Γρηγόρης Λαμπράκης: Ο μαραθωνοδρόμος της ειρήνης και της δημοκρατίας

3 Απρίλη του 1912. Αγωνιστής της Αντίστασης, αργότερα βουλευτής της ΕΔΑ, υφηγητής της Ιατρικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, παλιός βαλκανιονίκης, υπήρξε ειρηνιστής, ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Βαλκανική Συνεννόηση, ενώ μετά από δική του πρωτοβουλία του ιδρύθηκε η Eλληνική Eπιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (EEΔYE). Στις 21 Aπριλιου 1963 το ελληνικό Kίνημα Eιρήνης οργανώνει την πρώτη Mαραθώνια Πορεία Eιρήνης παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση Καραμανλή φροντίζει να την απαγορεύσει. Παράλληλα η Αστυνομία και η Χωροφυλακή ανακοινώνουν ότι για τις 21 Απριλίου, ημέρα που θα πραγματοποιούνταν η πορεία, απαγορευόταν κάθε συγκέντρωση σε ανοιχτό χώρο, σε ολόκληρη τη χώρα. Η πορεία πραγματοποιείται και ο ειρηνιστής Γρηγόρης Λαμπράκης πρωτοστατεί.
Γρηγόρης Λαμπράκης γεννήθηκε στις
Σύμφωνα με το τότε ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τα Νέα» την 21η Απριλίου του 1963 η πρωτεύουσα βρισκόταν «επί ποδός πολέμου», ενώ «διά πρώτην φοράν τα περίφημα Τάγματα Ασφαλείας ενεφανίσθησαν επισήμως εις διαφόρους περιοχάς περί τον Μαραθώνα, έτοιμα προς δράσιν εις περίπτωσιν ανάγκης. Ακόμα και ναύται του Λιμενικού εχρησιμοποιήθησαν διά τη φρούρησιν της παραλίας του Μαραθώνος, διά τον φόβον προφανώς... αποβάσεως των οπαδών του Συνδέσμου "Μπέρτραντ Ράσελ"». Επί ποδός βρίσκονται συνολικά 10.000 άνδρες της Aστυνομίας, της Xωροφυλακής, του Λιμενικού Σώματος. Oι προσβάσεις προς τον Mαραθώνα αποκλείονται.

O κύριος όγκος των «οδοιπόρων της ειρήνης», περιγράφει ο Tύπος της εποχής, περί τους 3.000, αναχαιτίζεται, απωθείται, διαλύεται στους Aμπελόκηπους στο ύψος της Αγίας Tριάδας και στον Άγιο Δημήτριο, στην οδό Πανόρμου. Συλλαμβάνονται 628, ανάμεσά τους ο Mίκης Θεοδωράκης, ο Mίνως Aργυράκης, ο Aλέκος Aλεξανδράκης, η Aλίκη Γεωργούλη και πρώην βουλευτές και υποψήφιοι του κόμματος της Eνιαίας Δημοκρατικής Aριστεράς (EΔA).
Στον Tύμβο του Mαραθώνα μπόρεσαν να φτάσουν τέσσερις. Ανάμεσα τους ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Aπό τον Tύμβο θα ξεκινήσει την πορεία που θα μείνει στην ιστορία του ελληνικού ειρηνιστικού κινήματος ως η Πρώτη Πορεία Eιρήνης. Kρατάει στα υψωμένα χέρια του ένα απλό πανό με τη λέξη EΛΛAΣ και με το σύμβολο του «Συνδέσμου Eιρήνης Mπέρτραντ Pάσελ», τον κύκλο με τον τσακισμένο σταυρό, παγκόσμιο σύμβολο της ειρήνης. Θα διανύσει έτσι πέντε χιλιόμετρα προς την Αθήνα.

Στη Ραφήνα οι αρχές ασφαλείας θα επιχειρήσουν να τον σταματήσουν και να τον σύρουν στο δάσος. Θα αποτύχουν μετά από την επέμβαση κατοίκων της περιοχής και όσων συνοδεύουν το Λαμπράκη. Οι τελευταίοι θα συλληφθούν κοντά στο Πικέρμι. Ο ίδιος ο Λαμπράκης θα συλληφθεί κοντά στο Χαρβάτι.
Οι αρχές ασφαλείας τον επιβιβάζουν σε ένα όχημα και αφού τον περιφέρουν για τρεισήμισι ώρες των εγκαταλείπουν στη Νέα Ιωνία. «Η πορεία ειρήνης, έστω και συμβολικά έγινε, μολονότι η κυβέρνησις έλαβε μέτρα που ούτε στην κατοχή είχαμε γνωρίσει. Ακολουθώντας πολιτική βάσεων και πυρηνικών υποβρυχίων "Πολάρις" δε θέλησε να επιτρέψει στο λαό να εκδηλώσει τη θέληση του για ειρήνη. Δεν το κατόρθωσε» θα δηλώσει ο Λαμπράκης στον τύπο.

Η δολοφονία Λαμπράκη
Ένα σχεδόν μήνα αργότερα, στις 22 Μάη 1963 και ώρα 22:15, κοντά στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Ερμού στη Θεσσαλονίκη, ο Γρηγόρης Λαμπράκης δέχτηκε δολοφονική επίθεση και τραυματίστηκε θανάσιμα. Μετά τις εκλογές του 1961, γνωστές ως εκλογές «βίας και νοθείας» καθώς, όπως έμεινε στην ιστορία «ψήφισαν και τα δέντρα», το πολιτικό σύστημα της χώρας βρισκόταν σε οξεία κρίση και επικρατούσαν κοινωνικές αναταραχές. Κάθε φιλειρηνική κίνηση ήταν απαγορευμένη. Η Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και την Ειρήνη, ήταν σχεδόν παράνομη και το κλίμα ψυχροπολεμικό.
Σε αυτές τις συνθήκες, ο Γρ. Λαμπράκης θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να μιλήσει σε συγκέντρωση της Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη με θέμα: «Ειρήνη και αφοπλισμός διά τον κόσμον ολόκληρον και διά την Ελλάδα» που πραγματοποιήθηκε στα γραφεία του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος.
Την ώρα που ο Λαμπράκης κατευθύνεται προς τα γραφεία για την έναρξη της εκδήλωσης βρίσκεται σε εξέλιξη αντισυγκέντρωση. Πλήθος παρακρατικών και αστυνομικών με πολιτικά είχαν καταλάβει τα γειτονικά πεζοδρόμια, φωνάζοντας συνθήματα και προπηλακίζοντας όσους προσέρχονταν στην αίθουσα. Αν και μεγάλος αριθμός ένστολων αστυνομικών βρίσκεται γύρω από το χώρο που πραγματοποιείται η συγκέντρωσή, παρά τις διαμαρτυρίες των οργανωτών και του ίδιου του Λαμπράκη δεν λαμβάνουν κανένα μέτρο για την απώθηση των παρακρατικών.
Στην είσοδο του κτιρίου ένας από αυτούς επιτίθεται στο Λαμπράκη και τον χτυπά στο κεφάλι. Αυτό το τραύμα είναι ελαφρύ. Σοβαρά τραυματίζεται ο αριστερός βουλευτής, Γιώργος Τσαρουχάς. Οι παρακρατικοί προσπαθούν να μπουν στο κτίριο και η αστυνομία δεν κάνει καμία προσπάθεια να τους εμποδίσει.
Τα μέλη της Επιτροπής με δυσκολία καταφέρνουν να κλείσουν την πόρτα. Όταν αρχίζει την ομιλία του και ακούγεται από τα μικρόφωνα, οι παρακρατικοί αρχίζουν να πετάνε πέτρες στο κτίριο Τα τζάμια σπάνε και πέφτουν στα κεφάλια των ομιλητών και των παρευρισκομένων. «Κάτω η ειρήνη», «Θέλουμε πόλεμο» «Λαμπράκη θα πεθάνεις» είναι σύμφωνα με το Ριζοσπάστη τα συνθήματα που ακούγονται, ενώ Λαμπράκης διακόπτει την ομιλία του: «Προσοχή, προσοχή. Εδώ βουλευτής Λαμπράκης. Ως εκπρόσωπος του έθνους και του λαού, καταγγέλλω ότι υπάρχει σχέδιο δολοφονικής απόπειρας εναντίον μου και καλώ τον υπουργό Βορείου Ελλάδας, τον νομάρχη, τον εισαγγελέα, τον στρατηγό Χωροφυλακής Μήτσου, τον διευθυντή Αστυνομίας Πόλεων, τον διοικητή Ασφαλείας Θεσσαλονίκης να προστατεύσουν τη ζωή των συγκεντρωμένων φίλων της ειρήνης και τη ζωή μου...»
Με την ολοκλήρωση της εκδήλωσης, ο Λαμπράκης εγκατέλειψε την αίθουσα για να γυρίσει στο ξενοδοχείο του. Τον ακολούθησαν μόνο δύο σύντροφοί του, καθώς η αστυνομία απέκλεισε το κοινό της εκδήλωσης στο εσωτερικό της αίθουσας, απαγορεύοντας προσωρινά την έξοδο. Στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Ελ. Βενιζέλου και παρά το γεγονός ότι η αστυνομία είχε αποκλείσει όλους τους δρόμους, ένα τρίκυκλο εμφανίστηκε από το πουθενά, πλησίασε το Λαμπράκη με μεγάλη ταχύτητα. Ο ένας από τους δύο επιβαίνοντες του επέφερε ισχυρό χτύπημα στο κεφάλι με λοστό. Κανείς αστυνομικός δεν κινήθηκε για να εμποδίσει το τρίκυκλο πριν το χτύπημα, να συλλάβει τον οδηγό του μετά, ή ακόμα και να βοηθήσει τον αιμόφυρτο Λαμπράκη.
(Απόσπασμα από την ταινία «Ζ» του Κώστα Γαβρά, με μουσική του Μίκη Θοδωράκη, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βασίλη Βασιλικού (1966), με θέμα τη δολοφονία του Λαμπράκη και τη έρευνα του ανακριτή Χρήστου Σαρτζετάκη)
Ο παριστάμενος, Μανώλης Χατζηαποστόλου, γνωστός και με το παρατσούκλι «Τίγρης» κινήθηκε αστραπιαία πηδώντας στην καρότσα του τρίκυκλου. Για ένα περίπου χιλιόμετρο το τρίκυκλο έτρεχε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης χωρίς κανένα αστυνομικό ή άλλο όχημα να το καταδιώκει. Ο Χατζηαποστόλου εξουδετέρωσε μετά από σκληρή πάλη το μοναδικό επιβάτη της καρότσας, Μανόλη Εμμανουηλίδη και κατόπιν υποχρέωσε τον οδηγό Σπύρο Γκοτζαμάνη να σταματήσει.

Ακολούθησε νέα πάλη αυτή τη φορά ανάμεσα στον Χατζηαποστόλου και τον Γκοτζαμάνη, έως ότου εμφανίστηκε ένας απλός αστυνομικός, ο οποίος μη γνωρίζοντας όσα είχαν προηγηθεί, συνέλαβε τον Γκοτζαμάνη κατόπιν υποδείξεων των περαστικών. Ο Λαμπράκης βαριά τραυματισμένος μεταφέρεται στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Η κατάσταση, είναι μη αναστρέψιμη. Αυτό επιβεβαιώνουν εκτός από τους Έλληνες γιατρούς και τέσσερις διάσημοι νευροχειρουργοί που καλούνται από το εξωτερικό ειδικά την περίπτωση του Λαμπράκη. Στις 27 Μάη, στις 01:22, ο Γρηγόρης Λαμπράκης χάνει τη μάχη για τη ζωή.

