Γιατί η Μπάρτσα είναι «δύναμη» στον καταλανικό εθνικισμό

Ο μεγαλύτερος θεσμός της Καταλονίας στηρίζει το δημοψήφισμα της Κυριακής. Δηλώνει ουδέτερος στο αποτέλεσμα, αλλά προβάλει το θέμα σε όλο τον πλανήτη. Αν η Καταλονία αποκτήσει ανεξαρτησία, η Μπάρτσα θα έχει παίξει το ρόλο της.

του Simon Kuper

«Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να ψηφίσουμε», τόνισε ο Ζοζέπ Γκουαρντιόλα, ο πρώην αρχηγός και προπονητής της Μπαρτσελόνα, νυν manager της Μάντσεστερ Σίτι, σε καταλανική πολιτική συγκέντρωση 40.000 ανθρώπων τον Ιούνιο.

Η Μπαρτσελόνα, αναμφίβολα η πιο δημοφιλής ποδοσφαιρική ομάδα στον κόσμο και μεγαλύτερος θεσμός της Καταλονίας, στηρίζει το ανεπίσημο δημοψήφισμα της Κυριακής για την καταλανική ανεξαρτησία.

Η ομάδα υποστηρίζει πως είναι «ουδέτερη» στο αν οι Καταλανοί θα επιλέξουν την ανεξαρτησία. Αλλά όπως και ο κ. Γκουαρντιόλα, έχει εκφράσει άποψη για ένα πράγμα: οι Καταλανοί θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν, ενώ αντίθετα η κυβέρνηση στη Μαδρίτη απορρίπτει το δημοψήφισμα ως παράνομο.

Αν η Καταλονία αποκτήσει ποτέ την ανεξαρτησία της, τότε η Μπάρτσα, όπως είναι γνωστή η ομάδα, θα έχει παίξει έναν ρόλο.

Αφότου ιδρύθηκε το 1899, η Μπάρτσα έχει σταθεί κυρίαρχο σύμβολο του «καταλανισμού»: της ιδέας πως η Καταλονία έχει μια ταυτότητα που διαφέρει από την ισπανική. Ο συγγραφέας Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν, χαρακτήρισε την Μπάρτσα «άοπλο στρατό της Καταλονίας».

Αρχής γενομένης από το 1919, η ομάδα επανειλημμένως υποστήριξε τις αξιώσεις της Καταλονίας για «καθεστώς αυτονομίας». Τη δεκαετία του 1920, ντόπιοι κυμάτιζαν τη σημαία της ομάδας σε εθνικιστικές διαμαρτυρίες ενάντια στον Ισπανό δικτάτορα, το στρατηγό Πρίμο ντε Ριβέρα.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, καθώς η εξουσία του φασίστα στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο έφθινε, η απαγορευμένη σημαία και γλώσσα της Καταλονίας άρχισαν να επανεμφανίζονται για πρώτη φορά στο Καμπ Νου, το στάδιο της Μπαρτσελόνα. Και ο καταλανισμός της Μπάρτσα έχει ανθήσει στην πιο φεντεραλιστική μετα-Φράνκο Ισπανία των τελευταίων 40 ετών.

Οι περισσότεροι διευθυντές της ομάδας έχουν ιστορικά γοητευτεί από την εθνικά καταλανική μπουρζουαζία της Μπαρτσελόνα. Συνήθως μιλούν καταλανικά στις συνεδριάσεις του συμβουλίου, αν και η lingua franca στα πολυεθνικά αποδυτήρια είναι τα ισπανικά.

Αυτή την καταλανική παράδοση υπογραμμίζει το μότο της ομάδας «Més que un club» -παραπάνω από μια ομάδα. Στην ουσία, η Μπάρτσα έχει γίνει τόσο ισχυρό εθνικιστικό σύμβολο που πολλοί Καταλανοί την υποστηρίζουν ως συναισθηματικό υποκατάστατο για το κράτος που δεν έχουν. Αυτό βοηθά να εξηγηθεί το υπερμεγέθες πάθος που κινητοποιεί η ομάδα.

Η Μπάρτσα παίζει στην δεύτερη πόλη μιας ευρωπαϊκής χώρας μεσαίου μεγέθους και είχε κατακτήσει πρωτάθλημα στην Ευρώπη μόνο μία φορά πριν περάσει σε χρυσή περίοδο από το 2006. Ωστόσο για δεκαετίες γέμιζε διαρκώς το μεγαλύτερο στάδιο της Ευρώπης (Το Καμπ Νου έχει 99.354 θέσεις). Το περιοδικό Forbes και η Hookit, μια εταιρία που παρακολουθεί την αξία των χορηγιών στα ψηφιακά μέσα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, υπολόγισε πέρυσι πως η Μπάρτσα έχει 145 εκατ. followers στα social media, δηλαδή το μεγαλύτερο αριθμό για ποδοσφαιρική ομάδα στον πλανήτη, αλλά και το μεγαλύτερο σε σύγκριση με το συνολικό αριθμό για όλες τις ομάδες της λίγκας του NFL.

Η εθνικιστική διάσταση της ομάδας έχει επίσης βοηθήσει να μετατραπούν οι αγώνες της Μπάρτσα ενάντια στη Ρεάλ Μαδρίτης, στην πιο δημοφιλή έχθρα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Υπό τον Φράνκο, πολλοί φαν της Μπάρτσα θεωρούσαν τη Ρεάλ Μαδρίτης ως πρέσβειρα της μαδριλένικης κεντρικής εξουσίας. Κάποιοι θερμοκέφαλοι ακόμα το πιστεύουν.

Πολλοί Καταλανοί εκφράζουν τον εθνικισμό τους στο Καμπ Νου τις Κυριακές, ακριβώς γιατί δεν μπορούν να τον εκφράσουν μέσα από ένα κράτος. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι περισσότεροι από αυτούς επιθυμούν ένα κράτος. Ιστορικά, οι δημοσκοπήσεις στην Καταλονία σπάνια δίνουν πλειοψηφία στη στήριξη υπέρ της ανεξαρτησίας. Για κάποιους ντόπιους, το να ζητοκραυγάζουν για την Μπάρτζα δείχνει να είναι αρκετή εκτόνωση.

Ωστόσο τελευταία, η ομάδα έχει βοηθήσει στο να δοθεί προβολή στο δημοψήφισμα -τόσο εγχώρια όσο και σε όλο τον κόσμο. Τις τελευταίες εβδομάδες, οι φαν στο Καμπ Νου κραυγάζουν «Αφήστε μας να ψηφίσουμε» και κάποιοι έχουν τραγουδήσει ή έχουν κυματίσει σημαίες υπέρ της ανεξαρτησίας.

