Στοχοποίηση και τραμπουκισμοί κατά του δημοσιογράφου Χρ.Αβραμίδη από την Ασφάλεια και τους ΜΑΤατζήδες στην Θεσσαλονίκη (βίντεο)

 

Σε τραμπουκισμό, εξύβριση και στοχοποίηση του δημοσιογράφου Χρήστου Αβραμίδη προχώρησαν το μεσημέρι του Σαββάτου άνδρες της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης.

 

Όπως αποδεικνύει και σχετικό βίντεο που έχει δημοσιευθεί, άνδρες της Ασφάλειας χωρίς καμία αιτία του ζήτησαν να κλείσει το κινητό του τηλέφωνο, στη συνέχεια τον περικύκλωσαν μαζί με μια διμοιρία ΜΑΤ και τον κράτησαν παράνομα.

 

 

Στη συνέχεια, όπως καταγγέλλει ο Χρήστος Αβραμίδης, του είπαν πως είναι «γνωστός» στην Ασφάλεια, του φώναζαν, τον κλώτσησαν στο πόδι και τον απείλησαν  με σεξιστικές φράσεις.

 

Για ακόμη μια φορά στοχοποιείται και τραμπουκίζεται δημοσιογράφος από άνδρες της Ασφάλειας, επειδή κάνει τη δουλειά του, δημοσιεύοντας και αναδεικνύοντας την αστυνομική αυθαιρεσία, όποτε αυτή συμβαίνει.

 

Είναι σαφές ότι αυτό δεν αρέσει στους υψηλούς ορόφους της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης. Δεν είναι όμως δυνατόν να στοχοποιείται και να επιχειρείται με αυτόν τον αντιδημοκρατικό και παράτυπο τρόπο ένας δημοσιογράφος που καλύπτει τα γεγονότα.

 

Οι δημοσιογραφικές ενώσεις οφείλουν να τοποθετηθούν και να καταγγείλουν την αστυνομική βία και αυθαιρεσία εναντίον δημοσιογράφων που κάνουν τη δουλειά τους.

 

 

Παράλληλα οφείλει ο λαλίστατος υπουργός Προστασίας του Πολίτη Τάκης Θεοδωρικάκος να καταδικάσει το γεγονός και το περιστατικό να διερευνηθεί σε βάθος. Εξάλλου από το βίντεο τα στοιχεία των ανδρών της Ασφάλειας που διέπραξαν την επίθεση σε βάρος του Χρ. Αβραμίδη είναι εμφανή.

 

Καταγγελία και αποδεικτικά βίντεο

 

Καταγγελία και αποδεικτικά βίντεο της στοχευμένης επίθεσης από την αστυνομία κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης στη Θεσσαλονίκη, δημοσίευσε στους λογαριασμούς του στα social media, o δημοσιογράφος Χρήστος Αβραμίδης.

 

«Μόλις με έπιασε η αστυνομία μπροστά σε όλους τους δημοσιογράφους παρά την επίδειξη δημοσιογραφικής ταυτότητας. Τραβούσα βίντεο, έναν έλεγχο στοιχείων.

Με έβαλαν να κλείσω το κινητό, με οδήγησαν πίσω από τα ΜΑΤ και με περικύκλωσαν. Μου φώναζαν, με ρώτησαν αν είμαι ο “φίλος τους ο Αβραμίδης ο γνωστός”

Όταν μου φώναζαν τους είπα να μην το κάνουν γιατί μπορώ και εγώ να φωνάξω. Ένας ασφαλιτης μου είπε “σε γαμαμε κιόλας απ’τον κωλο αν θέλουμε” και με κλώτσησε στο καλάμι.

Στη συνέχεια παρενέβη κόσμος που βρισκόταν εκεί & δημοσιογράφοι και αφέθηκα ελεύθερος.

VID 2 Με κρατά βίαια η αστυνομία και εμποδίζει τη δημοσιογραφική κάλυψη (είμαι αυτος με την κόκκινη μάσκα ανάμεσα σε ασφαλιτες)

Δημοσιογράφοι προσπαθούν να καταγράψουν, μα ασφαλιτες τους παρεμποδίζουν ξανά. Ελληνική Αστυνομία, τι θα γίνει με τους τραμπούκους σας;», αναφέρει ο Χρήστος Αβραμίδης σε ανάρτησή του στο facebook, την οποία και συνοδεύει με εξόχως αποκαλυπτικά βίντεο.

 

 

Δείτε το δεύτερο βίντεο που καταγράφει το περιστατικό:

   

Αντίστοιχο σκηνικό βίωσε όμως και ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Λιτσαρδάκης, ο οποίος κατέγραφε προσαγωγές διαδηλωτών στη μέση του δρόμου, όταν άνδρας της ομάδας ΔΡΑΣΗ του έκλεινε το οπτικό πεδίο, φωνάζοντας του και ζητώντας του να αποχωρήσει από το σημείο, παρακωλύοντας την άσκηση του δημοσιογραφικού του έργου.

 

Δείτε το σχετικό βίντεο:    

πηγή: alter thess      

ΒΙΑΣΜΟΣ 24χρονης στη Θεσσαλονίκη

 

γράφει ο Γιώργος X. Παπασωτηρίου  

 

Στη Θεσσαλονίκη, μία 24χρονη κοπέλα βιάστηκε. Οι βιαστές της κυκλοφορούν ελεύθεροι, ενώ η μόνη αντίδραση εκδηλώνεται στο διαδίκτυο.

 

Οι βιαστές της Θεσσαλονίκης είναι γνωστοί επιχειρηματίες. Τα ονόματά τους έχουν αναρτηθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ένας μάλιστα από αυτούς παραδέχτηκε τον βιασμό (με... λεπτομέρειες) σε ανάρτησή του στο Instagram!

 

Κι όμως οι λυκάνθρωποι αυτοί κυκλοφορούν ελεύθεροι.

 

Όλα ξεκίνησαν στις 2 Ιανουαρίου, όταν η Ελληνική Αστυνομία εξέδωσε Δελτίο Τύπου στο οποίο αναφερόταν η σύλληψη ενός 27χρονου με την κατηγορία του βιασμού σε βάρος 24χρονης σε γνωστό ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης. Μετά από συμφωνία εισαγγελέα και ανακριτή, ο 27χρονος αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους.

 

Ο δράστης, όμως, δεν ήταν ένας αλλά περισσότεροι.

 

Τι έκανε άραγε η αστυνομία και ο ανακριτής; Δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους ή πρόκειται για μία περίπτωση συγκάλυψης;

 

Είναι γνωστό ότι οι αστυνομίες αμφισβητούν τα θύματα των βιασμών. Στη Γαλλία έχει δημιουργηθεί το hashtag #DoublePeine(Διπλή Τιμωρία), που συγκεντρώνει τις μαρτυρίες γυναικών από αυτά που υπέστησαν σε αστυνομικά τμήματα, όταν θέλησαν να καταγγείλουν τον βιασμό ή άλλη βία. Το ίδιο συμβαίνει παντού. Ασφαλώς και στην Ελλάδα.

 

Είναι αλήθεια ότι ο ισχυρός θεωρεί ότι η δύναμή του τον νομιμοποιεί να έχει το αντίστοιχο «Jus primae noctis» του φεουδάρχη, να πιστεύει ότι όλοι/ες κι όλα του ανήκουν. Έτσι εκπαιδεύονται οι γόνοι και όχι μόνο.

