Δικαστές ΣτΕ: Oταν υποχωρούν οι θεσμοί, το κενό καλύπτει η βία

«Η απονομή της δικαιοσύνης προϋποθέτει νηφαλιότητα, ηρεμία και πολιτισμένο διάλογο, με ανταλλαγή επιχειρημάτων και σεβασμό της αντίθετης γνώμης», αναφέρουν σε ανακοίνωσή τους οι δικαστικοί λειτουργοί του ΣτΕ οι οποίοι πέρα από την αυτονόητη καταδίκη της χθεσινής επίθεσης ζητούν από την Πολιτεία μέτρα φύλαξης του κτιρίου και άμεση απόδοση ευθυνών.

«Οι πολίτες ας αναλογιστούν ότι το κενό που προκύπτει από την υποχώρηση των θεσμών της δημοκρατίας, μεταξύ των οποίων και η δικαιοσύνη, καλύπτει η ωμή βία που παραπέμπει σε πρωτόγονες κοινωνίες», υπογραμμίζουν ακόμη.

Συγκεκριμένα αναφέρουν:

«Με αφορμή την χθεσινή απογευματινή επίθεση μελών “συλλογικοτήτων” στο κτίριο του Συμβουλίου της Επικρατείας την ώρα που βρισκόταν σε εξέλιξη διάσκεψη της Ολομέλειας του Δικαστηρίου, με αποτέλεσμα την πρόκληση υλικών φθορών και τον ελαφρύ τραυματισμό του μοναδικού αστυνομικού φρουρού, η Ένωση Δικαστικών Λειτουργών του Συμβουλίου της Επικρατείας δηλώνει τα εξής:

1. Οι δικαστές δεν ανοίγουμε ποτέ διάλογο με πρόσωπα, τα οποία μετέρχονται βίαια μέσα για να κάμψουν το φρόνημα και να επηρεάσουν την κρίση μας. Ενέργειες, όπως η χθεσινή, το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να μετακυλήσουν στους πολίτες, το συμφέρον των οποίων υποτίθεται ότι εξυπηρετούν, το βάρος για την αποκατάσταση των ζημιών. Η απονομή της δικαιοσύνης προϋποθέτει νηφαλιότητα, ηρεμία και πολιτισμένο διάλογο, με ανταλλαγή επιχειρημάτων και σεβασμό της αντίθετης γνώμης.

2. Πέρα από την αυτονόητη καταδίκη της χθεσινής επίθεσης, απαιτούμε από τα αρμόδια όργανα της Πολιτείας να ενεργήσουν πάραυτα για την αποτελεσματική φύλαξη του κτιρίου και τον εντοπισμό και την απόδοση ποινικής ευθύνης στους αυτουργούς, φυσικούς και ηθικούς, της ενέργειας αυτής, που στρέφεται ευθέως κατά του συνταγματικά και δημοκρατικά κατοχυρωμένου θεσμού της δικαιοσύνης.

3. Οι πολίτες ας αναλογιστούν ότι το κενό που προκύπτει από την υποχώρηση των θεσμών της δημοκρατίας, μεταξύ των οποίων και η δικαιοσύνη, καλύπτει η ωμή βία που παραπέμπει σε πρωτόγονες κοινωνίες».

kathimerini.gr

Ο βιαστής είναι στη Βουλή, στο σπίτι, στο σχολείο

Η βία κατά του Μπουτάρη δεν έχει τέλος. Γιατί και ο πόλεμος ανακοινώσεων πάνω από την κλωτσοπατινάδα, βία είναι. Και οι δικολογίες από δω κι από κει, επίσης. Γιατί η βία δεν έχει ιδεολογία. Κρύβεται πίσω από ιδεολογίες. Χρησιμοποιεί την ιδεολογία για να εκφραστεί. Η βία είναι η έκφραση της αμορφωσιάς. Της απολιτισιάς. Που κυριαρχεί στη χώρα.

Η βία είναι η μαμή της ιστορίας, λέει η διαλεκτική. Μόνο που είναι η μαμή ΑΥΤΗΣ της ιστορίας. ΑΥΤΟΥ του ανθρώπινου μοντέλου. Όχι του ανθρώπινου μοντέλου που έχει για πρότυπο την εξέλιξή του από πιθηκοειδές σε διανοητικό άνθρωπο. Αλλά τη διαιώνιση του πιθηκάνθρωπου. Τη δικαιολόγηση της ύπαρξής του και της διαιώνισής του μόνο και μόνο επειδή μέχρι σήμερα η βία είναι η μαμή της Ιστορίας!

Όποιος αναζητάει το χέρι που όπλισε τη βία κατά του Μπουτάρη δεν έχει παρά να κοιτάξει στην οικογένεια και στα σχολεία. Στην οικογένεια που παράγονται τα πρότυπα και που εκφράζονται και ψηφίζονται οι ιδεολογικοί δρόμοι. Από πατεράδες και μανάδες. Και στα σχολεία, που παράγεται η κρατική νομιμοποίηση της βίας. Είτε είναι τα σχολεία που διδάσκουν Κοτζαμάνηδες, είτε που διδάσκουν Θεοφιλογιαννάκους, είτε Καλαμπόκες, είτε είναι τα σχολεία που διδάσκουν τους φονιάδες της ΟΠΛΑ και τους απογόνους της, μέχρι την ηρωοποίηση των πιο ακραίων μορφών «πάλης». Δήθεν ταξικής, δήθεν εθνικής, δήθεν λαϊκής, δήθεν πατριωτικής.

Όλες αυτές οι βίες δεν είναι παρά το προσωπείο μιας αμορφωσιάς. Αναπαράγονται από ανθρώπους που προσδοκούν την εκτόνωση και τη νίκη. Από ανθρώπους που αισθάνονται ηττημένοι. Και που δεν έχουν την επάρκεια να ξέρουν ότι μια τέτοια νίκη δεν έρχεται ποτέ. Γιατί η βία γεννάει βία. Η νίκη δημιουργεί ηττημένους που ζητάνε εκδίκηση. Ρεβανς. Το αίμα ζητάει αίμα.

Το ανθρώπινο είδος, και όχι μόνο το ελληνικό, βρίσκεται ακόμα σ αυτό το στάδιο. Σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ειρήνη και η ευημερία, όπου υπάρχει, είναι χτισμένη από το αίμα και τον πλούτο άλλων ανθρώπων. Που χτυπάνε ή θα χτυπήσουν μια μέρα ηχηρά την πόρτα. Και, όπως έχει δείξει αλάνθαστα η Ιστορία, ο αγριότερος και πιο πεινασμένος θα νικήσει. Κι ο πιο χορτάτος θα ηττηθεί.

Η επίθεση στον Μπουτάρη είναι η επίθεση της ΕΚΟΦ, η επίθεση στον Πανούση και στον Συρίγο. Είναι η επίθεση στον Μπακογιάννη και στον Καλτέζα και στον Γρηγορόπουλο και στον Φύσσα. Είναι η επίθεση του Μπέου και του Σαββίδη. Είναι η καφρίλα στα γήπεδα και στους οπαδούς. Είναι η επίθεση της αμάθειας. Του μίσους. Του θρίαμβου των συναισθημάτων επί της λογικής. Το πιο σημαντικό και αντιφατικό: Είναι ο θρίαμβος της πρωτόγονης σκέψης επί της διαλεκτικής! Είναι η επίθεση ενός ανθρωποειδούς. Όχι ενός Ανθρώπου.