Σχεδόν οποιαδήποτε πολιτική δήλωση κάνει η ομάδα -για παράδειγμα, τη άμεση καταδίκη της στη σύλληψη των αξιωματούχων της καταλανικής κυβέρνησης που διοργάνωναν το δημοψήφισμα- έρχεται πρώτο στα τοπικά τηλεοπτικά δελτία. Όταν ο αμυντικός της ομάδας, Ζεράρ Πικέ, στηρίζει το δημοψήφισμα ή ο κ. Γκουαρντιόλα ενθαρρύνει τη διεθνή κοινότητα να το στηρίξει, κόσμος στην Κίνα που δεν είχε ξανακούσει για την Καταλονία αρχίζει να δίνει προσοχή.

Πριν το ματς της Μπάρτσα ενάντια στη Λας Πάλμας την ημέρα του δημοψηφίσματος, η ομάδα θα κάνει ζέσταμα με φανέλες στα χρώματα της Senyera, της σημερινής σημαίας της Καταλογίας.

Όλα αυτά έχουν σημασία γιατί οι Καταλανοί σεπαρατιστές δεν χρειάζεται απλά να κερδίσουν στο δημοψήφισμα. Χρειάζονται και μια μεγάλη συμμετοχή στο δημοψήφισμα, προκειμένου η Μαδρίτη και ο κόσμος να πάρουν στα σοβαρά τα αιτήματά της -γι’ αυτό η Μαδρίτη κάνει ό,τι μπορεί για να αποτρέψει την προσφυγή στην κάλπη.

Και αν μια μέρα η Καταλονία πράγματι κερδίσει την ανεξαρτησία της, οι φαν της Μπάρτσα είναι βέβαιοι πως θα επιτραπεί στην ομάδα τους να συνεχίζει να παίζει στο ισπανικό πρωτάθλημα. Εξάλλου, χωρίς τη Μπάρτσα, δεν θα έχει να στερηθεί μόνο η λίγκα, αλλά και η Ρεάλ Μαδρίτης. 

FT.COM

euro2day.gr

Έντονες αντιδράσεις για τη βία έξω από τα εκλογικά τμήματα της Καταλονίας

Ο Πάμπλο Ιγκλέσιας διερωτάται: “Αυτή είναι η νίκη σας;”. “Αδικαιολόγητη χρήση βίας” από την αστυνομία καταγγέλλει ο Κάρλες Πουτζεμόντ.

Ο Πάμπλο Ιγκλέσιας κατηγόρησε σήμερα την ισπανική κυβέρνηση και την αστυνομία, για την άσκηση βίας κατά των πολιτών της Καταλονίας, τονίζοντας ότι ο ίδιος, αποκηρύσσει το σημερινό έγκλημα κατά της δημοκρατίας.

Αναφερόμενος στην αστυνομική βία κατά των πολιτών εξέφρασε τον αποτροπιασμό του για τα όσα γίνονται σε βάρος της δημοκρατίας. “Γριές γυναίκες σύρθηκαν. Διεφθαρμένο, υποκριτικό κι ανώφελο,” έγραψε ο ίδιος σε ανάρτησή του στο Twitter.

Αργότερα, προχώρησε σε νέα ανάρτηση μαζί με φωτογραφίες από την άσκηση της αστυνομικής βίας, για ν’ αναρωτηθεί: “Αυτή είναι η νίκη σας;”

Η πρωθυπουργός της Σκωτίας, παροτρύνει την κυβέρνηση της Ισπανίας, ν’ αφήσει του Καταλανούς να ψηφίσουν

Η πρωθυπουργός της Σκωτίας, Νίκολα Στέρτζον ανάρτησε μήνυμα στο Twitter, σχετικά με τις σκηνές βίας που εξελίχθηκαν σήμερα το πρωί σε ορισμένες περιοχές της Καταλονίας.

“Μερικές από τις σκηνές σήμερα το πρωί στην Καταλονία, προκαλούν σοκ και σίγουρα δεν ήταν απαραίτητες. Απλά, αφήστε τους ανθρώπους να ψηφίσουν,” ανέφερε χαρακτηριστικά η Στέρτζον.

“Αδικαιολόγητη χρήση βίας” από την αστυνομία καταγγέλλει ο Κάρλες Πουτζεμόντ

Ο πρόεδρος της επαρχίας της Καταλονίας, Κάρλες Πουτζεμόντ δήλωσε ότι η χρήση κλομπ και ελαστικών σφαιρών από την αστυνομία αποτελεί “αδικαιολόγητη χρήση βίας,” ενώ δημιουργεί μία απαίσια εικόνα για την Ισπανία.

Οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης αναφέρουν 38 τραυματίες από την άσκηση αστυνομικής βίας

Οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης στην Καταλονία δήλωσαν ότι υπάρχουν 38 τραυματίες, ως συνέπεια της άσκησης αστυνομικής βίας κατά των πολιτών που θέλουν να ψηφίσουν στο απαγορευμένο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων πρόκειται για μικροτραυματισμούς.

“Ανάλογη των περιστάσεων και επαγγελματική,” χαρακτηρίζει την αντίδραση των υπηρεσιών ασφαλείας και της αστυνομίας, ο Ισπανός υπουργός των Εσωτερικών

Ο υπουργός Εσωτερικών της Ισπανίας, Χουάν Ιγνάθιο Θόιδο περιέγραψε την αντίδραση των υπηρεσιών ασφαλείας και της αστυνομίας ως “ανάλογη των περιστάσεων και επαγγελματική,” αναρτώντας ένα βίντεο με αστυνομικό που βοηθούσε έναν πατέρα και το παιδί του, στην περιοχή της Καταλονίας.

"Αναγκαστήκαμε να κάνουμε κάτι που δεν θέλαμε", σχολίασε κυβερνητικός αξιωματούχος για την επέμβαση της αστυνομίας

Η ισπανική κυβέρνηση αναγκάστηκε χωρίς να το θέλει να στείλει την αστυνομία για να σταματήσει το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλονίας, το οποίο έχει καταλήξει μια φάρσα, σχολίασε ο εκπρόσωπος της ισπανικής κυβέρνησης στην επαρχία αυτή Ένρικ Μίγιο.

Σκοπός της αστυνομίας και της εθνοφρουράς που επενέβησαν στα εκλογικά κέντρα της Καταλονίας ήταν να κατασχέσουν το υλικό για τη διεξαγωγή του απαγορευμένου από τη Μαδρίτη δημοψηφίσματος και δεν έχουν στόχο τους ανθρώπους που πάνε να ψηφίσουν, εξήγησε ο Μίγιο στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.

