ΡΕΝΑ ΔΟΥΡΟΥ: Δεν είμαστε όλοι το ίδιο

Η υποψήφια περιφερειάρχης Αττική μιλά στην “Εποχή” για τα προβλήματα της περιφέρειας, αναπτύσσει τις θέσεις της για τα ζητήματα του παράκτιου μετώπου και των λιμανιών και εξηγεί ότι: “οι πολιτικές του μνημονίου αντιπαλεύονται με πρόγραμμα και προτάσεις.” Τέλος, αξιολογεί αρνητικά τον νυν περιφερειάρχη, Γιάννη Σγουρό υπενθυμίζοντας ότι δεν ύψωσε ποτέ τη φωνή του κατά των μνημονιακών πολιτικών.

Tη συνέντευξη πήρε ο Αδάμος Ζαχαριάδης

Έγι­νε με­γά­λη προ­ερ­γα­σία προ­κει­μέ­νου να κα­τα­λή­ξουν τα κόμ­μα­τα στους υ­πο­ψή­φιους για την Πε­ρι­φέ­ρεια Αττι­κής. Αυ­τό υ­πο­δη­λώ­νει και την ση­μα­σία που α­πο­δί­δουν στην συ­γκε­κρι­μέ­νη ε­κλο­γι­κή α­να­μέ­τρη­ση. Για ποιο λό­γο η Πε­ρι­φέ­ρεια Αττι­κής έ­χει τό­σο με­γά­λη ση­μα­σία;
Η Πε­ρι­φέ­ρεια Αττι­κής έ­χει τό­ση ση­μα­σία για­τί, πέ­ραν του ό­τι ε­δώ κα­τοι­κεί το 35% του συ­νο­λι­κού πλη­θυ­σμού, η κοι­νω­νι­κή της δια­στρω­μά­τω­ση α­ντα­να­κλά ε­κεί­νη της χώ­ρας. Εί­ναι δη­λα­δή μια μι­κρο­γρα­φία της χώ­ρας και των προ­βλη­μά­των της. Η α­νερ­γία π.χ. στην Πε­ρι­φέ­ρεια Αττι­κής πή­γε α­πό 11% το 2010 στο 28.5% το 2013. Πέ­ραν αυ­τών, οι ε­ξου­σίες και οι αρ­μο­διό­τη­τές της εί­ναι τέ­τοιες που της δί­νουν τη δυ­να­τό­τη­τα πολ­λα­πλών πα­ρεμ­βά­σεων, για πα­ρά­δειγ­μα σε ε­πί­πε­δο κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής, ό­που μπο­ρούν να γί­νουν πολ­λά. Ει­δι­κά τού­τη την πε­ρίο­δο της αν­θρω­πι­στι­κής κρί­σης που ζει η χώ­ρα μας ε­ξαι­τίας των πο­λι­τι­κών λι­τό­τη­τας.