 

Μόνο που οι σεξιστικές ιδέες δεν προέρχονται μόνο από το φαλλοκρατικό μας παρελθόν και την ιστορία της πατριαρχίας, αλλά είναι και η κουλτούρα στην οποία επιδιώκει να βασισθεί η «νέα κοινωνία» της ψηφιακής εποχής. Σ’ αυτό το έδαφος καλλιεργείται η «θριαμβεύουσα αρσενική δύναμη» των νεοφασιστών, του Μπολσονάρου, των «νοικοκυραίων» που σκότωσαν τον Ζακ, των δολοφόνων της Ελένης, εδώ καλλιεργείται το φαινόμενο της νέας δεξιάς, της λεγόμενης και μετα-φασιστικής.

 

Οι «Μηχανές» της κουλτούρας του σεξισμού δουλεύουν κάθε βράδυ, παράγοντας αυτά τα αγόρια και αυτά τα κορίτσια στα καλούπια των αντίστοιχων που «παίζουν» στο «μπάτσελορ», στο «big brother», στο survivor κ.ά..

 

«Επιλέγουν τους υποψήφιους παίκτες με βάση το κριτήριο των κακομαθημένων παιδιών στα οποία οι γονείς τους δεν έθεσαν ποτέ κανένα όριο, που επικεντρώνονται μόνο στον εαυτό τους, επιδεικνύοντας έναν εγωισμό χωρίς όρια, και που είναι ικανοί να ‘πουλήσουν’ όσο γίνεται πιο ακριβά κάθε τι που κάνουν (σ.σ. ή λένε), περιφρονώντας πλήρως τους άλλους… Σ’ αυτούς τους «ήρωες» καθένας που έχει παθολογικά ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά θα μπορούσε εύκολα να ταυτισθεί. Οι έφηβοι, που είναι πιο χειραγωγήσιμοι, κινδυνεύουν να θεωρήσουν αυτές τις συμπεριφορές ως κανονικότητα και να λειτουργήσουν ανάλογα», γράφει η Γαλλίδα ψυχίατρος M-F. Hirigoyen.

 

Γι’ αυτό η εναντίωση στον σεξισμό, στην πατριαρχία και τον ρατσισμό, οφείλει να είναι σύνθετη και να εντάσσεται στο ενιαίο πολιτικό πρόγραμμα που θα αρνείται τη βιο-εξουσία και τους συνακόλουθους κυριολεκτικούς και μεταφορικούς βιασμούς της...

 

Μπιλ Γκέιτς και Φάουτσι συμφωνούν: Τότε θα τελειώσει η πανδημία ελέω Όμικρον

   Τα πιο εξέχοντα μέλη της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας συμφωνούν αναφορικά με την εξέλιξη της πανδημίας του κορωνοϊού.

Όλα δείχνουν πως το 2022, που μπήκε πριν μερικές, θα είναι το… «σωτήριο» έτος όσον αφορά την πανδημία του κορωνοϊού. Οι περισσότεροι ειδικοί -συμπεριλαμβανομένων των πιο έγκυρων παγκοσμίως- συμφωνούν πως πολύ σύντομα και πιο συγκεκριμένα, όταν κάνει τον κύκλο της η Όμικρον, η πανδημία θα αρχίσει να αποτελεί ένα παλιό, κακό όνειρο.

 

Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει πως ο κορωνοϊός θα πάψει να υπάρχει. Για την ακρίβεια, πρόσφατα ο Μπιλ Γκέιτς παρουσίασε το φαινομενικά πιο πιθανό σενάριο γράφοντας στο μπλογκ του: «Κάποια στιγμή τον επόμενο χρόνο, ο Covid-19 θα γίνει μια ενδημική ασθένεια για τα περισσότερα μέρη του πλανήτη».

 

Αν ο παραπάνω ισχυρισμός βγει αληθινός και ο Covid γίνει ενδημική ασθένεια – δηλαδή μια ασθένεια σχετικά χαμηλής σοβαρότητας που κυκλοφορεί συνεχώς σε ορισμένα μέρη του κόσμου – αυτόματα θα λάβει τέλος η πανδημική φάση της ασθένειας. Οι διαφορές είναι μεγάλες και σημαντικές αλλά εξίσου σημαντική οφείλει να είναι και η συνειδητοποίηση πως ακόμα και αν αλλάξει μορφή εκδήλωσης, ο κορωνοϊός δεν θα μας απαλλάξει ποτέ εξ’ ολοκλήρου από την παρουσία του.

 

Αυτή είναι μια ακόμα εκτίμηση με την οποία συμφωνούν οι πιο έγκυροι ιατρικοί εμπειρογνώμονες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου του επικεφαλής του ιατρικού συμβουλίου του Λευκού Οίκου, Δρ. Άντονι Φάουτσι. «Είναι πολύ πιθανό να μην μπορέσουμε ποτέ να απαλλαγούμε από τον Covid», ξεκαθάρισε πρόσφατα με δηλώσεις του στο CNBC από τη μεριά του ο Δρ. Τίμοθι Μπρούερ, καθηγητής επιδημιολογίας στο UCLA Fielding School of Public Health.

 

Η σκέψη της αντιμετώπισης του Covid για πάντα μπορεί να ακούγεται τρομακτική, αλλά το να ζεις με έναν ενδημικό ιό είναι πολύ διαφορετικό από την συνθήκη πανδημίας με την οποία ζούμε αυτή τη στιγμή. Και ακριβώς επειδή μια τέτοιου τύπου μετάβαση δεν συμβαίνει από τη μια μέρα στην άλλη, τα περίπου δυο χρόνια πανδημίας που έχουμε βιώσει δεν είναι τόσο παράλογα μεγάλο διάστημα στην πραγματικότητα.

 

Ένα άλλο ζήτημα με το οποίο συμφωνούν οι σημαντικότερες φωνές του πλανήτη όσον αφορά τον κορωνοϊό, από τον Μπιλ Γκέιτς μέχρι τον Άντονι Φάουτσι, είναι η χρησιμότητα του εμβολιασμού ακόμα και σε αυτή τη φάση, όπου η μετάλλαξη Όμικρον μοιάζει να είναι η τελευταία πανδημική εκδήλωση του ιού. Για την ακρίβεια, για το ότι βρισκόμαστε τόσο κοντά σε αυτή την πολυπόθητη μετάβαση το οφείλουμε σε τεράστιο βαθμό στους εμβολιασμούς.

 

«Όσο περισσότεροι οι εμβολιασμοί τόσο μεγαλύτερη η μείωση του αριθμού των σοβαρών κρουσμάτων, των νοσηλειών και των θανάτων. Αυτό σηματοδοτεί την έναρξη της μετάβασης του Covid στην ενδημική του μορφή», ξεκαθαρίζει ο Όμπρι Γκόρντον, επιδημιολόγος μολυσματικών ασθενειών και αναπληρωτής καθηγητής στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν.

 

 

Σύμφωνα με τον Μπρούερ, ο κορωνοϊός θα είναι σύντομα κάτι σαν τη γρίπη. Όπως η γρίπη υπάρχει διαρκώς ανάμεσά μας και εντείνεται τους χειμωνιάτικους μήνες κάθε χρόνο, όπως κόντρα στη γρίπη οι άνθρωποι εμβολιάζονται τακτικά, γεγονός που τους βοηθάει να δημιουργήσουν πολλαπλά στρώματα ανοσίας για πολλά χρόνια απέναντι της, έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίζεται και ο κορωνοϊός μετά την πανδημία.

