ αντίθετα καταφεύγει σε αναθέσεις αμφίβολης χρησιμότητας σε υπηρεσίες του εξωτερικού;

Ποιος έχει προχωρήσει σ αυτές τις αναθέσεις και τι κοστίζουν στους πολίτες; Υπάρχει διαγωνισμός ή απ ευθείας ανάθεση στην κυβέρνηση ή σε φορέα του γερμανικού κρατιδίου για μια εφαρμογή που η τεχνολογία έχει λύσει εδώ και χρόνια;

Επιπλέον, πώς ανατίθεται ένα έργο σε μια γερμανική εποπτεία τη στιγμή που οι προδιαγραφές αυτής της εποπτείας εφαρμόζονται ήδη στην Ελλάδα από το 2013 που εισάγονται στη χώρα οι νέες ταμειακές μηχανές!

Και εφαρμόζονται με απόφαση του υπουργείου Οικονομιών σε συνεργασία με το Πολυτεχνείο και φορείς της αγοράς και με την έγκριση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενσωματωμένες στο ελληνικό φορολογικό δίκαιο από το 2012!!

Κορυφαίο: Μετά από όλα αυτά έχει εγκατασταθεί στη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων και  server για τη συλλογή, καταχώρηση και επεξεργασία των συναλλαγών των φορολογικών ταμειακών μηχανών!

Ποιος, λοιπόν, φρενάρει και καθυστερεί με μπαλαφάρες τύπου ινστιτούτου Φλωρεντίας τη σύνδεση των ταμειακών μηχανών με το TAXIS ώστε να χτυπηθεί ένα μέρος της φοροδιαφυγής;

Ποιος διαιωνίζει την ύποπτη υπουργική απόφαση του 2014 που απαλλάσσει τους ελεύθερους επαγγελματίες από την έκδοση αποδείξεων μέσω ασφαλών φορολογικών συστημάτων;

Ποιος διαιωνίζει την αποφυγή έκδοσης αποδείξεων, ποιος προωθεί τις απλές χειρόγραφες αποδείξεις που δεν λένε τίποτε και τα απλά χειρόγραφα ή μηχανογραφικά χωρίς καμιά διασφάλιση τιμολόγια ή δελτία αποστολής της χοντρικής που μπορούν να αλλοιωθούν εκ των υστέρων;

Σε ποια κυκλώματα υποκύπτει η κυβέρνηση στερώντας από το δημόσιο ταμείο έσοδα εκατομμυρίων; Ποιους εξυπηρετεί βοηθώντας τη φοροδιαφυγή; Διεφθαρμένες συντεχνίες της υπαλληλίας ή επιχειρηματικά συμφέροντα;

Κατά τα άλλα κυνηγάμε τη φοροδιαφυγή. Του κυρ Αντώνη του καστανά στη Θεσσαλονίκη!

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης - liberal.gr

9 Μαΐου 1936 – Η ματωμένη απεργιακή εξέγερση στη Θεσσαλονίκη

Με δραματικό τρόπο στις 9 Μαΐου 1936  εξελίχθηκαν οι απεργιακές εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη, στις οποίες αρκετοί εργάτες έχασαν τη ζωή τους χτυπημένοι από τη χωροφυλακή. Ήταν ίσως το κορυφαίο γεγονός που σηματοδότησε την αλλαγή της περιόδου, αφού η  ήττα του εργατικού κινήματος εκείνης της εποχής, διευκόλυνε τον ερχομό της δικτατορίας του Μεταξά. Λίγα χρόνια μετά μία άλλη 9η Μαΐου, αυτή του 1945, σηματοδοτούσε το επίσημο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κλείνοντας μία αιματηρή ιστορική περίοδο και ανοίγοντας μία άλλη.

Πριν από 80 χρόνια, όλοι οι κλάδοι διεκδικούσαν σημαντικά αιτήματα για τη δυνατότητα της εργατικής τάξης να επιβιώσει με αξιοπρέπεια και η αρχικά καπνεργατική απεργία στη Θεσσαλονίκη, μετά τα χτυπήματα της χωροφυλακής και φασιστικών συμμοριών, είχε εξαγριωθεί και γενίκευσε την απεργία με συμμετοχή τουλάχιστον 25.000 απεργών στις απεργιακές διαδηλώσεις.

AkropolisNEWSPAPERΣτο πολιτικό πεδίο, η επιτυχία το Γενάρη του 1936 του Παλλαϊκού Μετώπου (ΚΚΕ και Αγροτικό Κόμμα, με 73.411 ψήφους και 15 βουλευτές) το ανέδειξε σε ρυθμιστικό παράγοντα για την εξασφάλιση κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και προέκυψε το σύμφωνο Σοφούλη – Σκλάβαινα. Στο πρόγραμμά του περιλάμβανε την ακύρωση της αφαίρεσης δικαιωμάτων όσων είχαν καταδικαστεί για παράβαση του «ιδιώνυμου», θα καταργούσε τις επιτροπές ασφάλειας, θα έδινε αμνηστία στον Ν. Ζαχαριάδη, στον Β. Βερβέρη και στον Β. Νεφελούδη, αλλά και σε όλους τους πολιτικούς κατάδικους, τους φυλακισμένους και τους εξόριστους.

Επίσης θα διέλυε όλες τις φασιστικές οργανώσεις , θα καθιέρωνε σαν μόνιμο εκλογικό σύστημα την αναλογική, θα ελάττωνε, μέσα σε δυο μήνες, την τιμή του ψωμιού, θα απαγόρευε την προσωποκράτηση για οφειλές προς το Δημόσιο μέχρι τρεις χιλιάδες δραχμές, θα καθιέρωνε πεντάχρονο χρεοστάσιο χωρίς όρους για τα χρέη των αγροτών στις τράπεζες και στους ιδιώτες και θα προχωρούσε στην άμεση εφαρμογή των Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Δράστης και πρωταγωνιστής της καταστολής ο τότε πρωθυπουργός και λίγους μήνες αργότερα και δικτάτορας, Ιωάννης Μεταξάς. Είχε δώσει διαταγή ένα σύνταγμα στρατού από τη Λάρισα να μεταφερθεί στη Θεσσαλονίκη και μοίρα του στόλου να καταπλεύσει στο λιμάνι της πόλης προς αντιμετώπιση των εργατών που βρίσκονταν σε απεργία.

