Και χρυσάφι και οικολογία δε γίνεται. Διαλιέχτε

«Τελικά η κυβέρνηση τη θέλει την επένδυση για το χρυσό στη Χαλκιδική ή δεν τη θέλει;», με ρώτησε η γυναίκα μου το βράδυ, βλέποντας ειδήσεις. «Τη θέλει σαν τρελή», της απάντησα. «Τότε γιατί βρίζει την ξένη εταιρία;» ρώτησε. « Γιατί, θέλει να εξορύσσεται χρυσάφι χωρίς να βλάπτεται το περιβάλλον» της είπα. «Και τι κακό έχει αυτό;» ρώτησε. «Η εξόρυξη χρυσού είναι ίσως η πιο καταστροφική διαδικασία για το περιβάλλον», της είπα!

Η ιστορία με την «Ελληνικός Χρυσός» δεν έχει καμιά σχέση με την επένδυση αυτή καθ εαυτή. Έχει σχέση με τον εμφύλιο μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ για τις Σκουριές και με τη σχιζοφρένεια της κυβέρνησης που θέλει και την επένδυση και… την Οικολογία!

Σάμπως είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση θα κάνει τα αντίθετα από αυτά που υπερασπιζόταν σαν αντιπολίτευση; Η περίπτωση της Χαλκιδικής είναι ειδική και φορτισμένη με πολλές ντόπιες ψήφους, πολλές μαχητικές οργανώσεις και με ένοπλο αγώνα εναντίον των εγκαταστάσεων της εταιρίας για όσους δεν θυμούνται.

Επιπλέον, είναι εξόφθαλμη. Οι παρεμβάσεις της εταιρίας εξόρυξης στο περιβάλλον είναι πέρα από εμφανείς. Είναι ισοπεδωτικές. Και στα δάση και στον υδροφόρο ορίζοντα και στη θάλασσα της Χαλκιδικής. Εδώ ακριβώς, όμως, υπάρχει η σχιζοφρενική θέση του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση:

Συγκεκριμένα, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι περιβαλλοντικές οργανώσεις της περιοχής, και όχι μόνο, κατηγορούν την εταιρία ότι με τις εργασίες εξόρυξης έχουν ξυρίσει εκατοντάδες στρέμματα δάσους στη Χαλκιδική (αληθινό), ότι έχουν δηλητηριάσει τον υδροφόρο ορίζοντα της Χαλκιδικής με βαρέα μέταλλα, κυάνιο και οξέα (αληθινό) και ότι έχουν ρυπάνει και ρυπαίνουν τις παραλίες της Χαλκιδικής με τα φέροντα υλικά από τις εξορύξεις, τα απόβλητα και από τις εκβολές των μολυσμένων υδάτων (αληθινό).

Επιπλέον, κατηγορούν την επένδυση ότι στις στοές οι εργαζόμενοι πεθαίνουν νωρίτερα από μορφές καρκίνου, παθήσεις των πνευμόνων και βλάβες σε άλλα ζωτικά όργανα (αληθινό).

Παρ όλα αυτά, η κυβέρνηση εδώ και 2,5 χρόνια διατηρεί και ανανεώνει και συνυπογράφει με την εταιρία τη λειτουργία της, ακόμα και με τις αντιδράσεις των αρμόδιων υπουργών σαν τον Π. Λαφαζάνη και τον Π. Σκουρλέτη, που είναι ιδεολογικά αντίθετοι με την επένδυση.

Προκειμένου μάλιστα να απαλλαγεί από τέτοιους ιδεολογικούς μαχητές, ο κ Τσίπρας και οι συν αυτώ κολλητοί φρόντισαν να ξεφορτωθούν τον κ Λαφαζάνη και τους «συνεπείς» Συριζαίους, και να ξαποστείλουν σε άλλες θέσεις τον κ Σκουρλέτη και τους ομοίους του. Τοποθετώντας στις καρέκλες υποδοχής των επενδυτών (βλέπε CosCo) χωρίς αντιδράσεις τον κ Σταθάκη, που είναι yes man σε επίπεδο Τσοχατζόπουλου και άλλους, «πασόκους», γνωστούς οσφυοκάμπτες.

Οι χτεσινές εξελίξεις θα πρέπει να αφήσουν αδιάφορους όσους διαβάζουν τα σημάδια του σκυλοκαυγά μεταξύ κυβέρνησης και εταιρίας. Η επένδυση δεν το κουνάει! Για πολύ απλούς λόγους:

Κάθε φορά που μπαίνει στο τραπέζι θέμα ανανέωσης μέρους της σύμβασης ή συμπλήρωσης ή αλλαγής και πρόσθεσης όρων (δεδομένου ότι η επένδυση είναι επεκτεινόμενη, δεν είναι στατική και σταθερή. Θέλει νέα εδάφη, νέα μέσα, νέους τεχνικούς τρόπους κα) η εταιρία απειλεί ότι παγώνει την επένδυση! Προσέξτε. Όχι ότι φεύγει, όπως επιπόλαια γράφουν ορισμένα ΜΜΕ, αλλά ότι ΑΝΑΣΤΕΛΕΙ τη λειτουργία ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΕΙ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΑΔΕΙΕΣ. Ήδη το έχει κάνει στις 23 Αυγούστου του 2016 και στις 12 Ιανουαρίου 2015, 13 μέρες πριν τις εκλογές, επί υπηρεσιακής!

Και, κάθε φορά η κυβέρνηση βρίσκει τρόπους ώστε να συνεχιστεί η επένδυση. Η επιλογή, μάλιστα του κ Σταθάκη στο συγκεκριμένο υπουργείο είναι η εγγύηση ότι τίποτε εκτός από τις απαραίτητες επαναστατικές ασκήσεις του ΣΥΡΙΖΑ (και κάτι γαυγίσματα του Καμμένου) δεν θα διαταράξει την επένδυση «Ελληνικός Χρυσός».

Για τους δύσπιστους παραπέμπω στη σελίδα των πολύ ενημερωμένων πολέμιων της επένδυσης στο site τους antigold, για να πληροφορηθούν πώς και γιατί η κυβέρνηση με τον συγκεκριμένο υπουργό παίζουν θέατρο, προκειμένου να πουλήσουν για άλλη μια φορά επανάσταση, αντικαπιταλισμό και οικολογία σε όσους καλόπιστους ή χαχόλους ακόμα τους πιστεύουν.

Το κόλπο της διαιτησίας

Για να λύσω, όμως, και την απορία της γυναίκας μου, θα πω το εξής:

Οι εξορύξεις χρυσού είναι από τις πλέον καταστροφικές για τον περιβάλλοντα χώρο σε έκταση και βάθος. Αντικειμενικά. Παγκοσμίως. Ακόμα και με τα πιο σύγχρονα μέσα. Αυτές είναι οι δυνατότητες της τεχνολογίας, αυτά κάνει.

Η κυβέρνηση τα ξέρει όλα αυτά, όπως τα ξέρει η αντιπολίτευση, η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι εργαζόμενοι, οι κάτοικοι στη Χαλκιδική, η εταιρία.

Παρ όλα αυτά, οι κυβερνητικοί τουμπαμάρος, αντί να καταγγείλουν την σύμβαση τη στέλνουν στη διαιτησία! Για όσους δεν το ξέρουν, κόλπο του Γ Σταθάκη για να ανανεωθεί η επένδυση, όχι για να τορπιλιστεί! Γιατί φωνάζει και απειλεί η εταιρία; Για να πετύχει καλύτερους όρους!