Το έχω ξαναγράψει, ο άνθρωπος είναι ακόμα μακριά από την ανθρώπινη ικανότητά του. Είναι ακόμα έρμαιο των πρωτόγονων συναισθημάτων του. Στην πλειονότητά του. Ακόμα ξοδεύει κόπο και πλούτο παίζοντας πολέμους και φαντασιωνόμενος εχθρούς και φίλους, αντί να μοιράζεται τον πλούτο της Γής. Ακόμα χειρότερα, κακομεταχειρίζεται και καταστρέφει ένα κομμάτι από τον πλούτο της Γης. Ζει μια μετα Κρομανιόν εποχή.

Όσο λιγότερη η Παιδεία τόσο πιο πρωτόγονη η κοινωνία. Και τόσο πιο συχνή και έντονη η βία. Όσο λιγότερη Παιδεία τόσο πιο άδικοι οι νόμοι. Και όσο πιο άδικη η εφαρμογή των νόμων τόσο πιο βίαιη η αντίδραση από τους αδικούμενους. Η Ελλάδα είναι σ αυτή την κατάσταση. Η πολιτική της ελιτ παράγει αδικία και εύνοια ανισομερή. Είναι διεφθαρμένη. Παράγει βίαιη αντίδραση από τους αδικούμενους.

Ταυτόχρονα, η Παιδεία που παράγει στα σχολεία είναι αναπαραγωγή βίας. Παλιά ήταν αντικομμουνιστική και εθνικιστική. Μετά έγινε αντιδεξιά και πατριωτική. Μετά έγινε ανεκτική σε όλα αρκεί να πλουτίζουμε! Τώρα έχει γίνει αντιδυτική, αντιδεξιά, αντεθνικιστική, αντισυστημική. Και επειδή το αντί είναι αντίθεση και δεν είναι θέση, μοιραία η θέση είναι η βία απέναντι στον αντί! Κι αυτό εκφράζεται παντού. Στο σπίτι, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο δρόμο και, κυρίως, στο διαδίκτυο. Βία στο διαδίκτυο με τη σέσουλα. Σαν νοοτροπία. Αυτοσκοπός! Πέσιμο για το πέσιμο!

Όλη αυτή την καφρίλα, που είναι κυρίαρχη στην ελληνική κοινωνία, ακόμα κι αν δεν εκφράζει την πλειονότητα του πληθυσμού (ας είχε το θάρρος η πλειονότητα να υπερασπιστεί τον «πολιτισμό» της) γεννιέται και πυροδοτείται από την πολιτική της καθοδήγηση. Από τους κυβερνήτες της. Που όταν είναι στην αντιπολίτευση ουρλιάζουν ενάντια στη βία της εξουσίας και όταν γίνουν κυβέρνηση αναπαράγουν το ίδιο πρότυπο με τους προηγούμενους.

Η διαφορά με όλους τους προηγούμενους της μεταπολίτευσης είναι ότι καμιά εξουσία δεν μετέτρεψε τη βία σε κυρίαρχο σύνθημά της προκειμένου να κερδίσει την εξουσία, να τη διατηρήσει, και για μερικούς άφρονες να κάνει και επανάσταση! Δημιουργώντας διχασμό στο λαό για να αποχτήσει «στρατό». Αυτή, στην αναπαραγωγή της βίας είναι η χειρότερη κυβέρνηση.

Επειδή με την αντιδιαλεκτική της σκέψη θεωρεί την αμορφωσιά στοιχείο του απλού λαού, τον οποίο λατρεύει. Και λατρεύει έτσι και την αμορφωσιά του! Αφού είναι λαϊκό στοιχείο! Και επαίρεται γι αυτήν! Η μόρφωση είναι προσόν των πλουσίων! Είναι αποτέλεσμα πλούτου.

Οι αμόρφωτοι αυτοί τύποι δεν ξέρουν ότι από τους μορφωμένους γεννήθηκε κάθε απελευθέρωση στην ανθρώπινη ιστορία. Και πως η μεγαλύτερη δύναμη του λαού είναι η μόρφωση. Και του καθενός ατομικά. Όχι η μόρφωση με το πτυχίο στο χέρι, που δεν ξέρεις τι να το κάνεις και βρίζεις τον καπιταλισμό και την τρόικα. Η μόρφωση να μάθεις να σκέφτεσαι και να κρίνεις. Όχι να συλλέγεις απλώς και μόνο πληροφορίες, όπως ταϊζουν τα ελληνόπουλα οι ινστρούχτορες εδώ και 4 δεκαετίες. Για τη δική τους ευκολία. Αλλά η μόρφωση να κρίνεις τις πληροφορίες. Η μόρφωση χαρακτήρα. Η διαμόρφωση. Ο πλούτος της ποικιλίας και της αρμονικής συνύπαρξης. Η μόρφωση να βλέπεις από πολλές μεριές ένα πράγμα. Να κατανοείς. Να καταλαβαίνεις. Να ερμηνεύεις. Αντ αυτών, το μοντέλο που θέλει να παράγει η χώρα είναι ένα και το ίδιο. Είτε δεξιό είτε αριστερό: Να κονομάς! Άμα κονομάς είσαι ευτυχής. Πιο ευτυχής, ο ψυχίατρος του παιδιού σου.

Η βία κατά του Μπουτάρη και κατά οποιουδήποτε στη χώρα της ανομίας και της πολιτικής αλητείας σαν κυρίαρχης σκέψης και νοοτροπίας είναι αποτέλεσμα έλλειψης Παιδείας. Από την οποία πάσχουν κι όλοι αυτοί που θυμήθηκαν τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, την ώρα που υπερασπίζονται την καφρίλα των μπάχαλων. Επειδή αυτοί δεν καταδικάζουν τη βία. Ούτε την αντιμάχονται. Καταδικάζουν τη βία που δεν είναι συγγενής τους. Για να εξοπλίζουν το χέρι των συγγενών τους. Σε έναν πόλεμο επικράτησης. Όπου η ιδεολογία είναι το τυράκι. Και οι οπαδοί τα ποντίκια.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης       

Οι άνθρωποι με την καθαρή ψυχή

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στον κόσμο ετούτο, που βλέπουν τη ζωή με άλλο μάτι. Δεν τους συναντάς συχνά.

Μα όταν αυτό συμβεί, θα τους αναγνωρίσεις.

Θα σε κοιτάξουν στα μάτια, στο βλέμμα τους θα δεις να απλώνονται θάλασσες ολόκληρες.

Δεν θα σου μιλήσουν εύκολα, μα όταν τους δώσεις την ευκαιρία θα αναγνωρίσεις την γαλήνη στις κουβέντες τους.

Είναι εκείνος ο νεαρός που θα ακούσεις το «ευχαριστώ» απο το στόμα του με μεγάλη ειλικρίνεια.

Και εκείνη η κοπέλα που θα σου ζητήσει συγγνώμη επειδή σκόνταψε πάνω σου στον δρόμο, και θα το εννοεί.

Άνθρωποι απλοί, αλλά και σπάνιοι ταυτόχρονα.

Απο το στόμα τους θα ακούς πάντοτε μια καλημέρα και μια καληνύχτα.

Αγαπούν την αλήθεια, το δίκαιο και την ευγένεια.

Έχουν μπέσα.

Έχουν λίγη παραπάνω αισιοδοξία μέσα τους και είναι διατεθειμένοι να στην δώσουν. Παρ’την κι άντε στη δουλειά σου.

Άνθρωποι που ίσως πέρασαν πολλά, δύσκολα ή εύκολα.

Έζησαν στιγμές έντονες που καταδίκασαν τον ίδιο τους τον εαυτό, χωρίς στην πραγματικότητα να φταίνε. Έδωσαν μάχη με την ζωή σε όλα τα επίπεδα.

Καθένας απο αυτούς έχει να σου διηγηθεί μια ιστορία.

Δεν θα το κάνει όμως. Πρέπει να τον κερδίσεις.

Να τους ακούς προσεκτικά γιατί σπάνια μιλούνε. Μισούν τις φλυαρίες.

Στέκονται πίσω σου και όχι μπροστά σου.

Άνθρωποι με καθαρή ψυχή.

Άνθρωποι ευλογημένοι.

(Μυστικό.)

Είναι άνθρωποι σαν εσένα ψυχή μου, που ξεχνάς πόσο υπέροχος είσαι.

Να θυμάσαι να είσαι εσύ, με ότι κι αν κουβαλάς στην πλάτη σου! Και να είσαι καλά!

Κατερίνα Λεβαντή

Photo: Author/Depositphotos     

Ποιος μπορεί να εμποδίσει την άνοιξη στη ζωή σου; Ποιος άλλος εκτός από σένα;

Μέχρι τώρα ήσουν συμβατή, υποταγμένη στο οικογενειακό σου πλαίσιο και τους άγραφους κανόνες του. Είχες την ψευδαίσθηση πως ζούσες μες τις σχέσεις σου ειρηνικά, χωρίς καβγάδες, διενέξεις, και εκφρασμένες εντάσεις. Οι θέσεις των άλλων στη σχέση σας δεν κατέληγαν ποτέ σε αντιπαραθέσεις, αφού πάντα γίνονταν δικές σου θέσεις.

Κι όσο εσύ προσαρμοζόσουν στις, φανερές ή αφανείς, απαιτήσεις των άλλων, οι κεφαλαλγίες, οι ημικρανίες, οι δερματικές σου παθήσεις, τα τικς σου, η γαστροοισοφαγική σου παλινδρόμηση, ο κωλικός στομάχου, ή εντέρου παρουσίαζαν έξαρση. Όλο και πιο συχνά, όλο κι εντονότερα…

Πάχαινες ανεξέλεγκτα, είχες σχεδόν μόνιμη αϋπνία, παράλογες κρίσεις πανικού και φοβίες. Έτρεχες στους γιατρούς και σου έλεγαν πως δεν έχεις τίποτα οργανικό. Αλλά εσύ, αν και δεν ήξερες το γιατί, συνέχιζες να ανησυχείς. «Μα αφού οι δικοί μου λένε τα καλύτερα για μένα, αφού όλοι με αγαπάνε…γιατί τίποτα μέσα μου δεν πάει καλά;» αναρωτιόσουν.

Κάθε φορά όμως που σου περνούσε αυτή η ιδέα απ’ το μυαλό, έτρωγες δυο γλυκά παραπάνω, και…ούτε γάτα ούτε ζημιά! Σήμερα, αρχίζει να σ’ ενοχλεί που καταβάλλεις τόσο κόπο για να μην ενοχλείς κανέναν με τα θέλω, με την παρουσία σου. Αρχίζει να σε πειράζει που συνέχεια λες: «Δεν πειράζει…». Αρχίζει να σ΄ενοχλεί η ολοένα κι εντονότερη μέσα σου φωνή που ουρλιάζει, γιατί εσύ δεν φώναξες ποτέ σε κανέναν.

Εκνευρίζεσαι με το παραμικρό, γιατί δεν θύμωσες, όταν ήθελες, με τα μεγάλα. Αν και σε τρομάζει η επιτακτική ανάγκη σου να ανοίξεις το στόμα σου, όχι αυτή τη φορά για να φας, να «καταπιείς» τα αρνητικά σου συναισθήματα, αλλά για να βάλεις σε λέξεις αυτά που ποτέ δεν άρθρωσες, μια φωνή μέσα σου σε πιέζει να το κάνεις. Φοβάσαι που όλοι αρχίζουν να σε «φοβούνται», αλλά πιο πολύ φοβάσαι τον εαυτό σου που – για πρώτη φορά – φοβάται λιγότερο το φόβο του… Έχεις πρόσφατα ξεκινήσει ψυχοθεραπεία.

Μου λες: «Το μέσα μου αλλάζει, κι αυτό…με τρομάζει…». Κι εγώ σου απαντώ πως τα χιόνια άρχισαν ήδη να λιώνουν στις βουνοκορφές. Τα ρυάκια συνάγουν άφθονα τα νερά κι ενώνονται στους φουσκωμένους, τους βιαστικούς χειμάρρους. Και οι χείμαρροι γίνονται ποτάμι. Και το ποτάμι φρέσκο, ξυπνά λες κι από λήθαργο, παφλάζοντας ορμητικό ψάχνει το δρόμο του προς την πλατιά τη θάλασσα.

Πράγματι, όλα σηματοδοτούν την άνοιξη που μπαίνει…!Κι ο χειμώνας φοβάται που αργοπεθαίνει…. Ποιος μπορεί να εμποδίσει τον ήλιο, το χάραμα, που ανατέλλει; Ποιος να κρύψει, ποιος να φυλακίσει την άνοιξη; Ποιος άλλος, εκτός από σένα;

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γρηγόρη Βασιλειάδη «Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι» από τις εκδόσεις i write.gr

 enallaktikidrasi.com

   

Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;

«Είναι πολύ πιθανό -σε συγκλονιστικό βαθμό πιθανό, θα έλεγε κανείς- ότι πάντα θα μαθαίνουμε περισσότερα για την ανθρώπινη ύπαρξη από τα μυθιστορήματα παρά από την επιστήμη της ψυχολογίας.»

Νόαμ Τσόμσκι

«Η έσχατη πίστη είναι να πιστεύεις σ’ ένα μύθο, που γνωρίζεις ότι είναι μύθος, αλλά δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πιστέψεις.»