Ο κ. Σγου­ρός θεω­ρεί­ται έ­νας ε­πι­τυ­χη­μέ­νος αυ­το­διοι­κη­τι­κός πο­λι­τι­κός. Πρό­σφα­τα μά­λι­στα α­να­κοί­νω­σε έ­να πλεό­να­σμα της τά­ξης των 314 εκ. ευ­ρώ. Άλλοι πά­λι τον κα­τη­γο­ρούν ό­τι έ­χει δη­μιουρ­γή­σει σχέ­σεις δια­σύν­δε­σης με διά­φο­ρους δη­μάρ­χους οι ο­ποίοι τώ­ρα σπεύ­δουν να τον στη­ρί­ξουν τώ­ρα. Ποια εί­ναι η δι­κή σας ά­πο­ψη;
Το θέ­μα δεν εί­ναι πο­σο­τι­κό αλ­λά ποιο­τι­κό. Θέ­λω να πω ό­τι α­ριθ­μη­τι­κά τα 314 ε­κα­τομ­μύ­ρια ευ­ρώ δεν λέ­νε και πολ­λά πράγ­μα­τα. Το θέ­μα εί­ναι το που ε­πεν­δύο­νται τα χρή­μα­τα αυ­τά. Πη­γαί­νουν σε ε­νέρ­γειες κα­τά της α­νερ­γίας, της φτώ­χειας, του κοι­νω­νι­κού α­πο­κλει­σμού; Η μέ­χρι σή­με­ρα πο­ρεία τη διοί­κη­σης της Πε­ρι­φέ­ρειας ό­πως α­πο­τυ­πώ­νε­ται λό­γου χά­ρη στον προϋπο­λο­γι­σμό, δεν δεί­χνουν κά­τι τέ­τοιο. Σε ό,τι α­φο­ρά τις σχέ­σεις με τους δη­μάρ­χους, νο­μί­ζω ό­τι οι πρό­σφα­τες δη­λώ­σεις υ­πο­στή­ρι­ξης δη­μάρ­χων στο πρό­σω­πο του νυν πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, μι­λούν α­πό μό­νες τους. Με την έν­νοια ό­τι α­πο­σκο­πούν στο να «σβή­σουν» την κομ­μα­τι­κή κα­τα­γω­γή του για να εμ­φα­νι­στεί ως «α­κομ­μά­τι­στος». Όμως ο κ. Σγου­ρός εί­ναι ΠΑ­ΣΟ­Κ, και κα­τά τα 3.5 χρό­νια της θη­τείας του ευ­θυ­γραμ­μί­στη­κε με τις κε­ντρι­κές μνη­μο­νια­κές πο­λι­τι­κές της κυ­βέρ­νη­σης. Δεν ύ­ψω­σε πο­τέ τη φω­νή του ε­να­ντίον τους. Αυ­τά εί­ναι γε­γο­νό­τα και δεν αλ­λά­ζουν, ό­σα ε­πι­κοι­νω­νια­κά τρικ κι αν ε­πι­χει­ρη­θούν.

Σας προ­βλη­μα­τί­ζει το γε­γο­νός ό­τι πολ­λές α­πό τις αρ­μο­διό­τη­τες της Πε­ρι­φέ­ρειας σχε­τί­ζο­νται με με­γά­λα ε­πι­χει­ρη­μα­τι­κά και οι­κο­νο­μι­κά συμ­φέ­ρο­ντα; Ανα­φέ­ρο­μαι για πα­ρά­δειγ­μα στην δια­χεί­ρι­ση α­πορ­ρι­μά­των και βέ­βαια στο πα­ρά­κτιο μέ­τω­πο.
Πρό­κει­ται για δύο θέ­μα­τα – αιχ­μές, κα­θο­ρι­στι­κής ση­μα­σίας για την ποιό­τη­τα ζωής στο Λε­κα­νο­πέ­διο. Και βέ­βαια κά­θε άλ­λο πα­ρά τυ­χαίο εί­ναι το γε­γο­νός ό­τι και στα δύο, ό­πως και στο θέ­μα των διο­δίων, ε­μπλέ­κο­νται ερ­γο­λα­βι­κά συμ­φέ­ρο­ντα. Συμ­φέ­ρο­ντα που δια­τη­ρούν προ­νο­μια­κές σχέ­σεις με την ε­ξου­σία, προ­κει­μέ­νου να δια­σφα­λί­ζουν τα κέρ­δη τους σε βά­ρος ό­μως του δη­μό­σιου συμ­φέ­ρο­ντος και των κοι­νω­νι­κών α­να­γκών. Για πα­ρά­δειγ­μα, σε ό,τι α­φο­ρά τη δια­χεί­ρι­ση των α­πορ­ριμ­μά­των, ε­πι­λέ­γο­νται συ­στη­μα­τι­κά φα­ραω­νι­κές λύ­σεις τε­ρά­στιων ε­γκα­τα­στά­σεων που ε­πι­βα­ρύ­νουν το πε­ρι­βάλ­λον και την τσέ­πη των πο­λι­τών. Το μή­νυ­μα που στέλ­νου­με εί­ναι ό­τι η ι­διω­τι­κή πρω­το­βου­λία μπο­ρεί και πρέ­πει να έ­χει θέ­ση στην πα­ρα­γω­γι­κή α­να­συ­γκρό­τη­ση που υ­πο­στη­ρί­ζου­με, με τρεις προϋπο­θέ­σεις: τον σε­βα­σμό των φο­ρο­λο­γι­κών υ­πο­χρεώ­σεων, των ερ­γα­σια­κών σχέ­σεων και του πε­ρι­βάλ­λο­ντος.