Αν ήθελε ο υπουργός και η κυβέρνηση να στριμωχτεί πραγματικά η εταιρία και η εξόρυξη, θα έπρεπε να καταγγείλει τη σύμβαση και να υποχρεώσει την εταιρία να εφαρμόσει τη συμβατική της υποχρέωση να φτιάξει καθετοποιημένη μονάδα παραγωγής χρυσού εδώ, στην Ελλάδα. Και όχι να στέλνει τα «μπάζα» που περιέχουν το χρυσάφι έξω για να βγαίνει το μετάλλευμα εκεί, χωρίς να μένει ούτε γραμμάριο ποσοστού χρυσού στην ελληνική οικονομία, όπως προβλέπεται!

Γυναίκα, τα πράγματα είναι απλά: Ή είσαι κυβέρνηση του καπιταλιστικού κόσμου και κρατάς τις επενδύσεις, εν γνώσει σου ότι δε βγάζουν αρώματα από τα φουγάρα τους (προσπαθώντας να ρυπαίνουν λιγότερο) ή είσαι επαναστατική κυβέρνηση της λαϊκής εξουσίας και της οικολογίας και τη στέλνεις την «Ελληνικός Χρυσός» στα τσακίδια. Αν παίζεις και με τον «Νίκα» και με τον Καρανίκα είσαι εσύ για τα τσακίδια.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης 

liberal.gr

Όταν κατέρρευσε μια γέφυρα…

Του Γιάννη Παντελάκη

Τα ξημερώματα της περασμένης Κυριακής, μια μεγάλη γέφυρα στον ποταμό Κομψάτο, στην παλαιά εθνική οδό Κομοτηνής-Ιάσμου-Ξάνθης, κατέρρευσε. Ο καιρός ήταν εξαιρετικός, δεν είχαν συμμετοχή τα καιρικά φαινόμενα στην κατάρρευση. Οι εικόνες από την γέφυρα, ήταν σοκαριστικές. Μερικές εκατοντάδες μέτρα από την γέφυρα αυτή, στέκουν ακέραιες, δυο άλλες. Μια γέφυρα, που κτίστηκε το 1930 και μια άλλη, οθωμανικής αρχιτεκτονικής, που χρονολογείται από τον 17ο-18ο αιώνα. Η γέφυρα που κατέρρευσε, εγκαινιάστηκε μόλις το 1993. Η ιστορία της, αποτελεί μικρογραφία της ιστορίας της νεότερης Ελλάδας.

Η γκρεμισμένη γέφυρα, περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η χώρα μεταπολιτευτικά. Έργα που φτιάχνονται στο άψε-σβήσε και με πρόχειρο τρόπο, μελέτες που γίνονται εκ των υστέρων αλλά και πάλι δεν εφαρμόζονται, προειδοποιήσεις για την επικινδυνότητα του έργου χωρίς να ενδιαφέρεται κανένας γι αυτές και πολλά απ' όσα μπορούμε να υποψιαστούμε. Αυτό που συνέβη σε μια μακρινή από το μητροπολιτικό κέντρο της χώρας περιοχή, θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε, σε οποιαδήποτε γωνιά της χώρας. Το μόνο θετικό της ιστορίας, ότι για τυχαίους λόγους-ήταν ξημερώματα Κυριακής όταν κατέρρευσε η γέφυρα - δεν υπήρχαν διερχόμενα οχήματα και άρα δεν υπήρξαν θύματα.

Όπως γράφουν τα τοπικά μέσα, η γέφυρα-από την οποία διέρχονται καθημερινά εκατοντάδες οχήματα-κατέρρευσε σαν τραπουλόχαρτο. Όλοι οι τοπικοί παράγοντες εξέφρασαν την έκπληξή τους, ενώ φυσικά πολιτευτές έσπευσαν στην γκρεμισμένη γέφυρα για να δείξουν το ενδιαφέρον τους. Το πιο σημαντικό ωστόσο δεν είναι αυτό, αλλά οι δηλώσεις που έκανε μηχανικός της περιοχής, που είχε από παλαιότερα γνώση του έργου (Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος). Όπως είπε, το 2003 υπήρχε αίτημα για αμμοληψίες από τον ποταμό Κομψάτο, για τις οποίες ωστόσο υπήρχαν αντιρρήσεις. Και από έναν μηχανικό του ΟΣΕ και από τον ίδιο που μετείχε στην επιτροπή αμμοληψιών. Αν γινόντουσαν αμμοληψίες, θα υπήρχε κίνδυνος για την γέφυρα.

Τελικά, λίγο αργότερα ο συγκεκριμένος μηχανικός απομακρύνθηκε από την επιτροπή και στη συνέχεια βρέθηκε ένας άλλος τρόπος για να γίνουν αμμοληψίες.

Ένα δεύτερο ενδιαφέρον στοιχείο από τις δηλώσεις του, είναι ότι το 1996 είχε πέσει η σιδηροδρομική γέφυρα. Έγινε μια πρόχειρη μελέτη αποκατάστασης, ώστε να λειτουργήσει η γραμμή άμεσα και μια τελική μελέτη για την διασφάλιση των υφιστάμενων γεφυρών. Οι προτάσεις που περιελάμβανε αυτή η μελέτη, δεν υλοποιήθηκαν ποτέ. Τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, αναφέρθηκαν ακόμα σε πρόσφατες προειδοποιήσεις για την επικινδυνότητα της γέφυρας για τις οποίες όμως, δεν ενδιαφέρθηκε κανένας.

Διαβάζοντας την μικρή αυτή ιστορία κατάρρευσης μιας γέφυρας-με ελλειμματικά προφανώς στοιχεία- σίγουρα δεν θα εκπλαγεί κανένας. Η προχειρότητα, η αδιαφορία, ο τρόπος με τον οποίο φτιάχνεται ένα έργο, οι προειδοποιήσεις που δεν λαμβάνονται υπόψη και όλα όσα αφορούν την ιστορία αυτή, αποτελούν τόσο συνηθισμένες καταστάσεις, ώστε έχουμε εθιστεί σ' αυτές. Σε κανέναν σχεδόν δεν κάνει εντύπωση. Θα κέντριζε το ενδιαφέρον μας, αν υπήρχαν θύματα, ευτυχώς αυτό δεν συνέβη.

Η μικρή ιστορία κατάρρευσης μιας γέφυρας σε μια ακριτική περιοχή, θα ξεχαστεί πολύ γρήγορα, αν δεν έχει ήδη συμβεί αυτό. Δεν θα ξεχαστούν ωστόσο όλες οι παθογένειες που συνέβαλλαν στην πτώση της. Θα τις συναντήσουμε δυστυχώς κάποια στιγμή, με κάποια άλλη ευκαιρία. Ελπίζοντας χωρίς θύματα.

Η ιστορία της γέφυρας που κατέρρευσε, είναι η ενδεικτική μικρογραφία της χώρας που κατέρρευσε πριν λίγα χρόνια. Και η οποία, δεν έχει κατάφερε στα χρόνια αυτά, ούτε να συζητήσει με επάρκεια τα αίτια της κατάρρευσης, ούτε να αποτρέψει τις αιτίες για να μην επαναληφθεί στο μέλλον. Η Ελλάδα σήμερα, μοιάζει με χαρακτηριστικό τρόπο με την τύχη που είχε η γέφυρα του ποταμού Κομψάτου της Ροδόπης… 

liberal.gr

Γονάτισαν τα νοικοκυριά: Δύο δισ. ευρώ απλήρωτοι φόροι τον Ιούλιο

Στα 97,35 δισ. ευρώ ανήλθαν οι παλαιές και οι νέες ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο τον Ιούλιο, εξέλιξη που οφείλεται στην αύξηση κατά 2 δισ. ευρώ των νέων ληξιπρόθεσμων οφειλών αυτόν τον μήνα.