Γουάλας Στίβενς

~~~~~~~~~~~~~~~~

Η διαπίστωση του Τσόμσκι δεν είναι καθόλου πρωτότυπη. Οι καλλιτέχνες, και ιδιαίτερα οι λογοτέχνες, φαίνεται ότι αντιλαμβάνονται και περιγράφουν την ανθρώπινη ύπαρξη (φύση-ψυχή-διάνοια-συμπεριφορά-κατάσταση-καταδίκη κλπ) καλύτερα και πάντα νωρίτερα απ’ τους επιστήμονες.

Κάποιοι θα σκεφτούν ότι αυτό συμβαίνει γιατί ο συγγραφέας ασχολείται με τον άνθρωπο ολιστικά, κι όχι με κάποιο από τα μέρη του -ψυχολογικά, κοινωνιολογικά, φυσιολογικά, ανθρωπολογικά, βιολογικά κλπ.

Κάποιοι άλλοι θα σκεφτούν ότι μπορεί οι καλλιτέχνες να αντιλαμβάνονται τον κόσμο ενορατικά-διαισθητικά, πηγαίνοντας απ’ το Α στο Κ, χωρίς να χρειαστεί να περάσουν τα ΒΓΔΕΖΗΘΙΚΛ.

Όμως μάλλον άλλη είναι η λύση. Ο συγγραφέας μπορεί ν’ αντιληφθεί καλύτερα τα των ανθρώπων, γιατί το αντικείμενο του στοχασμού του είναι πρωτίστως ο ίδιος του ο εαυτός.

Καθώς ομφαλοσκοπεί και γράφει για την υποκειμενική του αλήθεια τυχαίνει πολλές φορές να γίνεται πιο αντικειμενικός απ’ τους επιστήμονες, και να καθρεφτίζει στο έργο του όλους τους ανθρώπους.

~~

Αυτό πέτυχε και η Βιρτζίνια Γουλφ, που καθώς προσπαθούσε να αντιπαλέψει και να κατανοήσει τους προσωπικούς της δαίμονες, κατάφερε να προβλέψει θεωρίες του νου που η νευροεπιστήμη ξεκίνησε να ψηλαφεί ογδόντα χρόνια αργότερα.

Το 1920, κι αφού είχε γράψει δύο αδιάφορα μυθιστορήματα (βικτοριανά και νατουραλιστικά, όπως αυτά που όλοι έγραφαν τότε), γεννήθηκε στη Γουλφ η ιδέα για ένα «νέο μυθιστόρημα».

Χωρίς τραπεζάκια για το τσάι και ταπετσαρίες άμαξας και παντογνώστες αφηγητές. Ήθελε να καταφέρει να αποδώσει λογοτεχνικά το χάος του νου της.

Η Γουλφ υπέφερε σε όλη της τη ζωή από ψυχικές διαταραχές -κάθε είδους. Οι βιογράφοι της διέγνωσαν διπολική διαταραχή (μανιοκατάθλιψη), νευρική ανορεξία, κρίσεις άγχους και μερικές ακόμα ψυχικές ιδιαιτερότητες.

Και μόνο που κατάφερε να γράψει τόσο σπουδαία μυθιστορήματα είναι άξια θαυμασμού.

Όμως καθώς εντρυφούσε στη λειτουργία του δικού της παράδοξου εγκεφάλου μυθιστορώντας, η Γουλφ μπόρεσε να αποδώσει αριστουργηματικά τη μυθική εκείνη ύπαρξη που συνήθως αποκαλούμε «εαυτό».

~~

Η Βιρτζίνια Γουλφ αντιλήφθηκε ότι ο «εαυτός» είναι μια επινόηση του νου. Και χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να το παραδεχτούν κι οι επιστήμονες.

Η νευροεπιστήμη το διατύπωσε κάπως έτσι: «Ο εαυτός αυτοεπινοείται. Παίρνουμε τις σκόρπιες σκέψεις, τα εξωτερικά ερεθίσματα, τα άστατα συναισθήματα, τις πεποιθήσεις, τις ήδη υπάρχουσες γνώσεις, και τα συναρμόζουμε όλα σε κάτι στέρεο, αυτό που αποκαλούμε εαυτό, εγώ.»

Η ενότητα του νου είναι ένας μύθος. Ένας μύθος που έχουμε ανάγκη, για να μπορούμε να συναρμολογούμε τα «θραύσματα».

Γράφει στο ημερολόγιο της η Γουλφ: «Είμαστε θραύσματα και μωσαϊκά, και όχι, όπως πίστευαν, ατόφιες, συμπαγείς, αμετάβλητες ενότητες.»

Ίσως ν’ ακούγεται υπερβολικά λογοτεχνικό και φιλοσοφικό κάτι τέτοιο, αλλά πειράματα επί πειραμάτων έχουν δείξει ότι οποιαδήποτε αισθητηριακή εμπειρία διατηρείται στη βραχυπρόθεσμη μνήμη μόλις για δέκα δευτερόλεπτα, ένα θραύσμα.

Έπειτα ο νους ανασυνθέτει την πραγματικότητα από θραύσματα εντυπώσεων και αναμνήσεων, συνήθως αναδομώντας κατά το δοκούν.

~~

Πιο ανησυχητική ακόμα είναι η απουσία μιας συγκεκριμένης περιοχής στον εγκέφαλο, όπου θα έπρεπε να συνταιριάζονται οι αποσπασματικές στιγμές, τα θραύσματα.

Η επιστήμη του εγκεφάλου έδειξε ότι δεν υπάρχει κάποιο «ανθρωπάκι», ένα κομμάτι του εγκεφάλου που να κάνει κουμάντο, ένας μονάρχης, ένας ηγεμόνας, έστω ένας αιρετός.

Ο νους λειτουργεί ολιστικά, δίχως ιεραρχίες και ηγέτες.

Μες στο κρανίο μας υπάρχει ένα πολύβουο πλήθος ισότιμων κυττάρων, τα οποία βρίσκονται σε μόνιμη διαμάχη και συνεργία, για το ποιες αισθήσεις και ποια αισθήματα θα πρέπει να γίνουν αντιληπτά, ποιες αποφάσεις να παρθούν, ποιες κινήσεις να γίνουν.

Οι νευρώνες που αποφασίζουν είναι όλοι οι νευρώνες, είναι κατανεμημένοι σε ολόκληρο τον εγκέφαλο και ενεργοποιούνται σταδιακά.

Ο νους μας είναι το καλύτερο παράδειγμα ολιστικής διακυβέρνησης. Κάθε νευρώνας είναι ισάξιος και ισοδύναμος με κάθε άλλο, ενώ κάθε ένας επιτελεί διαφορετική εργασία. Το σύνολο της δραστηριότητας δημιουργεί τον νου.

Ο νους δεν είναι μια περιοχή του εγκεφάλου. Είναι μια ολιστική διεργασία σε εξέλιξη (κάτι σαν work in progress).

~~{}~~

Η Γουλφ, αναλύοντας τις σκέψεις της ηρωίδας της στον «Φάρο», διατύπωσε και την πρώτη θεωρία για τα δύο ημισφαίρια.

Γράφει: «Να αισθάνεσαι έντονα και ταυτόχρονα δύο αντίθετα πράγματα. Ήταν το ένα, ήταν το άλλο, κι αυτά τα δύο πάλευαν μεταξύ τους μέσα στο μυαλό της.»

Η επιστημονική θεωρία ότι κάθε εγκέφαλος κατοικείται από δύο -τουλάχιστον-διάνοιες διατυπώθηκε για πρώτη φορά απ’ τους νευροεπιστήμονες Ρότζερ Σπέρι και Μάικλ Γκαζάνιγκα. Και αντιμετωπίστηκε με περιφρόνηση αρχικά.

Καθώς όμως μελετήθηκαν ασθενείς με διχοτομημένο εγκέφαλο (όπου η σύνδεση δεξιού με το αριστερό ημισφαίριο είχε διακοπεί) βρέθηκε ότι τα δύο ημισφαίρια είχαν διαφορετική «ταυτότητα».

