Τα ναζιστοειδή έχουν «επέτειο»…

Του Νίκου Μπογιόπουλου

«Εμείς ήμασταν το καθεστώς εκείνο το οποίο εμείς εκφράζουμε ιδεολογικά, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Ιωάννη Μεταξά».

(Ν. Μιχαλολιάκος, ΣΚΑΪ, 24/10/2012).

    Θυμίζουμε:

    1) Ο Μεταξάς ήταν αυτός που το 1936, λίγους μήνες πριν κηρύξει επίσημα τη φασιστική δικτατορία, είχε διοριστεί πρωθυπουργός από τον βασιλιά Γεώργιο και είχε λάβει στη Βουλή την ψήφο εμπιστοσύνης όλων των αστικών κομμάτων. Κι όμως:  

Το Γενάρη του ίδιου χρόνου στις εκλογές που είχαν προηγηθεί είχε λάβει μόλις 50.000 ψήφους και κατείχε μόλις 7 έδρες στη Βουλή.

Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του τότε βουλευτή Ηλείας του Λαϊκού Κόμματος, Βάσου Στεφανόπουλου:

«Χρεωκοπήσαμεν ως κοινοβουλευτισμός, εξεπέσαμεν ως συνέλευσις και χάσαμε τον ψυχικόν σύνδεσμο προς τον λαόν. Διότι τι είδους ψυχικός σύνδεσμος είναι δυνατόν να διατηρηθή όταν ο μεν λαός φωνάζη δεν θέλω να με κυβερνήση ο Μεταξάς , ημείς δε αδιαφορούντες του απαντώμεν: Και όμως θα σε κυβερνήσει ο Μεταξάς ».

    Τόσο… δημοκρατικό το αστικό καθεστώς, λοιπόν. Από τα γεννοφάσκια του. Τόσο ώστε να παραδίδει την εξουσία με όλους τους κοινοβουλευτικούς τύπους σε φασίστες.   

    Τόσο… «αντισυστημικός» και ο φασίστας Μεταξάς, ο διορισμένος από τα ανάκτορα, ο εκλεκτός της άρχουσας τάξης. «Αντισυστημικός», όσο και οι χρυσαυγίτες απόγονοί του…

    2) Μετά τη στάση πληρωμών του 1932, η Ελλάδα πλήρωνε μετά από συμφωνίες με τους δανειστές το 30% των τόκων που χρωστούσε. Το καθεστώς Μεταξά είναι αυτό που εξασφάλισε σε τοκογλύφους και κερδοσκόπους αποπληρωμές που έφτασαν μέχρι και το 43%.

    Τόσο… «πατριωτικό» το καθεστώς Μεταξά . Όσο και οι χρυσαυγίτες απόγονοί του…

    3)«Εκτός από τους χώρους της πολιτικής και του στρατεύματος, το καθεστώς (σ.σ. Μεταξά ) άντλησε τα στελέχη του και από τον επιχειρηματικό κόσμο του αντιβενιζελικού χώρου και τους τραπεζιτικούς και χρηματιστικούς κύκλους, κυρίως από τα υψηλόβαθμα κλιμάκια της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος (ΕΤΕ), του μεγαλύτερου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος της χώρας, και δευτερευόντως της Τραπέζης της Ελλάδος (ΤτΕ).

    Οι βιομήχανοι Ανδρέας Χατζηκυριάκος (ως πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων και Βιοτεχνών αλλά και ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας μέχρι τις 24 Ιουλίου 1937), Επαμεινώνδας Χαρίλαος και Πρόδρομος («Μποδοσάκης») Αθανασιάδης στήριξαν ενεργά την άνοδο και την οικονομική πορεία της μεταξικής κυβέρνησης.

    Ο Αλέξανδρος Κορυζής, υποδιοικητής (και από το 1939 διοικητής) της ΕΤΕ, ανέλαβε το υπουργείο Προνοίας (αργότερα μετονομασθέν σε Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως) και το 1941 διαδέχθηκε τον Μεταξά στην πρωθυπουργία.

    Από τον χώρο της ΕΤΕ προήλθε και ο διάδοχος του Χατζηκυριάκου στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας (ο Ιωάννης Αρβανίτης, ο οποίος τον Απρίλιο του 1938 ανέλαβε παράλληλα το υπουργείο Οικονομικών και παρέμεινε εκεί, στα δύο οικονομικά υπουργεία, μέχρι τον Απρίλιο του 1941).

    Ο οικονομολόγος καθηγητής Κυριάκος Βαρβαρέσος διατήρησε τη θέση του υποδιοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, μέχρι την παραίτηση του Εμμ. Τσουδερού το 1939 – στον Βαρβαρέσο είχε προσφερθεί το αξίωμα του υπουργού Εθνικής Οικονομίας, αλλά εκείνος το αρνήθηκε, προσφέροντας ωστόσο ανελλιπώς τις οικονομικές του συμβουλές στην κυβέρνηση.

    Ο Αλέξανδρος Ν. Κανελλόπουλος, διευθύνων σύμβουλος της Ανωνύμου Ελληνικής Εταιρείας Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων (ΑΕΕΧΠΛ), διατέλεσε κυβερνητικός επίτροπος της ΕΟΝ (1937-41)».

    (Σπυρίδων Πλουμίδης, «Το καθεστώς Μεταξά », 1936-1940)

    Τόσο… «αντικεφαλαιοκράτης» ο Μεταξάς. Ο Μεταξάς των βιομηχάνων, των τραπεζιτικών και χρηματιστηριακών κύκλων . Όσο και οι χρυσαυγίτες απόγονοί του…

Ο «πατριώτης» Μεταξάς - το ίνδαλμα των Κασιδιάρηδων - απαθανατίζεται με το συρφετό του να του αποδίδει τιμές σε άψογο ναζιστικό χαιρετισμό... 

     Αυτός ήταν ο «πατριώτης» Μεταξάς .

    Καθόλου τυχαίο, επομένως, που σε αυτόν αποδίδει τιμές ο σημερινός απόπατος της πολιτικής ζωής του τόπου.

    Και πολύ καλά κάνουν τα χιτλεροειδή καθώς για το μόνο που είναι άξιοι είναι να διαφημίζουν και να διατυμπανίζουν τη «μαυρίλα» τους μέσα από τα έργα των «αξιότιμων» πατρώνων τους.

    Ιδού μερικά από αυτά:

     «Τα βασανιστήρια που εφάρμοσαν οι χαφιέδες της δικτατορίας (σ.σ.: τουΜεταξά ) εναντίον των αντιπάλων του καθεστώτος, των κομμουνιστών, σοσιαλιστών, δημοκρατικών, εναντίον των πρωτοπόρων εργατών, φοιτητών, αγροτών και διανοουμένων είναι πολύ δύσκολο να περιγραφούν.

    Το ρετσινόλαδο και ο πάγος ήταν από τις κυριότερες μεθόδους βασανισμού για την απόσπαση «ομολογιών» και «δηλώσεως μετανοίας». Το βασανιστήριο του ρετσινόλαδου εφαρμοζόταν περίπου με τον παρακάτω τρόπο:

    Στο τραπέζι του ανακριτή – βασανιστή υπήρχαν τρία ποτήρια, το ένα με 30 δράμια, το άλλο με 75 και το τρίτο με 100 δράμια ρετσινόλαδο.

    Αν ο ανακρινόμενος δεν ομολογούσε ή δεν υπέγραφε του έδιναν να πιει το πρώτο ποτήρι. Στην περίπτωση που αρνιόταν και έφερνε αντίσταση άρχιζαν το άγριο ξυλοκόπημα, τη φάλαγγα ή χρησιμοποιούσαν άλλες μεθόδους βασανισμού.

    Ύστερα από μισή ώρα, εφόσον ο αρχιβασανιστής – ανακριτής το έκρινε σκόπιμο, ακολουθούσε το δεύτερο στάδιο ανάκρισης και ο κρατούμενος έπινε το δεύτερο ποτήρι των 75 δραμιών.

    Αν η αντίσταση του κρατουμένου ήταν μεγάλη, ύστερα από ένα τετράωρο γινόταν και η τρίτη «ανάκρισις» και τον υποχρέωναν να πιει ένα ποτήρι των 100 δραμιών.

    Σ’ αυτό το διάστημα και αρκετές ώρες ύστερα από την επενέργεια του καθαρτικού, ο κρατούμενος ήταν κλεισμένος στο κελί του και δεν του επέτρεπαν να πάει στο αποχωρητήριο.

    Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος και το κελί, στο οποίο τον άφηναν κλεισμένο τέσσερις, πέντε και περισσότερες μέρες, αληθινός υπόνομος.