Ειδικότερα, σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, οι νέες ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο (αυτές που δημιουργήθηκαν από την αρχή του έτους) αυξήθηκαν τον Ιούλιο στα 7,483 δισ. ευρώ έναντι 5,475 δισ. ευρώ τον Ιούνιο. Οι νέες ληξιπρόθεσμες οφειλές που αφορούν μόνο φορολογικές υποχρεώσεις αυξήθηκαν στα 5,723 δισ. ευρώ έναντι 4,282 δισ. ευρώ τον Ιούνιο.

Οι παλαιές ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο ανήλθαν τον Ιούλιο σε 89,782 δισ. ευρώ έναντι 90,168 δισ. ευρώ, παρουσιάζοντας μείωση λόγω των ρυθμίσεων αυτών των οφειλών.

Σημειώνεται, ότι η εξέλιξη τον Ιούλιο αποδίδεται στο γεγονός ότι ένα μέρος από την πρώτη δόση του φόρου εισοδήματος δεν εξοφλήθηκε τον συγκεκριμένο μήνα, με αποτέλεσμα να εμφανισθεί ώς ληξιπρόθεσμο υπόλοιπο. Στο υπουργείο Οικονομικών εκτιμούν ότι αυτό το φαινόμενο, που είχε παρατηρηθεί και πέρυσι, θα εξομαλυνθεί πλήρως με τη δεύτερη δόση του Σεπτεμβρίου. Αυτό είχε συμβεί και πέρυσι.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, ο συνολικός αριθμός των οφειλετών τον Ιούλιο ανήλθε σε 3.978.127, παρουσιάζοντας αύξηση από τα 3.805.423 που ήταν τον Ιούνιο.

Οι οφειλέτες, στους οποίους δύναται να εφαρμοσθούν αναγκαστικά μέτρα είσπραξης ανέρχονταν τον Ιούλιο σε 1.678.160 έναντι 1.608.263 τον Ιούνιο. Οι οφειλέτες υπό αναγκαστικά μέτρα είσπραξης ανέρχονταν τον Ιούλιο σε 971.429 έναντι 951.114. Το ποσοστό των οφειλετών υπό αναγκαστικά μέτρα ανέρχονταν τον Ιούλιο σε 57,89% έναντι 59,15% τον Ιούνιο.

 iefimerida.gr

Το σύστημα ΣΥΡΙΖΑ

Τόσο «ξεκούραστη» συνέντευξη Τύπου είχαμε να δούμε από την εποχή του Ανδρέα. Δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει αυτό: είτε ο Τσίπρας τα πάει υπέροχα και δεν υπάρχει κάτι να τον ρωτήσεις, είτε πλέον το σύστημα ΣΥΡΙΖΑ στα media είναι «καθεστωτικά» ισχυρό

Του Κώστα Γιαννακίδη

Στη δεύτερη τετραετία του ΠΑΣΟΚ, η πιο δύσκολη ερώτηση που δεχόταν ο Ανδρέας στη ΔΕΘ είχε να κάνει με τη δυναμική της διεθνούς ειρηνευτικής του πρωτοβουλίας απέναντι στα συμφέροντα των αμερικανικών αμυντικών βιομηχανιών. Αντε το πολύ να τον ρωτούσε κανείς μήπως είναι πολύ μαλακός και ανεκτικός με τους υπουργούς του. Μέχρι εκεί.

Βέβαια τότε οι συνεντεύξεις Τύπου της ΔΕΘ δεν θύμιζαν και συνέδριο. Κρατικά κανάλια, το ΑΠΕ και δέκα εφημερίδες, άντε και τρεις επαρχιακές και μετά όλοι μαζί βουρ στις γαρίδες της «Ρέμβης». Οι μισές ερωτήσεις γράφονταν από τον αείμνηστο Δημήτρη Μαρούδα και οι άλλες μισές ήταν πάντα «εντός πλαισίου».

Τόσο «ξεκούραστη» συνέντευξη Τύπου, όσο η σημερινή του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ, είχαμε, πράγματι, να δούμε από την εποχή του Ανδρέα. Με εξαίρεση μία-δύο ερωτήσεις, ο Πρωθυπουργός δεν αισθάνθηκε πίεση, ούτε εξεδήλωσε εκνευρισμό. Θα μου πείτε ότι το θέμα της συνέντευξης Τύπου δεν είναι να υποστεί πίεση ή να εκνευριστεί ο Πρωθυποιυργός. Σκοπός είναι να ενημερωθεί ο ελληνικός λαός πολύπλευρα και σφαιρικά. Ομως ο Πρωθυπουργός δεν δέχθηκε καν ερώτηση για τα capital controls…

Υπάρχουν δύο εκδοχές για τον «περίπατο» Τσίπρα στο συνεδριακό κέντρο που φέρει το όνομα του εκδότη της «Μακεδονίας» -παρεμπιπτόντως η εφημερίδα του Γιάννη Βελλίδη ήταν από τις τελευταίες που πήραν ερώτηση. (Η επιλογή των μέσων και η ροή των ερωτήσεων είναι πάντα στην ευχέρεια της κυβέρνησης.)

Η πρώτη εκδοχή έχει να κάνει με την εξάντληση των θεμάτων που μπορεί να ρωτήσει κάποιος δημοσιογράφος. Δηλαδή πόσες φορές να ρωτήσει κανείς για τα capital controls, τους φόρους, τις συντάξεις, την αναίρεση υποσχέσεων και την ασυνέπεια μεταξύ λόγων και πράξεων; Ρώτησε το 2015, ρώτησε το 2016, σιγά μη ρωτήσει και το 2017. Στο τέλος θα τον περιλάβουν κυβερνώντες και τρολ και θα τον εγκαλούν για τα περσινά ξινά σταφύλια. Δεν αποκλείεται, λοιπόν, η ηπιότητα των ερωτήσεων να αποτυπώνει την επιτυχία της κυβέρνησης. Ο Αλέξης Τσίπρας τα πάει τόσο καλά, ώστε δεν έχει μείνει κάτι για να τον αρπάξει από το πέτο και να τον στριμώξει στον τοίχο.

Η δεύτερη εκδοχή έχει να κάνει με την αλλαγή του χάρτη των μέσων ενημέρωσης. Το τοπίο είναι εντελώς διαφορετικό με πληθώρα μέσων που αντιμετωπίζουν θετικά την κυβέρνηση ή, θεωρούν φρόνιμο να μη συγκρουστούν. Το Mega, που προφανώς δεν θεωρείται πλέον «βοθροκάναλο», ξεκίνησε ενημερωτικό πρόγραμμα με το πρόσωπο του Πρωθυπουργού. Στο περίπτερο του Σαββατοκύριακου οι εφημερίδες που είναι φίλα προσκείμενες στην κυβέρνηση καλύπτουν μεγάλο κομμάτι της γενικής εικόνας. Πλέον η κυβέρνηση διαθέτει τόσα πολλά φιλικά μέσα που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είχε την άνεση να δώσει ερώτηση σε αντιπολιτευόμενη εφημερίδα, σχεδόν μία ώρα μετά την έναρξη της συνέντευξης. Παράλληλα λειτουργεί ένας μηχανισμός που κινείται επιθετικά εναντίον της κριτικής προς την κυβέρνηση. Ενας δημοσιογράφος θα το σκεφτεί και δεύτερη φορά πριν κάνει «πονηρή» ερώτηση.