Χαρακτηριστικό ήταν το «διάγγελμα» του Μεταξά που έλεγε: «Κατέστη φανερόν ότι οι σκοποί οι επιδιωκόμενοι από τους διευθύνοντας την απεργιακήν κίνησιν είναι πολιτικοί, ανατρεπτικοί. Αν ήσαν οικονομικοί θα εδέχοντο οι ιθύνοντες τας δύο εργατικάς ομοσπονδίας την λύσιν, την οποίαν η κυβέρνησις επέβαλε εις τους καπνεμπόρους, και η οποία όχι μόνον καθορίζει κατώτατον ημερομίσθιον 90 δραχμών, αλλά προβλέπει και περί μέσου ημερομισθίου 100 περίπου δραχμών… Η κυβέρνησις δε θα εμποδίση βεβαίως το δικαίωμα της απεργίας από εκείνους οι οποίοι το έχουν, αλλά δε θα επιτρέψη διατάρραξιν της τάξεως. Όσοι το επιχειρήσουν, θα συναντήσουν το κράτος του νόμου».

Αποτέλεσμα της κτηνώδους βίας που εξαπέλυσε η χωροφυλακή ήταν η δολοφονία του αυτοκινιτιστή Τάσου Τούση, της εργάτριας Αναστασίας Καρανικόλα, αλλά και των Β. Σταύρου, Ιντο Σενόρ, Γ. Πανόπουλου, Αγλαμίδη, Σαλβατόρ Ματαράσο, Δημ. Λαϊλάνη, Σ. Διαμαντόπουλου, Γιάννη Πιτάρη, Ευθύμη Μάνου, Μανώλη Ζαχαρίου.

Ο Γιάννης Ρίτσος με αφορμή το θρήνο της μάνας του Τάσου Τούση, έγραψε το «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες», με τους ακόλουθους στίχους.

     

 ert

Τίνος είναι βρε γυναίκα ο Macron; *

Του Γιάννη Παντελάκη

Συμβαίνει κάτι εντυπωσιακό. Σχεδόν όλα τα πολιτικά κόμματα στη χώρα είδαν στο πρόσωπο του Μακρόν ένα μικρό ή μεγάλο κομμάτι από τον εαυτό τους. Από τον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη ως την Γεννηματά και τον Θεοδωράκη, θεωρούν πως ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας αποτελεί έναν πολιτικό συγγενή τους. Επιχειρούν κατά κάποιο τρόπο να οικειοποιηθούν το πολιτικό στιλ, την πολιτική πλατφόρμα και όσα εμφανίστηκε να σηματοδοτεί ο Μακρόν. Ολοι, βρίσκουν κάτι να μοιράζονται μαζί του πολιτικά.

Ο Τσίπρας, δεν αρκέστηκε σ’ ένα διπλωματικού χαρακτήρα συγχαρητήριο μήνυμα, αλλά είδε πως με τον Μακρόν μπορεί να εργαστεί στενά για να αλλάξει η πορεία της Ευρώπης. Η μετατόπιση του είναι εντυπωσιακή. Εως πρόσφατα θα άλλαζε την Ευρώπη με τους Ποντέμος και όχι με τον Ολαντρέου, τώρα βλέπει ορατό αυτό το ενδεχόμενο με έναν πρώην υπουργό του Ολάντ!  Εντυπωσιακός και ο τρόπος με τον οποίο αναζήτησε συμμάχους στη Γαλλία ο ΣΥΡΙΖΑ. Υποστήριξε αρχικά τον Αμόν, στη συνέχεια τον Μελανσόν, ταλαντεύτηκε λίγο μετέωρος και κατέληξε στον Μακρόν. Η απόλυτη σύγχυση.

Ο Τσίπρας ωστόσο, έχει και μια επιπλέον υποχρέωση στην οποία θα δυσκολευτεί να ανταποκριθεί.  Να δώσει ικανοποιητικές εξηγήσεις για το πώς είναι δυνατόν να προσβλέπει στη συνεργασία και να βλέπει θετικά την εκλογή ενός ανθρώπου που κέρδισε την ακροδεξιά στη Γαλλία,  με την ελληνική εκδοχή της οποίας συγκυβερνά ο ίδιος στην Ελλάδα με ιδιαίτερα αρμονικό μάλιστα τρόπο.

Ο Μητσοτάκης δείχνει ανάλογο ενθουσιασμό για τη νίκη Μακρόν αν και η αρχική δήλωσή του είχε αναφορές με γενικότερα χαρακτηριστικά (εποχή ρεαλισμού και ελπίδας κ.ο.κ.). Ωστόσο και αυτός δείχνει να θέλει να μοιραστεί ένα κομμάτι απ’ ότι σηματοδοτεί ο Γάλλος πρόεδρος κάνοντας έναν πολιτικό διαχωρισμό που δεν κινείται στο παραδοσιακό δίπολο «αριστερά-δεξιά», αλλά σ’ εκείνο μεταξύ  «ευρωπαϊκών δυνάμεων  που μάχονται για τις μεταρρυθμίσεις και εκείνων του λαϊκισμού».

