Ηλεκτρονική βάση για τους αγνοούμενους στις φωτιές σε Μάτι-Ραφήνα

Οι πρώτοι άνθρωποι που αγνοούνται έχουν ήδη καταχωρηθεί. Καταχωρείστε τους αγνοοούμενους που γνωρίζετε ή βοηθήστε αν έχετε στοιχεία. 

Σε λειτουργία τέθηκε αργά το μεσημέρι της Δευτέρας ηλεκτρονική βάση στην οποία μπορούν οι συγγενείς ή οι φίλοι των ανθρώπων που αγνοούνται μετά από τη τραγική φωτιά στην Αττική να αναρτήσουν φωτογραφίες .

Πρόκειται για ανοιχτή βάση όπου οι άνθρωποι που αναζητούν τοποθετούν φωτογραφία και στοιχεία των αγνοουμένων.

Στον ιστότοπο που δημιουργήθηκε έχουν ήδη αναρτηθεί οι πρώτες 18 φωτογραφίες ανθρώπων από τις πληγείσες περιοχές που δεν υπάρχουν ίχνη τους, ανάμεσά τους και παιδιά. Όποιος γνωρίζει οποιοδήποτε στοιχείο ή τους έχεις δει μπορεί να πατήσει επάνω στην αντίστοιχη φωτογραφία και να συμπληρώσει ό,τι γνωρίζει σχετικά με τα πρόσωπα αυτά.

Η ηλεκτρονική διεύθυνση της βάσης είναι https://missingpeople.audax.gr/ . Μπορείτε να μπείτε κάνοντας ένα απλό κλικ.

Αυτά είναι τα πρώτα άτομα που έχουν καταχωρηθεί:

ΒΙΚΥ ΧΕΡΟΥΒΕΙΜ

ΒΕΤΑ ΜΟΥΣΤΑΚΗ ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ – ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑΣ

ΜΙΧΑΗΛ ΠΟΛΥΠΟΡΤΗΣ

ΣΤΕΛΛΑ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΟΥ

ΒΙΚΤΩΡΑΣ ΜΙΧΑΣ

ΜΠΑΜΠΗΣ ΔΡΟΥΒΗΣ – ΒΑΝΑ ΚΑΤΗΦΟΡΗ

ΠΑΡΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΑΚΗΣ

ΜΑΡΚΟΣ ΚΑΤΣΟΥΛΑΚΗΣ

ΚΑΤΙΑ ΑΒΡΑΜΙΔΟΥ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΜΗΛΟΘΩΡΗΣ

ΑΓΓΕΛΟΣ – ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΜΑΣΧΑ

ΠΟΠΗ ΣΙΑΠΚΑΡΑ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΥΤΡΟΣ

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΦΥΤΡΟΣ

Στη βάση υπάρχουν άλλοι 5 αγνοούμενοι που έχει καταχωρηθεί η φωτογραφία τους αλλά όχι τα ονόματά τους.

Εκεί μπορείτε να δείτε τους αγνοούμενους που προστίθενται.

 thetoc.gr 

Σοκαριστική εξέλιξη: Βρέθηκαν άλλοι 30 νεκροί σε παραλία της Ραφήνας..!

Οι άνθρωποι εγκλωβίστηκαν στις φλόγες και κάηκαν ζωντανοί, πολλοί εκ των οποίων βρέθηκαν αγκαλιασμένοι.

Σοκ προκαλούν οι πληροφορίες ότι εκτός των 24 επιβεβαιωμένων νεκρών από τις φονικές πυρκαγιές στην περιοχή Μάτι - Ζούμπερι της Ανατολικής Αττικής, εντοπίστηκαν άλλες 30 σοροί περίπου σε παραλιακό σημείο της Ραφήνας.

Το ΕΚΑΒ επιβεβαίωσε το θάνατο 26 ανθρώπων, στο χωράφι ανάμεσα στην Αργυρά Ακτή και το Κόκκινο Λιμανάκι της Ραφήνας.

Σκηνές σοκ μεταδίδει από το σημείο της τραγωδίας ο φωτορεπόρτερ του ΑΠΕ-ΜΠΕ Παντελής Σαΐτας. «Υπάρχει ένας σωρός απανθρακωμένα πτώματα, στη μέση ενός χωραφιού, σε απόσταση μόλις 15 μέτρων από τη θάλασσα. Αστυνομικές δυνάμεις έχουν αποκλείσει την περιοχή. Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να επιχείρησαν να βρουν διέξοδο στη θάλασσα αλλά φαίνεται να εγκλωβίστηκαν στις φλόγες».

Τις πληροφορίες μετάφερε αρχικά στον τηλεοπτικό ΣΚΑΙ ο αντιδήμαρχος Ραφήνας Γιώργος Κοκόλης ότι στην παραλία Αργυρή Ακτή, κοντά σε ταβέρνα, έχουν εντοπιστεί περίπου 20 σοροί.

Σύμφωνα με τον διασώστη του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού Β. Ανδριόπουλο που μίλησε στον ΣΚΑΙ αμέσως μετά, οι απανθρακωμένες σοροί ανέρχονται σε 26 και έχουν εντοπιστεί ανάμεσα σε σπίτια και ένα χωράφι. Φαίνεται ότι οι άνθρωποι προσπάθησαν να φτάσουν στη θάλασσα αλλά δεν τα κατάφεραν.

Λίγο αργότερα, ο Ευάγγελος Μπουρνούς, δήμαρχος της Ραφήνας επιβεβαίωσε στο Ραδιόφωνο 24/7 πως βρέθηκαν 26 νεκροί, σε χωράφι. Εκτίμησε πως τα θύματα θα αυξηθούν, καθώς υπάρχουν καμμένοι άνθρωποι μέσα στα σπίτια τους, στα οποία δεν έχει πάει ακόμα η πυροσβεστική.

Διασώστες εντόπισαν σε οικόπεδο 30 μέτρα από την θάλασσα 26 ανθρώπους νεκρούς τον έναν πάνω στον άλλον. Αυτή την εικόνα μετέδωσε στον ΑΝΤ1 ο πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.

Σύμφωνα με τον διασώστη κ. Ανδριόπουλο, όταν παρατήρησαν ότι στο σημείο βρίσκονται πολλά αυτοκίνητα που είχαν τρακάρει και μεταξύ τους κατάλαβαν ότι οι άνθρωποι αυτοί εγκατέλειψαν τα αυτοκίνητά τους πανικόβλητοι και προσπάθησαν να φτάσουν στην θάλασσα. Οι άνθρωποι εγκλωβίστηκαν στις φλόγες και κάηκαν ζωντανοί, πολλοί εκ των οποίων  βρέθηκαν αγκαλιασμένοι.