Η συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ, ως ψηφίδα του συνολικού επικοινωνιακού τοπίου, δείχνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε και έστησε γρήγορα και αποτελεσματικά το δικό του σύστημα. Αυτό βέβαια μπορεί να μη σημαίνει και πολλά την ώρα της κρίσης και της κάλπης –ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε εκλογές και δημοψήφισμα με όλο το πλέγμα των media απέναντί του. Εξηγεί, όμως, στην αντιπολίτευση, ότι τα πράγματα δεν θα είναι τόσο εύκολα, όσο νομίζει.   

protagon.gr

Τα πόδια κάτω από το τραπεζομάντηλο

Ο Μακρόν, η αναφορά στον Καστοριάδη και το «αραχνιασμένο» δείπνο στο Προεδρικό Μέγαρο. Που θύμιζε κάτι από πρώην ανατολικές χώρες, επί κομμουνισμού. Καμία σύνδεση της ηγεσίας μας με τον σύγχρονο πολιτισμό...

γράφει η  Ρέα Βιτάλη

Και τώρα που έφυγαν οι ξένοι και μείναμε εμείς και η «Πρέβεζα» μας και «δημοσιογράφοι» αναλύουν με «Υψωμένη σημαία», τους λόγους του «Κυρίου Νομάρχη»-Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη μας, τώρα θα ήθελα να σχολιάσουμε την εικόνα που έσβησε.

Αν δεν υπάρχει ίχνος σύνδεσης των πανεπιστημίων μας με την αγορά εργασίας, άλλο τόσο δεν υπάρχει ίχνος σύνδεσης της ηγεσίας μας, με τον σύγχρονο πολιτισμό. Το Προεδρικό Μέγαρο ως πύργος του Κόμη Δράκουλα. Νομίζεις ότι τρίζουν οι πόρτες, διαισθάνεσαι αράχνες, πεθαίνεις από αγωνία αν είναι ζωντανοί οι συνδαιτημόνες. Και σ’ αυτό το περιβάλλον ακούς από τον Μακρόν, «Κορνήλιος Καστοριάδης» και σου κόβεται η χολή από τη βίαιη επίθεση του σύγχρονου. Έτοιμη είσαι να φωνάξεις «Ααααα!» και να τρέξεις σαν να σε κυνηγάει κακό. Κακό ο σύγχρονος πολιτισμός. Κακός ο σύγχρονος τρόπος ζωής. Ότι σύγχρονο, κακό. «Δικό μας» μόνο ότι αρχαίο.

Μελετάω το τραπέζι. Τόσο που θυμίζουμε πια, πρώην ανατολικά κράτη, στα χρόνια του κομμουνισμού. Εκείνα τα νεκροσέντονα απ’ άκρη σ’ άκρη. Καμία αισθητική, κανένα νιάξιμο, καμία περαιτέρω σκέψη. Ό,τι στο χρονοντούλαπο. Ένα πλύσιμο, ένα σιδερωματάκι κι «έξω από την πόρτα». Πολλοί θα το δουν, λίγοι θα το καταλάβουν. Πλήρης η άγνοια, της δύναμης της εικόνας, πλήρης η άγνοια ότι υπάρχουν ειδικοί. Είναι κλάδοι «επιστήμης». Όχι. Ποιος τα λέει αυτά;

Και οι ανθοδέσμες… Όχι για ν’ ανθίζει ο τόπος. Όχι για να στολίσει την εικόνα που θα ταξιδέψει. Όχι για ένα μήνυμα στον κόσμο από Ελλάδα. Προς Θεού. Ακροβολισμένες σαν να τις παρήγγειλε τσιγγούνης αφού ξετίναξε στα παζάρια τον ανθοπώλη. Να υπάρχουν και να μην.

Και το μενού. Το ντέρτι του μπουρτζόβλαχου όταν καλεί «από την Αθήνα» και μαγειρεύει «κάτι καλό». Απορώ πώς και δεν έχουν σκεφτεί  νουά και ρύζι με καροτάκια και μπιζέλια. Σερβίραμε στους Γάλλους γαλλικό μενού. Γλώσσα για πρώτο και φιλέτο για κυρίως. Η ευκολία μας, ότι όλα μπορούμε να τα κάνουμε εμείς καλύτερα. Δεν υπάρχει ελληνικό προϊόν, δεν υπάρχουν εξαγωγές, δεν υπάρχουν προϊόντα που κατακλύζουν αγορές του εξωτερικού, δεν υπάρχει η φέτα, το ελληνικό γιαούρτι, οι ξηροί μας καρποί, η μαστίχα. Ούτε καν το λάδι. Δεν υπάρχει ψαράκι Μεσογείου και οι τρόποι μας να το μαγειρεύουμε εμείς.

Σκέφτομαι τις ανησυχίες, το ψάξιμο των ανθρώπων που διοργανώνουν το Tinos Food Paths και πονάει η ψυχή μου, γιατί μια Προεδρία, δεν έχει ούτε μια τρίχα από το μεράκι τους και την αίσθηση φιλοξενίας στην ιερότητά της.

Και ο λόγος του Προέδρου; Πόση ώρα; Για να πει τίποτα. Και σ΄ αυτό ακόμα, τόσο διακριτή η μπουρτζοβλαχιά, του, «τώρα που θα τον ταΐσεις, κοίτα να βρεις την ευκαιρία να του πεις ότι έχεις να του πεις»… Φτάσαμε μέχρι Κυπριακό… Μεταξύ γλώσσας και φιλέτου…

Και έρχεται ο Μακρόν και σε βάζει στην θέση σου, φιλαράκο. Στην Ευρώπη ως ιδεολογία, ως κοιτίδα διαχρονικού πολιτισμού στις χυδαίες μέρες μας. Και σου πετάει στα μούτρα σου, τον σύγχρονο πολιτισμό σου. Μπας και ξυπνήσεις και δεις ποιος είσαι. Σου αναφέρει Κορνήλιο Καστοριάδη. Μια δική «σου» προσωπικότητα που σημάδεψε τον Μάη του ‘68 «τους». Και την προηγούμενη, στο γαλλικό Ινστιτούτο, έχει επιζητήσει να «ομοτραπεζωθεί» με τον συγγραφέα Βασίλη Αλεξάκη και τον Πάνο Κούτρα που μας χάρισε το κινηματογραφικό έργο «Στρέλλα» και τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο και την οσιομάρτυρα σύγχρονου πολιτισμού Κατερίνα Κοσκινά και και και…

Κατάλαβες τώρα το πνεύμα και το κλίμα του Μακρόν; Σιγά μην κατάλαβες! Τα ίδια έκανες και με τον Ομπάμα. Τα ίδια θα κάνεις και στον επόμενο. Γιατί έχεις το νεοελληνικό σύνδρομο. Εσύ, τα ξέρεις όλα! Θα βγουν λοιπόν τα νεκροσέντονα από τα ντουλάπια… Ένα φρεσκαρισματάκι κι αυτό παίζεται!… Θα ξεπετάξει το μενού ο σεφ… Αν δεν είναι γλώσσα για πρώτο, θα είναι γαρίδες. Το φιλέτο πάντα, σταθερό. Κάνει πλούσιο. Θα γράψει και ο Πρόεδρος μια ομιλία που να τα καλύψει όλα. Οι κυρίες θα φορέσουν τα καλά τους. Και το μόνο που θα αξίζει, μπορεί να είναι τα πόδια τους κάτω από το τραπεζομάντηλο. Αν έχουν λίγο, τόσο δα, βγάλει το παπούτσι… Θα υποθέσουμε, ότι είναι ζωντανοί. Το ίδιο υποθέτουμε και για τη χώρα μας.