    Το δεύτερο βασανιστήριο ήταν η στήλη πάγου. Ανέβαζαν τον κρατούμενο στην ταράτσα της Ασφάλειας και τον υποχρέωναν να καθίσει γυμνός πάνω σε μια στήλη πάγου. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο με του ρετσινόλαδου. Ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος. Πολλές φορές οι βασανιστές τον υποχρέωναν να κάθεται τόση πολλή ώρα πάνω στον πάγο, ώστε ορισμένοι κρατούμενοι πάθαιναν κρυοπαγήματα (…).

    Άλλο βασανιστήριο ήταν το τράβηγμα των νυχιών με τσιμπίδες. Σε άλλους έβαζαν σπίρτα στα νύχια και τα άναβαν ή τους έκαιγαν το κορμί με τσιγάρο. Αλλους τους χτυπούσαν με σακουλάκια άμμο στα πόδια. Το ξύλο και τα βασανιστήρια γίνονταν συνήθως στην ταράτσα της Γενικής ή Ειδικής Ασφάλειας για να μην ακούγονται οι φωνές του κρατουμένου (…).

    Οι βασανιστές του Κ. Μανιαδάκη χρησιμοποιούσαν και πολλά άλλα μέσα για να αποσπάσουν «ομολογίες» ή «δηλώσεις» και να υποτάξουν τους δημοκράτες στο φασιστικό καθεστώς. Μια μεσαιωνική μέθοδος βασανισμού που χρησιμοποιούσαν ήταν το σιδερένιο στεφάνι. Το περνούσαν στο κεφάλι του κρατουμένου και το έσφιγγαν σιγά σιγά όσο προχωρούσε η ανάκριση.

    Άλλο μέσο ήταν η περίφημη «πιπεριά» που προκαλούσε φοβερό άγχος στον κρατούμενο και η «γάτα» που καταξέσκιζε τις σάρκες. Η πιο συνηθισμένη μέθοδος ήταν η «φάλαγγα». Αφού επί ώρες έδερναν οι βασανιστές τον κρατούμενο στα πέλματα με δεμένα πόδια σ’ ένα κρεβάτι ή μια καρέκλα, ύστερα τον υποχρέωναν να τρέχει ξυπόλυτος στην ταράτσα της Ασφάλειας. Η ίδια ομάδα βασανιστών στην Ασφάλεια χρησιμοποιούσε και μια ακόμα βάρβαρη μέθοδο: Αφού έκανε ράκος τον κρατούμενο από το ξύλο, τον περιέλουζε κατόπιν με κουβάδες βρώμικο νερό (…).

    Υπολογίζεται ότι εκτός από τους δεκάδες αγωνιστές που πέθαναν από τις κακουχίες στις φυλακές και τις εξορίες και τις εκατοντάδες που παραδόθηκαν από το ξενοκίνητο καθεστώς της 4ης Αυγούστου στους Γερμανοϊταλούς κατακτητές και εκτελέστηκαν, 12 τουλάχιστον δολοφονήθηκαν στην περίοδο της 4ης Αυγούστου κατά τον ίδιο τρόπο στα διάφορα φασιστικά κάτεργα.

    Γενική αρχή του καθεστώτος ήταν «σακατεύετε, αλλά μη σκοτώνετε». Οι αφηνιασμένοι βασανιστές δεν μπορούσαν πάντα να συγκρατήσουν το «ζήλο» τους σε ορισμένα όρια.  

    Έπειτα, πολλές δολοφονίες έγιναν προμελετημένα, γιατί το καθεστώς ήθελε να «ξεπαστρέψει» και μερικούς για να φοβηθούν και να «σπάζουν» ευκολότερα οι άλλοι. Σε πολλές δεκάδες φτάνουν οι πολίτες που τρελάθηκαν, έγιναν φυματικοί ή ανάπηροι ή υπέφεραν για πολλά χρόνια ύστερα από τα βασανιστήρια (…)».

(Από το βιβλίο του Σπύρου Λιναρδάτου, «Η 4η Αυγούστου»).

Ο Μεταξάς με τον αγαπημένο φίλο του, καλεσμένο του στην Αθήνα, τον Γκαίμπελς. 

    Τι χρειάζεται, λοιπόν, αυτός ο τόπος; Αυτός ο τόπος «χρειάζεται Μεταξάδες»…

    Έτσι το είχε δηλώσει ο λάτρης του Μουσολίνι, ο φωτογραφηθείς ακόμα και με το μουσουλμανικό φέσι των Ες-Ες, ο χρυσαυγίτης υποφυρερίσκος, ο βουλευτής Παππάς (24/4/2013) στη Βουλή.

    Την αστική, δηλαδή, Βουλή. Οπως αστική ήταν και εκείνη η Βουλή του ’36, εντός της οποίας οι πλουτοκράτες και τα τότε κόμματά τους διόρισαν πρωθυπουργό τον δικτάτορα της 4ης Αυγούστου.

    Αλλά, γιατί ο τόπος «χρειάζεται τους «πατριώτες» Μεταξάδες»; Για να κάνουν τι;

Μήπως, για να δολοφονούν εργάτες, όπως ο Μεταξάς τους καπνεργάτες το ’36;

Μήπως, για να παραδίδουν πραγματικούς πατριώτες, δημοκράτες, κομμουνιστές στην Γκεστάπο,όπως έκανε το καθεστώς Μεταξά το ’41;

Μήπως, γιατί ο φασισμός ξέρει να διατηρεί ισχυρές τις «φιλίες» των κεφαλαιοκρατών προς πάσα ιμπεριαλιστική κατεύθυνση, όπως εκείνες οι φιλίες του Μεταξά που, και προσωπικός φίλος του Γκαίμπελς ήταν, και θιασώτης του Χίτλερ και του Μουσολίνι ήταν, αλλά (ταυτόχρονα) και υπηρέτης και μαριονέτα των Αγγλων, ήταν;

Μήπως, για να διαδοθούν τα «φώτα του ελληνικού πολιτισμού», που σαν τέτοια θεωρούν τα ναζιστοειδή τις μεθόδους του Ελληνα «Μέγκελε», του αρχιδολοφόνου Μανιαδάκη, δεξί χέρι του Μεταξά (και αργότερα βουλευτής του «εθνάρχη» Καραμανλή), που πολλές από τις μεθόδους του στα μπουντρούμια της Ασφάλειας εφαρμόστηκαν στα χιτλερικά στρατόπεδα και στα μπουντρούμια των δικτατοριών της Λατινικής Αμερικής;

Μήπως, για να επανδρωθούν νέα Τάγματα Ασφαλείας, δωσιλόγων, μαυραγοριτών, από «πατριώτες» σαν αυτούς του καθεστώτος Μεταξά;

Μήπως, για νέες ρεμούλες και κομπίνες σαν εκείνες με τους «υπέρ Αεροπορίας» εράνους επί Μεταξά ;

Μήπως, για να έχουμε μια κυβέρνηση που θα απαρτίζεται απευθείας από τραπεζίτες, από βιομήχανους και από εφοπλιστές, όπως εκείνη του Μεταξά ;

    Για όλα αυτά «χρειάζεται Μεταξάδες» ο τόπος, κατά τους χρυσαυγίτες. Και για όλα τα άλλα που ο ίδιος ο Μεταξάς τα περιέγραφε σαν «επιτεύγματα» του φασιστικού του καθεστώτος. Ένα καθεστώς με το οποίο, όπως ο ίδιος ομολογούσε:

    «Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό…».

    Και, φυσικά, ένα τέτοιο κράτος, που θα διαχειρίζεται πολιτικά τις υποθέσεις των καπιταλιστών όπως τις διαχειριζόταν ο Μεταξάς, ένα κράτος που η δικτατορία της αστικής τάξης θα ασκείται χωρίς προσχήματα, όπως το επιθυμούν οι χρυσαυγίτες, όντως έχει αποδειχτεί ιστορικά «χρήσιμο».

    Αλλά για ποιους, άραγε; Για το λαό, προφανώς, όχι. Για τους κεφαλαιοκράτες, όμως, αυτούς δηλαδή που έκαναν πρωθυπουργό τον δικτάτορα Μεταξά , που έκαναν καγκελάριο τον Χίτλερ και που «θρέφουν» τους χρυσαυγίτες, σίγουρα.   

imerodromos.gr

Ο Σαίξπηρ και τα περιοδικά μόδας...

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Τα σονέτα του Σαίξπηρ, λόγω του πλούτου των στίχων, της μουσικότητας και της πρωτοτυπίας τους, θεωρούνται μετά το Ασμα Ασμάτων η ωραιότερη ερωτική ποίηση όλων των εποχών (Στυλιανός Αλεξίου, στο Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Τα σονέτα » -εισαγωγή-επιλογή-μετάφραση, εκδόσεις Στιγμή)· ταυτόχρονα, σύμφωνα με τον ίδιο φιλόλογο, «είναι και μια ποίηση φιλοσοφική, που προαναγγέλλει νεώτερα ρεύματα και αποτελεί βαθύτατη μύηση στη Ζωή και στον Χρόνο».