 

«Όπως οι περισσότεροι αναπνευστικοί ιοί, πιθανότατα θα είναι χειρότερος τους κρύους μήνες και λιγότερο κατά τους ζεστούς», λέει ο Μπρούερ. Σε ανάλογη ανάρτησή του, ο Μπιλ Γκέιτς τονίζει πως ο κορωνοϊός θα συνεχίσει να υπάρχει αλλά ο κίνδυνός του θα είναι τόσο χαμηλός που «δεν θα χρειαστεί να τον συνυπολογίσετε τόσο πολύ στη λήψη των αποφάσεών σας, δεν θα είναι πρωταρχικός παράγοντας όταν αποφασίζετε αν θα εργαστείτε από το γραφείο ή αν θα αφήσετε τα παιδιά σας να πάνε στον ποδοσφαιρικό τους αγώνα ή να δουν μια ταινία σε ένα θέατρο».

 

Ο Μπρούερ προσθέτει: «Κατά τη διάρκεια των ψυχρότερων περιόδων του έτους, ορισμένα γνωστά πλέον μέτρα πρόληψης θα μπορούσαν να παραμείνουν ευρέως διαδεδομένα, όπως η χρήση μάσκας σε δημόσιους εσωτερικούς χώρους και η παραμονή στο σπίτι όταν είστε άρρωστοι για την πρόληψη της εξάπλωσης».

 

Σε κάθε περίπτωση, το βέβαιο είναι πως το 2022 σηματοδοτεί μια νέα εποχή: η πανδημία φτάνει στο τέλος της. Και αυτό που τόσοι και τόσοι αρνητές της κατάστασης που ζούμε ισχυριζόντουσαν από την αρχή της, πλέον θα ισχύει: ο κορωνοϊός δεν θα διαφέρει από τη γρίπη… 

πηγή

Τελικά είναι απλή γρίπη; Η απόφαση της Σουηδίας μετά από 2 χρόνια πανδημίας δείχνει πολλά για την Όμικρον

 Η Σουηδία, όπως και όλη η υπόλοιπη Ευρώπη, βιώνει τώρα την επέλαση της νέας μετάλλαξης και για μία ακόμη φορά αποφάσισε να μην μείνει αδρανής   

Το πείραμα της Σουηδίας την εποχή του πρώτου lockdown τη μετέτρεψε ως γνωστόν σε case study, η αξιολόγηση του όμως είναι ένα σύνθετο ζήτημα που θα παραμένει ανοιχτό όσο διαρκεί η πανδημική περίοδος.

 

Αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι η αφοσίωση στην αρχική – άνευ περιορισμών – προσέγγιση και η επιδίωξη της περίφημης «ανοσίας της αγέλης» διαταράχθηκε προϊόντος του χρόνου, με τη σουηδική κυβέρνηση να ανακρούει πρύμναν στην πορεία και να επιβάλει μέτρα για τον περιορισμό της διασποράς. Υπό αυτή την έννοια το μοντέλο της θα μπορούσε να κριθεί ως αποτυχημένο.

 

Από την άλλη όμως, η σκανδιναβική χώρα δεν προχώρησε ποτέ σε καθολικό lockdown και παρά ταύτα οι απώλειες της σε ανθρώπινες ζωές είναι λιγότερες απ’ ότι π.χ. της Ελλάδας, που έχει πάνω-κάτω τον ίδιο πληθυσμό. Αισθητά λιγότερες μάλιστα, καθώς η Σουηδία, που στην αρχή της πανδημίας «έγραφε» έως και διψήφια νούμερα απωλειών καθημερινά και αναδείχθηκε σε παράδειγμα προς αποφυγή, έχει ανακοινώσει συνολικά 15.440 θανάτους, όταν η χώρα μας έχει ξεπεράσει τους 21.500. Που σημαίνει ότι για να κριθεί μια στρατηγική θα πρέπει να τεθεί σε σύγκριση με τις αντίστοιχες άλλων χωρών.

 

Όπως και να ‘χει, η Όμικρον δεν κάνει διακρίσεις σε διαφορετικές νοοτροπίες, μοντέλα και κλίματα.

 

Η Σουηδία, όπως και όλη η υπόλοιπη Ευρώπη, βιώνει τώρα την επέλαση της νέας μετάλλαξης και για μία ακόμη φορά αποφάσισε να μην μείνει αδρανής. Την Τετάρτη 12/01 η χώρα ανακοίνωσε τα περισσότερα κρούσματα από το ξεκίνημα της πανδημίας, συγκεκριμένα 25.215. Το νούμερο αυτό όμως ουδόλως τρομάζει κυβέρνηση και επιστήμονες. Και ο λόγος είναι ότι σύμφωνα με τα επικαιροποιημένα μοντέλα της Υπηρεσίας Υγείας, η κορύφωση του τέταρτου κύματος απέχει περίπου δύο εβδομάδες, αλλά κυρίως καμιά 40αρια χιλιάδες κρούσματα. Η πρόβλεψη είναι ότι το peak σε αριθμό κρουσμάτων θα γίνει στα τέλη Ιανουαρίου και ο αριθμός τους χωρίς λήψη μέτρων θα προσέγγιζε τα 70.000!

 

 

«Η κατάσταση έχει επιδεινωθεί αναμφίβολα. Το επίπεδο των μολύνσεων στη Σουηδία βρίσκεται σε ιστορικά υψηλό επίπεδο», είπε η πρωθυπουργός Μαγκνταλένα Άντερσον σε συνέντευξη Τύπου την Τρίτη, ανακοινώνοντας νέα μέτρα.

 

Σε αυτά περιλαμβάνεται η τηλεργασία –όπου είναι εφικτό–, το μειωμένο ωράριο λειτουργίας των μπαρ και των εστιατορίων και η μείωση του αριθμού των ανθρώπων που επιτρέπεται να συμμετέχουν σε δημόσιες εκδηλώσεις.

 

Τα εστιατόρια θα κλείνουν πλέον στις 23:00 και θα επιτρέπεται η παραμονή στον χώρο μόνο σε καθήμενους αλλά σε τραπέζια με ανώτατο αριθμό πελατών τους οκτώ.

 

 

Επίσης οι ενήλικες καλούνται να περιορίσουν τις κοινωνικές επαφές τους σε εσωτερικούς χώρους.

 

Τα μέτρα θα επανεξετάζονται κάθε δύο εβδομάδες, αλλά αναμένεται να παραμείνουν σε ισχύ τουλάχιστον για ένα μήνα.

 

«Δυστυχώς, πρέπει να κάνουμε άλλη μια προσπάθεια για να μειώσουμε τον αριθμό των νέων μολύνσεων», είπε η Άντερσον, ευελπιστώντας ότι με τα μέτρα αυτά θα αποτραπεί η αφόρητη πίεση στο εθνικό σύστημα υγείας.