Υ.Γ.1: «Να σκέφτεσαι σημαίνει να μπαίνεις στον λαβύρινθο. Να χάνεσαι σε διαδρόμους που υπάρχουν, επειδή τους σκάβουμε συνέχεια. Να γυρίζεις πίσω, στο τέλος ενός αδιεξόδου, που η είσοδός του έχει κλείσει πίσω από τα βήματά μας ώσπου τέλος, χωρίς να ξέρουμε πώς, τα μικρά κυκλικά βήματά μας, δημιουργούν στον τοίχο ποθητά ανοίγματα». Κορνήλιος Καστοριάδης.

Υ.Γ.2: «Ο Μαρξισμός είναι νεκρό σώμα μιας ψευδοθεωρίας που δεν αναπτύσσεται και το οποίο κοινωνικά και ιστορικά λειτουργεί μόνο και μόνο σαν ιδεολογία για την νομιμοποίηση καθεστώτων εκμετάλλευσης και  τρομοκρατίας όπως αυτά που υπάρχουν στις ανατολικές χώρες». Επίσης Κορνήλιος Καστοριάδης.

protagon.gr

Μπαλτάς για τον διορισμό της γυναίκας του: Θίγουν την τιμή και την υπόληψή μου, εκτέλεση συμβολαίων

Απάντηση στο δημοσίευμα που ανέφερε πως η σύζυγός του διορίστηκε και πήρε αύξηση με παράνομο τρόπο έδωσε ο Αριστείδης Μπαλτάς, χωρίς ωστόσο να αναφέρει τίποτα για την «ταμπακέρα» και χωρίς να απαντά για τον προκλητικό διορισμό.

«Ξεπεράσαμε όλα τα όρια. Χτυπάνε με λάθος και στρεβλά επιχειρήματα,εμένα πάνω στη γυναίκα μου» ανέφερε ο πρώην υπουργός Παιδείας στον Real FM,

Οπως επισήμανε, τον έχουν στοχοποιήσει λόγω της φράσης του περί αριστείας.

«Δεν περίμενα ότι θα έφτασαν προς τα εκεί,με θέματα που θίγουν την τιμή και την υπόληψη μου» υποστήριξηε και μίλησε για λάσπη στον ανεμιστήρια από κάποιους που θέλουν να πλήξουν το επιχειρηματικό πλεονεκτημα της αριστεράς. «Σαν εκτέλεση συμβολαίων» πρόσθεσε, ακόμη.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας  «Καθημερινή», η σύζυγος  του κ. Μπαλτά εάν και είχε πτυχίο πολιτικών επιστημών, αποσπάστηκε στην ΔΕΠΑΝΟΜ, μια από τις εταιρείες του Δημοσίου που ήταν υπεύθυνη για την κατασκευή νοσοκομείων. Πριν από περίπου ένα μήνα, διεκδίκησε και πέτυχε την αύξηση του μισθού της, αφού ήταν κάτοχος μεταπτυχιακού και μάλιστα από το Πολυτεχνείο, με επόπτη πτυχίου τον σύζυγό της Αριστείδη Μπαλτά!

iefimerida.gr     

Μη καταβολή δεδουλευμένων-Ποια είναι τα δικαιώματα των εργαζομένων

γράφει η δικηγόρος Αθηνών Αναστασία Μήλιου

Η μεγάλη οικονομική κρίση που πλήττει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις τα τελευταία χρόνια από την μια και το συνεχώς αυξανόμενο ποσοστό ανεργίας από την άλλη έχει οδηγήσει την πλειοψηφία των απλήρωτων εργαζομένων σε αδιέξοδο.

Οι εργοδότες εκμεταλλευόμενοι το φόβο και την ανασφάλεια των υπαλλήλων τους μην τυχόν και χάσουν  την δουλειά τους, καθυστερούν την καταβολή των δεδουλευμένων τους ή τους αμείβουν με έναντι ποσά της κανονικής αμοιβής τους, προχωρούν σε εκβιαστικές μειώσεις μισθών και οικειοθελείς παραιτήσεις, χωρίς καταβολή αποζημίωσης με το δόλωμα του εγγράφου της απόλυσης, ώστε να μη χαθεί και το δικαίωμα επιδόματος από τον ΟΑΕΔ.

Προσφάτως ο ΑΠ έκρινε με απόφασή του ότι η μη καταβολή του μισθού από τον εργοδότη στον εργαζόμενο δεν αποτελεί από μόνη της μονομερή βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας του  υπαλλήλου. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο εργαζόμενος όταν δεν πληρώνεται κανονικά, δεν έχει το δικαίωμα να καταγγείλει την εργασιακή σύμβαση και να διεκδικήσει αποζημίωση.  Βέβαια ο ΑΠ βάζει έναν όρο σε αυτή την περίπτωση, δηλαδή η καθυστέρηση καταβολής των δεδουλευμένων να μην είναι «δόλια», ώστε να αποσκοπεί στην παραίτηση του εργαζόμενου και τούτο διότι όταν ο εργαζόμενος παραιτείται χάνει το δικαίωμα διεκδίκησης αποζημίωσης.

Προφανώς, βέβαια, αν ο εργοδότης σκόπιμα («δόλια») καθυστερεί το μισθό, προκειμένου να καταστεί αντικειμενικά αδύνατο για τον εργαζόμενο να παραμείνει στην εργασία του, ο εργοδότης έχει και ευθύνη αποζημίωσης και μάλιστα διττή. Αφενός, ενέχεται αποζημιώσεως βάσει των κοινών διατάξεων του ΑΚ περί αδικοπραξίας (συμπληρωματικά δε και περί προσβολής προσωπικότητας) και σε αυτή την περίπτωση η προϋπόθεση της άδικης πράξης αναφέρεται στην παράβαση των όρων της σύμβασης και της εργατικής νομοθεσίας περί καταβολής αποδοχών. Αφετέρου, ο εργοδότης οφείλει αποζημίωση βάσει της εργατικής νομοθεσίας.

Οι περισσότεροι υπάλληλοι αγνοούν τα δικαιώματα που τους παρέχει ο νόμος ακόμα κι έτσι όπως έχουν καταστρατηγηθεί από τα μνημόνια.

Το βασικότερο που πρέπει να γνωρίζουν όλοι οι εργαζόμενοι υπάλληλοι και εργάτες είναι ότι το δικαίωμα να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα τους, δηλαδή μισθούς, διαφορές από μισθούς, διάφορα επιδόματα, δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα, υπερωρίες, υπερεργασία και ρεπό, είναι πενταετές. Δηλαδή σήμερα ο κάθε εργαζόμενος μπορεί να διεκδικήσει τους μισθούς που δεν του έχουν καταβληθεί από 1-1-2012 ενώ από την 1-1-2018 θα μπορεί να ζητήσει τους μισθούς από 1-1-2013.

Φυσικά το δικαίωμα αναζήτησης των ανωτέρω δεδουλευμένων μπορεί να γίνει ανά πάσα χρονική στιγμή χωρίς να απαιτείται να εξαντληθεί η πενταετία. Η διεκδίκηση των δεδουλευμένων γίνεται με αγωγή που ασκείται ενώπιον του αρμόδιου δικαστηρίου με βάση το οφειλόμενο ποσό. Οι αγωγές αυτές δικάζονται σχετικά σύντομα και η απόφαση που εκδίδεται μπορεί να είναι προσωρινά εκτελεστή. Εφόσον εκδοθεί απόφαση και τελεσιδικήσει, η απαίτηση των δεδουλευμένων έχει 20ετή διάρκεια και πρακτικά σημαίνει ότι ο εργαζόμενος μπορεί για 20 τουλάχιστον έτη να αναζητήσει την απαίτηση.

Δηλαδή τα δεδουλευμένα όταν δεν διεκδικούνται, παραγράφονται εντός της πενταετίας, όταν όμως έχουν βεβαιωθεί σε μία δικαστική απόφαση, τελεσίδικη και αμετάκλητη, τότε η οφειλή τους από τον εργοδότη διαρκεί μία εικοσαετία.

Οι τρόποι αναγκαστικής εκτέλεσης είναι πολλοί και επιλέγεται ο πιο πρόσφορος ανάλογα της περίστασης. Μπορεί να γίνει εκτέλεση σε ακίνητα, κινητά μεγάλης αξίας (π.χ. αυτοκίνητα, μηχανήματα, υπολογιστές κ.τλ.) ή σε τραπεζικούς λογαριασμούς, έσοδα της επιχείρησης που προέρχονται από τρίτους (π.χ. μισθώματα κ..τλ.)

Αδιάφορο είναι αν η σύμβαση εργασίας είναι έγγραφη ή προφορική.

Ο εργαζόμενος έχει το δικαίωμα με την αγωγή να καταγγείλει την εργασιακή σχέση και να ζητήσει τη νόμιμη αποζημίωση ή να καταγγείλει ως άκυρη  και καταχρηστική την τυχόν απόλυσή του και να ζητήσει μισθούς υπερημερίας.

Το συνηθέστερο μέσο διαμαρτυρίας των απλήρωτων εργαζομένων είναι η γνωστή επίσχεση εργασίας. Το πρώτο βήμα είναι η με κοινοποίηση εξωδίκου, γνωστοποίηση στον εργοδότη, ότι ο εργαζόμενος δεν θα εργαστεί μέχρι να του καταβληθούν τα οφειλόμενα δεδουλευμένα αφού η εργασιακή σχέση είναι παροχή υπηρεσιών έναντι αμοιβής.

Η επίσχεση εργασίας μπορεί να έχει μεγάλη διάρκεια και δεν θεωρείται από μόνη της καταγγελία της σύμβασης εργασίας.

Άλλος τρόπος είναι η καταγγελία στην κατά τόπο αρμόδια Επιθεώρηση Εργασίας. Ο εργοδότης καλείται εντός προθεσμίας να δικαιολογήσει ή να αποδείξει τον λόγο που  είναι υπερήμερος έναντι του υπαλλήλου του.

Η επιθεώρηση εργασίας σχηματίζει φάκελο που αποστέλλει στην Εισαγγελία και από κει αν υπάρχουν ποινικά αδικήματα, ενεργοποιείται η αυτεπάγγελτηδιαδικασία κι  ο εργοδότης  έχει να αντιμετωπίσει και τις αντίστοιχες ποινικές κατηγορίες.

Η καταγγελία στην Επιθεώρηση Εργασίας όπως και η κοινοποίηση του εξωδίκου αποτελούν όχληση η οποία σε περίπτωση αγωγής,  αποτελεί την εναρκτήρια ημερομηνία για την επιδίκαση των τόκων υπερημερίας.

Το ποινικό σκέλος της μη καταβολής των δεδουλευμένων προβλέπεται στη διάταξη της παραγράφου 1 του άρθρου μόνου του α.ν. 690/1945 «είναι γνήσιο έγκλημα παράλειψης και συντελείται με μόνη τη μη εμπρόθεσμη, κατά το άρθρο 655 του Α.Κ. καταβολή των οικείων αποδοχών ή χορηγιών, κατά το ίδιον δε άρθρον (655 Α.Κ.) η ημέρα καταβολής του μισθού αποτελεί δήλη ημέρα, με μόνη την παρέλευση της οποίας ο εργοδότης ή διευθυντής κ.λπ. γίνεται, χωρίς όχληση, υπερήμερος οφειλέτης, εκτός αν αυτός αποδείξει γεγονός που αποκλείει την υπερημερία του» (ΑΠ 288/2008).

«Οι διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου μόνου του Α.Ν. 690/1945, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 8 παρ. 1 του Ν. 2336/1995, επιβάλλουν ποινικές κυρώσεις κατά των εργοδοτών, διευθυντών, εκπροσώπων επιχειρήσεων κ.λπ., οι οποίοι δεν καταβάλλουν εμπρόθεσμα τις οφειλόμενες στους εργαζομένους, συνεπεία της συμβάσεως ή της σχέσεως εργασίας, πάσης φύσεως αποδοχές. Με τις διατάξεις αυτές θεσπίζεται ποινικό αδίκημα μόνο για την καθυστέρηση καταβολής των οφειλόμενων από τη σύμβαση ή τη σχέση εργασίας αποδοχών, προκειμένου να διασφαλισθεί η έγκαιρη καταβολή αυτών στους δικαιούχους και δεν δημιουργείται πρωτογενής αξίωση των εργαζομένων για πληρωμή των αποδοχών τους. Συνεπώς η παραβίαση των ανωτέρω διατάξεων μπορεί να θεμελιώσει αξίωση του εργαζομένου προς αποζημίωση, κατά τα άρθρα 914, 927 και 298 ΑΚ, μόνο για τη ζημία που υπέστη από το άνω αδίκημα, δηλαδή από την υπαίτια καθυστέρηση καταβολής των αποδοχών του και όχι για την πληρωμή των ίδιων των αποδοχών, έστω και αν ζητούνται ως αποζημίωση, αφού μόνη η παράλειψη του εργοδότη να καταβάλει εμπρόθεσμα τις αποδοχές δεν συνεπάγεται την απώλεια αυτών, ώστε να προκαλείται στον εργαζόμενο ισόποση με τις αποδοχές του ζημία, που να έχει ως αιτία το θεσπιζόμενο με τις διατάξεις του Α.Ν. 690/ 1945 αδίκημα και, συνεπώς, ο εργαζόμενος δεν δύναται να διεκδικήσει από την καθυστέρηση αυτή χρηματική ικανοποίηση για προκληθείσα εξ αυτής ηθική βλάβη» (ΑΠ 1842/ 2008).

mononews.gr

Τι συμβαίνει με τον Τσίπρα;

Του Γιάννη Παντελάκη

Τι αλήθεια συμβαίνει με τον πρωθυπουργό; Πως ξαφνικά αγάπησε την επιχειρηματικότητα, υμνεί το υπερταμείο, θεωρεί εξαιρετική επιλογή την πώληση του ΟΛΠ και ακυρώνει τον ΣΥΡΙΖΑ του χθες; Η εύκολη απάντηση είναι πως πρόκειται για μετάλλαξη ενός ανθρώπου που η κυβερνητική εμπειρία τον μετέτρεψε σε ρεαλιστή. Η σωστή απάντηση είναι, πως πρόκειται για την πιο χαρακτηριστική περίπτωση πολιτικού χαμαιλέοντα. Προσαρμόζεται στις ανάγκες των καιρών οι οποίες συνδέονται απόλυτα με την διάθεση παραμονής στην εξουσία με κάθε τρόπο. Ανήθικη επιλογή, αλλά δυστυχώς αυτό συμβαίνει.