Η δίκη
Η επίσημη αστυνομική εκδοχή αντίθετα, ήταν ότι επρόκειτο για τροχαίο ατύχημα και ήταν αυτή που αρχικά υιοθέτησε και η κυβέρνηση της χώρας. Στη Θεσσαλονίκη ξεκίνησαν ανακρίσεις από τον Χρήστο Σαρτζετάκη και τον εισαγγελέα Δημήτριο Παπαντωνίου, υπό τη γενική εποπτεία του εισαγγελέα εφετών Παύλου Δελαπόρτα. Η ηγεσία της Xωροφυλακής Θεσσαλονίκης έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποκρύψει κρίσιμα στοιχεία και να εκφοβίσει τους μάρτυρες.
Η ανακριτική ομάδα, παρά τις απροκάλυπτες παρεμβάσεις και πιέσεις που δέχτηκε από τον τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και μετέπειτα πρώτο πρωθυπουργό της δικτατορίας, Κωνσταντίνο Κόλλια κατόρθωσε να στοιχειοθετήσει ότι επρόκειτο για προμελετημένο έγκλημα και να αποκαλύψει τους ηθικούς αυτουργούς του.
Εκτός από τους φυσικούς αυτουργούς, Γκοτζαμάνη και Εμμανουηλίδη κατηγορήθηκαν οι Κωνσταντίνος Μήτσου, επιθεωρητής Βορείου Ελλάδος, Ευθύμιος Καμουτσής, διευθυντής αστυνομίας, Κωνσταντίνος Δόλκας και άλλοι οι οποίοι παραπέμφθηκαν για παράβαση καθήκοντος.
Στους ηθικούς αυτουργούς συμπεριλαμβανόταν ο πρόεδρος της παρακρατικής οργάνωσης στην οποία ανήκε ο Γκοτζαμάνης, Ξενοφών Γιοσμάς και ο υπομοίραρχος Εμμανουήλ Καπελώνης, διοικητής του αστυνομικού τμήματος Τούμπας. Στη δίκη που πραγματοποιήθηκε το 1966 και παρά την εισαγγελική πρόταση, οι ένορκοι έκριναν ένοχους μόνο τους δύο φυσικούς αυτουργούς και τον Ξενοφών Γιοσμά.
Η δίκη ουσιστικά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε δολοφονία. Οι κατηγορούμενοι αξιωματικοί αθωωθηκαν. Ο Γκοτζαμάνης και ο Εμμανουηλίδης, καταδικάστηκαν σε 11 και 8,5 χρόνια, αντίστοιχα, για πρόκληση «βαριών σωματικών κακώσεων» και «συνέργεια» αντίστοιχα. Αποφυλακίστηκαν επί χούντας.
Ο ξένος τύπος
H αγγελία του θανάτου του θα προκαλέσει εκτενή δημοσιεύματα σε ολόκληρο τον διεθνή Τύπο.
Τι έγραφαν τα πρωτοσέλιδα της εποχής:
Δολοφονία ή δυστύχημα;
«The Economist»
H ανάκριση για το φόνο Έλληνα αριστερού αποκαλύπτει δράση αντικομουνιστικών ομάδων
«The New York Times»
Ο άνθρωπος που πέθανε για τη δημοκρατία
«Tribune»
100.000 Έλληνες στην κηδεία. Οι αριστεροί κραυγάζουν όχι άλλο αίμα!
«The Daily Telegraph»
H τεράστια λαϊκή εκδήλωση επί ευκαιρία της κηδείας του Λαμπράκη ανησυχεί την Ελληνική Κυβέρνηση
«L'Humanité»
Βδελυρά απόπειρα κατά αριστερού βουλευτή
«Aurore»
Ζωηρή συγκίνηση στην Αθήνα: Ο βουλευτής της Αριστεράς Λαμπράκης απεβίωσε λόγω των πληγών του
«Le Figaro»
Ο φόνος ενός βουλευτή διαιρεί την Ελλάδα
«Paris Presse»
Στο μεταξύ ο λόρδος Ράσελ θα δηλώσει στην «Sunday Telegraph»: «Τέτοια είναι η τρομοκρατία στην Ελλάδα ώστε παρέστη ανάγκη να απευθυνθεί τηλεφωνική έκκληση σε μένα για να εξευρεθούν χειρούργοι οι οποίοι να θεραπεύσουν τον τραυματία».
«Κάθε νέος και Λαμπράκης»
Το χτύπημα κατά του Λαμπράκη προκάλεσε μια άνευ προηγουμένου πολιτική κρίση, με τα κόμματα της αντιπολίτευσης και το σύνολο του κεντρώου και αριστερού Τύπου να κάνουν λόγο από την πρώτη στιγμή για οργανωμένο σχέδιο δολοφονίας.
«Η Ένωση Κέντρου καταγγέλλει τον αρχηγό της ΕΡΕ Κωνσταντίνο Καραμανλή ως ηθικό αυτουργό της δολοφονίας του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη. Ο κ. Καραμανλής προβαίνει στην οργάνωση τρομοκρατικών ομάδων δια τα εγκλήματα των οποίων βεβαίως καθίσταται ηθικός αυτουργός. Θα πρέπει δια τούτο όχι μόνο να ντρέπεται αλλά και να λογοδοτήσει ενώπιον του Λαού και της Δικαιοσύνης» θα δηλώσει ο αρχηγός της Ένωσης Κέντρου, Γεώργιος Παπανδρέου.
«Με τη σημερινή του δήλωση, ο Γεώργιος Παπανδρέου θα ντρέπεται εις όλη του τη ζωή» θα του απαντήσει ο αρχηγός της ΕΡΕ, Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Ωστόσο, η κυβέρνηση κλονίζεται και κάτω και από τη διογκούμενη λαϊκή πίεση, θα παραιτηθεί είκοσι μέρες μετά τη δολοφονία με τον Καραμανλή να αναρωτιέται «Επιτέλους, ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο;».
Η απάντηση θα έρθει λίγους μήνες μετά με το πραξικόπημα και την εγκαθίδρυση της στρατιωτικής δικτατορίας του Παπαδόπουλου.
Η κηδεία πραγματοποιήθηκε σε τεταμένο κλίμα. Την παρακολούθησε πλήθος 500.000 ανθρώπων, φωνάζοντας τα συνθήματα «Λαμπράκη ζεις, εσύ μας οδηγείς», «Ζει, Ζει, Ζει» και «Κάθε νέος και Λαμπράκης».

Την ίδια χρονιά της δολοφονίας ιδρύθηκε η «Νεολαία Λαμπράκη», της οποίας πρώτος πρόεδρος εκλέχτηκε ο Μίκης Θεοδωράκης και η οποία αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες εκφράσεις του αριστερού νεολαιίστικου κινήματος στην Ελλάδα.

Ο Λαμπράκης έζησε…
«Στο πρόσωπο του άξιου γιου της Ελλάδας Γρηγόρη Λαμπράκη, ζήτησαν να σκοτώσουν την ειρήνη, την λεβεντιά, την ανθρωπιά. Μα σκοτώνεται ποτέ ο ήλιος; Η Ελλάδα σύσσωμη είναι στο πόδι. Όχι για ταφή, μα για ανάσταση» Διδώ Σωτηρίου
*Φωτογραφίες από το ιστολόγιο http://www.sarantakos.com/ (ΑΣΚΙ, Ντ και Ριζοσπάστης)

http://tvxs.gr/

Ο ελεγκτής του ΠΑΣΟΚ, είναι ταυτόχρονα και στέλεχος του κόμματος

Φωτιά έχει βάλει στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, η αποκάλυψη ότι μέτοχος μιας εκ των έξι εταιρειών ορκωτών λογιστών που έχουν αναλάβει να ξεσκονίσουν τα οικονομικά του κόμματος είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ το οποίο διόρισε πρόσφατα ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

Όπως αναφέρουν τα parapolitika.gr, πρόκειται για τον Παναγιώτη Αλαμάνο, νεοεκλεγέν στέλεχος του Πολιτικού Συμβουλίου και φίλος του γραμματέα του κόμματος Νίκου Ανδρουλάκη, του οποίου ο πατέρας είναι πρόεδρος της ΣΟΛ ΑΕ ενώ ο ίδιος είναι μέτοχος.

Η ΣΟΛ είναι μια από τις έξι εταιρείες ορκωτών που ανέλαβαν να ξεκαθαρίσουν τα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ και να βγάλουν πόρισμα για τις σπατάλες που λέγεται ότι έγιναν επί ηγεσίας Γιώργου Παπανδρέου.

Το θέμα έχει βάλει φωτιά στο εσωτερικό του κόμματος. Τόσο για τις διαρροές το τελευταίο χρονικό διάστημα αναφορικά με τα χρέη που δημιουργήθηκαν επί των ημερών του Γιώργου Παπανδρέου, όσο και με το γεγονός ότι δημιουργείται ηθικό ασυμβίβαστο. Ο ελεγκτής να ναι και μέλος του κόμματος και μάλιστα με στενές σχέσεις με τον πρόεδρο.

Στην Ιπποκράτους αναφέρουν ότι ο κ. Αλαμάνος είναι μικρομέτοχος υπάλληλος στην εν λόγω εταιρεία από το 2004 και ότι ουδέποτε ασχολήθηκε με τα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ.

http://www.koutipandoras.gr/

Εγγραφο-φωτιά: Η λίστα Λαγκάρντ είχε έλθει επίσημα στην Ελλάδα

Από το Παρίσι στην Αθήνα για φορολογικούς λόγους - Καταρρίπτονται οι ισχυρισμοί Βενιζέλου-Παπακωνσταντίνου περί «προϊόντος υποκλοπής»

Το cd με τη λίστα Λαγκάρντ είχε έλθει επισήμως στην Ελλάδα και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για φορολογικούς σκοπούς, όπως αποκαλύπτεται από την αλληλογραφία μεταξύ της ελληνικής πρεσβείας στο Παρίσι και του γαλλικού υπουργείου Οικονομικών, που κατατέθηκε στην Προανακριτική. Σύμφωνα με πληροφορίες, η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της Προανακριτικής Επιτροπής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, τόνισε ότι από τα στοιχεία που κατατέθηκαν καταρρίπτεται παταγωδώς ο ισχυρισμός τόσο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελου Βενιζέλου, όσο και του πρώην υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου ότι η λίστα Λαγκάρντ ήταν ανεπίσημο έγγραφο και προϊόν υποκλοπής και δεν μπορούσε να αξιοποιηθεί.

Το έγγραφο που εστάλη στις 29 Σεπτεμβρίου 2010 από την γαλλική Γενική Διεύθυνση Δημοσίων Οικονομικών προς τον τότε έλληνα πρέσβη στο Παρίσι Κωνσταντίνο Χαλαστάνη ανέφερε μεταξύ άλλων:
« Οι πληροφορίες αυτές σας διαβιβάζονται σύμφωνα με το άρθρο 23 της από 21 Αυγούστου 1963 φορολογικής σύμβασης μεταξύ Γαλλίας και Ελλάδας και σύμφωνα με το άρθρο 2' της από 19 Δεκεμβρίου 1977 Οδηγίας 77/799/CEE, όπως αυτή τροποποιήθηκε.
Σας υπενθυμίζω ότι σύμφωνα με το άρθρο 7 της εν λόγω οδηγίας κα με τις ανωτέρω παρατεθείσες διατάξεις, οι πληροφορίες αυτές θα πρέπει να παραμείνουν εμπιστευτικές και να μην χρησιμοποιηθούν για σκοπούς μη φορολογικούς».
Πρόκειται για το έγγραφο το οποίο, κατά δήλωσή του, στην Προανακριτική, τον Ιανουάριο, είχε "χάσει" ο  Ελληνας πρέσβης στο Παρίσι, Κώστας Χαλαστάνης.
Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ζωή Κωνσταντοπούλου ανέφερε ότι από τα στοιχεία που κατατέθηκαν καταρρίπτεται παταγωδώς ο ισχυρισμός τόσο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελου Βενιζέλου όσο και του πρώην υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου ότι η λίστα Λαγκάρντ ήταν ανεπίσημο έγγραφο και προϊόν υποκλοπής και δεν μπορούσε να αξιοποιηθεί.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ από την πρώτη στιγμή, στη βάση της επιχειρηματολογίας του περί άγνοιάς του για τα τεταικταινόμενα περί λίστας, άφηνε υπόνοιες κατά του Γιώργου Παπακωνσταντίνου: «Ολα αυτά που συνδέονται με τη διερευνώμενη πράξη της νόθευσης εγγράφου από τον πρώην υπουργό και το επικουρικό αδίκημα της παράβασης καθήκοντος έχουν τελεστεί -εάν έχουν τελεστεί- πριν αναλάβω εγώ υπουργός».

Στην συνέχεια είχε εντάξει τον πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ Ιωάννη Διώτη στην αντίπαλη πλευρά, επικαλούμενος τη σχετική τους αλληλογραφία μέσω e-mail. «Ενας πρώην υπουργός (σ.σ.: ο κ. Παπακωνσταντίνου είχε αναλάβει το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Περιβάλλοντος) ανταλλάσσει μηνύματα με ένα νυν ειδικό γραμματέα (σ.σ.: εννοεί τον κ. Διώτη) ερήμην του εν ενεργεία υπουργού, ο οποίος δεν είχε ενημερωθεί ούτε από τον πρώην υπουργό ούτε από τον εν ενεργεία ειδικό γραμματέα ότι πρόκειται να γίνει συνάντηση με τον διοικητή της ΕΥΠ και όλα αυτά πίσω από την πλάτη μου και ερήμην μου, τρεις - τέσσερις εβδομάδες μετά την ανάληψη καθηκόντων μου», δήλωσε.

 

«Ερχεται ο επικεφαλής του ΣΔΟΕ, ο οποίος είναι πρώην εισαγγελέας, με τεράστια προανακριτική εμπειρία και λέει: "Αυτό μου το έστειλε ο Παπακωνσταντίνου ατύπως", λέγοντάς μου ότι είναι προϊόν συνεργασίας των δύο μυστικών υπηρεσιών. Είναι προϊόν υποκλοπής από μια τράπεζα στην Ελβετία», είχε υποστηρίξει στις αρχές Απριλίου, στην Προανακριτική ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ.

 

Όπως προκύπτει από την αλληλογραφία, τα σχετικά έγγραφα είχαν αποσταλεί στις 7 Μαΐου 2013 από τον υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας Πιέρ Μοσχοβισί προς τον έλληνα ομόλογό του Γιάννη Στουρνάρα.

«Σε συνέχεια του από 6 Μαρτίου 2013 αιτήματός σας διαβιβάζω ακριβές αντίγραφο της επιστολής που επισημοποιεί την αρχική διαβίβαση πληροφοριών σχετικά με τους Έλληνες φορολογούμενους που αναφέρονται στη "λίστα HSBC" καθώς η εν λόγω επιστολή δεν περιέχει δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα», αναφέρει στην επιστολή του ο κ. Μοσχοβισί.

Ραγκούσης, Σαχινίδης και Κουρής θα κληθούν να καταθέσουν στην Προανακριτική Στην Επιτροπή θα κληθούν να καταθέσουν ως μάρτυρες οι πρώην υπουργοί του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Ραγκούσης και Φίλιππος Σαχινίδης, αλλά και ο δημοσιογράφος Μάκης Κουρής, όπως αποφάσισαν την Τρίτη τα μέλη της Προανακριτικής.
Ο Γιάννης Ραγκούσης θα κληθεί να καταθέσει την προσεχή Πέμπτη, για να δώσει περαιτέρω διευκρινίσεις σχετικά με δηλώσεις του «για περίεργες συμπεριφορές μελών του υπουργικού συμβουλίου σε σχέση με την υπόθεση».
Κινήσεις της Ζ. Κωνσταντοπούλου κατά Μαρκογιαννάκη
Η κ. Κωνσταντοπούλου έστειλε αναφορά προς τον πρόεδρο της Βουλής Βαγγέλη Μεϊμαράκη, καταγγέλλοντας τον πρόεδρο της Προανακριτικής Χρήστο Μαρκογιαννάκη ότι την απέτρεψε «για πολλοστή φορά να εξετάσει τον πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ Ιωάννη Διώτη».
«Με τη γνωστή τακτική της δημιουργίας κλίματος τεχνητής έντασης, ο κ. Μαρκογιαννάκης μου αφαίρεσε προκλητικά και αναίτια το λόγο», αναφέρει μεταξύ άλλων η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ επισυνάπτοντας και τα σχετικά πρακτικά από την συνεδρίαση.
Πηγή: ΑΜΠΕ
http://www.enet.gr/ 

Την επόμενη φορά (θα γράψουμε ιστορία)

Λουπάκη Ευγενία

Είναι τα μικρά ψάρια μαζεμένα σε μια μεριά, πολλά, μιλλιούνια. Απ' την απέναντι καραδοκεί ο καρχαρίας. Μεγάλος, τέρας. Ο αρχηγός των μικρών ψαριών προσπαθεί να τα οργανώσει, να τα εμψυχώσει: "Μη φοβάστε! Μπείτε σε σχηματισμό! Σήμερα θέλω να γράψετε ιστορία!"

Στο επόμενο καρεδάκι (διότι πρόκειται για μεγαλοφυές μίνι κόμικ του Αρκά), ο αρχηγός, απελπισμένος κι άναυδος, κοιτάζει τον "στρατό" του, που, αντί να μπει σε σχηματισμό, σε παράταξη μάχης, έχει σχηματίσει τη λέξη ΙΣΤΟΡΙΑ...

Ελπίσαμε πολύ και πικραθήκαμε πολύ. Και πιο πολύ ασύγκριτα πιο πολύ, οι ίδιοι οι καθηγητές, από την άδοξη έκβαση της απεργίας τους. Αλλά ο γέγονε, γέγονε και δυστυχώς με την εκ των υστέρων σοφία δεν γράφεται η ιστορία. Χάθηκε το momentum, αλλά δεν πρέπει να επιτρέψουμε να χαθεί ο σεβασμός και η εκτίμηση για τον εκπαιδευτικό και το έργο που επιτελεί στις δυσκολότερες μεταπολιτευτικά και μεταπολεμικά ίσως συνθήκες. Συκοφαντημένος συστηματικά από τα κυρίαρχα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, παραδόθηκε τραυματισμένος στα νύχια του κοινωνικού αυτοματισμού. Αυτά τα Μέσα συνειδητής προπαγάνδας, μέσα συνέργειας, συνδιαμόρφωσης και συνενοχής, στην απολυταρχική επιβολή της γενοκτονίας που συντελείται σε βάρος όλων των "μικρών ψαριών", δημιουργούν μαγικές εικόνες και τις επιβάλλουν ως τη μόνη αλήθεια στον κουρασμένο ένοικο του καναπέ.

Αυτά τα Μέσα και κυρίως η ΕΡΤ, που την πληρώνουμε όλοι μας, έχουν πλασάρει στην Ελλάδα την εικόνα του επιτυχημένου ταξιδιού του Αντώνη Σαμαρά στην Κίνα. Και κάνουν τον Κινέζο για το φιάσκο με την επίσκεψη στις ΗΠΑ. Έχουν αποσιωπήσει πλήρως, τη σοβαρή διπλωματική ήττα από την άρνηση του Ομπάμα να δεχτεί τον πρωθυπουργό, παρά το γεγονός ότι στο Μαξίμου έγινε χαμός. Έχουν αποσιωπήσει πλήρως ότι, παρά τα ξεδιάντροπα "ανοίγματα" της κυβέρνησης προς το Ισραήλ (που ξεκίνησαν επί Γιωργάκη, να μην ξεχνιόμαστε), το εβραϊκό λόμπυ των ΗΠΑ ακύρωσε ομιλία του Σαμαρά που θα γινόταν στο πλαίσιο της επίσκεψής του εκεί και ο λόγος, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, είναι ότι ενοχλήθηκαν από την απόσυρση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου. Έχει πάθει δηλαδή ένα χοντρό διπλωματικό χουνέρι ο Σαμαράς και η ΕΡΤ κάνει την πάπια Πεκίνου.

Το παράδειγμα το αναφέρω γιατί, σε αυτή την ΕΡΤ, τις ειδήσεις κατευθύνουν πρόσωπα που γονάτισαν μπροστά στην Άννα Βίσση, παίρνοντας εντολές από πρόσωπα που συμμετείχαν σε σόου της Ρούλας Κορομηλά. Σε αυτή την ΕΡΤ, εξορίστηκαν εκπομπές μεγάλης ακροαματικότητας και διώχθηκαν άξιοι δημοσιογράφοι, ενώ προσελήφθησαν απ' το παράθυρο με παχυλούς μισθούς εκλεκτά παπαγαλάκια και κότες. Σε αυτή την ΕΡΤ απεργούν οι δημοσιογράφοι και η απεργία τους όχι μόνο κηρύσσεται παράνομη, αλλά "απαγορεύεται και η επανάληψή της στο μέλλον"!

Επειδή, λοιπόν, το μέλλον διαρκεί πολύ, αλλά οι στιγμές ελάχιστα, μήπως είναι αυτή μια "επόμενη φορά"; Μήπως πρέπει η Αριστερά να ξεσηκώσει γη και ουρανό, για να σπάσει, να ραγίσει έστω, το καθεστώς ΥΕΝΕΔ και ν' αρχίσει σιγά-σιγά να φαίνεται το πρόσωπο της πραγματικότητας στις οθόνες μας;

http://beta.avgi.gr/

25 αξιώματα ζωής

Αξιώματα, Αρχές ή κανόνες ηθικής,δεν έχει σημασία, είναι ένα, κείμενο που γράφτηκε τον Ιούλιο του 1977 από τον Alain de Benoist.

“Δεν έχω μεγάλη συμπάθεια στον όρο «ηθική». Γνωρίζω πολύ καλά την «γενεαλογία» της, την οποία θεωρώ ότι διαφώτισε αρκετά καλά ο Νίτσε. Τείνω άλλωστε να πιστέψω ότι υπάρχουν τόσες πολλές «ηθικές» όσα και τα επίπεδα της ανθρωπότητας, πράγμα που βεβαίως παραπέμπει σε έναν σχετικό αριθμό. Αντιθέτως, πιστεύω πολύ στις αρχές που μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και κανόνες ζωής (καθώς η κάθε ιστορική πορεία πραγματοποιείται από τον μύθο στις αρχές δια μέσου κάποιας ιδέας). Καταθέτω λοιπόν εδώ τις δικές μου αρχές, στις οποίες θέλω να πιστεύω ότι μένω κατά κανόνα συνεπής.” Alain de Benoist

 

1. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΑΙΚΤΗΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ, δεμένος με αυτούς, τόσο για το καλύτερό όσο και για το χειρότερο. Και οι δύο πλευρές δημιουργούν από κοινού. Οι Θεοί δεν είναι υπεράνω, ούτε έξω από εμάς. Δεν είναι ούτε και πέρα από τις αισθήσεις μας. Σημαντικό άλλωστε δεν είναι το να πιστεύει κανείς στο Θείο, αλλά να συμπεριφέρεται με τέτοιον τρόπο ώστε Αυτό να μπορεί να δείξει σε αυτόν εμπιστοσύνη.

Σημαντικό είναι να μπορεί να βρίσκει κανείς και να αναγνωρίζει το Θείο μέσα του και να αποκαλύπτει τον εαυτό του, όπως αποκαλύπτεται Αυτό. Το σώμα και η ψυχή είναι ένα και το αυτό πράγμα. Το να φέρνει κανείς το ένα απέναντι στο άλλο, το να αντιπαραθέτει αυτές τις έννοιες, αποτελεί ασθένεια του πνεύματος. Όποιος Θεός δεν συμπεριφέρεται όπως έχει κανείς το δικαίωμα να περιμένει από αυτόν, αξίζει να υποστεί την απάρνηση, υπό τον όρο όμως ότι εκείνος που την τολμά έχει προηγουμένως δώσει το καλύτερο του εαυτού του.

2. ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ «ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ». Η δημιουργία έπεται της γεννήσεως και δεν μπορεί κανείς να δημιουργηθεί παρά μόνον από τον ίδιο του τον εαυτό. Μόνον έτσι είναι δυνατόν να δώσει στον εαυτό του μία ψυχή, γι’ αυτό και ο Έκχαρτ κάνει λόγο για «αυτό-δημιουργία»: «υπήρξα η αιτία του εαυτού μου, εκεί που θέλησα τον εαυτό μου και δεν υπήρξα τίποτε άλλο. Υπήρξα αυτό που θέλησα και αυτό που θέλησα υπήρξε εγώ». Στην Edda «Havamal» (5), ο Θεός Odin παρουσιάζεται θυσιασμένος στον ίδιο του τον εαυτό.

Ένα έθνος θεμελιώνει έναν Πολιτισμό όταν γίνεται η αιτία του εαυτού του, η αιτία της υπάρξεώς του, όταν την πηγή μίας αιώνιας ανανεώσεως την βρίσκει μόνο μέσα στην δική του Παράδοση. Το ίδιο ισχύει και με τους ανθρώπους, όπου κάποιος οφείλει να βρίσκει μέσα του τις αιτίες του εαυτού του, καθώς και τα μέσα της όποιας αυτο-υπερβάσεώς του (αντίθετα λ.χ. από τον ηγέτη ενός παρακμιακού Κράτους που κρατεί την εξουσία από εξωτερικά του εαυτού του πράγματα αντί από την υπεροχή των προσωπικών αρχών του).

3. Η ΑΡΕΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΕΝΑ ΜΕΣΟΝ που αναφέρεται σε κάποια νομοτέλεια. Αντιθέτως, είναι η νομοτέλεια του εαυτού της, η ίδια η αμοιβή της, η εσωτερική ανάκτηση ή η ανάκτηση του εαυτού, η αφετηρία της κάθε αναζητήσεως και της κάθε κατακτήσεως, και πρώτα από όλα η αμοιβαία αναγνώριση και ανακάλυψη του ψυχισμού και της ψυχής. Είναι η θεσμοποίηση του εαυτού μίας απόλυτης ισορροπίας, το να είναι κανείς ο ηγέτης του εαυτού του, να υπακούει στον εσωτερικό αφέντη του και την ίδια στιγμή να διατάσσει τον εσωτερικό του δούλο. Κυρίως είναι η αναζήτηση του Μέτρου.

4. ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΤΟΥ, αλλά πρέπει επίσης να γίνει τελικά αυτό που μπορεί να γίνει. Να κτισθεί σύμφωνα με την άποψη που έχει δημιουργήσει για τον εαυτό του, αλλά και να μην αρκεστεί ποτέ από το αποτέλεσμα. Πρέπει να θέλει να αλλάξει πρώτα ο ίδιος πριν στραφεί να αλλάξει τον κόσμο, και είναι προτιμότερο να παραδεχθεί τον κόσμο όπως είναι παρά να παραδεχθεί τον εαυτό του όπως είναι. Πρέπει να αναπτύξουμε μέσα μας εκείνες από τις δυνατότητές που καθιστούν ανθρώπους εμάς τους ίδιους.

Μία ισχυρή θέληση μάς επιτρέπει να γίνουμε αυτό που θέλουμε ανεξάρτητα από εκείνο που ήμασταν, γιατί η θέληση προηγείται όλων των προκαθορισμών, ακόμη και εκείνου της γεννήσεως, υπό τον όρο βεβαίως να έχουμε την ικανότητα να θέλουμε. Πρώτα από όλα χρειάζεται να καλλιεργήσουμε την εσωτερική ενέργεια, την ενέργεια εκείνη «της οποίας την απόδειξη υπάρξεως μπορεί να δώσει εξίσου ένα μυρμήγκι και ένας ελέφαντας» (Σταντάλ) και που επιτρέπει να παραμένει κανείς μέσα στον χειμώνα αυτό δια μέσου του οποίου επιστρέφει η άνοιξη.

5. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ. Να ορίζουμε νόμους για τον εαυτό μας υπό τον όρο όμως να μην τους αλλάζουμε (πράγμα που ωστόσο δεν μας εμποδίζει από το να δίνουμε νέες διαστάσεις στις προοπτικές που επιλέξαμε). Να μην υποχωρούμε, να μην τσακίζουμε. Να συνεχίζουμε ακόμα και αν δεν υπάρχουν πια οι λόγοι για να συνεχίσουμε. Να μένουμε πιστοί στις προδομένες ιδέες, πιστοί ακόμα και για λογαριασμό εκείνων που δεν έμειναν πιστοί. Να μένουμε πιστοί επίσης και σε όλους εκείνους που δεν υπάρχουν πια. Να υπερασπιζόμαστε εναντίον όλων, ακόμα και εναντίον του ίδιου μας του εαυτού, την ιδέα που έχουμε για τα πράγματα και την ιδέα που θέλουμε να έχουμε για τον εαυτό μας.

6. ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΡΙΝ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ. Ο αυτοεξαναγκασμός είναι πρωταρχική προϋπόθεση του δικαιώματος εξαναγκασμού των άλλων. Οφείλουμε επίσης να ανεχόμαστε τους συγχρόνους μας, αφού πρώτα μάθουμε να ανεχόμαστε τον εαυτό μας: «ο ποιοτικός άνθρωπος έχει πρώτα απαιτήσεις από τον εαυτό του, ο κοινός άνθρωπος έχει απαιτήσεις μόνο από τους άλλους» (Κομφούκιος). Η ισχύς πρέπει να βασίζεται επάνω στην υπεροχή και όχι η υπεροχή επάνω στην ισχύ. Εκείνοι που ηγούνται έχουν το δικαίωμα να κατέχουν, όμως εκείνοι που κατέχουν δεν έχουν υποχρεωτικά και το δικαίωμα να ηγούνται. Ο ποιοτικός άνθρωπος στέκεται πέρα από δεσποτισμούς, καθώς δεσπόζει όλων των δεσποτών με μέσα που ειδικά του ανήκουν: «μία νέα ευγένεια είναι αναγκαστικώς αντίθετη σε ό,τι ανήκει στον όχλο ή στον δεσποτισμό» (Νίτσε).

Όσο ψηλότερα ανεβαίνει κάποιος, τόσο πιο μόνος πορεύεται, τόσο πιο πολύ πρέπει να υπολογίζει στον εαυτό του. Αυτοί που είναι ψηλά είναι υπεύθυνοι για εκείνους που είναι χαμηλότερα, καθώς πρέπει να ανταποκρίνονται στις προσδοκίες τους. Δεν έχουν κανένα πραγματικό προνόμιο πέραν των βαρών που οι άλλοι μπορούν να τους φορτώσουν στους ώμους, στην αντίθετη περίπτωση όλες οι επαναστάσεις γίνονται δίκαιες.

Να ακολουθούμε ελεύθερα εκείνους που είναι ανώτεροί μας, να γινόμαστε υπερήφανοι κάθε φορά που πετυχαίνουμε να βρούμε έναν μπροστάρη (Στέφαν Ζωρζ), αφού το αντάλλαγμα του να ακολουθήσουμε έναν τέτοιο άνθρωπο δεν ανιχνεύεται στην σφαίρα της κυριαρχίας αλλά της αμοιβαίας προστασίας. Το να υπακούμε είναι δικαίωμα, το να κυριαρχούμαστε ή να κυριαρχούμε είναι καθήκον, όχι το αντίθετο. Διακηρύσσουμε το ωραίο καθήκον μας να έχουμε δικαιώματα και το ωραίο δικαίωμά μας να έχουμε καθήκοντα.

7. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΜΕΤΡΗΤΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ.Κάθε ύπαρξη έχει την τραγικότητά της, το ίδιο και κάθε διακήρυξη. Ο Κόσμος δείχνει χαοτικός, ωστόσο μπορούμε εύκολα να του δώσουμε μία μορφή. Κάθε τι που κάνουμε δεν έχει άλλη έννοια από εκείνη που του δίνουμε εμείς. Το μόνο αντάλλαγμα είναι ότι όλα απηχούν σε όλα. Οι μικρές χειρονομίες μας έχουν μία συνέπεια στα πιο απομακρυσμένα σημεία του σύμπαντος. Η ύπαρξη του Κακού δεν μπορεί να ορισθεί θετικά, παρά μόνον ως περιορισμός αυτού που πρέπει να επέλθει, περιορισμός της μορφής που τα όντα δίνουν στον Κόσμο. Ίσως δεν είναι τίποτε περισσότερο από καθαρή και αιώνια αρνητικότητα.

8. ΑΞΙΖΟΥΜΕ Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΑΤΟΜΙΚΟ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ. Από ένα σημείο και ύστερα δεν υπάρχει ούτε τύχη, ούτε σύμπτωση. Οι αντίπαλοί μας δεν έχουν σε τελευταία ανάλυση καμία άλλη δύναμη πέραν εκείνης που τους παρέχουν οι δικές μας αδυναμίες. Συνεπώς όχι μόνο πρέπει να αποδεχόμαστε, αλλά και να επιθυμούμε εν τέλει αυτό που συμβαίνει. Πρέπει να επιθυμούμε αυτό που συμβαίνει από την στιγμή που θα αποδειχθούμε ανήμποροι να το εμποδίσουμε να συμβεί. Αυτό δεν είναι παραίτηση, αλλά διατήρηση της ελευθερίας μας, είναι το μόνο μέσον ορθής αντιδράσεως όταν καμία δράση δεν απομένει να αναπτυχθεί. Ο Στωϊκισμός προσφέρει την μόνη δυνατή συμπεριφορά, όταν οι άλλοι δεν αντέχουν πλέον να παραμείνουν στωϊκοί. Πρέπει να πράττουμε έτσι, ώστε εκείνο επάνω στο οποίο δεν μπορούμε να επιδράσουμε να μην μπορεί και αυτό να επιδράσει επάνω σε εμάς (Τζούλιους Έβολα).

9. Η ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΡΑΣΗ. Δεν υπάρχουν λόγοι υπάρξεως στα μεγάλα και δυνατά πράγματα, αφού αυτά ούτως ή άλλως πρέπει να υπάρχουν ή να γίνονται (δεν είναι ωστόσο μεγάλο και δυνατό κάθε τι που δεν έχει λόγο υπάρξεως). Σπουδαιότητα έχει η δράση και όχι εκείνος που την αναλαμβάνει. Το ίδιο και η αποστολή και όχι εκείνος που την φέρει εις πέρας. Να σταθούμε ενάντιοι στον ατομισμό, διεκδικώντας μία ενεργητική από-προσώπηση. Εκείνο που πραγματικά πρέπει να πράξει κάποιος δεν εξηγείται με κίνητρα. Η αριστοκρατία σιωπά.

10. Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΙΜΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΟΥ ΈΧΟΥΜΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΒΑΛΕΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ. Η εικόνα που δημιουργούμε για τον εαυτό μας, γίνεται αληθινή από την στιγμή που συμμορφωνόμαστε με αυτήν. Από εκεί και ύστερα, το αν πρόκειται για μία «εικόνα» ή για μία «πραγματικότητα» έχει πολύ μικρή σημασία. Οι δύο όροι συμπίπτουν. Η ιδέα που λαμβάνει σάρκα, αποτελεί ούτως ή άλλως την πραγματική ενσάρκωση του Λόγου. Κάθε υποχρέωση υποχρεώνει, καμία περίσταση δεν αποδεσμεύει. Ο καλύτερος τρόπος για να μην ντρεπόμαστε για τους άλλους, είναι να μπορούμε να αισθανόμαστε υπερήφανοι για τον εαυτό μας.

11. Ο ΤΡΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Η ωραία πράξη είναι πάντοτε πιο σημαντική από το δόγμα. Το ωραίο δεν είναι ποτέ κακό. Καλύτερα να πράξουμε πολύ καλά πράγματα που είναι μέτρια, παρά να πράξουμε με άσχημο τρόπο πράγματα υπέροχα. Ο Τρόπος με τον οποίο πράττουμε τα πράγματα αξίζει περισσότερο από τα ίδια τα πράγματα. Ο Τρόπος επίσης που ζούμε τις ιδέες μας, αξίζει περισσότερο από αυτές τις ίδιες. Ο Τρόπος που ζούμε την ζωή μας, αξίζει περισσότερο από εμάς που ζούμε, και πολλές φορές περισσότερο και από αυτή την ίδια την ζωή. «Όταν κάποιος έχει περισσότερο απλότητα παρά τρόπο είναι αγροίκος. Όταν έχει περισσότερο τρόπο παρά απλότητα είναι γελοίος. Ο ποιοτικός άνθρωπος έχει εξίσου απλότητα και τρόπο» (Κομφούκιος).

12. ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ «ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΗΣ ;». Την απάντηση που έδωσε ο ίδιος, ότι « Αριστοκράτης είναι, εκείνος που αναζητεί τις καταστάσεις που επιβάλλουν σαφείς συμπεριφορές. Εκείνος που εγκαταλείπει την «ευτυχία» στις μάζες, μία «ευτυχία» που περιορίζεται σε ψυχική ηρεμία, βολή, άνεση και αγγλοσαξονική εμπορευματοκρατία. Είναι εκείνος που αναζητεί ενστικτωδώς τις βαρύτερες ευθύνες, εκείνος που ξέρει να κάνει παντού εχθρούς, εν ανάγκη να κάνει εχθρό ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό».

13. ΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΟΎΜΕ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΑΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΘΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗ ΜΑΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΑΣ. Το να κάνουμε υποτίθεται «καλές πράξεις» για να κερδίσουμε την ατομική «σωτηρία» μας, να πάμε στον παράδεισο, κ.ο.κ., δεν είναι παρά χυδαία εξυπηρέτηση ενός προσωπικού συμφέροντός μας. Πρέπει να πράττουμε εκείνο που είναι ανάγκη να πραχθεί, όχι εκείνο που μας αρέσει. Το τελευταίο απαιτεί ωστόσο μία εκγύμναση, ο άνθρωπος έχει ανάγκη από κανονισμούς για να «κτισθεί», καθώς από την φύση του είναι άμετρα εύπλαστος. Να βλέπουμε την δράση ως εξυπηρέτηση και το καθήκον ως προορισμό.

14. ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΝΑ ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΣΥΜΠΤΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΡΧΩΝ. Να πράττουμε πάντοτε σύμφωνα με τα λόγια μας. Όταν τα λόγια μας υπερβαίνουν τις πράξεις μας δεν είμαστε περισσότερο κυρίαρχοι του εαυτού μας από όταν οι πράξεις μας υπερβαίνουν τα λόγια μας. Το να είμαστε ειλικρινείς δεν είναι το να λέμε την αλήθεια, αλλά το να προσχωρούμε ολοκληρωτικά και χωρίς υστεροβουλίες σε ό,τι επιχειρούμε.

15. ΝΑ ΜΗΝ ΜΕΤΑΝΟΟΎΜΕ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΕΞΑΓΟΥΜΕ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ. Να εξαντλούμε κάθε δυνατότητά μας για να αποφύγουμε να πράξουμε το κακό, εάν όμως το πράξουμε να μην επιζητούμε δικαιολογίες. Οι δικαιολογίες που δίνουμε στον εαυτό μας δεν είναι παρά υπεκφυγές. Η μετάνοια δεν αποβλέπει στην απόσβεση του λάθους, αλλά στην ανάπαυση μιας ένοχης συνειδήσεως. Πρέπει να ανταποδίδουμε το καλό στο καλό και την δικαιοσύνη στο κακό (εάν ανταποδίδαμε το καλό στο κακό, τότε τι θα άρμοζε να αποδώσουμε στο καλό, και, τέλος, τι αξία θα είχε κάτι τέτοιο.

16. ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΕ, ΑΛΛΆ ΝΑ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΛΗΘΗ ΑΡΚΕΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΝΑ ΜΗΝ ΜΙΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ, ΑΛΛΆ ΝΑ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΜΕ ΑΡΚΕΤΑ ΣΥΧΝΑ Τα συναισθήματα των χυδαίων είναι μίσος, μνησικακία, ευερεθιστικότητα, ματαιοδοξία, τσιγκουνιά. Το μίσος είναι το ακριβώς αντίθετο της περιφρονήσεως, η μνησικακία της λησμοσύνης, η ευερεθιστικότητα της αυτοπεποιθήσεως, η ματαιοδοξία της αξιοπρέπειας, η τσιγκουνιά της χαριστικότητος. Από όλα αυτά τα χυδαία συναισθήματα, το πιο αξιοπεριφρόνητο είναι η μνησικακία. Ο Νίτσε έχει πει: «βρισκόμαστε στο κατώφλι των καιρών του αξιοπεριφρόνητου ανθρώπου, εκείνου που δεν είναι ικανός ούτε τον εαυτό του να περιφρονήσει».

17. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΊΛΗΨΗ ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ ΟΦΕΛΕΙΑΣ ΌΛΩΝ. Στον άνθρωπο ισχύει ό,τι και με τους στρατούς που είναι ήδη αποτυχημένοι άπαξ και για να πολεμήσουν έχουν ανάγκη να γνωρίζουν γιατί ακριβώς πολεμούν. Υπάρχει βεβαίως και ένα χαμηλότερο επίπεδο, όταν ένας στρατός πρέπει να πεισθεί ότι η αιτία που πολεμάει είναι σωστή. Ένα ακόμη χαμηλότερο είναι το να πολεμάει μόνο όταν είναι σίγουρος πως θα νικήσει. Όταν πρέπει να επιχειρήσουμε κάτι, δεν χρειάζεται να νοιαζόμαστε, παρά μόνον δευτερευόντως, για το εάν αυτό που επιχειρούμε μπορεί ή όχι να πετύχει.

Όμως δεν αρκεί να επιχειρούμε ακόμα και όταν δεν είμαστε βέβαιοι για την επιτυχία, χρειάζεται να επιχειρούμε ακόμα και όταν είμαστε βέβαιοι για την αποτυχία. Γιατί η ανώτατη τιμή είναι να μένουμε πιστοί στους κανόνες που θέσαμε στον εαυτό μας, ακόμα και αν είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι μας περιμένει η αποτυχία. Το να επιθυμήσουμε να μιμηθούμε τον αντίπαλο, με την δικαιολογία ότι αυτός έχει τον τρόπο να επιτυγχάνει, ισοδυναμεί με το να καταντούμε εμείς οι ίδιοι εχθροί του εαυτού μας, μην διαφέροντας σε τίποτε από τον κανονικό εχθρό. Η χαμέρπεια αναδύεται από την στιγμή που πριν από μία πράξη θ’ αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε περί «χρησιμοτήτων», περί «ωφελειών» και περί «των λόγων που μας υποχρεώνουν» σε αυτή την πράξη. Ένας από τους μεγαλύτερους παραλογισμούς είναι το να προσπαθούμε να διατηρήσουμε κάτι που θα χάσουμε οπωσδήποτε, το να καταλήξουμε απολογητές των ζωντανών σκύλων και των νεκρών λεόντων.

18. Η ΑΡΕΤΗ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ ΠΑΡΑ ΝΑ ΕΊΝΑΙ Η ΠΡΟΙΚΑ ΜΙΑΣ ΜΙΚΡΗΣ ΕΠΙΛΕΚΤΗΣ ΟΜΑΔΟΣ. Και στις δύο περιπτώσεις απαιτείται η ίδια ποσότητα αυτοκυριαρχίας και κινητήρια δύναμη είναι η καθαρή θέληση, όχι μία κάποια α ή β «ηθική». Η ελευθερία της πράξεως συμβαδίζει πάντοτε με την ελευθερία απέναντι σε κάτι. Πρέπει να επιθυμούμε πράγματα για τα οποία αισθανόμαστε τους εαυτούς μας ικανούς και να τα αποποιηθούν:«Μας επιτρέπεται να πράξουμε κάτι στο μέτρο που μπορούμε επίσης να μην το πράξουμε… μας επιτρέπεται να επιθυμούμε κάτι –και να το αποκτήσουμε- στο μέτρο που είμαστε ικανοί να τα αποχωρισθούμε» (Έβολα).

19. ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΙΣΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΝΑ ΑΦΥΠΝΙΣΟΥΜΕ. Η ζωή βρίσκει νόημα σε πράγματα που είναι μεγαλύτερα από αυτήν αλλά όχι πέρα από αυτήν. Αυτά που είναι μεγαλύτερα από την ζωή δεν εκφράζονται με λέξεις, ωστόσο γίνονται μερικές φορές αισθητά. Πρέπει να δίνουμε προβάδισμα στην ψυχή απέναντι στο πνεύμα, στην ζωή απέναντι στην σκέψη, στην εικόνα απέναντι στην αντίληψη.

20. ΝΑ ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΜΕ ΤΟΝ ΛΥΡΙΣΜΟ. Ο λυρισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ηθικός «κανόνας», υπό τον όρο να έχει τεθεί ως βασική σχέση της υπάρξεως, όχι ως η σχέση του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, αλλά ως η σχέση του ανθρώπου προς το Σύμπαν (αφού ο μόνος τρόπος για να φθάσει κανείς στους ανώτερους Κόσμους είναι να κτίζεται σε αναλογία προς αυτούς). Οι μεγάλοι ηγέτες είναι εκείνοι που χάρη σε αυτούς οι άνθρωποι μπορούν να σκέπτονται λυρικά για τους εαυτούς τους.

21. ΝΑ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΣΕ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΔΥΝΑΜΙΚΑ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΛΟΝΤΑ. Το να δεχόμαστε το παρόν με την ενθουσιώδη ανάταση της στιγμής είναι το να μπορούμε να απολαμβάνουμε συγχρόνως όλες τις στιγμές του. Παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι 3 προοπτικές τι ίδιο επίκαιρες, είναι τα παντοτινά δεδομένα της ιστορικής πορείας. Είναι όλα όσα παρουσιάζουν τα όσα ήδη έχουν συμβεί, κατά τον ίδιο τρόπο με εκείνα που πρόκειται να ξανασυμβούν.

22. ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ και αυτό ακόμα και αν η εποχή ή η εκάστοτε κοινωνία προσπαθούν να μας εμποδίσουν. Συνήθως μία κοινωνία παραφρονεί μέσα από δύο τρόπους: είτε με το να απαιτεί πάρα πολλά, είτε με το να μην προτείνει τίποτε. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους ανθρώπους.

23. ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ. Να αντέχουμε να ανήκουμε στην παράταξη του πολικού αστέρος, του άστρου που μένει στην θέση του στον ουράνιο θόλο ενώ όλα τα υπόλοιπα διαρκώς περιστρέφονται. “Στο κέντρο κάθε κινήσεως υπάρχει ηρεμία όπως στον άξονα του τροχού” (Γιούνκερ). Να καλλιεργούμε μέσα μας εκείνο που οι ποιοτικοί άνθρωποι ξέρουν να διατηρούν αμετακίνητο μέσα σε όλες τις καταστάσεις: το «παιγνίδι» του Κομφούκιου, το «πουρούσα» των Ινδών, την «humanitas» των Ρωμαίων, δηλαδή τον εσωτερικό πυρήνα του ανθρωπίνου όντος.

24. Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΟΥ ΑΠΟΓΟΝΟΥ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ, ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝΗΚΕΙ. Ο Ιησούς, ισχυριζόμενος ότι ο Ιωσήφ δεν ήταν πραγματικός πατέρας του, αλλά ότι ο ίδιος ήταν υιός τού ενός μοναδικού Θεού, ένας αδελφός των πάντων, εγκαινιάζει την διαδικασία απαρνήσεως των πατρίων. Για εμάς όμως, οι εξαφανισμένοι πρόγονοί μας δεν είναι ούτε πνευματικά νεκροί, ούτε περασμένοι οριστικά σε έναν άλλο κόσμο. Στέκουν δίπλα μας, ως ένα αόρατο αλλά θροϊζον πλήθος. Μας περιτριγυρίζουν όσο εμείς οι απόγονοί τους είμαστε άξιοι να τιμούμε την μνήμη τους. Αυτή είναι η αντίληψη που γέννησε στα αρχαία χρόνια την λατρεία των προγόνων, αλλά και το αυτονόητο καθήκον να τιμάται το όνομά τους.

25. ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΙΟΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΛΦΙΑ. Αδέλφια ανεξαρτήτως φυλής, χώρου και χρόνου.

Terrapapers

Πηγή : http://enallaktikidrasi.gr/

Ζίζεκ και Παναγιώταρος

Του Θανάση Καρτερού

Είπε ο Σλαβόι Ζίζεκ ότι θα βγάλει εισιτήριο χωρίς επιστροφή για τη Σιβηρία σε όποιον δεν υποστηρίξει ΣΥΡΙΖΑ. Και ο Τσίπρας, αντί να σηκωθεί να τον χαστουκίσει, το θεώρησε τόσο αστείο, ώστε όχι απλώς να χειροκροτήσει, αλλά και να γελάσει. Για να γίνει σαφές στον κόσμο όλο ότι η Κουμουνδούρου εμφορείται από σταλινικές αντιλήψεις και είναι έτοιμη να τις εφαρμόσει στην ελληνική πραγματικότητα αν ο Θεός και ο λαός το επιτρέψουν.

Και το χειρότερο είναι ότι το πράγμα θα περνούσε απαρατήρητο μεταξύ ασήμαντων ειδήσεων, όπως η προληπτική επιστράτευση των καθηγητών, τα αγγελτήρια για τις νέες φορολογικές δηλώσεις, τα στοιχεία για την ανεργία, το χαράτσι στα αγροτεμάχια, μερικές επιπλέον αυτοκτονίες, και άλλα παρόμοια, αν δεν υπήρχε η ευφυΐα και η ευαισθησία των επιτελείων προπαγάνδας της ΝΔ. Τα οποία τσάκωσαν τον Ζίζεκ με τα εισιτήρια στην τσέπη και έκαναν γνωστές στο πανελλήνιο τις σκοτεινές προθέσεις του Τσίπρα.

Δυστυχώς παραμένουν στην ανωνυμία οι εμπνευστές και συντάκτες των σχετικών ανακοινώσεων της Ν.Δ., οι οποίες και απεκάλυψαν τα ανατριχιαστικά σχέδια, αλλά και παρέθεσαν ένα μικρό μεν, μεστό δε, μάθημα προς τους αδαείς, τι σημαίνει Γκουλάγκ. Και παρά το γεγονός ότι η ανωνυμία αυτή είναι εξηγήσιμη, καθώς φυλάγουν οι άνθρωποι τα ρούχα τους μη βρεθούν στον κατάλογο με τα εισιτήρια του Ζίζεκ, παραμένει ωστόσο μια κάποια πίκρα. Διότι υπάρχουν στιγμές που αισθάνεται κανείς την ανάγκη να αποτίσει φόρο τιμής στην οξύτητα πνεύματος και φρονήματος ορισμένων ανθρώπων.

Πολύ περισσότερο που όταν ο ΣΥΡΙΖΑ απαντά στην ανακοίνωσή τους ότι η βλακεία και η γελοιότητα της Ν.Δ. δεν έχουν όρια, όχι μόνο αποδεικνύει ότι εμμένει στις βλοσυρές αντιλήψεις του, όχι μόνο δεν αποδοκιμάζει τα Γκουλάγκ απ' όπου κι αν προέρχονται, αλλά και διατυπώνει εμμέσως μια απειλή εναντίον της βλακείας - να την κηρύξει κατά κάποιο τρόπο εκτός νόμου. Και ανατριχιάζει δικαιολογημένα κάθε Κεδίκογλου στη σκέψη και μόνο ότι θα καταδικαστεί η Ν.Δ. να στερηθεί τη συμμαχία, την κοινή διαδρομή, τις κοινές αξίες της με τη βλακεία.

Από την άλλη όμως, δεν μπορεί να μη σκεφτείς ότι, εμμένοντας στις αρχές της βλακείας και της γελοιότητας, η προπαγάνδα της Ν.Δ. μπορεί και να προσδοκά κέρδη. Διότι οι βλάκες λέγεται ότι είναι ανίκητοι...

http://beta.avgi.gr/

Πεινασμένοι, Φάτε... Έντομα!

Του Ν. Μπογιόπουλου*

Το ακούσαμε κι αυτό! Η προτροπή του Παγκόσμιου Οργανισμού για τα Τρόφιμα και τη Γεωργία (FAO) προς τον παγκόσμιο πληθυσμό, και ειδικά προς εκείνο το κομμάτι του πληθυσμού που λιμοκτονεί, είναι... «φάτε έντομα»!

Σύμφωνα με την έκθεση που παρουσιάστηκε την περασμένη Δευτέρα, ο ΟΗΕ (υπό την αιγίδα του οποίου τελεί ο FAO) προτρέπει τους ανθρώπους να σιτίζονται με ακρίδες, με μυρμήγκια, ενδεχομένως και με κατσαρίδες...

Οι καλοί επιστήμονες, που προτείνουν το εν λόγω «μενού» (και που πολύ κακώς δεν σκέφτηκαν να συνοδεύσουν την παρουσίαση της έκθεσής τους με ένα γεύμα στο οποίο θα συμμετείχαν οι ίδιοι, τρώγοντας - οι ίδιοι και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι - τα εδέσματα που προτείνουν στους άλλους...), πέραν της θρεπτικότητας της «εντομοφαγίας» ανέλυσαν και το πόσο οικονομική είναι ως μέθοδος διατροφής...

«Λύθηκε», λοιπόν, και το πρόβλημα του υποσιτισμού στον κόσμο. Πώς; Οι πεινασμένοι θα τρώνε... έντομα.

Ωστόσο, πριν φτάσουμε να δούμε τι θα τρώνε οι πεινασμένοι, θα ήταν σκόπιμο να αναρωτηθούμε: Γιατί οι πεινασμένοι είναι πεινασμένοι; Γιατί 2 δισ. άνθρωποι σήμερα στον πλανήτη, υποσιτίζονται; Γιατί σχεδόν ένα δισεκατομμύριο λιμοκτονούν κανονικά;

Μήπως η αιτία είναι ότι τάχα υπάρχει έλλειψη τροφίμων; Μήπως το πρόβλημα έγκειται - μισό αιώνα και βάλε από τότε που ο άνθρωπος κατάφερε να φτάσει μέχρι το Φεγγάρι - στο γεγονός ότι η επιστήμη και η τεχνολογία της παραγωγής τροφίμων δεν μπορεί να παρακολουθήσει την αύξηση του πληθυσμού και να καλύψει τις ανάγκες του σε διατροφή;

Μήπως δεν φτάνουν τα τρόφιμα που παράγονται στον κόσμο και γι' αυτό πρέπει αντί για ψωμί να τρώμε... κουνούπια και σφήκες;

Η αλήθεια είναι (όπως μάλιστα το ομολογούσε ο ίδιος ο FAO με έκθεσή του ήδη από το 2004) ότι η γεωργική παραγωγή στον πλανήτη μπορεί, υπό τις παρούσες μάλιστα κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες, να θρέψει όχι μόνο τα 7 δισεκατομμύρια του παγκόσμιου πληθυσμού, αλλά 12 δισεκατομμύρια!

Η αλήθεια είναι ότι - παρά τις δυνατότητες που υπάρχουν να εξαλειφθεί η πείνα - μέσα σε αυτό το κοινωνικο-οικονομικό σύστημα, όπου τα τρόφιμα δεν είναι προϊόντα αλλά εμπορεύματα, που η διατροφή δεν αντιμετωπίζεται ως κοινωνική ανάγκη και ως δικαίωμα, αλλά ως πεδίο άντλησης καπιταλιστικού κέρδους, η πείνα όχι μόνο δεν αντιμετωπίζεται (παρά, επαναλαμβάνουμε, τη δυνατότητα να παραχθούν διπλάσια τρόφιμα από τις ανάγκες του πληθυσμού), αλλά τα μισά από τα τρόφιμα που παράγονται ετησίως στον κόσμο πετιούνται!

Σύμφωνα με την έρευνα «Global Food: Waste Not, Want Not», που παρουσιάστηκε πρόσφατα στη Βρετανία, ποσοστό μεταξύ του 30% και του 50% από τους 4 δισεκατομμύρια τόνους τροφίμων που παράγονται ετησίως στον κόσμο «δεν φτάνει ποτέ στο ανθρώπινο στομάχι», αλλά όπως εξήγησαν οι ερευνητές από το Ινστιτούτο Μηχανολόγων Μηχανικών («IMeche») καταλήγει στα σκουπίδια. Σύμφωνα με τον δρ. Τιμ Φοξ του «IMeche», «είναι συγκλονιστική η ποσότητα των τροφίμων που πάει χαμένη στον κόσμο. Τα τρόφιμα αυτά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να θρέψουν τον αυξανόμενο παγκόσμιο πολιτισμό και ιδιαίτερα αυτούς που πεινάνε».

Η αλήθεια είναι, όπως επιβεβαιώνουν όλες οι επιστημονικές έρευνες, ότι τα τελευταία 20 τουλάχιστον χρόνια, ο ήδη υφιστάμενος ρυθμός της παγκόσμιας παραγωγής τροφίμων αυξάνεται με ταχύτητα πολύ μεγαλύτερη από το ρυθμό αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού.

Είναι πάλι ο FAO (σ.σ.: αυτοί που μας λένε, δηλαδή, να τρώμε... έντομα) που διαπιστώνει ότι τα τρόφιμα που παράγονται σήμερα στον κόσμο είναι κατά 1,5 τουλάχιστον φορά περισσότερα απ' όσα θα ήταν απαραίτητα, για να καλυφθούν οι διατροφικές ανάγκες όλου του πληθυσμού της Γης.

Εντούτοις, ενώ ισχύουν όλα αυτά, δισεκατομμύρια άνθρωποι πεινούν. Είναι προφανές ότι δεν πεινούν, γιατί «δεν υπάρχουν» τρόφιμα. Τρόφιμα υπάρχουν και με το παραπάνω.

Τότε γιατί πεινούν;

Είναι εξίσου προφανές:

Πεινούν γιατί τους θερίζει η φτώχεια! Γιατί τους θερίζει η εκμετάλλευση! Γιατί ο διαρκής τους υποσιτισμός και οι επαναλαμβανόμενες επισιτιστικές κρίσεις δεν προκαλούνται, τελικά, επειδή δεν υπάρχουν τρόφιμα, αλλά γιατί τα τρόφιμα που υπάρχουν, δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν μπορούν να τα αγοράσουν. Και δεν μπορούν να τα αγοράσουν γιατί σε αυτό το σύστημα, και για όσο υπάρχει αυτό το σύστημα, που τα τρόφιμα είναι εμπορεύματα, που ανήκουν σε μονοπώλια και σε κεφαλαιοκράτες, για όσο υπάρχει το σύστημα που τον ασύλληπτο πλούτο που παράγουν οι άνθρωποι του μόχθου - πλούτος ικανός να ικανοποιήσει την ανάγκη όλων των ανθρώπων όχι μόνο για ποιοτική τροφή, αλλά και κάθε άλλη σύγχρονη ανάγκη - θα τον υπεξαιρούν, θα τον συσσωρεύουν και θα το λιμνάζουν στα θησαυροφυλάκιά τους οι κηφήνες του καπιταλισμού, για όσο αυτή η βαρβαρότητα και η αποκτήνωση συνεχίζεται, είναι πιο επικερδές για τα μονοπώλια ακόμα κι όταν δεν πουλάνε τα «εμπορεύματα - τρόφιμά τους», να τα πετάνε.

Είναι πιο επικερδές να αυξάνουν τις τιμές των τροφίμων ακόμα κι αν προκαλούν επισιτιστικές κρίσεις.

Είναι πιο επικερδές να κρατούν στην πείνα δισεκατομμύρια ανθρώπους, αφού οι τελευταίοι, ως θύματα της καπιταλιστικής σαπίλας αδυνατούν να μετατραπούν σε «καταναλωτές». Και είναι πιο επικερδές, για τα μονοπώλια και τους κεφαλαιοκράτες, γι' αυτά τα «παράσιτα» της κοινωνίας, να βάζουν μετά τους παρακεντέδες τους και τους οργανισμούς τους να υποδεικνύουν στους πεινασμένους να τρώνε... έντομα.

*Δημοσιεύθηκε στο «Ριζοσπάστη» το Σάββατο 18 Μάη 2013

Ο Αλέξης τρώει τις συνιστώσες για να γίνει πρωθυπουργός

Του Γ. Δελαστίκ

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει συνειδητοποιήσει πλήρως το θέμα: αποκλείεται να γίνει πρωθυπουργός, αν προηγουμένως δεν έχει καθυποτάξει πολιτικά και εξοντώσει πολιτικά τις συνιστώσες του κόμματός του! Μόνο αν είχε στόχο να εφορμήσει για τη δημοκρατική κατάληψη της εξουσίας ηγούμενος ενός ρωμαλέου λαϊκού κινήματος, μαχητικού και ριζοσπαστικού, δεν θα συνιστούσε εμπόδιο στα σχέδιά του η ύπαρξη των συνιστωσών οργανώσεων του κόμματός του. Τότε μάλιστα θα αποτελούσε ισχυρό πλεονέκτημα, όπως απέδειξαν άλλωστε και οι περυσινές εκλογικές αναμετρήσεις. Οι κατά πολύ αριστερότερες του ΣΥΝ συνιστώσες ήταν αυτές που του επέτρεψαν να συνδεθεί με την καλπάζουσα ριζοσπαστικοποίηση του ελληνικού λαού.

Ας μην ξεχνάμε ότι μέχρι να ιδρύσει τον ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέκος Αλαβάνος, ο ΣΥΝ ήταν απαξιωμένος στη συνείδηση όχι μόνο των Ελλήνων ψηφοφόρων εν γένει, αλλά πρωτίστως στη συνείδηση των αριστερών. Ηταν ένα «δεξιό» για τα αριστερά δεδομένα πολιτικό μόρφωμα που φυτοζωούσε γύρω στο 3% και σε κάθε εκλογές αγωνιούσε αν θα μπει ή όχι στη Βουλή. Ο ΣΥΝ είχε πάρει 2,94% στις εκλογές του 1993, είχε φτάσει στο 5,12% το 1996, είχε ξαναπροσγειωθεί ανώμαλα στο 3,2% το 2000 και είχε παραμείνει και το 2004 στο ίδιο ποσοστό με 3,26%. Μιζέρια δίχως τέλος. Από πολιτική σκοπιά, ο ΣΥΝ ήταν κάτι σαν τη σημερινή ΔΗΜΑΡ. Η δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε τα δεδομένα. Η αριστερότερη γραμμή του ΣΥΝ και η πλαγιοπόπηση από τα αριστερά του ΚΚΕ και μέσω των συνιστωσών όχι σε ζητήματα στρατηγικών θέσεων, όπου το ΚΚΕ πάντα παρέμεινε πιο αριστερό, αλλά σε ζητήματα κινήματος, άλλαξε τα δεδομένα. Αρχικά διασφάλισε με άνεση την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση (5,04% το 2007 και 4,6% το 2009) και στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ απογειώθηκε - 16,78% πέρυσι τον Μάιο και 29,89% τον Ιούνιο!

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπερέβη κατά πολύ ακόμη και τον θρύλο στις συνειδήσεις των αριστερών Ελλήνων του εκλογικού αποτελέσματος της ΕΔΑ πριν από μισόν αιώνα - το 24,42% της ΕΔΑ στις εκλογές του 1958. Στην πολιτική όμως τίποτα δεν παραμένει αναλλοίωτο. Μπορεί οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ να συνεισέφεραν ουσιωδώς στο 26,89% του Ιουνίου, αλλά πολιτικά το ποσοστό αυτό πιστώθηκε στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα. Αυτοί που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να δουν τον Τσίπρα πρωθυπουργό, δεν ενδιαφέρονται για το αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν συνιστώσες. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αυτό το έχει συνειδητοποιήσει πλήρως. Επιπροσθέτως, έχει κάνει μια στρατηγικής σημασίας επιλογή: να επιχειρήσει να αναρριχηθεί στην εξουσία όχι επικεφαλής κινήματος (το οποίον αυτή τη στιγμή ούτε υπάρχει αυθόρμητα ούτε όμως ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να κατεβάσει τον κόσμο στους δρόμους), αλλά με τη στήριξη ή έστω την ανοχή ενός τμήματος τουλάχιστον του κατεστημένου.

Αν όντως ισχύει στη ζωή αυτή η εκδοχή -γιατί ανεξάρτητα από τις προθέσεις του Τσίπρα μπορεί να συμβούν γεγονότα που να ανατρέψουν εκ νέου το πολιτικό σκηνικό- η εξόντωση των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί προϋπόθεση για να επιτραπεί η πρωθυπουργοποίηση του Αλέξη! Κυβέρνηση Τσίπρα με την ανοχή του συστήματος σημαίνει κυβερνητική πολιτική ηπιότερη φυσικά από αυτήν της συγκυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, αλλά οπωσδήποτε ριζικά αντίθετης από αυτήν που επαγγέλλεται μέχρι τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν στους κόλπους του συνεχίζουν να υπάρχουν οι δομημένες μικρές οργανώσεις των συνιστωσών και οι οργανωμένες τάσεις, τίποτα δεν εγγυάται τον απόλυτο έλεγχο της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ από τον πρόεδρό του. Πόσω μάλλον που οι υποτιθέμενοι κυβερνητικοί βουλευτές του δεν θα έχουν προλάβει να διαφθαρούν επαρκώς από την άσκηση της εξουσίας ώστε να προτάσσουν πάντα το προσωπικό πολιτικό τους συμφέρον, όπως κάνουν αυτοί της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, πράγμα που αποτελεί εγγύηση για το σύστημα.

Η επιχείρηση εξόντωσης των συνιστωσών όμως που ανέλαβε για προσωπικούς λόγους ο Αλέξης Τσίπρας αυτή την ώρα για να εξασφαλίσει την ανοχή του κατεστημένου στην ενδεχόμενη πρωθυπουργοποίησή του, συνιστά αποστολή υψηλού πολιτικού κινδύνου. Με δεδομένο ότι η Αριστερά ουδέποτε άσκησε στη χώρα μας κυβερνητική εξουσία, οι πολιτικές προσωπικότητες του χώρου αυτού αρκούνται στο να ηγούνται μικρών οργανώσεων και κινήσεων, όπως είναι οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ ή πλειάδα άλλων ομοειδών πολιτικών μορφωμάτων, παντελώς άγνωστων στο ευρύ κοινό. Δεν υπάρχει όμως τίποτα πιο επικίνδυνο ίσως στον κόσμο της Αριστεράς από την προσπάθεια αφαίρεσης αυτής της μικροεξουσίας! Η φθορά που θα υποστεί ο Αλ. Τσίπρας ενδέχεται να υπερβεί κατά πολύ αυτή που υπολόγιζε. Οψόμεθα.

Δημοσιεύθηκε την Τρίτη 21-05-2013 στην ΕΦΗΜΕΡΊΔΑ "ΕΘΝΟΣ"

Oι προστάτες των φοροφυγάδων

Των Κων/νου Δημουλά (Πάντειο Πανεπιστήμιο) και Βασίλη Κ. Φούσκα (Πανεπιστήμιο Richmond Λονδίνου)*

Ενώ ο κυπριακός λαός σηκώνει στις πλάτες του τη ληστρική και άνιση μεταχείριση που του επιφύλαξαν οι ηγεσίες της Ε.Ε. και των κρατών-μελών της, ενώ στην Ελλάδα η εξεταστική επιτροπή για τη λίστα Λαγκάρντ «συνεδριάζει και ερευνά» αντιμετωπίζοντας τη φοροδιαφυγή ως κάτι εξαιρετικό και σπάνιο που οφείλεται αποκλειστικά στις ενέργειες διεφθαρμένων πολιτικών και επιχειρηματιών και ενώ οι αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης γίνονται όνειρο απατηλό για εκατομμύρια πολίτες τής πιο αναπτυγμένης περιοχής του πλανήτη, η έγκυρη και εμπεριστατωμένη επιστημονική έρευνα καταδεικνύει ότι οι φορολογικοί παράδεισοι και οι κρυφές ή φανερές λίστες με φοροφυγάδες συνιστούν ίδιον χαρακτηριστικό του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού.

Από το εξαιρετικό βιβλίο των R. Palan, R.Murhy και Ch. Chivagneux για τους φορολογικούς παραδείσους (Tax Havens. How Globalization Really Works, Cornell University Press, 2010, σ.122-3) μαθαίνουμε ότι οι τραπεζικοί λογαριασμοί των φοροφυγάδων αποτελούν διαχρονικό φαινόμενο των αναπτυγμένων χωρών της Ευρώπης. Το παρακάτω χρονικό αποτελεί επαρκή μαρτυρία του παραπάνω επιχειρήματος:

«Στις 26 Οκτωβρίου του 1932, στις 4.10 το απόγευμα, ο επιθεωρητής της αστυνομίας του Παρισιού, Barthelet, εισβάλλει στο τοπικό παράρτημα της Εμπορικής Τράπεζας της Βασιλείας που βρίσκεται σε ένα όμορφο διαμέρισμα της μοντέρνας συνοικίας των Ηλυσίων Πεδίων (Champs-Elysées). Προς έκπληξή του βρίσκει μέσα στο διαμέρισμα ένα Γάλλο γερουσιαστή, 245.000 ελβετικά φράγκα σε μετρητά και δέκα (10) σημειωματάρια με τα ονόματα 2.000 Γάλλων επιφανών πολιτών. Αυτά τα σημειωματάρια αποκάλυψαν ότι Γάλλοι πολίτες χρησιμοποιούσαν τη συγκεκριμένη τράπεζα για να αποφύγουν να πληρώσουν φόρο εισοδήματος 20% για τις επενδύσεις τους στο εξωτερικό. Τα νέα αναφορικά με τα ονόματα στις λίστες διαδόθηκαν αστραπιαία. Ωστόσο ο υπουργός Εσωτερικών Camille Chautemps αρνείται να αποκαλύψει τα ονόματα ενώ ο υπουργός Οικονομικών Germain-Martin ισχυρίζεται ότι δεν κατέχει καμία λίστα.

Σ’ αυτή την ατμόσφαιρα ο βουλευτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος Fabien Albertin λαμβάνει τον λόγο στην εθνοσυνέλευση και με επικοινωνιακή δεινότητα αποκαλύπτει τα ονόματα των απατεώνων στα σημειωματάρια. Σ’ αυτά περιλαμβάνονται τρεις γερουσιαστές, μια ντουζίνα από στρατηγούς, δικαστές, δύο επίσκοποι, οι διευθυντές των κυριότερων γαλλικών εφημερίδων και μεγάλοι βιομήχανοι όπως οι αδελφοί Peugeot και ο ιδιοκτήτης της βιομηχανίας επίπλων Lévitan.

Οι παραπάνω, αξιοσέβαστοι κατά τ’ άλλα, Γάλλοι πολίτες είχαν εναποθέσει 2 δισ. γαλλικά φράγκα (περίπου 1,2 ευρώ σε σημερινές τιμές) στην Εμπορική Τράπεζα της Βασιλείας (Banque Commerciale de Bâle). Η συνολική απώλεια φορολογικών εσόδων για το γαλλικό κράτος υπολογίστηκε σε τέσσερα εκατομμύρια φράγκα τον χρόνο. Σύντομα ασκήθηκαν αγωγές σε τρεις μεγάλες ελβετικές τράπεζες και τα περιουσιακά τους στοιχεία δεσμεύτηκαν. Στις 10 Νοεμβρίου του 1932 οι γαλλικές Αρχές κλήτευσαν δύο μέλη του Συμβουλίου των Διευθυντών της Εμπορικής Τράπεζας της Βασιλείας και απαίτησαν να τους επιτραπεί η έρευνα των λογαριασμών Γάλλων πολιτών στην έδρα της τράπεζας στη Βασιλεία. Οι διευθυντές απέρριψαν το αίτημα και οδηγήθηκαν στη φυλακή για δύο μήνες.

Στις 21 Νοεμβρίου του 1932 οι Γάλλοι αξιωματούχοι ζήτησαν από την Ελβετία τη σύναψη μιας συμφωνίας αμοιβαίας βοήθειας, αλλά η κυβέρνηση της Ελβετίας απέρριψε το αίτημα. Η ζημιά ωστόσο είχε γίνει. Πολλοί πελάτες των ελβετικών Τραπεζών από το εξωτερικό απέσυραν τα χρήματά τους από τους λογαριασμούς τους στην Ελβετία. Οι ελβετικές εφημερίδες άρχισαν να ανησυχούν για τις επιπτώσεις που θα είχε η μαζική φυγή καταθέσεων από την πολιορκούμενη τραπεζική βιομηχανία τους. Η Εμπορική Τράπεζα της Βασιλείας αναγκάστηκε να αποπληρώσει μεγάλα χρηματικά ποσά ενώ η Εκπτωτική Τράπεζα της Γενεύης (Discount Bank of Geneva) δεν κατάφερε να επιβιώσει. Η κοινότητα των ελβετικών τραπεζών συνειδητοποίησε ότι ένα ανάλογο σκάνδαλο θα μπορούσε να τις καταστρέψει ολοκληρωτικά. Σ’ αυτό το πλαίσιο επιβλήθηκαν αυστηρότεροι νόμοι για το τραπεζικό απόρρητο. Πολλά χρόνια μετά, μια ανάλογη επίθεση των ΗΠΑ προς τις τράπεζες των νησιών Κέιμαν (Cayman Islands) οδήγησε επίσης σε αυστηρότερη νομοθεσία για το τραπεζικό απόρρητο».

Ετσι το άρθρο 273 του ελβετικού Ποινικού Κώδικα προβλέπει ότι όποιος ερευνά εμπορικά μυστικά με σκοπό να τα καταστήσει προσβάσιμα σε ξένες κυβερνήσεις ή επιχειρήσεις ή ξένες οργανώσεις ή τους φορείς αυτών και όποιος κάνει αυτά τα μυστικά προσβάσιμα σε ξένες κυβερνήσεις ή επιχειρήσεις ή ξένες οργανώσεις ή τους φορείς αυτών, τιμωρείται με φυλάκιση.

Διαπιστώνουμε δηλαδή ότι ο κίνδυνος αποκάλυψης και τιμωρίας των μεγάλων φοροφυγάδων οδηγεί στην αδιαφάνεια και την ολιγαρχική διοίκηση των τραπεζών. Ηδη στην Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα το σύστημα διοίκησης και λήψης των αποφάσεων είναι ολιγαρχικό. Θα επιτρέψουν οι λαοί της Ευρώπης και τα δημοκρατικά κινήματα να συμβεί κάτι ανάλογο και με την επιχειρούμενη τραπεζική ένωση ή θα αντιδράσουν δυναμικά ανατρέποντας το ολιγαρχικό καθεστώς που ασκεί τη διακυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Ευελπιστούμε ότι τα ριζοσπαστικά πολιτικά κόμματα εργάζονται για το δεύτερο παρεμποδίζοντας την επέκταση των μνημονιακών πολιτικών και ακυρώνοντάς τες όπου ήδη έχουν επιβληθεί.

……………………………………………………….

*Ο Κων/νος Δημουλάς (Πάντειο Πανεπιστήμιο) και ο Βασίλης Κ. Φούσκας (Πανεπιστήμιο Richmond Λονδίνου) είναι πανεπιστημιακοί και το βιβλίο τους για την ελληνική οικονομική κρίση θα εκδοθεί από τον εκδοτικό οίκο Palgrave-Macmillan τον Μάιο.

http://www.efsyn.gr/

Η εφορία θα κρατάει το εφάπαξ για χρέη προς το Δημόσιο

Σοκ περιμένει χιλιάδες οφειλέτες του ελληνικού δημοσίου, καθώς η εφορία θα έχει πλέον το δικαίωμα να παρακρατά έως και το 50% του βοηθήματος ακόμη και εάν έχουν υπαχθεί σε ρύθμιση ή έχουν προχωρήσει σε διακανονισμό.

Συγκεκριμένα σύμφωνα με το «Έθνος», οι Εφορίες μετά από εντολή του υπουργείου Οικονομικών θα μπορούν να παρακρατήσουν ακόμα και το σύνολο της οφειλής. Πιο απλά οι υπάλληλοι είναι υποχρεωμένοι να εκδίδουν διαταγή πληρωμής προς τον ασφαλιστικό φορέα για παρακράτηση ολόκληρης της οφειλής για βοήθημα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι χιλιάδες οφειλέτες καθίστανται πλέον δέσμιοι των οφειλών τους. Παρά το γεγονός ότι πολλές από τις οφειλές έχουν δημιουργηθεί εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και των σκληρών οικονομικών μέτρων. Οι οφειλέτες θα δουν τα ειδοποιητήρια-κατασχετήρια προς τα ασφαλιστικά ταμεία για δικαιούχους του εφάπαξ να πέφτουν βροχή.

Να σημειωθεί ότι οι προειδοποιήσεις προς τους οφειλέτες έχουν ήδη ξεκινήσει, μέσω αποστολής email. Συγκεκριμένα το ηλεκτρονικό μήνυμα ενημέρωνε τον φορολογούμενο για τις κυρώσεις, οι οποίες ήταν:

Προσαύξηση 1% για κάθε μήνα καθυστέρησης
Τη μη χορήγηση Αποδεικτικού Φορολογικής Ενημερότητας
Τη λήψη αναγκαστικών και λοιπών μέτρων (κατάσχεση μισθού, ακινήτων).

http://www.koutipandoras.gr

Να σταματήσει άμεσα η ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα

Του Κρίτωνα Αρσένη

Δηλώσεις για την αφιερωμένη φέτος στο νερό Παγκόσμια Ημέρα Βιοποικιλότητας 22/5/13

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιοποικιλότητας που φέτος είναι αφιερωμένη στο νερό, ο ευρωβουλευτής Κρίτων Αρσένης δήλωσε:

"Το νερό είναι δημόσιο αγαθό και η ελεύθερη πρόσβαση σε αυτό αποτελεί δικαίωμα για κάθε πολίτη. Έχει αποδειχθεί ότι η ιδιωτικοποίηση αυξάνει το κόστος για τους πολίτες και μειώνει την ποιότητα του νερού. Η ιδιωτικοποίηση του νερού στη
Βρετανία από τη Θάτσερ έφερε δραματικές επιπτώσεις για τους πολίτες αυξάνοντας το κόστος κατά 50% τα πρώτα 4 χρόνια, τριπλασιάζοντας τις διακοπές παροχής σε νοικοκυριά που δεν μπορούσαν να πληρώσουν, μειώνοντας την ποιότητα, αυξάνοντας τα κρούσματα δυσεντερίας και οδηγώντας σε αλλεπάλληλες παραβιάσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας.

Πάνω από 1.5 εκατομμύριο Ευρωπαίοι πολίτες υπέγραψαν ήδη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού. Αυτή είναι η πρώτη "Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών" που έχει καταφέρει να πληροί όλες τις τυπικές προϋποθέσεις ( πάνω από 1 εκατ. υπογραφές πανευρωπαϊκά με υψηλή συμμετοχή σε πάνω από 7 χώρες). Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή βάση της συνθήκης της Λισσαβόνας θα πρέπει τώρα να απαντήσει στο αίτημα των πολιτών προτείνοντας σχετική νομοθεσία.

“Καλώ την κυβέρνηση να σταματήσει άμεσα τις διαδικασίες ιδιωτικοποίησης του νερού. Καλώ τους Δήμους να προχωρήσουν στη διενέργεια τοπικών δημοψηφισμάτων για να αποφασίσουν οι πολίτες για το νερό τους. Καλώ τους συμπολίτες μας να υποστηρίξουν μαζικά την πανευρωπαϊκή εκστρατεία συλλογής υπογραφών ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού

http://www.right2water.eu/el