Ελληνικό ή λιμάνια, ενδεικτικά της κυβερνητικής νοοτροπίας

Αυ­τή τη βδο­μά­δα βρέ­θη­καν στην ε­πι­και­ρό­τη­τα η πώ­λη­ση του λι­μα­νιού Πει­ραιά και η α­νά­πλα­ση του Ελλη­νι­κού. Ποιες εί­ναι οι δι­κές σας θέ­σεις και προ­τά­σεις σε αυ­τά τα δύο ζη­τή­μα­τα;
Σε ό,τι α­φο­ρά στο Ελλη­νι­κό και τον Άγιο Κο­σμά, οι α­πο­φά­σεις του ΤΑΙ­ΠΕ­Δ, με ό­ρους πλή­ρους α­δια­φά­νειας, τα ο­δη­γούν σε μια τσι­με­ντο-α­νά­πλα­ση, με τε­ρά­στιο κό­στος για το Δη­μό­σιο, που εκ­χω­ρεί υ­πο­δο­μές και ε­πι­πλέ­ον, κα­λεί­ται να πλη­ρώ­σει πε­ρί­που 2 δις για τα λε­γό­με­να νέα συ­νο­δά έρ­γα, δη­λα­δή την κα­τα­σκευή δι­κτύων, σταθ­μών ε­νέρ­γειας, την υ­πο­γειο­ποίη­ση της λεω­φό­ρου Πο­σει­δώ­νος. Στον α­ντί­πο­δα αυ­τών των σχε­δίων, κι­νή­μα­τα πο­λι­τών, φο­ρείς, οι ό­μο­ροι δή­μοι στη­ρί­ζου­με την λύ­ση του Μη­τρο­πο­λι­τι­κού πάρ­κου υ­ψη­λού και χα­μη­λού πρα­σί­νου, δη­μό­σιου, εύ­κο­λης πρό­σβα­σης, με χρή­σεις που σχε­τί­ζο­νται με τον α­θλη­τι­σμό, τον πο­λι­τι­σμό, την εκ­παί­δευ­ση, την α­να­ψυ­χή, κ.α.. Έναν ι­σχυ­ρό πό­λο έλ­ξης α­θη­ναίων αλ­λά και του­ρι­στών, ο ο­ποίος θα δη­μιουρ­γή­σει και α­πα­σχό­λη­ση. Εί­ναι μια α­να­γκαία, ε­φι­κτή και φθη­νή λύ­ση. Σε ό,τι α­φο­ρά στην πώ­λη­ση του κερ­δο­φό­ρου ΟΛ­Π, αυ­τή δεν πρέ­πει να υ­λο­ποιη­θεί κα­θώς ε­νέ­χει κιν­δύ­νους για την ά­μυ­να και τη συ­νο­χή της χώ­ρα, εί­ναι κοι­νω­νι­κά ε­πι­ζή­μια και οι­κο­νο­μι­κά κα­τα­στρο­φι­κή για τους ερ­γα­ζό­με­νους, τους πο­λί­τες, το δη­μό­σιο. Πο­λί­τες, ερ­γα­ζό­με­νοι, φο­ρείς πρέ­πει να υ­ψώ­σου­με έ­να τεί­χος προ­στα­σίας γύ­ρω α­πό το λι­μά­νι του Πει­ραιά, για­τί η δια­τή­ρη­ση του δη­μό­σιου χα­ρα­κτή­ρα του εί­ναι ζω­τι­κής ση­μα­σίας για τον τό­πο.
Και τα δύο θέ­μα­τα εί­ναι εν­δει­κτι­κά της φι­λο­σο­φίας της κυ­βέρ­νη­σης: πρό­κει­ται για σχε­δόν ά­νευ ό­ρων εκ­χω­ρή­σεις δη­μό­σιας πε­ριου­σίας και υ­πο­δο­μών, που ου­σια­στι­κά υ­πο­νο­μεύουν το μέλ­λον της χώ­ρας, στε­ρώ­ντας α­πό τις μελ­λο­ντι­κές κυ­βερ­νή­σεις ερ­γα­λεία ά­σκη­σης οι­κο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής, με έμ­φα­ση στην α­νά­πτυ­ξη, τη δη­μιουρ­γία θέ­σεων ερ­γα­σίας, την αλ­λη­λεγ­γύη.