 

Πάντως η κατάσταση που βιώνει αυτή τη στιγμή η Σουηδία μαρτυρά και κάτι άκρως ελπιδοφόρο. Ενώ ο αριθμός των νέων μολύνσεων έχει αυξηθεί κατακόρυφα την τελευταία εβδομάδα, ο αριθμός θανάτων και νοσηλειών παραμένει πολύ χαμηλότερα σε σχέση με το επίπεδο που είχε παρατηρηθεί σε προηγούμενα κύματα της πανδημίας. Το αντίστοιχο διάστημα του περασμένου Ιανουαρίου οι θάνατοι υπερέβαιναν τους 80 κάθε ημέρα, ενώ τώρα ζητούμενο είναι αν θα ξεπεράσουν τους 10. Είναι το πολύ μεγαλύτερο ποσοστό εμβολιαστικής κάλυψης ή η μικρότερη ισχύς του στελέχους της Όμικρον που κάνει τη διαφορά; Πιθανότατα μια σύνθεση και των δύο, για την ώρα όμως οι επιστήμονες θεωρούν πρόωρο να παρομοιάσουν την Όμικρον με μια απλή γρίπη.

 

Το Εθνικό Συμβούλιο Υγείας και Πρόνοιας ανακοίνωσε ότι η πίεση στο σύστημα υγείας επιτείνεται από την εξάπλωση άλλων λοιμώξεων του αναπνευστικού και από τις ελλείψεις στο προσωπικό, ενώ ο μεγάλος σκόπελος είναι αυτός που έρχεται με την έξαρση των μολύνσεων.    

πηγή

Ο Ανδρουλάκης εκνευρίζει τον Μητσοτάκη: Καλό σημάδι…

 

γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

 

Μετά την εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη στην ηγεσία του ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ, στην κυβέρνηση εμφανίζονται σημ άδια εκνευρισμού. Φαίνεται ότι άλλα περίμεναν και άλλα βλέπουν.

 

Ετσι, η επιθετική κριτική που ασκεί το τρίτο κόμμα της Βουλής σε κυβερνητικές αποφάσεις αντιμετωπίζεται με ειρωνείες και με προσπάθεια να το ταυτίσουν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Χαρακτηριστικά, τις παραμονές των Χριστουγέννων, όταν η κυβέρνηση ανακοίνωσε νέα μέτρα για την πανδημία, το ΚΙΝΑΛ τα χαρακτήρισε καθυστερημένα και ανεπαρκή και την επέκρινε ότι υποκύπτει στο φόβο του πολιτικού κόστους. Κυβερνητικά στελέχη απάντησαν ότι διαβάζοντας την ανακοίνωση του ΚΙΝΑΛ «είναι σαν να διαβάζεις ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ».

 

Η αντίδραση αυτή πρέπει να χαροποιεί τη νέα ηγεσία του ΚΙΝΑΛ. Διότι φαίνεται ότι φτάνει στο τέλος της μια «παρεξήγηση» που σέρνεται τα τελευταία χρόνια. Μετά τη συνεργασία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση Σαμαρά, στη ΝΔ θεωρούσαν το ΚΙΝΑΛ «φιλικό» κόμμα. Και όσες φορές η Φώφη Γεννηματά επιχειρούσε να διαλύσει αυτήν εντύπωση, ασκώντας επιθετική κριτική σε πράξεις και παραλείψεις της κυβέρνησης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έκρυβε την ενόχλησή του.

 

Δυο μέρες μετά την εκλογή του κ. Ανδρουλάκη ο πρωθυπουργός είπε ότι περιμένει από αυτόν «υπεύθυνη» αντιπολίτευση. Ουσιαστικά ο κ. Μητσοτάκης επιχείρησε να προσδιορίσει εκείνος το είδος της αντιπολίτευσης που θα ασκεί το ΚΙΝΑΛ υπό τη νέα ηγεσία του, με διπλό στόχο. Από τη μια να έχει κάποιας μορφής συναίνεση από το τρίτο κόμμα, ώστε να μπορεί να κατηγορεί ευκολότερα τον ΣΥΡΙΖΑ για «ανεύθυνη» αντιπολίτευση.

 

Όμως, ο κ. Ανδρουλάκης δεν έπεσε στην παγίδα. Το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα της αντιπολίτευσης. Και το είδος της κριτικής που θα ασκεί δεν μπορεί να το καθορίζει η κυβέρνηση. Αν το δεχόταν αυτό, θα ήταν σαν να κλωτσούσε την καρδάρα με το γάλα. Αν ο κ. Ανδρουλάκης θέλει να επαναπατριστούν οι ψηφοφόροι του κόμματος που πήγαν στη ΝΔ στις εκλογές του 2019, δεν έχει άλλη οδό από τη άσκηση συστηματικής και επιθετικής αντιπολίτευσης. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι συγγενές προς τη ΝΔ κόμμα. Ιστορικά ήταν ο μεγάλος αντίπαλός της μέχρι το 2012 και την «παρά φύσιν» συνεργασία τους. Και στις πρόσφατες εσωκομματικές εκλογές ο «φιλοκυβερνητικός» υποψήφιος Ανδρέας Λοβέρδος καταποντίστηκε, παρά τη μεγάλη μιντιακή και δημοσκοπική υποστήριξη που είχε.

 

Στο λίγο διάστημα που ασκεί την αρχηγία ο κ. Ανδρουλάκης, το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ φαίνεται ότι αποκαθιστά την πολιτική κανονικότητα. Και αυτό σημαίνει ότι θα ασκεί καθημερινά αντιπολίτευση στην κυβερνητική πολιτική.

 

Αυτό δεν αρέσει στον κ . Μητσοτάκη και δεν το κρύβει. Στη τελευταία συνέντευξή του στον «Αντέννα» είπε δηκτικά για τον κ. Ανδρουλάκη: «Εχω ακούσει κάποιες ενδιαφέρουσες πολύ γενικές τοποθετήσεις, ότι θέλει να κάνει σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση. Αρα τοποθετείται στην κεντροαριστερή και όχι στην κεντροδεξιά πολυκατοικία».

 

Συνειδητά ή όχι ο κ. Μητσοτάκης είπε κάτι που αποκαθιστά τα πράγματα. Βεβαίως, καταχωρίζοντας το ΚΙΝΑΛ στην «κεντροαριστερή πολυκατοικία», ελπίζει να κυριαρχήσει πλήρως η ΝΔ στην «κεντροδεξιά πολυκατοικία». Όμως, ταυτόχρονα, αναγνωρίζει ότι το κεντροαριστερό ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ δεν θα συμπράξει μαζί του για το σχηματισμό κυβέρνησης, αν οι επόμενες εκλογές δεν δώσουν αυτοδυναμία. Αλλωστε, αυτό είναι και το νόημα της φράσης του κ. Ανδρουλάκη ότι θέλει «να αντικατασταθεί η κυβέρνηση της ΝΔ από μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση». Και αυτό, φυσικά, δεν μπορεί να γίνει με συμμετοχή της ΝΔ.

 

Κάπως έτσι το πολιτικό παιχνίδι αρχίζει να ξεκαθαρίζει. ΤΟ ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ, ως κόμμα της Κεντροαριστεράς, δεν θα συνεργαστεί με τη ΝΔ για το σχηματισμό κυβέρνησης μετά τις προσεχείς εκλογές. Δεν θα επαναλάβει, δηλαδή, αυτό που έγινε το 2012 και παραλίγο να το οδηγήσει στην εξαφάνιση.