Ένας ασθενής φορούσε τα ρούχα με το δεξί, ενώ το αριστερό του τα ‘βγαζε. Κάποιος διάβαζε βιβλία με το δεξί μάτι (που καθοδηγείται απ’ το αριστερό ημισφαίριο), ενώ η άλλη πλευρά βαριόταν και προσπαθούσε να κλείσει το βιβλίο. Το αριστερό χέρι κάποιου φερόταν με αγένεια στη σύζυγο, ενώ το δεξί την χάιδευε.

έγραψε ο Σπέρι: «Η χειρουργική επέμβαση άφησε αυτούς τους ανθρώπους με δύο μυαλά, δηλαδή με δύο ξεχωριστές συνειδήσεις».

Ο κάθε λοβός ήταν μια ξεχωριστή οντότητα, με τις δικές του επιθυμίες, ικανότητες κι αισθήσεις. Ποιος ήταν ο αληθινός εαυτός απ’ τους δύο;

~~

Γιατί δεν αντιλαμβανόμαστε αυτή τη διαρκή διαμάχη μέσα στο κεφάλι μας;

Σύμφωνα με την νευροεπιστήμη το αίσθημα του ενιαίου είναι μια «νοερή συνομιλία».

Η συνείδηση, ο εαυτός, αναδύεται απ’ τους ψιθύρους ολόκληρου του εγκεφάλου κι όχι από τις διαταγές κάποιου μέρους του.

Ο εγκέφαλος επινοεί τον εαυτό, τον μύθο του εαυτού, για να παραβλέψει τις εσωτερικές αντιφάσεις. Όταν χάνεται ο μύθος τότε προβάλλουν οι επισφαλείς αν-ισορροπίες του νου.

~~{}~~

Ο εαυτός είναι μια μυθιστορία πλασμένη απ’ τον εγκέφαλο, με σκοπό να βγάλει νόημα απ’ την ίδια την απουσία ενότητας.

Αν δεν υπήρχε αυτός θα ήμασταν ένας εγκέφαλος γεμάτος χαρακτήρες που μάταια θ’ αναζητούσαν έναν συγγραφέα.

Η Γουλφ αποδίδει έξοχα αυτή την αντίφαση, ανάμεσα στον σταθερό εαυτό και το απροσδιόριστο χάος του εγκεφάλου, του μεγαλύτερου κόμβου στο γνωστό σύμπαν.

Γράφει, περιγράφοντας τον άνθρωπο καλύτερα κι απ’ τον Σαίξπηρ:

«Είμαστε ένα ιδιόμορφο αμάλγαμα ονείρου και πραγματικότητας, σαν το αέναο πάντρεμα του γρανίτη με το ουράνιο τόξο.»

Η Βιρτζίνια Γουλφ αυτοκτόνησε στις 28 Μαρτίου 1941. Για να μην αποτύχει, όπως έπαθε ο Καρυωτάκης στην πρώτη του απόπειρα, γέμισε τις τσέπες του παλτού της με πέτρες, πριν πέσει στο ποτάμι.

Το πτώμα της το βρήκαν παιδιά, τρεις εβδομάδες μετά. Τα θραύσματα του εαυτού της συνεχίζουμε να τα διαβάζουμε.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο τίτλος και η φωτογραφία προέρχεται απ’ την κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» του Έντουαρντ Άλμπι.

Σ’ αυτό δύο μεσήλικες (Ρίτσαρντ Μπάρτον και Ελίζαμπεθ Τέιλορ στην οθόνη) επινοούν τον εαυτό τους, επινοούν τη ζωή τους, επινοούν ακόμα κι έναν γιο, που σκοτώνουν στο τέλος του έργου.

Υλικό για το κείμενο άντλησα απ’ το βιβλίο του Τζόνα Λέρερ, «Ο Προυστ ήταν νευροεπιστήμονας», εκδόσεις ΑΒΓΟ.

Γελωτοποιός

Η κρίση ηγεμονίας του διπόλου Κεντροδεξιά-Κεντροαριστερά

Του Σταύρου Λυγερού

Η κεντροδεξιά και η κεντροαριστερά διεθνώς εδραίωσαν τη μακρόχρονη πολιτική ηγεμονία τους στο άρρητο κοινωνικό συμβόλαιο, με βάση το οποίο εξασφάλιζαν στα μικρομεσαία στρώματα ευημερία και Κοινωνικό Κράτος, ή ένα συνδυασμό των δύο. Από ένα χρονικό σημείο και πέρα, όμως, συνέκλιναν και λειτούργησαν σαν όχημα και για την παγκοσμιοποίηση και κατ’ επέκτασιν για την εφαρμογή της ατζέντας του (νεο)φιλελευθερισμού.

Με τον τρόπο αυτό, όμως, ροκάνισαν το κλαδί που στηρίζονται. Για μία περίοδο η ευημερία συντηρήθηκε με δημόσιο δανεισμό, αλλά πλέον η πραγματικότητα έρχεται με δύναμη στην επιφάνεια με τη μορφή της λιτότητας. Η πραγματικότητα είναι ότι με όργανο τις πολιτικές ελίτ η ολιγαρχία του χρήματος το έχει παραξηλώσει. Για την ακρίβεια, με κυνισμό αποδομεί τα αμορτισέρ που μεταπολεμικά όχι μόνο διατήρησαν την κοινωνική ειρήνη, αλλά και τροφοδότησαν μία πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη.

Η εκλογή Τραμπ δεν ήταν μία κλασική νίκη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Το κατεστημένο αυτής της παράταξης, άλλωστε, σε μεγάλο βαθμό είχε ταχθεί εναντίον όχι μόνο της υποψηφιότητάς του για το χρίσμα, αλλά και όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με τη Χίλαρι Κλίντον. Στην πραγματικότητα, ο Τραμπ εξελέγη, επειδή εξέφρασε τη «βαθιά» μικρομεσαία λευκή Αμερική, η οποία έχει πληγεί από την παγκοσμιοποίηση και βλέπει τον εαυτό της να περιθωριοποιείται ολοένα και περισσότερο.

Η εκλογή του ιδιότυπου εκατομμυριούχου, ο οποίος έπαιξε προεκλογικά, αλλά εν μέρει και μετεκλογικά, το αντι-παγκοσμιοποίηση και αντι-μετανάστευση χαρτί, αναπόφευκτα φούσκωσε τα πανιά και των πολιτικών δυνάμεων στην Ευρώπη που έχουν υψώσει τις ίδιες σημαίες. Ο ενθουσιώδης τρόπος, με τον οποίο αυτές είχαν υποδεχθεί το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών είναι ενδεικτικός προθέσεων πολιτικής αξιοποίησης, αλλά και αντανακλά τη διάχυτη εντύπωση πως έχουν τον «καιρό μαζί τους».

Το αντισυστημικό ρεύμα στην Ευρώπη

Το Brexit μπορεί να πάτησε στον παραδοσιακό βρετανικό ευρωσκεπτικισμό, αλλά τροφοδοτήθηκε στο επίπεδο της κοινωνικής βάσης από την ίδια αντισυστημική μήτρα που τροφοδοτεί ακροδεξιά και αριστερά κινήματα, τα οποία τείνουν να αλλάξουν τον πολιτικό χάρτη σ’ όλη τη Δύση.

Στην άλλοτε πρωταθλήτρια του ευρωπαϊσμού Ιταλία την πρώτη θέση στις πρόσφατες εκλογές κέρδισε το Κίνημα του Γκρίλο με έντονο ευρωσκεπτικιστικό πρόσημο. Αυτός είναι ο κοινός παρονομαστής και του έτερου νικητή των εκλογών, της Λέγκας του Βορρά. Στην Αυστρία με την ισχυρή σοσιαλδημοκρατική παράδοση παρ’ ολίγο να εκλεγεί Πρόεδρος Δημοκρατίας ακροδεξιός, ενώ σήμερα κυβερνά τη χώρα ένας συνασπισμός σκληρής Δεξιάς και Ακροδεξιάς.

Στην Ελλάδα των Μνημονίων η εκλογική επιρροή του άλλοτε πανίσχυρου ΠΑΣΟΚ συρρικνώθηκε σε μονοψήφιο ποσοστό, ενώ η ΝΔ αγωνίζεται να ξεπεράσει το 30%! Ο ΣΥΡΙΖΑ, που μια ζωή αγωνιζόταν να υπερβεί το 3% για να εισέλθει στη Βουλή, αναδείχθηκε πρώτο κόμμα και κυβερνά. Η Χρυσή Αυγή, που έπαιρνε 0,3%, σήμερα είναι σταθερά τρίτο κόμμα.

Από το πουθενά έχει γίνει κεντρικός πολιτικός παίκτης στην Ισπανία το αριστερό κίνημα Ποδέμος. Αλλά και και στη χώρα της Μέρκελ το ξενοφοβικό-ευρωφοβικό κόμμα “Εναλλακτική για τη Γερμανία”. Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε παραθέτοντας και άλλα παρόμοια.

Αυτό που έχει σημασία, όμως, είναι να υπογραμμισθεί το γεγονός ότι η παραδοσιακή πολιτική ηγεμονία του διδύμου Κεντροδεξιά-Κεντροαριστερά αμφισβητείται εντόνως, εάν δεν απειλείται με κατάρρευση. Για να σχηματισθεί κυβέρνηση στην κραταιά Γερμανία χρειάσθηκε για δεύτερη φορά να συνεργασθούν Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες, ακυρώνοντας κατ’ αυτό τον τρόπο τον μηχανισμό εναλλαγής στην εξουσία.     

Βρέθηκε ο τάφος του Έλληνα Ολυμπιονίκη Διαγόρα;

Λεηλατημένος από τυμβωρύχους τα τελευταία 40 χρόνια, ανακαλύφθηκε -σύμφωνα με τουρκικά ΜΜΕ- ο τάφος του Διαγόρα του Ρόδιου κοντά στην Μαρμαρίδα, σε ύψωμα της περιοχής Τουργκούτρεϊς.

Όπως αποκάλυψε σήμερα, σε τουρκικό πρακτορείο, ξεναγός της περιοχής, ο τάφος του Διαγόρα και της συζύγου του ήταν τόπος επίσκεψης μουσουλμάνων ντόπιων που νόμιζαν ότι ανήκε σε τάφο μουσουλμάνου Αγίου. Στον τάφο μέχρι τότε οι ντόπιοι έκαναν τάματα. Έκτοτε έγινε στόχος αρχαιοκάπηλων που έχουν επανειλημμένως σκάψει και πάρει ότι πολύτιμο υπήρχε παρά τις τοπικές διαδόσεις ότι όποιος είχε πειράξει τον τάφο ή πέθαινε ή ήταν δυστυχισμένος.

Ο τάφος που είναι ο μοναδικός στην Μικρά Ασία σε μορφή πυραμίδας, στην κορυφή του, σύμφωνα με ντόπιους, είχε αγάλματα του Διαγόρα του Ρόδιου πυγμάχου και της συζύγου του, που εκλάπησαν από αρχαιοκάπηλους όπως και κοσμήματα και αντικείμενα που εντόπιζαν σε παράνομες ανασκαφές.

Το κατά τα άλλα καλά διατηρημένο ταφικό μνημείο φέρει -σύμφωνα με τον ξεναγό- προφητική επιγραφή που λέει ουδείς δειλός να μην βλάψει αυτόν τον τάφο. Η πυραμίδα έχει ύψος έξι και πλάτος τριών μέτρων.

O Διαγόρας ο Ρόδιος ήταν φημισμένος πυγμάχος της αρχαιότητας. Δεν διακρίθηκε μόνο για τις νίκες του αλλά και την οικογένεια του. Τους γιους και τα εγγόνια του, που ακολούθησαν το δρόμο του και έγιναν σπουδαίοι Ολυμπιονίκες. Ο Διαγόρας τους μεταλαμπάδευσε τα αθλητικά ιδεώδη και εκείνοι την ημέρα του ολυμπιακού θριάμβου τους, για να του δείξουν το σεβασμό και την αγάπη τους, τον σήκωσαν στα χέρια και έκαναν μαζί του τον γύρο του θριάμβου στο κατάμεστο στάδιο της Ολυμπίας.

Νίκησε στο αγώνισμα της πυγμαχίας στην 79η Ολυμπιάδα το 464 π.Χ. Την νίκη του εξυμνεί ο Πίνδαρος στον Ζ' Ολυμπιόνικο. Ο Διαγόρας ήταν επίσης περιοδονίκης (νικητής και των τεσσάρων πανελλήνιων αγώνων).

Σε προχωρημένη ηλικία το 448 π.Χ. ήταν παρών στην Ολυμπία όταν οι γιοί του Δαμάγητος και Ακουσίλαος στέφθηκαν Ολυμπιονίκες. Λέγεται ότι αμέσως μετά την ανακήρυξή τους σε Ολυμπιονίκες, οι γιοί του ανέβασαν τον πατέρα τους στους ώμους τους και τον περιέφεραν θριαμβευτικά στο στάδιο. Τότε ένας από τους θεατές αναφώνησε Κάτθανε Διαγόρα, ουκ εις Όλυμπον αναβήση (Πέθανε Διαγόρα, μην περιμένεις να ανέβεις και στον Όλυμπο) και ο Διαγόρας εν μέσω των επευφημιών και πλήρης ευδαιμονίας άφησε την τελευταία του πνοή.  

left.gr 

Η αμερικανική αυτοκρατορία και το πιόνι της

Του Δημήτρη Μηλάκα

Βρισκόμαστε ήδη σε μια νέα φάση της προσπάθειας του διεθνούς συστήματος να ισορροπήσει αποτυπώνοντας τον συσχετισμό των δυνάμεων που διαμορφώθηκαν ένα τέταρτο του αιώνα πριν, με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η αποτύπωση αυτής της προσπάθειας πουθενά αλλού στην υδρόγειο δεν εκφράζεται με τόσο έντονο τρόπο όσο στη Μέση Ανατολή, τη μεγαλύτερη ενεργειακή αποθήκη του πλανήτη.

Ο παρατεταμένος πόλεμος στη Συρία αποδεικνύει τις δυσκολίες εξεύρεσης του νέου σημείου ισορροπίας του διεθνούς συστήματος. Ταυτόχρονα, η απόφαση των ΗΠΑ να αναγνωρίσουν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του ισραηλινού κράτους και να μεταφέρουν εκεί την πρεσβεία τους αποκαλύπτει βασικές επιλογές της Ουάσιγκτον, οι οποίες περιγράφουν ένα επικίνδυνο μέλλον, το οποίο μας αφορά...

Για να κατανοήσει κάποιος τις τρέχουσες εξελίξεις στον κόσμο θα πρέπει να έχει μια ελάχιστη έστω εικόνα του πολιτικού παιχνιδιού στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Κι αυτό γιατί οι αποφάσεις και οι επιλογές της υπερδύναμης έχουν παγκόσμιες (θετικές - αρνητικές) συνέπειες.

Η διαμάχη στις ΗΠΑ

Η (πολιτική) συζήτηση για το τι είδους ΗΠΑ χρειάζονται οι Αμερικανοί και ο κόσμος ξεκίνησαν σε θεωρητικό επίπεδο πριν από τη διαφαινόμενη αμερικανική νίκη στον Ψυχρό Πόλεμο. Οι επικές (θεωρητικές) μάχες των ακαδημαϊκών (και ταυτόχρονα μάχιμων διαμορφωτών της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής) μπορούν τώρα πια να συνοψιστούν στο δίλημμα το οποίο βασάνισε την αμερικανική ελίτ: παγκόσμια ηγεσία ή ηγεμονία;

Ως νικητές του Ψυχρού Πολέμου οι Αμερικανοί και στα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, παίζοντας χωρίς αντίπαλο στη διεθνή σκακιέρα, είχαν την πολυτέλεια να συζητούν τον βαθμό στον οποίο η παγκόσμια εξουσία τους θα ήταν ευεργετική για τα αμερικανικά συμφέροντα.

Όπως το έθεσε ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, στο βιβλίο του «Η επιλογή» (2005 από τις εκδόσεις Λιβάνη), η Αμερική πρέπει να κάνει μια ιστορική επιλογή: Θα αγωνιστεί για να κυριαρχήσει στον κόσμο ή για να παίξει ηγετικό ρόλο;

Σύμφωνα με τον Μπρζεζίνσκι, «η ευημερία της Αμερικής και του υπόλοιπου κόσμου είναι αλληλένδετες. Η πανικόβλητη ενασχόληση αποκλειστικά και μόνο με την αμερικανική ασφάλεια, η εμμονή στην τρομοκρατία και η αδιαφορία για τις ανησυχίες μιας πολιτικά ανήσυχης ανθρωπότητας ούτε ενισχύουν την αμερικανική ασφάλεια ούτε συμβιβάζονται με την πραγματική ανάγκη του κόσμου να έχει ως ηγέτη του τις ΗΠΑ. Αν η Αμερική δεν εναρμονίσει τη συντριπτική της ισχύ με την αδιαμφισβήτητη πλην όμως αποσταθεροποιητική κοινωνική γοητεία που ασκεί, μπορεί να βρεθεί απομονωμένη και δεχόμενη επιθέσεις μέσα σ’ ένα περιβάλλον εντεινόμενου παγκόσμιου χάους».

Από την πλευρά του ένας ακόμη ακαδημαϊκός, αλλά ταυτόχρονα και μάχιμος διαμορφωτής των θέσεων της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, ο Χένρι Κίσινγκερ, στο βιβλίο του «ΗΠΑ: αυτοκρατορία ή ηγετική δύναμη» (2002 Λιβάνης) καταλήγει: «Η βασική πρόκληση που αντιμετωπίζει η Αμερική είναι να μεταμορφώσει την ισχύ της σε ηθική συναίνεση, να προωθήσει τις αξίες της όχι με την επιβολή, αλλά μέσω της εκούσιας αποδοχής τους από τον υπόλοιπο κόσμο, ο οποίος, παρά τη φαινομενική του αντίσταση, χρειάζεται απεγνωσμένα μια φωτισμένη ηγεσία».

Η αμφιταλάντευση ανάμεσα στην επιλογή της «φωτισμένης παγκόσμιας ηγεσίας» και τους πειρασμούς της αυτοκρατορικής ηγεσίας, πέρα από τη συζήτηση των θεωρητικών, αποτυπώνεται και στις επιλογές των μεταψυχροπολεμικών αμερικανικών κυβερνήσεων.

Αυτοκρατορική επιλογή

Στην παρούσα φάση, η προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να επιχειρεί μια ξεκάθαρη απάντηση στο δίλημμα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής υποκύπτοντας (ή επιλέγοντας) στον πειρασμό της αυτοκρατορικής (κτηνώδους) ηγεμονίας.

Η επιλογή της διοίκησης Τραμπ προς αυτήν την κατεύθυνση γίνεται ξεκάθαρη από μια σειρά κινήσεων:

1. Καταγγελία και απόσυρση των ΗΠΑ από τη συμφωνία για τον έλεγχο των πυρηνικών του Ιράν.

2. Απόσυρση των ΗΠΑ από τη συμφωνία για την κλιματική αλλαγή.

3. Πολιτική ισχύος με την επιβολή δασμών στις εισαγωγές προϊόντων στις ΗΠΑ.

4. Αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ και μεταφορά εκεί της αμερικανικής πρεσβείας.

Είναι προφανές ότι η επιδίωξη της ηγεμονίας θα προκαλέσει μεγαλύτερες τριβές και εντονότερες συγκρούσεις από αυτές που έτσι κι αλλιώς συνόδευαν την αμερικανική ηγεσία στον «δυτικό» κόσμο. Κι αυτό γιατί ο ηγέτης κινείται μέσα σ’ ένα πλαίσιο κανόνων, έστω κι αν αυτοί είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα του, σε αντίθεση με τον αυτοκράτορα που δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν...

Πιόνια για θυσία

Αντιμέτωποι, λοιπόν, με τις επιλογές των αυτοκρατορικών Ηνωμένων Πολιτειών βρίσκονται πρώτα απ’ όλα οι υποτελείς τους Ευρωπαίοι και λοιποί πελάτες τους σε κάθε γωνιά του κόσμου. Στην προκειμένη περίπτωση ήδη γίνονται αντιληπτές ακόμη και από τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις οι συνέπειες της πρόσδεσης στο άρμα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

● Καμία από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν είναι ευτυχής για την «ανατίναξη» της συμφωνίας με το Ιράν.

● Καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν βλέπει με καλό μάτι τη νέα σύγκρουση που προετοιμάζεται εναντίον του Ιράν.

● Κανείς σύμμαχος των ΗΠΑ δεν είναι ευτυχής με τις αποφάσεις για την απόσυρση των ΗΠΑ από τη συμφωνία για την κλιματική αλλαγή ή για την επιβολή δασμών στις εισαγωγές στις ΗΠΑ.

● Κανείς, όμως, από τους υποτελείς – μόνος ή όλοι μαζί – δεν είναι σε θέση να αμφισβητήσει και να εναντιωθεί στις αποφάσεις - εντολές του αυτοκράτορα.

Τι σημαίνουν οι αποφάσεις των αυτοκρατορικών ΗΠΑ στην περιοχή μας για την Ελλάδα; Μια πρώτη απάντηση είχαμε τις προηγούμενες μέρες με τη σφαγή των Παλαιστινίων διαδηλωτών στη Γάζα. Για χώρες του μεγέθους της Ελλάδας η μόνη ισχνή προστασία αποτελεί η από θέση αρχών υπεράσπιση των διεθνών θεσμών και των κανόνων δικαίου. Η πρόσδεση σε ένα άρμα, όπως αυτό των ΗΠΑ, που τρέχει για να διαλύσει ό,τι από το διεθνές δίκαιο έχει απομείνει, προδικάζει οδυνηρές συνέπειες...

Και ας μην το ξεχνάμε: Στην παρούσα φάση ο «στενότερος» σύμμαχος της Ελλάδας στην περιοχή (εκτός των ΗΠΑ) είναι το κράτος - δολοφόνος του Ισραήλ... 

«Φουφουτία» να την πούμε, πατριώτες;

Ο ελληνικός πολιτικός κόσμος δεν αντέχει να λύσει το Μακεδονικό, παρά τα μαθήματα που έπρεπε να έχει πάρει εδώ και δυόμισι δεκαετίες. Ετσι, παρά την ευνοϊκή συγκυρία, μπορεί να ξαναγίνει το λάθος και να παραπεμφθεί στις καλένδες. Θα είναι ο θρίαμβος των πατριδοκάπηλων και των επαγγελματιών πατριωτών.

Του Γιώργου Καρελιά

Τι λέγαμε μέχρι πρότινος; Ότι το όνομα είναι το παν στο Μακεδονικό, γιατί «το όνομά μας είναι η ψυχή μας», όπως μας έλεγαν εδώ και δυόμισι δεκαετίες. Βέβαια όνομα στο όνομα και συλλαλητήριο στο συλλαλητήριο το χάσαμε το όνομα. Και συνηθίσαμε εμείς στο FYROM και ελληνοπρεπώς ΠΓΔΜ, δηλαδή(πρώην αλλά) Μακεδονία και όλοι οι άλλοι στο (σκέτο) Μακεδονία.

Μέχρι που(σχεδόν όλοι) οι πολιτικοί ταγοί κατάλαβαν ότι, αν δεν βρούμε ένα σύνθετο όνομα με κάποιον προσδιορισμό στο Μακεδονία, θα έμενε το σκέτο. Κάπως έτσι φτάσαμε στην ελληνική αποδοχή τέτοιας πρότασης το 2008, αλλά οι απέναντι ήταν ακόμα στον Μεγαλέξανδρο και όλα έμειναν στάσιμα.

Σήμερα μια νέα κυβέρνηση στα Σκόπια δίνει απτά δείγματα ότι θέλει να φύγει από τα παλιά των προκατόχων της, αποκηρύσσει τις γελοιότητες περί Μεγαλέξανδρου, ξηλώνει τα αγάλματα, αλλάζει τα ονόματα του αεροδρομίου, των δρόμων κτλ. Και τότε εμείς- όσοι δεν θέλουν καμιά λύση, δηλαδή-αλλάζουμε τροπάρι. Δεν είναι-μας λένε- μόνο το όνομα το σημαντικό, είναι και το εύρος της χρήσης του και η συνταγματική αλλαγή.

Πιεζόμενη από Ευρωπαίους και Αμερικανούς η κυβέρνηση Ζάεφ, που καίγεται να ενταχθεί στους ευρωατλαντικούς θεσμούς, τα δέχεται όλα. Ναι στο erga omnes, αναζητείται ο τρόπος της δέσμευσης για την αλλαγή του Συντάγματος, αφού δεν μπορεί να γίνει αύριο το πρωί λόγω διαδικασιών και συσχετισμών.

Και τότε εμείς επανερχόμαστε στο όνομα:

–Το Νέα Μακεδονία μας μυρίζει, διότι -λένε- είναι χρονικός προσδιορισμός. Και, επομένως, υπάρχει κίνδυνος οι Νεομακεδόνες, αν τους πούμε έτσι, να έλθουν κάποτε να πάρουν την παλαιά Μακεδονία, τη δικιά μας. Γελοιότητα πρώτη.

– Το Ανω (ή Βόρεια) Μακεδονία μας βρωμάει, διότι -λένε- είναι γεωγραφικός προσδιορισμός. Και, επομένως, υπάρχει κίνδυνος οι Ανω(ή Βορειο)μακεδόνες, αν τους πούμε έτσι, να έλθουν κάποτε να πάρουν την Κάτω (Νότια) Μακεδονία, τη δικιά μας. Γελοιότητα δεύτερη.

– Εσχάτως μας προέκυψε το Ilindeska Makedonija, αλλά αυτό κι αν είναι «προδοσία». Διότι είναι -λέει- ιστορικός προσδιορισμός και (μετά τον χρονικό και τον γεωγραφικό) απορρίπτεται κι αυτός. Βέβαια, μέχρι τώρα οι εγχώριοι μακεδονομάχοι ξεσήκωναν τον κόσμο επειδή οι Σκοπιανοί εμφανίζονταν σαν απόγονοι του Μ. Αλεξάνδρου (όντως ανιστόρητο και γελοίο). Τώρα που αυτό έχει εκλείψει, απορρίπτεται και οποιαδήποτε άλλη λύση, με ιστορικό προσδιορισμό που να παραπέμπει στη νεότερη Ιστορία. Διότι ναι μεν η εξέγερση του Ιλιντεν έγινε εναντίον των Οθωμανών, αλλά μπλέκουμε στις ατραπούς της Ιστορίας των αρχών του 20ου αιώνα με τις πολλές ερμηνείες και ούτε τέτοια λύση γίνεται αποδεκτή.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Η ελληνική πολιτική τάξη δεν θέλει να λύσει το πρόβλημα, γιατί δεν το αντέχει. Η πρώτη κυβέρνηση που επιχείρησε κάτι τέτοιο, η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη της δεκαετίας του ’90, έπεσε στη δίνη της πατριδοκαπηλίας και των συλλαλητηρίων, είχε και εσωτερικό πρόβλημα με τον Σαμαρά και μοιραία δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα. Σήμερα η κυβέρνηση Τσίπρα είναι η δεύτερη που θα μπορούσε να φτάσει σε λύση, πρωτίστως διότι η κυβέρνηση των Σκοπίων καίγεται να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ενωση και γι’ αυτό κάνει τη μία παραχώρηση μετά την άλλη. Όμως, η κυβέρνηση Τσίπρα έχει κι αυτή εσωτερικό πρόβλημα με τους μακεδονομάχους του Καμμένου. Επιπλέον, παρά τα μαθήματα που έπρεπε όλοι να έχουν βγάλει από την 25ετή πορεία του προβλήματος, η σημερινή αντιπολίτευση κάνει ό,τι και όλες οι προηγούμενες. Ειδικά ο νεότερος Μητσοτάκης, τρέμοντας την εκ δεξιών της ΝΔ ενδεχόμενη αντίδραση, ενθαρρύνει τα συλλαλητήρια και υποχωρεί ακόμα και από τη θέση της κυβέρνησης Καραμανλή το 2008. Δεν υπολογίζει ότι αύριο ίσως χρειαστεί να το λύσει μια δική του κυβέρνηση από χειρότερη θέση.

Ετσι, παρά την ευνοϊκή συγκυρία, δεν αποκλείεται και η σημερινή κυβέρνηση να κάνει πίσω. Εν όψει εκλογικής περιόδου να παραπέμψει το θέμα στις(ελληνικές ή μη)καλένδες, για να μην μπλέξει με τον Καμμένο και να μην απολογείται στους πάσης φύσεως μακεδονομάχους.

Αν συμβεί αυτό, θα είναι λάθος. Και θα αποδείξει, για άλλη μια φορά, ότι οι κυβερνήσεις –και εν γένει πολιτικός ο κόσμος– τρέμουν το πολιτικό κόστος και υποκύπτουν στους πατριδοκάπηλους και επαγγελματίες πατριώτες, που κάνουν καριέρα δεκαετίες τώρα σαν μακεδονομάχοι.

Ας κλείσουμε κάπως πιο ελαφρά. Κάποτε, στη δεκαετία του ’90, ο δημοσιογράφος Γιάννης Τζαννετάκος είχε προτείνει, μεταξύ σοβαρού και αστείου, να ονομαστεί το γειτονικό κράτος «Φυρομία»(από το FYROM). Μια που δυόμισι δεκαετίες μετά λύση δεν βρέθηκε, ας προτείνουμε να την ονομάσουν «Φουφουτία» (από το Φούφουτος). Ποιος ξέρει, οι Σκοπιανοί μπορεί να την αποδεχθούν. Αρκεί να μη βρεθούν Ελληνες πατριώτες να καταγγείλουν (και) τον Φούφουτο για… προδοσία του μακεδονικού αγώνα!