Η βόμβα, το παρελθόν, τα διδάγματα…

Οι τύποι που βάζουν βόμβες είναι ανεγκέφαλοι ή προβοκάτορες και δεν επηρεάζονται από «διχασμούς», «πόλωση» και «εμπάργκο». Τα μαθήματα από το παρελθόν δεν επιτρέπουν σήμερα εύκολες καταγγελίες

Του Γιώργου Καρελιά   

Το 2002 ήταν μια σημαδιακή χρονιά, κατά την οποία διαλύθηκαν πολλοί μύθοι, έπεσαν πολλές ιδεοληψίες και σχεδόν όλοι κατάλαβαν ότι το φαινόμενο της ελληνικής τρομοκρατίας απείχε πολύ από αυτά που έλεγαν ή πίστευαν οι περισσότεροι, ειδικοί και αδαείς. Το 2002 εξαρθρώθηκε η 17 Νοέμβρη. 

Μέχρι τότε οι μισοί Ελληνες πίστευαν ότι έχουμε να κάνουμε με «πράκτορες» και «προβοκάτορες» και ένα μέρος του πολιτικού κόσμου είχε ασπαστεί τις θεωρίες Καμμένου (ναι του σημερινού, ο οποίος είχε συγγράψει και βιβλίο)- Γρυλλάκη, σύμφωνα με τις οποίες το ΠΑΣΟΚ ήταν πίσω από η 17Ν! (διαβάστε εδώ μερικές από τις μεγαλειώδεις «αποκαλύψεις» της εποχής). Ηταν τέτοια η ψύχωση που ακόμα και υψηλόβαθμα στελέχη της ΝΔ τις υιοθετούσαν. Όταν τα μέλη της 17Ν συνελήφθησαν (από κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ…), η μπουρδολογία σιγά-σιγά σταμάτησε. Ολοι κατάλαβαν σε τι λούμπα είχαν πέσει. 

Εκτοτε οι τρομοκρατικές ενέργειες πήραν άλλα χαρακτηριστικά, αλλά η σύνδεσή τους με πολιτικά κόμματα σταμάτησε. Ουδείς τολμούσε να το υποστηρίξει στα σοβαρά. Το τροπάριο ξανάρχισε μετά το 2015, όταν ήρθε στην κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Καταγγελίες για «ανοχή» και «ενθάρρυνση» φαινομένων βίας και τρομοκρατίας επανήλθαν στην πολιτική ατζέντα. Φυσικά, ουδείς έφτασε στο σημείο να υποστηρίξει ότι αρχηγός της νέας τρομοκρατίας ήταν ο…Τσίπρας(αυτό μόνο ένας καμμένος εγκέφαλος θα μπορούσε να το εμπνευσθεί…)! 

Και πώς θα μπορούσε να συμβεί, όταν οι επιθέσεις αυτού του τύπου ουδέποτε σταμάτησαν; Το 2013, για παράδειγμα, μια σφαίρα από το καλάσνικοφ, με την οποία επιτέθηκαν στα γραφεία της ΝΔ, έφτασαν στο γραφείο του Αντώνη Σαμαρά. Και το 2013 δεν κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ (εδώ). 

Και φτάσαμε στη χτεσινή βομβιστική επίθεση στον κτίριο του ΣΚΑΪ. Για την οποία οι αντιδράσεις ήταν ορθολογικές και μετρημένες. Ακόμα και ο Αδωνις Γεωργιάδης αισθάνθηκε την ανάγκη να ξεκαθαρίσει με σαφήνεια ότι δεν κάνει καμιά σύνδεση της τρομοκρατικής ενέργειας με την κυβέρνηση («ούτε υπόνοια δεν αφήνω», είπε). Τον άκουγα και (δεν) πίστευα στα αυτιά μου! Ευτυχώς, ευτυχέστατα! 

Τα παθήματα του παρελθόντος έγιναν μαθήματα και όλοι καταλαβαίνουν ότι καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να έχει σχέση με μια ομάδα ανεγκεφάλων (ή προβοκατόρων), που βάζουν βόμβες σε πολυσύχναστους δρόμους και έξω από κτίρια με ανθρώπους μέσα. 

Παρόλα αυτά, ορισμένοι ιδεοληπτικοί ισχυρισμοί εξακολουθούν να προβάλλονται ακόμα. Όπως ότι τέτοιες ενέργειες ενθαρρύνονται από τον «διχασμό» και την «πόλωση» ή και την «στοχοποίηση» μέσων ενημέρωσης. Και τα δύο αποδίδονται στην σημερινή κυβέρνηση. 

Όμως, αυτό που αποκαλείται «διχασμός» στην ελληνική πολιτική ζωή είναι φαινόμενο αιώνων. Και, για να μην πάμε πολύ παλιά, αυτά που συνέβαιναν στις δεκαετίες του ’80 και του ’90, δεν έχουν καμιά σχέση με τα σημερινά. Τα πάθη τότε ήταν ανεξέλεγκτα, σήμερα έχουμε απλώς λεκτικές υπερβολές. 

Δεύτερον, ούτε η «στοχοποίηση» μέσων ενημέρωσης είναι σημερινό φαινόμενο. Το 1965 το πλήθος έκαιγε εφημερίδες με πολιτική υπόδειξη. Στη δεκαετία του ’80 ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε κατακεραυνώσει τα «οκτάστηλα» ακόμα και των φιλικών προς το ΠΑΣΟΚ εφημερίδων. Στη δεκαετία του ’90 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε στοχοποιήσει πολύ άγρια ένα (στην αρχή φιλικό και στην πορεία εχθρικό) συγκρότημα μέσων ενημέρωσης. Ποιο, άραγε; 

Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα κάνει -βλακωδώς!- εμπάργκο στον ΣΚΑΙ, επειδή ενοχλείται από την κριτική του. Αλλά ο ισχυρισμός ότι από αυτό «ενθαρρύνθηκαν» αυτοί που έβαλαν τη βόμβα είναι ανόητος. Δηλαδή, αν αύριο κάποιος άλλος, σαλεμένος, βάλει μια βόμβα στην ΕΡΤ, θα φταίει το εμπάργκο που κάνει -πάλι βλακωδώς!- η ΝΔ στην κρατική τηλεόραση; Ανοησίες. 

Ας δούμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Οι τύποι που κάνουν τέτοιες δουλειές δεν επηρεάζονται από «διχασμούς» και «εμπάργκο». Εχουν άλλη «λογική», που δεν συμβαδίζει με την κανονική λογική των συντριπτικά περισσότερων ανθρώπων. Είναι ακραίως ανεγκέφαλοι(το πιθανότερο) ή προβοκάτορες. Τα έχουμε ζήσει στο απώτερο και πρόσφατο παρελθόν, ώστε να μη χρειάζεται να ξανακάνουμε τα ίδια λάθη ψάχνοντας σε λάθος δρόμους. 

Και για τα λάθη ισχύει αυτό που είχε πει ο Τζόν Κένεντι: «Ενα λάθος γίνεται σφάλμα, όταν προτιμήσουμε να μην το διορθώσουμε». 

ΥΓ: Να που βγήκε και κάτι θετικό από τη βόμβα, δύο λάθη διορθώθηκαν ήδη. Εσπασαν τα εμπάργκο. Ο Προέδρος της Βουλής μίλησε στον ΣΚΑΪ και βουλευτές της ΝΔ ζήτησαν να σταματήσει το δικό τους εμπάργκο στην ΕΡΤ.  

Ουγγαρία: Νέες μεγάλες διαδηλώσεις ενάντια στο «νόμο της σκλαβιάς» του Όρμπαν

Δεκάδες χιλιάδες πολίτες κατέβηκαν και χθες στους δρόμους της Βουδαπέστης για να διαμαρτυρηθούν κατά του νέου αντεργατικού νόμου, που είναι περισσότερο γνωστός ως «νόμος της σκλαβιάς», που προωθεί η κυβέρνηση του ακροδεξιού εθνικιστή πρωθυπουργού της Ουγγαρίας, Βίκτορ Ορμπάν.

Οι χθεσινές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας είχαν τον τίτλο «Καλά Χριστούγεννα, κ. Πρωθυπουργέ» από τους οργανωτές και ήταν η τέταρτη διαδήλωση σε διάστημα μίας εβδομάδας με τη συμμετοχή κομμάτων της αντιπολίτευσης, φοιτητικών οργανώσεων και πολιτών που εναντιώνονται στην κυβέρνηση Ορμπάν.