Σε ό,τι αφορά το πρώτο σκέλος δεν είμαι σίγουρος εάν συμφωνώ ή διαφωνώ· για το δεύτερο ας μας μιλήσει καλύτερα ο ίδιος ο δραματουργός με λίγους στίχους από την Τρικυμία του: «Αυτά που είδατε όλα πνεύματα ήταν/ και σκόρπισαν στον αέρα, αέρας γίναν·/ κι όπως αυτή η πλαστή οπτασία η ανυπόστατη,/ έτσι κι οι πύργοι που ώς τα νέφη φτάνουν, τα παλάτια,/ ναι, μ’ ό,τι κλείνει εντός του θα χαθεί/ όπως το θέαμα τούτο· δεν θ’ αφήσει ούτε ίχνος./ Είμαστε από την ύλη των ονείρων πλασμένοι και τη ζωή μας την κυκλώνει ο ύπνος».

Να κι ο φυσικός νόμος, ο αδυσώπητος χρόνος (LX): «Τα παιδικά τα χρόνια, σ’ ένα φως λουσμένα,/ έρπουν αργά στην ωριμότητα, και τότε/ έκλειψη σκοτεινή το φέγγος τους σκεπάζει». Και σχολιάζει ο άξιος φιλόλογος: «Στα περισσότερα σονέτα κατορθώνει ο Σαίξπηρ να συλλάβει και να εκφράσει αυτή την αίσθηση της μεταβολής, την αδιάκοπη ροή που βρίσκεται κάτω από τη φαινομενική σταθερότητα, το χρονικό, ρευστό και φευγαλέο στοιχείο της ύπαρξης, μιας ύπαρξης που δεν είναι παρά σειρά από εναλλασσόμενες εικόνες».

Πώς να το κάνουμε -περνάει γρήγορα ο καιρός, η ομορφιά φθείρεται, αναπότρεπτα, παρ’ όλα αυτά τη ζωή μας την κυκλώνει ο ύπνος, αφού είμαστε από την ύλη των ονείρων πλασμένοι... Η τέχνη εναντιώνεται στο φευγαλέον αλλά και η προσπάθεια που κάνουμε όλοι μας να πλάσουμε την κοσμοεικόνα μας για να δώσουμε ένα νόημα στην ταχύτητα του ημερολογιακού χρόνου· λαγός αυτός, χελώνες εμείς, αλλά όλα τσουλάνε...

Ο σιωπηλός έρωτας «μπορεί και με τα μάτια να ακούει» -κορμί και σκέψη, νύχτα και μέρα, αναπαμό δεν έχουν (Σολωμός: τα σπλάχνα και η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν).

Και κάτι πιο «πεζό» από τον επιμελητή-μεταφραστή: «Κράτησα την παραδοσιακή ελληνική ορθογραφία του ονόματος Σαίξπηρ (Shakespeare) πιστεύοντας ότι η δήθεν απλοποίηση Σέξπιρ, Μποντλέρ, Κιτς(!), Ντεμπισί κτλ. προκαλεί σύγχυση και εμποδίζει την αναγνώριση των ονομάτων στα Λεξικά και στις ξένες γλώσσες.

Η ορθογραφική αυτή ισοπέδωση και η αχρήστευση των σημείων προφοράς και εθνικού χαρακτήρα των ονομάτων φαίνεται κατάλληλη για αναγνώστες περιοδικών μόδας, για τους οποίους όλα αυτά είναι άναρθροι φθόγγοι και όχι ονόματα συγκεκριμένων προσώπων».

Μάλιστα. Τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Να φταίνε οι αναγνώστες ή η αλλοπρόσαλλη εθνική πολιτική για την ελληνική γλώσσα, την οποία μάλιστα επιβάλλουν με το «έτσι γουστάρουμε και αυτό αποφασίζουμε» οι εθνικοί ταγοί, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τη ζεστή, ρέουσα, ζωντανή ομιλούμενη γλώσσα;

Είναι, όμως, βαθύ πλέον καλοκαίρι και δεν ταιριάζουν τέτοιες ανησυχίες. Τα σονέτα πάντως του Σαίξπηρ ερωτικότατα...  

 efsyn.gr

Ντύσου φτωχός

Της Μαριάννας Τζιαντζή

Μια φορά κι έναν καιρό ακούγαμε ότι δεν πειράζει αν τα ρούχα μας είναι μπαλωμένα· αρκεί να είναι καθαρά. Τι θα σκέφτονταν οι παλιοί αν η μηχανή του χρόνου (που δυστυχώς είναι ανύπαρκτη) τους διακτίνιζε στο σήμερα κι έβλεπαν πολλούς/ές να κυκλοφορούν με επιμελώς σχισμένα τζιν; Καταραμένη φτώχεια; Ντροπή στην ΟΥΝΡΑ που μας στέλνει παντελόνια με τρύπες;

Τα τρύπια τζιν (ripped jeans) είναι για νέους και νεάζοντες. Ο μεγαλούτσικος με τεχνητά τρύπιο παντελόνι είναι είτε αξιολύπητος είτε γελοίος, καθώς φανερώνει την αγχωτική προσπάθειά του να δείχνει νέος. Εξάλλου, όταν μια εκκεντρικότητα εμπορευματοποιείται και γίνεται ευρέως αποδεκτή, παύει να είναι εκκεντρικότητα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα τρύπια ή ξηλωμένα τζιν έρχονται στη μόδα. Απλώς τώρα η τεχνητά φθαρμένη επιφάνεια συχνά είναι μεγαλύτερη από τη γερή. Η μόδα αυτή είναι προσιτή σε όλους. Ακόμα κι αν δεν έχει κάποιος χρήματα να αγοράσει καινούργια ρούχα, μπορεί τουλάχιστον να ανοίξει τρύπες στο παλιό του παντελόνι.

Το τι συμβολίζει η τρύπα, ας το βρουν οι κοινωνιολόγοι. Πάντως, τα σχισμένα τζιν που βλέπουμε γύρω μας δεν είναι σημάδι κατάντιας, αλλά αντισυμβατικότητας, νεότητας και αυτοπεποίθησης. Καμία σχέση με το «πλουσιόπαιδο», ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια του Μανώλη Χιώτη. (Εξάλλου, το τρύπιο τζιν δεν συνδυάζεται με άπλυτο πουκάμισο):

“Εγώ το πλουσιόπαιδο που ζούσα σε σαλόνια

για δέστε πώς κατάντησα

με άπλυτα πουκάμισα

και τρύπια παντελόνια.”

«Ντυθείτε γαμπρός ή σαν γαμπρός», έλεγε μια παλιά διαφήμιση για αντρικά κοστούμια. «Ντύσου φτωχός, δεν είναι ντροπή», είναι σαν να μας λένε τώρα. Οπως υπάρχουν τα φο-μπιζού, έτσι υπάρχει και η φο-φτώχεια. Και αλίμονο στη μαμά που θα πάρει βελόνα και κλωστή να μαντάρει τα τρύπια μπατζάκια: «Το χάλασες, μάνα, το χάλασες!» Ετσι κι αλλιώς, τα περισσότερα φτηνά ρούχα της αγοράς είναι ανεπίδεκτα μπαλώματος καθώς το συνθετικό ύφασμα δεν τιθασεύεται.

Τα σημάδια της μοντέρνας φτώχειας είναι πιο ύπουλα, λιγότερο ορατά με την πρώτη ματιά – τουλάχιστον όσον αφορά το ντύσιμο. Οι περισσότεροι φτωχοί δεν κυκλοφορούν ρακένδυτοι, όπως συνέβαινε παλιά. Μπορεί να έχουν ακριβό κινητό, αλλά στο σπίτι τους να έχει σωθεί το λάδι και στο καρτοκινητό τους να έχουν σωθεί οι μονάδες. Αλλού βρίσκονται τα κουρέλια και δεν είναι δύσκολο να μαντέψουμε πού.

efsyn.gr

Την ηγεσία της ΔΗΣΥ θα διεκδικήσει ο Γιώργος Καμίνης

Νέα δεδομένα προκαλεί στην κούρσα για την αρχηγία της νέας Κεντροαριστερής παράταξης η επιλογή του κ. Γιώργου Καμίνη να θέσει υποψηφιότητα απέναντι στην κ. Φώφη Γεννηματά.

Η σχετική πρόθεση του δημάρχου Αθηναίων διέρρευσε το απόγευμα αιφνιδιάζοντας την Χαρ. Τρικούπη καθώς μέχρι χθες δεν είχε ακουστεί καν ως ενδεχόμενο στην συγκεκριμένη διαδικασία να εμπλακούν και πρόσωπα εκτός των κομμάτων που μετέχουν στη ΔΗΣΥ, με τους περισσότερους στο ΠΑΣΟΚ να αμφιβάλουν ακόμη και για την εμπλοκή του κ. Στ.Θεοδωράκη.