Η Αττι­κή εί­ναι μια πε­ριο­χή με 30% α­νερ­γία. Πως αυ­τό α­φο­ρά μία υ­πο­ψή­φιο της Αρι­στε­ράς;
Αν σκε­φθεί κα­νείς ό­τι η α­νερ­γία μέ­σα σε διά­στη­μα τριών ε­τών, τρι­πλα­σιά­στη­κε, αγ­γί­ζο­ντας αυ­τό το πο­σο­στό, μπο­ρεί να α­ντι­λη­φθεί το εύ­ρος και την πολ­λα­πλό­τη­τα των συ­νε­πειών. Αυ­τή τη στιγ­μή οι κά­τοι­κοι του Λε­κα­νο­πε­δίου πλήτ­το­νται α­πό την α­νερ­γία, ι­διαί­τε­ρα οι νέ­οι, οι γυ­ναί­κες. Πλήτ­το­νται ε­πί­σης α­πό τα χι­λιά­δες λου­κέ­τα μι­κρο­με­σαίων ε­πι­χει­ρή­σεων. Πλήτ­το­νται α­πό την υ­πο­βάθ­μι­ση της ποιό­τη­τας ζωής. Και το χει­ρό­τε­ρο εί­ναι ό­τι αυ­τό το σπι­ράλ της ε­σω­τε­ρι­κής υ­πο­τί­μη­σης λό­γω των υ­φε­σια­κών πο­λι­τι­κών συ­νε­χί­ζε­ται. Εκεί­νο που χρειά­ζε­ται ά­με­σα εί­ναι να μπει έ­να τέ­λος σε αυ­τή την κα­θο­δι­κή πο­ρεία. Κά­τι που μπο­ρεί να γί­νει μό­νο με μια νέα κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς. Ωστό­σο, έ­νας θε­σμός τό­σο ση­μα­ντι­κός ό­σο η Πε­ρι­φέ­ρεια Αττι­κής μπο­ρεί να συμ­βάλ­λει, π.χ. μέ­σω των ευ­ρω­παϊκών προ­γραμ­μά­των, του Ε­ΣΠΑ, στην κα­τα­πο­λέ­μη­ση ο­ρι­σμέ­νων α­πό τις πιο σο­βα­ρές συ­νέ­πειες της α­νερ­γίας, τον κοι­νω­νι­κό α­πο­κλει­σμό και την πε­ρι­θω­ριο­ποίη­ση.

Οι «τεχνοκρατικές» επιλογές είναι επικίνδυνες

Πώς θα ε­πι­λε­γούν οι υ­πο­ψή­φιοι α­ντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χες και οι πε­ρι­φε­ρεια­κοί σύμ­βου­λοι της πα­ρά­τα­ξής σας;
Ο στό­χος μας εί­ναι η δη­μιουρ­γία ε­νός ό­σο το δυ­να­τόν ευ­ρύ­τε­ρου ψη­φο­δελ­τίου, για­τί δεν έ­χου­με τί­πο­τε να χω­ρί­σου­με με έ­ναν συ­ντα­ξιού­χο ή έ­ναν ά­νερ­γο νέο, που ε­ξα­πα­τή­θη­καν τον Ιού­νιο του 2012 α­πό τις υ­πο­σχέ­σεις του κ. Σα­μα­ρά πε­ρί ε­πα­να­δια­πραγ­μά­τευ­σης, και που σή­με­ρα για πα­ρά­δειγ­μα δεν έ­χουν να πλη­ρώ­σουν το ρεύ­μα ή το δά­νειό τους και δυ­σκο­λεύο­νται να τα βγά­λουν πέ­ρα. Αυ­τοί οι άν­θρω­ποι έ­χουν θέ­ση στο ψη­φο­δέλ­τιό μας. Μα­ζί με ε­νερ­γούς πο­λί­τες, εκ­προ­σώ­πους κι­νη­μά­των, φο­ρέων, άν­θρω­ποι α­πό ό­λους τους ε­παγ­γελ­μα­τι­κούς και κοι­νω­νι­κούς χώ­ρους. Άνθρω­ποι που εν­δια­φέ­ρο­νται να αλ­λά­ξουν τα πράγ­μα­τα. Όχι ε­παγ­γελ­μα­τίες της πο­λι­τι­κής ή «α­κομ­μά­τι­στοι» τε­χνο­κρά­τες υ­πο­ψή­φιοι που λει­τουρ­γούν ως Δού­ρειοι ίπ­ποι του μνη­μο­νίου. Για­τί πα­ρά τα ό­σα υ­πο­στη­ρί­ζο­νται, το μνη­μό­νιο εί­ναι ε­δώ. Και οι συ­νέ­πειές του ε­πί­σης. Και αυ­τές δεν α­ντι­πα­λεύο­νται με ια­χές και κραυ­γές, ό­πως ό­ψι­μα βλέ­που­με ό­τι γί­νε­ται και μά­λι­στα με ύ­που­λο και ε­πι­κίν­δυ­νο τρό­πο, με α­πο­τέ­λε­σμα έ­να κομ­μά­τι της κοι­νω­νίας να στρέ­φε­ται προς το νε­ο­να­ζι­στι­κό μόρ­φω­μα. Οι πο­λι­τι­κές του μνη­μο­νίου α­ντι­πα­λεύο­νται με πρό­γραμ­μα και προ­τά­σεις. Και σε αυ­τή την προ­σπά­θεια μπο­ρεί να συμ­βάλ­λει κα­θο­ρι­στι­κά η το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση με αν­θρώ­πους που την α­ντι­με­τω­πί­ζουν ως πο­λι­τι­κό ερ­γα­λείο. Για­τί οι α­πό­ψεις που πα­ρου­σιά­ζουν την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση ως μη­χα­νι­σμούς με ου­δέ­τε­ρες, τε­χνο­κρα­τι­κές τε­χνι­κές εί­ναι ά­κρως ε­πι­κίν­δυ­νες για τη Δη­μο­κρα­τία. Για­τί τεί­νουν να ε­μπε­δώ­σουν στην κοι­νω­νία μια α­ντι­πο­λι­τι­κή ά­πο­ψη, του εί­δους «ό­λοι το ί­διο εί­ναι». Ε, λοι­πόν δεν εί­μα­στε ό­λοι το ί­διο!