Ο νέος νόμος που ψήφισε η ουγγρική κυβέρνηση στο πλαίσιο της «μεταρρύθμισης» του Εργατικού Δικαίου επιτρέπει στους εργοδότες να απαιτήσουν μέχρι και 400 ώρες υπερωριακής απασχόλησης ετησίως και σύμφωνα με τους επικριτές του εισάγει συνθήκες δουλείας.

Οι εργαζόμενοι θα υποχρεώνονται να δουλεύουν σχεδόν δύο έξτρα ώρες την ημέρα ή αλλιώς μία επιπλέον μέρα τη βδομάδα. Η κυβέρνηση, που είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς να αυξήσει τις υπερωρίες και το 2017, υποστηρίζει ότι το κανονικό ωράριο θα παραμείνει στις 40 ώρες την εβδομάδα και ότι οι εργαζόμενοι θα πληρώνονται για τις υπερωρίες τους, παρουσιάζοντας το νομοσχέδιο ως «ευκαιρία για όποιον θέλει να δουλέψει και να κερδίσει περισσότερα».

Βάσει νόμου, οι ώρες υπερωριακής εργασίας δεν θα υπολογίζονται πλέον εντός ενός έτους, αλλά εντός τριών, ενώ οι αμοιβές για τις υπερωρίες θα συμφωνούνται μόνο μεταξύ του εργοδότη και του εργαζόμενου, ακυρώνοντας τις συλλογικές διαπραγματεύσεις.

Η κυβέρνηση πέρασε επίσης νόμο περί θεσπίσεως διοικητικών δικαστηρίων που θα υπάγονται στην κυβέρνηση και θα επιλαμβάνονται ευαίσθητων θεμάτων όπως ο εκλογικός νόμος, οι διαμαρτυρίες και θέματα διαφθοράς.

Πηγή: 902.gr

Σαμαρισμός, ο Σαμαράς έγινε «όρος» και είναι επικίνδυνος

Συνήθως οι πολιτικοί είναι αυτοί που δίνουν αφορμές και τον τόνο στις κουβέντες στο καφενείο, την πλατεία του χωριού – παλιότερα – στα timeline των μέσων κοινωνικής δικτύωσης – σήμερα.

Λένε τα δικά τους και ο οπαδός τα πασπαλίζει με το προσωπικό του ταμπεραμέντο, τις προσλαμβάνουσες εικόνες που έχει ως κοινωνικό άτομο, τις καταβολές του ως παιδί και πάει λέγοντας..

Κι έτσι αναστέναζαν παλαιότερα τα καφενεία και γίνεται σκοτωμός σήμερα στο facebook και στο twitter.

Προχθές όμως ο κύριος Σαμαράς, πρώην Πρωθυπουργός της Ελλάδας (και θεωρητικά όχι μόνο των οπαδών του) έκανε ακριβώς το ανάποδο.

Έφερε τον καφενειακό λόγο, το κουτσαβάκικο ύφος, στον πολιτικό λόγο ενός κόμματος εξουσίας που θέλει να κερδίσει τις εκλογές και να κυβερνήσει όλους τους Έλληνες.

Για να είμαι δίκαιος θα τονίσω ότι όλα τα κόμματα που βλέπουν την εξουσία να τους κλείνει το μάτι οξύνουν τον λόγο τους για να «δέσουν» καλύτερα τους οπαδούς και να γλυκάνουν με την αποφασιστικότητά τους «ενδιάμεσους» που «δεν ξέρω-δεν απαντώ» αμφιταλαντεύονται και μέσα στην …ταλάντωσή τους βγάζουν τελικά κυβέρνηση.

Με σεφερλειακή λεκτική πρακτική, και επιτηδευμένο ύφος «μου τα πήρατε όλα και τώρα θα σας δείξω εγώ» έβαλε τη σφραγίδα του στο συνέδριο ενός κόμματος που ενώ συγκεντρώνει παραδοσιακά την προτίμηση μεγάλου μέρους αυτού που λέμε «συντηρητικό κοινό» τελικά άγεται και φέρεται από το μικρό ποσοστό αυτών που ανέδειξαν σε πολιτική δύναμη τη Χρυσή Αυγή.

Σ’ αυτούς απευθυνόταν ο πρώην Πρωθυπουργός!

Προσωπικά πιστεύω ότι οι συντηρητικοί άνθρωποι και οι ιδέες τους είναι κομμάτι του πολιτικού συστήματος. Και μέσα από τις αντιρρήσεις, και τον διάλογο κάτι τέλος πάντων βγαίνει. (αν υποθέσουμε ότι λειτουργεί η δημοκρατία και οι διαδικασίες της)

Είναι όμως εντελώς διαφορετικό να είναι κάποιος, αυτό που λέμε, «δεξιός» από το να είναι «Σαμαράς».

Ναι ο «Σαμαράς» από προχθές το βράδυ είναι πλέον ορισμός, πολιτικός ορισμός που περιγράφεται ως εξής: Απεγνωσμένος πρώην που θέλει να παίξει τον ρόλο του νυν, δεν τον αφήνουν φανερά, αλλά κάνει ό,τι μπορεί για να περάσει το δικό του. Σε αυτόν τον στόχο παίζει με τα εθνικά θέματα και ζεσταίνει το αβγό του φιδιού, χαϊδεύει τους νεοναζί χρυσαυγίτες και τελικά είναι ένας επικίνδυνος άνθρωπος για τη δημοκρατία.

Και έναν τέτοιο πολιτικό μπορεί να τον περιγράφει όπως θέλει κάποιος αρθρογράφος.

Η κυβέρνηση όμως, τα πολιτικά κόμματα, οι πολιτικοί πρέπει να αντιμετωπίζουν τέτοια φαινόμενα παρακμής με στοιχεία, με σοβαρότητα και όχι με γνώμονα πόσα Like μπορεί να πάρει ένα status στο Facebook.

Οι πολιτικοί έχουν ευθύνη για όλες τις παρενέργειες των ενεργειών τους και των παραλείψεών τους.

Ο Σαμαρισμός είναι το τελευταίο βήμα πριν τον επίσημο χρυσαυγιτισμό.

Είναι επικίνδυνος για τη Δημοκρατία αλλά και τη Νέα Δημοκρατία.

Γιάννης Καφάτος   

Αντισυνταγματικές οι περικοπές των δώρων των δημοσίων υπαλλήλων..!

Στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας παραπέμπεται για τελική κρίση το θέμα με τις περικοπές σε δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα και αδείας στους εν ενεργεία δημοσίους υπαλλήλους (13ος-14ος μισθός), για τις οποίες όμως η 7μελή σύνθεση του ανωτάτου ακυρωτικού δικαστηρίου, έκρινε ότι είναι αντισυνταγματικές. 

Σύμφωνα με το σκεπτικό για τις περικοπές που άρχισαν από την 1/1/2013, «ο νομοθέτης όφειλε αποφαινόμενος τεκμηριωμένα για την αναγκαιότητα του μέτρου, να εξετάσει την ύπαρξη τυχόν εναλλακτικών επιλογών και να συγκρίνει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της καθεμίας για τον επιδιωκόμενο δημόσιο σκοπό της δημοσιονομικής προσαρμογής καθώς και εάν οι επιπτώσεις της συγκεκριμένης περικοπής αποδοχών στο βιοτικό επίπεδο των θιγόμενων, αθροιζόμενες με τις επιπτώσεις από τα ήδη ληφθέντα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης, και συνδυαζόμενες με τις κοινωνικό-οικονομικές συνθήκες, οδηγούν σε ανεπίτρεπτη μείωση του επιπέδου ζωής των υπαλλήλων, κάτω του επιπέδου της αξιοπρεπούς διαβίωσης».

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, την απόφαση για την αντισυνταγματικότητα θα λάβει η Ολομέλεια του ΣτΕ, όπου και παραπέμφθηκε το ζήτημα.