Το μεταμνημονιακό αφήγημα του Τσίπρα, συνοψιζόταν στην φράση: "προσπαθήσαμε, αλλά υποστήκαμε μια τακτική ήττα από τους ισχυρούς δανειστές". Στο πλαίσιο αυτό, απέδιδε όλες τις μνημονιακές δεσμεύσεις που υπέγραφε την μια μετά την άλλη και για τις οποίες υποσχόταν διορθωτικές πολιτικές. Διορθώσεις στα δυο μνημόνια με τα εκατοντάδες μέτρα που καμιά άλλη κυβέρνηση δεν θα τολμούσε να φέρει στην Ελληνική Βουλή. Το αφήγημα αυτό άλλαξε. Προς το παρόν τουλάχιστον. Στη χθεσινή συνέντευξη τύπου, ο Τσίπρας το επιβεβαίωσε μ' ένα απόλυτα χαρακτηριστικό τρόπο. Ουσιαστικά είπε, πως ο ίδιος και ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι αυτό που γνωρίζαμε ως τώρα, είναι κάτι άλλο. Τι; Εξαρτάται από τη συγκυρία κάθε φορά. Δεν υπάρχει κάποια σταθερά, όλα είναι σχετικά.

Το παράδειγμα της πώλησης του ΟΛΠ είναι απόλυτα ενδεικτικό. Μέχρι πριν τρία χρόνια, αυτή η πώληση ήταν ένα "εθνικό και οικονομικό έγκλημα", για τον Τσίπρα. Όταν τον Αύγουστο του 2015 υπέγραψε την πώληση, ήταν μια αναγκαιότητα, δεν μπορούσε να γίνει κάτι διαφορετικό απέναντι από τις πιέσεις των δανειστών. Χθες, ήταν κάτι θεαματικά διαφορετικό "Από την αξιοποίηση (σ.σ.η πώληση ονομάστηκε αξιοποίηση), του λιμανιού θα χάσουμε; Δεν θα χάσουμε, θα γίνει το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας"! Πρόκειται για μια στροφή στο ρεαλισμό; Όχι, πρόκειται για μια αναγκαιότητα της στιγμής. Προεκλογικά, είναι ικανός να φωνάζει από τα μπαλκόνια ότι θα διεκδικήσει την επανεθνικοποίηση του λιμανιού.

Ανάλογη προσαρμοστικότητα (για τις ανάγκες των καιρών), δείχνει και για μια σειρά από άλλα θέματα στα οποία αναφέρθηκε χθες από την Θεσσαλονίκη. Δηλώνει – κάτι που έχει επανειλημμένα έχει πει και ο Schaeuble– ότι οι συντάξεις στη χώρα μας είναι μεγαλύτερες από συντάξεις άλλων χωρών (δημιουργώντας ένα αρνητικό κλίμα για τους συνταξιούχους), ότι με την μεταφορά στο υπερταμείο όλου του δημόσιου πλούτου, αυτός θα αξιοποιηθεί (!), ότι η κυβέρνησή του είναι φιλική στις επενδύσεις. Σ' ένα άλλο πάνελ – με διαφορετικό ακροατήριο – ο Τσίπρας είναι ικανός να πει κάτι διαφορετικό, κάτι εντελώς διαφορετικό.

Οι μεταλλάξεις Τσίπρα, δεν περιορίζονται σε θέματα εσωτερικής πολιτικής (όπως ότι ο Καμμένος δεν είναι ακροδεξιός, αλλά κεντροδεξιός!), αλλά αφορούν και τις πολιτικές συγγένειες στην Ευρώπη. Αρχικά, λίγους μήνες πριν, ένοιωσε την ανάγκη να μιλήσει για την ιδεολογική συγγένεια με τον Melenchon, λίγο μετά δήλωσε αρκετά κοντά στον Macron, μετά και την επίσκεψη του τελευταίου στη χώρα μας, άλλαξε κάτι. Για την ακρίβεια, δεν ήρθε ο Τσίπρας πιο κοντά στον Macron, αλλά ο Γάλλος πρόεδρος στον Τσίπρα! "Ο αριστερός ευρωπαϊσμός, είναι το μοντέλο μου κι εκεί συμφωνεί και ο Macron", είπε χθες. Έχει νόημα να του υπενθυμίσει κάποιος ότι ο Macron ταυτίζεται απόλυτα με την Merkel στο ευρωπαϊκό μοντέλο που θέλουν; Νομίζω όχι. Ούτε να του πει κάποιος πως στις προτεραιότητες του Macron είναι η πλήρης αλλαγή των εργασιακών σχέσεων στη χώρα του, κάτι που δεν έχει σχέση με "αριστερό ευρωπαϊσμό". Άλλωστε, ο Έλληνας πρωθυπουργός, μπορεί να λέει ο,τι θέλει. Πως οι θέσεις του για παράδειγμα για την Ευρώπη θέλουν υπουργό Οικονομικών της Ευρωζώνης, κοινό προϋπολογισμό, κοινή Τραπεζική πολιτική. Αυτές τις θέσεις δηλαδή που επιζητούν και οι Merkel, Schaeuble, Macron.

Προσαρμόζοντας τις απόψεις του κάθε τόσο, ο Τσίπρας προκαλεί πολιτική κόπωση, σύγχυση, απογοήτευση και ενός είδους πολιτικό αναχωρητισμό σ ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ιδιαίτερα εκείνο που είχε επενδύσει πολιτικά στο κόμμα του. Ωστόσο, αυτό δεν είναι κάτι που τον απασχολεί. Ζητούμενο είναι να παγιώσει το κόμμα του (με τον ίδιο ως αρχηγό του βέβαια) στην θέση ενός κόμματος εξουσίας που θα εναλλάσσεται με την συντηρητική παράταξη σ' αυτήν. Ένα μεταλλαγμένο κόμμα. Ένα κόμμα, που θα έχει λίγο απ όλα τα πολιτικά συστατικά. Και υπέρ της επιχειρηματικότητας και με συνθηματολογικές προσεγγίσεις κατά κάποιων επενδυτών. Και υλοποιώντας τις μεγαλύτερες αποκρατικοποιήσεις που γνώρισε η χώρα, αλλά και παράλληλα με εκφώνηση αριστερών συνθημάτων. Και με τους επενδυτές, αλλά και με τις άθλιες συνθήκες απασχόλησης οι οποίες έχουν επιδεινωθεί επί των ημερών του. Και τις οποίες ναι μεν υπόσχεται πως θ' αλλάξει, αλλά μόλις προχθές η υπουργός Εργασίας απέσυρε προστατευτικές για τους εργαζόμενους διατάξεις από νομοσχέδιο… 

liberal.gr

Όταν οι δημοσιογράφοι υπηρετούν τον πρωθυπουργό αντί τους πολίτες

«Πάντως, πρέπει να παραδεχτούμε ότι είναι πολύ καλός ρήτορας», είπε η γυναίκα μου παρακολουθώντας τον πρωθυπουργό να δίνει συνέντευξη στους δημοσιογράφους, εχτές στη Θεσσαλονίκη. «Δεν είναι αυτός καλός ρήτορας» της αντείπα. «Οι δημοσιογράφοι είναι ανεπαρκείς. Αν έκαναν σωστά τη δουλειά τους θα έπρεπε να ψάχνει πώς να τελειώσει νωρίτερα τη συνέντευξη».

Όποιος παρακολούθησε αυτόν τον χτεσινό «αγώνα» μεταξύ του κ Τσίπρα και των εκπροσώπων του Τύπου θα έπρεπε να ντρέπεται αν ήταν άνθρωπος του Τύπου. Οι ερωτήσεις ήταν οι περισσότερες ασαφείς, πολυλογάδηκες, φοβισμένες και, τελικά, εκφρασμένες με τέτοιο τρόπο σαν να μην αντιπροσώπευαν τις απορίες και την αγωνία των πολιτών.

Οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων χτες, και δεν είναι η πρώτη φορά εδώ και χρόνια, εκτός από ελαχιστότατες εξαιρέσεις, εκφράζαν τη σοβαροφάνεια των ίδιων των δημοσιογράφων και την ανεπάρκεια των αρχισυντακτών τους και των διευθυντών τους, όταν δεν ήταν καθοδηγούμενες από τη βούληση των εργοδοτών τους. Είτε εργοδότης είναι η κυβέρνηση είτε ιδιώτες.

Ο πρωθυπουργός έκανε περίπατο χτες και ο Δ. Τζανακόπουλος μοίραζε αφειδώς ερωτήσεις, στην ομιχλώδη ασάφεια των οποίων ο κ Τσίπρας έβρισκε την ευκαιρία και ανέπτυσσε το θέμα που ήθελε εκείνος, όπως το ήθελε, κάνοντας ανενόχλητος την προπαγάνδα του για το πόσο καλά καμωμένα ήταν όλα που τον ρωτούσαν.

Σε τέτοιο σημείο μάλιστα, που όλοι οι υπουργοί, με πρώτο τον κ Ν. Παππά, να απεικονίζονται από πολύ ευχαριστημένοι μέχρι βαριεστημένοι με το ματς πιλάφι, αντί για ντέρμπι.

Καμιά, μα καμιά ερώτηση δεν ήταν πραγματικά ενοχλητική και δεν υποχρέωσε τον πρωθυπουργό να αισθανθεί άσχημα, ακόμα κι αν αφορούσε σε δύσκολα θέματα σαν τη Δικαιοσύνη, τις άδειες των καναλιών, τον ΕΝΦΙΑ, την αξιολόγηση, τις παλινωδίες για την Παιδεία, τη φορολογία πολιτών και επιχειρήσεων, τα χρέη, το χρέος, τον ΣΥΡΙΖΑ και την κεντροαριστερά κα.

Ακόμα και η ερώτηση του συναδέρφου του Spiegel για τις γερμανικές αποζημιώσεις ήταν τόσο πλάγια και μπερδεμένη, λες και δεν ήθελε να ενοχλήσει, που διευκόλυνε αντί να δυσκολέψει τον πρωθυπουργό να απαντήσει ότι δεν … ξέρει τι έχει κάνει η Βουλή και δεν ταυτίζεται με την … κακιά πολωνική κυβέρνηση που ζητάει αποζημιώσεις από την προστάτιδά του Έλληνα πρωθυπουργού κ Μέρκελ!

Δουλειά του δημοσιογράφου δεν είναι να είναι φοβισμένα ευγενικός, με παρεξηγημένο σεβασμό στον εκπρόσωπο της εξουσίας σε σημείο που να δείχνει υποκλινόμενος. Αυτή είναι η εικόνα της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων δημοσιογράφων εδώ και χρόνια. Δεν διδάσκονται από κανέναν ότι δουλειά τους είναι να εκπροσωπούν τους πολίτες και κανέναν άλλον. Ούτε καν τον εαυτό τους! Κυρίως ούτε αυτόν!

Από κανέναν δεν διδάσκονται, όχι στα θρανία, αλλά στις δουλειές τους, ότι δουλειά τους είναι να φωτίζουν εξαντλώντας την αυστηρότητά τους τα σκοτεινά σημεία στις πράξεις των εξουσιών, και κυρίως των κυβερνήσεων, γιατί εκεί κρύβονται οι μεγαλύτερες απειλές και απάτες σε βάρος του λαού.

Οι δημοσιογράφοι στη συνέντευξη του πρωθυπουργού, με ελαχιστότατες εξαιρέσεις, δεν ρώτησαν π.χ. τον κ Τσίπρα ευθέως πόσα από τα 113 προαπαιτούμενα της τρίτης αξιολόγησης που πρέπει να ολοκληρωθεί μέχρι 31 Δεκεμβρίου έχουν ολοκληρωθεί ΣΗΜΕΡΑ;

Δεν ρωτήθηκε, ας πούμε, ευθέως ο πρωθυπουργός πώς υπόσχεται ως κέρδος των πολιτών το μοίρασμα επιδόματος τα Χριστούγεννα, καλή ώρα όπως πέρυσι, τη στιγμή που αυτά τα λεφτά τα έχει αρπάξει στο πολλαπλάσιο από την κατάργηση των κοινωνικών επιδομάτων εδώ και 1,5 χρόνο!

Δεν ρωτήθηκε, για παράδειγμα, ευθέως ο πρωθυπουργός πώς δηλώνει ότι η χώρα φεύγει του χρόνου από τα μνημόνια τη στιγμή που ο Μοσκοβισί προχτές προανήγγειλε ότι η χώρα θα είναι υπό εποπτεία μέχρι να αποπληρώσει το 75% του χρέους της και θα επιβάλλονται «διορθωτικά μέτρα» αν υπάρχουν αποκλίσεις από το πρόγραμμα, από το οποίο θα … έχει φύγει, σύμφωνα με τον κ Τσίπρα;!

Δεν ρωτήθηκε, ας πούμε ο πρωθυπουργός, γιατί μέχρι πριν μια δεκαετία την περίοδο της τουριστικής τριμηνίας η ανεργία μειωνόταν στο μισό (50%) ενώ σήμερα η μείωση δεν είναι πάνω από 2%- 2,5% (!) Και δεν ρωτήθηκε αν αυτό συμβαίνει γιατί οι μονάδες χρησιμοποιούν πλέον εργαζόμενους- σκλάβους «ανειδίκευτης εργασίας», χωρίς συλλογικές συμβάσεις, για ελάχιστο μισθολογικό κόστος!

Δεν ρωτήθηκε ΕΥΘΕΩΣ ο πρωθυπουργός και με ΛΙΓΑ ΣΑΦΗ ΛΟΓΙΑ από τους δημοσιογράφους για πολλά που μαστίζουν τους πολίτες και που θα τους υποβαθμίζουν και στα επόμενα χρόνια. Για να ξέρουν κι αυτοί τι τους γίνεται και τι θα τους συμβεί και ποιόν πραγματικά έχουν απέναντι.

Και δεν ρωτήθηκε, γιατί η δημοσιογραφία έχει πάρει την κατηφόρα όλων των εγγράμματων και ελεύθερων επαγγελμάτων στη χώρα. Παράγει λιγότερη κριτική σκέψη, λιγότερη ελευθερία, λιγότερη μόρφωση, λιγότερη επαγγελματική καθοδήγηση. Δεν ήταν ποτέ στα επίπεδα της επαγγελματικής δημοσιογραφίας  της πλειονότητας των δυτικών Μέσων, αλλά και μερικών της Ανατολής. Αλλά, δεν είχε ποτέ τα σημερινά χάλια.

Η χώρα δεν κατρακυλάει επιλεκτικά. Κατρακυλάει πνευματικά, πολιτικά και κοινωνικά ολόκληρη. Και δυστυχώς κατρακυλάει και το μόνο κομμάτι της που θα μπορούσε να σταθεί υπηρέτης των πολιτών απέναντι στο κράτος και στο ιδιωτικό παρακράτος. Ο Τύπος. Προς μεγάλη χαρά όσων κυβερνάνε, ουσιαστικά ανεξέλεγκτοι.

Γ.Παπαδόπουλος- Τετράδης

 liberal.gr