Η απόφαση δε του κ. Καμίνη που προφανώς θα παραιτηθεί το επόμενο διάστημα από την Δημαρχία της Αθήνας έχει και πλούσιο παρασκήνιο.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ» εδώ και αρκετές μέρες αρκετά μέλη της πάλαι ποτέ πρωτοβουλίας των 58, με άτυπο επικεφαλής τον καθηγητή κ. Γιάννη Βούλγαρη, είχαν προσεγγίσει τον κ. Καμίνη πείθοντάς τον ότι είναι ο μόνος που μπορεί να σηματοδοτήσει την αναγκαία ανανέωση και να συμβάλει στην επιζητουμενη διεύρυνση του Κεντροαριστερού χώρου. Ο ίδιος δε μάλλον δεν δυσκολεύτηκε να πεισθεί δεδομένου ότι η δεύτερη θητεία του στην Δημαρχία της Αθήνας ούτως ή άλλως πλησιάζει στο τέλος της και γνωρίζει βέβαια ότι ουδείς προκάτοχός του δεν διεκδίκησε και τρίτη θητεία.

Επισημαίνεται ότι πληροφορίες που ήθελαν χθες και τον κ. Νίκο Αλιβιζάτο στα πρόσωπα που εισηγήθηκαν στον κ. Καμίνη να διεκδικήσει την ηγεσία από την κ. Φώφη Γεννηματά διαψεύσθηκαν αμέσως από τον ίδιο. «Διαψεύδω κατηγορηματικά ότι προέτρεψα οποιονδήποτε να είναι υποψήφιος στην διαδικασία για την αναδειξη του επικεφαλής του νέου κόμματος» είπε στην «Κ» και πρόσθεσε κάτι μάλλον αυτονόητο. Οτι θα ήταν αδιανόητο ο πρόεδρος μιας επιτροπής που έχει συσταθεί για να εγγυηθεί το αδιάβλητο μιας εκλογικής διαδικασίας ακόμη και να παρατρύνει -πόσο μάλλον να υποστηρίζει- μια συγκεκριμένη υποψηφιότητα.

«Καλοδεχούμενος στη μάχη ο κ. Καμίνης, όπως και κάθε υποψηφιότητα που προσθέτει και δεν αφαιρεί στην προσπάθεια μας να δημιουργήσουμε μια νέα κεντροαριστερή παράταξη» ήταν το πρώτο σχόλιο της Χαρ. Τρικούπη, με τους συνεργάτες της προέδρου του ΠΑΣΟΚ να εκφράζουν την απόλυτη βεβαιότητά τους ότι ο κ. Καμίνης δεν μπορεί να κερδίσει στις κάλπες την κ. Γεννηματά. Οσο για το Στ. Θεοδωράκη, οι συνεργάτες του απλά επανέλαβαν ότι τις δικές του αποφάσεις θα τις ανακοινώσει το Σεπτέμβριο. 

Κωνσταντίνος  Ζούλας

kathimerini.gr

Τρεις στους δέκα φορολογούμενους δεν πλήρωσαν την πρώτη δόση του φόρου εισοδήματός ..!

Τρεις στους δέκα φορολογούμενους δεν πλήρωσαν την πρώτη δόση του φόρου εισοδήματός μέχρι τις 31 Ιουλίου που έληγε η σχετική διορία, με την εισπραξιμότητα της πρώτης δόσης του εκκαθαριστικού να διαμορφώνεται επομένως στο 70%, σύμφωνα με τα στοιχεία εισπράξεων που έστειλαν οι τράπεζες στην Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ).

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία, τον φόρο πλήρωσαν μόλις 1.760.000 φορολογούμενοι, ενώ 671.000 δεν πλήρωσαν τα περίπου 360 εκατομμύρια ευρώ που ανέμενε το υπουργείο Οικονομικών, με βάση τα εκκαθαριστικά φόρου εισοδήματος.

Αναλυτικά, η εκκαθάριση των φορολογικών δηλώσεων φέτος έδειξε ότι 2,5 εκατομμύρια φορολογούμενοι (από τα 6,2 εκατομμύρια συνολικά) πρέπει να πληρώσουν φέτος 3,7 δισ. ευρώ σε τρεις δόσεις. Στην πρώτη αυτή δόση έπρεπε να εισπραχθούν περίπου 1,2 δισ. ευρώ μέχρι τέλος Ιουλίου.

Ωστόσο, το Δημόσιο τελικά εισέπραξε μόλις 775 εκατομμύρια, δηλαδή περίπου 400 εκατ. ευρώ λιγότερα από όσα έδειχναν τα εκκαθαριστικά, εξέλιξη ανησηχυτική δεδομένου ότι έρχονται άλλες δύο δόσεις για την ολοκλήρωση της πληρωμής του φόρου εισοδήματος (δηλαδή στις 29 Σεπτεμβρίου που καταβάλλεται η β΄δόση και στις 30 Νοεμβρίου που λήγει η τρίτη δόση).

Το ποσό που δεν πληρώθηκε λοιπόν έρχεται να προστεθεί στα 95 δισ. ευρώ των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς την εφορία και οι οφειλέτες αυτοί στους 3.881.795 οφειλέτες με ληξιπρόθεσμα χρέη στην εφορία.

Οι επιλογές που έχουν τώρα είναι να καταφύγουν στις ρυθμίσεις οφειλών ή να αφήσουν το χρέος τους αρρύθμιστο και να κινδυνεύσουν με κατασχέσεις.    

Φθηνή παραπλάνηση η «χαλάρωση» των capital controls

Η φθηνή παραπλάνηση με τη «χαλάρωση» των capital controls συνεχίζεται. Ενώ μέχρι σήμερα όλες οι υποσχέσεις για χαλάρωση και πλήρη άρση των περιορισμών «σε σύντομο χρονικό διάστημα» έχουν διαψευστεί, ανακοινώνονται νέες ρυθμίσεις από το υπουργείο Οικονομικών που μόνο χαλάρωση δεν αποτελούν σε ότι αφορά το όριο ανάληψης.

Μάλιστα, η φερόμενη ως «χαλάρωση» - ακόμη και για αύξηση του ορίου έκαναν κάποιοι λόγο - των περιορισμών στις αναλήψεις μετρητών έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αφού στην ουσία πρόκειται για μείωση του ετήσιου ποσού που μπορούν να σηκώσουν οι καταθέτες από τις τράπεζες.

Ειδικότερα, με απόφαση του υπουργείου Οικονομικών προβλέπεται από 1η Σεπτεμβρίου η σωρευτική ανάληψη 1.800 ευρώ ανά ημερολογιακό μήνα. Αυτό σημαίνει ότι ενώ φαινομενικά διατηρείται το ημερήσιο όριο ανάληψης των 60 ευρώ που ίσχυε από την επιβολή των capital controls το καλοκαίρι του 2015, με τη δυνατότητα σωρευτικής ανάληψης 1.800 ανά ημερολογιακό μήνα, το συνολικό ποσό που μπορεί να σηκώσει ο καταθέτης από την τράπεζα είναι μικρότερο.

Αρχικά, λοιπόν, το όριο ανάληψης ήταν ημερήσιο και καθορισμένο στα 60 ευρώ. Άρα ο καταθέτης είχε τη δυνατότητα να σηκώσει από την τράπεζα 21.900 ευρώ το χρόνο. Το καθεστώς που ισχύει σήμερα προβλέπει τη δυνατότητα ανάληψης 840 ευρώ ανά δύο εβδομάδες, δηλαδή 21.840 ευρώ το χρόνο. Από 1η Σεπτεμβρίου και σύμφωνα με τη... μεγάλη αλλαγή στους κεφαλαιακούς περιορισμούς, οι πολίτες θα μπορούν να πηγαίνουν μία μόνο φορά στην τράπεζα και να σηκώνουν σωρευτικά 1.800 ευρώ το μήνα.

Προσοχή, όμως! Το όριο αφορά ημερολογιακό μήνα. Αυτό σημαίνει ότι το ετήσιο όριο ανάληψης διαμορφώνεται στα 21.600 ευρώ, δηλαδή 300 ευρώ λιγότερα από το αρχικό ποσό που μπορούσε κάποιος να σηκώσει το χρόνο.

Προφανώς και χρειάζεται να ληφθούν μέτρα χαλάρωσης των περιορισμών και κυρίως για τις επιχειρήσεις με σκοπό τη διευκόλυνση της εξαγωγικής και εισαγωγικής δραστηριότητας, ωστόσο θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί σε ότι αφορά τους ιδιώτες, αφού όπως έχει επανειλημμένα τονιστεί θα είναι οι τελευταίοι που θα δουν «πλήρη απελευθέρωση» των περιορισμών.

Όσο για τον χρονικό ορίζοντα της πλήρους άρσης, αυτός εξαρτάται από τις πολιτικές αποφάσεις της κυβέρνησης, ενώ αν κρίνουμε από τον οδικό χάρτη που έχει καταρτιστεί από τις αρμόδιες Αρχές και την ταχύτητα με την οποία εξελίσσεται η χαλάρωση, μάλλον θα είναι μακρύς.

Κ. Μαριόλης  

liberal.gr

Πολλά «Κέντρα» και αρχηγοί; Η χαρά του ΣΥΡΙΖΑ…

Αλίμονο στη χώρα αν στις επόμενες εκλογές έχουμε μετωπική ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ. Ένα ενδιάμεσο μεγάλο κόμμα είναι αναγκαίο. Τα πολλά κόμματα και κομματίδια, αρχηγοί και αρχηγίσκοι ευνοούν πρωτίστως τις επιδιώξεις του Αλέξη Τσίπρα

Του  Γιώργου Καρελιά

Στον πολιτικό χώρο μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ (Κέντρο, Κεντροαριστερά, Σοσιαλδημοκρατία, Μεταρρυθμιστική Παράταξη ή όπως αλλιώς την αποκαλούν) κινούνται σήμερα δύο υπαρκτές πολιτικές δυνάμεις, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Συνωστίζονται και μερικές ακόμα, πολύ μικρές έως ανύπαρκτες εκλογικά. Είναι είτε μέσα στη Δημοκρατική Συμπαράταξη (πχ ένα μέρος της παλιάς ΔΗΜΑΡ) είτε έξω (πχ Ωρα Αποφάσεων των Αννας Διαμαντοπούλου και Γιώργου Φλωρίδη -ο τρίτος της αρχικής ομάδας Γιάννης Ραγκούσης έφυγε για την ΔΗΣΥ).

Η συζήτηση, που ουσιαστικά έχει ανοίξει εδώ και δύο χρόνια, κινείται γύρω από το ερώτημα αν είναι εφικτή η συνένωση όλων αυτών των δυνάμεων κάτω από ένα ενιαίο σχήμα, το οποίο θα μπορεί να διεκδικήσει με αξιώσεις ουσιαστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα. Πριν απαντήσουμε στο ερώτημα, ας ανιχνεύσουμε το πολιτικό τοπίο που θα υπάρχει πριν από τις επόμενες εκλογές, πιθανότατα το φθινόπωρο του 2018.

Η ΝΔ εμφανίζεται αυτή τη στιγμή με διαφορά πρώτο κόμμα. Η συσπείρωσή της αγγίζει το απόλυτο. Ωστόσο φαίνεται ότι έχει πιάσει «ταβάνι». Ο,τι ήταν να πάρει από τον ΣΥΡΙΖΑ το έχει πάρει. Οι άλλοι «κοψοχέρηδες» ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ παραμένουν στους αναποφάσιστους ή τείνουν προς την αποχή. Μέχρι στιγμής. Ετσι, το στοίχημα της αυτοδυναμίας παραμένει ανοικτό και θα εξαρτηθεί και από τις εξελίξεις στον ενδιάμεσο χώρο, τον οποίο παλιότερα κάλυπτε το ΠΑΣΟΚ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ , στη χειρότερη ίσως στιγμή του, εμφανίζει δημοσκοπική καχεξία. Η ηγεσία του θα επιχειρήσει να επανασυσπειρώσει τους απογοητευμένους ψηφοφόρους με τη δοκιμασμένη μέθοδο της μετωπικής σύγκρουσης με την ΝΔ. Και δεδομένου ότι οι ψηφοφόροι αυτοί είναι, στην πλειοψηφία τους, παραδοσιακά αντιδεξιοί, έχει πιθανότητες να επαναφέρει κάποιους.

Στο σημείο αυτό υπεισέρχεται ο ρόλος του τρίτου, ενδιάμεσου, κόμματος. Είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να προσελκύσει ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ του 2015, οι οποίοι δεν θα ψηφίσουν ΝΔ. Αν τους πείσει, αυτό το ενδιάμεσο κόμμα μπορεί να δει τα ποσοστά του να αυξάνονται σημαντικά και ο ΣΥΡΙΖΑ να υφίσταται ένα είδος εκλογικής πανωλεθρίας. Αν όχι, ο ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει ισχυρός παίκτης στην αντιπολίτευση, χωρίς αυτοδυναμία της ΝΔ, δηλαδή αυτό που στην ουσία επιδιώκει ο Αλέξης Τσίπρας.

Ο ρόλος, λοιπόν, του ενδιάμεσου κόμματος μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικός. Ομως, για να συμβεί αυτό, πρέπει να τελεσφορήσουν οι προσπάθειες για ενιαία έκφραση του κεντρώου(ή όπως αλλιώς τον αποκαλούν) χώρου. Υπάρχουν οι προϋποθέσεις, μετά το πρόσφατο συνέδριο της ΔΗΣΥ και την απόφαση ότι ο (η) αρχηγός θα εκλεγεί από την κομματική βάση με την εγγύηση της επιτροπής υπό τον καθηγητή Νίκο Αλιβιζάτο. Ηταν ο βασικός όρος που είχε θέσει το Ποτάμι.

Αντίθετα, αν υπερισχύσουν άλλες επιδιώξεις (ανέφικτοι στόχοι, μικροφιλοδοξίες και εγωϊσμοί πολλών κομμάτων και κομματιδίων, αρχηγών και αρχηγίσκων), το εγχείρημα θα πάει στράφι. Χρειάζεται ένα κόμμα και ένας (μία) αρχηγός, που θα αναδειχθεί με ανοιχτή ψηφοφορία από ευρεία κομματική βάση. Οσοι και όσες φιλοδοξούν να ηγηθούν ας προσέλθουν.

Ενα τρίτο μεγάλο κόμμα, το οποίο θα παρεμβληθεί μεταξύ μιας ανερμάτιστης Αριστεράς και μιας Δεξιάς που εμφανίζει ρεβανσιστικές διαθέσεις, είναι απαραίτητο. Τα πολλά κόμματα και κομματίδια ευνοούν τις επιδιώξεις των δύο μεγάλων και ιδίως του κ. Τσίπρα.

Αλίμονο αν στις επόμενες εκλογές έχουμε μετωπική ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Η χώρα, μετά τις εκλογές, θα χρειάζεται τις μετριοπαθείς και υπεύθυνες δυνάμεις, που υπάρχουν στο χώρο του Κέντρου και θα είναι κρίμα να μείνουν στο περιθώριο. Για να μη συμβεί αυτό, πρέπει οι πρωταγωνιστές τους να ασπαστούν την αρχή «η ισχύς εν τη ενώσει». 

protagon.gr

Καταραμένοι Νεφελίμ...

Του Παντελή Μπουκάλα

Παλιό το χούι, διάθεση όμως να το πολεμήσουμε δεν φαίνεται να υπάρχει. Οποτε εκλέγεται νέος ηγέτης σε κάποια χώρα που ο λόγος της μετράει ιδιαίτερα, σπεύδουμε να ανακαλύψουμε είτε τη βαθιά ελληνικότητά του (τον φιλελληνισμό του έστω) είτε πόσους Ελληνες, πρώτης ή και τέταρτης γενιάς, έχει στον στενό του περίγυρο – είτε και τα δύο. Είναι τμήμα της παράδοσής μας να κόβουμε την υδρόγειο στη μέση με το πριόνι του εθνοναρκισσισμού: σε φιλέλληνες και ανθέλληνες.

Για τον Μόσχοβο, δεν τίθεται ζήτημα. Είναι εκ προοιμίου δικός μας. Το λένε και οι αμέτρητες προφητείες γερόντων και γεροντισσών, όρεξη να ’χει κανείς να τις ακούει σε μεταμεσονύκτιες εκπομπές ή να τις διαβάζει σε ειδικευμένα πρωτοσέλιδα. Ούτε και για τη Μεγάλη Βρετανία χρειάζεται να ανησυχούμε: ο βασιλικός σύζυγος, ο Φίλιππος, είναι Ελληνας, ο δε βασιλικός υιός Κάρολος, όπως ξέρουν και οι πέτρες του Αγίου Ορους, είναι κρυφοορθόδοξος. Ο Νικολά Σαρκοζί; Με ελληνικές ρίζες, και δη θεσσαλονικιώτικες. Ο Εμανουέλ Μακρόν; Εντάξει, δεν είναι ακράδαντο πειστήριο ελληνικότητας το ελληνόηχο επώνυμό του. Δεν χάνουμε όμως τίποτε να ψάξουμε αν κάποιος μακρινός πρόγονός του ήταν Ελληνας μετανάστης που βιοποριζόταν διδάσκοντας Αρχαία και Νέα και του ’μεινε το παρατσούκλι Μακρόν, από τον κανόνα που μονότονα επαναλάμβανε, μακρόν προ βραχέος, μακρόν προ βραχέος...