Ωστόσο, ο κ. Μητσοτάκης αφενός ηγείται ενός κόμματος το οποίο είναι προϊόν του παραδοσιακού διαχωρισμού αριστερά-δεξιά, αφετέρου το κόμμα αυτό όχι απλά συνοδεύεται από ένα (όχι μακρινό) παρελθόν με πρόσωπα με ειδικό βάρος που έχουν έντονα χαρακτηριστικά λαϊκισμού και απομονωτισμού, αφετέρου δεν έχει δείξει ως τώρα ο ίδιος πως σκοπεύει μια γενναία σύγκρουση με το παρελθόν αυτό. 

Ο Μητσοτάκης αρχικά στήριξε τον εκπρόσωπο του «αδελφού κόμματος» Φρανσουά Φιγιόν όταν αυτός επικράτησε στις εσωκομματικές εκλογές.

Ο Κ. Μητσοτάκης ωστόσο μοιράζεται και ένα ανάλογο πρόβλημα αν και όχι ίδιας βαρύτητας, με εκείνο της  Φώφης Γεννηματά, η οποία με ανάλογο ενθουσιασμό την Κυριακή το βράδυ,  χαρακτήρισε τη νίκη Μακρόν «ανάσα για κάθε προοδευτικό Ευρωπαίο και ελπίδα για καλύτερες ημέρες». Τα ιδεολογικά συγγενικά κόμματα και των δυο στη Γαλλία (συντηρητικό και σοσιαλιστικό), αποκλείστηκαν από τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών κάτι που παρατηρήθηκε για πρώτη φορά. Ο Μακρόν, μπορεί να είχε συμμετοχή στην κυβέρνηση του Φρανσουά Ολάντ, ωστόσο η πορεία του στη συνέχεια είχε τον χαρακτήρα ενός ανεξάρτητου υποψήφιου που ξεπερνά τα παραδοσιακά κόμματα.

Το επιπλέον πρόβλημα της κ. Γεννηματά - που την απομακρύνει από τις ιδεολογικές συγγένειες με τον Μακρόν - είναι αυτό που απασχολεί σχεδόν όλα τα σοσιαλιστικά κόμματα της Δυτικής Ευρώπης, τα οποία γνωρίζουν μεγάλη υποχώρηση της επιρροής τους. Το παράδειγμα του Αμόν είναι κάτι περισσότερο από χαρακτηριστικό (είχε προηγηθεί η κατάρρευση του εργατικού κόμματος της Ολλανδίας). Προφανώς η πίεση που δέχονται τα σοσιαλιστικά κόμματα έχει να κάνει με την αδυναμία τους να παρουσιάσουν μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι σε αυτή της κυριαρχίας της ελεύθερης αγοράς.

Ο Στ. Θεοδωράκης έδειξε τον μεγαλύτερο ενθουσιασμό για την εκλογή Μακρόν τον οποίο κατά βάση στήριξε στην υπέρβαση του δίπολου αριστερά-δεξιά και γενικότερα της απόρριψης των παλαιών σχημάτων που κυριάρχησαν στο παρελθόν. Ωστόσο, το κόμμα του και ο ίδιος που υιοθετούν τη συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα (ένα περίεργο μείγμα που υπερβαίνει τις ιδεολογίες με την κλασική τους έννοια, επιλέγουν τον οικονομικό φιλελευθερισμό απορρίπτοντας τον κρατικό παρεμβατισμό κ.ο.κ.) στη χώρα μας τουλάχιστον δεν συνάντησαν σημαντική αποδοχή.

Συμπερασματικά, τον Μακρόν πολλοί εδόξασαν αλλά είναι δύσκολο να ισχυριστούν και ότι αποτελούν την ελληνική εκδοχή του ή έστω ένα μέρος αυτής. Αυτό, σ’ ένα μεγάλο βαθμό είναι δικαιολογημένο. Οχι μόνο επειδή τα πολιτικά δεδομένα και η ιστορική διαδρομή της Γαλλίας είναι θεαματικά διαφορετικά από εκείνα της χώρα μας. Αλλά και επειδή η επικράτηση της παγκοσμιοποίησης, έχει αμβλύνει τις παραδοσιακές εκφράσεις και διαχωρισμούς λόγω της αδυναμίας έκφρασης μιας εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Στη χώρα μας, αυτή η παράμετρος λειτουργεί με έναν πιο επίμονο τρόπο λόγω της πολύχρονης πια κρίσης.

* Παραλλαγή του γνωστού τραγουδιού «τίνος είναι βρε γυναίκα τα παιδιά», που τραγούδησε αρχικά ο Π. Τζαβέλας, μετά ο Λ. Κελαηδόνης και το οποίο αποτελεί διασκευή του Dear Old Sunny South by the sea (1928)  αλλά και του παλαιότερου She ll be coming around the mountain (1890).

liberal.gr 

Τα λάθη της ΕΚΤ και το μεγάλο δίλημμα με το QE

Το ιστορικό της ΕΚΤ την τελευταία δεκαετία δείχνει πως αυξάνει πρόωρα τα επιτόκια και τα μειώνει καθυστερημένα. Οι θεσμικές ατέλειες του ευρώ και η δύσκολη απόφαση για την στρατηγική εξόδου από την ποσοτική χαλάρωση.   

του Lorenzo Bini Smaghi*

Καθώς η οικονομία της ευρωζώνης ενισχύεται και ο πληθωρισμός σταδιακά κινείται υψηλότερα, το ερώτημα για το πώς και πότε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα βγει από την ποσοτική χαλάρωση θα συνεχίσει να βρίσκεται στο επίκεντρο.

Αυτό δεν προκαλεί έκπληξη, η ίδια συζήτηση έγινε και στις ΗΠΑ την περίοδο 2015-2016. Η επιλογή της κατάλληλης στιγμής για την αλλαγή πορείας είναι μια από τις πιο δύσκολες αποφάσεις στην νομισματική πολιτική.