Κόμμα ονόματι Ανάπτυξη με έδρα τον Γέρακα

Γράφει ο Δημήτρης Νανούρης

Γέρακας. Ετος 8ο μ.Μ. Μετά μνημόνια, πά’ να πει. Τα αντικριστά γραφεία του Γιάννη και του Μιχάλη ενώνονται κάθε βράδυ μετά τις οκτώ και μετατρέπονται σε παράγωνο τραπέζι ταβέρνας, στρωμένα πάντοτε πλουσιοπάροχα με λογής λογής χορτοφαγικά εδέσματα. Αφράτα μαραθωνίτικα λάχανα, λιλιπούτειες βιολογικές ντομάτες, ωμά σταμναγκάθια ελευθέρας βοσκής, ανάλατες ασκούδες ελιές και μαραθόριζες, επί το ελληνικότερον φινόκιο, διεγείρουν τους σύνδειπνους το βροχερό σούρουπο της Τρίτης. Ομήγυρις μη εξαιρετέων εξαίρετων Απεραθιτών τα γεύεται με βουλιμία, συνοδεία όρυζας και χρυσόξανθου οίνου, εκπέμποντας πού και πού διακριτικούς γογγυσμούς ευδαιμονίας.

Ιχνηλατών ετοιμοπόλεμος οφθαλμός κατάφερνε, εν τούτοις, ανάμεσα στις πολύχρωμες, σ’ ολόκληρη τη βεντάλια του πράσινου, γαβάθες να διακρίνει ευμεγέθεις πιατέλες να παρεισφρέουν όλως τυχαίως, ξέχειλες με γαρδούμια –είδος νησιώτικης γαρδούμπας–, αρνίσιες συκωταριές λαδορίγανη, θηρευμένο αδουράφτη λαγό με τα κρεμμυδάκια και για επιδόρπιο μυρωδάτη ταρτάρικη ζούλα (γίδα) βραστή. Επρόκειτο καταφανώς περί άκρως ισορροπημένου φυτοφαγικού μενού, καθότι άπαντα τα προαναφερθέντα πρώην ζωντανά είχαν ανατραφεί αποκλειστικώς με αρωματικά βότανα και αυτοφυή βρύα, χλόη και ζαρζαβάτι στην ευεργετική αρμύρα των παράκτιων χορτοβριθών λειμώνων της ανατολικής Νάξου.

Δώσ’ του να δουλεύουν οι μασέλες και να τσουγκρίζουν καμπανιστά τα πλαστικά ποτήρια, απολαμβάνοντας τα ως άνω σαλατικά με υπερβάλλουσα όρεξη. Η απέναντι οθόνη δείχνει αγώνες του Τσάμπιονς Λιγκ ποτ πουρί, ουδείς παρά ταύτα την παρατηρεί, καθώς το φαγοπότι προκαλεί ζωηρές συζητήσεις με παιγνιώδη διάθεση. Κατατρύχει σύμπλεγμα ανωτερότητας εμάς τους Απειράνθιους και, ως εκ τούτου, καλλιεργούμε, ιδίως σε καταστάσεις ευωχίας, ιδιότυπο χιούμορ που ενίοτε εξυψώνεται στην τροπόσφαιρα του αυτοσαρκασμού. Γελασμένοι, λοιπόν, αλλά μπουκωμένοι και γελαστοί αρχίζουμε να χλευάζουμε την ανάποδη μοίρα μας. «Αντε, να ’ρθει επιτέλους η ανάπτυξη μπας και φάμε λίγο κρέας» κάνει ο ένας Αντώνης, ακραιφνής και αμετανόητος πασόκος. Αδελφικός του φίλος εξ απαλών ονύχων ο έτερος Αντουάν, διαπνέεται από φιλοσυριζαϊκά αισθήματα, εννοεί πως η πολύφερνη ανάπτυξη κρούει ήδη τις πύλες και δυστροπεί, αφού εκλαμβάνει την κουβέντα ως αντιπολιτευτική αιχμή. «Κι όμως! Η ανάπτυξη έρχεται, γι’ αυτό κι ο Τσίπρας θα κερδίσει άνετα τις εκλογές» αντιτείνει, ενώ διαλέγει μεζέ με υγιεινά λιπαρά.

Επεμβαίνει τότε ο αμφιτρύων, Νανούρης κι αυτός, ξάδελφος που ’χει τα χούγια του σογιού, προσπαθώντας να αποτρέψει τυχόν εντάσεις. «Αν ιδρύσουμε ένα κόμμα και το ονομάσουμε Ανάπτυξη, θα μπούμε χαλαρά στη Βουλή» διατείνεται. «Ολοι οι άλλοι θα δουλεύουν για μας, αφού αναφέρονται διαρκώς σ’ αυτήν και θα μας κάνουν δωρεάν αποτελεσματικότατη διαφήμιση». Συνδυάζοντας το μπούτι του λαγού με το ορφανό παΐδι του σφαχτού, ομολογώ πως μπερδεύτηκα απ’ την τροπή της συζήτησης. Θυμήθηκα αίφνης τη μάνα μου. Απίθανη μαγείρισσα με κάπως ανορθόδοξες απόψεις περί φαγητού. Και καθόλου προληπτική. Ημαστε τρεις και ετοίμαζε λιχουδιές για δεκατρείς. «Καλύτερα να περισσέψει, παρά να μη φτάσει» επαναλάμβανε. «Αν τύχει και κανείς, να ’χουμε να τον περιποιηθούμε».

Συνεχώς με μπούκωνε. Αποσπούσε την προσοχή μου και ξαναγέμιζε αθέατη το πιάτο προτού αδειάσει. Διαμαρτυρόμουν εις μάτην. «Φάε, παιδί μου, τώρα που ’σαι πάνω στην ανάπτυξη» με συμβούλευε. Διέσωζαν τη σιλουέτα μου οι αλάνες και τα νταμάρια του Γαλατσίου, στα οποία ξεβιδωνόμουν νυχθημερόν. Επισκεπτόταν το σπίτι κάνας φίλος μου τ’ απογεύματα και του ’βγαζε έναν αγλέουρα μάσα. «Είχαμε γιουβαρλάκια σήμερα κι είμαι σκασμένος» υπεξέφευγε. Τον πίεζε να δοκιμάσει. «Ασ’ τον ήσυχο, σου είπε ότι δεν θέλει» παρίστανα τον αυτόκλητο συνήγορο. «Είστε αγόρια πάνω στην ανάπτυξη και πρέπει να τρώτε» επέμενε. Θεωρώντας παιδιόθεν ότι η ανάπτυξη συμβαδίζει με πολυφαγία μέχρι τυλώματος κοιλίας, παραξενεύομαι με τους ηγέτες μας που, καίτοι την επικαλούνται ακατάπαυστα, μας καταδικάζουν στην πείνα.

   

Η Novartis απέλυσε τη γραμματέα του Φρουζή...!

Γράφει ο Χάρης Ιωάννου

Παρά τη σιωπή μεγάλου μέρους του Τύπου, συνεχίζονται οι εξελίξεις γύρω από την πολύκροτη υπόθεση της φαρμακευτικής εταιρείας Novartis, στελέχη της οποίας φέρεται να εμπλέκονταν σε χρηματισμούς πολιτικών προσώπων, κρατικών αξιωματούχων και γιατρών.

Αίσθηση προκαλεί η σημερινή αποκάλυψη της «Εφ.Συν.» για την απόλυση της Μαρίας Μαραγγέλη, γραμματέως μέχρι το 2015 του άλλοτε ισχυρού άνδρα της Novartis, Κωνσταντίνου Φρουζή, η οποία έχει καταθέσει στην ανακρίτρια Διαφθοράς για το διεθνές σκάνδαλο που έχει και έντονη ελληνική διάσταση.

Μετά την απομάκρυνση Φρουζή από τη φαρμακευτική εταιρεία το 2015, η Μ. Μαραγγέλη παρέμεινε στη θέση της, ωστόσο τον Σεπτέμβριο του 2018, μέσω εξωδίκου, απολύθηκε και το γεγονός κρατήθηκε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Την προηγούμενη εβδομάδα (12/12/2018), η Μ. Μαραγγέλη με πολυσέλιδη αγωγή που κατέθεσε στο Πρωτοδικείο Αθηνών κατά της Novartis χαρακτηρίζει την απομάκρυνσή της άκυρη, παράνομη και καταχρηστική, ενώ τη συνδέει άμεσα με όσα κατέθεσε στις Αρχές για το σκάνδαλο.

Παράλληλα, ζητάει αποζημίωση ενός εκατομμυρίου ευρώ για ηθική βλάβη, καθώς και την επαναπρόσληψή της στην εταιρεία.

«Η γενομένη καταγγελία της σύμβασης εργασίας μου δεν συνδέεται σε καμία περίπτωση με οποιαδήποτε περιορισμένη απόδοση στην εργασία μου, ούτε βέβαια σε τυχόν πλημμελή εκπλήρωση των συμβατικών μου υποχρεώσεων προς τον εργοδότη μου», αναφέρει μεταξύ άλλων, επικαλούμενη τρία παραδείγματα:

Στις αρχές του 2018 βραβεύτηκε για τα δέκα χρόνια της στην εταιρεία, το 2017 η εργασιακή της απόδοση είχε χαρακτηριστεί «Best Practices» (Καλύτερη Πρακτική) και τα προηγούμενα χρόνια είχε πολύ υψηλές βαθμολογίες στην αξιολόγησή της.

Για τον λόγο αυτό, η Μ. Μαραγγέλη καταγγέλλει ότι «επιθυμούσαν τη φίμωσή μου και την εξαθλίωσή μου, προφανώς επειδή κατέθεσα στην Εισαγγελία Διαφθοράς και στους δικηγόρους εξ Αμερικής και Ελβετίας» στο πλαίσιο εσωτερικού ελέγχου της εταιρείας, ενώ αναφερόμενη στο σκάνδαλο υποστηρίζει μεταξύ άλλων:

«Η εν λόγω απόλυση οφείλεται αποκλειστικά σε ταπεινά ελατήρια εκδίκησης, εμπάθειας και εχθρικής προκατάληψης της αντιδίκου (σ.σ. Novartis) εναντίον μου. Είναι λοιπόν προφανές ότι επειδή είδα, βίωσα, εν ολίγοις γνώριζα πρόσωπα και πράγματα, δημιούργησαν ένα κλίμα εχθρότητας και εμπάθειας εις βάρος μου, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την όλως αιφνιδιαστική, παράνομη και άκυρη καταγγελία της σύμβασης εργασίας μου».

Σημειώνεται ότι στο εξώδικο της Novartis για την καταγγελία της σύμβασης εργασίας, δεν αναφέρεται αιτιολογία για την απόλυση. Η εταιρεία απλά ανακοινώνει την λήξη της συνεργασίας, καθώς και ότι της καταβάλλει συνολικά 29.000 ευρώ, ποσό ελάχιστα μεγαλύτερο από τα νομίμως προβλεπόμενα.

Ειδικότερα, η M. Mαραγγέλη καταγγέλλει ότι από τον Φεβρουάριο του 2018 η εταιρεία την «παραγκώνισε και την έθεσε σε αναγκαστική καραντίνα».

Τον Φεβρουάριο του 2018, μόλις η πολύκροτη δικογραφία φτάνει στη Βουλή, γίνεται γνωστό το όνομά της και διαρρέει μια φωτογραφία της στα ΜΜΕ, κάτι για το οποίο κατηγορεί εμμέσως πλην σαφώς τον Κ. Φρουζή.

Στις 30 Απριλίου 2018 η Novartis την ενημερώνει προφορικά διά του νέου προϊσταμένου της για την πρόθεση της εταιρείας να λυθεί συναινετικά η συνεργασία τους, πρόταση την οποία αρνείται.

Στις 25 Ιουλίου 2018 η Μ. Μαραγγέλη στέλνει επιστολή στην πρόεδρο της φαρμακευτικής, όπου μεταξύ άλλων αναφέρει ότι «κάποιοι εκ των εκπροσώπων σας με θυμηδία διατύπωσαν άποψη ότι ˝είναι ένας καλός λόγος απόλυσης˝ η ˝σχέση˝ μου με τον Φρουζή».

Στις 14/9/2018 η εταιρεία την απέλυσε, «λειτουργώντας εκδικητικά, λόγω των καταθέσεών μου στην Ελληνική Δικαιοσύνη για το αποκαλούμενο σκάνδαλο Novartis», όπως αναφέρει.

Και αυτό σε αντίστιξη με το δελτίο Τύπου της εταιρείας στις 12/2/2018, όταν υποσχόταν ότι «θα προστατεύσουμε τους ανθρώπους μας με κάθε δυνατότητα που μας δίνουν οι κανόνες δικαίου».

Καταγγελίες κατά Φρουζή

Μετά τα όσα έγιναν, η κ. Μαραγγέλη αναφέρει ότι η ίδια ως μητέρα δύο ανήλικων παιδιών αντιμετωπίζει σοβαρό οικονομικό πρόβλημα, όπως και αδυναμία ευρέσεως εργασίας. Επιρρίπτοντας ευθύνες στην εταιρεία, σημειώνει ότι «με οδήγησε σε οικονομικό αποκλεισμό αφού είναι αδύνατο να βρω εργασία. Οπουδήποτε από τον Σεπτέμβριο απευθύνθηκα για εργασία, ακούνε το όνομά μου και μου κλείνουν την πόρτα».

Στην πολυσέλιδη αγωγή, η πρώην γραμματέας του Κ. Φρουζή περιγράφει σε συναισθηματικά φορτισμένο τόνο όλο το ιστορικό της επαγγελματικής της σχέσης με τον άλλοτε προϊστάμενό της.

Οπως η ίδια υποστηρίζει, ο Κ. Φρουζής την πίεζε υπερβολικά, προκαλώντας της έντονο άγχος και στρες, απαιτώντας εργασία χωρίς ωράριο και στερώντας της πολύτιμο χρόνο από την οικογένειά της.

«Αξίωνε από εμένα να εκπληρώ ταυτοχρόνως καθήκοντα γραμματέως - υπηρέτριας - καθαρίστριας και άλλα πολλά ακόμη», αναφέρει μεταξύ άλλων και προσθέτει ότι «πολλές φορές με εξευτέλιζε ως άνθρωπο και δη ως γυναίκα, με είχε καταστήσει έρμαιο στις επιθυμίες του, υπό την εκτόξευση και των συνεχών απειλών περί απώλειας της εργασίας μου».

Οι συνθήκες που βίωνε, όπως λέει, επηρέασαν τη δεύτερη εγκυμοσύνη της, της προκάλεσαν αυτοάνοσο νόσημα, ενώ κατηγορεί τον Κ. Φρουζή ότι άσκησε «για μεγάλο χρονικό διάστημα λεκτική και σωματική βία, με έχει κακοποιήσει και τουλάχιστον 10 φορές έχει προβεί σε ασελγείς πράξεις εναντίον μου».

Η Μ. Μαραγγέλη καταγγέλλει επίσης ότι από το 2015 που ξέσπασε το σκάνδαλο έχει δεχθεί απειλές από δικηγόρο του Κ. Φρουζή, έχει δεχτεί σειρά τηλεφωνημάτων από αριθμό με απόκρυψη, ενώ έχει βρει τουλάχιστον τρεις φορές τα λάστιχα του αυτοκινήτου της σκασμένα.

Από την πλευρά του, ο Κ. Φρουζής έχει διαψεύσει δημοσίως οποιαδήποτε εμπλοκή του στο σκάνδαλο και όπως έχει πει από τον περασμένο Φεβρουάριο, «ουδέποτε συμμετείχε καθ’ οιονδήποτε τρόπο σε οποιαδήποτε παράνομη δραστηριότητα, ούτε περιήλθε οποιαδήποτε τέτοια εις γνώση μου».

Παράλληλα, ο Κ. Φρουζής έχει καταθέσει από τον Μάρτιο αγωγή τόσο κατά της Μ. Μαραγγέλη όσο και κατά της Novartis, ζητώντας αποζημίωση 300.000 ευρώ. Από κοινού με στενό συγγενικό του πρόσωπο, κατηγορεί την πρώην γραμματέα του ότι έχει υποκλέψει προσωπικά δεδομένα και έγγραφα, αλλά και ότι έχει υπεξαιρέσει χρήματα, μεταφέροντας χωρίς την έγκρισή του ποσά σε δικούς της λογαριασμούς.

Σε κινητοποιήσεις προχωρούν από σήμερα οι αγρότες της Θεσσαλίας

Σε κινητοποιήσεις προχωρούν από σήμερα οι αγρότες της Θεσσαλίας που συντάσσονται με την Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων μετά την άκαρπη συνάντηση που είχαν το πρωί της περασμένης Παρασκευής με τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Σταύρο Αραχωβίτη.

Οι κινητοποιήσεις ξεκινούν σήμερα από την περιοχή της Θεσσαλίας και συγκεκριμένα τον Πλατύκαμπο της Λάρισας, τα Φάρσαλα και τον αυτοκινητόδρομο Ε65 στην Καρδίτσα.

«Είμαστε να ξεκινήσουμε τις κινητοποιήσεις και να βγουν τα τρακτέρ στη Θεσσαλία με μαζική συμμετοχή των αγροτών της περιοχής ώστε τα άμεσα αιτήματα που έχουμε να υλοποιηθούν από την κυβέρνηση», δήλωσε στην ΕΡΤ ο εκπρόσωπος της Πανελλαδικής Επιτροπής Μπλόκων και πρόεδρος της Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Νομού Λάρισας Ρίζος Μαρούδας.

«Οι απαντήσεις που πήραμε όχι μόνο δεν μας ικανοποιούν, αλλά δείχνει ότι η κυβέρνηση έχει κάνει την επιλογή της να μη στηρίξει τον πρωτογενή τομέα με μια σειρά μέτρα που είναι αναγκαία, αλλά και να στηρίξει άλλα συμφέροντα σε βάρος των παραγωγών και των καταναλωτών», επεσήμανε.

Οι αγρότες της Λάρισας θα συγκεντρωθούν στις 11 το πρωί στη παλιά Εθνική Οδό Λάρισας – Βόλου στο ύψος της διασταύρωσης με Γαλήνη (συμβολική παρουσία των τρακτέρ) και στην πλατεία των Φαρσάλων όπου αναμένεται μεγάλη συμμετοχή των αγροτών. Εκτός από τα αιτήματα που βάζει η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων - μείωση του κόστους παραγωγής, ακατάσχετο χρημάτων, κατώτερες εγγυημένες τιμές των αγροτικών προϊόντων, βαμβάκι, αφορολόγητο πετρέλαιο - προσθέτουν και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν με τους δασικούς χάρτες.

Οι κινητοποιήσεις των αγροτών θα έχουν συνέχεια και μετά τις γιορτές και ειδικότερα το τελευταίο δεκαήμερο του Ιανουαρίου όπου αναμένεται να έχουν πανελλαδικό χαρακτήρα, εάν δεν δοθούν λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Τι απαντά το υπουργείο

Τον διάλογο προτάσσει ως τον πιο πρόσφορο τρόπο για την επίλυση των προβλημάτων ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, ενόψει των αγροτικών κινητοποιήσεων.

Οι αγρότες ζητούν παρέμβαση της πολιτείας για τις χαμηλές τιμές σε μια σειρά προϊόντων όπως είναι το βαμβάκι και το γάλα, ετήσιο πλαφόν ακατάσχετου λογαριασμού στα 12.000 ευρώ συν 3.000 ευρώ για κάθε παιδί καθώς και αφορολόγητο πετρέλαιο.

‘Οπως τονίζει ο Στ. Αραχωβίτης στο Αθηναϊκό Πρακτορείο, ήδη έχουν ξεκινήσει τα μέτρα μείωσης του κόστους παραγωγής στο χωράφι, με την μείωση των ασφαλιστικών εισφορών και την κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος, ενώ το επόμενο διάστημα θα ανακοινωθούν και άλλες προτάσεις που βρίσκονται υπό επεξεργασία.

Ειδικότερα αναφέρεται στη διάταξη για το ακατάσχετο των 12.000 ευρώ, την αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος για τους αγρότες, την προκήρυξη της πρόσκλησης για τη βιολογική γεωργία, αλλά και του προγράμματος για τις μικρές εκμεταλλεύσεις.

tvxs.gr

Θάνος Μωραΐτης: “Δε θα είμαι υποψήφιος με το ΚΙΝ.ΑΛ στις επερχομενες εκλογές

Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση μέρος των υποψηφίων βουλευτών του Κινήματος Αλλαγής, ο π. βουλευτής και υφυπουργός, στέλεχος του κόμματος Θάνος Μωραΐτης ανακοίνωσε  την αρνητική απάντηση του στην πρόταση της Επιτροπής Ψηφοδελτίων του Κινήματος Αλλαγής να συμμετέχει στα ψηφοδέλτια των προσεχών εθνικών εκλογών. 

Σε επιστολή του προς τον Γραμματέα του Κινήματος Αλλαγής  ξεκαθαρίζει τους λόγους που τον οδήγησαν στην απόφαση αυτή. 

Ολόκληρη η επιστολή: 

Από το 2014 μιλούσα και πάλεψα με πάθος για την ανάγκη ενός προοδευτικού πόλου που θα πρωταγωνιστήσει και θα γίνει ξανά κυρίαρχος στην ελληνική κοινωνία.

Πίστεψα ότι δεν αξίζει η ιστορική αποδρομή σε μια παράταξη που άλλαξε την μοίρα της χώρας και του ελληνικού λαού με τις κυβερνήσεις  ΠΑΣΟΚ  του Ανδρέα Παπανδρέου, 

άνοιξε την ευρωπαϊκή πορεία του τόπου με τις κυβερνήσεις του Κώστα Σημίτη, 

κράτησε την πατρίδα μακριά από την χρεωκοπία υλοποιώντας παράλληλα μεγάλες μεταρρυθμίσεις με τις κυβερνήσεις του Γιώργου Παπανδρέου . 

Μια παράταξη που πλήρωσε βαρύ πολιτικό κόστος  για να στηρίξει τη χώρα, όταν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ ήταν χέρι χέρι στις πλατείες των αγανακτισμένων βαθαίνοντας τον διχασμό στην ελληνική κοινωνία, τροφοδοτώντας αυταπάτες και μύθους στους πολίτες. Όσα ακολούθησαν δίχασαν βαθιά εσωτερικά και την ίδια την παράταξη. 

Τα δυο τελευταία χρόνια οι τολμηρές πρωτοβουλίες της Φώφης Γεννηματά, η γενναία ανταπόκριση του Γιώργου Παπανδρέου, η τολμηρή υποψηφιότητα του Γιώργου Καμίνη (που έδωσε τον Αύγουστο του 2017 υπόσταση στην εκλογική αναμέτρηση), η δυναμική συμμετοχή και μαχητικότητα του Νίκου Ανδρουλάκη είχαν ως αποτέλεσμα πέρυσι το Νοέμβριο 210.000 προοδευτικοί πολίτες να πιστέψουν ότι πραγματοποιείται μια ιστορική επανεκκίνηση της παράταξης η οποία άλλαξε την πορεία του τόπου. 

Πιστεύω ότι οι προοδευτικοί  πολίτες έδωσαν μια γενναιόδωρη και όχι αυτονόητη, ιστορική ευκαιρία για να πυροδοτήσουμε ένα big-bang στο χώρο της κεντροαριστεράς που θα ανέτρεπε το δίπολο ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ. 

Ήμουν ένας από αυτούς τους χιλιάδες πολίτες  που πίστεψαν και πάλεψαν ώστε να καταφέρουμε να φτάσουμε στην 11η  Νοεμβρίου 2017  γιατί πίστευα και πιστεύω ακράδαντα ότι  η ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων αποτελεί προϋπόθεση για να πειστούν οι πολίτες οτι ο χώρος αφήνει πίσω τις παθογένειες του παρελθόντος. 

Ωστόσο, η ενότητα αποτελεί απλά την θεμέλια βάση του εγχειρήματος . Οι θέσεις, οι προτάσεις , το ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα που θα προτάξουμε και θα εκπέμψουμε είναι το βασικό και απαραίτητο βήμα ώστε να δίνεται λόγος ύπαρξης σε έναν κομματικό σχηματισμό. Φοβάμαι ότι παρά τις καλές προθέσεις  δεν καταφέραμε να ανταποκριθούμε στο αίτημα των πολιτών για μια αυτόνομη πολιτική ταυτότητα.. 

Εδώ και καιρό η εικόνα που έχουν οι πολίτες  για εμάς είναι ότι ασχολούμαστε αποκλειστικά με διευθετήσεις ψηφοδελτίων  και μελλοντικών θέσεων. 

Ως προς τις θέσεις οι πολίτες διακρίνουν ένα κόμμα που δεν υπερασπίζεται την ιστορία του, που δεν  τολμά να αναφέρει το όνομα ανθρώπων που πρόσφεραν στην παράταξη. 

Οι θέσεις ετεροκαθορίζονται συνεχώς από το τι πράττει κάθε φορά είτε ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε η ΝΔ. Άσκοπες λεκτικές ακρότητες θυμίζουν ως νοοτροπία εποχές αντιπασοκ του 2011 από ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ και θολώνουν το στίγμα μας. 

Φοβικές νοοτροπίες και απολίτικοι τακτικισμοί οδήγησαν την παράταξη που σύστησε στην ελληνική κοινωνία την έννοια της εσωκομματικής συμμετοχικής δημοκρατίας, να μην καταφέρει να εκλέξει τα εσωκομματικά της όργανα. Πορευόμαστε προς μια εκλογική μάχη χωρίς να απαντάμε σε κρίσιμα ερωτήματα ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ. 

Φυσικά αυτές οι απαντήσεις  «καίνε» και δεν είναι απλές και εύκολες. Όμως  το να κρύβεσαι πίσω από στρογγυλές και απολίτικες δηλώσεις  που χωράνε όλους και όλα, καίνε ΣΗΜΕΡΑ την ίδια μας την αξιοπιστία .  

Αυτές οι θέσεις καθίστανται και  βαθιά συντηρητικές μιας και μας οδηγούν σε «διαζύγιο» με θεμελιώδεις προοδευτικές  θέσεις και αξίες που υπηρετήσαμε υπερήφανα ως παράταξη για δεκαετίες . 

Για ακατανόητους λόγους κρύβουμε, σα να ντρεπόμαστε, σύμβολα και ονόματα που καθόρισαν θετικά με την συμβολή τους την πορεία της παράταξης και του τόπου. Δεν υπερασπιζόμαστε το συνολικό αφήγημα της παράταξης , τις μεταρρυθμίσεις , το έργο των κυβερνήσεων, την ίδια την προοδευτική μας ταυτότητα, αλλά μόνο κατά  περίπτωση και ξεχνώντας ότι η παράταξη είχε συγκεκριμένους ανθρώπους που σήκωσαν την ιστορία της… Σαν  η παράταξη να μην έχει συνέχεια. 

Το στίγμα της παράταξης ακόμα καθορίζεται (αφού αφήνεται χώρος) από πολιτικές νοοτροπίες που θεωρούν ακόμα ότι «περνάει» το  κούνημα του δαχτύλου σε μια καθημαγμένη κοινωνία.  Μιλάμε για «σανόφαγους» σε άλλα κόμματα αλλά θεωρούμε ότι οι πολίτες  μπορούν να τρώνε εύκολα το δικό μας «σανό» όταν αποφεύγουμε να δώσουμε απαντήσεις , όταν εκπέμπουμε έναν πολιτικό συντηρητισμό , όταν δίνουμε μάχες οπισθοφυλακής απλά για να τηρηθούν ισορροπίες και τακτικισμοί. 

Μια βαθιά συντηρητική νοοτροπία ότι «κάνουμε σα να μην υπάρχει ότι δυσκολεύει να απαντήσουμε». Οι χειρισμοί στην υπόθεση του Ποταμιού ήταν λανθασμένοι και πολύ φοβάμαι ότι μπροστά μας μπορεί να υπάρξουν και νέες απώλειες. Αντί να βγούμε ΜΠΡΟΣΤΑ, εγκλωβιζόμαστε καθημερινά εδώ και ένα χρόνο σ’ έναν δικό μας μικρόκοσμο. 

Δεν έχουμε αντιληφτεί το οριακό σημείο που βρισκόμαστε. Θεωρήσαμε ότι 210.000 πολίτες έδωσαν κάποιου τύπου λευκή επιταγή. Στη πολιτική μου πορεία, ακόμη και σε λανθασμένες επιλογές πολιτικής ή προσώπων, πάντα έδινα τον αγώνα με πάθος γιατί  με ενέπνεε και πίστευα ένα μίνιμουμ πολιτικό πλαίσιο το οποίο να υποστηρίξω. 

Δεν μίλησα δημοσίως εδώ και καιρό γιατί δεν ήθελα να δημιουργήσω πρόβλημα στον χώρο μας. Η σημερινή εικόνα ωστόσο, προσωπικά για εμένα (και πιστεύω όχι μόνο) είναι απογοητευτική και ναρκοθετεί το εγχείρημα σε όλα τα επίπεδα. Αναλαμβάνω και εγώ το μερίδιο της ευθύνης μου. Δε με αφορά η προσωπική καρέκλα. 

Το 2013 αρνήθηκα την πρόταση που μου έγινε για να συμμετάσχω στην κυβέρνηση. Το 2015 δυο φορές χωρίς αντάλλαγμα και με προσωπικό πολιτικό κόστος πηρά πολύ δύσκολες αποφάσεις γιατί έκρινα ότι η παράταξη εκείνη τη στιγμή το είχε ανάγκη. 

Στήριζα πάντα με πάθος ότι πίστευα. 

Θέλω να ευχαριστήσω την επιτροπή Ψηφοδελτίων για την τιμή που μου έκανε, ωστόσο μετά από πολύ σκέψη αποφάσισα να μην αποδεχτώ την πρόταση αυτή και δε θα είμαι υποψήφιος στις επόμενες εθνικές εκλογές. 

Είναι μια πολύ δύσκολη, επίπονη απόφαση. Γνωρίζω καλά ότι είτε θα στενοχωρήσει, είτε δεν θα βρει σύμφωνους συντρόφους και φίλους με τους οποίους συμπορευτήκαμε για χρόνια υπηρετώντας προοδευτικές αξίες και θέσεις. 

Τους διαβεβαιώνω ότι η κοινή μας πορεία και ο πολιτικός μας αγώνας συνεχίζεται υπηρετώντας τους ίδιους στόχους και τις ίδιες αξίες. Ελπίζω, τα όσα αναφέρω, αλλά κυρίως τα όσα λένε οι προοδευτικοί πολίτες με αγωνία πλέον απ’ άκρη σ’ άκρη στην χώρα να σημάνουν ηχηρές καμπάνες κινδύνου και να  κινητοποιήσουν αυτούς που πρέπει ώστε να πάρουν τις απαραίτητες αποφάσεις ΤΩΡΑ και το εγχείρημα μας έστω και τώρα  να αλλάξει πορεία . 

Η παράταξή μας είναι σε οριακό σημείο. Ή αλλάζει ΤΩΡΑ πορεία και αποκτά ταυτότητα και αφήγημα ή διαλύεται οριστικά μεταξύ του διπόλου ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ.  

Plan B  δεν υπάρχει  για τον χώρο.

thecaller.gr

Οι «πόνοι» και οι «κλώνοι» του Σαμαρά του Αντώνη

Του  Γεράσιμου Χολέβα

Δεν χρειαζόταν η ομιλία του (ακρο)δεξιού, Αντώνη Σαμαρά, στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας για να καταλάβει κανείς ποιος κυριαρχεί στο κόμμα που είναι πρόεδρος ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Η ομιλία του (ακρο)δεξιού Αντώνη Σαμαρά, όμως, ήταν ιδιαιτέρως χρήσιμη για πολλούς λόγους. Οι δύο πρώτοι μπορούν να γίνουν εύκολα αντιληπτοί:

Ταύτιση λέξεων – κλειδιά, ορολογίας, ηρώων (;) και πατριδοκαπηλίας με τη Χρυσή Αυγή: «εθνομηδενισμός», «λαθρομετανάστες», «έχασε τη ζωή του ο Κ. Κατσίφας για τη γαλανόλευκη». Μπορεί οι Μπαλτάκοι να μην είναι στη ΝΔ αλλά οι Γεωργιάδηδες και οι Βορίδηδες, ως «μετεγγραφές» του Σαμαρά, βρίσκονται εκεί, στη βιτρίνα του κόμματος.

«Μακεδονομαχίας» συνέχεια και «ξαφνική» υπεράσπιση από τη ΝΔ των κινητοποιήσεων μαθητών για τη Μακεδονία. «Προστάτης» των κινητοποιήσεων αυτών είχε αναλάβει ο αρχιναζί Μιχαλολιάκος (σχετική δήλωση εδώ): «μαθητές να κατεβαίνουν και να διαδηλώνουν για την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Μαζικά, αυθόρμητα, ενωτικά, ανεμίζοντας ελληνικές σημαίες. Δεν έσπαγαν. Δεν έκαιγαν. Δεν κατέστρεφαν. Δεν απειλούσαν. Απλώς ζητούσαν να ακουστεί η αλήθεια τους. Η αλήθεια μας». Τόσα και τόσα χρόνια δεν έχουμε ξαναδει τον Σαμαρά να δείχνει τέτοια «ευαισθησία» για τους μαθητές και τη νεολαία…

Πάμε τώρα στα άλλα, στα (ακρο)δεξιά «πιασάρικα» που έγιναν τίτλοι (και ειπώθηκαν από τον Σαμαρά για να γίνουν τίτλοι).

Ο (ακρο)δεξιός Σαμαράς, αυτός ο αγνός και ανιδιοτελής πολιτικός άνδρας που έφυγε κι ήρθε στη ΝΔ εμφανίζοντας τώρα τον εαυτό του σαν ιδεολογικό νου των αρχών της, χρησιμοποίησε στην ομιλία του το ΕΑΜ και τον Άρη Βελουχιώτη, επιδιώκοντας και τον συνδυασμό τους με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ!

Ο Σαμαράς μπορεί να είναι (ακρο)δεξιός, αλλά χαζός δεν είναι. Ο ίδιος και οι σύμβουλοι του γνωρίζουν καλά τι συμβολίζουν, μέχρι και σήμερα, το ΕΑΜ και ο Άρης Βελουχιώτης, ο αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ, στη συλλογική ιστορική συνείδηση του λαού μας.

Ήθελε, λοιπόν, ο ακρο(δεξιός) Σαμαράς να συσπειρώσει όλα τα (ακρο)δεξιά αντανακλαστικά της ΝΔ και να επαναλάβει και εσωκομματικά τα ιδεολογικά του προτάγματα, γνωρίζοντας πως δεν έχει καμία σχέση η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με την πορεία της κομμουνιστικής Αριστεράς (ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε σ’ ένα βαθμό να διαλύσει το βάρος της ελπίδας που φέρει η λέξη «Αριστερά» στην ελληνική κοινωνία – έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στο θέμα τονίζοντας τον σοσιαλδημοκρατικό χαρακτήρα του και τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό του).

Όπως είπαμε, λοιπόν, ο Σαμαράς μπορεί να είναι (ακρο)δεξιός, αλλά χαζός δεν είναι. Δεν πέταξε τυχαία εκείνο το «να κλαίνε και να οδύρονται, που έχασε το ΕΑΜ το 1944 τη “μάχη της Αθήνας”». Για να προσθέσει αμέσως μετά: «Για το πού θα βρισκόμασταν σήμερα, αν εκείνοι είχαν κερδίσει, ούτε κουβέντα, βέβαια».

Το άλλο, δε, εκείνο «χαβιάρι και φαγοπότι και Άρη Βελουχιώτη», εκτιμούμε ότι το είχε προετοιμάσει πολλές φορές μπροστά στον καθρέφτη του ο (ακρο)δεξιός Αντώνης Σαμαράς. Ήθελε κάπως να το «κολλήσει» στην ομιλία του και το συνδύασε με τα γεύματα στο πρωθυπουργικό αεροσκάφος επί Τσίπρα! Δεν γνωρίζουμε τι τρώνε στο πρωθυπουργικό αεροσκάφος (επί Τσίπρα) αλλά οι σύμβουλοι του Σαμαρά θα μπορούσαν να βρούνε κάτι πιο έξυπνο. Τουλάχιστον θα μπορούσαν να ανατρέξουν με μεγαλύτερη επιμέλεια στα …εγχειρίδια φασιστίλας (στην ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής μπορούν να το βρούνε με πιο επιτυχημένη ρίμα: «Σαμπάνια, χαβιάρι και Βελουχιώτη Άρη»).

Κάπου εδώ θα τελειώσουμε την αναφορά μας στην ομιλία Σαμαρά που τόσο απασχόλησε (για να πάρει δημοσιότητα την έφτιαξε έτσι άλλωστε ο ίδιος ο Σαμαράς), σημειώνοντας τα εξής: 

Η ομιλία σας, κύριε Σαμαρά, δεν ήταν καθόλου πετυχημένη. Δεν «έπιασε» παρά μόνο σε μια μερίδα κλακαδόρων εντός κι εκτός της αίθουσας του συνεδρίου της ΝΔ. Οι παραλληλισμοί σας, άλλωστε, της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα με το ΕΑΜ και τον Βελουχιώτη, δεν μπορούν να πείσουν ούτε τον Βορίδη και τον Γεωργιάδη, που επιδιώκουν να κυκλοφορούν ως πολιτικοί σας «κλώνοι». 

Μην δείχνετε πόσο σας στριμώχνει η αναφορά (και μόνο η αναφορά!) στο ΕΑΜ και στον Άρη Βελουχιώτη. Φαίνεται και εκτίθεστε στους (ακρο)δεξιούς σας φίλους.

Από την άλλη, βέβαια, ο καθένας έχει τους «πόνους» του σε αυτή τη ζωή. Σωστό κι αυτό.

Υ.Γ: Κύριε Σαμαρά, όταν αναφέρεστε σε στίχους ψάξτε λίγο καλύτερα, γιατί όταν κάνετε λάθος δεν δείχνετε τόσο σοβαρός (ακρο)δεξιός, όσο θέλετε.  Λέμε για εκείνο το «Λευτεριά και Ρωμιοσύνη είναι αδέλφια δίδυμα», που σύμφωνα με τις …πληροφορίες σας ο Μίκης Θεοδωράκης το έκανε τραγούδι. Δεν θέλουμε να σας απογοητεύσουμε – κλείσατε τόσο δυναμικά την ομιλία σας με αυτό τον τρόπο – αλλά δεν είναι έτσι. Ψάξτε…

Κώστας Βάρναλης Ο ποιητής των φτωχών ...έφυγε σαν σήμερα από τη ζωή 16 Δεκεμβρίου το 1974 σε ηλικία 90 ετών..!

«Αλίμονο στον αφτόδουλο πολίτη, που φτασμένος στα έσχατα της απελπισιάς, παραδίνεται για να σωθεί, στο έλεος του Θεού και στους νόμους των κλεφτών» Κώστας Βάρναλης 

Μες στην υπόγεια την ταβέρνα,

  

μες σε καπνούς και σε βρισιές

(απάνω στρίγκλιζε η λατέρνα)

όλ’ η παρέα πίναμ’ εψές·

εψές, σαν όλα τα βραδάκια,

να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα

πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.

Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα,

όπου μας εύρει, μας πατεί.

Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,

προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!»

Αυτές είναι η πρώτη και η τελευταία στροφή απο το γνωστό ποίημα του Κώστα Βάρναλη, με τίτλο «Οι μοιραίοι», που μελοποιήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη και ερμηνεύτηκε από αρκετούς τραγουδιστές, με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση να ξεχωρίζει.

Σαν σήμερα, στις 16 Δεκεμβρίου του 1974, πέθανε ο ποιητής Κώστας Βάρναλης. Γεννήθηκε στον Πύργο της Ανατολικής Ρωμυλίας, το σημερινό Μπουργκάς της Βουλγαρίας, το 1884. Το επίθετό του, δηλώνει καταγωγή από τη Βάρνα όπου έμεναν πολλοί Έλληνες — ο πατέρας του λεγόταν Μπουμπούς.

Ο Κώστας Βάρναλης στα τέλη του 19ου αιώνα ήλθε στην Αθήνα για να σπουδάσει φιλολογία, εντασσόμενος ενεργά με το μέρος των τότε δημοτικιστών – άλλωστε όλο το ποιητικό του έργο χαρακτηρίζεται από τον ιδιαίτερα κομψό και αρμονικό χειρισμό της δημοτικής, της λαϊκής γλώσσας. Το 1908 πήρε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και άρχισε να εργάζεται στη δημόσια εκπαίδευση. Αρχικά στο ελληνικό διδασκαλείο του Μπουργκάς, και στη συνέχεια στην Ελλάδα, στην πόλη της Αμαλιάδας, κι εντέλει στην Ανωτάτη Παιδαγωγική Ακαδημία Αθηνών. Ο Κώστας Βάρναλης διετέλεσε για πολλά χρόνια καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευσης, ενώ εργάστηκε για βιοποριστικούς λόγους και ως δημοσιογράφος, ενώ ασχολήθηκε και με τη λογοτεχνική μετάφραση κλασικών και ευρωπαϊκών κειμένων. Μετά τον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο, στον οποίο πήρε μέρος, φοίτησε στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης του Δημήτρη Γληνού.

Το 1919 πήγε στο Παρίσι με υποτροφία και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, φιλολογίας και κοινωνιολογίας. Τότε, ο Βάρναλης προσχώρησε στο μαρξισμό και το διαλεκτικό υλισμό, αποτυπώνοντας αυτή την προσχώρησή του στο ποίημα «Προσκυνητής». Το 1921 έγραψε στην Αίγινα την γνωστή συλλογή του «Το φως που καίει». Το 1922 δημοσίευσε επίσης τους «Μοιραίους» στο περιοδικό «Νεολαία» και τη «Λευτεριά» στο περιοδικό «Μούσα». Το 1924 δίδαξε νεοελληνική λογοτεχνία στην Παιδαγωγική Ακαδημία υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Γληνού. Όμως, το 1926 παύθηκε από τη θέση του καθηγητή της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, με αφορμή ένα δημοσίευμα της Εστίας, η οποία δημοσίευσε ένα απόσπασμα από «Το φως που καίει». Τότε, ο Βάρναλης στράφηκε στη δημοσιογραφία και έφυγε για τη Γαλλία ως ανταποκριτής της εφημερίδας «Προόδου». Ο Βάρναλης στην Κατοχή συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση, ως μέλος του ΕΑΜ. Tο 1956 τιμήθηκε από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών και το 1959 πήρε το βραβείο Λένιν.

Ο λυρισμός κι η ζωντάνια του ποιητικού του λόγου, έδωσαν στον Βάρναλη μιαν εξέχουσα θέση στην ελληνική ποίηση. Ήταν στρατευμένος ποιητής ο Βάρναλης, που ποτέ δεν έκρυψε την κομουνιστική του ιδεολογία; Ναι, εφόσον είχε ως επίκεντρο της ποιητικής του τον αγωνιζόμενο άνθρωπο – μακάρι κι άλλοι πλαστουργοί του λογου να ήταν στρατευμένοι σ’ αυτή την πανανθρώπινη αξία. Ποιος μπορεί να ξεχάσει, εφόσον το έχει ακούσει έστω και μία φορά, τον «Οδηγητή» του Βάρναλη; Να πούμε πως το ποίημα, που παραθέτουμε παρακάτω μόνο την πρώτη και την όγδοη στροφή του, μελοποιήθηκε από τον Χρήστο Λεοντή και ερμηνεύτηκε από την Αφροδίτη Μάνου:

«Δεν είμαι εγώ σπορά της Τύχης

ο πλαστουργός της νιας ζωής

Εγώ είμαι τέκνο της ανάγκης

κι ώριμο τέκνο της Οργής.

Ένας δεν είμαι, μα χιλιάδες!

Όχι μονάχα οι ζωντανοί

κι οι πεθαμένοι μ’ ακλουθάνε

σε μια αράδα σκοτεινή».

Λικέρ 44 και άλλα ηδύποτα

Γράφει η  Αρχοντία Κάτσουρα

Βραδάκι Τρίτης, μέσα Δεκεμβρίου, και η κουζίνα είχε μυρίσει από τα πορτοκάλια της νέας σοδειάς –και τα μανταρίνια και τα ροζ γκρέιπ φρουτ, από τον κήπο.

Καιρό την περίμενε αυτήν τη μέρα. Τα άλλα υλικά τα είχε αγοράσει ήδη, τα φρούτα της έλειπαν.

Αρχισε να διαβάζει τη συνταγή:

Για την παρασκευή του ποτού χρειάζεστε:

750ml «νερό της ζωής» με τουλάχιστον 40 βαθμούς αλκοόλ (διαφορετικά, καλό κονιάκ), 44 κύβους ζάχαρη (ή 44 κουταλάκια του γλυκού όχι πολύ γεμάτα), 44 κόκκους καβουρδισμένου καφέ και ένα μεγάλο ζουμερό πορτοκάλι με τη φλούδα, πλυμένο καλά.

Εκτέλεση

Θα «φονεύσετε» με ένα μυτερό μαχαίρι το πορτοκάλι 44 ολόκληρες φορές, και στις «πληγές» του θα βάλετε από έναν κόκκο καφέ. Θα το βάλετε μαζί με τα υπόλοιπα υλικά σε μια αποστειρωμένη γυάλα που σφραγίζει και θα την αφήσετε σε ξηρό μέρος για 44 ημέρες. Πότε πότε, θα ανακινείτε τη γυάλα, ώστε να λιώσει σταδιακά η ζάχαρη.

Τη συνταγή την ήξερε απέξω, όπως και ότι δεν υπήρχε περίπτωση να βρει «νερό της ζωής», αυτό το αλκοολούχο ποτό από χυμούς φρούτων που χρησιμοποιούν οι Γάλλοι για το περίφημο «Λικέρ 44». Η αλήθεια ήταν ότι εκείνη πάντα «έκλεβε» λίγο στις ποσότητες. Εριχνε μέσα στο κονιάκ λίγους κόκκους καφέ παραπάνω. Αν το πορτοκάλι ήταν μικρό, έβαζε ακόμη ένα. Σε αυτή την περίπτωση, τα «φόνευε» από 22 φορές. Και πάντα, πριν περάσουν οι 40 ημέρες, το δοκίμαζε λίγο. Να δει πώς πήγαιναν τα πράγματα.

Την τεσσαρακοστή τέταρτη, πάντως, έπαιρνε τα πορτοκάλια, τα έστυβε μέσα στο κονιάκ (που είχε γίνει ένα αρωματικό ποτό) και σούρωνε καλά το λικέρ. Μετά το έβαζε σε μια από εκείνες τις σκαλιστές καράφες που της είχαν μείνει προίκα από τη μαμά και τη γιαγιά και το τοποθετούσε στο ράφι, πλάι στα άλλα.

Οση ώρα το ετοίμαζε, μετρώντας χιλιοστόλιτρα κονιάκ, κόκκους καφέ (περίπου) και κουταλάκια ζάχαρη και μπήγοντας το κοφτερό μαχαίρι στη σάρκα του καημένου του πορτοκαλιού, έπιασε τον εαυτό της να τραγουδάει ένα παλιό ρεμπέτικο:

«Ούζο, ούζο, ούζο το βαρέθηκα/ φέρτε μου ένα λικεράκι, που το ‘ρέχτηκα», ή μήπως λέει «ένα τσιγαράκι» ή «ένα κρασάκι». Το λικεράκι τής πήγαινε καλύτερα, σίγουρα το είχε ακούσει κι έτσι, και συνέχισε: «Τα παιδιά της γειτονιάς σου με πειράζουνε/ πάλι μεθυσμένος είσαι, μου φωνάζουνε».

Γιατί έφτιαχνε λικέρ; Μα, για να φτιάξει λικέρ. Κι ας είχε ακόμα «τσέρι» από τη μάνα της, αλλά και κάποια άλλα, αγορασμένα από νησιά, από τόπους διακοπών: φατουράδα με άρωμα περγαμόντο από την Ιθάκη, κίτρο από τη Νάξο, και κάνα-δυο ακόμα, που δεν θυμόταν από πού τα είχε πάρει. Και που ακόμα δεν έλεγαν να τελειώσουν. Εκτός από την ψημένη ρακή από την Αμοργό…

Αυτό όμως ήταν το δικό της λικέρ. Τώρα που έπιαναν για τα καλά τα κρύα -έξω ήδη έπεφτε χιονόνερο- όλο και κανένα ποτηράκι θα ‘πινε με φίλους και αδέλφια. Και που πάντα τελείωνε νωρίς, πριν έρθει η άνοιξη.

Αυτά σκεφτόταν όταν ένας γνώριμος ήχος χτύπησε στο τηλέφωνό της. Εισερχόμενο μήνυμα - Εκτακτη είδηση: Ανθρωποι δέχονταν επίθεση στο Στρασβούργο. Οι συνθήκες παρέμεναν αδιευκρίνιστες. Με πυροβόλο όπλο, με μαχαίρι, πώς;

Ανοιξε την τηλεόραση, άνοιξε τον υπολογιστή, άρχισε να διαβάζει τις εισερχόμενες ειδήσεις. Ισα που πρόλαβε να σφραγίσει τη γυάλα με το λικέρ -που ακόμα ήταν ένα μείγμα ανόμοιων πραγμάτων- και να το ανακατέψει μια φορά.

«Δεν είναι εποχές για λικέρ και άλλα ηδύποτα», σκεφτόταν με τον υπολογιστή ανοιχτό στο τραπέζι της κουζίνας και τα εισερχόμενα μηνύματα έως αργά το βράδυ να μιλούν για νεκρούς και τραυματίες. Αλλά όπως κοίταξε εκείνο το τραυματισμένο πορτοκάλι μέσα στη γυάλα, της φάνηκε ότι «έφτυσε» έναν κόκκο καφέ και χαμογέλασε. «Σε σαράντα τέσσερις ημέρες θα τα πούμε εμείς… Και δεν θα το μετανιώσεις».