Με τον Ντόναλντ Τραμπ πιστέψαμε πως πιάσαμε δεκατριάρι. Μισή ντουζίνα μετρήσαμε τους ομογενείς με βαρύνοντα ρόλο, μια ανάσα από τον θώκο του. Πρωτοκορυφαίος ο Ρέινς Πρίμπους, που ανέλαβε και προσωπάρχης του Λευκού Οίκου. Δυστυχώς, αποπέμφθηκε νωρίς. Κι έτσι, εκτός που θα απαθανατιστεί σαν ο προσωπάρχης με τη μικρότερη θητεία, δεν έχει πια τη δυνατότητα να δει να πραγματοποιείται το ομολογημένο όνειρό του: να εκκλησιάζεται ο Τραμπ στην Αγιασοφιά και να δηλώνει εκεί πρόμαχος της Ορθοδοξίας.  Ποιοι συνωμότησαν για να χάσει το πόστο του; Δεν θέλει ρώτημα. Ο διεθνής σιωνισμός, έντρομος μπροστά στο ισχυρό πια ενδεχόμενο να πάρουμε την Πόλη και την Αγιασοφιά, να πάρουμε και τα Ιεροσόλυμα και να προχωρήσουμε προς Γαυγάμηλα. Η πιθανότητα να αποπέμφθηκε επειδή δεν έκανε καλά τη δουλειά για την οποία είχε επιλεγεί (και η οποία δεν είχε καμία σχέση με τις εδώ φαντασιώσεις), δεν περνάει από το συνωμοσιολάγνο μυαλό μας. Για όλα φταίνε οι Νεφελίμ, που σκευωρούν αιώνες τώρα εναντίον των Ελ και του αρχηγέτη τους, του Ελληνμαν, που είναι ένα κράμα Σούπερμαν και Αϊρονμαν.   

kathimerini.gr

Ιδρύεται η Ελληνική Αναπτυξιακή Τράπεζα -Ο ρόλος της και πώς θα χρηματοδοτεί

Την απόφαση για ίδρυση Αναπτυξιακής Τράπεζας και τη δημιουργία εκσυγχρονισμένου πλαισίου για την Έρευνα και Εκμετάλλευση Υδρογονανθράκων έλαβε το Κυβερνητικό Συμβούλιο Οικονομικής Πολιτικής (ΚΥΣΟΙΠ).

Το ΚΥΣΟΙΠ συνεδρίασε σήμερα, Πέμπτη 3 Αυγούστου 2017, υπό τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, Γιάννη Δραγασάκη.

1. Ελληνική Αναπτυξιακή Τράπεζα ΑΕ

Το ΚΥ.ΣΟΙ.Π. ενέκρινε την πρόταση του Υπουργού Οικονομίας και Ανάπτυξης, Δ. Παπαδημητρίου, για την ίδρυσήητης «Ελληνική Αναπτυξιακή Τράπεζα ΑΕ» / «Hellenic Development Bank SA», καθώς και το χρονοδιάγραμμα των αναγκαίων εργασιών για το σκοπό αυτό.

Ο χαρακτήρας και η νομική μορφή της ΕΑΤ ΑΕ

Σύμφωνα με το κυβερνητικό όργανο:

Η ΕΑΤ ΑΕ θα είναι δημόσιο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα, σύμφωνα με όσα ορίζονται στο ευρωπαϊκό κανονιστικό πλαίσιο.

Η ΕΑΤ ΑΕ θα λάβει τη μορφή χρηματοδοτικού μηχανισμού-ομπρέλα και πιο συγκεκριμένα θα ιδρυθεί μια ΑΕ Συμμετοχών («Holding Company») ως μητρική. Σε αυτή θα κληθούν να συμμετάσχουν ή να συνεργαστούν Φορείς του Δημοσίου με χρηματοδοτική ικανότητα ή αναπτυξιακό ρόλο (ΕΤΕΑΝ, ΟΑΕΠ, Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, Enterprise Greece, Πράσινο Ταμείο κ.ά.). Παράλληλα, θα επιδιωχθεί η συνεργασία ή και η συμμετοχή στο μετοχικό κεφάλαιο, διεθνών χρηματοδοτικών Φορέων. Στόχος είναι η Αναπτυξιακή Τράπεζα να «προικοδοτηθεί» με τους απαραίτητους πόρους και περιουσιακά στοιχεία που θα της επιτρέψουν να επιτελέσει το ρόλο της.

Με την ίδρυση της ΕΑΤ ΑΕ καλύπτεται ένα βασικό και χρόνιο κενό στο χρηματοδοτικό σύστημα της χώρας.

Η λειτουργία της ΕΑΤ ΑΕ θα είναι συμπληρωματική και όχι ανταγωνιστική προς τις εμπορικές τράπεζες, ενώ για την ίδρυση της θα αξιοποιηθεί η διεθνής εμπειρία. Στην κατεύθυνση αυτή, στο πλαίσιο της τεχνικής βοήθειας θα υπάρξει συνεργασία με Αναπτυξιακή Τράπεζα του εξωτερικού, η οποία θα λειτουργήσει ως Σύμβουλος για την ίδρυση και τη δραστηριοποίηση της ΕΑΤ ΑΕ.

Σκοπός και χρηματοδότηση

Σκοπός της ΕΑΤ ΑΕ είναι:

Ο αναπτυξιακός σχεδιασμός στο πλαίσιο της Εθνικής Αναπτυξιακής Στρατηγικής και η προτεραιοποίηση των προς υλοποίηση έργων υποδομής

Ο συντονισμός εγχώριων αναπτυξιακών και χρηματοδοτικών Φορέων

Η συνεργασία με ευρωπαϊκούς και διεθνείς χρηματοδοτικούς Φορείς και Ταμεία

Η κινητοποίηση πόρων τόσο εγχώριων όσο και από το εξωτερικό και επίτευξη της μέγιστης δυνατής μόχλευσης αυτών

Η ΕΑΤ ΑΕ θα χρηματοδοτεί, όπου υπάρχει ανάγκη και υφίσταται χρηματοδοτικό έλλειμμα:

Έργα υποδομής

Έργα περιφερειακής ανάπτυξης

Μικρομεσαίες και νεοφυείς επιχειρήσεις

Επιχειρήσεις με εξαγωγικό προσανατολισμό και εξωστρεφή δραστηριότητα

Εταιρική διακυβέρνηση

Η εταιρική διακυβέρνηση της ΕΑΤ ΑΕ θα αξιοποιεί τις βέλτιστες ευρωπαϊκές και διεθνείς πρακτικές και θα ανταποκρίνεται στα υψηλότερα πρότυπα οργάνωσης και στελέχωσης. Με όρους ευρείας συναίνεσης, στο Καταστατικό της Εταιρείας και στον Εσωτερικό Οργανισμό της, θα διασφαλιστούν η ανεξαρτησία, η διαφάνεια, η αξιοκρατία, ο δημόσιος έλεγχος και η λογοδοσία.

Χρονοδιάγραμμα

Το ΚΥΣΟΙΠ αποφάσισε τη συγκρότηση Επιτροπής για την υλοποίηση των ενεργειών για την ίδρυση της Αναπτυξιακής Τράπεζας. Στο πλαίσιο αυτό, υπό το συντονισμό του Υπουργείου Οικονομίας και Ανάπτυξης, το επόμενο διάστημα θα υπάρξουν διαβουλεύσεις με όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη και τους Θεσμούς, με σκοπό εντός του επόμενου τριμήνου να έχει κατατεθεί στη Βουλή ο ιδρυτικός Νόμος της ΕΑΤ ΑΕ.

2. Έρευνα και Εκμετάλλευση Υδρογονανθράκων

Το ΚΥΣΟΙΠ ενέκρινε την εισήγηση του Υπουργού Ενέργειας και Περιβάλλοντος, Γ. Σταθάκη, για την Έρευνα και Εκμετάλλευση Υδρογονανθράκων.

Η εισήγηση εντάσσεται στη στρατηγική απόφαση της Κυβέρνησης να εξετάσει με συστηματικό τρόπο τις δυνατότητες αξιοποίησης του φυσικού πλούτου της χώρας, με όρους περιβαλλοντικής προστασίας, επενδυτικής διαφάνειας και μεγιστοποίησης του οφέλους για την Κοινωνική Ασφάλιση.