Το δίλημμα για την κεντρική τράπεζα είναι ότι μια πρόωρη έξοδος θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την ανάκαμψη και την επιστροφή στην σταθερότητα των τιμών (η οποία ορίζεται ως ένα ποσοστό πληθωρισμού κοντά αλλά κάτω από το 2%), αλλά μια καθυστερημένη έξοδος θα μπορούσε να πυροδοτήσει μακροπρόθεσμα υψηλότερο πληθωρισμό και να οδηγήσει πιθανότατα σε χρηματοοικονομικές φούσκες.

Οι κεντρικές τράπεζες παίρνουν τις αποφάσεις τους με βάση τα αναλυτικά εργαλεία που διαθέτουν, συγκεκριμένα την πρόβλεψη των υποκείμενων οικονομικών εξελίξεων. Τα εργαλεία αυτά είναι αναπόφευκτα ατελή και επηρεάζονται από διαρθρωτικές αλλαγές που έχουν αντίκτυπο στις οικονομικές και χρηματοοικονομικές σχέσεις. Αυτός είναι ο λόγος που οι τράπεζες πρέπει να εξετάσουν και τις εμπειρίες του παρελθόντος, στις οικονομίες τους και στις οικονομίες άλλων χωρών.

Κοιτώντας την προηγούμενη δεκαετία, τα στοιχεία δείχνουν πως η ΕΚΤ είχε μια τάση να υπολογίζει με μάλλον ασύμμετρο τρόπο τα σημεία καμπής της νομισματικής πολιτικής: σε γενικές γραμμές έχει προχωρήσει πολύ νωρίς σε σύσφιξη και πολύ αργά σε χαλάρωση. Με άλλα λόγια είχε μια προτίμηση προς περιοριστικές πολιτικές. Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα.

Η πρώτη σύσφιξη. Τον Ιούλιο του 2008, η ΕΚΤ αύξηση τα επιτόκια μετά από μια παύση ενός έτους, καθώς ο πληθωρισμός είχε ενισχυθεί λόγω της φούσκας στην τιμή του αργού πετρελαίου. Αλλά η οικονομία είχε ήδη αρχίσει να επιβραδύνεται, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ και οι χρηματοοικονομικές αγορές έδειχναν σημάδια αυξανόμενης πίεσης.

Τρεις μήνες αργότερα, η τράπεζα αναγκάστηκε να αλλάξει πορεία και τον Οκτώβριο του 2008 μείωσε τα επιτόκια.

Το Μάρτιο και τον Ιούνιο του 2011 η ΕΚΤ αύξησε ξανά τα επιτόκια καθώς η οικονομία ανέκαμπτε σταδιακά, παρά το μεγάλο κενό παραγωγής και την αυξανόμενη χρηματοπιστωτική αστάθεια, που προκαλούνταν κυρίως από την ελληνική κρίση χρέους. Η απόφαση αποδείχθηκε ότι ήταν βιαστική και ότι δεν ευθυγραμμιζόταν με τις μελλοντικές εξελίξεις. Η ΕΚΤ αναγκάστηκε και πάλι να αλλάξει πορεία μετά από μερικούς μήνες και τον Οκτώβριο του 2011 μείωσε ξανά τα επιτόκια.

Εξετάζοντας τις απόπειρες χαλάρωσης της νομισματικής πολιτικής, η ΕΚΤ ξεκίνησε να μειώνει τα επιτόκια τον Οκτώβριο του 2008, αλλά πιο σταδιακά από την Fed. Έφτασε στο μηδενικό κατώτατο όριο (zero lower bound) έξι χρόνια μετά την Fed, το 2014.

Τον Οκτώβριο του 2008, η ΕΚΤ μετακινήθηκε σε ένα σύστημα αναχρηματοδότησης των τραπεζών με κάλυψη όλης της ζητούμενης ρευστότητας με σταθερό επιτόκιο, αλλά ως τότε τα βραχυπρόθεσμα επιτόκια στην αγορά χρήματος ήταν υψηλότερα από τα επιτόκια της κεντρικής τράπεζα για πάνω από ένα χρόνο, από το καλοκαίρι του 2007. Η ωρίμανση αυτή των δραστηριοτήτων επεκτάθηκε σταδιακά ως τα τρία έτη.

Το πρόγραμμα των «απευθείας νομισματικών συναλλαγών (OMT) – πιο γνωστό ως «whatever it takes» - λανσαρίστηκε το Σεπτέμβριο του 2012 και είχε άμεσα ένα σταθεροποιητικό αντίκτυπο στις χρηματοοικονομικές αγορές, αλλά μόνο μετά από έναν ολόκληρο χρόνο με ιστορικά υψηλά spreads ανάμεσα στα στοιχεία ενεργητικού των διαφορετικών χωρών, κάτι που αποθάρρυνε τις επενδύσεις και προκάλεσε τον κίνδυνο διάλυσης της ευρωζώνης.

Τέλος, έχοντας μειώσει τα επιτόκια σε αρνητικά επίπεδα, η ΕΚΤ ξεκίνησε το QE την άνοιξη του 2015, περισσότερο από έξι χρόνια αφότου το είχαν κάνει οι ΗΠΑ.

Εκ των υστέρων, η ΕΚΤ θα έπρεπε πιθανότατα να μην είχε αυξήσει τα επιτόκια το 2008 και το 2011 και θα έπρεπε να είχε προχωρήσει πολύ πιο γρήγορα σε χαλάρωση και να είχε υιοθετήσει νωρίτερα μη συμβατικές πολιτικές όπως το QE.

O λόγος που οι πολιτικές αυτές δεν εφαρμόστηκαν νωρίτερα σχετίζεται με εν μέρει με τις θεσμικές ατέλειες της νομισματικής ένωσης. Θα ήταν δύσκολο να υιοθετηθεί το ΟΜΤ χωρίς να έχει συμφωνηθεί το δημοσιονομικό σύμφωνο και η τραπεζική ένωση. Θα ήταν επίσης δύσκολο να ξεκινήσει το QE χωρίς πρώτα να έχει συμφωνηθεί ένα σχήμα διαμοιρασμού του ρίσκου μεταξύ των κεντρικών τραπεζών και χωρίς να έχουν δοκιμαστεί διαφορετικές οδοί, όπως τα αρνητικά επιτόκια.

