O Ερντογάν ετοιμάζει «ζαριά» στην Ανατολική Μεσόγειο

Του Δημήτρη Μηλάκα

Σύμφωνα με επίσημες ανακοινώσεις αρμόδιων παραγόντων της τουρκικής κυβέρνησης στις 29 Οκτώβρη του 2018 θα ξεκινήσουν, με μέσα που η χώρα έχει προμηθευτεί και διαθέτει, έρευνες για υδρογονάνθρακες στην Ανατολική Μεσόγειο. Τις εν λόγω περιοχές η Τουρκική κυβέρνηση τις έχει παραχωρήσει για έρευνα και εκμετάλλευση με νόμο από το 2011 –κυβερνητική απόφαση δημοσιευμένη σε ΦΕΚ- στην (TPAO) κρατική τουρκική πετρελαϊκή εταιρία…

Οι εν λόγω τουρκικές ανακοινώσεις λαμβάνονται σοβαρά υπόψιν από την ελληνική κυβέρνηση για … λόγους:

Η Τουρκία όταν δημοσιοποιεί αποφάσεις της κατά κανόνα τις υλοποιεί

Η Τουρκία με ανακοινώσεις και κινήσεις στο πρόσφατο παρελθόν έχει υποδείξει (και αναθέσει κυρίως στην κρατική πετρελαϊκή εταιρία για έρευνες και εκμετάλλευση) τις περιοχές που την ενδιαφέρουν να ερευνήσει στην ανατολική Μεσόγειο. Τα τμήματα των περιοχών τουρκικού ενδιαφέροντος βρίσκονται εντός της Κυπριακής ΑΟΖ και δυτικότερα στην περιοχή όπου δικαιώματα Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης έχει η Ελλάδα με το Καστελόριζο.

Η τουρκική απόφαση για έρευνες εμφανίζεται επιβεβλημένη απάντηση στις προγραμματισμένες έρευνες στην Κυπριακή ΑΟΖ- την οποία η Αγκυρα αμφισβητεί- από τον αμερικανικό πετρελαϊκό κολοσσό Exon Mobil.

Οι τουρκικές ανακοινώσεις θέτουν την ελληνική κυβέρνηση ενώπιον πιθανών και οδυνηρών στην απάντησή τους ερωτημάτων:

Ποια θα είναι η ελληνική αντίδραση στην περίπτωση που τουρκικό ερευνητικό σκάφος με τη συνοδεία τουρκικών πολεμικών πλοίων επιχειρήσει έρευνα σε θαλάσσιες περιοχές όπου το Καστελόριζο επηρεάζει υπέρ της Ελλάδας τα δικαιώματα Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης;

Είναι αρκετές , σε μια τέτοια περίπτωση, οι διπλωματικές αντιδράσεις ή θα απαιτηθεί και στρατιωτική κινητοποίηση;

Ποια θα είναι η συμπαράσταση , πέρα από το διπλωματικό επίπεδο, που μπορεί να αναμένει η Αθήνα από την ΕΕ και την Ουάσιγκτον (αλλά και τις χώρες τις περιοχής, Ισραήλ και Αίγυπτο, με τις οποίες έχει προχωρήσει σε συμφωνίες συνεργασίας;

Η ελληνική κυβέρνηση αντιμέτωπη εδώ και μήνες με αυτά τα δεδομένα έχει καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να εξασφαλίσει σε διπλωματικό επίπεδο δυνατότητες αντίδρασης και σε αυτό το (διπλωματικό) επίπεδο παράγοντες του ελληνικού ΥΠΕΞ υποστηρίζουν ότι έχουν γίνει όλα όσα θα έπρεπε να γίνουν επισημαίνοντας τις τριμερείς συναντήσεις (Ελλάδα- Κύπρος- Αίγυπτος και Ελλάδα- Κύπρος – Ισραήλ) καθώς και την αμερικανική υποστήριξη πίσω από αυτές.

Ωστόσο όπως σημειώνουν έμπειροι διπλωμάτες καμία διπλωματική υποστήριξη δεν μπορεί να υπονομεύσει την πραγματικότητα η οποία μπορεί να δημιουργηθεί στο πεδίο, αν για παράδειγμα ανοιχτά του Καστελόριζου ξεκινήσουν τουρκικές έρευνες. Τότε η Ελλάδα θα πρέπει να αποδείξει ότι έχει τη δυνατότητα να υπερασπιστεί την κυριαρχία της στην περιοχή και για αυτό δεν είναι αρκετά και επαρκή μόνο τα διπλωματικά μέσα.

Παράγοντες της ελληνικής διπλωματίας επισημαίνουν τέλος την επιλογή της ημερομηνίας 29 Οκτώβρη για το ρίξιμο της ζαριάς της Αγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο: Στις 29 Οκτώβρη του 1923 η Τουρκία με τη Διακήρυξη της Δημοκρατίας εμφανίστηκε στο διεθνές στερέωμα ως το κράτος που σήμερα γνωρίζουμε μέσα στα όρια που καθορίστηκαν από τις Συνθήκες η οποίες επισφράγισαν το τέλος του πρώτου παγκόσμιου πολέμου. Έναν αιώνα αργότερα η Τουρκία του Ερντογαν φαίνεται ότι έχει αποφασίσει ότι ήρθε η ώρα έμπρακτης αμφισβήτησης των Συνθηκών και διεκδίκησης όσων τμημάτων της οθωμανικής κληρονομιάς μπορεί να (ξανα)βάλει στο χέρι το σημερινό τουρκικό κράτος.

Και η θαλάσσια περιοχή στο Καστελόριζο μοιάζει- στα τουρκικά μάτια- ένα εύκολο και πολύτιμο γεωπολιτικό έπαθλο.

Βαθύ ρήγμα στις σχέσεις Μόσχας – Φαναρίου

Αλυσιδωτές αποφάσεις προκαλεί η αναγνώριση από το Οικουμενικό Πατριαρχείου της μέχρι τώρα σχισματικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ως αυτοκέφαλης και της αποκατάστασης του σχισματικού πατριάρχη Ουκρανίας Φιλάρετου. Η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Μόσχας στη μαραθώνια συζήτηση που προηγήθηκε, διέκοψε εντελώς την ευχαριστιακή κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Η Ιερά Σύνοδος Ρωσίας, στη συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα και κράτησε περίπου πέντε ώρες, εκφράζει την πλήρη υποστήριξή της προς τον Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριο και την πληρότητα της ουκρανικής ορθόδοξης εκκλησίας, σε μία ιδιαίτερα δύσκολη στιγμή για αυτήν.

«Με βαθύτατο πόνο Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρωσίας ανέγνωσε τις αποφάσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου για εκχώρηση αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία, το άνοιγμα Σταυροπηγιακής Μονής στο Κίεβο, αλλά και την αποκατάσταση των ηγετών του σχίσματος και την επιστροφή τους στην εκκλησιαστική κοινωνία. Οι αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, δείχνουν ότι το Φανάρι αγνοεί τις εκκλήσεις της κανονικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς και των Προκαθημένων Τοπικών Εκκλησιών» αναφέρει μεταξύ άλλων η ανακοίνωση του Πατριαρχείου Μόσχας.

«Η απόφαση για πλήρη διακοπή των σχέσεων με το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης ελήφθη σε συνάντηση της Συνόδου» δήλωσε ο επικεφαλής του Τμήματος Εξωτερικών Σχέσεων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Μητροπολίτης Ιλαρίωνας.