Η στρατηγική εξειδικεύεται στις ακόλουθες δράσεις:

· Συμβάσεις Παραχώρησης

Σχετικά με τα είδη των Συμβάσεων Παραχώρησης των προς έρευνα περιοχών, παραμένουν σε ισχύ οι τύποι παραχώρησης που προβλέπονται από το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο, δηλαδή τόσο η Σύμβαση Μίσθωσης (Lease Αgreement) όσο και η Σύμβαση Διάθεσης της Παραγωγής (Production Share Agreement - PSA), όμως σε αυτή τη συγκυρία ως ο πλέον ενδεδειγμένος προκρίνεται ο τύπος της Σύμβασης Μίσθωσης.

· Εκσυγχρονισμός του Νομικού πλαισίου

Προγραμματίζεται άμεση αναθεώρηση του υφιστάμενου Νομικού Πλαισίου με βασικούς στόχους την αλλαγή της προκήρυξης-πρόσκλησης, τη βελτίωση του Model Agreement και την επιτάχυνση των διαδικασιών επιλογής του Αναδόχου. Ο χρόνος ολοκλήρωση της διαδικασίας τοποθετείται εντός του 2017.

· Αναβάθμιση του ρόλου της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων (ΕΔΕΥ ΑΕ)

Βασικός στόχος είναι η αποκέντρωση του έως τώρα συγκεντρωτικού μοντέλου οργάνωσης.

Έτσι, η ΕΔΕΥ ΑΕ αναβαθμίζεται, παραμένοντας στην εποπτεία του Υπουργού, αλλά αποκτώντας την ευελιξία αξιοποίησης όλου του φάσματος δυνατοτήτων που αναδεικνύονται.

Ήδη, στην κατεύθυνση αυτή από τον Οκτώβριο 2016 ενεργοποιήθηκε η ουσιαστικά ανενεργή έως τότε ΕΔΕΥ ΑΕ και από το Μάιο 2017 ξεκίνησε η διαδικασία παράδοσης παραλαβής του αρχείου της Διεύθυνσης Υδρογονανθράκων προς αυτήν.

· Ενεργοποίηση του Εθνικού Λογαριασμού Κοινωνικής Αλληλεγγύης των Γενεών (ΕΛΚΑΓ)

Το ΚΥΣΟΙΠ αποφάσισε τη συγκρότηση ολιγομελούς Ομάδας Εργασίας, υπό το συντονισμό του Υπουργού Ενέργειας και Περιβάλλοντος, με σκοπό την προετοιμασία και την ολοκλήρωση του θεσμικού πλαισίου για την ουσιαστική ενεργοποίηση του ΕΛΚΑΓ. Η Ομάδα Εργασίας θα προσδιορίσει το είδος, το ύψος και το χρόνο καταβολής των πόρων που θα διατίθενται στον ΕΛΚΑΓ, καθώς και το χρόνο διάθεσης των πόρων του ΕΛΚΑΓ στον ΕΦΚΑ.

Η απόφαση αυτή έρχεται σε συνέχεια της απόφασης του Κοινωνικού Συμβουλίου Κοινωνικής Πολιτικής (ΚΥΣΚΟΙΠ) στις 16 Δεκεμβρίου 2015 για: α) αξιοποίηση μέρους της δημόσιας περιουσίας υπέρ της Κοινωνικής Ασφάλισης, β) αναζήτηση νέων κοινωνικών πόρων για την αποθεματοποίηση του Ασφαλιστικού Συστήματος.

 iefimerida.gr 

Χάνουν τουρίστες τα Κύθηρα και η Κίσσαμος χωρίς ακτοπλοϊκή σύνδεση..!

Η απουσία εδώ και λίγες εβδομάδες ακτοπλοϊκής σύνδεσης των Κυθήρων με την Κρήτη λόγω της απόσυρσης από τη γραμμή του πλοίου Βιτσέντζος Κορνάρος έχει οδηγήσει σε σημαντικές απώλειες σε αφίξεις το νησί.

Μιλώντας την Τρίτη στο Συμβούλιο Ακτοπλοϊκών Συγκοινωνιών για το θέμα της αντικατάστασης του Βιτσέντζος Κορνάρος στη γραμμή δημόσιας υπηρεσίας στα Κύθηρα και Αντικύθηρα, ο Ευστράτιος Αθ. Χαρχαλάκης Δήμαρχος Κυθήρων έκρουσε το καμπανάκι του κινδύνου.

«Ζούμε μια πρωτοφανή κατάσταση. Έχουμε τον τουρισμό 30% κάτω σε σχέση με πέρυσι. Η αποκοπή από την Κρήτη είναι καταστροφική. Είναι μεγάλη ζημιά για όλους. Οι λιμένες Πειραιά, Γυθείου και Καστελιού είναι μείζονες για τα Κύθηρα και τα Αντικύθηρα. Καταρχήν η σύνδεση είναι απαραίτητη με τον Πειραιά όπου είναι η πρωτεύουσα του νομού και μετά με την Κρήτη. Η απώλεια φέτος κυμαίνεται στους 10-12 χιλιάδες επιβάτες» τόνισε.

Σημειώνεται ότι στην Αττική σύμφωνα με τον δήμαρχο του νησιού διαμένουν 15000 Κυθήριοι ενώ χιλιάδες επισκέπτες έρχονται από τα Χανιά και την Κρήτη κάθε χρόνο.

Πάντως το Συμβούλιο Ακτοπλοϊκών Συγκοινωνιών στη χθεσινή του συνεδρίαση αποφάσισε να δεχτεί το σπάσιμο της γραμμής δημόσιας υπηρεσίας που λαμβάνει επιδότηση 100- 120 ευρώ ανά μίλι, δηλαδή συνολικά ενός ποσού που φτάνει τα 5 εκατομμύρια ευρώ. Ουσιαστικά το ΣΑΣ δέχτηκε την πρόταση του Δήμου Κυθήρων για δύο δρομολόγια από Πειραιά εκ των οποίων το ένα θα προσεγγίζει τα Αντικύθηρα και τρία τοπικά δρομολόγια. Ανάμεσα σε αυτά

θα μοιραστούν τα χρήματα.

Οι επόμενες μέρες, πάντως, θα δείξουν εάν θα υπάρξει συμμετοχή στον διαγωνισμό. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο πρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Επιβατηγού Ναυτιλίας (ΣΕΕΝ) και μέλος του ΣΑΣ Μιχάλης Σακέλλης σε παρέμβαση του στο Συμβούλιο τόνισε ότι ο Δήμος θα πρέπει να πιέσει για αύξηση των κονδυλίων για την γραμμή δημόσιας υπηρεσίας ώστε να γίνει εφικτή η δρομολόγηση νεώτερου και πιο αξιόπιστου σε ταχύτητες πλοίου.

Σημειώνεται ότι αρχικό ενδιαφέρον για δρομολόγηση είχε επιδειχτεί από εταιρία με πλοία στη Ραφήνα αλλά λόγω των υποχρεώσεων εκεί λόγω θέρους δεν υπήρξε εξέλιξη την προηγούμενη εβδομάδα οπότε και ήταν η σχετική πρόσκληση ενδιαφέροντος που απεύθυνε το υπουργείο ώστε να βρεθεί ένα πλοίο για καλύψει το κενό του «Βιτσέντζος Κορνάρος».   

Γιώργος Αλεξάκης

Σημαιοφόροι και παραστάτες στα Δημοτικά έπειτα από... κλήρωση και όχι οι καλύτεροι μαθητές .!

Την... αντίθεσή του στην αριστεία δείχνει το υπουργείο Παιδείας, ορίζοντας ότι από εδώ και στο εξής σημαιοφόρος στο δημοτικό σχολείο τουλάχιστον δεν θα είναι ο καλύτερος μαθητής, αλλά αυτός που θα προκύπτει έπειτα από κλήρωση.

Συγκεκριμένα, με Προεδρικό Διάταγμα (Π.Δ 79/2017) ορίζεται ότι από δω και πέρα σημαιοφόρος στην Στ΄τάξη του δημοτικού μπορεί να είναι ο καθένας, ανεξαρτήτως βαθμολογίας, καθώς η επιλογή του θα γίνεται με κλήρωση και όχι βάσει βαθμολογίας όπως ίσχυε μέχρι σήμερα.

Ειδικότερα, οι χαρακτηριστικές παράγραφοι του διατάγματος αναφέρουν:

«Σημαιοφόροι, παραστάτες και υπεύθυνοι για την κατάθεση στεφάνου ορίζονται μαθητές της ΣΤ΄ τάξης. Σημαιοφόροι ορίζονται δύο μαθητές της ΣΤ’ τάξης, o ένας για το χρονικό διάστημα μέχρι 31 Ιανουαρίου και o άλλος από 1η Φεβρουαρίου μέχρι το τέλος του διδακτικού έτους. Η επιλογή σημαιοφόρων, παραστατών και υπευθύνων κατάθεσης στεφάνου πραγματοποιείται με κλήρωση ανάμεσα στο σύνολο των μαθητών της τάξης.