http://epohi.gr/

"Να συστηθούμε στην κοινωνία"

Του Σπύρου Τζόκα*

Συμβαίνει κάποιες φορές και αυτό: ενώ στο γήπεδο παίζεται καλή μπάλα, στην εξέδρα κάποιοι μπαχαλάκηδες αναστατώνουν το γήπεδο και η προσοχή στρέφεται σ’ αυτούς και όχι στο παιχνίδι. Και το ρητορικό ερώτημα τότε είναι: Συμφέρει την ομάδα αυτή η κατάσταση; Προφανώς και όχι. Εκτός αν είναι υποκινούμενοι από τη διοίκηση. Ας κάνουμε τώρα προβολή αυτής της εικόνας σε ένα πιο σοβαρό τοπίο, στο πολιτικό και συγκεκριμένα στον ΣΥΡΙΖΑ. Συμφέρει κάποιοι «μπαχαλάκηδες» να αναστατώνουν το κόμμα; Στην αυτοδιοίκηση αναφέρομαι. Οχι σαν κάτι ιδιαίτερο ή μοναδικό, αλλά σαν παράδειγμα για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε, καθώς τώρα είναι και στα πάνω της λόγω των επικείμενων αυτοδιοικητικών εκλογών.

Στην αυτοδιοίκηση που ομολογουμένως λειτουργούσε συλλογικά, δημοκρατικά και με έμπνευση, παράγοντας προγραμματικό λόγο με άψογες διαδικασίες, που επικροτήθηκε ομόφωνα από την Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος. Αυτά μέσα στο γήπεδο… Η εξέδρα όμως έστρεψε την προσοχή αλλού. Το ελάχιστο, κάποιοι ατυχείς χειρισμοί δηλαδή, σκέπασε το μείζον, την ιδεολογική μας ηγεμονία στον χώρο της Αυτοδιοίκησης.

Νομίζω ότι πρέπει να συστηθούμε και πάλι στην κοινωνία. Αλλά πώς; Το γνωρίζουμε το μπόι μας; Παράγουμε πρωτότυπο και ελκυστικό πολιτικό λόγο; Δουλεύουμε συλλογικά και με ανιδιοτέλεια; Σεβόμαστε τους συντρόφους μας; Η ταπεινή μου γνώμη, σύμφωνα με την ορολογία του συρμού, είναι ότι είμαστε κάτι παραπάνω από αυτό που φαίνεται στην κοινωνία. Γιατί το λέω αυτό; Δεν έχουμε συστηθεί κανονικά σε αυτήν… παραμένουμε δέσμιοι του ρομαντικού, πέτρινου κατ’ άλλους, παρελθόντος, με συστολές, αλληλοαναιρέσεις και συμπλέγματα και, πρόσφατα, με συμπεριφορές που δεν συνάδουν με το αξιακό φορτίο της Αριστεράς.