 

Για τα υπόλοιπα- δηλαδή για το ποια κυβέρνηση θα έχουμε μετά τις εκλογές, κεντροδεξιά ή κεντροαριστερή- θα αποφασίσουν οι ψηφοφόροι…  

Σταυρωμένες ρακέτες

 

γράφει ο Παντελής Μπουκάλας

 

 

Σε πολλές συνεντεύξεις Τύπου, η σπουδαιότερη απάντηση του ερωτωμένου είναι εκείνη που δεν δίνει ποτέ. Εκείνη που αποφεύγει να δώσει, γιατί ακόμα και η ανειλικρίνεια αναγκάζεται να βρει τα όριά της, όταν υπάρχουν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες. Πώς ξεφεύγει λοιπόν όποιος στριμώχνεται; Πολύ απλά, κηρύσσει αυθαιρέτως τη συνέντευξη περαιωμένη και απέρχεται ενθουσιασμένος με την ευρηματική μαγκιά του. Ή περνάει στη θεατρινίστικη αντεπίθεση. Εξαντλεί τότε όλα του τα αποθέματα σε υποκρισία και κατηγορεί τον ερωτώντα σαν όργανο σκοτεινών δυνάμεων, ανάγωγο συκοφάντη, καταχραστή της δημοσιογραφικής του ιδιότητας κτλ. Αυτή είναι η σχολή του Ντόναλντ Τραμπ και των όπου γης ομοιωμάτων του, ακόμα και όσων ομνύουν στον πούρο φιλελευθερισμό. Και στη συνέντευξη Τύπου που οργάνωσε στο Βελιγράδι η οικογένεια του Σέρβου τενίστα Νόβακ Τζόκοβιτς, μετά την απόφαση του Αυστραλού δικαστή να αφεθεί ελεύθερος, η σπουδαιότερη απάντηση δεν δόθηκε ποτέ. «Η συνέντευξη ολοκληρώθηκε» απάντησε ο αδερφός τού Νόλε (ή και Νόβαξ πλέον, λόγω της αντιεμβολιαστικής του στάσης), όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει γιατί ο Νόβακ, που βρέθηκε θετικός στον κορωνοϊό στις 16 Δεκεμβρίου, δεν μπήκε σε καραντίνα, ως όφειλε. Αντίθετα, βράβευσε (άνευ μάσκας) ταλεντάκια του τένις, κορίτσια κι αγόρια, φωτογραφήθηκε για τη γαλλική αθλητική εφημερίδα «Equipe» και έπαιξε τένις με πιτσιρικάδες στη γειτονιά του.

 

Δύο οι πιθανές εξηγήσεις αυτής της πρόδηλα αντικοινωνικής συμπεριφοράς, που δεν μοιάζει δα με αξιέπαινο γνώρισμα ενός «εθνικού ήρωα», ενός «Σπάρτακου», ενός «εσταυρωμένου Ιησού» ή ενός «αντισυστημικού ηγέτη εφτά δισεκατομμυρίων ανθρώπων» (όλα αυτά τα είπε ο πατήρ Τζόκοβιτς για τον γιο του). Η πρώτη: Ο κορυφαίος τενίστας κατάφερε να αποσπάσει ψευδές πιστοποιητικό νόσησης από το επίσημο ερευνητικό εργαστήριο της χώρας του, ίσως με κυβερνητική παρέμβαση. Γνωρίζοντας λοιπόν ότι δεν νοσεί, συνέχισε τον ανέμελο βίο του. Η δεύτερη: Οντως νοσούσε, αυτό όμως δεν ήταν ικανό να τον πείσει ν’ αλλάξει το στυλ τού «υπεράνω» (κανόνων, υποχρεώσεων, πληβείων). Και οι δύο υποθέσεις δείχνουν άνθρωπο ανώριμο και αυτοειδωλολατρευόμενο. Παρηγοριά του; Δεν είναι ο μοναδικός, ούτε στο τένις ούτε γενικά στον αθλητισμό.

 

Να τους θαυμάζουμε τους δεξιοτέχνες της μπάλας, όποιο κι αν είναι το χρώμα ή το μέγεθός της. Οποιος όμως νιώθει την ανάγκη για ήρωες και γκουρού, ας τους αναζητήσει αλλού. Ισως και μέσα του.   

“Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» στο Praktiker – Καταγγελία του Σωματείου των εργαζόμενων στα Γιάννενα

 

Δελτίο Τύπου του Σωματείου εργαζομένων στην Praktiker Hellas – Παράρτημα Ιωαννίνων:

 

Καταγγέλλουμε  τη Διεύθυνση του Praktiker Ιωαννίνων  γιατί  αρνείται να ενημερώσει  όλο το προσωπικό του καταστήματος  όταν κάποιος συνάδελφός  μας  βρεθεί θετικός στον κορωνοϊό.

 

 

Τα στελέχη επικαλούνται ότι ακολουθούν κατά γράμμα τις οδηγίες του ΕΟΔΥ  για την ιχνηλάτηση, ιδίως στις στενές επαφές των κρουσμάτων.

 

Ξεχνούν βέβαια ότι στο κατάστημά μας υπάρχουν πολλοί κοινόχρηστοι χώροι (αποδυτήρια, αποθήκες, γραφεία, τραπεζαρίες) καθώς και κοινή χρήση των τηλεφώνων, των υπολογιστών και άλλων μέσων, αλλά και η ίδια η φύση της  εργασίας  μας καθιστούν όλο το προσωπικό εν δυνάμει στενή επαφή.

 

Επικαλούνται επίσης και τα προσωπικά δεδομένα για τη μη ανακοίνωση των κρουσμάτων.

 

Αφήνουν έτσι το προσωπικό, αλλά και όσους συναδέλφους απουσιάζουν από την εργασία τους, έρμαιο των φημών και της παραπληροφόρησης.

 

 

Δεν ενημερώνουν ακόμα και  συναδέλφους που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες  ή έχουν ευπαθή άτομα στον οικογενειακό τους περίγυρο, επικαλούμενοι την προσωπική ευθύνη του καθενός για την προστασία του.

 

Η στάση της εταιρείας στο ζήτημα των κρουσμάτων ουσιαστικά συμπυκνώνεται στο εξής: «κάνουμε ό,τι μας υποχρεώνει ο  ΕΟΔΥ κι από κει και πέρα, ο σώζων εαυτόν σωθήτω».  Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μη διαταραχτεί η «βιτρίνα» και το πρεστιζ του καταστήματος.

 

Οι εργαζόμενοι στο Praktiker ζητάμε τα αυτονόητα:

 

–Ενημέρωση όλου του προσωπικού για κρούσμα σε συνάδελφο.

 

 

–Τακτικά τεστ με ευθύνη της εταιρείας.

 

–Παροχή επαρκή αριθμού μασκών  αυξημένης προστασίας σε όλο το προσωπικό.

 πηγή

 

Τα ψεύδη του Κυρ. Μητσοτάκη

 

γράφει ο Γιώργος X. Παπασωτηρίου  

 

«Έχουμε πλουραλισμό στην ενημέρωση, δείτε τους τίτλους των εφημερίδων» είπε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Δεν μας είπε όμως πόσα τηλεοπτικά κανάλια είναι ανεξάρτητα; Είπε ο κ. Μητσοτάκης πως η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη. Δεν μας είπε όμως ποιος διορίζει την ηγεσία της; Δεν υπάρχει ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης από τη στιγμή που εξαρτάται η επιλογή της ηγεσίας της από την Εκτελεστική Εξουσία. Δεν υπάρχει ανεξάρτητη ενημέρωση, όταν είναι ηλίου φαεινότερο ότι αυτή ελέγχεται από τις λίστες Πέτσα, από τις κρατικές επιχορηγήσεις και από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

 

 Τα τελευταία αγοράζουν μίντια (ο Μαρινάκης, ο Βαρδινογιάννης, ο Σαββίδης, ο Μυτιληναίος, ο Μελισσανίδης…)  και εμμέσως πολιτικούς, καθώς χρηματοδοτούν την εκστρατεία τους, τους εξασφαλίζουν χώρο και χρόνο στα μίντια, που κατέχουν, υποχρεώνουν τους εργαζόμενους στις δουλειές τους, τους οπαδούς των ομάδων τους, τους πολίτες αναγνώστες ή τηλεθεατές, που επηρεάζουν, να τους ψηφίζουν.

 

Κανένα μέσο ενημέρωσης δεν είναι άμεσα κερδοφόρο σήμερα. Όλα τα μίντια «μπαίνουν μέσα»(όχι μόνο τα κομματικά κ. Μητσέ) και επιβιώνουν με την χρηματοδότηση των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, προκειμένου να λειτουργούν ως μοχλοί πίεσης για να επηρεάζουν τις κυβερνητικές-κρατικές αποφάσεις υπέρ των στόχων τους. ΄

 

Όχι αυτό δεν είναι Δημοκρατία είναι Ολιγαρχία.

 

«Ίσως είμαι λίγο ντεμοντέ, αλλά πιστεύω ότι όταν μιλάς για δημοκρατία, αυτό σημαίνει ένα άτομο, μία ψήφος. Δεν σημαίνει ότι οι δισεκατομμυριούχοι αγοράζουν εκλογές…», γράφει στο τουίτερ ο γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς. Κι όμως έτσι είναι, οι υπερπλούσιοι αγοράζουν εκλογές.

 

Οι εκλογές δεν έχουν κανένα νόημα, επισημαίνει εδώ και πολλά χρόνια ο Νόαμ Τσόμσκι, γιατί η αντιπροσώπευση εξαντλείται μόνο στην εκπροσώπηση των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων.

 

Έτσι, η ρουσωική θέση «για μία κυβέρνηση του λαού από το λαό για το λαό» στη σημερινή εποχή είναι μέγας μύθος, καθώς δεν εκλέγει ο λαός –για την ακρίβεια το εκλογικό σώμα- αλλά εκείνοι που καταφέρνουν να εξαγοράσουν τα «πακέτα ψήφων» των «κάτω», δηλαδή οι πλούσιοι. Αυτό δεν το λέμε εμείς, αλλά ο Λέστερ Θόροου, καθηγητής και σύμβουλος του Μπιλ Κλίντον.

 

Το ίδιο λέει και ο οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν, που σημειώνει ότι το πολιτικό σύστημα λειτουργεί συνολικά «προς όφελος λίγων μεγάλων συμφερόντων». Ο πολιτικός ανταγωνισμός έχει καταστεί πλέον ένας ανταγωνισμός στη διαφθορά. Για το σκάνδαλο Novartis στην Ελλάδα δεν διώχθηκε κανένας. Μόνο οι… δημοσιογράφοι. Το ίδιο και για τη Zimens, για τα C4Ι κ.ά. Θυμίζουμε τα 16 δις (οι λίστες "Πέτσα" δεν είναι νέο φαινόμενο) που μοιράστηκαν στα μέσα ενημέρωσης, στα ενοίκια προεκλογικών κέντρων, στο εκλογικό υλικό, στις μετακινήσεις οπαδών και ψηφοφόρων, στην εξαγορά διαμορφωτών της κοινής γνώμης (διανοούμενων και δημοσιογράφων αρθρογράφων) κ.ά.

 

Αλλά η διαφθορά είναι ένα σύνθετο σύστημα και για να λειτουργήσει χρειάζεται, επίσης, τη διάβρωση εκείνων των κοινωνικών κανόνων και θεσμών στους οποίους στηρίζεται η εικονική «σχετική ισότητα». Αυτούς τους θεσμούς, το χρήμα (η διαφθορά) τους υπονομεύει και ουσιαστικά τους αντικαθιστά μ’ ένα δίκτυο παράλληλων θεσμών με οσμή μαφίας μέσω των οποίων αμείβονται οι νομιμόφρονες και τιμωρούνται οι διαφωνούντες. Οι θεσμοί αυτοί προμηθεύουν στα συστημικά κόμματα εξουσίας και στους υπάκουους πολιτικούς τους απαραίτητους πόρους (χρήματα, πρόσβαση στα ΜΜΕ) για να κερδίζουν τις εκλογές, αλλά και ασφαλή καταφύγια στην περίπτωση αποτυχίας (θέσεις των πολιτικών σε πανεπιστήμια, εταιρείες...).

 

Οι ίδιοι θεσμοί (πανεπιστήμια, ινστιτούτα, ΜΜΕ, ΜΚΟ) συντηρούν το μεγάλο ετοιμοπόλεμο στρατό διανοουμένων που θα εκλαϊκεύουν και θα ενισχύουν αντιλήψεις όπως τα περί της αχρηστίας του κράτους και κυρίως του κοινωνικού κράτους, της ανάγκης μείωσης των μισθών και των συντάξεων, ή της φορολογικής ελάφρυνσης των επιχειρήσεων κ.ά. Η διαφθορά των διανοουμένων αυτών ενίοτε αποκαλύπτεται, όπως στην περίπτωση της ΑΣΟΕΕ, και τότε η αποφορά είναι αβάσταχτη.

 

Το πολιτικό σύστημα, συνεπώς, αντλεί κατ’ επίφαση τη δημοκρατική νομιμοποίησή του από τους πολλούς, ενώ στην πραγματικότητα νομιμοποιείται από την υλική στήριξη των υπερπλούσιων. Το ιδεολογικό προκάλυμμα αυτής της προσομοιωμένης δημοκρατίας είναι η άποψη πως ο πλούσιος (Ροβινσώνας) και ο φτωχός εργαζόμενος (Παρασκευάς) αντί να βλάπτουν ο ένας τον άλλο, μπορούν να συνεννοούνται για να χρησιμοποιήσουν όσο το δυνατόν καλύτερα τις ιδιαίτερες ικανότητές τους! Εδώ εδράζεται ο μύθος της «σχετικής ισότητας». Σημαντικός είναι ο ρόλος των διανοούμενων για τη διαμόρφωση αυτής της ψευδούς εικόνα, καθώς επικαλούνται αδιαλείπτως τη δημοκρατία, όπως ο Ταρτούφος τα ονόματα των αγίων, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει ισότητα επιλογών ανάμεσα στους "από κάτω" και στους "από πάνω"! Στην πραγματικότητα έχουμε μία Δημοκρατία για τους ισχυρούς και Ολιγαρχία για τους αποκλεισμένους, για τους άνεργους, τους ανέστιους, τους μετανάστες, τους φτωχούς, τους επισφαλώς εργαζόμενους(πρεκαριάτο).

 

Τελικά από τη «δημοκρατία του standing», από τη δημοκρατία της αέναης ανάπτυξης, της ευφορικότητας και της θέσης ότι δια της ποσότητας θα επέλθει η αυτόματη εξίσωση και η ευημερία για όλους, βρισκόμαστε ενώπιον της «δημοκρατίας του φόβου», της «δημοκρατίας» της έκτακτης ανάγκης, της δημοκρατίας της καθήλωσης, της "έξωθεν δημοκρατίας" για τους πολλούς και ενός κόσμου όπου ο Όργουελ και ο Χάξλεϋ ισχύουν ταυτόχρονα.

 

Η αδυναμία της αριστεράς να αναλύσει τα νέα δεδομένα και η αποδοχή από τη σοσιαλδημοκρατία αυτού του συστημικού ολιγαρχικού πλαισίου έχει ως αποτέλεσμα οι αποκλεισμένοι να καταφεύγουν στο μόνο χώρο που παρουσιάζεται ως αντισυστημικός, στην ακροδεξιά. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι ΗΠΑ προηγήθηκαν.

 

Μπορεί, άραγε, να υπάρξει μία άλλη προοπτική από αυτή της ολιγαρχικής δημοκρατίας και τη ροπή της προς το φασισμό;

 

Θα το ξαναπούμε, αν ο Μάης του 1968 ήταν μία αντίδραση στην επιχείρηση αλλαγής των πολιτιστικών κωδίκων, το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Τότε είχαμε την αναγνώριση του ατόμου μέσα από την ηθική της συλλογικής Πράξης για έναν καλύτερο κόσμο. Σήμερα, έχουμε την αμυντική δράση απέναντι στην προσπάθεια εξαφάνισης της δημοκρατίας, των ουσιαστικών πολιτικών και ατομικών δικαιωμάτων καθώς και της ανοιχτής συλλογικότητας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισότητας. Γι’ αυτό το «γ@μιεσαι Μ…» δεν συνιστά απάντηση στην αλλαγή πολιτιστικών κωδίκων, απλά αναδεικνύει την αδυναμία της αριστεράς να αντιδράσει μ' ένα νέο ουμανιστικό λόγο, που θα την καθιστά διακριτή ελπίδα για το μέλλον...

 

Οι ΗΠΑ σε κρίση...

 

γράφει ο Γιώργος X. Παπασωτηρίου  

 

Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Quinnipiac, το 58% των Αμερικανών θεωρεί ότι το πολιτικό καθεστώς των ΗΠΑ θα καταρρεύσει, ενώ το 37% θεωρεί ότι το πολιτικό σύστημα είναι αρκετά ισχυρό για να ξεπεράσει τις βαθιές διαφορές στην αμερικανική κοινωνία, αναφέρει το περιοδικό Forbes. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη τη στιγμή που ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν δεχόταν ένα μπαράζ επιθέσεων από τον ηγέτη των Ρεπουμπλικάνων στη Γερουσία Μιτς Μακ Κόνελ, ο οποίος απέρριψε την προσπάθεια του Μπάιντεν να αλλάξει τους κοινοβουλευτικούς κανόνες που θα επέτρεπαν την ψήφιση στη Γερουσία δύο νόμων οι οποίοι προστατεύουν τα εκλογικά δικαιώματα των Αφροαμερικανών.

 

Είχε προηγηθεί η «πύρινη ομιλία», σύμφωνα με τους Los Angeles Times και της Washington Post, του Τζο Μπάιντεν που έθεσε τις διαχωριστικές γραμμές της αμερικανικής πολιτικής σκηνής, ξεκινώντας από τον Martin Luther King και τον ακροδεξιό ρατσιστή George Wallace, και φθάνοντας στον Αβραάμ Λίνκολν και τον Τζέφερσον Ντέιβις.

 

Τι περιλαμβάνουν οι δύο νόμοι; Ο πρώτος νόμος, ο νόμος John Lewis Voting Rights Advancement Act , προς τιμήν του πρώην γερουσιαστή και των ακτιβιστών για τα πολιτικά δικαιώματα, θα παρείχε στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση μεγαλύτερο έλεγχο στις εκλογικές διαδικασίες που εφαρμόζουν οι πολιτείες, εξηγεί η Wall Street Journal. Ο δεύτερος νόμος για την ελευθερία της ψήφου θα καθιστά αργία την ημέρα των εκλογών (Τρίτη) και θα επέτρεπε την ταχυδρομική ψηφοφορία σε ολόκληρη τη χώρα.

 

Όπως επισημαίνει το Atlanta Journal-Constitution, οι Ρεπουμπλικάνοι αντιτίθενται σε αυτά τα νομοσχέδια, «κατηγορώντας τους Δημοκρατικούς ότι προσπαθούν να αλλάξουν τους νόμους ώστε να παραμείνουν στην εξουσία». Όμως η εφημερίδα τονίζει ότι οι Δημοκρατικοί έχουν αναλογιστεί επακριβώς αυτούς τους νέους κανόνες αφού οι Ρεπουμπλικανικές πολιτείες, συμπεριλαμβανομένης της Τζόρτζια, εισήγαγαν εκλογικούς νόμους που περιορίζουν την ψηφοφορία.

 

Δεκαεννέα πολιτείες συνολικά έχουν ήδη εγκρίνει μια τέτοια περιοριστική νομοθεσία ήδη από τις προεδρικές εκλογές του 2020, λέει το ABC  News. Το κανάλι σημειώνει ότι «πολλοί από αυτούς τους νόμους άλλαξαν μετά από τους ισχυρισμούς του πρώην προέδρου (Τραμπ) για εκτεταμένη απάτη».

 

Τα νομοσχέδια θα εξεταστούν στις 17 Ιανουαρίου, ημέρα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχουν, όμως, πολύ λίγες πιθανότητες να περάσουν με την τρέχουσα σύνθεση της Γερουσίας, που περιλαμβάνει 50 Δημοκρατικούς και 50 Ρεπουμπλικάνους. Έτσι, για μια ακόμη φορά, η κυβέρνηση Μπάιντεν κινδυνεύει να μην πετύχει έναν από τους στόχους της.

 

Η Wall Street Journal αναφέρει ότι ο ένοικος του Λευκού Οίκου έχει στραφεί σε αυτούς τους εκλογικούς νόμους επειδή η προεδρία του περνάει «δύσκολες στιγμές», καθώς δεν μπορεί να προχωρήσει την ατζέντα του (στην υγεία, στην εκπαίδευση κ.ά.). Αυτός είναι ο λόγος που ο Μπάιντεν θέλει να άρει τον κανόνα του filibuster, «έναν μηχανισμό που επιτρέπει σε έναν γερουσιαστή να μπλοκάρει έναν νόμο που δεν θα λάβει 60 ψήφους», σημειώνει το Vox. Ο Μπάιντεν υποστήριζε τον κανόνα, αλλά η συστηματική αντίθεση των Ρεπουμπλικανών στις πρωτοβουλίες του τον έπεισε να δράσει, σημειώνει ο ιστότοπος.

 

Για να αλλάξει, όμως, αυτόν τον κανόνα, χρειάζεται την υποστήριξη όλων των γερουσιαστών του Δημοκρατικού κόμματος και δεν την έχει. Κάποιοι (όπως οι Kaine, Manchins, Sinemas κ.ά.) δεν δέχονται την αλλαγή. Γι' αυτό ο Μπάιντεν με το συμβολικό ταξίδι στην Ατλάντα, «μια πόλη στην καρδιά  του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα»(CNN), επιδιώκει να ασκήσει πίεση στους αρνητές του κόμματός του αλλά και σε ορισμένους Ρεπουμπλικάνους. Όμως δεν φαίνεται ικανός να αλλάξει τους συσχετισμούς, με συνέπεια να μην μπορεί να εφαρμόσει την ατζέντα του, δηλαδή να κυβερνήσει!