«Αναγκαστήκαμε να κάνουμε κάτι που δεν θέλαμε», τόνισε.

Αναφερόμενος στη σημερινή ανακοίνωση της κυβέρνησης της Καταλονίας ότι οι ψηφοφόροι μπορούν να ψηφίσουν σε οποιοδήποτε εκλογικό κέντρο βρουν ανοικτό στην περιοχή τους, ο Μίγιο επεσήμανε: «πρόκειται για μια απάτη, για μια φάρσα. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που αλλάζουν οι κανόνες του παιχνιδιού 45 λεπτά πριν ξεκινήσει η ψηφοφορία».

thetoc.gr 

   

Ελληνικό: Επένδυση- καζίνο, κυβέρνηση –γκρουπιέρης και η γκανιότα…

Του Δημήτρη Μηλάκα

Αν αφήσουμε κατά μέρος τις …λεπτομέρειες (δηλαδή την καταπάτηση των νόμων και του Συντάγματος) που συνθέτουν τις δυσκολίες οι οποίες υποτίθεται ότι εμποδίζουν την υλοποίηση της μεγάλης επένδυσης στο Ελληνικό μπορούμε να δούμε καθαρά αυτό που έχει σχεδιαστεί και πρόκειται κάποια στιγμή να υλοποιηθεί: Η έκταση του ελληνικού είναι προορισμένη να φιλοξενήσει ένα μεγάλο καζίνο. Από εκεί και έπειτα, η υπόλοιπη… ανάπτυξη θα προκύψει κατά το γνωστό παραδοσιακό τρόπο: οικόπεδα και δόμηση. Κάπου ανάμεσα στο μπετόν και μερικές πινελιές πρασίνου έτσι για να προκύψει το απαραίτητο φύλο συκής που θα καλύψει την πολιτική ξετσιπωσιά…

Για όσους παρακολουθούν από κοντά  αυτήν την ιστορία δεν υπάρχει πια καμία αμφιβολία για τις προθέσεις του επενδυτή Λάτση. Όπως μας έλεγε κυβερνητικό (ΣΥΡΙΖΑ) στέλεχος «είναι ξεκάθαρο ότι ο Λάτσης ουδέποτε ήθελε κάτι άλλο πέρα από το καζίνο και το κόψιμο της έκτασης σε  οικόπεδα. Αυτό προσπαθεί και τώρα».

Τη δουλειά (του Λάτση) έχει αναλάβει να ολοκληρώσει ο «αρμόδιος» υπουργός Αλέκος Φλαμπουράρης και ο ορκισμένος υπέρμαχος  της ανάπτυξης μέσω του ξεπουλήματος των πάντων Στέργιος Πιρτισιόλας.

Οι εν λόγω αποτελούν την αιχμή  του δόρατος  που οι Λάτσηδες χρησιμοποιούν για να κάνουν την δουλειά τους. Στο πλάι αυτών των δύο σκαπανέων του σοσιαλισμού «παίζουν» πολλές και διάφορες μαριονέτες: η υπουργός πολιτισμού Κονιόρδου, εταιρείες (δημοσιογράφων και άλλων ωραίων τύπων) δημοσίων σχέσεων που κάνουν λόμπινγκ υπέρ της ευγενούς αυτής υπόθεσης καθώς και μια στρατιά δημοσιογράφων οι οποίοι είτε από μαλακία, είτε από άγνοια, είτε με το αζημίωτο νυχθημερόν βάλουν κατά όσων εκφράζουν αντιρρήσεις – όχι για την υλοποίηση της επένδυσης- για την μέθοδο και διαδικασία που ακολουθείται προκειμένου να χτιστεί ένα καζίνο και να γεμίσει με προνομιούχα οικόπεδα και μπετόν η περιοχή. Σ αυτούς πρέπει να προσθέσουμε και τους ανησυχούντες από τη Νέα Δημοκρατία οι οποίοι βλέπουν την πιθανότητα να ολοκληρώσει η σημερινή κυβέρνηση την δουλειά και να μην προλάβουν μερίδιο από την γκανιότα…

Η προθυμία των ανθρώπων του Λάτση (μέσα στην κυβέρνηση) να κάνουν την δουλειά που θέλει το αφεντικό τους είναι τέτοια που έχει τρομάξει πολλούς μέσα στην κυβέρνηση οι οποίοι κατά την πρόσφατη σύσκεψη του Πολιτικού Συμβουλίου ζήτησαν προσεκτικές και νομικά- συνταγματικά τεκμηριωμένες κινήσεις έστω κι αν αυτό συνεπάγεται λίγο ακόμα χρόνο για τον …επενδυτή.

Κατά πληροφορίες, ακόμα και ο Δραγασάκης (που χαρακτηρίζεται ως ο πλέον ρεαλιστικά συνδεδεμένος με το όραμα των απανταχού …οραματιστών – επενδυτών, αλλά και η περιφερειάρχης Δούρου που έχει μάθει να ντιλάρει ζητούν από τον κυρ Αλέκο να κόψει ταχύτητα. Οι …ανησυχούντες προφανώς σκέπτονται είτε μελλοντικά δικαστήρια είτε διερευνούν το μέγεθος της γκανιότας που οι Λάτσηδες είναι πρόθυμοι να μοιράσουν σ’ όσους βοηθούν να γίνει η δουλειά τους…

Το πλιάτσικο

Η υπόθεση του ελληνικού- όπως άλλωστε και αυτή των σιδηροδρόμων, των αεροδρομίων, των λιμανιών- είναι χαρακτηριστική του τρόπου με τον οποίων νοούνται και γίνονται οι «επενδύσεις» σε μια χώρα- προτεκτοράτο με οικονομία και κυβέρνηση υπό αυστηρή εποπτεία. Η χρεωκοπημένη χώρα βρίσκεται στο έλεος των κορακιών και των πρόθυμων να τα εξυπηρετήσουν αρμόδιων κυβερνητικών και άλλων παραγόντων. Τα λίγα και μικρά προβλήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν τα κοράκια είναι το ύψος της δαπάνης που πρέπει να συνυπολογίσουν για να γίνει η δουλειά τους «νόμιμα» και σύμφωνα με το σύνταγμα που τυπικά τουλάχιστον είναι σε ισχύ.

Θέλει, λοιπόν λίγο χρόνο- και χρήμα- για να προκύψει το καζίνο και τα οικόπεδα στο ελληνικό. Και όπως είναι γνωστό λεφτά υπάρχουν. Όσο για τον χρόνο; Οι … επενδυτές ξέρουν ότι οι κυβερνήσεις δεν έχουν χρόνο…

ΥΓ : τι κάνει ο Τσίπρας μέσα σ αυτόν τον χαμό; Απλώς προεδρεύει;…   

imerodromos.gr

Από Δευτέρα το νέο σύστημα επισκέψεων των ασφαλισμένων σε συμβεβλημένους γιατρούς του ΕΟΠΥΥ

Το νέο σύστημα των επισκέψεων των ασφαλισμένων σε συμβεβλημένους γιατρούς του ΕΟΠΥΥ τίθεται σε εφαρμογή από την Δευτέρα 2 Οκτωβρίου.

Για το νέο κανονισμό οι γιατροί μέσω της Ένωσης Ιατρών ΕΟΠΥΥ (ΕΝΙ ΕΟΠΥΥ) έχουν στείλει εξώδικο ζητώντας την απόσυρση των σχετικών εγκυκλίων.

Η διοίκηση του ΕΟΠΥΥ υποστηρίζει πως το νέο σύστημα των επισκέψεων ήταν επιβεβλημένο, μετά τις καταγγελίες που δεχόταν από ασφαλισμένους σχετικά με την ποιότητα της εξυπηρέτησης που είχαν.

Από την άλλη πλευρά, οι συμβεβλημένοι γιατροί θεωρούν πως οι νέες, τροποποιημένες οδηγίες παραβαίνουν τις συμβάσεις που έχουν υπογράψει με τον Οργανισμό και πως θα προκαλέσουν, αντί να λύσουν, προβλήματα.

Ειδικότερα, οι τροποποιημένες οδηγίες, που εξέδωσε ο ΕΟΠΥΥ τον Αύγουστο, καθορίζουν μέσο ημερήσιο αριθμό επισκέψεων (20) των ασφαλισμένων του ΕΟΠΥΥ στους συμβεβλημένους γιατρούς και μέσο χρόνο επίσκεψης τα 15 λεπτά.

Επίσης, καθορίζεται μέγιστος εβδομαδιαίος αριθμός επισκέψεων των ασθενών στους συμβεβλημένους γιατρούς (100 επισκέψεις).

Παράλληλα, όλοι οι συμβεβλημένοι με τον ΕΟΠΥΥ γιατροί καλούνται να δηλώσουν στο e-ΔΑΠΥ το ωράριο λειτουργίας του ιατρείου τους κατά το οποίο θα εξυπηρετούνται οι ασφαλισμένοι του ΕΟΠΥΥ.

Οι ασφαλισμένοι θα πρέπει κατά την επικοινωνία με τους συμβεβλημένους ιατρούς του ΕΟΠΥΥ, να δίνουν τα απαραίτητα στοιχεία τους, δηλαδή Ονοματεπώνυμο, ΑΜΚΑ, Αριθμό Μητρώου Ασφάλισης και Τηλέφωνο επικοινωνίας, προκειμένου να εξυπηρετούνται άμεσα.

  

Αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα, Σκάρλετ

Είναι κάποιες μέρες που όλα πάνε στραβά. Δεν μπορεί, θα σας έχει τύχει κι εσάς.

Εκείνες τις μέρες το νιώθεις απ’ το πρωί ότι δεν πρέπει να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι. Κάτι σου λέει: “Κοιμήσου. Σκεπάσου ξανά και κοιμήσου.”

Λίγοι όμως ακούνε τι τους λέει η διαίσθηση τους. Άλλωστε έχουμε και δουλειές να κάνουμε.

Και μόλις αφήνεις τον ονειρικό κόσμο για να εισχωρήσεις στην πραγματικότητα αρχίζουν τα προβλήματα. Τα πρώτα είναι μικρής σημασίας και δεν τους δίνεις σημασία. Έχει τελειώσει ο καφές, το παιδί σου δεν θέλει να πάει σχολείο, ο σκύλος έχει κατουρήσει μέσα, κι άλλα τέτοια ασήμαντα που τα προσπερνάς σφυρίζοντας αδιάφορα.

Καθώς όμως η μέρα περνάει τα προβλήματα συσσωρεύονται. Αναποδιές που δεν περίμενες να συμβούν -όχι τουλάχιστον σήμερα.

Έργα στο δρόμο σε ακινητοποιούν -ή πηγαίνεις πρώτη-φρένο πρώτη-φρένο. Βάζεις το ραδιόφωνο πιο δυνατά για να ξεχαστείς. Έπειτα δεν βρίσκεις πάρκινγκ, γυρνάς μισή ώρα το τετράγωνο, αλλά το καταπίνεις κι αυτό στωικά.

Κι έπειτα αρχίζουν τα χειρότερα. Μια συνεργασία που περίμενες με ανυπομονησία πηγαίνει κατά διαόλου. Σε παίρνουν τηλέφωνο απ’ το σχολείο, να πας να πάρεις το παιδί σου γιατί ξερνάει (κάτι ήξερε που δεν ήθελε να πάει). Σε ειδοποιούν ότι κάποιος σε τράκαρε παρκαρισμένο-κι έφυγε.

“Εντάξει”, λες, “θα φτιάξει το θέμα.”

Και μετά σκάνε οι βόμβες. Καθώς μασάς ένα κουλούρι σου σπάει το δόντι, το μπροστινό βεβαίως. Ή πέφτεις στο σκαλί και σπας τον αγκώνα σου. Ή σου ‘ρχεται η εφορία και πρέπει να πληρώσεις περισσότερα απ’ όσα έχεις.

Μέχρι να φτάσεις στο σπίτι όλο και περισσότερες αναποδιές συσσωρεύονται. Δεν αναφέρομαι σε τραγικές καταστάσεις, πυρηνικό πόλεμο και ιατρικές εξετάσεις -όταν ο γιατρός ξεροβήχει και σε κοιτάει σφίγγοντας τα χείλη πριν αρχίσει να μιλάει.

Όχι, είναι μια πληθώρα μικρών άσχημων συμπτώσεων, που -λες και περιμέναν τις προηγούμενες για να συμβούν κι αυτές- έρχονται παρελαύνοντας.

~~

Σίγουρα κάποιος ορθολογιστής θα σου πει ότι είναι τυχαία περιστατικά, κι ότι η αρχική -τυχαία- κακή σου διάθεση τους δίνει υπέρμετρη σημασία. Θα πει ότι εσύ τα “δημιουργείς”.

Όμως πώς κατάφερα να κάψω την πλακέτα του λέβητα φυσικού αερίου με τη δύναμη της κακοτυχίας μου; -και κοστίζει 192 ευρώ, μόνο το ανταλλακτικό, χωρίς τα εργατικά.

Όχι! Κάποιες μέρες πάνε στραβά, απ’ την αρχή ως το τέλος.

~~

Και πώς μπορούμε ν’ αντιμετωπίσουμε κάτι τέτοιες μέρες;

Πρώτα απ’ όλα, keep calm.

Πάρε μια βαθιά ανάσα και θυμήσου ότι όλα περνάνε. Καλά και άσχημα, όλα τελειώνουν κάποτε. Το είχε πει κι ο Επίκτητος -ή μπορεί να ‘ταν ο Επίκουρος, κάποιος αρχαίος Έλληνας τελοσπάντων.

Έπειτα θυμήσου την ιστορία με τα δύο βέλη, του Βούδα.

Είχε πει ο Σιντάτρα Γκαοτάμα:

“Κάποιες φορές στη ζωή μας πληγώνει κάποιο βέλος. Αυτό είναι αναπόφευκτο.

Δεν υπάρχει ζωή χωρίς ατυχίες, χωρίς βάσανα, χωρίς πόνο.

Όμως αν εμείς συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με τον πόνο που μας προκάλεσε το βέλος, και σκεφτόμαστε μόνο αυτό, τότε είναι σαν να ρίχνουμε στην πληγή, στον εαυτό μας, ένα δεύτερο βέλος.

Το πρώτο βέλος, ο πόνος, δεν είναι επιλογή μας.

Το δεύτερο βέλος, η διαρκής απασχόληση με τον πόνο, είναι επιλογή.”

Ή μπορείς να σκεφτείς λίγο αναρχικά, σαν τους Monty Python, σαν τους σταυρωμένους που τραγουδάνε:

“I mean, what have you got to lose?

you know, you come from nothing

you’re going back to nothing

what have you lost? Nothing!

Always look on the bright side of life (σφύριγμα)

Έπειτα μπορείς να θυμηθείς, τη Σκάρλετ Ο Χάρα, που πέρασε τα πάνδεινα, εκεί στην Τάρα που μάζευαν οι μαύροι το βαμβάκι, και να πεις:

“Έτσι κι αλλιώς, αύριο είναι μια καινούρια μέρα”.

Ή όπως γράφει, ειρωνικά, κι ο Τσέχωφ: “Κι αν όλα σου πηγαίνουνε στραβά, να χαίρεσαι πάλι και να γελάς γιατί χειρότερα τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι, αυτό μην το ξεχνάς.”

(Η ζωή είναι ωραία -οδηγός ευδαιμονίας από τον Τσέχωφ)

~~

Ό,τι και να γίνει, όσο χάλια και να πάει η μέρα σου, κρατήσου στα πόδια σου, συνέχισε, και σκέψου ότι η μόνη εναλλακτική οδός στη μικρή σου ζωή με τα βάσανα της, είναι ο ατελείωτος θάνατος.

Όπως έγραφε κι ο Μπέκετ:

– Τι κάνει;

– Πονάει.

– Άρα ζει.

Όσο κι αν πονάει κάποιες φορές, είναι καλύτερο απ’ την ανυπαρξία. Και πάντα υπάρχει χώρος και χρόνος για ένα ποτήρι κρασί, ένα φιλί κι ένα ειρωνικό τραγούδι.

It’s like rain on your wedding day

It’s a free ride when you’ve already paid

It’s the good advice that you just didn’t take

Who would’ve thought, it figures

     

Γελωτοποιός

Μοναξιά

«Ποτέ άλλοτε οι στέγες  των σπιτιών των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά η μία στην άλλη, όσο είναι σήμερα. Και ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακριά η μία από την άλλη, όσο είναι σήμερα» αναφέρει ο Αντώνης Σαμαράκης στην υπέροχη συλλογή διηγημάτων του «Ζητείται ελπίς».

Οικονομική κρίση, ανεργία, μελλοντική αβεβαιότητα, κακομεταχείριση, απόρριψη ή εκμετάλλευση από άλλους ανθρώπους, απόμακρες ανθρώπινες σχέσεις και ερωτικές απογοητεύσεις είναι μερικοί από τους βασικούς προβληματισμούς ενός ατόμου στην σημερινή κοινωνία που οδηγούν στο μονόδρομο… της μοναξιάς. Έτσι λοιπόν, φτάνουμε σε ένα φαινόμενο που πολλοί επιστήμονες, θεολόγοι, κοινωνιολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες κατά καιρούς έχουν περιγράψει και δεν είναι άλλο από την απομόνωση. Όταν το μέλλον ακούγεται τόσο ζοφερό, αλλά πάνω απ’ όλα τόσο αβέβαιο, όλοι αναγκάζονται να κοιτάξουν την «καμπούρα» τους. Κανείς δε θέλει, αλλά και δεν μπορεί πια να ασχοληθεί με τους άλλους. Η φράση τού Αντώνη Σαμαράκη αποτελεί την πεμπτουσία αυτού που βιώνουμε…

Και λέω λοιπόν, η ευτυχία των ανθρώπων έχει συστατικά. Τουλάχιστον αυτά που ξέρουμε και όλοι προσπαθούμε να έχουμε είναι τα αυτονόητα: φαγητό, δουλειά, ένα σπίτι και πάνω απ’ όλα υγεία, την οποία αν ο καλός Θεός αποφασίσει να μας τη χαρίσει απλόχερα, έχει καλώς. Διαφορετικά, τρέχα γύρευε…

Ας επικεντρωθούμε, όμως, στη μοναξιά αλλά για ποια απ’ όλες; Τη μοναξιά που βιώνουμε από την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου μας και του κενού που δημιουργείται μέσα μας; Την αντικειμενική μοναξιά τού μόνου χωρίς παρέες και χωρίς σχέση;  Ή την ακόμα πιο αντικειμενική μοναξιά του άστεγου στην Καμάρα που ψάχνει αποφάγια και απομεινάρια καφέ στα σκουπίδια; Κακά τα ψέματα η πιο βαριά μοναξιά είναι αυτή του άστεγου. Ευτυχώς που μπορούμε να την προσεγγίσουμε μόνο φιλολογικά και με μια μικρή μόνο αίσθηση συμπόνιας. Είναι γεγονός πως η σημερινή γενιά αποτελεί τη γενιά του «τα έχω όλα», επαναπαυόμενη στα εισοδήματα των γονιών και στη θαλπωρή της οικογενειακής εστίας, χωρίς να κυνηγά τα όνειρά της και να θέτει στόχους που είναι ικανή να πετύχει.

Από την άλλη, υπάρχουν άνθρωποι που ενώ δε συναναστρέφονται συχνά ή σε βάθος με άλλους ανθρώπους, δε νιώθουν μοναξιά. Και άλλοι που ακόμα και ανάμεσα σε αμέτρητο κόσμο νιώθουν μελαγχολία και εγκατάλειψη. Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν μοναξιά συνέχεια και άλλοι που τη νιώθουν περιστασιακά, επειδή π.χ. δεν έχουν κάποιο σύντροφο. Άνθρωποι που θέλουν να είναι μοναχικοί και άλλοι που ενώ προσπαθούν να επικοινωνούν με άλλους ανθρώπους και να μοιράζονται τη ζωή  μαζί τους, δεν τα καταφέρνουν και καταλήγουν μόνοι.

«Δεν έχω χρόνο, δουλεύω πολλές ώρες, έχω μια καριέρα να φροντίσω, έχω πολλές υποχρεώσεις, έχω να πληρώσω δόσεις για τηλεοράσεις, βίντεο, κομπιούτερ, για να πάρω αυτοκίνητο -που όμως δεν μπορώ να το χρησιμοποιήσω για να συναντήσω φίλους και συγγενείς γιατί οι αποστάσεις είναι μεγάλες και έχει και πολλή κίνηση- οι άνθρωποι με απογοητεύουν, υπάρχει πολλή κακία στον κόσμο κ.τ.λ.», μας αναφέρει η Βάσω Αραβατζόγλου, καθηγήτρια στο 2Ο Γενικό Λύκειο Νεάπολης και μητέρα τριών παιδιών. Κάπως έτσι, οι άνθρωποι δημιουργούν ένα φρούριο μοναξιάς γύρω τους, κλείνοντας απ’ έξω οποιονδήποτε θα μπορούσε να τους δώσει χαρά ή να μοιραστεί μαζί τους τις όμορφες στιγμές της ζωής. Η κατάσταση αυτή με τα χρόνια διαιωνίζεται και καταλήγει σήμερα η κατάθλιψη να αποτελεί τη μεγαλύτερη μάστιγα του αιώνα. Ένας μοναχικός άνθρωπος στα όρια της κατάθλιψης, λοιπόν, νιώθει πόνο, χαμό, ακόμα και μίσος. Κάποιοι μάλιστα έχουν δηλώσει μηδενικά αισθήματα, μούδιασμα, απάθεια για ό, τι συμβαίνει γύρω τους. Και κάποιοι άλλοι ότι νιώθουν πως δεν έχουν τον έλεγχο της μοναξιάς τους.

Πώς αντιμετωπίζεται, όμως, η μοναξιά; Οι επιστήμονες λένε, πως οι άνθρωποι που λόγω της μοναξιάς έχουν φτάσει στα όρια της κατάθλιψης «βυθίζονται» σε έναν αυτοκαταστροφικό τρόπο ζωής. Κάποιοι δημιουργούν έναν φανταστικό φίλο ή εραστή που νομίζουν πως αν περιμένουν ή αν κυνηγήσουν κάποτε θα έρθει. Άλλοι κλαίνε συχνά, αποσύρονται από την κοινωνική ζωή, θέλουν συνέχεια να είναι μόνοι, να κοιμούνται, παρατάνε τον εαυτό τους εντελώς. Ακόμα χειρότερα, κάποιοι μοναχικοί άνθρωποι αποκρύβουν τα συναισθήματά τους από τους γύρω τους και μπορεί ακόμα να έχουν τάσεις αυτοκτονίας. Ενώ κάποιοι άλλοι, λιγότερο ίσως αυτοκαταστροφικοί, επιχειρούν να βρουν ανακούφιση στη θρησκεία.

Η έλλειψη κοινωνικών σχέσεων όχι μόνο προκαλεί δυστυχία αλλά μπορεί να βλάψει τη σωματική και νοητική υγεία κάποιου, σύμφωνα με επιστημονική έρευνα του Πανεπιστημίου του Σικάγο. Είναι μάλιστα τόσο βλαβερή για την υγεία όσο το κάπνισμα ή η παχυσαρκία, αφού αυξάνει την πίεση του αίματος, το επίπεδο του άγχους (την ορμόνη του στρες «κορτηζόλη» δηλαδή), εξασθενεί το ανοσοποιητικό σύστημα και αυξάνει τις πιθανότητες εμφάνισης Αλτσχάιμερ, κατάθλιψης και αϋπνίας. Παράλληλα, μειώνει τα επίπεδα θέλησης και επιμονής και υποθάλπει έτσι την ικανότητα κάποιου να ακολουθεί έναν υγιεινό τρόπο ζωής.

Εν κατακλείδι, σε μία κοινωνία όπου το απλό «καλημέρα» έχει λησμονηθεί από τους ανθρώπους, η χειρονομία μιας αγκαλιάς θεωρείται ξενική, οποιαδήποτε έκφραση αγάπης ή συμπάθειας αποτελεί ταμπού. Σ’ αυτή, λοιπόν, την κοινωνία αναπολούμε τα λόγια του Γιάννη Ρίτσου στη Σονάτα του Σεληνόφωτος : «Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου».

Αθανάσιος Παληαναστάσης    

http://pacific.jour.auth.gr

Το κυνήγι της ατέλειας

Μία φίλη είχε κάποτε προβληματιστεί από τις φιλικές της σχέσεις και είχε αποφασίσει να τις μελετήσει ως προς ένα πολύ συγκεκριμένο χαρακτηριστικό, προκειμένου να καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα που να άξιζε γενίκευσης και περαιτέρω συζήτησης. Είχε παρατηρήσει, λοιπόν, ότι ο σύντροφός της έκανε πολύ πιο εύκολα σχέσεις απ' ότι εκείνη, οι παρέες τον δέχονταν πολύ πιο εγκάρδια και οι φίλοι του ήταν λιγότερο ανταγωνιστικοί μαζί του. (Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφέρω ότι η φίλη δεν αναλώθηκε σε στερεοτυπικές διαφορές των δύο φύλων του τύπου "οι γυναίκες ζηλεύουν η μία την άλλη, ενώ οι άντρες είναι πιο αυθεντικοί, κλπ...", αλλά πήγε πέρα από αυτό προσπάθησε να βρει τι είναι αυτό που κάνει κάποιους ανθρώπους (ασχέτου φύλου) περισσότερο συμπαθείς από κάποιους άλλους.)

Και μία μέρα λοιπόν έρχεται με μία ατάκα που έχει γραφτεί ανεξίτηλα μέσα στο μυαλό μου, και σαν μάντρα επανέρχεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα για να με κάνει να προβληματιστώ ξανά και ξανά και ξανά για τις ανθρώπινες σχέσεις και την διαύγειά τους. "Ξέρεις, πιστεύω ότι ο Α. είναι περισσότερο συμπαθής, γιατί οι άλλοι νιώθουν ότι δεν απειλούνται από αυτόν." Σκέφτηκα για λίγα δευτερόλεπτα. Ναι, όντως, όταν τον βλέπει κανείς και μιλάει μαζί του, κανένα σημάδι απειλής δεν φαίνεται να κουβαλάει πάνω του. Είναι αλήθεια λοιπόν αυτό το συμπέρασμα;

Η εμπειρία και η χρόνια παρατήρηση σχέσεων -είτε αυτές ευοδώθηκαν στο πέρασμα του χρόνου είτε όχι- δείχνει ότι, ναι, οι άνθρωποι ψάχνουν για ατέλειες πάνω στον άλλον πριν τον δεχτούν για να συναναστραφούν περισσότερο μαζί του. Κι όταν λέμε ατέλεια, εννοούμε οποιαδήποτε -μα, οποιαδήποτε- ατέλεια: ένα εμφανές σημάδι στο πρόσωπο, ένα νευρικό τικ, χαμηλό ύψος ή περιττό βάρος, φαλάκρα, πρόβλημα υγείας, ή αν προχωρήσουμε πέρα από τις σωματικές ιδιαιτερότητες, το να έχει χάσει έναν ή και τους δύο γονείς του, το να ζει μακριά από τα παιδιά του, να έχει οικονομικά προβλήματα, να έχει περάσει από ένα διαζύγιο ή μία απόλυση. Οτιδήποτε μπορεί να κάνει τον άλλον να πιστέψει ότι η καινούργια γνωριμία του είναι μακριά από αυτό που αποκαλούμε μια "τέλεια" ζωή.

"Μα συνήθως αυτοί που υπερτερούν δεν είναι οι πιο επιτυχημένοι και αυτοί που έχουν κάποια αδυναμία δεν είναι και οι πιο ανασφαλείς;" Όχι. Απ' ότι φαίνεται μπορεί να λειτουργήσει και αντίστροφα αυτό το σχήμα: Αυτός που θεωρεί ότι υπερτερεί, αναλώνεται σε ένα κυνήγι τελειότητας και προσπαθεί να παρουσιάσει ένα ατσαλάκωτο προφίλ στους άλλους, με αποτέλεσμα να θεωρείται, αν όχι απειλή, τουλάχιστον κάποιος που δεν χρειάζεται την παρέα των άλλων, γιατί κάλλιστα μπορεί να τα καταφέρει και μόνος του, όπως δείχνει προς τα έξω. Αντίθετα, αυτός που έχει αδυναμίες, έχει συμβιβαστεί με αυτές και τις δείχνει προς τα έξω, γίνεται περισσότερο συμπαθής, φαίνεται πιο κοντά στην ατελή ανθρώπινη φύση και προσελκύει πιο εύκολα ανθρώπους γύρω του, για να τον στηρίξουν είτε πρακτικά είτε ηθικά ή απλώς για να του κάνουν παρέα στον αγώνα του.

  

Τις προάλλες πήγα στην καινούργια δουλειά μίας φίλης. "Μια χαρά είναι η νέα σου δουλειά, και μάλιστα ακόμα καλύτερη από την προηγούμενη. Τότε γιατί διαμαρτύρεσαι;", τη ρωτάω. Και η απάντηση επαλήθευσε για μία ακόμα φορά την παραπάνω θεωρία: "Μα για να μην λέει ο κόσμος ότι είναι όλα καλά στη ζωή μου". Έχει δίκιο. Ο κόσμος απειλείται από την "τελειότητα". Ο κόσμος θεωρεί "ύβρη" το να πηγαίνουν όλα ρολόι στη ζωή σου. Ο κόσμος αργά ή γρήγορα θα σε αφήσει απέξω αν με κάποιο μαγικό τρόπο όλα ρυθμίζονται μια χαρά στη ζωή σου και δεν δείχνεις να τον χρειάζεσαι.

Έτσι, ο σεφ που δεν αφήνει κανέναν να πλησιάσει για να μην γίνει κανένα λάθος στη συνταγή παραμένει απρόσιτος και τελικά μόνος, ενώ ο άλλος που μπλέκεται μαζί με τους μαθητές του, κάνει λάθη, αστειεύεται, παρασύρεται, είναι περισσότερο συμπαθής από το κοινό. Η τραγουδίστρια που μόλις πέρασε ένα προσωπικό δράμα και προσπαθεί να το ξεπεράσει, κερδίζει τις καρδιές μερικών ακόμα χιλιάδων θαυμαστών που πίστεψαν ότι ήρθαν ένα βήμα πιο κοντά της μέσα από αυτή την εμπειρία της. Ο φίλος με την μικρή δυσμορφία στο πρόσωπο γίνεται αμέσως αγαπητός από πολλούς χωρίς κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια. H ηθοποιός με το απαράμιλλο κάλλος γίνεται είδωλο όταν μαθαίνεται η εύθραυστη ψυχολογική της κατάσταση και η αδυναμία της να αντισταθεί στις ουσίες και το ποτό.

Όσο όλο αυτό δεν γίνεται παθολογικό και δεν μετατρέπεται σε έναν ψυχολογικό εκβιασμό, όπου ο άλλος χρησιμοποιεί τις δήθεν αδυναμίες του για να τραβάει την αμέριστη προσοχή των άλλων γύρω του, η παραίτηση από το κυνήγι της τελειότητας και η αποδοχής της ατέλειας, μπορεί να γίνει κάτι λυτρωτικό για όλους. Μπορεί να μας οδηγήσει στον εναγκαλισμό των αδυναμιών μας, να μας απαλλάξει από περιττές συγκρίσεις (αφού ποτέ δεν θα μπορέσουμε να είμαστε ίδιοι με κάποιους άλλους ή καλύτεροι απ' όλους) και από ναρκισσιστικές αναφορές στη ζωή μας, και να μας βοηθήσει να μπορέσουμε να απολαύσουμε όσα έχουμε και να επικεντρωθούμε περισσότερο στα δυνατά μας σημεία και να τα εξελίξουμε. Και να μας φέρει και περισσότερους φίλους στο πλάι μας.

Οι άνθρωποι έλκονται από εκείνους που έχουν αποδεχτεί και δεν φοβούνται να δείξουν την τρωτή, ανθρώπινη φύση.

Οι άνθρωποι θέλουν να βλέπουν λάθη, ατέλειες και λοξοδρομήσεις.

Οι άνθρωποι δεν θέλουν να απειλείς την αυτοεκτίμησή τους.

Οι άνθρωποι θέλουν να αποφεύγουν τις συγκρίσεις όσο περισσότερο γίνεται.

Οι άνθρωποι αγαπούν αυτούς που δεν διστάζουν να τσαλακωθούν αν οι περιστάσεις το απαιτούν.

Οι άνθρωποι θέλουν ανθρώπους γύρω τους.

Τους υπερήρωες τους θέλουν για πρότυπα.

Για φίλους, θέλουν τους απλούς, καθημερινούς ανθρώπους. Μαζί με τα λάθη τους και τις ατέλειές τους.

http://vassiasarantopoulou.blogspot.gr 

Θα δημοσιοποιούνται τα ονόματα μεγαλοοφειλετών του ΕΦΚΑ

Διορία έως τις 30 Νοεμβρίου θα έχουν οι 18.146 οφειλέτες του ΕΦΚΑ, με χρέη από 150.000 ευρώ και άνω, προκειμένου να ενταχθούν σε ρύθμιση, καθώς σε αντίθετη περίπτωση το Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών (ΚΕΑΟ) θα προχωρήσει στη δημοσιοποίηση των ονομάτων τους.

Το σχετικό ειδοποιητήριο αναμένεται να λάβουν οι 18.146 μεγαλοοφειλέτες με συνολικά χρέη που αντιστοιχούν στο 50% όλων των οφειλών, ήτοι 11,65 δισ. από τα συνολικά 23,31 δισ. ευρώ που έχουν μεταφερθεί στο ΚΕΑΟ.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες της «Κ» η σχετική υπουργική απόφαση έχει ήδη καταρτιστεί από τον αρμόδιο υφυπουργό Κοινωνικής Ασφάλισης Τάσο Πετρόπουλο και δίνει περιθώριο έως τις 30 Νοεμβρίου στους οφειλέτες να προβούν σε εξόφληση ή ρύθμιση των οφειλών, καθώς σε διαφορετική περίπτωση τα ονόματά τους θα δημοσιοποιηθούν κατά τα πρότυπα της αντίστοιχης διαδικασίας που ακολουθεί η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων.

Μέχρι τότε, εκτιμάται ότι θα έχει καθαρογραφεί και επίσημα η έγκριση της διαδικασίας και από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Παράλληλα θα τους γνωστοποιείται ότι σύντομα θα κινηθεί εναντίον τους η προβλεπόμενη διαδικασία αναγκαστικών εισπράξεων, ήτοι κατασχέσεις και πλειστηριασμοί. Να σημειωθεί ότι βάσει της μνημονιακής υποχρέωσης που έχει αναλάβει η ελληνική κυβέρνηση, η λίστα και των μεγαλοοφειλετών της εφορίας πρέπει να επικαιροποιηθεί για οφειλές οι οποίες κατέστησαν ληξιπρόθεσμες μετά τη δημοσιοποίηση της προηγούμενης λίστας, ήτοι τον Ιούλιο του 2016.

Στην περίπτωση των οφειλών προς τον ΕΦΚΑ, η διαδικασία που θα ακολουθηθεί προβλέπει την αποστολή ηλεκτρονικού μηνύματος από το ΚΕΑΟ, με το οποίο ο οφειλέτης θα ενημερώνεται για τη ληξιπρόθεσμη οφειλή του. Θα καλείται, δε, να ρυθμίσει το χρέος του, καθώς σε αντίθετη περίπτωση το όνομά του θα δημοσιοποιείται στη σχετική πλατφόρμα που θα δημιουργηθεί στο ΚΕΑΟ.

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, από 150.000 έως 200.000 ευρώ χρωστούν στα Ταμεία 6.104 οφειλέτες με συνολική οφειλή (κύρια συν πρόσθετα τέλη) 1,04 δισ. ευρώ. Μεταξύ 200.000 και 500.000 ευρώ οφείλουν 7.991 άτομα-επιχειρήσεις, με τη συνολική οφειλή να ανέρχεται σε 2,43 δισ. ευρώ, από 500.000 έως 1.000.000 χρωστούν 2.417 άτομα (συνολικό χρέος 1,66 δισ. ευρώ), ενώ πάνω από 1.000.000 ευρώ οφειλή έχουν 1.634 άτομα (συνολικό χρέος 6,52 δισ. ευρώ). Οπως γίνεται αντιληπτό, το μεγαλύτερο μέρος των οφειλών αφορά λίγους μεγαλοοφειλέτες με οφειλές άνω του 1 εκατ. ευρώ, καθώς 1.634 οφειλέτες συγκεντρώνουν το 28% των οφειλών.

Πριν από την κρίση

Συνολικά, το 50% των οφειλών προέρχεται από 18.146 μεγαλοοφειλέτες, με χρέη άνω των 150.000 ευρώ, οι οποίοι αντιστοιχούν μόλις στο 2,26% του συνόλου των οφειλετών (802.402 οφειλέτες με χρέη 23,31 δισ. ευρώ). Η συντριπτική πλειονότητα των οφειλών έχει δημιουργηθεί πολύ πριν από την κρίση, ενώ ένα σημαντικό μέρος αυτών εκτιμάται ότι θα αποδειχθεί «ανεπίδεκτο είσπραξης» καθώς προέρχεται από επιχειρήσεις που είναι ουσιαστικά «νεκρές». Ηδη, στο ΚΕΑΟ είναι υπό επεξεργασία και αξιολόγηση οφειλές που χαρακτηρίζονται μη άμεσα εισπράξιμες και περιλαμβάνουν: οφειλέτες που εμφανίζονται στο μητρώο να είναι σε οριστική διακοπή, πτώχευση ή εκκαθάριση καθώς και οφειλέτες (κοινές επιχειρήσεις, οικοδομοτεχνικά έργα, οφειλέτες ΟΑΕΕ, ειδικές κατηγορίες, εργοδότες ΟΓΑ, άλλες περιπτώσεις καταλογισμένων οφειλών) με οφειλές μέχρι και το 2003 που δεν έχουν υποβάλει ΑΠΔ μετά το συγκεκριμένο έτος.

ΡούλαΣαλούρου

kathimerini.gr