Και εξηγούμαι: Επαίρεται για παράδειγμα στις ανούσιες αυτές συζητήσεις στα Μίντια ο μνημονιακός κυβερνητικός τάδε ότι εμείς θέλουμε αυτοδιοίκηση ανεξάρτητη, ακηδεμόνευτη, χωρίς χρίσματα και άλλες τέτοιες μπουρδολογίες και κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ ότι ορίζει από τα γραφεία τους υποψήφιους περιφερειάρχες και δημάρχους. Στην ανείπωτη και ανιστόρητη αυτή θρασύτητα μπορεί κάποιος να αντιδράσει με δύο τρόπους. Ο ένας είναι η απόλυτη περιφρόνηση του τύπου… «έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε» ή «κοίτα ποιος μιλάει» και ο δεύτερος να απαντήσει στην ουσία του θέματος και να πει όλα αυτά που συμβαίνουν χρόνια στον χώρο αυτόν της Αριστεράς και θεωρούνται απλησίαστες πολυτέλειες για τους πολιτικούς χώρους αυτών.

Ναι, όλα αυτά που γνωρίζουμε καλά, αλλά δεν τα συνομολογούμε. Αυτό σε γενικές γραμμές που ακόμα πιστεύουμε και πράττουμε: την υιοθέτηση, δηλαδή, της συμμετοχικής, κινηματικής εκδοχής της αντιπροσώπευσης και την απόρριψη της σχετικής αυτονομίας του κεντρικού πολιτικού. Μήπως δεν εφαρμόζεται αυτό εδώ και χρόνια στις αυτοδιοικητικές αλλά και στις άλλες εκλογές; Τα μέλη του κόμματος, αλλά και ανένταχτοι πολίτες δεν αποφασίζουν εδώ και χρόνια για τους υποψηφίους μας; Με εσωτερικό δημοψήφισμα δεν επιλέγονται οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές μας;

Δεν θέλω να προχωρήσω σε πλείστα όσα παραδείγματα, τα οποία είναι μακράν της κουλτούρας των άλλων πολιτικών χώρων και γι’ αυτό είμαστε περήφανοι. Δεν ισχυρίζομαι ότι όλα είναι σωστά. Αυτό θα ήταν ύβρις, αλλά όχι να επαίρονται αυτοί που ούτε καν γνωρίζουν τέτοιες διαδικασίες.

Να επαίρονται αυτοί που μηχανεύονται τρόπους να αιφνιδιάσουν τον αντίπαλο. Από αιφνιδιασμό σε αιφνιδιασμό… από μεθόδευση σε μεθόδευση. Με νομοθετική ρύθμιση αλλάζουν τις ημερομηνίες των εκλογών, για να συμπέσει ο β΄ και όχι ο α΄ γύρος των αυτοδιοικητικών εκλογών με τις ευρωεκλογές στις 25 Μαΐου, αλλάζουν και τη διαδικασία των ευρωεκλογών καθιερώνοντας τη σταυροδοσία. Ολα αυτά 100 μέρες πριν από τις ευρωεκλογές και χωρίς να έχει προηγηθεί οποιοσδήποτε διάλογος στα κόμματά τους, στο Κοινοβούλιο, πόσο μάλλον και έξω από εκεί.

Για να απαντήσει, όμως, κάποιος σ’ αυτά πρέπει να γνωρίζει, ώστε να υπερβεί τα εσκαμμένα και τα γενικόλογα και να στριμώξει τον αυθάδη στην ουσία του θέματος. Και, δυστυχώς, κάπου σ’ αυτό μπλοκάρουμε. Δεν έχουμε καν μπει στον κόπο να διατάξουμε τις δυνάμεις μας, οι οποίες είναι ισχυρές. Δεν αξιοποιούμε τον κόσμο μας και πέφτουμε στην παγίδα του φαίνεσθαι και του παραγοντισμού… Και εδώ υπάρχουν αρκετά παραδείγματα. Μερικές φορές προχωρούμε ακόμα χειρότερα και τραυματίζουμε τους ανθρώπους μας, με τις πράξεις και τις παραλείψεις ή με το μεθύσι της εφήμερης εξουσίας… Και εδώ, δυστυχώς, πολλά τα παραδείγματα και απίστευτοι παραγκωνισμοί. Κάποιοι μοιάζουν με οδοστρωτήρες του αμοραλισμού και κάποιοι άλλοι θεόσταλτοι κομματικοί βαστάζοι που ραβδίζουν όσους διαλέγονται διαφορετικά.