 

Δεν είναι τυχαίο ότι ο γερουσιαστής των Δημοκρατικών Μπέρνι Σάντερς καλεί σε μία πίεση από τα «κάτω». Καλεί τους εργαζόμενους να οργανωθούν στα συνδικάτα και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, καταγγέλλοντας τις απολύσεις αλλά και αποκαλύπτοντας τα υπερκέρδη και την απληστία των υπερλπούσιων.  «Είμαι αλληλέγγυος με τους 8.400 απεργούς εργάτες στο Kroger στο Κολοράντο. Εάν η Kroger έχει την πολυτέλεια να πληρώσει τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της πάνω από 20 εκατομμύρια δολάρια και να ξοδέψει 1 δισεκατομμύριο δολάρια για επαναγορές μετοχών, τότε μπορεί να αντέξει οικονομικά να πληρώνει στους εργαζομένους της καλύτερους μισθούς και επιδόματα, με ασφαλείς συνθήκες εργασίας.», γράφει στο τουίτερ ο Μπέρνι Σάντερς.

 

Συμπέρασμα: Οι ΗΠΑ βρίσκονται σε μία κρίσιμη καμπή, καθώς η ρήξη είναι ορατή τόσο στην κοινωνία όσο και στο πολιτικό σύστημα.   

Πώς να ζήσει η "Αυγή", αφού δεν την αγόραζαν ούτε τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ;

 

γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

 

Αρχίζω με μια παλιά καλή ανάμνηση. Στις δεκαετίες του’70, του ’80 και του ’90 τα Σαββατόβραδα(η μόνη ημέρα που δεν δουλεύαμε στις απογευματινές εφημερίδες) περνούσαμε από την Ομόνοια ή το Σύνταγμα, για να αγοράσουμε κυριακάτικες εφημερίδες. Μεταξύ αυτών που σχεδόν πάντα αγόραζα ήταν και η «Αυγή».

 

Αν και κομματική εφημερίδα(οι άλλες δύο ήταν ο «Ριζοσπάστης» του ΚΚΕ και η «Εξόρμηση» του ΠΑΣΟΚ), η « Αυγή» ξέφευγε συχνά από το κομματικό καλούπι. Ποτέ δεν είχε μεγάλη κυκλοφορία, αλλά είχε τόση που, μαζί με κάποια ένεση από το κόμμα, μπορούσε να βγαίνει οικονομικά. Αλλωστε, ήταν οι εποχές που το χαρτί ήταν ακόμα κυρίαρχο, καθώς η εφημερίδα ήταν η μόνη αξιόπιστη πηγή ενημέρωσης. Όλα άρχισαν να αλλάζουν όταν μπήκε στη ζωή μας η ιδιωτική ραδιοφωνία και τηλεόραση.

 

Η σημερινή εξέλιξη με την εφημερίδα «Αυγή»(κλείνει το καθημερινό φύλλο) είναι μοιραία. Το τελευταίο δελτίο κυκλοφορίας (4 Ιανουαρίου) γράφει: Αυγή 750 φύλλα. Και το τελευταίο κυριακάτικο πούλησε 2500 φύλλα.

 

Και οι πέτρες στο χώρο του Τύπου γνωρίζουν ότι με τέτοιες κυκλοφορίες κανένα έντυπο δεν μπορεί να ζήσει. Ούτε κομματικό. Διότι κάποια στιγμή η σχέση οφέλους-ζημιάς για το κόμμα γέρνει δυσβάστακτα προς τη μεριά της ζημιάς. Κανονικά η «Αυγή» θα έπρεπε να είχε κλείσει στις αρχές της δεκαετίας της οικονομικής κρίσης. Τότε που δεν άντεξαν μεγάλες εφημερίδες όπως η «Ελευθεροτυπία» και κινδύνεψαν με λουκέτο άλλες, όπως οι εφημερίδες του άλλοτε κραταιού συγκροτήματος Λαμπράκη. Όμως, ήταν τυχερή, διότι η περίοδος αυτή συνέπεσε με την εκρηκτική άνοδο της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ. Η άνοδος αυτή του απέφερε και πολύ αυξημένη κρατική επιχορήγηση, μέρος της οποίας κράτησε στη ζωή την εφημερίδα και το ραδιοσταθμό του. Δεν γνωρίζω τα οικονομικά στοιχεία, αλλά το «χαρτί» είναι πλέον πολύ ακριβή επιχείρηση, την οποία φαίνεται ότι δεν μπορεί να στηρίζει πλέον οι προϋπολογισμός του κόμματος.

 

Θα μπορούσε, παρ’ όλα αυτά, η «Αυγή» να επιζήσει; Ο διευθυντής της έγραψε στο facebook ότι προσπάθησαν να βρουν πέντε χιλιάδες(5.000) συνδρομητές μεταξύ των εξήντα χιλιάδων(60.000) μελών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ούτε κάν πλησίασαν αυτόν τον αριθμό. Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα, αν υπολογίσει κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πανελλαδικά μερικές χιλιάδες(όχι μέλη, αλλά) στελέχη. Ε, λοιπόν, ούτε αυτά αγόραζαν την ημερήσια «Αυγή», αφού η κυκλοφορία της βολόδερνε περί τα 700 φύλλα. Πώς, λοιπόν, να επιζήσει;

 

Σε εποχές που η πρώτη σε κυκλοφορία ημερήσια εφημερίδα(ΤΑ ΝΕΑ) κινείται περί τις δέκα χιλιάδες(10.000) φύλλα και τις Κυριακές σπανίως η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία ξεπερνά τις πενήντα χιλιάδες(50.000), η τύχη των εντύπων εξαρτάται από τις διαθέσεις των ιδιοκτητών τους. Οικονομική αυτονομία τα έντυπα δεν έχουν, επομένως θα ζουν όσο οι ιδιοκτήτες τους θα είναι αποφασισμένοι να βάζουν το χέρι στην τσέπη.

 

Οι λόγοι γι’ αυτήν την εξέλιξη είναι πολλοί. Δεν είμαι βέβαιος ότι ισχύει ο ισχυρισμός ότι παλιότερα οι εφημερίδες είχαν μεγάλη κυκλοφορία επειδή ήταν καλύτερες. Και σήμερα υπάρχουν καλές εφημερίδες, ιδιαίτερα τα Σαββατοκύριακα, αλλά οι κυκλοφορίες τους είναι αναιμικές. Δυστυχώς, είναι αλήθεια ότι η «κουλτούρα του τζάμπα» έχει κυριαρχήσει. Ο αναγνώστης που περιδιαβάζει στο Διαδίκτυο έχει συνηθίσει στο «δωρεάν». Αυτό μοιραία υποχρεώνει τα μέσα ενημέρωσης σε συμπίεση του κόστους και αυτό με τη σειρά του οδηγεί σε μείωση του αριθμού των εργαζομένων και σε συμπίεση των αμοιβών. Μοιραία όλα αυτά έχουν αντίκτυπο και στην ποιότητα της παρεχόμενης ενημέρωσης.

 

Κάπως έτσι, λοιπόν, κλείνει και η ημερήσια «Αυγή». Και τη δική της περίπτωση την περιγράφει πολύ καλά αυτό που έχει γράψει ο Ερνεστ Χεμινγουέι: «Πώς χρεοκόπησα; Με δύο τρόπους. Σταδιακά και μετά απότομα»…

 

ΥΓ: Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υποχρέωση να μην εγκαταλειφθούν στην τύχη τους οι εργαζόμενοι στην εφημερίδα, ιδιαίτερα όσοι είχαν μόνο μία δουλειά.