Η κλήρωση διενεργείται παρουσία του συνόλου των μαθητών της ΣΤ΄ τάξης με ευθύνη του διευθυντή της σχολικής μονάδας ή του νόμιμου αναπληρωτή του και συντάσσεται σχετικό πρακτικό Συλλόγου Διδασκόντων.

Με απόφαση του Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων καθορίζεται ο τρόπος επιλογής σημαιοφόρων, παραστατών και των υπευθύνων κατάθεσης στεφάνου, εφόσον στη ΣΤ΄ τάξη λειτουργούν περισσότερα του ενός (1) τμήματα, καθώς και κάθε άλλο σχετικό θέμα για την εφαρμογή της παρούσας παραγράφου».

Μέχρι τώρα σημαιοφόροι ορίζονταν δύο μαθητές της ΣΤ' τάξης, o ένας για το χρονικό διάστημα μέχρι 31 Ιανουαρίου και o άλλος από 1η Φεβρουαρίου μέχρι το τέλος του διδακτικού έτους και επιλέγονταν αυτοί που κατά το προηγούμενο σχολικό έτος είχαν συγκεντρώσει το μεγαλύτερο γενικό μέσο όρο βαθμολογίας, υπολογιζομένου και του κλασματικού του μέρους. Στις περιπτώσεις ισοβαθμίας και στο κλασματικό μέρος, γινόταν κλήρωση. Το κλασματικό μέρος αναφερόταν στον ετήσιο γενικό μέσο όρο και όχι στο μέσο όρο των επιμέρους μαθημάτων.

Παραστάτες ορίζονταν δέκα μαθητές της ΣΤ τάξης, πέντε για το χρονικό διάστημα μέχρι 31 Ιανουαρίου και πέντε από 1η Φεβρουαρίου μέχρι το τέλος του διδακτικού έτους. Η επιλογή γινόταν με την ίδια διαδικασία που επιλέγονταν οι σημαιοφόροι. 

Για ν' αλλάξεις τα πανεπιστήμια πρέπει ν' αλλάξεις πρώτα τα σπίτια

Δεν πα' να γίνουν εκατό νόμοι πλαίσιο για τα Πανεπιστήμια. Εκείνο που λείπει από τους Έλληνες δεν είναι η τριτοβάθμια, η πανεπιστημιακή Παιδεία. Είναι η Παιδεία γενικότερα.

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια Παιδεία μια κοινωνία που μεγαλώνει τα παιδιά της από τα γεννοφάσκια τους με τη γενική εντολή να κοιτάνε τον εαυτό τους και ν' αφήσουν τους άλλους να πα' να κουρεύονται;

Και τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια κοινωνία που αντιμετωπίζει στην καθημερινή ζωή με βιαιότητα τους λίγους, που έχουν κοινωνική συνείδηση, ευγένεια και ευαισθησίες για το διπλανό τους;

Τι να τη κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια κοινωνία που είναι αμόρφωτη μουσικά, λογοτεχνικά, πολιτιστικά, βυθισμένη σε μια γενική υποκουλτούρα που εξυπηρετεί και εξυμνεί τα πιο πρωτόγονα ένστικτα, για τα οποία περηφανεύεται κιόλας;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια κοινωνία που δεν ξέρει καν να συζητάει κατ' άτομα και ομάδες. Δεν ξέρει να σέβεται την κάθε άποψη και να ακούει. Δεν ξέρει να μιλάει με επιχειρήματα, αλλά με κραυγές και αφορισμούς;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια κοινωνία που κάνει στα πάντα κριτική, χωρίς η ίδια και τα άτομά της να δέχονται την κριτική όταν τους ασκείται;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια χώρα που οι πολίτες της κατηγορούν τους πάντες για τη δική τους ζωή εκτός από τον εαυτό τους; Και επαναστατούν εναντίον όλων των άλλων στα λόγια, χωρίς να έχουν το θάρρος να έχουν κάνει ακόμα ούτε μια μεγάλη κοινωνική επανάσταση στην πράξη;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια χώρα όπου κυβερνάει διαχρονικά το ρουσφέτι, ο κολλητός, η εξαπάτηση σε όλους τους τομείς της ζωής και η αναξιοκρατία, αλλά και ο ανηλεής πόλεμος σε κάθε έναν που τολμάει να ξεμυτίσει πάνω από τη βρώμα και τη μετριότητα;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια κοινωνία που έχει μάθει από το σπίτι της να μη σέβεται ό,τι διαφωνεί, να μην ακούει ό,τι δεν είναι η φωνή της και να μηρυκάζει τη φωνή του σπιτιού της; Από το οποίο αρνείται να απογαλακτιστεί και να αποφυλακιστεί;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια κοινωνία όπου τα μικρά παιδιά στην πλειονότητά τους παπαγαλίζουν τις απαντήσεις που νομίζουν ότι είναι αρεστές αντί να εκφράζουν τον εαυτό τους; Την ώρα που οι γονείς τα αποθαυμάζουν με ανοιχτό το στόμα σαν ιδιοφυίες και μοναδικά όντα;

Τι να την κάνει την ανώτατη Παιδεία μια χώρα που παραδίνει στο γυμνάσιο και στο λύκειο βαριεστημένες, αδόμητες, αδιαμόρφωτες και ακαλλιέργητες προσωπικότητες, που στην πλειονότητά τους δεν ξέρουν ούτε τις απαραίτητες λέξεις για να συνεννοηθούν σε ένα επίπεδο πάνω από το στοιχειώδες; Προσωπικότητες που η λεξιπενία τις καταδικάζει σε συναισθηματική πενία; Ενώ σπίτι και σχολείο τους έχουν στερήσει τη γνώση της κοινής λογικής;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια χώρα που έχει να δείξει για παραδείγματα στη νεολαία της το κατακάθι της καλλιέργειας και της μόρφωσης και της παρουσίας στο πρόσωπο της συντριπτικής πλειονότητας των πολιτικών εκπροσώπων της; Οι οποίοι δίνουν το παράδειγμα της καφρίλας στην καθημερινή τους ομιλία και πράξη στο δημόσιο χώρο;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια χώρα, που η θρασυδειλία ανταμείβεται σε όλους τους τομείς και η ειλικρινής και γενναία ανάληψη ευθύνης κυνηγιέται από μοχθηρία;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια χώρα, που έχει αναγάγει τη τζάμπα μαγκιά, την αμορφωσιά, τη μετριότητα, τη λούφα, την κλεψιά, το ψέμα, την εξαπάτηση, το θράσος, την αυθαιρεσία, την πισώπλατη μαχαιριά και τη δειλία σε ΚΥΡΙΑΡΧΕΣ νοοτροπίες;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια χώρα όπου ένα πλήθος καθηγητών της φτύνει αίμα για να μορφώσει τους αμόρφωτους, ενώ ένα άλλο πλήθος που τελικά κερδίζει, νοιάζεται και δρα περισσότερο για τα προσωπικά τους οφέλη, άλλοτε γλείφοντας φοιτητές και πολιτικούς και άλλοτε χρησιμοποιώντας την καρέκλα ως εκβιασμό και φόβητρο;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση αυτή η χώρα, έτσι όπως είναι; Για να παραγάγει πτυχιούχους που θα δραπετεύσουν για έξω; Για να παραγάγει πτυχιούχους που θα θαφτούν στο δημόσιο; Για να παραγάγει πτυχιούχους άνεργους; Για να παραγάγει απλώς περαστικούς που θα καταλήξουν στον εργασιακό μεσαίωνα χωρίς πτυχίο;

Για να παραγάγει πτυχιούχους που θα φτύσουν αίμα μέχρι να καταφέρουν να φωτίσουν λίγο αυτή την πολιτιστική έρημο; Μα, αυτοί θα φωτίζουν τη χώρα και τον εαυτό τους όποια μορφή κι αν είχε η τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτοί θα παράξουν ηθική και έργο όποιο νόμο πλαίσιο κι αν ψηφίσουν οι νομοθέτες.

Και το ερώτημα παραμένει: Τι να τον κάνει τον τρίτο όροφο ένα κτήριο που τα θεμέλια και οι άλλοι δυο όροφοι είναι σάπιοι; Γιατί από κεί ξεκινάει η πραγματική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Απ τα θεμέλια. Όχι για τους λίγους που έτσι κι αλλιώς θα λάμψουν. Για όλους. Αλλά, για τα θεμέλια, τσιμουδιά από όλο το σύστημα. Αφού είναι δημιούργημα αυτής της σαπίλας!

Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης

Καλό καλοκαίρι 

liberal.gr