Την Παρασκευή ο ίδιος, είχε προειδοποιήσει πως «ο Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης διακινδυνεύει να υπονομεύσει το καθεστώς του ως ''πρώτου μεταξύ ίσων'' στο χριστιανικό ορθόδοξο κόσμο αν προχωρήσει στην παροχή αυτοκεφαλίας στην εκκλησία της Ουκρανίας».

Και πρόσθεσε: «Θα αναγκασθούμε να κόψουμε όλη την Ευχαριστιακή κοινωνία, που σημαίνει ότι το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης, ο οποίος συχνά τοποθετείται ως ηγέτης του ορθόδοξου πληθυσμού του πλανήτη, δεν θα είναι πλέον ηγέτης του.

Πριν από λίγες ημέρες, το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατά τη διάρκεια της συνεδρίας της Ιεράς Συνόδου, επανέφερε τον σχισματικό Πατριάρχη Φιλάρετο στην κανονικότητα της Εκκλησίας. Να σημειώσουμε ότι ο Φιλάρετος είχε καταθέσει έκκληση στο Οικουμενικό Πατριαρχείο να θεωρήσει άκυρο το ανάθεμα, υποστηρίζοντας ότι το Πατριαρχείο της Μόσχας δεν τήρησε την ορθή κανονική διαδικασία και έλαβε αυθαίρετα την απόφασή του.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, είχε δηλώσει πριν από λίγες ημέρες πως η Ουάσινγκτον ενθάρρυνε το Οικουμενικό Πατριαρχείο να πάρει τη σχετική απόφαση.

efsyn.gr

Αναδρομικά από περικοπές έως και 23.254 ευρώ μπορούν να διεκδικήσουν οι συνταξιούχοι

Αναδρομικά που μπορεί να φτάσουν και τις 23.254 ευρώ μπορεί διεκδικήσουν οι συνταξιούχοι με βάση τις αποφάσεις των δικαστηρίων περί αντισυνταγματικότητας των περικοπών στις συντάξεις κύριας και επικουρικής που έφεραν τα μνημόνια.

Σύμφωνα με τον «Ελεύθερο Τύπο» οι αγωγές που περιορίζουν τις απαιτήσεις σε ποσά κάτω των 3.000 ευρώ είναι πιθανό να τελεσφορούν πιο γρήγορα, γιατί δεν γίνεται έφεση από τα Ταμεία. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, τα λεφτά μπορεί να έρθουν πιο γρήγορα, αλλά θα είναι λιγότερα.

Οι μειώσεις που μπορούν να διεκδικήσουν με αγωγές κατά του ΕΦΚΑ και του ΕΤΕΑΕΠ είναι των νόμων 4051 και 4093 του 2012, καθώς το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) με την υπ. αριθμ’ 2287 απόφαση της Ολομελείας του στις 10 Ιουνίου του 2015 έκρινε αντισυνταγματικές:

Την περικοπή επικουρικών συντάξεων 10%, 15% και 20% για ποσά άνω των 200 ευρώ με τον νόμο 4051.

Την περικοπή κύριων συντάξεων κατά 12% για το ποσό που υπερβαίνει τα 1.300 ευρώ με τον νόμο 4051.

Την περικοπή επί αθροίσματος συντάξεων (κύριων και επικουρικών) άνω των 1.000 ευρώ με ποσοστά 5% ως τα 1.500 ευρώ, 10% από 1.500 ως 2.000 ευρώ, 15% από 2.000 ως 3.000 ευρώ και 20% από 3.000 ευρώ και πάνω.

Την κατάργηση του Δώρου από κύριες συντάξεις που ήταν στα 800 ευρώ τον χρόνο ή στο διπλάσιο της σύνταξης για συντάξεις κάτω των 800 ευρώ.

Η κυβέρνηση έπρεπε να επιστρέψει στους συνταξιούχους τις περικοπές αυτές, τουλάχιστον από τις 10/6/2015 και μετά, αλλά δεν το έκανε, γιατί θα τίναζε το ασφαλιστικό στον αέρα.

Αυτό που δεν έκανε όμως η κυβέρνηση το κάνουν μόνοι τους ή συλλογικά οι ίδιοι οι συνταξιούχοι, ζητώντας αυτό που τους αναγνωρίζει ως δίκαιη διεκδίκηση το Ανώτατο ακυρωτικό Δικαστήριο της χώρας, το ΣτΕ. Ετσι όσοι έχουν προσφύγει με αγωγές ζητώντας πίσω αναδρομικά από τις μειώσεις των νόμων 4051 και 4093, κερδίζουν τις υποθέσεις στα πρωτοδικεία.

  iefimerida.gr        

Δημήτρης Κουσουρής: «Το 85% των υποθέσεων δωσιλογισμού αρχειοθετήθηκαν»

Ο Δημήτρης Κουσουρής είναι Επίκουρος Καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Δημοσίευσε το 2014 ένα βιβλίο με τον τίτλο «Δίκες των δοσιλόγων 1944 – 1949. Δικαιοσύνη, συνέχεια του κράτους και εθνική μνήμη».

Η λέξη δωσίλογος διαφοροποιείται από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές γλώσσες, οι οποίες χρησιμοποιούν τον όρο “συνεργάτης”. Στα ελληνικά ο όρος προϋπήρχε και σημαίνει αυτόν που οφείλει να λογοδοτήσει για τις πράξεις του. Και υπήρξαν χιλιάδες Έλληνες που συνεργάστηκαν με τις ιταλικές και τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής την περίοδο του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι μορφές συνεργασίας, σύμφωνα με τον ιστορικό Δημήτρη Κουσουρή, διακρίνονταν σε πολιτικό, οικονομικό, στρατιωτικό επίπεδο και ο δωσιλογισμός ήταν «πρακτικά κάθε μορφή συνδιαλλαγής κατά την οποία οι εμπλεκόμενοι αποκόμιζαν όφελος οι ίδιοι με τον α ή β τρόπο και ζημίωναν την Ελλάδα ή τον εθνικό αγώνα με βάση τους τότε νόμους».

Για τον Δημήτρη Κουσουρή το φαινόμενο του δωσιλογισμού «ήταν μεν μειοψηφικό, είχε ωστόσο μαζικά χαρακτηριστικά…Οι μηχανισμοί του παλαιού καθεστώτος, του προκατοχικού κράτους συγκροτήθηκαν ούτως ώστε να αποφύγουν την ολοκλήρωση μιας διαδικασίας κοινωνικής επανάστασης και την κατάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές, όταν θα έφευγαν οι δυνάμεις κατοχής».

Οι δίκες των δωσιλόγων στην Ελλάδα ξεκίνησαν αμέσως μετά την Απελευθέρωση και διεξάγονταν «από τις κρατικές αρχές απονομής της δικαιοσύνης, με ένα είδος ειδικής νομοθεσίας που περιγράφει το έγκλημα και τιμωρεί τις πράξεις που έχουν τελεστεί κατά τη διάρκεια της Κατοχής». Οι νόμοι αυτοί θεσπίστηκαν αμέσως μετά την Απελευθέρωση, ενώ ειδικά σχετικά διατάγματα είχαν προβλεφθεί και εκδοθεί είτε από την εξόριστη κυβέρνηση του Καϊρου είτε από την «κυβέρνηση του Βουνού».

Το λαϊκό αίτημα για κάθαρση και απονομή δικαιοσύνης ήταν έντονο εξαιτίας του μεγέθους των απάνθρωπων εγκλημάτων που είχαν τελεστεί κατά τη διάρκεια της Κατοχής. «Οι δίκες των δωσιλόγων στην Ελλάδα όπως και στις υπόλοιπες χώρες ήρθαν να διασφαλίσουν ότι το μονοπώλιο της νόμιμης βίας θα επανέλθει στα χέρια του κράτους και δεν θα αποτελέσει όπλο των αντάρτικων ομάδων που θα επεδίωκαν την τιμωρία όσων είχαν συνεργαστεί στη διάρκεια της Κατοχής. Αυτό που ο Ντε Γκωλ ονόμασε για τη Γαλλία ΄αυτοσχεδιασμοί εξουσίας για τις δυνάμεις της Αντίστασης΄ για τις πρώτες δίκες που έγιναν για κάποιους από τους πιο διαβόητους συνεργάτες των Ναζί».

Οι δίκες των δωσιλόγων στην Ελλάδα ανέρχονται σε αρκετές εκατοντάδες. Για παράδειγμα στην Αθήνα από τις 15.000 μηνύσεις και καταγγελίες 2.200 φθάνουν στο ακροατήριο. Γενικότερα πάντως, όπως υποστηρίζει ο Δημήτρης Κουσουρής, μόνο ένα μικρό ποσοστό υποθέσεων εκδικάστηκε. Το 85% αρχειοθετήθηκε. Ο λόγος, σύμφωνα με τον ιστορικό, είναι ότι «πολλοί δωσίλογοι προσέφεραν κατόπιν τις υπηρεσίες τους στο νέο καθεστώς που στήθηκε υπό την αιγίδα των συμμάχων για την καταπολέμηση του Κομμουνισμού. Επίσης διέθεταν σοβαρή οικονομική επιφάνεια και διασυνδέσεις με τον κρατικό μηχανισμό. Και έτσι σε ένα μεγάλο βαθμό κατάφεραν να διαφύγουν της τιμωρίας».

Στις υποθέσεις που έφτασαν στο ακροατήριο μόνο το 45% των κατηγορουμένων καταδικάστηκε. Συνολικά εκτελέστηκαν 25 δωσίλογοι στην Ελλάδα. «Την ίδια πενταετία, από το 1944 έως το 1949 εκτελούνται από τα έκτακτα στρατοδικεία 3.500 κομμουνιστές ή συμπαθούντες τον Κομμουνισμό». Γενικότερα πάντως στην Ελλάδα καταδικάστηκαν «οι οικονομικά ασθενέστεροι δωσίλογοι, τα μικρά ψάρια».

Όσον αφορά τους απόγονους των δωσιλόγων και το κατά πόσο ήταν ομαλή η ένταξή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας μετά το τέλος του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και του Εμφυλίου, ο Δημήτρης Κουσουρής απαντά:

«Ο δωσιλογισμός στην ελληνική κοινωνία αποτέλεσε όπως και αλλού ένα ταμπού αλλά πολύ ισχυρότερο. Στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τις άλλες χώρες, οι δωσίλογοι μέσω του Εμφυλίου Πολέμου όχι μόνο επανεντάχθηκαν αρκετά γρήγορα στην κοινωνία και σε επίσημες θέσεις αλλά κάποιοι από αυτούς έγιναν σε λιγότερο από 15 χρόνια μέλη της Ακαδημίας Αθηνών. Τα παιδιά τους, όπως για παράδειγμα ο γιος του Ιωάννη Ράλλη, Πρωθυπουργός της τρίτης κυβέρνησης της Κατοχής, Γεώργιος Ράλλης έκανε καριέρα στη δεξιά παράταξη και έγινε Πρωθυπουργός την δεκαετία του 1980. Θέλω να πω, ότι δεν είχαν ιδιαίτερες δυσκολίες στην επανένταξή τους…με έναν τρόπο αποτέλεσαν έναν πυρήνα ενός πολιτικού προσωπικού αλλά και μιας οικονομικής και πνευματικής ελίτ, οι οποίοι πήραν στα χέρια τους το μεταπολεμικό κράτος. Με αυτή την έννοια δεν μπορεί να πει κανείς ότι είχαν ιδιαίτερες δυσκολίες».

Τέλος, ο Δημήτρης Κουσουρής αμφισβητεί μια ευρέως διαδεδομένη αντίληψη, ότι δηλαδή «οι δωσίλογοι ήταν λίγοι και ασήμαντοι ενώ η μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού ήταν αντιστασιακοί ή τέλος πάντων διαπνεόμενοι από αντιφασιστικές πεποιθήσεις. Στην Ελλάδα αυτή η αντίληψη επί της ουσίας αποκρύπτει ότι ένα κομμάτι της πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής ελίτ συνεργάστηκε με τους Γερμανούς, ενίοτε δε με πολτική και ιδεολογική ταύτιση. Όχι πάντα αλλά συχνά. Ήταν ένα αφήγημα, το οποίο για διαφορετικούς λόγους, βόλεψε τα δυο στρατόπεδα του Εμφυλίου Πολέμου. Τους νικητές και τους ηττημένους. Τους νικητές διότι απέκρυπτε τον ομφάλιο λώρο που τους συνέδεε με το παρελθόν της Κατοχής και του δωσιλογισμού. Τους δε ηττημένους ακριβώς επειδή είχαν εξαιρεθεί άπο το πολιτικό σύστημα μετά τον Πόλεμο και ακριβώς επειδή χρησιμοποίησαν τις δάφνες του πατριωτισμού, της συμμετοχής τους και της πρωτοκαθεδρίας τους στο κίνημα της Αντίστασης, ένα τέτοιο αφήγημα τους επέτρεπε να διεκδικούν την εκπροσώπηση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και ταυτόχρονα υποτιμούσαν το άλλο στρατόπεδο των λίγων, ασήμαντων προδοτών του Έθνους».

Πηγή: dw.com – ΜαρίαΡηγούτσου     

Oι βάσεις των ΗΠΑ στα προτεκτοράτα τους

Του  Δημήτρη Μηλάκα

Ας αφήσουμε κατά μέρος την αντιπαράθεση των κυβερνητικών εταίρων ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ για το αν η χώρα έχει ή πρόκειται να δεχτεί μεγαλύτερη αμερικανική στρατιωτική παρουσία και ας προσπαθήσουμε να δούμε την εικόνα με τα μάτια των Αμερικανών επιτελών. Αυτών που σχεδιάζουν τον παγκόσμιο στρατιωτικό ιστό της υπερδύναμης.

Ας ρίξουμε, κατ αρχήν μια ματιά στον παγκόσμιο στον χάρτη 1:

Εδώ έχουμε μια αναλυτική εικόνα του παγκόσμιου αμερικανικού στρατιωτικού ιστού που σχηματίζουν οι μόνιμες και προσωρινές στρατιωτικές εγκαταστάσεις της υπερδύναμης. Τα περισσότερα από 800 αμερικανικά στρατιωτικά αποτυπώματα στον παγκόσμιο χάρτη προκύπτουν από τα κονδύλια που εκταμιεύει το αμερικανικό πεντάγωνο για τη συντήρηση και τη λειτουργία των τους.

Όσοι επιθυμούν μια περισσότερο αναλυτική καταγραφή μπορούν να ανοίξουν το έγγραφο (εδώ) και να μετρήσουν αναλυτικά τις αμερικανικές βάσεις στον κόσμο, καθώς και να τις τσεκάρουν με ακρίβεια από το γεωγραφικό τους στίγμα (γεωγραφικό μήκος και πλάτος) με το οποίο προσδιορίζονται. Στον εν λόγω κατάλογο μπορεί κανείς με βάση την απόχρωση να διακρίνει 4 κατηγορίες βάσεων:

• Με πορτοκαλί είναι οι μεγάλες βάσεις με την ονομασία που έχουν στον κατάλογο του προϋπολογισμού του πενταγώνου.

• Με ροζ είναι μικρές στρατιωτικές εγκαταστάσεις πάντα με βάση τους καταλόγους του αμερικανικού πενταγώνου

• Με γκρι είναι οι τοποθεσίες που οι Αμερικανοί επιτελείς ερευνούν ή διαπραγματεύονται την εγκατάσταση στρατιωτικών υποδομών

• Με πράσινο είναι στρατιωτικές εγκαταστάσεις άλλων χωρών που οι Αμερικανοί έχουν πρόσβαση μετά από ειδικές συμφωνίες

Αναφορικά με την αμερικανική παρουσία στην Ευρώπη και σε σχέση με την αμερικανορωσική διάταξη δυνάμεων ειδικά στα Βαλκάνια (μπλε οι αμερικανικές κόκκινο οι ρωσικές βάσεις) έχει ενδιαφέρον ο παρακάτω χάρτης 2:

Εδώ μπορούμε να δούμε ότι η Ελλάδα εντάσσεται από τους επιτελείς της υπερδύναμης εντός του βαλκανικού αμερικανικού στρατιωτικού ιστού ο οποίος απλώνεται παντού στην περιοχή εκτός της Σερβίας.

Αναζητώντας τις αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στα Βαλκάνια μπορεί κανείς ανοίγοντας τον κατάλογο που έχουμε πιο πάνω να δει:

• Στην Ελλάδα 6 στρατιωτικές μόνιμες εγκαταστάσεις. Από αυτές οι 3 βρίσκονται στο πλέγμα της Σούδας, η μια στη Λάρισα και υπάρχουν ακόμη δυο «μικρές» εγκαταστάσεις η μια στο Μαράθι Χανίων και η άλλη με βάση το γεωγραφικό της στίγμα στο Βόλο

• Στη Βουλγαρία έχουμε 4 μόνιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις- μια μεγάλη και τρεις μικρότερου μεγέθους

• Στην Ρουμανία υπάρχουν 5 βάσεις 3 μεγάλες και 2 μικρότερες

• Στο Κόσσοβο 1 βάση η οποία απλώνεται σε 1.000 εκτάρια και είναι μια από τις μεγαλύτερες αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στον κόσμο.

• Στα υπόλοιπα Βαλκάνια, στη Βοσνία υπάρχουν ΝΑΤΟικά (δηλαδή υπό αμερικανικό έλεγχο) στρατεύματα και σε Αλβανία, Μαυροβούνιο και ΠΓΔΜ (Μακεδονία για τις ΗΠΑ) υπάρχουν διμερείς στρατιωτικές συμφωνίες συνεργασίας οι οποίες εξασφαλίζουν την μόνιμη αμερικανική παρουσία με πολλούς και διάφορους τρόπους.

Κοιτώντας τον χάρτη της αμερικανικής παρουσίας στα Βαλκάνια μπορεί εύκολα να κατανοήσει κάποιος πόσο σημαντική είναι για την αμερικανική ατζέντα η τακτοποίηση της εκκρεμότητας της ΠΓΔΜ και της ένταξής της στις ευρωατλαντικές δομές έτσι ώστε να ενισχυθεί στα Βαλκάνια το αμερικανικό ανάχωμα κατά της Ρωσίας. Κάτι που επίσης κατανοεί κανείς κοιτώντας τον χάρτη είναι πόσο μεγάλη υπηρεσία προσφέρει τις ΗΠΑ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Σε κάτι που επίσης αξίζει τον κόπο να σταθεί κανείς, προκειμένου να αναζητήσει το μέτρο των δυνατοτήτων της όποιας ελληνικής κυβέρνησης να ασκήσει ανεξάρτητη – αδέσμευτη εξωτερική πολιτική με βάση τα συμφέροντα της χώρας και μόνο, είναι ο αριθμός των δεκάδων αμερικανικών βάσεων, που βρίσκονται σήμερα, σε ισχυρές ευρωπαικές χώρες και ειδικά σε Γερμανία – Ιταλία, δηλαδή τις ηττημένες στον β παγκόσμιο πόλεμο.

Μετά απ όλα όσα παρουσιάσαμε πιο πάνω ας επιστρέψουμε στην ελληνική πραγματικότητα και ας σκεφτούμε που βρίσκεται η αλήθεια. Από τη μια πλευρά ο υπουργός άμυνας (και εταίρος στην κυβέρνηση) Πάνος Καμένος καλεί τους Αμερικανούς να εγκαταστήσουν στρατιωτικές τους δυνάμεις σε όποιο κομμάτι ελληνικής γης επιθυμούν. Από την άλλη ο πρωθυπουργός υποστηρίζει ότι η Ελλάδα ασκεί αυτόνομη εξωτερική πολιτική και δεν είναι δεμένη στο άρμα καμιάς ξένης δύναμης.

Ρίχνοντας μια ματιά πιο πάνω στους χάρτες οι οποίοι διαμορφώνονται από επίσημα στοιχεία του αμερικανικού πενταγώνου το συμπέρασμα που βγαίνει είναι απλό: Ο μεν υπουργός άμυνας, προσφέρει στους Αμερικανούς αυτό που ήδη έχουν, καθώς η αναβαθμισμένη ελληνοαμερικανικη στρατιωτική συνεργασία που ανακοίνωσαν πέρυσι τέτοια εποχή οι Τραμπ- Τσίπρας σημαίνει ότι οι Αμερικανοί διαλέγουν και παίρνουν ότι επιθυμούν από το ελληνικό έδαφος. Ο δε πρωθυπουργός είναι υποχρεωμένος να κρυφτεί πίσω από τα συνήθη για προτεκτοράτα προσχήματα…

          

Ο γερμανικός Τύπος για τα αποτελέσματα των εκλογών στην Βαυαρία

Το εκλογικό αποτέλεσμα στην Βαυαρία – και οι πιθανές εξελίξεις που θα πυροδοτήσει – είναι σήμερα το βασικό θέμα του γερμανικού Τύπου, ο οποίος προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει την συμπεριφορά του εκλογικού σώματος του πλουσιότερου κρατιδίου της Γερμανίας.

Οι αναλύσεις συμφωνούν στο ότι οι μεγάλοι χαμένοι της χθεσινής αναμέτρησης είναι οι Χριστιανοκοινωνιστές (CSU) και οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) και προβλέπουν ότι η ήττα τους θα έχει αντίκτυπο στη συμμετοχή τους στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

«Η παλιά CSU πέθανε», αναφέρει στον τίτλο ανάλυσής της η Süddeutsche Zeitung και σημειώνει ότι ο Μάρκους Σέντερ είναι ο λιγότερο δημοφιλής πρωθυπουργός της Γερμανίας αλλά σήμερα ήταν «ξεδιάντροπα τυχερός», καθώς, παρά το δυσμενές εκλογικό αποτέλεσμα, δεν είναι αναγκασμένος να παραιτηθεί: αντιθέτως, θα κληθεί να αποφασίσει για τον κυβερνητικό του εταίρο. Η εφημερίδα επισημαίνει ακόμη ότι ως ντουέτο ο Μάρκους Σέντερ και ο Χορστ Ζεεχόφερ έχουν ζημιώσει το κόμμα τους, ο καθένας τους χωριστά έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης για την ήττα και αναφέρεται χαρακτηριστικά στη στάση του κ. Ζεεχόφερ απέναντι στην προσφυγική πολιτική της Καγκελαρίου.

«Το μήνυμα των ψηφοφόρων είναι ότι η εποχή των μονοκομματικών κυβερνήσεων έχει παρέλθει. Και το SPD ως λαϊκό κόμμα έχει πάψει να υπάρχει. Το άλλο, το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU), θα πρέπει να αντιληφθεί την προειδοποίηση», γράφει σε άρθρο γνώμης της η εφημερίδα Bild και χαρακτηρίζει τον κυβερνητικό συνασπισμό «τάφο» του SPD. Προβλέπει δε ότι η αρχηγός του Αντρέα Νάλες θα αντιμετωπίσει εσωτερική αναταραχή, όπως και ο Πρωθυπουργός της Βαυαρίας Μάρκους Σέντερ και ο Αρχηγός της CSU Χορστ Ζεεχόφερ.

Για «βαυαρικό ομοσπονδιακό σεισμό» κάνει λόγο σε σχόλιό της η ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού Der Spiegel και προβλέπει ότι το εκλογικό αποτέλεσμα θα αλλάξει την Βαυαρία, αλλά και τη Γερμανία. «Ο Χορστ Ζεεχόφερ δεν μπορεί πλέον να παραμείνει υπουργός. Και το SPD δεν μπορεί πλέον να παραμένει στην κυβέρνηση», αναφέρει το περιοδικό που τονίζει ότι η Βαυαρία δεν θα ταυτίζεται στο εξής με την Χριστιανοκοινωνική Ένωση και αυτό αποτελεί κυρίως επιτυχία των Πρασίνων, οι οποίοι κατάφεραν αυτό που δεν πέτυχε ποτέ το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, να εξελιχθούν σε αξιόπιστη εναλλακτική δύναμη. «Το SPD είναι παραδοσιακά αδύναμο στην Βαυαρία, αλλά το γεγονός ότι σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκλογές έχει χάσει τη μισή του δύναμη και βρίσκεται με ποσοστό κάτω του 10% μόνο στην πέμπτη θέση, δεν μπορεί να μείνει χωρίς συνέπειες σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Το SPD πρέπει να φύγει από τον μεγάλο συνασπισμό όσο ακόμη υφίσταται ως κόμμα. Το επίκεντρο αυτού του πολιτικού σεισμού βρίσκεται στην Βαυαρία και μπορεί να πυροδοτήσει ένα κύμα που θα σαρώσει την ομοσπονδιακή κυβέρνηση», προσθέτει χαρακτηριστικά το περιοδικό.

Αυτή η ήττα «μπορεί να σημάνει και το τέλος της ‘Αγγελα Μέρκελ», εκτιμά η εφημερίδα Die Welt και σημειώνει ότι αυτή η στιγμή μπορεί να αλλάξει τα πάντα, τόσο στα κόμματα που απαρτίζουν την Χριστιανική Ένωση (CDU/CSU) όσο και στην Ένωση συνολικά. Αλλά και σε ό,τι αφορά το SPD, το οποίο κατέγραψε το χειρότερο ποσοστό στην ιστορία του στο κρατίδιο, η εφημερίδα αναφέρει ότι η ηγεσία του παίζει με τον χρόνο, αλλά αυτό πλέον δεν αρκεί και, παραθέτει την δήλωση της Αρχηγού του κόμματος Αντρέα Νάλες, ότι για το κακό αποτέλεσμα ευθύνεται εν μέρει η κακή επίδοση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, αλλά και ότι «πρέπει κάτι να αλλάξει», επισημαίνοντας ωστόσο ότι δεν επανέλαβε την απειλή της να αποχωρήσει από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Η Γερμανική Ραδιοφωνία (Deutschlandfunk) σε ανάλυση που δημοσιεύεται στον ιστότοπό της, εκτιμά ότι η CSU έπεσε θύμα της ίδιας της επιτυχίας της, καθώς «εκσυγχρόνισε την Βαυαρία αλλά όχι και τον εαυτό της», και τώρα θα πρέπει «να μάθει να συλλαβίζει» τον όρο «διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης», διότι για πρώτη φορά θα χρειαστεί να κυβερνήσει σε συνεργασία με τουλάχιστον ένα ακόμη κόμμα.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ        

Ο «τυφώνας Πάνος» είναι τζούφιος…

Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να απαξιώσουν και να παραμερίσουν τον Καμμένο. Ο ίδιος εξοργίζεται, αλλά δεν έχει συμφέρον -και δεν μπορεί- να ρίξει την κυβέρνηση, τουλάχιστον μέχρι τον Μάρτιο. Τσίπρας και Καμμένος έχουν αμοιβαία επιδίωξη να φτάσουν έως τις εκλογές του Μαΐου. Και θα το ξαναπούν μετά τη σημερινή τους συνάντηση

Του Γιώργου Καρελιά   

Ο τυφώνας Μάικλ ήταν υπαρκτός, ο «τυφώνας Πάνος»; Το λογοπαίγνιο του Αλέξη Τσίπρα μπορεί να απέβλεπε στην αποφόρτιση της ατμόσφαιρας μετά τις στρακαστρούκες του Πάνου Καμμένου από τις ΗΠΑ, αλλά επί της ουσίας αποτύπωνε την πραγματικότητα: ο «τυφώνας Πάνος» είναι ακίνδυνο αεράκι, τουλάχιστον σ’ αυτήν τη φάση. 

Μεγαλύτερη τρικυμία υπάρχει στο εσωτερικό των δύο συγκυβερνώντων κομμάτων, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, παρά στην ίδια την κυβέρνηση. Πώς έχει σήμερα η κατάσταση:  

1.Υπάρχουν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που «ανέβηκαν στα κάγκελα» μετά τα όσα είπε ο υπουργός Αμυνας από τις ΗΠΑ. Αυτά τα στελέχη θεωρούν ότι η παράταιρη συμμαχία τους με το κόμμα του πλησιάζει, έτσι κι αλλιώς, στο τέλος της και «σπρώχνουν» προς την κατεύθυνση αυτή. Είναι, μεταξύ άλλων, στελέχη που θεωρούν ότι  «επόμενη  μέρα» για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει με τους ΑΝΕΛ και επιδιώκουν να καλλιεργήσουν από τώρα το έδαφος για την μετεκλογική στροφή προς την άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος. 

2. Ομως, αυτήν την επιδίωξη δεν την συμμερίζονται όλοι και οπωσδήποτε όχι όσοι θεωρούν τον κ. Καμμένο αναντικατάστατο έως τις εκλογές. Γι’ αυτό και, παρά τις πύρινες δηλώσεις υπουργών και βουλευτών, ο θερμότερος υποστηρικτής του Καμμένου, Νίκος Παππάς, είπε ότι η κυβέρνηση «έχει αντέξει πολύ περισσότερα απ’ όσα υπέθεταν πολλοί». 

3. Ο κ. Τσίπρας επιλέγει αυτήν την πλευρά, αν και δεν  μπορεί να συγκρατήσει όσους επιτίθενται στον υπουργό Αμυνας. Προέχει μεν η αδιατάρακτη κυβερνητική πορεία τουλάχιστον μέχρι τον προσεχή Μάρτιο, αλλά πρέπει να ικανοποιείται και το «αριστερό αίσθημα» του κόμματος. 

4. Ο κ. Καμμένος βρίσκεται σε μια ιδιάζουσα πολιτική και προσωπική κατάσταση. Κάνει «αντάρτικο» στο «Μακεδονικό», αλλά δεν θέλει -και επειδή δεν μπορεί- να ρίξει την κυβέρνηση. Εξοργίζεται με όσους από τον ΣΥΡΙΖΑ και τον φιλικό του Τύπο τού επιτίθενται γιατί τον θεωρούν πολιτικά ξοφλημένο, αλλά τα περιθώρια αντίδρασης που έχει είναι περιορισμένα.  Σωτηρία γι’ αυτόν θα ήταν να αποτύχει ο Ζάεφ να περάσει τη Συμφωνία των Πρεσπών στην ΠΓΔΜ. Όμως, αν η  Συμφωνία περάσει στη γειτονική χώρα, γνωρίζει ότι δεν μπορεί να εμποδίσει την κύρωσή της από την ελληνική Βουλή. Επιπλέον γνωρίζει ότι, αν αποφάσιζε να αποσύρει την εμπιστοσύνη του από την κυβέρνηση, όπως έχει απειλήσει, δεν θα τον ακολουθούσαν ούτε οι μισοί βουλευτές του κόμματός του. 

Ετσι, οι δύο συγκυβερνήτες επιλέγουν -και αναμένεται να το επαναβεβαιώσουν στη σημερινή συνάντησή τους- την «οδό του ρεαλισμού». Ποια είναι αυτή; Εξακολουθούν να πορεύονται μαζί μέχρι νεωτέρας. Αλλωστε και οι δύο θέλουν να αποκομίσουν όφελος από τα σχεδιαζόμενα φιλολαϊκά μέτρα (ακύρωση της περικοπής των συντάξεων, αύξηση του κατώτατου μισθού, διανομή πλεονάσματος κ.α). 

Τι θα γίνει με την Συμφωνία των Πρεσπών; Επί του παρόντος την αφήνουν στην άκρη, αφού δεν υπάρχει απόφαση στα Σκόπια. Αν  ο Ζάεφ τα καταφέρει, το ιδανικό σενάριο για την κυβέρνηση θα ήταν να κυρωθεί η Συμφωνία  τον Μάρτιο. Διότι, ακόμα και αν ο κ. Καμμένος αποφάσιζε τότε να αποσύρει την εμπιστοσύνη του από την κυβέρνηση, θα προκηρύσσονταν εκλογές για τον Μάιο. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια συμφωνημένη -από τώρα- λύση. 

Εν κατακλείδι: ο «τυφώνας Πάνος» είναι τζούφιος, τουλάχιστον σ’ αυτήν την φάση. Ο κ. Καμμένος προσπαθεί να πείσει τους ψηφοφόρους που του έχουν απομείνει ότι διεξάγει «ανένδοτο» στο «Μακεδονικό», αλλά δεν μπορεί να πάει παραπέρα. Διότι δεν έχει τίποτα να κερδίσει. Το γνωρίζει και ο κ. Τσίπρας, ο οποίος, από την άλλη, έχει να διαχειριστεί την όλο και πιο φανερή δυσανεξία μέρους του στελεχικού δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ για τον αψίκορο συγκυβερνήτη του. 

Αυτοί θα ήθελαν να απαλλαγούν από τον Καμμένο, γι’ αυτό και τον στολίζουν με χαρακτηρισμούς όπως ακροδεξιός, Σλαβίνι και Ορμπαν. Όμως, υπερισχύει αυτό που περιγράφει η αρχαία ρήση, παραφρασμένη για την περίσταση: «Αλλαι μεν βουλαί  ΣΥΡΙΖΑίων, άλλα δε εξουσία κελεύει». Και αυτό το «δόγμα» εφαρμόζουν  Τσίπρας και Καμμένος.      

Αυτό το τσιγάρο δεν θα σβήσει ποτέ;

Δέκα χρόνια μετά την εφαρμογή της αντικαπνιστικής νομοθεσίας στη χώρα μας, εξακολουθούμε να καπνίζουμε παντού, ακόμα και στους θαλάμους νοσηλείας των νοσοκομείων! Δέκα ολόκληρα χρόνια!

Γράφει ο Κοσμάς Βίδος  

Σταμάτησα να πηγαίνω σε θερινούς κινηματογράφους για τον καπνό των γύρω μου. Δεν είναι παραξενιά, από τότε που έκοψα το κάπνισμα η μυρωδιά του τσιγάρου με πνίγει. Ως πρώην καπνιστής μπορώ όμως να καταλάβω εκείνους που συνεχίζουν το σπορ. Επίσης γνωρίζω πως και σύμφωνα με τον νόμο το κάπνισμα επιτρέπεται σε χώρους «οι οποίοι είναι περιμετρικά κλειστοί, αλλά δεν διαθέτουν οροφή, όπως θερινοί κινηματογράφοι, ανοιχτά θέατρα, ανοιχτά γήπεδα και αθλητικές εγκαταστάσεις». Ο,τι πει ο νόμος, λοιπόν! Αντί των θερινών όπου καπνίζουν επιλέγω τους κλειστούς κινηματογράφους όπου δεν καπνίζουν. Ομως, πρέπει, επιτέλους αυτό τον νόμο να τον σεβαστούν όλοι. 

Προ ημερών, στην Ακαδημίας, βρέθηκα μπροστά στον καβγά ενός ταξιτζή και μίας κοπέλας. Εκείνη, απ’ ό,τι κατάλαβα τον σταμάτησε, μπήκε μέσα και μόλις διαπίστωσε πως κάπνιζε, ξαναβγήκε. Ο οδηγός αντέδρασε λέγοντάς της πώς το έσβησε και πώς δεν έγινε και τίποτε που έκανε δύο τζούρες. Εκείνη του είπε πώς δεν έχει δικαίωμα να καπνίζει. Πότε πρόλαβαν, μέσα σε ένα – δύο λεπτά, όσο χρειάζεται για να ανέβεις και να κατέβεις από ένα αυτοκίνητο, να γίνουν νούμερο στη μέση του δρόμου! 

Καταλαβαίνω την αγανάκτηση της γυναίκας. Εχω και εγώ βαρεθεί να πηγαινοέρχομαι με ταξί που βρωμάνε σαν τεκέδες. Καταλαβαίνω και την ανάγκη του ταξιτζή να κάνει ένα τσιγάρο, όμως, υπάρχει η αντικαπνιστική νομοθεσία οπότε δεν μπορώ να πάρω το μέρος του! 

Η οποία νομοθεσία ξεκίνησε να εφαρμόζεται στη χώρα μας πριν από περίπου δέκα χρόνια: Ο νόμος που προέβλεπε ότι «η Ελλάδα θα έσβηνε το τσιγάρο» ψηφίστηκε το 2008. Τότε το υπουργείο Υγείας διαβεβαίωνε πως: «συνεπές στον ρόλο του στην προάσπιση της δημόσιας υγείας, ιδιαίτερα των ευάλωτων ομάδων πληθυσμού, και την ευαισθητοποίηση του κοινωνικού συνόλου από τις συνέπειες του καπνίσματος, αλλά και την καταπολέμηση της εξάρτησης από τη χρήση των προϊόντων καπνού και συναφών προϊόντων, προβαίνει και θα εξακολουθεί να προβαίνει σε όλες τις σχετικές ενέργειες (έκδοση εγκυκλίων, αποφάσεων, νομοθετικές παρεμβάσεις), σε συνεργασία με τις λοιπές Αρμόδιες Αρχές». 

Ωραία λόγια! Το πόσο δεν εφαρμόστηκαν το βλέπουμε γύρω μας, σε ταξί, εστιατόρια, δημόσιες υπηρεσίες. Τον περασμένο Φεβρουάριο φοιτητές είχαν ζητήσει παρέμβαση για το κάπνισμα σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ καταγγέλλοντας πως συμφοιτητές τους και καθηγητές καπνίζουν ανενδοίαστα σε κλειστούς χώρους. Ακόμα και οι καθηγητές! Την ίδια περίοδο πολίτης από τα Τρίκαλα είχε προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητώντας την άμεση εφαρμογή του νόμου. Στην ανεκτική Ελλάδα μια τέτοια αντίδραση μπορεί να χαρακτηριστεί από υπερβολική ως υστερική. 

Στο μεταξύ, πρόσφατη εγκύκλιος του υπουργείου Υγείας που υπενθύμιζε πως στη χώρα ισχύει η αντικαπνιστική νομοθεσία, πέρασε απαρατήρητη. Γιατί, είπαμε, στην Ελλάδα ζούμε, το «δεν βαριέσαι» το έχουμε στην άκρη της γλώσσας μας. Και ακριβώς επειδή… «δεν βαριέσαι», ακόμα και «μέσα στα χειρουργεία οι συνάδελφοι γιατροί καπνίζουν αρειμανίως». Το είχε καταγγείλει ο πρόεδρος του ΚΚΕΛΠΝΟ Θεόφιλος Ρόζενμπεργκ ζητώντας να βάλουμε τέλος στο κάπνισμα στα νοσοκομεία και επισημαίνοντας: «δεν είναι κατακριτέο τα φαινόμενο αυτό μόνον για τις σοβαρές επιπτώσεις που προκαλεί στην υγεία νοσηλευόμενων και εργαζομένων, που εκτίθενται στο παθητικό κάπνισμα. Είναι και για το αντιφατικό μήνυμα που εκπέμπει μια τέτοια συμπεριφορά: Οι ίδιοι οι φορείς της προστασίας της υγείας επιδεικνύουν μια εξωφρενική περιφρόνηση για την υγεία των ανθρώπων που καλούνται να προστατεύσουν». 

Τα λόγια του θυμήθηκα όταν σε επίσκεψή μου σε κεντρικό νοσοκομείο, χθες, δύο νοσοκόμες που μπήκαν στο θάλαμο με τους ασθενείς, μύριζαν έντονα φρεσκοκαπνισμένο τσιγάρο. Ηταν πολύ νέες, τώρα ξεκινούσαν τη σταδιοδρομία τους…  

Φόρος κάνναβης

Η κάνναβη θα καταναλώνεται ελεύθερα πλέον στον Καναδά. Από τις 17 Οκτωβρίου θα πωλείται σε ειδικές συσκευασίες και θα καταναλώνεται όπως το κρασί ή το τσιγάρο δηλαδή σε καθεστώς περιορισμένης ελευθερίας.

Γράφει η Λώρη Κέζα

Είναι λίγο αντιφατικό να λέγεται ότι απελευθερώνεται η χρήση της μαριχουάνας στη χώρα όπου απαγορεύεται να καπνίσεις στο πεζοδρόμιο ή να πιείς μια μπύρα στο παγκάκι. Σε όλους τους δημόσιους χώρους τιμωρείται η κατανάλωση ποτού και τσιγάρου. Ακόμα και στα αχανή πάρκα, το κάπνισμα τιμωρείται με πρόστιμο ενώ για την κατανάλωση ποτού είναι υποχρεωτικό να υπάρχει και συνοδευτικό φαγητό, έστω ένα πακέτο πατατάκια. Εννοείται ότι αυτά αφορούν μόνο ενήλικες και τα είδη πωλούνται σε διαπιστευμένα καταστήματα. Τα ποτά διατίθενται στον Καναδά από αλυσίδες κρατικών καταστημάτων. Μόνο κρασί και οι μπύρα πωλούνται σε άλλα σημεία.

Το θεωρητικό κομμάτι λύθηκε. Όπου τίθεται ένσταση «γιατί να πωλείται ελεύθερα η κάνναβη» γίνεται αλλαγή είδους και η ένσταση επαναδιατυπώνεται «γιατί να πωλείται ελεύθερα το ουίσκι». Δημιουργεί εξάρτηση. Όπως και το αλκοόλ. Οδηγεί σε απώλεια συνείδησης. Όπως και το αλκοόλ. Κάνει κακό στην υγεία. Όπως και το αλκοόλ. Επηρεάζει τη μνήμη. Όπως το αλκοόλ. Προκαλεί καρκίνο. Όπως τα φρούτα με λιπάσματα, το κρέας με ορμόνες και τα λοιπά και τα λοιπά. Σε μια ελεύθερη κοινωνία είναι λογικό να υπάρχει ελευθερία και στη χρήση ουσιών αν και όλα κρίνονται στη λεπτομέρεια και δη στην οικονομική.

Η ψυχαγωγική κάνναβη θα αποτελέσει πεδίο οικονομικής ανάπτυξης για τον Καναδά. Η παραγωγή θα ελέγχεται από τον σπόρο μέχρι το κρατικό κατάστημα που θα πωλεί το χόρτο σε λευκή συσκευασία των 30 γραμμαρίων, σαν σακούλα για καπνό χωρίς λογότυπο. Έγινε μάλιστα τεράστια πολιτική συζήτηση για τη λιανική τιμή, να είναι χαμηλή ώστε να είναι ανταγωνιστική στην πιάτσα. Για να μην πολυλογούμε, το καναδικό κράτος αναμένεται να εισπράττει 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Ο πρωθυπουργός Τζάστιν Τριντό έκανε περήφανες δηλώσεις, τα χρήματα αυτά θα επενδυθούν στον τομέα της υγείας.

Ακούγεται ευφυές αλλά στην ουσία είναι πρόστυχο. Το κράτος φορολογεί τις εξαρτήσεις με ακραίο τρόπο. Για να μην μένουμε σε επίθετα όπως «ακραίο», θα αναφέρουμε αριθμούς. Στη λιανική τιμή της μπύρας, το 47% είναι φόροι. Στη Μανιτόμπα η κούτα με 200 τσιγάρα αγοράζεται σε χονδρική τιμή 41 δολάρια και προστίθενται φόροι 99 δολάρια. Πάνω κάτω είναι ίδια η τιμή σε όλες τις Πολιτείες, σε όλα τα είδη που δημιουργούν εξάρτηση. Με το δικαιολογητικό ότι είναι επιβλαβή για την υγεία, χρεώνουν στους καταναλωτές τόσο υψηλούς φόρους. Δηλαδή από τη μια πλευρά προειδοποιούν ότι ο καπνός, το ποτό και η μαριχουάνα γίνονται συνήθεια, κακή συνήθεια, από την άλλη εκμεταλλεύονται το πάθος, την αδυναμία του χρήστη. Δηλαδή κάπου όλο αυτό το φιλελεύθερο πνεύμα κρύβει μια εισπρακτική μηχανή.

       

Ο Ντάισελμπλουμ το παραδέχεται: Η Ελλάδα έχει δίκιο για τις συντάξεις

Μπορεί κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων της ελληνικής κυβέρνησης με τους θεσμούς να στάθηκε σκληρά απέναντι στη χώρα μας, αλλά έφτασε η στιγμή που ο Γερούν Ντάισελμπλουμ παραδέχτηκε ότι η Ελλάδα έχει και σε κάτι δίκιο! Και μάλιστα όχι σε οτιδήποτε, αλλά στο ζήτημα της μη περικοπής των συντάξεων.

Υπέρ της Αθήνας για τη μη περικοπή των συντάξεων τάσσεται ανοιχτά με άρθρο του ο πρώην επικεφαλής του Eurogroup,  αφήνοντας αιχμές κατά της Γερμανίας. Γράφοντας στο προσωπικό του blog, ο Γερούν Ντάισελμπλουμ προτρέπει το Eurogroup να δείξει ευελιξία απέναντι στη Ελλάδα και να εστιάσει την προσοχή του σε άλλα συνταξιοδοτικά συστήματα, ιδιαίτερα σε αυτό της Γερμανίας.

Ο Ντάισελμπλουμ αναφέρει ότι η Ελλάδα έχει κάνει πολλά προκειμένου οι συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις να καταστήσουν το σύστημα βιώσιμο, επισημαίνοντας μεταξύ άλλων πως έχουν κλείσει πολλά «παραθυράκια» για πρόωρη συνταξιοδότηση, την κατάργηση του ΕΚΑΣ και άλλων επιδομάτων.

Παραδέχεται επίσης ότι οι Έλληνες «έχουν ένα δίκιο ότι το μέτρο δεν έχει διαρθρωτικό αντίκτυπο» σε ό,τι αφορά το αν θα πρέπει οι αποδοχές όσων βγήκαν στη σύνταξη πριν από το 2016 να προσαρμοστούν προς τα κάτω, σύμφωνα με τη νέα φόρμουλα. «Μακροπρόθεσμα, δεν αποφέρει πολλά οικονομικά οφέλη, καθώς οι συνταξιούχοι φυσικά θα βγουν από το σύστημα. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει συμβολή στη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του συστήματος. Θα δημιουργούσε βραχυπρόθεσμα δημοσιονομικό χώρο ο οποίος, ευπρόσδεκτα, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για άλλες μη συνταξιοδοτικές δαπάνες ή φορολογικές ελαφρύνσεις. Όπως έχουν τα πράγματα, δημοσιονομικός χώρος θα είναι διαθέσιμος αυτήν τη χρονιά και την επόμενη», σημειώνει.

tvxs.gr

      

Μαύρη παντιέρα και κόκκινο κρασί

Γράφει η Αρχοντία Κάτσουρα

- Πάλι μαύρο φοράς;

- Πάλι; Γιατί; Οχι.

- Αφού φοράς πάλι μαύρο.

Κοίταξε τα ρούχα της. Μαύρο παντελόνι και ένα μαύρο ελαφρύ πλεκτό, που το κουβαλούσε από το πρωί γι’ αυτήν ακριβώς την ώρα, όταν νυχτώνει και η θερμοκρασία πέφτει.

Από μέσα όμως φορούσε ένα κόκκινο μπλουζάκι, κόκκινο σαν της παπαρούνας.

- Οχι, είπε στη φίλη της. Κόκκινο φοράω, αυτό το έχω για το κρύο.

Η φίλη της κούνησε το κεφάλι.

- Σ’ το έχω πει, να φοράς και κανένα χρώμα. Ολο μαύρο και σκούρο μπλε, άντε και κανένα γκρι ή μοβ – σκούρο κι αυτό.

Αποφάσισε να αποδείξει την αλήθεια των λόγων της. Επιασε το πλεκτό από τη βάση του και το τράβηξε προς τα πάνω για να βγει. Από μέσα έλαμψε ένα φωτεινό κόκκινο, που στο ημίφως του μπαρ έκανε μερικά βλέμματα να γυρίσουν προς το μέρος της. Μπορεί να ήταν το χρώμα της μπλούζας, μπορεί να ήταν και ο τρόπος που το πέταξε από πάνω της. Σαν να κούνησε παντιέρα σε διαδήλωση.

- Μάλιστα. Με έπεισες. Αλλά θα μπορούσες να έχεις ένα πιο χρωματιστό πανωφόρι.

- Γίνεσαι φορτική. Σου λέω εγώ τι να φορέσεις;

- Μα, αφού σου ταιριάζουν τα χρώματα, σου δίνουν τόσο φως στο πρόσωπο…

- Ωχ, φτάνει... Ας παραγγείλουμε.

Παρήγγειλαν κρασί. Κόκκινο και οι δύο.

Πράγματι τα αγαπούσε τα χρώματα, όλα με χρώματα τα έβλεπε. Με αυτά μετρούσε συναισθήματα, συχνά έκρινε και τους άγνωστους που συναντούσε στον δρόμο. Η ηλικιωμένη κυρία με τα λευκά μαλλιά και το κόκκινο κραγιόν: ζούσε σαν να μην υπάρχει ηλικία.

Η κοπέλα με το ροζ πουλοβεράκι και τα μακριά κόκκινα νύχια: δεν είχε αποφασίσει ακόμη αν μεγάλωσε ή όχι. Ο κομψευόμενος μεσήλικος κύριος με τη χρωματιστή γραβάτα μέσα από το γκρι κοστούμι: ήθελε να δείξει ότι μπορεί να ήταν σοβαρός, αλλά είχε χιούμορ. Ο ξανθός γαλανομάτης νεαρός με το μαύρο μπλουζάκι και το σήμα του χαρντ ροκ συγκροτήματος στο στήθος: βυθιζόταν στη μουσική ώσπου έφτανε στα βάθη μιας λίμνης όπου δεν υπήρχε τίποτα, μόνο φως.

Κάπως έτσι και οι άνθρωποι που γνώριζε και συναναστρεφόταν είχαν δικό τους χρώμα: θαμπό γκρίζο η γειτόνισσα με την παρδαλή ρόμπα που έβγαινε στο μπαλκόνι για να κουτσομπολεύει. Φωτεινό γαλάζιο εκείνος ο φίλος της που όταν χαμογελούσε άστραφτε ο κόσμος όλος. Βαθύ πορτοκαλί η ανασφαλής φίλη της που έκρυβε πίσω από μια κοφτερή γλώσσα μια τεράστια καρδιά. Απαλό κίτρινο σαν γρανίτα λεμόνι οι ανιψιές της. Λευκό της κρέμας η άλλη φίλη της που με τον καλό της λόγο μπορούσε να απαλύνει κάθε στενοχώρια.

Αυτά εξηγούσε στη φίλη της, χειρονομώντας και επιχειρηματολογώντας όσο έπιναν το κόκκινο κρασί τους, που η ανάγκη το ’φερε και παρήγγειλαν και δεύτερο.

- Κι εσύ, τι χρώμα είσαι; τη ρώτησε. Το κόκκινο που φοράς από μέσα ή το μαύρο που φόραγες πριν;

Σκέφτηκε λίγη ώρα πριν απαντήσει.

- Σκούρο μπλε, σχεδόν μαύρο. Οπως τις νύχτες που δεν έχει φεγγάρι, αλλά είναι γεμάτες άστρα. Ή η θάλασσα στα πιο μεγάλα βάθη.

- Είσαι ψώνιο, της είπε η φίλη της και έβαλε τα γέλια. Διάλεξες για σένα το πιο αυτοκρατορικό χρώμα.

Γέλασε κι εκείνη, αλλά είχε επιχείρημα να την αντικρούσει.

-Οχι, διάλεξα το πιο δημοκρατικό. Κάτω από τον νυχτερινό ουρανό όλοι είμαστε όμορφοι. Κι ύστερα, τη νύχτα όλα τα χρώματα σκούρα φαίνονται. Ακόμα κι αυτό το κόκκινο απόψε.

-Γιατί το διάλεξες σήμερα;

-Ισως γιατί όταν ξύπνησα η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και έκανε το αίμα μου να τρέχει σαν τρελό. Αλλά την προστάτεψα από τους αδιάκριτους με το μαύρο πουλοβεράκι.

Γέλασαν.

Οταν βγήκαν έξω, η βραδιά ήταν πολύ γλυκιά, παρά την ψύχρα. Και ένας περαστικός που τις κοίταξε του φάνηκαν τέλειες από κάθε άποψη, όπως βάδιζαν τόσο διαφορετικές κάτω από τον έναστρο ουρανό.