Νεότερες πληροφορίες που μετέδωσε ο ΣΚΑΙ, αναφέρουν ότι οι 26 βρέθηκαν απανθρακωμένοι σε χωράφι κοντά στο Κόκκινο Λιμανάκι, πάνω από εκεί εντοπίστηκε άλλη μια σορός γυναίκας και στην ταβέρνα της περιοχής άλλα τρία άτομα νεκρά. 

thetoc.gr

Εθνική τραγωδία: Πάνω από 24 νεκροί – Θύματα πολλά παιδιά

Δυστυχώς οι προβλέψεις για τον αριθμό των θυμάτων ήταν δυσοίωνες καθώς με το πρώτο φως της ημέρας θα μπορούσε να εκτιμηθεί το μέγεθος της τραγωδίας. Αλλωστε, τουλάχιστον 104 άτομα είχαν τραυματιστεί και είχαν μεταφερθεί στα νοσοκομεία. Το ακόμη χειρότερο: Δεκάδες άνθρωποι δεν είχαν επικοινωνήσει με τους δικούς τους ανθρώπους και εκατοντάδες είχαν εγκλωβιστεί στις περιοχές που η καταστροφική πυρκαγιά έκαιγε ανεξέλεγκτη μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες  

Τρίτη 24 Ιουλίου 2018 και η Ελλάδα ζει μια ακόμη εθνική τραγωδία. Η χώρα θρηνεί τουλάχιστον 24 άτομα που σκότωσε η πύρινη λαίλαπα η οποία κατέστρεψε τα πάντα στο πέρασμά της στην Ανατολική Αττική και σκόρπισε το θάνατο. Λίγο πριν από τις 3 τα ξημερώματα ήρθε η τραγική επιβεβαίωση από επίσημα χείλη. Από αυτά του Δημήτρη Τζανακόπουλου οποίος είπε ότι τουλάχιστον 20 ήταν οι επιβεβαιωμένοι νεκροί μέχρι εκείνη την ώρα.

«Περισσότεροι από 20 είναι οι νεκροί από την πύρινη λαίλαπα στην Αττική», ανέφερε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δ.Τζανακόπουλος. Λίγο μετά τις 4 το πρωί ανακοινώθηκε ότι μια γυναίκα και τρία παιδιά ανασύρθηκαν νεκροί από τη θάλασσα προκαλώντας σοκ σε όλη την Ελλάδα.

Σύμφωνα με νεότερη ενημέρωση από το υπουργείο Υγείας 104 είναι οι εγκαυματίες -τραυματίες από τους οποίους οι 11 παραμένουν διασωληνωμένοι σε κρίσιμη κατάσταση. Επίσης υπάρχουν και 16 παιδιά με εγκαύματα και τραύματα.

Ο κ. Τζανακόπουλος ανακοίνωσε επίσης ότι «το φαινόμενο των 15 ταυτόχρονων εστιών σε τρία διαφορετικά μέτωπα που έλαβε χώρα σήμερα στην Αττική, οδήγησε το ΥΠΕΘΑ να απευθύνει αίτημα προς τις ΗΠΑ, οι οποίες ανταποκρίθηκαν και έτσι αύριο θα βρίσκεται στον εναέριο χώρο της Αττικής ειδικά εξοπλισμένο μη επανδρωμένο αεροσκάφος UAV, που θα παρατηρεί και θα εντοπίζει οποιαδήποτε ύποπτη ενέργεια».

Ειδικότερα, στις δηλώσεις που έκανε από το Συντονιστικό Κέντρο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, όπου γίνεται ο συντονισμός των επιχειρήσεων με τον πρωθυπουργό επικεφαλής ομάδας υπουργών, ο κ. Τζανακόπουλος ανέφερε ότι «ο συνδυασμός των σφοδρών Δυτικών ανέμων και των πολλαπλών παράλληλων μετώπων δημιούργησε μια πρωτοφανή σε έκταση και δυσκολία κατάσταση για τις πυροσβεστικές δυνάμεις». Επισήμανε ότι «είχαμε τρία παράλληλα μέτωπα περιμετρικά της Αττικής και πάνω από 15 εστίες πυρκαγιάς που ξέσπασαν σχεδόν ταυτόχρονα, δημιουργώντας έναν πρωτοφανή και ανυπέρβλητο κλοιό».

Τόνισε ότι «από τη πρώτη στιγμή στα πύρινα μέτωπα έσπευσε το σύνολο των πτητικών δυνάμεων, 7 καναντέρ, 10 ελικόπτερα, καθώς και πάνω από 300 πυροσβεστικά οχήματα». Το πύρινο μέτωπο στο Νέο Βουτζά εξελίχθηκε μέσα σε ελάχιστο χρόνο σε καταστροφική πυρκαγιά καθώς η ταχύτητα του ανέμου έφθασε ακόμη και τα 9 μποφόρ, είπε ο κ. Τζανακόπουλος, με αποτέλεσμα η φωτιά να περάσει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα τη Λεωφόρο Μαραθώνος με κατεύθυνση προς τη παραλία στο Μάτι.

«Εκεί δυστυχώς είχαμε και τον μεγαλύτερο αριθμό τραυματιών, αλλά δυστυχώς και νεκρών, από πολίτες που δε πρόλαβαν να απομακρυνθούν και εγκλωβίσθηκαν στα σπίτια ή στα οχήματά τους», ανέφερε. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είπε πως «ο αριθμός των επιβεβαιωμένων νεκρών δυστυχώς αυτή τη στιγμή υπερβαίνει τους 20 και οι τραυματίες είναι περισσότεροι από 88 ενήλικες εκ των οποίων οι 11 είναι σοβαρά, καθώς και 16 παιδιά». Επισήμανε ότι η διαδικασία της έρευνας και της καταγραφής συνεχίζεται και η σχετική ενημέρωση θα είναι συνεχής.

Σημείωσε ότι τούτη την ώρα πέρα από τις προσπάθειες για την κατάσβεση της πυρκαγιάς βρίσκεται σε εξέλιξη ένα παράλληλο σχέδιο αντιμετώπισης της έκτακτης ανάγκης στις Ανατολικές ακτές της Αττικής με συντονισμένη προσπάθεια απεγκλωβισμού πολιτών από 9 σκάφη του λιμενικού, 2 του πολεμικού ναυτικού (μια φρεγάτα και ένα αρματαγωγό) καθώς και δεκάδες ιδιωτικά σκάφη υπό τις οδηγίες του Λιμενικού Σώματος. Ταυτόχρονα, ελικόπτερα Σικόρσκι του Πολεμικού Ναυτικού επιχειρούν στη θαλάσσια περιοχή, συμβάλλοντας στις προσπάθειες έρευνας και διάσωσης στη θάλασσα. Πρόσθεσε ότι όλα τα σκάφη μεταφέρουν πολίτες από τις ακτές στο λιμάνι της Ραφήνας, από όπου επιβιβάζονται σε λεωφορεία του ΟΑΣ που τους μεταφέρουν σε ξενοδοχεία τα οποία έχει διαθέσει η Ένωση ξενοδόχων, καθώς και σε άλλους διαθέσιμους χώρους των Ενόπλων Δυνάμεων.

Πάνω από 100 τραυματίες

Σύμφωνα με νεότερη ενημέρωση από το υπουργείο Υγείας 102 είναι οι ενήλικες εγκαυματίες -τραυματίες από τους οποίους οι 11 παραμένουν διασωληνωμένοι σε κρίσιμη κατάσταση.

Επίσης υπάρχουν και 16 παιδιά με εγκαύματα και τραύματα.

Δυστυχώς οι προβλέψεις για τον αριθμό των θυμάτων ήταν δυσοίωνες καθώς με το πρώτο φως της ημέρας θα μπορούσε να εκτιμηθεί το μέγεθος της τραγωδίας. Αλλωστε, τουλάχιστον 102 άτομα είχαν τραυματιστεί και είχαν μεταφερθεί στα νοσοκομεία. Το ακόμη χειρότερο: Δεκάδες άνθρωποι δεν είχαν επικοινωνήσει με τους δικούς τους ανθρώπους και εκατοντάδες είχαν εγκλωβιστεί στις περιοχές που η καταστροφική πυρκαγιά έκαιγε ανεξέλεγκτη μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Ανέβαινε κάθε ώρα

Κάθε ώρα που περνούσε και ο αριθμός των θυμάτων ανέβαινε. Από τους 2 απανθρακωμένους που είχαν μεταφερθεί στο νοσοκομείο, πήγαμε στους 6, αργότερα στο λιμάνι της Ραφήνας μεταφέρθηκαν 8 σοροί και στη συνέχεια ήρθε η τραγική είδηση για 8 απαναθρακωμένες σορούς στο Μάτι, στον οικισμό που καταστράφηκε ολοσχερώς. Λίγη ώρα αργότερα ήρθαν οι δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου για να αναδείξουν το μέγεθος της εθνικής τραγωδίας.

Ανάμεσα στα θύματα ήταν τουλάχιστον ένα κορίτσι 15 ετών κι ένα βρέφος έξι μηνών που δεν άντεξε τις εισπνοές του καπνού στο Μάτι και πέθανε. Εκφράζονται φόβοι ότι ανάμεσα στους νεκρούς θα υπάρχουν κι άλλα ακόμη παιδιά.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι εκτός από απανθρακωμένα άτομα, εντοπίστηκαν και νεκροί στη θάλασσα. Αυτή τη στιγμή, στο λιμάνι της Ραφήνας μεταφέρονται με καΐκι σοροί ατόμων που περισυνελέγησαν από τη θάλασσα. Στο Μάτι βρέθηκαν 6 απανθρακωμένες σορούς.

Πρόκειται για ανθρώπους που μέσα στον πανικό τους έπεσαν στο νερό για να σωθούν από τη φωτιά. Τέτοια επεισόδια σημειώθηκαν στο Μάτι, το Κόκκινο Λιμανάκι και τη Ραφήνα.

Επιπλέον υπάρχουν πολλοί αγνοούμενοι, μεταξύ των οποίων και μικρά παιδιά.

Μεταξύ των θυμάτων υπάρχουν και πολλοί τραυματίες. Τουλάχιστον 56 άτομα που έχουν εγκαύματα και αναπνευστικά προβλήματα νοσηλεύονται σε Ευαγγελισμό, ΚΑΤ, Σισμανόγλειο και Αττικόν. Από τους τραυματίες οι 11 βρίσκονται σε σοβαρή κατάσταση και είναι διασωληνωμένοι.

Την πρώτη απανθρακωμένη σορό εντόπισε μέσα σε αυτοκίνητο πυροσβέστης κατά τη διάρκεια πυρόσβεσης στην περιοχή του Νέου Βουτζά.

Για έναν ακόμα νεκρό έκανε λόγο ο πρόεδρος των εργαζομένων του ΕΚΑΒ, ο οποίος σε δηλώσεις του είπε ότι δέχτηκαν κλήση για μια ακόμα απανθρακωμένη σορό.

Την είδηση επιβεβαίωσε και ο διοικητής του Εθνικού Κέντρου Επιχειρήσεων Υγείας (ΕΚΕΠΥ), Νίκος Παπαευσταθίου, ο οποίος δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ πως τα ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ παρέλαβαν δύο εγκαυματίες που έχασαν την ζωή τους οι οποίοι μεταφέρονται στο Σισμανόγλειο νοσοκομείο.

Κατά πληροφορίες ο δεύτερος νεκρός βρέθηκε μέσα σε βάρκα.

Νωρίτερα, εξελίχθηκε θρίλερ με 10 αγνοούμενους δανούς τουρίστες, τους οποίους αναζητούσε το Λιμενικό.

in.gr

Δεν μας μιλάνε οι νεκροί στον ύπνο μας, μητέρα

“Είναι αμίλητη, Δεν μου έχει μιλήσει ποτέ. Την ακούω να μιλάει χωρίς να μιλάει. Δεν μας μιλάνε οι νεκροί που έρχονται στον ύπνο μας, δεν μας μιλάνε.

● Είχατε πιο στενή σχέση με τη μητέρα σας;

Έτσι γίνεται. Η μητέρα είναι η βάση, είναι ο άξονας που όλα γυρίζουν γύρω του.

● Γι’ αυτό και σας «επισκέπτεται» πιο συχνά…

Ναι. Όταν μου μιλάει δεν ανοίγει το στόμα της. Στα όνειρα ακούμε εκείνα που σκέφτονται οι νεκροί.”

~

Ο Μάνος Ελευθερίου, 80 χρονών, στην τελευταία του συνέντευξη

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

1966, Εθνική οδός Κέηπ Τάουν-Γιοχάνεσμπουργκ

Στο πίσω κάθισμα της ασημί μερσεντές κάθονται ο Πέτρος, έξι χρονών, και ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Νίκος. Τσακώνονται για ένα κόμιξ της DC.

Ο πατέρας οδηγάει. Εκνευρισμένος απ’ τις φωνές ανάβει τσιγάρο. Η μητέρα τον βλέπει. Λύνει τη ζώνη της και γυρίζει προς τα πίσω.

“Μπορείτε να σταματήσετε;” τους λέει.

“Δεν μου το δίνει. Είναι η σειρά μου”, λέει ο Πέτρος.

“Δεν είναι”, κάνει ο Νίκος.

“Είναι. Είπες ότι θα διαβάσεις μία ιστορία και θα μου το δώσεις.”

“Δεν την τέλειωσα ακόμη.”

“Την τέλειωσες, σε είδα.”

“Παιδιά… Παιδιά! Ενοχλείτε τον πατέρα σας που οδηγάει.”

“Δεν μου το δίνει.”

“Δεν τέλειωσα. Κι εσύ δεν ξέρεις ούτε να διαβάζεις.”

“ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΩΡΑ!”

Τα παιδιά σταματούν. Η μητέρα γυρνάει μπροστά. Ο Πέτρος μουτρώνει. Ο Νίκος τον κοιτάει και τον κοροϊδεύει.

“Cafri”, κάνει ο Πέτρος.

Ο πατέρας εξοργισμένος κοιτάει πίσω.

“Τι ‘ν’ αυτά που λες; Δεν θέλω ν’ ακούω απ’ τα παιδιά μου ρατσιστικά…”

Δεν προλαβαίνει να τελειώσει τη φράση. Ενώ κοιτάει πίσω η μερσεντές μπαίνει στη δεξιά λωρίδα.

“ΓΙΩΡΓΟ!” είναι η τελευταία λέξη που λέει η μητέρα.

Το αυτοκίνητο που τους προσπερνάει από δεξιά κορνάρει για να μην τρακάρουν. Ο πατέρας στρέφει απότομα το τιμόνι αριστερά. Χάνει τον έλεγχο. Η μερσεντές χτυπάει στο κράσπεδο και απογειώνεται. Κάνει τρεις τούμπες και εκατό μέτρα μέχρι να σταματήσει.

~~{}~~

Τον Ιούλιο του 1996 είχα κλείσει δεκαεφτά μήνες στον Ναύσταθμο Σούδας. Μετρούσα 58+σήμερα. Συνέχιζα να είμαι στα μαγειρεία, αλλά ήμουν τόσο παλιός, που δεν χρειαζόταν να κάνω τίποτα. Ούτε καν να κουρεύομαι. Απλώς περίμενα την απόλυση. Ευτυχισμένες μέρες.

Είχε μπει μόλις η καινούρια σειρά, η 96Δ, κι είχαν φέρει τα στραβάδια για τις αγγαρείες. Ο Πολάκης, που ήταν και λιγάκι σαδιστής, τους έβαλε να καθαρίσουν όλες τις λαμαρίνες απ’ την αρχή.

Ταΐζαμε χίλιους ανθρώπους κάθε μέρα. Υπήρχαν πολλές βρώμικες λαμαρίνες.

Τους κοιτούσα να τρίβουν, ενώ έπινα τον καφέ μου και διάβαζα την Ιστορία της Αναρχίας, του Νορντάου. Δεν ήμουν και πολύ αλληλέγγυος, το παραδέχομαι, αλλά όπως να το δεις οι παλιοί δεν κάνουν αγγαρείες.

Παρατήρησα ανάμεσα στους νέους κι έναν παππού. Παππούδες λέγαμε όλους εκείνους που ήταν πάνω από τριάντα και υπηρετούσαν. Εκείνος είχε μισή καράφλα, γυαλιά και κοιλιά. Ήταν αντιπροσωπευτικό δείγμα παππού.

Παραδόξως έτριβε τις λαμαρίνες με πολύ περισσότερο ζήλο απ’ τους άλλους, σαν να το απολάμβανε.

Κάποια στιγμή πέρασε δίπλα μου για να πάει στην τουαλέτα. Είδε τι διάβαζα.

“Νορντάου, ε; Πρέπει να διαβάσεις και Χάουαρντ Ζιν. Είναι πολύ πιο έγκυρος”, μου είπε ο παππούς.

Στο στρατό δεν ήταν εύκολο να βρεις άνθρωπο για να μιλήσεις. Έτσι του είπα ν’ αφήσει για λίγο τις λαμαρίνες και να κάτσει να τον κεράσω καφέ.

“Πρώτα θα βοηθήσω τους άλλους να τελειώσουν. Μετά καθόμαστε”, μου είπε και γύρισε γρήγορα στη δουλειά του.

Μου άρεσε ο τρόπος του. Πήγα κι εγώ εκεί.

“Περιμένετε να σας δείξω ένα κόλπο για να καθαρίζουν στο μισό χρόνο”, τους είπα.

Η σκόνη για τα ρούχα διαλύει πιο γρήγορα τα λίπη. Αυτά τα μαθαίνεις με τον καιρό.

~~

Κάτσαμε με τον Πέτρο στο εστιατόριο.

“Λοιπόν”, του είπα, “πόσων χρονών είσαι;”

“Θα γίνω τριάντα έξι σ’ ένα μήνα.”

“Τριάντα έξι!” (εγώ ήμουν μόλις είκοσι δύο) “Και γιατί μπήκες τώρα; Ανυπόταχτος;”

“Εξάμηνο θα κάνω. Σπούδαζα μέχρι πέρσι, στο Σικάγο.”

“Τριάντα έξι και σπούδαζες; Τι είσαι; Καρδιοχειρουργός ή πυρηνικός φυσικός;”

“Το δεύτερο”, είπε ο Πέτρος.

Το είχα πει για πλάκα. Ήταν η πρώτη φορά που γνώριζα έναν πυρηνικό φυσικό -και η τελευταία ως τώρα. Για να είμαι ειλικρινής δεν τον πίστεψα. Αλλά ρώτησα στο οπλονομείο και μου το επιβεβαίωσαν.

Αυτό είναι ένα απ’ τα παράλογα του στρατού -μήπως και της ελληνικής κοινωνίας; Να έχεις έναν πυρηνικό φυσικό και να τον βάζεις στα μαγειρεία να τρίβει λαμαρίνες.

Εκείνου του άρεσε να κάνει χειρωνακτικές εργασίες, να καθαρίζει τουαλέτες, να κάνει μάπα και ματσακόνι. Δεν ήθελε δουλειά γραφείου.

Μόνο μια φορά μίλησε για τις σπουδές του στους ανώτερους. Όταν κάποιος υπαξιωματικός πενηντάρης τον πρόσβαλε. Ο Πέτρος του είχε απαντήσει: “Κύριε Χατζηπανάγο. Εγώ με την ευφυία και τα πτυχία που έχω αν ήμουν στην ηλικία σας, στο ελληνικό ναυτικό, θα ήμουν τουλάχιστον αντιναύαρχος.”

Έφαγε μερικές μέρες φυλακή γι’ αυτό.

~~

Μου άρεσε πολύ να συζητάω με τον Πέτρο. Δεν ήταν μόνο σπουδαγμένος, ήταν μορφωμένος άνθρωπος. Ήξερε από μουσική και κινηματογράφο, είχε διαβάσει πολλή λογοτεχνία, κι είχε ζήσει κι έντονη ζωή.

Αλλά την σημαντικότερη κουβέντα την κάναμε την νύχτα που πήραμε μαζί το πλοίο για Αθήνα, αυτός σουκού, εγώ άδεια απολύσεως.

Το Βενιζέλος έφευγε απ’ τη Σούδα στις οκτώ το βράδυ κι έφτανε Πειραιά το πρωί. Ήταν καλό πλοίο για φαντάρους. Ήταν μεγάλο κι είχε πολλές καβάντζες για να στρώσεις σλίπινγκ μπαγκ και να κοιμηθείς -ακόμα και τον χειμώνα.

Το καλοκαίρι, με τις τουρίστριες να κοιμούνται παντού γύρω στο κατάστρωμα, ήταν ιδανικό μέρος.

~~

Είχα εφοδιαστεί για το ταξίδι. Ενάμιση κιλό ρακί, που μου έφερνε ένας πολίτης του ναυσταύθμου, ο κυρ Μανώλης -καλά να είναι αν ζει ακόμα. Ρακί πιο διάφανη κι από νερό. Όσο κι αν έπινες την άλλη μέρα ξυπνούσες χωρίς πονοκέφαλο.

Κάτσαμε με τον Πέτρο στο κατάστρωμα, έβγαλα και τα σάντουιτς που είχα καβαντζώσει απ’ το μαγειρείο, ανοίξαμε τη ρακί και πιάσαμε την κουβέντα. Πίναμε απ’ το μπουκάλι κι οι δύο. Με τέτοια περιεκτικότητα σε αλκοόλ δεν φοβάσαι μικρόβια.

Στην αρχή θυμάμαι ότι μιλάγαμε για κβαντομηχανική. Δεν κατάλαβα τίποτα. Μου πρότεινε εκλαϊκευμένα βιβλία να διαβάσω για το θέμα, όπως το “Η Αλίκη στη χώρα των κβάντων”.

Μετά ξεκίνησα να του λέω ότι κάθε μαθηματική επινόηση των ανθρώπων είναι ψευδαίσθηση -είχα αρχίσει να μεθάω. Ακόμα και το 1+1=2 είναι κατά συνθήκη. Γιατί ισχύει μόνο αν μπορούμε να ορίσουμε το 1, τη μονάδα. Και στη φύση δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορεί να διαιρεθεί σε μικρότερα κομμάτια.

Έλεγα ανοησίες ενός 22χρονου-θέλω-να-γίνω-συγγραφέας. Ο Πέτρος γελούσε.

~~

Κάποια στιγμή μες στη νύχτα με ρώτησε μήπως είχα και τίποτα άλλο μαζί μου. Κατάλαβα ότι εννοούσε φούντα. Όλοι στο ναύσταυθμο την έπιναν. Ακόμη κι οι υπαξιωματικοί. Αλλά -δυστυχώς για τον Πέτρο- είχε πέσει σε άτομο με διαφορετικό εθισμό.

Με αφετηρία αυτό ξεκινήσαμε να μιλάμε για ουσίες. Κι αντιλήφθηκα ότι ο Πέτρος, όσο ήταν φοιτητής στην Αμερική, είχε δοκιμάσει περισσότερα απ’ όσα μπορώ να ονομάσω, με προτίμηση στα ενθεογόνα ή ενθεογενή ή ψυχότροπα ή ψυχεδελικά ή παραισθησιογόνα.

Πεγιότ, ψυλοκυβίνη, μαγικά μανιτάρια, ντάτουρα, κι άλλα τόσα, τα είχε πάρει όλα.

“LSD;” τον ρώτησα.

Χαμογέλασε, αλλά είδα στο πρόσωπο του και κάτι παραπάνω, κάτι σαν θλίψη, κάτι σαν νοσταλγία.

“Το LSD”, μου είπε, “είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ τα φυσικά. Είναι τόσο δυνατό που…”

“Σαν βόμβα που ρίχνεις στο κεφάλι σου;”

“Όχι, καμιά σχέση. Έτσι είναι η ηρωίνη. Σε ισοπεδώνει. Το acid είναι αλλιώς. Είναι… Θυμάσαι στα παλιά χρόνια, στις ταινίες θα το ‘χεις δει, πώς ήταν τα τηλεφωνικά κέντρα;”

“Εννοείς με τις τηλεφωνήτριες που είχαν μπροστά τους τον πίνακα και σε συνδέανε με όποιον τους έλεγες;”

“Ναι, ακριβώς έτσι. Αλλά χωρίς τηλεφωνήτριες.”

Σταμάτησε για λίγο να μιλάει, κι εγώ να τον ακούω, καθώς περνούσε από μπροστά μας μια ημίγυμνη τουρίστρια που θα κόλαζε φιλόσοφο. Ήπιαμε λίγη ρακί για να συνέρθουμε.

Ήμασταν καταμεσίς στο Αιγαίο εκείνη την ώρα. Το φεγγάρι ήταν πάνω και κάτω, στον ουρανό και στη θάλασσα. Θα ήταν προτιμότερο να κάναμε ρομαντζάδα με μια ημίγυμνη. Αλλά η παρέα ενός φίλου είναι το δεύτερο καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί.

“Φαντάσου”, είπε ο Πέτρος σαν ξεκολλήσαμε, “ένα απέραντο τηλεφωνικό κέντρο. Αυτό είναι ο εγκέφαλος. Κάθε φορά που παίρνεις LSD το βύσμα της αντίληψης μπαίνει σε μια διαφορετική τρύπα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορείς να ελέγξεις πού θα μπει.”

“Και;”

“Και τι; Τι εννοείς;”

“Εσένα πού σου μπήκε;” του είπα.

Ο Πέτρος με κοίταξε, πιο πολύ με σκάναρε στα γρήγορα, για να δει αν θα μπορούσε να με εμπιστευτεί. Κατάλαβε ότι ήμουν αρκετά τρελός για να τον πιστέψω.

“Αυτά που έχω δει, νιώσει, αντιληφτεί με το LSD, δεν μπορούν να τα φτάσουν πενήντα χρόνια σπουδών”, μου είπε. “Ο εγκέφαλος μας είναι αχανής και το πιο παράξενο απ’ όλα είναι ότι ακόμα κι αυτός είναι τόσο περιορισμένος. Υπάρχουν πολλά περισσότερα απ’ αυτά που καταλαβαίνουμε και άπειρα περισσότερα απ’ αυτά που μπορούμε να καταλάβουμε.”

Έκανε μια παύση, ήπιε κι άλλη ρακί -ο ορός της αλήθειας- και μου είπε μια παράξενη, μεταφυσική εμπειρία που είχε με LSD.

~~

Ο Πέτρος μεγάλωσε στη Νότια Αφρική. Ο πατέρας του ήταν διπλωμάτης, διορισμένος στο Κέηπ Τάουν. Όταν ήταν έξι χρονών είχαν ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Σκοτώθηκε η μητέρα του, που δεν φορούσε ζώνη. Εκείνος τραυματίστηκε σοβαρά, αλλά του βάλαν μια λάμα στο κεφάλι κι επέζησε (γι’ αυτό και ήταν Ι4 στο στρατό).

Ο αδελφός του, που ήταν μεγαλύτερος, από τότε πίστευε ότι έπρεπε να τον προστατεύει.

Κάποια μέρα που ο Πέτρος ήταν στο Σικάγο, φοιτητής, πήρε LSD. Εκείνη την εποχή ο Νίκος ήταν στο Λονδίνο, όπου σπούδαζε διοίκηση επιχειρήσεων.

Το LSD έδωσε στον Πέτρο ένα bad trip. Είχε βγει στους δρόμους σαν τρελός. Έτρεχε για να γλιτώσει απ’ το γεράκι.

Γιατί υπήρχε ένα γεράκι ακριβώς πάνω απ’ το κεφάλι του. Δεν πετούσε, ήταν εκεί, μερικά μέτρα από πάνω του. Κι όποτε σήκωνε τα μάτια να το δει, εκείνο έκανε πιο πίσω.

Ταυτόχρονα άκουγε, μες στο μυαλό του, τη φωνή του αδελφού του να του λέει: “Πρόσεχε, Πέτρο. Πρόσεχε!”

Τσακώθηκε με κάποιους στο δρόμο, παραλίγο να τον συλλάβει η αστυνομία, ήπιε χυμούς και βιταμίνες C για να ξενερώσει, αλλά τίποτα.

Μετά από δυο ώρες ο Πέτρος δεν άντεξε άλλο. Πήγε σ’ έναν τηλεφωνικό θάλαμο και πήρε Λονδίνο. Σαν το σήκωσαν απ’ την άλλη μεριά φώναξε: “Τι θες; Τι θες; Ακούω τη φωνή σου μες στο κεφάλι μου. Τι θες;”

Ο Νίκος, στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, ξεκίνησε να κλαίει. Είπε στον Πέτρο ότι είχε δει έναν εφιάλτη. Είχε δει ότι ήταν πάλι στη μερσεντές, ότι τσακώνονταν για το κόμιξ, κι ότι σκοτωνόταν κι ο Πέτρος στη σύγκρουση.

Είχε ξυπνήσει μες στη νύχτα και έλεγε από μέσα του: “Πρόσεχε, Πέτρο. Πρόσεχε, Πέτρο.”

Αλλά πώς ήξερε εκείνος τι του έλεγε;

Ο Πέτρος κατάλαβε. Το γεράκι πάνω απ’ το κεφάλι του ήταν ο αδελφός του, που προσπαθούσε να τον προφυλάξει. Χάρη στο LSD είχε πετύχει μια σύνδεση που είναι αδύνατον να προσδιοριστεί με επιστημονικούς όρους.

~~

Σταμάτησε να μιλάει και περίμενε την αντίδραση μου. Θα μπορούσα να είχα γελάσει ή -ακόμα χειρότερα- να πω: “Μαλακίες. Αυτά δεν γίνονται.”

Μαλακίες. Αυτά δεν γίνονται.

Αυτή είναι η αγαπημένη φράση των ανθρώπων που νομίζουν ότι το σύμπαν είναι φτιαγμένο σύμφωνα με όσα μπορούμε να καταλάβουμε -εμείς.

Δεν υπάρχει πιο εγωκεντρική, πιο ανθρωποκεντρική αντίληψη απ’ αυτή. Όταν πιστεύεις ότι μόνο αυτά που καταλαβαίνουμε είναι δυνατά. Όταν πιστεύεις ότι μόνο όσα έχουν συμβεί ήδη μπορούν να συμβούν και πάλι, τίποτα άλλο.

“Όλα τα κοράκια που έχω δει είναι μαύρα. Οπότε δεν μπορεί να υπάρχει ένα άσπρο κοράκι;”

Αυτό το έχει πει ο Μπέρτραντ Ράσελ.

Κι ο Βιτγκεστάιν είχε γράψει: “Κάθε πρωί ο ήλιος ανατέλλει. Αλλά θα ανατείλλει αύριο; Είναι μόνο μια υπόθεση.”

~~

Δεν είχα κανέναν λόγο να μην πιστέψω την ιστορία του Πέτρου. Αυτός την πίστευε και δεν ήταν το άτομο που θα μπορούσες εύκολα να αμφισβητήσεις. Είχε πάρει πολλά ψυχότροπα, το δέχομαι ως αντίρρηση, αλλά ήταν πυρηνικός φυσικός. Κι αυτό δεν το κάνεις εύκολα. Πρέπει να έχεις δυνατό μυαλό.

Άλλωστε αυτά που μου είπε στη συνέχεια ήταν πολύ πιο δύσκολο να τα καταλάβω και να τα πιστέψω.

Ξεκίνησε μιλώντας για κάποιες ιδιωτικές κλινικές στις ΗΠΑ που δίνουν LSD στους ετοιμοθάνατους. Μ’ αυτό τον τρόπο μπορούν να ξεπεράσουν τον φόβο του επερχόμενου θανάτου.

“Επειδή ναρκώνονται ή χάνονται σε συννεφάκια;” του είπα.

“Όχι, ακριβώς το αντίθετο. Το LSD δεν περιορίζει την αντίληψη, τη διευρύνει.”

“Έτσι λένε αυτοί που το παίρνουν.”

“Μη γίνεσαι βλάκας. Εγώ έχω πάρει και ξέρω πώς είναι. Εσύ ως αντίλογο τι έχεις να πεις;”

Δεν είχα κάτι να πω, πέρα απ’ τα κοινότοπα. Αλλά αυτό με τον θάνατο μου ήταν δύσκολο να το δεχτώ. Ίσως γιατί είναι ο μεγαλύτερος φόβος μου: Ο θάνατος, η εκμηδένιση του εαυτού.

Ο Πέτρος είπε ότι με καταλαβαίνει. Έτσι ένιωθε κι εκείνος, μέχρι που είχε την τελευταία συνάντηση.

Ακολουθώντας τα διδάγματα του Τίμοθι Λίρι είχε φτιάξει στο διαμέρισμα του ένα θάλαμο απομόνωσης. Όλα τα φώτα κλειστά, χωρίς κανέναν θόρυβο. Κι έπαιρνε διαρκώς LSD. Ο σκοπός του ήταν να θυμηθεί τη μητέρα του.

“Δεν είχα καμία ανάμνηση απ’ τη μητέρα μου”, είπε. “Μπορούσα να θυμηθώ απ’ τη στιγμή που ξύπνησα στο νοσοκομείο, με μια λάμα στο κεφάλι και τον πατέρα μου να με κοιτάει με απόγνωση. Τα πάντα πριν το δυστύχημα είχαν σβηστεί. Δεν μπορούσα να θυμηθώ το πρόσωπο της, το γέλιο της, τον ήχο της φωνής της. Μόνο φωτογραφίες είχα, αλλά αυτές δεν έφταναν. Μου έλειπε και ήθελα να τη ξαναβρώ.”

Ο Τίμοθι Λίρι είχε υποστηρίξει ότι τα υποκείμενα των πειραμάτων του στους θαλάμους απομόνωσης μπορούσαν να θυμηθούν με ακρίβεια περιστατικά απ’ τη νηπιακή τους ζωή, ακόμα και νωρίτερα, τη βρεφική. Όλα αυτά, έλεγε ο Λίρι, είναι αποθηκευμένα σε χαμένα αρχεία του μυαλού. Το LSD, σαν ένα είδος ύπνωσης, αλλά πολύ πιο ισχυρό, τα έφερνε στην επιφάνεια.

Ο Πέτρος σταμάτησε για λίγο. Τα τελευταία λεπτά δεν έπινε. Μόνο κάπνιζε, μιλούσε και κοιτούσε το φεγγάρι.

“Και λοιπόν;” τον επανέφερα στο Βενιζέλος. “Τα κατάφερες; Τη θυμήθηκες;”

“Έγινε κάτι πολύ πιο σημαντικό απ’ αυτό.”

~~

Έπαιρνε lsd, έτρωγε σούπες από τενεκεδάκια, κοιμόταν και ξυπνούσε στο σκοτάδι. Κάποια στιγμή, ίσως ήταν μετά από 24 ή 48 ώρες, δεν ξέρει ακριβώς, είδε.

Δεν ήταν κάτι ρευστό και ακαθόριστο, όπως στα όνειρα. Βρισκόταν εκεί.

Μπροστά του η ασημί μερσεντές αναποδογυρισμένη. Ακουγόταν μόνο ο αδελφός του να κλαίει. Πλησίασε στο αυτοκίνητο.

Είδε το σώμα του. Στο πίσω κάθισμα βρισκόταν ο εξάχρονος Πέτρος. Με αίμα να τρέχει απ’ το κεφάλι. Λιπόθυμος. Ο Νίκος δίπλα είχε σπασμένο χέρι, αλλά ήταν ξύπνιος.

Ο πατέρας μπροστά δεν φαινόταν να είχε κάποιο τραύμα, αλλά είχε χάσει τις αισθήσεις του. Φορούσε ζώνη, όπως και τα παιδιά. Αλλά το σώμα της μητέρας είχε σπάσει το παρμπρίζ κι είχε πεταχτεί έξω. Ήταν κουρελιασμένο μερικά μέτρα πίσω.

Ο Πέτρος πήγε να την πλησιάσει. Τότε άκουσε τη φωνή της, αυτή τη φωνή που νόμιζε πως είχε ξεχάσει.

“Μην πας. Δεν θέλω να με δεις έτσι.”

Στράφηκε και την είδε. Να στέκεται, όμορφη και νέα, εκεί δίπλα του. Αλλά ήταν πολύ ψηλή. Κατάλαβε ότι ήταν εξάχρονος ξανά.

“Μαμά, συγνώμη.”

“Αγάπη μου, δεν έκανες τίποτα εσύ.”

“Μου λείπεις”, της είπε.

“Μην ανησυχείς. Θα είμαι πάντα δίπλα σου. Εσύ θα γυρίσεις. Εγώ θα μείνω εδώ. Αλλά θα είμαι πάντα κομμάτι σου.”

Θα γυρίσεις. Ο Πέτρος δεν είχε δημιουργήσει μια καινούρια εικόνα. Αυτό που ζούσε ήταν μια ανάμνηση αυτού που είχε συμβεί.

“Είμαι νεκρός;” είπε στη μητέρα του.

“Είσαι ανάμεσα. Αλλά θα γυρίσεις και θα ζήσεις πολλά ακόμα.”

“Εσύ είσαι νεκρή; Και πώς; Νιώθω ότι είμαι εδώ κι ότι δεν είμαι. Σαν να μπορώ να δω τον εαυτό μου μετά από πολλά χρόνια. Κι είναι μεγάλος, σε μια ξένη πόλη.”

Η μητέρα του μόνο ξεφύσησε και χαμογέλασε.

“Είναι αδύνατον να στο εξηγήσω”, του είπε. “Αυτό που σου συμβαίνει τώρα θα το ξεχάσεις. Δεν θα θυμάσαι ούτε τη συνάντηση μας.”

“Δεν θέλω να ξεχάσω.”

“Δεν γίνεται αλλιώς. Θα γυρίσεις στο σώμα σου και θα ζήσεις πολλά χρόνια.”

“Και μετά;”

“Τότε ο χρόνος δεν θα ‘χει καμία σημασία.”

“Δεν καταλαβαίνω.”

“Δεν μπορείς να καταλάβεις, γιατί είσαι ακόμα εδώ.”

“Και μετά;”

“Σου είπα. Δεν υπάρχει πριν και μετά, αλλά πρέπει να φύγεις για να το καταλάβεις.”

Σταμάτησε να μιλάει, αλλά ο Πέτρος ένιωθε ότι μπορούσε ν’ ακούσει τις σκέψεις της:

Αυτά που καταλαβαίνουμε όσο ζούμε στο σώμα μας είναι αυτά που μπορεί να καταλάβει το σώμα μας. Μέχρι εκεί φτάνει η αντίληψη μας. Αλλά… Είναι τόσο δύσκολο και τόσο εύκολο, αλλά είναι τόσο διαφορετικό, κάτι που δεν μπορείς να εξηγήσεις με λέξεις. Απλώς να θυμάσαι ότι βλέπεις τον κόσμο μέσα από μια τρύπα. Κι είναι πολύ περισσότερα αυτά που δεν βλέπεις.

Ακούστηκε μια σειρήνα ασθενοφόρου. Οι νοσοκόμοι πήγαν πρώτα στη νεκρή γυναίκα. Ο Πέτρος με τη μητέρα τους κοιτούσαν.

“Δεν στεναχωριέσαι;” της είπε ο Πέτρος.

“Όταν θα είσαι εδώ θα καταλάβεις”, του είπε.

“Δεν υπάρχει στεναχώρια;”

“Δεν μπορώ να σου εξηγήσω. Δεν φτάνουν οι λέξεις για να το περιγράψω.”

Οι νοσοκόμοι άφησαν τη γυναίκα και πήγαν στ’ αμάξι. Έβγαλαν πρώτα τα παιδιά. Τον Νίκο που έκλαιγε και ζητούσε τη μαμά του. Μετά τον Πέτρο. Τον σήκωσαν προσεκτικά κι ενώ του έδεναν το κεφάλι του έβαλαν οξυγόνο.

“Θα γυρίσεις τώρα”, του είπε η μητέρα.

“Φοβάμαι”, έκανε ο Πέτρος.

Η μητέρα έσκυψε και τον κοίταξε κατά πρόσωπο.

“Μη φοβάσαι τίποτα”, του είπε. “Απόλαυσε ‘το όσο διαρκεί. Είναι δώρο. Και πες στον Νικολάκη και στον πατέρα σου…”

Ο Πέτρος ένιωσε να λιποθυμά. Βρέθηκε πρώτα στο ασθενοφόρο, με τους νοσομόκους από πάνω του, κι έπειτα στο σκοτεινό δωμάτιο του, στο Σικάγο, είκοσι χρόνια μετά. Κι εκεί ανάμεσα, στο μεταίχμιο, ανάμεσα στο 1966 και στο 1986, ανάμεσα στον εξάχρονο και στον είκοσι εξάχρονο, ανάμεσα στη ζωή και στο μετέκεινα, άκουσε τη φωνή της μητέρας του να λέει: “Το μόνο που δεν χάνεται είναι η αγάπη”.

~~

Από κείνη τη μέρα ο Πέτρος δεν ξαναπήρε lsd. Δεν το χρειαζόταν πλέον. Έλαβε το μήνυμα κι έκλεισε το τηλέφωνο.

Είπε στον πατέρα του και στον αδελφό του τα πάντα. Ο Νίκος άργησε να το αποδεχτεί. Αλλά ο πατέρας του, παραδόξως, σαν άκουσε την ανάμνηση του Πέτρου δεν ξαφνιάστηκε ούτε παραξενεύτηκε.

“Εγώ τη βλέπω συχνά στον ύπνο μου”, είπε στον Πέτρο. “Δεν μιλάει, αλλά καταλαβαίνω.”

~~

“Εσύ;” ρώτησα τον Πέτρο. “Την ονειρεύεσαι ποτέ;”

“Μια φορά”, είπε εκείνος, “ξύπνιος ήμουν, καθόμουν στο μπαλκόνι κι έπινα κρασί, και είδα μια γυναίκα με κόκκινο φόρεμα να περνάει από κάτω. Νομίζω ότι ήταν αυτή, αλλά μέχρι να σηκωθώ είχε φύγει.”

“Σου λείπει;”

“Εννοείται. Πάντα. Αλλά θυμάμαι αυτά που μου είπε.”

Ο Πέτρος έκανε ξαφνικά πίσω, χαμογέλασε, και με κοίταξε σαν να με έβλεπε για πρώτη φορά.

“Είναι αστείο”, μου είπε. “Αυτά που σου λέω λίγοι άνθρωποι τα ξέρουν. Ο πατέρας μου, ο αδελφός μου, η πρώην μου και η Γεωργία… Η πρώην μου δεν με πίστεψε.”

“Και καλά έκανε”, του είπα. “Κάποιες ιστορίες πρέπει να τις μοιράζονται λίγοι. Μην πετάς μαργαριτάρια στους χοίρους.”

“Είσαι παράξενος, παρότι πιτσιρίκι”, μου είπε ο Πέτρος.

“Κάποιοι γεννιόμαστε έτσι.”

~~

Ήπιαμε όση ρακί είχε μείνει στο μπουκάλι και κοιμηθήκαμε σαν πτώματα. Λίγες ώρες μετά, στον Πειραιά, ανταλλάξαμε τηλέφωνα και διευθύνσεις και χωριστήκαμε.

Δεν τον είδα ξανά. Γύρισα στον ναύσταθμο για να πάρω το χαρτί απόλυσης και να φύγω πάλι. Ο Πέτρος είχε έξοδο.

~~

Το πιο περίεργο αυτής της ιστορίας είναι ότι ο Πέτρος (με διαφορετικό όνομα) είναι υπαρχτό πρόσωπο -και είναι ο μόνος πυρηνικός φυσικός που έχω γνωρίσει.

Η ιστορία που μου είπε δεν ξέρω αν είναι αληθινή, δεν μπορώ να την επιβεβαιώσω με κάποιο τρόπο. Αλλά ο “Πέτρος” την πίστευε όταν μου την είπε. Κι εγώ τον πιστεύω, χωρίς να έχω καμία απόδειξη.

Ένα τελευταίο παράξενο στοιχείο αυτής της ιστορίας είναι το εξής: Ξεκίνησα να τη γράφω στις 20 Ιουλίου του 2018. Το επόμενο βράδυ τέλειωσα την πρώτη γραφή. Στις 22 πήγα να τη διορθώσω και να βρω φωτογραφία. Ήταν η μέρα που πέθανε ο σπουδαίος Μάνος Ελευθερίου.

Κατά τύχη έπεσα πάνω σε μία απ’ τις τελευταίες συνεντεύξεις του. Και βρήκα αυτά που έλεγε ο Ελευθερίου για τη νεκρή μητέρα του.

Κατά τύχη… Όλα τυχαία μοιάζουνε όταν κοιτάς τον κόσμο μέσα από μια τρύπα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός  

    

Το αμερικανικό ΝΑΤΟ και η Ευρώπη

Του Δημήτρη Μηλάκα

Το ΝΑΤΟ είναι ο μηχανισμός που δημιουργήθηκε για να διασφαλίσει τα αμερικανικά κεκτημένα μετά τη νίκη στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο στόχος αυτού του μηχανισμού, επιγραμματικά, έχει οριστεί ως εξής: Το ΝΑΤΟ είναι αμερικανικό εργαλείο που κρατά τη Γερμανία κάτω, τη Ρωσία έξω και τις ΗΠΑ μέσα στην Ευρώπη.

Παρά τις δραματικές αλλαγές στην παγκόσμια σκηνή μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου, την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, την επανένωση της Γερμανίας και την επανεμφάνισή της στο διεθνές στερέωμα ως οικονομική ατμομηχανή και ηγέτιδα δύναμη στην Ευρώπη, τα αμερικανικά συμφέροντα στη γηραιά ήπειρο δεν έχουν αλλάξει.

Οι Αμερικανοί γνωρίζουν ότι, για να ελέγχουν τον κόσμο, πρέπει να ελέγχουν (οικονομικά, πολιτικά / στρατιωτικά, ιδεολογικά) την Ευρώπη. Και, για να ελέγχουν την Ευρώπη, θα πρέπει να κρατούν στο τσεπάκι τους τη Γερμανία, εμποδίζοντας με κάθε τρόπο την εμβάθυνση των γερμανο-ρωσικών σχέσεων. Αν και έχει περάσει περισσότερο από μισός αιώνας από το τέλος του πολέμου και τις απαρχές της οικοδόμησης της αμερικανικής αυτοκρατορίας, οι στόχοι της Ουάσιγκτον παραμένουν αναλλοίωτοι: η Γερμανία κάτω, η Ρωσία έξω και οι ΗΠΑ μέσα στην Ευρώπη.

Αν κάτι, ωστόσο, έχει αλλάξει σ’ αυτό το παιχνίδι στην ευρωπαϊκή σκακιέρα, είναι ο βαθμός δυσκολίας επίτευξης των στόχων που η αμερικανική αυτοκρατορία έχει θέσει. Είναι προφανές ότι, τις δύο τελευταίες δεκαετίες, η προσπάθεια της Ουάσιγκτον να κρατήσει τη Γερμανία «κάτω» γίνεται ολοένα πιο δύσκολη και δαπανηρή (οικονομικά και πολιτικά) μια που η γερμανική οικονομία «πετάει» ως μοντέλο στο νεοφιλελεύθερο παγκοσμιοποιημένο σύστημα. Ανάλογη δυσκολία και κόστη συνεπάγονται για την Ουάσιγκτον οι προσπάθειες ανάσχεσης της αναγεννημένης Ρωσίας του Πούτιν.

Οι αμερικανικές δυσκολίες αποτυπώνονται σήμερα περισσότερο ξεκάθαρα από τη διάρρηξη της συνοχής εντός του αμερικανικού πολιτικού συστήματος, όπως αυτά εκφράζονται στην πρωτοφανή πολεμική που δέχεται ο Πρόεδρος Τραμπ και οι επιλογές του. Η εξίσωση που θα επιτρέψει στις ΗΠΑ να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους, κατ’ αρχήν στην Ευρώπη, μοιάζει προς το παρόν χωρίς λύση, καθώς η Γερμανία έχει δραπετεύσει από την αμερικανική οικονομική ηγεμονία και η Ρωσία επανήλθε ως «παίκτης» παγκόσμιου βεληνεκούς. Για να διατηρηθεί το αμερικανικό σύστημα ελέγχου, είναι προφανές ότι, όσο περνά ο χρόνος, η πειθώ τον λόγων ολοένα και περισσότερο θα δίνει τη θέση της στην υποταγή της ισχύος (ΝΑΤΟ).

Η διεύρυνση του ΝΑΤΟ στα δυτικά Βαλκάνια (με την ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας) είναι άλλωστε ένα πρόσφατο και καλό παράδειγμα για τους τρόπους ρυμούλκησης των Ευρωπαίων συμμάχων που διαθέτουν ακόμη οι Αμερικανοί…