Αρκεί ώς εδώ… χωρίς παραδείγματα.

Τελειώνω με το απλό συμπέρασμα. Οφείλουμε να συστηθούμε και πάλι στην κοινωνία που δοκιμάζεται. Με λόγο και με πράξη, διά του παραδείγματος που έλεγε και ένας αγαπημένος μου καθηγητής. Και όταν σε γνωρίσει η κοινωνία διά του παραδείγματος, τότε σου συγχωρεί και λάθη και παραλείψεις και συντάσσεται… είναι μαζί σου.

*Ο Σπ. Τζόκας είναι συντονιστης του Τμήματος Αυτοδιοίκησης του ΣΥΡΙΖΑ

http://www.efsyn.gr/

Έκλεισαν οι απολύσεις στο Δημόσιο -Από Δήμους και Περιφέρειες οι διαθεσιμότητες -“Είναι ζόρικα τα πράγματα” είπε κορυφαίος υπουργός

- Πάνω από 2.000 οι συμβασιούχοι που θα απολυθούν παρά τις αποφάσεις των δικαστηρίων
- Κόλλησε η συμφωνία μόνο με … θαύμα ή με πολιτική απόφαση των δανειστών η απόφαση

Σχεδόν τίποτε δεν πρόκειται να κλείσει μέχρι την ερχόμενη Παρασκευή και το eurogroup, λένε όλες οι πλευρές μετά και το ναυάγιο στη νέα σύσκεψη της τρόικας με το κυβερνητικό επιτελείο που διήρκεσε μέχρι τα ξημερώματα.
Μόνο σε ένα σημείο είπε “ναι” η τρόικα και αυτό δεν είναι άλλο από το προσχέδιο για τις απολύσεις στο δημόσιο.
Πρόκειται για 11.400 απολύσεις που θα γίνουν από τα τέλη του μήνα μέχρι και τον Δεκέμβριο τμηματικά.

Από το υπουργείο Εσωτερικών 4.000 διαθεσιμότητες μέσα στο Μάρτιο

Ωστόσο και σε αυτόν το τομέα η τρόικα επέμεινε στα χρονοδιαγράμματα ζητεί να βρεθούν τα 4.000 άτομα που θα συμπληρώσουν τον κατάλογο με τα συνολικά 12.500 άτομα του δεύτερου γύρου της διαθεσιμότητας έως τα τέλη Μαρτίου.
Από που θα βρεθούν αυτοί; Στέλεχος του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης καταδείκνυε το υπουργείο Εσωτερικών ως την «πηγή» αυτών των διαθεσιμοτήτων, καθώς, «λόγω περιορισμένου χρόνου, είναι δύσκολο να βρεθεί άλλη δεξαμενή αυτήν τη στιγμή».
Παράλληλα, το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης πρέπει να πείσει την τρόικα, ότι οι 1.680 υπάλληλοι που απολύθηκαν και επέστρεψαν στις θέσεις τους με προσωρινές εντολές Δικαστηρίων (αναμένεται να υπερβούν τελικά τα 2.000 άτομα), μπορούν να συμπεριληφθούν στον συνολικό αριθμό των απολύσεων.

«Ζόρικα τα πράγματα»

3 τα ξημερώματα της Καθαράς Δευτέρας, κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης ξεκαθάρισε ότι «έχουν πλέον εξαντληθεί όλες οι τεχνικές προτάσεις», ανέφερε μάλιστα χαρακτηριστικά ότι «είναι ζόρικα τα πράγματα», αν και δήλωσε ότι γίνεται προσπάθεια να προλάβουμε το eurogroup.

Μη συνταγογραφούμενα φάρμακα αλλά και το εργασιακό καθεστώς (απελεθέρωση απολύσεων κλπ) παραμένουν τα μεγάλα αγκάθια, ενώ η τρόικα έριχνε στο τραπέζι το ένα πίσω από το άλλο τα μέτρα που ζητά στην έκθεσή του ο ΟