Διάρρηξη με «άρωμα» Novartis...

Μια περίεργη διάρρηξη σημειώθηκε τα ξημερώματα της Δευτέρας στο γραφείο την πρώην υφυπουργού Υγείας Φωτεινής Σκοπούλη στην ιδιωτική κλινική όπου και εργάζεται.

Αναλυτικότερα, σύμφωνα με ρεπορτάζ της «Εφημερίδας των Συντακτών», συνεργάτης της πρώην υφυπουργού Υγείας εντόπισε το γραφείο παραβιασμένο, ενώ όλα τα έγγραφα ήταν ανακατεμένα.

Αυτό που προκαλεί εντύπωση μάλιστα, είναι ότι οι διαρρήκτες δεν πήραν υπολογιστές ή το laptop που βρισκόταν στο γραφείο, ούτε ενδιαφέρθηκαν για τα χρήματα, όπως ανέφερε η ίδια μιλώντας στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

«Δεν είναι κάπου κλειδωμένα δημόσια έγγραφα, είναι στη διάθεση όλων, δεν είναι ανάγκη να μπει κάποιος έτσι». «Ίσως θέλουν να πάρουν στοιχεία και να τα πετάξουν ως λάσπη στον ανεμιστήρα», επισημαίνει και προσθέτει ότι «είναι ο τρόπος που δρουν όταν κάποιος υψώνει το ανάστημά του».

Η Φωτεινή Σκοπούλη πιστεύει πως η διάρρηξη σχετίζεται με την πρόσφατη κατάθεσή της στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής που διερευνά τα σκάνδαλα στον χώρο της Υγείας την περίοδο 1997-2014, κατάθεση που προκάλεσε η ίδια με επιστολή της προς τον πρόεδρο της Επιτροπής, Αντώνη Μπαλωμενάκη.

Παράλληλα, θεωρεί ότι η διάρρηξη συνδέεται και με την υπόθεση Novartis, όπως λέει, λόγω της πρόσφατης δήλωσης του συζύγου της, καθηγητή Ιατρικής Χαράλαμπου Μουτσόπουλου, στα «Νέα» για συνταγογράφηση φαρμάκων που εξυπηρετούν τις μίζες γιατρών και όχι τον ασθενή.

Ακόμη, όπως επισημαίνεται στο δημοσίευμα, είναι γνωστό πως η καθηγήτρια λαμβάνει εγκεκριμένη από τον Εθνικό Οργανισμό Φαρμάκων (ΕΟΦ) νόμιμη χρηματοδότηση για κλινικές μελέτες φάσης 2 και 3, στοιχεία τα οποία είναι στη διάθεση όλων από τη στιγμή που δημοσιοποιούνται.

Επιπλέον, όπως σημειώνει η εφημερίδα, η Φωτ. Σκοπούλη είχε μιλήσει ανοιχτά και από τη θέση της υφυπουργού Υγείας για την αναποτελεσματικότητα της δράσης του ΚΕΕΛΠΝΟ και τη χρήση του για πολιτικά οφέλη και όχι αποκλειστικά για τη δημόσια υγεία.

Τον Απρίλιο του 2013 απέστειλε η ίδια επιστολή προς τον τότε υπουργό Υγείας Ανδρέα Λυκουρέντζο, την οποία κοινοποιούσε και στον τότε πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, και τους προέδρους του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελο Βενιζέλο και της ΔΗΜΑΡ Φώτη Κουβέλη, ζητώντας μεταξύ άλλων την αλλαγή του νομικού πλαισίου του ΚΕΕΛΠΝΟ.

Στην επιστολή είχε επισυνάψει συγκεκριμένη πρόταση προς συζήτηση με στόχο την ανάληψη από το ΚΕΕΛΠΝΟ του ουσιαστικού του ρόλου τουλάχιστον όσον αφορά την επιδημιολογική επιτήρηση, την άμεση ανάκληση του διοικητικού συμβουλίου και την αντικατάστασή του με άλλο προσωρινό μέχρι να οριστικοποιηθεί το νέο νομικό πλαίσιο.

Ζητούσε ακόμα την άμεση απομάκρυνση του διοικητικού διευθυντή και σημερινού κατηγορούμενου Θ. Παπαδημητρίου και την αντικατάστασή του από υψηλόβαθμο υπάλληλο του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Μετά από αυτό η κ. Σκοπούλη… οικειοθελώς απομακρύνθηκε από τη θέση της.

Η κατάθεσή της στην Επιτροπή για την Υγεία

Τέλος, υπενθυμίζεται ότι η κ. Σκοπούλη, η οποία είχε προσέλθει οικειοθελώς στην Επιτροπή, στη μακροσκελέστατη τοποθέτησή της, περιγράφοντας με την ιδιότητα της γιατρού, χαρακτήρισε το ΚΕΕΛΠΝΟ «μαύρη τρύπα στην οποία όσα χρήματα κι αν ρίξεις, χάνονται» και κατήγγειλε ότι «το ΚΕΕΛΠΝΟ μαζί με την πολιτική ηγεσία έγινε ένας στενός κορσές που οδήγησε σε αναποτελεσματικότητα της δράσης του και χρησιμοποιήθηκε για πολιτικάντικα οφέλη και όχι σαφή για τη δημόσια υγεία».

  Εφημερίδα των Συντακτών    

Την Πέμπτη το νομοσχέδιο στη Βουλή, με την διαδικασία του επείγοντος, για την πώληση του 67% του ΟΛΘ

Με ευρεία πλειοψηφία εγκρίθηκε από την αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή το νομοσχέδιο του υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής για την επέκταση της σύμβασης παραχώρησης του 67% μεταξύ του Δημοσίου και του Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης.

Υπέρ ψήφισαν ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Δημοκρατία, οι ΑΝΕΛ και το Ποτάμι, κατά το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή, ενώ η ΔΗΣΥ και η Ένωση Κεντρώων επιφυλάχθηκαν να τοποθετούν στην Ολομέλεια.

Το νομοσχέδιο εισάγεται στην Ολομέλεια την ερχόμενη Πέμπτη με τη διαδικασία του επείγοντος   

tovima.gr

Εξοδος Αυγούστου: τρίτη, φαρμακερή και, πιθανότατα, εκλογική… .

Η επανειλημμένως αναγγελθείσα έξοδος από τα Μνημόνια θα γίνει τον φετινό Αύγουστο, έχει ήδη προεξοφληθεί. Και θα είναι ο ισχυρότερος πειρασμός για τον κ. Τσίπρα να προκηρύξει αμέσως μετά εκλογές. Αυτό αποτελεί και τον υπ’ αριθμόν ένα παράγοντα αβεβαιότητας για την συνέχεια, καθώς οι κομματικοί υπολογισμοί θα παραμερίσουν τους οικονομικούς

Του Γιώργου Καρελιά

Η Ελλάδα μπήκε στην περιπέτεια των Μνημονίων στις 23 Απριλίου του 2010 με εκείνο το μνημειώδες διάγγελμα του Γιώργου Παπανδρέου από το Καστελόριζο. Από τότε έχει αναγγελθεί η έξοδός της τρεις φορές από τρείς διαφορετικές κυβερνήσεις και πρωθυπουργούς. Θα είναι η τωρινή(του προσεχούς Αυγούστου) η τρίτη και φαρμακερή;

Η απάντηση στο ερώτημα προϋποθέτει μια σύντομη αναδρομή στις προηγούμενες. Η αξιοποίηση ή μη της εμπειρίας αποτελεί, άλλωστε, έναν από τους βασικούς παράγοντες της επιτυχίας ή αποτυχίας ενός εγχειρήματος.

Εξοδος πρώτη (υπο μορφήν αστείου): Τον Απρίλιο του 2010 μπήκαμε επισήμως στον Μνημόνιο. Τον Σεπτέμβριο του 2010 από το βήμα της ΔΕΘ ο Γιώργος Παπανδρέου προανήγγειλε και την έξοδό μας το 2013. Ένα μήνα μετά το επανέλαβε για όσους δεν το είχαν εμπεδώσει (εδώ). Πόσοι το πίστεψαν; Αγνωστο. Πάντως, στις εκλογές για την Αυτοδιοίκηση, που έγιναν ένα μήνα μετά, το ΠΑΣΟΚ πήγε ανέλπιστα καλά. Οι ψηφοφόροι είτε δεν είχαν ακόμα νιώσει για τα καλά την κρίση είτε πίστευαν ότι θα είναι σύντομη.

Εξοδος δεύτερη (η βιασύνη και η αποτυχία): Οι εκλογές του Ιουνίου του 2012 έφεραν την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, αλλά και έναν καλπάζοντα ΣΥΡΙΖΑ. Ενάμισι χρόνο μετά το σχηματισμό της η τότε κυβέρνηση έκανε την πρώτη πετυχημένη έξοδό της στις αγορές. Και την πανηγύρισε δεόντως (εδώ). Αλλά δεν ήταν αρκετή. Χρειαζόταν κάτι παραπέρα, για να αναχαιτιστεί ο επερχόμενος ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα. Στις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2014 ο ΣΥΡΙΖΑ νίκησε με τέσσερις μονάδες διαφορά και η κυβέρνηση Σαμαρά χρειαζόταν κάτι παραπάνω από μια έξοδο στις αγορές. Χρειαζόταν και την «έξοδο» από τα Μνημόνια. Ετσι, παρά τις προειδοποιήσεις ότι η βιασύνη ήταν λάθος (εδώ ένα παράδειγμα), η ρητορική συνεχίστηκε (εδώ). Οι Ευρωπαίοι από την επιφυλακτικότητα πέρασαν στην άρνηση (ο Σόιμπλε πίστευε ότι οποιαδήποτε διευκόλυνση προς την κυβέρνηση Σαμαρά θα ήταν όπλο στα χέρια του Τσίπρα-είχε πειστεί ότι θα γίνουν πρόωρες εκλογές και θα τις κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ) και η αποτυχία ήρθε. Οι εκλογές ήρθαν και είναι γνωστά όσα ακολούθησαν.

Εξοδος τρίτη (σιγουριά και αβεβαιότητα): η ειρωνεία της Iστορίας είναι διπλή. Οι άνθρωποι που θα έσκιζαν ή θα καταργούσαν το Μνημόνιο (των προηγούμενων) με ένα νόμο κι ένα άρθρο (εδώ), έγιναν οι καλύτεροι μνημονιακοί: έφεραν το δικό τους Μνημόνιο, το εφάρμοσαν καλύτερα απ’ όλους τους προηγούμενους και μάλιστα με ελάχιστες αντιδράσεις. Το αναγνωρίζουν πλέον όλοι οι σχετιζόμενοι ευρωπαίοι αξιωματούχοι (εδώ και εδώ οι δύο τελευταίοι). Η έξοδος, λοιπόν, του Αυγούστου θα είναι τρίτη και φαρμακερή, δεν αμφισβητείται από πουθενά και έχει σχεδόν προεξοφληθεί. Από αυτήν την σιγουριά προκύπτει και αβεβαιότητα της συνέχειας.

Για δύο λόγους:

Πρώτον, διότι η επόμενη πράξη του κ. Τσίπρα και των συν αυτώ ενδέχεται να είναι η προκήρυξη εκλογών αμέσως μετά, το φθινόπωρο του τρέχοντος έτους. Παρά την (διαφαινόμενη σήμερα) πρόθεσή τους να κάνουν τις εκλογές τον Ιούνιο του 2019 μαζί με τις ευρωεκλογές, ο πειρασμός για φέτος το φθινόπωρο θα είναι πολύ μεγάλος. Η «έξοδος από τα Μνημόνια», η οποία είχε πανηγυριστεί πρόωρα και άλλες φορές (εδώ), θα είναι το τελευταίο χαρτί που θα έχει να παίξει ο κ. Τσίπρας. Η εμφάνισή του στην ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο ίσως θα είναι η έναρξη της προεκλογικής περιόδου.

Ομως, η διαχείριση της πρώτης μεταμνημονιακής εποχής πιθανότατα δεν θα γίνει από τον ίδιο. Το γνωρίζει και δεν ποντάρει σε αυτό. Βασικός του στόχος είναι να παραμείνει ισχυρός παίκτης στην αντιπολίτευση. Τόσο ισχυρός που να μπορεί να καθορίσει τις εξελίξεις το 2020, γνωρίζοντας ότι οι(μεθ)επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν πιθανότατα με απλή αναλογική. Φυσικά, το γνωρίζουν και οι άλλοι.

Επομένως, οι πολιτικοί και οικονομικοί υπολογισμοί θα υπερισχύουν των οικονομικών από φέτος τον Αύγουστο και μετά. Ετσι, τη σιγουριά της (μετ’ επιτροπείας-εδώ) εξόδου από τα Μνημόνια είναι πιθανόν να ακολουθήσει η αβεβαιότητα και ο κίνδυνος να υποτροπιάσει η κρίση.

Διότι έξοδος από τα Μνημόνια δεν σημαίνει και έξοδο από την κρίση. Είναι τουλάχιστον αστείος ο ισχυρισμός ότι μια χώρα με 300 δισεκατομμύρια χρέος και 25% ανεργία θα βγει (και) από την κρίση πριν από την επόμενη δεκαετία. Ο αμερικανός ηθοποιός Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ το είχε πει με αυτήν την ατάκα: « Τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο άσχημα ώστε να μη μπορούν να χειροτερέψουν» 

CNBC για Ελλάδα: Απαραίτητη η προληπτική γραμμή στήριξης

Τον κώδωνα του κινδύνου στην ελληνική κυβέρνηση κρούουν οικονομικοί αναλυτές που μίλησαν στο CNBC για την «επόμενη ημέρα» μετά την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια.

Μπορεί το Μέγαρο Μαξίμου να διαμηνύει ότι δεν είναι απαραίτητη η προληπτική γραμμή στήριξης και ότι η Ελλάδα μπορεί να σταθεί πλέον στα πόδια της, ωστόσο τα πράγματα -σύμφωνα με τα όσα μετέδωσε το CNBC- είναι πολύ διαφορετικά.

«Κάποιοι αναλυτές τονίζουν ότι η Ελλάδα πρέπει να ζητήσει προληπτική γραμμή στήριξης, ένα «μαξιλάρι» που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει η Αθήνα σε περίπτωση ανάγκης, προκειμένου να γίνει πιο ομαλά η έξοδος στις αγορές. Όμως, η κυβέρνηση αρνείται κατηγορηματικά κάθε έκκληση για να ζητήσει ένα τέτοιο δίχτυ ασφαλείας, καθώς θέλει να δείξει ότι η Ελλάδα έχει αφήσει πίσω της την οικονομική κρίση και είναι ξανά ανεξάρτητη, δίχως διεθνή βοήθεια» ανέφερε το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο.

Απαραίτητη η προληπτική γραμμή στήριξης

«Όσο οι αξιολογήσεις πιστοληπτικής ικανότητας είναι κάτω από την επενδυτική βαθμίδα, η Ελλάδα θα πρέπει να παραμείνει σε ένα οικονομικό πρόγραμμα, προκειμένου να έχει πρόσβαση στη χρηματοδότηση της ΕΚΤ» ξεκαθάρισε ο Ιβάν Μαμαλέτ, επικεφαλής οικονομολόγος της Societe Generale.

«Για αυτόν τον λόγο, πιστεύουμε ότι είναι λογικό η Ελλάδα να ζητήσει προληπτική γραμμή στήριξης. Επιπλέον, αυτό θα επιτρέψει στην ελληνική κυβέρνηση να επιδιώξει μία περιορισμένη επιστροφή στις αγορές» συμπλήρωσε.

 marketnews.gr

    

Συμβούλιο Αρχηγών αύριο στην Κύπρο. -Η Τουρκία μπλοκάρει, ξανά, τη γεώτρηση στο οικόπεδο 3

Σε έκδοση νέας Navtex στην περιοχή που καλύπτει το οικόπεδο 3 στην κυπριακή ΑΟΖ προχώρησε σήμερα η Τουρκία.

Tην ίδια ώρα, ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης συγκάλεσε για αύριο το Συμβούλιο Αρχηγών, αντί των χωριστών συναντήσεων με τους αρχηγούς που είχαν ανακοινωθεί.

Όπως μεταδίδει το Sigma για το θέμα της νέας Navtex, που διαρκεί μέχρι τις 10 Μαρτίου, ο Κύπριος Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα για τον συντονισμό των επόμενων βημάτων.

Στο μεταξύ ευρεία σύσκεψη υπουργών και υπηρεσιακών παραγόντων θα πραγματοποιηθεί υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στις 19:30 απόψε στο Προεδρικό για το ίδιο θέμα ενώ το συμβούλιο αρχηγών, σύμφωνα με το αναθεωρημένο πρόγραμμα  θα πραγματοποιηθεί αύριο Τετάρτη στις 9:30 πμ στο Προεδρικό Μέγαρο.

Σημειώνεται ότι με την ανανέωση της Navtex της Τουρκίας στο τεμάχιο 3 της Κυπριακής ΑΟΖ, ουσιαστικά ματαιώνεται η προγραμματισμένη γεώτρηση της εταιρείας ΕΝΙ στο στόχο «Σουπιά», τουλάχιστον για την ώρα.

Και αυτό γιατί το πλοίο γεωτρύπανο Saipem 12000 που βρίσκεται καθηλωμένο για 12 μέρες στη περιοχή, στις 8 Μαρτίου έχει προγραμματισμένη γεώτρηση στο Μαρόκο και θα πρέπει να αναχωρήσει.

  iefimerida.gr  

Ο Θέμος δηλώνει… άπορος και δεν πληρώνει το πρόστιμο των 5 εκατομμυρίων ευρώ

Ο Θέμος Αναστασιάδης είναι πάμπτωχος! Δεν κατέχει κανένα ακίνητο και στους τραπεζικούς λογαριασμούς του έχει μόνον 200 ευρώ. Αυτό υποστήριξε και αυτό δέχθηκε το αρμόδιο δικαστήριο αλλά και το ελληνικό δημόσιο! Ετσι, ο εκδότης της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα» δεν πρόκειται να πληρώσει το πρόστιμο των 4.973.500 ευρώ που του είχε επιβληθεί για το μαύρο χρήμα ύψους 5 εκατ. ευρώ που είχε βρεθεί στους λογαριασμούς του.

Θέλει να βγάλει από πάνω του το «στίγμα του οφειλέτη» αλλά η… ένδεια δεν τον αφήνει. Δεν έχει ακίνητα, οι τραπεζικές καταθέσεις του είναι μικρότερες και από αυτές του πρώτου τυχόντα μεροκαματιάρη, ξεπληρώνει με δυσκολία δάνειο στο οποίο, παρά τη ρύθμιση, η δόση ξεπερνά τα τρία χιλιάρικα τον μήνα και τα μοναδικά πραγματικά εισοδήματά του με τα οποία συντηρούνται ο ίδιος, η σύζυγός του και τα τρία παιδιά τους είναι η συμμετοχή του σε μία μόνο εταιρεία (ΑΡΘΡΟΝ Μονοπρόσωπη ΕΠΕ) μέσω της οποίας ασκεί την επαγγελματική του ιδιότητα.

Αυτά υποστήριξε (στα σοβαρά) ενώπιον δικαστηρίου ο Θέμος Αναστασιάδης προκειμένου να αναστείλει προσωρινά την εκτέλεση της πράξης ταμειακής βεβαίωσης της ΙΓ΄ ΔΟΥ Αθηνών, με την οποία βεβαιώθηκε σε βάρος του το χρέος των 4.973.500 ευρώ προς το ελληνικό δημόσιο.

Πρόκειται βέβαια για το αδήλωτο, κατάμαυρο χρήμα που είχε καταθέσει σε δύο δόσεις τον Ιούλιο του 2007 στην ΒΝΒ Baribas και το οποίο του καταλόγισε οριστικά και αμετάκλητα τον περασμένο Απρίλιο η ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου (ΕΣ). Μάλιστα το αρμόδιο δικαστήριο (Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθήνας), λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία που προσκόμισε ο Θ. Αναστασιάδης, του παραχώρησε την αναστολή, κάνοντας εν μέρει δεκτή την αίτησή του (απόφαση 1449/2017) μέχρι τη δημοσίευση οριστικής απόφασης (επί ανακοπής του).

Καμία αντίρρηση το δημόσιο

Το θιγόμενο από τη συμπεριφορά Αναστασιάδη άλλωστε ελληνικό δημόσιο, που παρέστη στη δίκη, δεν έφερε καμία αντίρρηση για τα στοιχεία τα οποία προσκόμισε ο παρουσιαστής και μεγάλο αφεντικό του «Πρώτου Θέματος» προκειμένου να καταδείξει ότι βρίσκεται σε αδυναμία εξόφλησης, ακόμη κι αν το ποσόν καταμεριστεί σε 12 ή και σε 24 δόσεις, καθώς το χρέος του εμφανίζεται να είναι σχεδόν εικοσαπλάσιο από τα ετήσια εισοδήματά του.

«Το δημόσιο δεν αντιλέγει» αναφέρει αρκετές φορές στην επίμαχη απόφασή του το δικαστήριο, το οποίο ωστόσο ρίχνει το μπαλάκι στο επόμενο δικαστήριο τονίζοντας: «Η διερεύνηση της βασιμότητας των στοιχείων προϋποθέτει ενδελεχή έρευνα και εκτίμησή τους που ανήκει στην κρίση του Δικαστηρίου της κύριας δίκης της ανακοπής, καθώς η διαδικασία αναστολής εκτέλεσης έχει επείγοντα χαρακτήρα».

Και εκεί που τους χρωστάει και μάλιστα εκατομμύρια, Αναστασιάδης και Δημόσιο μοιράστηκαν και τα δικαστικά έξοδα! Καθώς η αίτηση του εκδότη έγινε εν μέρει δεκτή, το δικαστήριο διέταξε την απόδοση στον αιτούντα Αναστασιάδη μέρους του καταβληθέντος παραβόλου (μη φανταστείτε, μιλάμε για 20 ευρώ) και συμψήφισε και τα δικαστικά έξοδα ανάμεσα στους διαδίκους λόγω της μερικής νίκης και ήττας τους.

Για την ιστορία, στο εν λόγω δικαστήριο, το οποίο με την απόφασή του μπλόκαρε τη λήψη αναγκαστικών μέτρων είσπραξης ή διοικητικών μέτρων για τον εξαναγκασμό ή τη διασφάλιση της είσπραξης της οφειλής, που έχει γίνει σαν το γιοφύρι της Αρτας, το ελληνικό δημόσιο προέβαλε λόγους δημόσιου συμφέροντος. Δηλαδή αποτροπή της απώλειας εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού με επακόλουθο την επιβράδυνση ή ανατροπή της προγραμματισμένης δράσης από τη διοίκηση, που κωλύουν τη χορήγηση της αναστολής.

Το ερώτημα είναι τι σκοπεύει να κάνει επί της ουσίας από εδώ και πέρα το ελληνικό δημόσιο για την εξασφάλιση της είσπραξης της οφειλής από έναν πραγματικό μεγαλοοφειλέτη, αν και ο ίδιος μιλάει για παράνομο καταλογισμό του ποσού επικαλούμενος και τον σχετικό υψηλό φόρο που εκ των υστέρων κατέβαλε. Θα περιοριστεί σε τυπική έρευνα προσκομισθέντων και μόνο στοιχείων ή θα στραφεί στις offshore εταιρείες που είχαν εντοπιστεί στο παρελθόν και οι οποίες μπορεί να κρύβουν την πραγματική περιουσιακή κατάσταση, όπως σκάφη και ακίνητα;

Οπως αναφέρεται και σε σχετικό πόρισμα του ΣΔΟΕ, πίσω από τη δηλωμένη, πενιχρή όπως εμφανίζεται, περιουσιακή κατάσταση του Θέμου υπάρχουν λογαριασμοί μέσω ενός πλέγματος υπεράκτιων εταιρειών, όπως και κάποιες άλλες που λειτούργησαν για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και μετά διέκοψαν τη λειτουργία τους.

Ο εκδότης του «Πρώτου Θέματος» κατέχει και μειοψηφικό ποσοστό στην εταιρεία που εκδίδει την ομώνυμη εφημερίδα. Ομως αυτό έχει δοθεί στις τράπεζες ως εγγύηση για δάνεια που έχουν πάρει είτε ο ίδιος είτε το νομικό πρόσωπο που εκδίδει την εφημερίδα. Συνεπώς το δημόσιο δεν μπορεί να το κατάσχει.

Από τα δηλωθέντα πάντως εισοδήματά του για τα έτη 2014 και 2015, από τα προσκομισθέντα στο Διοικητικό Πρωτοδικείο έγγραφα, προκύπτει ότι οι αμοιβές του προέρχονται από μερίσματα νομικών προσώπων και από αμοιβή μέλους ΔΣ.

Οι ισχυρισμοί και η απόφαση

Η αίτηση του Θ. Αναστασιάδη στρεφόταν κατά του ελληνικού δημοσίου που εκπροσωπήθηκε εν προκειμένω από τον προϊστάμενο της ΔΟΥ ΙΓ΄ Αθηνών και παραστάθηκε διά δικαστικού πληρεξουσίου του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (ΝΣΚ). Ζητούσε την αναστολή εκτέλεσης της από 1.6.2017 υπ’ αριθμ. 4858 πράξης ταμειακής βεβαίωσης του προϊσταμένου της ΔΟΥ ΙΓ΄ Αθηνών, με την οποία βεβαιώθηκε σε βάρος του το ποσό των 4.973.500 ευρώ που του καταλογίστηκε με την 4428/2013 απόφαση του V Τμήματος Ελεγκτικού Συνεδρίου. Η απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου κατέστη αμετάκλητη με απόφαση της ολομέλειας του ίδιου δικαστηρίου (το 2017) με την οποία απορρίφτηκε η αίτηση Αναστασιάδη για αναίρεση της απόφασης καταλογισμού.

Το ποσό των 4.973.500 ευρώ καταλογίστηκε στον Θέμο Αναστασιάδη επειδή κρίθηκε ότι με την ιδιότητα του δημοσιογράφου και μετόχου εταιρειών που εκδίδουν έντυπα πανελλήνιας κυκλοφορίας είχε καταστεί υπόχρεος σε υποβολή δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης (ν. 3213/2003) και συνακόλουθα υπείχε ευθύνη για τη δικαιολόγηση της προέλευσης του ποσού που είχε καταθέσει τμηματικά (2.483.000 ευρώ και 2.487.500 ευρώ) στις 20.7.2007 σε κοινό με τη σύζυγό του λογαριασμό στην τράπεζα BNB Baribas.

Η άδηλη προέλευση

Οταν εντοπίστηκε το μαύρο χρήμα ο Θ. Αναστασιάδης ισχυρίστηκε ότι προερχόταν από τον εφοπλιστή Πάνο Λασκαρίδη, ο οποίος είχε αγοράσει μετοχές της εταιρείας του «Πρώτου Θέματος». Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε αργότερα, η εν λόγω συναλλαγή δεν έγινε ποτέ. Στη συνέχεια ο εκδότης υποστήριξε ότι όλα τα χρήματα προέρχονται από νόμιμα και φορολογημένα εισοδήματα, ισχυρισμός που επίσης κατέπεσε στο δικαστήριο καθώς αποτελούσαν νέα περιουσιακά στοιχεία που δεν είχαν δηλωθεί.

Σύμφωνα μάλιστα με το σκεπτικό της απόφασης-καταπέλτη του Ελεγκτικού Συνεδρίου, το επίμαχο ποσό είναι αδύνατον να ήταν χρήμα που ο εκδότης φύλαγε… κάτω από το στρώμα: «Το συνολικό ποσόν των επίμαχων καταθέσεων (4.973.500 ευρώ σε μετρητά) είναι άδηλης προέλευσης, διότι αφενός, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, δεν νοείται η κατοχή ενός τόσο σημαντικού χρηματικού ποσού εκτός τραπεζικού συστήματος, αφετέρου δεν προκύπτει ανάληψη αντίστοιχου με τις επίμαχες καταθέσεις ποσού από τους τραπεζικούς λογαριασμούς του καθ’ ου και της συζύγου του κατά τον χρόνο που προηγήθηκε της πραγματοποίησης αυτών, ενώ δεν διαπιστώθηκε η ύπαρξη αντίστοιχων τραπεζικών καταθέσεων κατά το πρόσφατο παρελθόν, ούτε εξάλλου ο καθ’ ου είχε δηλώσει κατοχή εις χείρας του οποιουδήποτε χρηματικού ποσού ως προϊόντος αποταμίευσης προηγούμενων ετών».

Το δημόσιο θα περιοριστεί σε τυπική έρευνα προσκομισθέντων και μόνο στοιχείων ή θα στραφεί στις offshore εταιρείες που είχαν εντοπιστεί στο παρελθόν;

Κατά τους ισχυρισμούς του Θέμου, όπως προβάλλονταν στην αίτηση αναστολής:

* Παρανόμως εχώρησε η ταμειακή βεβαίωση με βάση απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, η οποία δεν προβλέπεται ως νόμιμος τίτλος στους απαριθμούμενους στο άρθρο 2 παρ. 2 του ΚΕΔΕ (Κώδικας Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων), ενώ το Ελεγκτικό Συνέδριο στερούνταν δικαιοδοσίας, άλλως εσφαλμένως ερμήνευσε και εφάρμοσε τις ισχύουσες διατάξεις, οι οποίες απαιτούν ως προς την έννοια του αθέμιτου οφέλους την πρόκληση ζημιάς του δημοσίου με την εμπλοκή ιδιώτη.

* Η άμεση εκτέλεσή της θα του επιφέρει ανεπανόρθωτη οικονομική βλάβη καθώς το εισόδημά του, ενόψει των δανειακών υποχρεώσεων προς τραπεζικά ιδρύματα της εταιρείας συμφερόντων του με την επωνυμία ΑΡΘΡΟΝ Μονοπρόσωπη ΕΠΕ, διά της οποίας ασκεί την επαγγελματική δραστηριότητά του, δεν επαρκεί για την καταβολή ακόμη και τμηματικά σε δώδεκα (414.458,33 ευρώ τον μήνα) ή είκοσι τέσσερις (207.299,17 ευρώ τον μήνα) δόσεις κατόπιν ρύθμισης από τη φορολογική αρχή ενός τόσο υψηλού ποσού, δεν διαθέτει ακίνητη περιουσία ενώ έχει απολύτως περιορισμένες τραπεζικές καταθέσεις, απαραίτητες για την άσκηση της επαγγελματικής του δραστηριότητας.

* Ηδη καταβάλλει σημαντικά ποσά, κατόπιν ρύθμισης από την φορολογική αρχή για την εξόφληση οφειλών του ιδίου και της προαναφερθείσας εταιρείας. Θα επιβληθεί για την επίδικη οφειλή αναγκαστική κατάσχεση εις χείρας της ανωτέρω εταιρείας, από την οποία εξασφαλίζει αποκλειστικά τον βιοπορισμό αυτού και της οικογένειάς του (τρία τέκνα, από τα οποία τα δύο είναι ανήλικα), με αποτέλεσμα την παύση της λειτουργίας της αλλά και ηθική βλάβη καθώς θα φέρει το στίγμα του οφειλέτη ενός τόσο υψηλού ποσού το οποίο καταλογίστηκε παράνομα.

Για την απόδειξη των ισχυρισμών του ο αιτών Θ. Αναστασιάδης υπέβαλε και σειρά έγγραφων στοιχείων, όπως επικυρωμένα φωτοαντίγραφα του φόρου εισοδήματος για τα φορολογικά έτη από 2014 έως και 2016, βεβαίωση ότι δεν έχει ακίνητα αλλά και αντίγραφα κινήσεων τραπεζικών του λογαριασμών σε δύο ελληνικές τράπεζες με ελάχιστα διαθέσιμα υπόλοιπα που συνολικά προσεγγίζουν τα… 200 ευρώ.

Προσκόμισε και αντίγραφα συμφωνητικού μεταξύ της εταιρείας του ΑΡΘΡΟΝ και της Antenna ΑΕ, από τα οποία προκύπτει ότι η εταιρεία του ανέλαβε αντί αμοιβής να εξασφαλίσει στον σταθμό παρουσίαση εκπομπής οργανώνοντας την παραγωγή και αναλαμβάνοντας το πλήρες κόστος (συμπεριλαμβανομένης της αμοιβής του ίδιου και των λοιπών παρουσιαστών) με περίοδο ισχύος από το 2012 έως το 2017.

Το δικαστήριο σε ό,τι αφορά τον ισχυρισμό για την ΑΡΘΡΟΝ έκρινε:

* Οι προβαλλόμενοι λόγοι ανακοπής δεν παρίστανται προδήλως βάσιμοι, ώστε να δικαιολογείται για τον λόγο αυτό η αναστολή εκτέλεσης της προσβαλλόμενης πράξης ταμειακής βεβαίωσης.

* Η ηθική βλάβη που επικαλείται δεν είναι ανεπανόρθωτη γιατί ακόμη κι αν συντρέξει θα αποκατασταθεί πλήρως σε περίπτωση ευδοκίμησης της αγωγής του.

* Ο ισχυρισμός περί παύσης της λειτουργίας της εταιρείας του ΑΡΘΡΟΝ Μονοπρόσωπη ΕΠΕ ως συνέπεια της απώλειας των ρυθμίσεων των οφειλών της προς το ελληνικό δημόσιο και αδυναμίας της να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της από τραπεζικά δάνεια αφορά το συμφέρον του νομικού προσώπου και είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Λαμβάνοντας όμως υπόψη τα προσκομιζόμενα στοιχεία, στα οποία δεν αντιλέγει το ελληνικό δημόσιο, και ότι μοναδική πηγή των εισοδημάτων του είναι η συμμετοχή-απασχόλησή του στην ΑΡΘΡΟΝ –και χωρίς το δημόσιο να αντιλέγει σε αυτό–, το πολύ μεγάλο ύψος του καταλογισθέντος ποσού σε σχέση με τα εισοδήματά του, ανειλημμένες οικονομικές υποχρεώσεις και δη τη δόση των 3.264 ευρώ στην τράπεζα, τη συντήρηση του ίδιου και των τέκνων του, χωρίς ωστόσο να προβάλλει τυχόν ειδικές συνθήκες ή ιδιαίτερες ανάγκες διαβίωσης, η βλάβη που θα του προκληθεί παρίσταται ανεπανόρθωτη.

Γι’ αυτό και η αίτηση Αναστασιάδη έγινε εν μέρει δεκτή και ανεστάλη η εκτέλεση της ταμειακής βεβαίωσης της εφορίας κατά το μέρος που συνεπάγεται λήψη μέτρων σε βάρος των εισοδημάτων του που προέρχονται από την ΑΡΘΡΟΝ μέχρι τη δημοσίευση οριστικής απόφασης επί της ανακοπής.

 Documentonews.gr

Χάθηκε η μαγεία της Αποκριάς…

της Νεφέλης Λυγερού   

Διονυσιακός, μεσαιωνικός, έξω καρδιά… Έτσι τουλάχιστον υποτίθεται ότι είναι ο εορτασμός της Αποκριάς. Υπόσχεται να ξορκίσει έστω και για λίγο την κατήφεια και τη ρουτίνα. Τα τελευταία χρόνια, όμως, μοιάζει να απευθύνεται σ΄ ένα συγκεκριμένο κοινό: τα παιδία και τους δύστυχους γονείς τους που σέρνονται από παιδότοπο σε παιδότοπο.

Τα ενήλικα πάρτι στα σπίτια τείνουν να εκλείψουν και οι μαζικές εκδηλώσεις χαρακτηρίζονται στην πλειονότητά τους από ένα ψυχαναγκαστικό κέφι που μπορεί πολύ εύκολα να μετατραπεί σε υπαρξιακού τύπου κατάθλιψη. Η αποκριάτικη περιρρέουσα ατμόσφαιρα περιορίζεται σε μασκαρεμένους τηλεπαρουσιαστές, φτωχικά καρναβάλια και κακοπληρωμένους μπάρμεν και σερβιτόρες που μεταξύ των άλλων δεινών τους είναι υποχρεωμένοι και να εργάζονται μασκαρεμένοι υπό τους ήχους της τζομπίτζομπά και του κεντελαπόνγκο.

Και όμως. Κάποιες δεκαετίες πριν, η μικρή Αθήνα, η μικρή Θεσσαλονίκη, η μκρή Πάτρα μετατρεπόταν σε μία παρέα. Τα τερτίπια, οι σκοτούρες και τα αλληλοτρωγώματα που τριβέλιζαν ανέκαθεν τα μυαλά των Ελλήνων παραμέριζαν. Το μοναδικό θέμα συζήτησης στις παρέες ήταν τα «Μπαλ Μασκέ», όπως αποκαλούσαν τα πάρτι που γινόντουσαν σε σπίτια ή γνωστά ξενοδοχεία.

Ξεχώριζε εκείνο της «Μεγάλης Βρεταννίας», όπου όλοι πήγαιναν ντυμένοι ντόμινο με απαραίτητο αξεσουάρ τη μάσκα. Ετσι, μη γνωρίζοντας ποιος είναι ποιος, απολάμβαναν το απενεχοποιημένο φλερτ με απρόσμενα επακόλουθα, αφού λόγω μεταμφίεσης πολύ συχνά σύζυγοι πλησιάζαν τις συζύγους τους.

Ακολουθούσε το πάρτι του Ιππικού Oμίλου, της Ενωσης Θεατρικών Συγγραφέων, του ξενοδοχείου «Σεσίλ» στην Κηφισιά και του «Κινγκ Τζορτζ». Η ιδιοκτήτριά του Καίτη Καλκάνη οργάνωνε κάθε χρόνο στο Tudor Hall το περίφημο bal de tête, όπου οι καλεσμένοι κατέφταναν, έχοντας στολισμένο μόνο το κεφάλι.

Άνοιγαν τα σπίτια τους…

Πολλά σπίτια άνοιγαν τις πόρτες τους και δεχόντουσαν μεγάλες παρέες μασκαράδων. Για να τους επιτραπεί η είσοδος έπρεπε ο αρχηγός της παρέας να χτυπήσει το κουδούνι και να αποκαλύψει το πρόσωπό του, ενώ οι υπόλοιποι δεν όφειλαν να βγάλουν τη μάσκα τους, διατηρώντας έτσι ένα μυστήριο.

Μεγάλοι και μικροί χόρευαν τσα-τσα και τουίστ. Τότε, οι προσκλήσεις για τις περισσότερες εκδηλώσεις εστάλονταν και έναν μήνα πριν, ενώ συνήθως επέβαλαν ένα συγκεκριμένο θέμα. Εποχή άφησε ένα πάρτι με τίτλο «Μια βραδιά στο λιμάνι». Οι περισσότερες γυναίκες, μεταξύ αυτών και πολλές διασημότητες της εποχής, ντύθηκαν πόρνες της Τρούμπας.

Τη δεκαετία του ’60 βασίλισσα του καρναβαλιού είχε στεφτεί η Ζωζώ Σαπουντζάκη, ενώ λίγα βήματα πιο πίσω την ακολουθούσε η Ρίκα Διαλυνά. Τεράστια απήχηση είχαν και οι δημόσιοι αποκριάτικοι χοροί που οργάνωναν οι πρεσβείες, τα σωματεία, τα δημοτικά θέατρα.

Στου Ψυρρή και στην Πλάκα

Το μεγαλύτερο γλεντοκόπημα, όμως, γινόταν στις ξακουστές τότε ταβέρνες της Πλάκας και του Ψυρρή. Του Τζουτζούρη, του Καβαλλάρη, του Παπαχειμώνα, του Γάκη, του Ρούκουνα και τόσες άλλες. Από κόσμο γέμιζε ασφυκτικά και η Ομόνοια, ενώ στη γωνία της Πανεπιστημίου και Εμμανουήλ Μπενάκη γινόταν σωστό πανδαιμόνιο. Έστηναν ξέφρενο χορό στη μέση του δρόμου, εκεί κοντά στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη. Κάθε περαστικός, μάλιστα, συνήθως έβρισκε τον εαυτό του παρασυρμένο στο αυτοσχέδιο πάρτι, μέχρι που ο δρόμος και τα πεζοδρόμια δεν φαίνονταν από τις πιεροτίνες και τους ιππότες.

Στη δεκαετία του ’80, το αθηναϊκό καρναβάλι είχε ως επίκεντρο την Πλάκα, όπου μασκαράδες κάθε ηλικίας αλώνιζαν με μουσικές, ρόπαλα και ροκάνες, γέλια και φωνές, σερπαντίνες και χαρτοπόλεμο. Εξάλλου, ο εορτασμός των αποκριών δεν αφορούσε τους κοσμικούς, ούτε απαιτούσε χρήματα. Παρέες έβαζαν ρεφενέ από ένα 100αρικο και γλεντούσαν μέχρι το πρωί. Τραγουδούσαν στις ταβέρνες και ξεχύνονταν μέχρι και τη Δεξαμενή.

Αυτά αναλογίζομαι όταν βρίσκομαι και εγώ απόγευμα Σαββάτου σ’ ένα παιδικό αποκριάτικο πάρτι. Βαριεστημένοι γονείς έχουν συνοδεύσει τα καμάρια τους σ’ έναν γυμνό παιδότοπο που μάταια έχει ντυθεί εορτινά. Τα γνωστά και καθιερωμένα καρναβαλικά τραγούδια μας μετατρέπουν σε αποικία της Νοτίου Αμερικής, δίχως, όμως, να υπερκαλύψουν τα κλάματα, τις γκρίνιες και τα μικρά οικογενειακά δράματα που θα λάβουν χώρα τις επόμενες 2,5 ώρες που φαντάζουν με ατέρμονα έτη…  

slpress.gr

Εξαργυρώνει επιταγές ο Ερντογάν - Από την απεμπλοκή το 1996 στην κλιμάκωση του τσαμπουκά σήμερα

«Γραμμάτια» του παρελθόντος των ελληνοτουρκικών σχέσεων, «υπογεγραμμένα» από προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις, κρατά στα χέρια του ο Ερντογάν και απειλεί τη σημερινή ελληνική κυβέρνηση ότι ήρθε η ώρα να εξαργυρωθούν.

Η κλιμάκωση της έντασης των τελευταίων ημερών γύρω από τα Ίμια, αλλά και η συμφωνία εκτόνωσης της έντασης, την οποία αποδέχτηκε ο Έλληνας πρωθυπουργός ύστερα από τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον Τούρκο ομόλογό του, επαναφέρουν στο προσκήνιο μια οδυνηρή εκκρεμότητα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία μπορεί να «σκάσει» ανά πάσα στιγμή και να προκαλέσει πολιτική ζημιά στην κυβέρνηση και ανεπανόρθωτη καταστροφή στη χώρα.

Για να γίνει αντιληπτό τι παίζει στα Ίμια θα πρέπει να φρεσκάρουμε λίγο τη μνήμη μας και να θυμηθούμε πώς και με τι όρους έγινε η διαδικασία απεμπλοκής από την κρίση του 1996.

Τότε, το 1996, Ελλάδα και Τουρκία δεσμεύθηκαν εγγράφως να απομακρύνουν στρατιώτες, πλοία και σημαίες από τα Ίμια και πέριξ αυτών, αλλά και να μην επιστρέψουν στην περιοχή. Η συμφωνία αποτυπώθηκε (επαναλαμβάνουμε) γραπτώς σε επίσημη επιστολή του Αμερικανού υπ. Εξωτερικών Γουόρεν Κρίστοφερ προς τους ομολόγους του της Ελλάδας και της Τουρκίας, με ημερομηνία 6 Φεβρουαρίου 1996.

Από τότε και με αυτόν τον τρόπο οι ΗΠΑ επικύρωσαν τον ρόλο του μεσολαβητή μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά ταυτόχρονα και τον ρόλο του εγγυητή των συμφωνηθέντων, καθώς ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, που διαχειρίστηκε την κρίση, ανησυχούσε για τον κίνδυνο νέου επεισοδίου και πιθανής σύρραξης, εάν η μία ή η άλλη πλευρά δεν τηρούσε τις δεσμεύσεις της.

Η εν λόγω επιστολή Κρίστοφερ (την είχε φέρει στη δημοσιότητα πριν από μερικά χρόνια η εφημερίδα «Καθημερινή») παραδόθηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 1996 στον τότε υπουργό Εξωτερικών Θ. Πάγκαλο από τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα εκείνης της εποχή Τόμας Νάιλς. Την ίδια επιστολή παρέδωσε στον Τούρκο ΥΠΕΞ εκείνης της εποχής Ντ. Μπαϊκάλ ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Τουρκία.

Η επιστολή αυτή σημείωνε:

«Οι διαβεβαιώσεις που μας προσέφεραν η Ελλάδα και η Τουρκία ότι θα απομάκρυναν τα πλοία, το προσωπικό και τις σημαίες – με έναν αλληλοδιαδοχικό και συντονισμένο τρόπο – επέτρεψαν σε κάθε πλευρά να υποχωρήσει από το χείλος (του πολέμου) με αξιοπρέπεια. Η κυβέρνηση (της μιας χώρας) μας έχει διαβεβαιώσει ότι δεν θα τοποθετήσει τη σημαία της ή οπλισμένο προσωπικό της στις νησίδες, ούτε θα τοποθετήσει πλοία κοντά στις νησίδες. Προσδίδουμε μεγάλη βαρύτητα σε αυτή τη διαβεβαίωση από έναν σύμμαχο του ΝΑΤΟ. Προσδίδουμε εξίσου μεγάλη βαρύτητα στις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησής σας ως προς τα ίδια, και το έχουμε διαβιβάσει προφορικά και γραπτώς στην κυβέρνηση (της άλλης χώρας)».

Για τους αμύητους στη διπλωματική πρακτική και ορολογία, αυτό που συνάγεται από την αποδοχή αυτής της επιστολής από την ελληνική κυβέρνηση (του Κώστα Σημίτη) είναι ότι η Ελλάδα αποδέχεται ότι οι νησίδες των Ιμίων είναι «γκρίζα ζώνη» και όχι μια περιοχή όπου η Ελλάδα ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Τότε, εκείνη την εποχή, αυτή η απώλεια εδάφους χαρακτηρίστηκε «ρεαλιστική πολιτική» με την οποία ο ηγέτης της χώρας απέφυγε τον πόλεμο. Κατά μια άλλη εκδοχή, με αυτόν τον ρεαλισμό η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη κατάφερε να χάσει έδαφος χωρίς να ρίξει ούτε μια τουφεκιά…

Επισφράγιση της ήττας

Οι ΗΠΑ, έχοντας αναλάβει την εγγύηση των συμφωνηθέντων, έναν χρόνο αργότερα προχώρησαν σε μια ακόμη κίνηση προκειμένου να καλύψουν κάτω από την ομπρέλα τους ολόκληρη την ελληνοτουρκική διένεξη με την ελπίδα ότι ο χρόνος θα την εκτονώσει.

Έτσι, λοιπόν, στις 8 Ιουλίου 1997, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη και με την επίβλεψη της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μαντλίν Ολμπράιτ, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κ. Σημίτης και ο Πρόεδρος της Τουρκίας Σ. Ντεμιρέλ, περιστοιχιζόμενοι από τους υπουργούς Εξωτερικών Πάγκαλο και Τζεμ, υπογράφουν συμφωνία με σκοπό «τη μείωση της έντασης στο Αιγαίο και την απομάκρυνση του κινδύνου σύρραξης ανάμεσα στις δύο χώρες».

Η συμφωνία έμεινε στην Ιστορία ως «Συμφωνία της Μαδρίτης». Στη συμφωνία αναφέρεται:

«Και οι δύο χώρες θα αναλάβουν προσπάθεια να προωθήσουν διμερείς σχέσεις, που θα βασίζονται σε:

Αμοιβαία δέσμευση για την ειρήνη, την ασφάλεια και τη συνεχή ανάπτυξη σχέσεων καλής γειτονίας.

Σεβασμό της κυριαρχίας της κάθε χώρας.

Σεβασμό των Αρχών του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Συνθηκών.

Σεβασμό στα νόμιμα, ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της κάθε χώρας στο Αιγαίο, τα οποία έχουν μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία τους.

Δέσμευση αποφυγής μονομερών ενεργειών στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και της επιθυμίας, ώστε να αποτραπούν συγκρούσεις οφειλόμενες σε παρεξήγηση.

Δέσμευση διευθέτησης των διαφορών τους με ειρηνικά μέσα, στη βάση αμοιβαίας συναίνεσης και χωρίς τη χρήση βίας ή την απειλή βίας».

Η Άγκυρα ζητά τα κέρδη

Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά. Η «ισχυρή Ελλάδα» των εκσυγχρονιστών του Κώστα Σημίτη αποδείχτηκε μια φούσκα, η οποία χρεοκόπησε και βρίσκεται υπό ασφυκτική οικονομική εποπτεία και πολιτικό έλεγχο. Η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν προβάλλει ως ισχυρή περιφερειακή δύναμη και διεκδικεί την αυτονομία κινήσεων που επιβάλλει η εξυπηρέτηση των συμφερόντων της. Αυτό το τελευταίο έχει οδηγήσει την Τουρκία «μακριά» από την αμερικανική αγκάλη και τον έλεγχο. Οι τριβές στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις στη Συρία λίγο απέχουν από το να εξελιχθούν σε ανοιχτή ρήξη και σύγκρουση. Υπό αυτήν την έννοια ο αμερικανικός διαμεσολαβητικός ρόλος και οι παρεμβάσεις της Ουάσιγκτον στα ελληνοτουρκικά δεν έχουν καταλυτική σημασία για τις τουρκικές αποφάσεις, εκτός ίσως από το πεδίο του διπλωματικού παζαριού στο οποίο επιδίδονται με τους Αμερικανούς με ίσους όρους.

Με πιο απλά λόγια, η Άγκυρα μπορεί να παζαρεύει με τους Αμερικανούς το στάτους στο Αιγαίο, διεκδικώντας κέρδη ή ανταλλάγματα στα υπόλοιπα ανοιχτά ζητήματα (Κουρδικό, Συρία) που την απασχολούν. Σε κάθε περίπτωση, η Αθήνα αντιλαμβάνεται ότι η αμερικανική προστασία στην οποία έχει επενδύσει δεν είναι ούτε τόσο ισχυρή ούτε δεδομένη…

topontiki.gr