Ορισμένα από τα θεσμικά προβλήματα έχουν πλέον διορθωθεί και η ΕΚΤ αντιμετωπίζει σήμερα λιγότερους περιορισμούς στην υιοθέτηση κατάλληλων εργαλείων.

Επιπλέον, η φήμη της ως πολέμια του πληθωρισμού έχει εδραιωθεί, οπότε δεν υπάρχει ανάγκη να αποδείξει στην αγορά πόσο σκληρή είναι. Η τράπεζα μπορεί να επωφεληθεί από τις εμπειρίες του παρελθόντος και πιθανότατα να διορθώσει το ιστορικό ασυμμετρίας.

Οι κεντρικές τράπεζες δεν πρέπει να κρίνονται με όσα αποκαλύπτονται εκ των υστέρων, αλλά πρέπει να μαθαίνουν από αυτά.

*Ο Λορέντζο Μπίνι Σμάγκι είναι πρώην μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζα και επισκέπτης καθηγητής στο Harvard. 

euro2day.gr

Ολο το συμπληρωματικό μνημόνιο που συμφώνησαν Αθήνα-θεσμοί (pdf)

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕ Η HANDELSBLATT  

Μέσα σε 53 σελίδες, συμπυκνώνεται το συμπληρωματικό μνημόνιο που υπέγραψε η Αθήνα με τους θεσμούς προκειμένου να ολοκληρωθεί η τεχνική συμφωνία.

Το κείμενο αποτελεί το draft (προσχέδιο) της προκαταρκτικής συμφωνίας της κυβέρνησης με τους δανειστές και ονομάζεται Συμπληρωματικό Μνημόνιο Κατανόησης (Supplemental Memorandum of Understanding). Εχει ημερομηνία 2 Μαΐου.

Σοκ για τις εισφορές των ελευθέρων επαγγελματιών

Το σημαντικότερο που προκύπτει από το μνημόνιο αυτό είναι πως ορίζει καθαρά τι θα γίνει με τις ασφαλιστικές εισφορές των ελευθέρων επαγγελματιών.

Ενώ στο προηγούμενο κείμενο αναφέρονταν ότι οι ελληνικές αρχές θα προσδιορίσουν τη βάση υπολογισμού των εισφορών για τους αυτοαπασχολούμενους. Με βάση το νόμο που εφαρμόζεται από τον Ιανουάριο, οι εισφορές υπολογίζονται με βάση τα έσοδα της προηγούμενης χρονιάς αφού αφαιρεθούν οι ασφαλιστικές εισφορές. Αυτό τώρα, αλλάζει.

Το sMoU αναφέρει τώρα ότι πρέπει με η κυβέρνηση με prior action να αναπροσαρμόσει τον συνταξιοδοτικό νόμο ώστε από 1/1/2018 η βάση υπολογισμού προσφορών να οριστεί ως τα ακαθάριστα έσοδα προ των ασφαλιστικών εισφορών του προηγούμενου έτους.

Προσωρινά αυτή η βάση υπολογισμού θα είναι μειωμένη κατά 15% μόνο για το 2018 χωρίς πρόβλεψη εκπτώσεων για το διάστημα από το 2019 και μετά.

Ετσι, πλέον η βάση της φορολογίας των ελεύθερων επαγγελματιών θα είναι το ακαθάριστο εισόδημα – χωρίς να αφαιρεθούν οι ασφαλιστικές εισφορές της προηγούμενης χρονιάς.

Το Μνημόνιο περιλαμβάνει 4 πυλώνες στους οποίους εδράζονται στα προαπαιτούμενα μέτρα τα οποία θα φέρει σύντομα η κυβέρνηση στη Βουλή, στις 18 Μαΐου.

Οι τέσσερις πυλώνες είναι οι εξής:

1.Αποκατάσταση της βιωσιμότητας των δημοσίων οικονομικών της χώρας.

2.Προστασία της οικονομικής βιωσιμότητας

3.Ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα και επενδύσεις

4.Σύγχρονο κράτος και δημόσια διοίκηση

Τα πλεονάσματα

«Η πέραν των προβλέψεων επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας στον τομέα του πρωτογενούς πλεονάσματος το 2016 κατά βάση οφείλονται στην αύξηση των εσόδων όσο και στην δραστική μείωση των δαπανών. Οι σημαντικότεροι πόροι εσόδων προέρχονται από την ενιαία φορολογία, τον ΦΠΑ αλλά και από έτερους νέους φόρους ενώ η μείωση στο κομμάτι των δαπανών προέρχεται κυρίως από τις χαμηλές κρατικές επενδύσεις και την πτώση στη μέση κατανάλωση.

Οι ελληνικές αρχές οφείλουν να ακολουθήσουν όσα έχουν συμφωνήσει από τον Αύγουστο του 2015 και αναφέρει πρωτογενές πλεόνασμα 1,75% για το 2017 και 3,5% για το 2018, ενώ το υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα του 3,5% θα διατηρηθεί μέχρι το 2021-2022 με την επισήμανση ότι το θέμα είναι ανοικτό ακόμη στη διαπραγμάτευση για το χρέος.

Σύμφωνα με το βασικό σενάριο που προβλέπει ότι όλα τα μέτρα που έχουν θεσπιστεί στο πλαίσιο της πρώτης αναθεώρησης εφαρμόζονται εγκαίρως και έχουν τις αναμενόμενες αποδόσεις, προβλέπεται δημοσιονομικό κενό της τάξης του 0,3% του ΑΕΠ έως το 2018, χωρίς τη λήψη πρόσθετων μέτρων.

Η ελληνική κυβέρνηση έχει εγκρίνει προϋπολογισμό για το 2017 και θα προνομοθετήσει τη μεσοπρόθεσμη δημοσιονομική στρατηγική (MTFS) 2018-21, η οποία θα θέτει ανώτατα όρια δαπανών σύμφωνα με τους στόχους του προγράμματος του ESM και ένα πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ για τα έτη 2019, 2020 και 2021. Αυτά θα υποστηριχθούν με την υιοθέτηση αντι- μέτρων με αναμενόμενη απόδοση 0,3% του ΑΕΠ σωρευτικά έως το 2018.

Συγκεκριμένα τα μέτρα που θα υιοθετηθούν είναι:

•Εξορθολογισμός των παροχών κοινωνικής πρόνοιας και κατάργηση των φορολογικών δαπανών με βάση τις συστάσεις της αναθεώρησης της κοινωνικής πρόνοιας, αποδίδοντας 259 εκατομμύρια ευρώ το 2018.

•Εξορθολογισμός των δαπανών για την υγειονομική περίθαλψη που υποστηρίχθηκε με την υπαγωγή ορισμένων συμπληρωματικών κατηγοριών δαπανών στο κλειστό δημοσιονομικό πλαίσιο και τη μείωση των ανώτατων ορίων του claw-back, με απόδοση 125 εκατ. Ευρώ το 2017 και 188 εκατ. Ευρώ σωρευτικά το 2018.

•Θεσμοθέτηση ενός φόρου επί των βραχυπρόθεσμων μισθωμάτων τουριστικών καταλυμάτων που θα αποφέρει 48 εκατομμύρια ευρώ το 2018. Αυτό θα παρέχει ένα κανονιστικό πλαίσιο για τη φορολόγηση της οικονομίας κατανομής των περιουσιακών στοιχείων, ώστε να καταστεί δυνατή η καταβολή φόρων και να διαφυλαχθούν τα φορολογικά έσοδα από περιστασιακή και βραχυπρόθεσμη μίσθωση ακινήτων.

•Τον εξορθολογισμό των κινήτρων απόδοσης στα μισθολόγια του δημόσιου τομέα, που θα ανέλθουν σε 33 εκατομμύρια ευρώ το 2018.

•Τον εξορθολογισμό ορισμένων δικαιωμάτων στο στρατιωτικό τομέα, με απόδοση 7 εκατομμυρίων ευρώ το 2018. Αυτό θα περιλαμβάνει: i) τους όρους επιλεξιμότητας και τους τύπους υπολογισμού των επιδομάτων επικινδυνότητας και ii) την εξορθολογιστική αποζημίωση στο εξωτερικό με τη μείωση των θέσεων και της διάρκειας των αποσπασμένων στο εξωτερικό (επί της ουσίας τίθεται ζήτημα ειδικών μισθολογίων).

Τι περιλαμβάνει το πακέτο που πρέπει να προνομοθετηθεί για την οικονομία

•Μια μεσοπρόθεσμη δημοσιονομική στρατηγική (MTFS) για το 2018-21, σύμφωνα με τους συμφωνημένους μεσοπρόθεσμους στόχους που πρέπει να επιτευχθούν χωρίς επιζήμια για την ανάπτυξη μέτρα.

•Μια μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος που θα επιτύχει καθαρή εξοικονόμηση πόρων ύψους 1% του ΑΕΠ το 2019 – 2021

•Μια φορολογική δέσμη για την ενίσχυση της ανάπτυξης, η οποία αντιστοιχεί σε καθαρή βάση την απόδοση της μεταρρύθμισης του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων, η οποία περιλαμβάνει (i) μείωση των επιτοκίων και προσαύξηση αλληλεγγύης με μεσοπρόθεσμη δημοσιονομική επίπτωση 0,8% του ΑΕΠ • (Ii) μείωση των επιτοκίων με μεσοπρόθεσμη δημοσιονομική επίπτωση 0,1% του ΑΕΠ και (iii) μείωση του φόρου ακίνητης περιουσίας (ENFIA) με αντίκτυπο 0,1% του ΑΕΠ.

•Μια στοχοθετημένη δέσμη δαπανών που αντιστοιχεί σε καθαρή βάση την απόδοση της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος που αποτελείται από (i) αύξηση των δαπανών για στοχοθετημένα κοινωνικά επιδόματα (επίδομα στέγασης, επιδόματα για παιδιά, σχολικά γεύματα, νηπιαγωγείο / προσχολική εκπαίδευση, Συγχρηματοδοτήσεις) 0,7% του ΑΕΠ ii) επενδύσεις δημόσιων υποδομών υψηλής ποιότητας 0,1-2,2% του ΑΕΠ και iii) ενεργές πολιτικές για την αγορά εργασίας 0,1-0,2% του ΑΕΠ

•Τα μέτρα για το φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων θα εφαρμοστούν το 2019 εάν το ΔΝΤ, σε συνεργασία με τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και τις ελληνικές αρχές, στο πλαίσιο της τελικής αναθεώρησης του προγράμματος, θεωρεί ότι χρειάζονται, με βάση μια εκ των υστέρων αξιολόγηση, προκειμένου να επιτευχθεί ο συμφωνημένος δημοσιονομικός στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 3,5% το 2019, ο οποίος πρέπει να επιτευχθεί χωρίς επιζήμια για την ανάπτυξη μέτρα.

•Οι ελληνικές αρχές συμφωνούν επίσης να νομοθετήσουν τώρα το πρόσθετο πακέτο μέτρων. Το τελευταίο θα εφαρμοστεί από το 2019, υπό την προϋπόθεση αξιολόγησης και συμφωνίας όλων των θεσμικών οργάνων και σε διαβούλευση με τις ελληνικές αρχές κατά την τελική αναθεώρηση του προγράμματος, μετά από μια διαφανή διαδικασία, και περιλαμβάνει ποσό που πρέπει να συγκεντρώνεται σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από τα θεσμικά όργανα - σε σχέση με τους συμφωνηθέντες μεσοπρόθεσμους στόχους - με την παραδοχή ότι τα περιοριστικά μέτρα θα έχουν ήδη ενσωματωθεί στο αρχικό σενάριο- προκειμένου να διασφαλιστεί η επίτευξη των στόχων. Οι αρχές θα παράσχουν γραπτή ανεξάρτητη νομική γνωμοδότηση που θα επιβεβαιώνει ότι ο ενδεχόμενος χαρακτήρας τόσο της μεταρρύθμισης του φόρου εισοδήματος όσο και της επεκτατικής δέσμης μέτρων που θα κατοχυρωθεί στη νομοθεσία είναι αποδεκτός και συμβατός με το ελληνικό Σύνταγμα.

Συντάξεις και αφορολόγητο

Από 1.1.2019 περικόπτεται η προσωπική διαφορά στις κύριες συντάξεις ως 18% καθώς και μέρος των επικουρικών αν δεν συμπληρώνεται το απαιτούμενο ποσό περικοπής. Η μέση μείωση της σύνταξης θα είναι 9% σε κύριες και επικουρικές. Το μέτρο θα θίξει πάνω από 1.000.000 συνταξιούχους που παίρνουν σύνταξη πάνω από 700 ευρώ. Οι απώλειες θα αρχίζουν από λίγα ευρώ έως και πάνω από 300 ευρώ το μήνα. Η συνολική μείωση της σύνταξης δεν θα πρέπει να ξεπερνάει το 18%. Άρα χάνονται μία ως δύο συντάξεις το χρόνο.

-Από 1.1.2020 ή από 1.1.2019 αν δεν πιαστεί ο στόχος του 3,5% επιβάλλεται η μείωση του αφορολόγητου από 8.636 ευρώ στα 5.681 ευρώ, που θα φέρει επιβάρυνση από 650 ευρώ ακόμη και για τους φτωχότερους. Έτσι, όσοι παίρνουν σύνταξη πάνω από 474 ευρώ το μήνα δεν θα καλύπτονται από το αφορολόγητο.

Συλλογικές συμβάσεις

Το μνημόνιο προβλέπει προ-νομοθέτηση που θα εξασφαλίζει ότι οι μεταρρυθμίσεις στις συλλογικές συμβάσεις του 2011, θα παραμείνουν σε ισχύ μέχρι το τέλος του προγράμματος του ESM.

Ομαδικές απολύσεις

Τροποποίηση της νομοθεσίας περί ομαδικών απολύσεων προκειμένου να αντικατασταθεί το ισχύον πλαίσιο διοικητικής έγκρισης με μία διαδικασία κοινοποίησης των εργαζομένων, με μέγιστη διάρκεια τριών μηνών.

Το σύστημα ειδοποίησης θα ελέγχεται και θα εφαρμόζεται από το ανασχηματισμένο Ανώτατο Εργατικό Συμβούλιο του οποίου η σύνθεση θα εξασφαλίζει την «ίση» εκπροσώπηση του κράτους, των εργοδοτών και τον εργαζομένων.

Οι διαπραγματεύσεις με τους εργαζομένους δεν θα ξεπερνούν σε διάρκεια τις 30 ημέρες.

Στο προσχέδιο προβλέπεται και νομοθέτηση που θα επιτρέψει την διαδικασία επιτάχυνσης των δικαστικών αποφάσεων για τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις εργαζομένων.

Συμμόρφωση στις ευρωπαϊκές αποφάσεις για τον λιγνίτη

Επιπλέον, οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να προτείνουν τυπικά διαρθρωτικά μέτρα με στόχο τη συμμόρφωση της Ελλάδας στον τομέα της Ενέργειας, τις πρόσφατες αποφάσεις των ευρωπαϊκών δικαστηρίων για τον λιγνίτη.

Πώληση του 8% του συνολικού όγκου ηλεκτρικής ενέργειας

Οι αρχές θα πρέπει να ολοκληρώσουν την πώληση και θα αρχίσουν να παραδίδουν το 8% του συνολικού όγκου ηλεκτρικής ενέργειας στο διασυνδεδεμένο σύστημα.

Ο δημοσιογράφος της Handelsblatt Jan Hindelbrand ανέβασε στον λογαριασμό του το σχετικό ντοκουμέντο.

Διαβάστε εδώ το μνημόνιο σε μορφή PDF

iefimerida.gr 

Θα ξανάρθουμε

Του Περικλή Κροβέση

Η φετινή Πρωτομαγιά είχε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Και πολλαπλές ερμηνείες. Αν προσθέσω κι εγώ ακόμα μία δεν χάλασε ο κόσμος. Βέβαια, είναι από τις απόψεις που δεν πρέπει να λέγονται γιατί κάνουν κακό. Αυτό, ωστόσο, είναι σχετικό.

Γιατί υπάρχει και το ερώτημα σε ποιους κάνουν κακό. Αλλά μπορεί σε άλλους να κάνουν καλό. Οι απόψεις δεν είναι φυσικές καταστροφές.

Επιπλέον έχουν και μια δικλίδα ασφαλείας. Μπορεί να κάνουν κακό μόνο σ’ αυτόν που τις διατυπώνει. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή με των καλών προθέσεων ατζαμή βομβιστή, που σκάει η βόμβα στα χέρια του.

Και εγώ ο δυστυχής, ας δανειστώ κάποιο από τα κουστουμάκια των θεσμών, ας πάρω και ένα ζευγάρι από τα δικά τους τα ματογυάλια να δω τι έγινε εκείνη την ιστορική μέρα, όχι μόνο στο κέντρο της Αθήνας, αλλά και σε όλα τα αστικά κέντρα της Ελλάδας.

Θα έλεγα λοιπόν, με τον κυνισμό που διακρίνει όλους εμάς τους ισχυρούς της Γης, πως καλύτερο δώρο δεν περιμέναμε. Και θα έδινα συγχαρητήρια σε όλους τους εκπροσώπους της εργατικής τάξης, κόμματα, οργανώσεις και συνδικάτα, για την άψογη διάσπαση που είχαν και για τον υποδειγματικό τρόπο με τον οποίο έστειλαν τον κόσμο στα σπίτια του και αχρήστευσαν τα ΜΑΤ. Λειτούργησαν σαν Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που κατά κανόνα λειτουργούν για τις κυβερνήσεις. Συνεχίστε έτσι και ίσως βρεθεί κάποιο κονδύλι και για σας.

Ενα από τα δυσάρεστα καλά που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση ήταν που μας απέδειξε πως δεν υπήρχε τίποτα να δώσει στην κοινωνία. Η κοινωνία είχε αποθέσει όλες τις ελπίδες σε μια Αριστερά, που -όπως αποδείχτηκε- ήταν μια προσωπική φαντασίωση του καθενός.

Αφησε τη διαχείριση των πόθων της σε μια κάστα από ανεξέλεγκτους αρχομανείς γραφειοκράτες. Ανθρωποι σκοτεινοί, πάντοτε κρυμμένοι πίσω από τους μηχανισμούς και τα αξιώματα, που μεθοδικά και συστηματικά είχαν επιδιώξει για τον εαυτό τους, πίνοντας το αίμα των άλλων, οικειοποιούμενοι την υπεραξία των αγώνων.

Και καλά αυτοί. Αλλά και κάποιοι άλλοι που δεν είχαν δώσει τέτοια δείγματα. Αγωνίστηκαν όπως μπορούσαν. Ηταν πάντα δίπλα μας και πάντα παρόντες. Ποτέ δεν είχαν υπογράψει καμιά δήλωση μετανοίας. Και τώρα υπογράφουν φαρδιά-πλατιά μνημόνια. Πώς εξηγείται αυτό το φαινόμενο; Με έναν και απλό τρόπο. Η Εξουσία είναι πάντα δεξιά.

Εχουμε βέβαια ένα μεγάλο ιστορικό προηγούμενο από το οποίο δεν έχουμε διδαχτεί σχεδόν τίποτα. Την μπολσεβίκικη επανάσταση.

Μόλις εμπεδώθηκε η εξουσία τους, φιλόδοξοι άνθρωποι, που δεν είχαν ποτέ καμιά σχέση με καμία επανάσταση, έσπευσαν κατά χιλιάδες να υπηρετήσουν και να υπερασπιστούν το νέο καθεστώς, στρεφόμενοι ακόμα και εναντίον των πρωτεργατών της μπολσεβίκικης επανάστασης, που κατέληξαν στις θλιβερές δίκες της Μόσχας.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στα καθ’ ημάς σήμερα με τους όψιμους υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ, που ουδέποτε είχαν ασχοληθεί μαζί του. Κάποιες κυρίες μπαίνουν στην αυλή του Τσίπρα, επί των «τιμών». Αλλοι κύριοι γίνονται αυλάρχες, κάποιοι με το αζημίωτο, κάποιοι χωρίς, αλλά πάντα εντός των προνομίων του ποιμνίου.

Ενα άλλο καλό που έκανε ο Τσίπρας -και εδώ τον παραδέχομαι. Εβαλε το ερώτημα: «Ναι, εγώ είμαι δεξιός, γιατί με θρέφει η εξουσία, και ακολουθώ τη γραμμή Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη, δηλαδή την ΤΙΝΑ (Δεν υπάρχει Εναλλακτική Λύση). Πού είναι η μαγκιά σας; Κάνω ό,τι πρέπει για να κρατηθεί το υπάρχον σύστημα, εσείς ως κοινωνία είστε πάντα ανύπαρκτοι.

Και ό,τι μασάει το κράτος και τα στελέχη του θα το πληρώνετε εσείς σαν κορόιδα, αδιαμαρτύρητα όπως κάνετε και τώρα. Σας κλέβουμε συστηματικά κι εσείς το δέχεστε. Γιατί να μη συνεχίσουμε;

Και δεν είμαστε Τουρκία. Κανείς από τους αντιπάλους μας δεν έχει διωχθεί. Απλούστατα εκφράζουμε αυτό που είστε. Και γι’ αυτό μάς ψηφίσατε. Θα σας έλεγα περιμένετε και κάποια μέρα θα βολευτείτε όλοι σας. Ή τουλάχιστον οι πιο μπαγάσες».

Και τώρα ας αφήσω να μιλήσει ο ποιητής που έχουμε όλοι κρυμμένο μέσα μας, θα έλεγα: Κύριε πρωθυπουργέ, θα ξανάρθουμε. Χωρίς σημαίες και τύμπανα. Η σιωπή μας θα γίνει καρκίνος για το σύστημά σας. Αυτοί που υπήρχαμε χθες, υπάρχουμε και σήμερα.

Απλά χάσαμε την επαφή. Και κυκλοφορούμε μόνοι στους δικούς μας δρόμους. Ξυπνάμε μέσα από έναν εφιάλτη που εμείς δημιουργήσαμε. Θα ξανάρθουμε με μια μορφή που κανένας δεν φαντάζεται. Και αυτή τη φορά θα χτυπήσουμε αποφασιστικά.

Οχι εμείς βέβαια, που είμαστε ήσυχοι και ειρηνικοί άνθρωποι. Αλλά η ίδια η ζωή που κουβαλάμε, εμείς, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Και τη ζωή μας δεν μπορούμε να την προδώσουμε.

Υπάρχουν τροπικά δάση μέσα μας. Αγνωστοι ωκεανοί. Μακρινά αστέρια που έρχονται στο μπαλκόνι μας, σαν χελιδόνια κάθε άνοιξη. Εχουμε τέτοιους φίλους. Γι’ αυτό λέμε: Θα ξανάρθουμε.

efsyn.gr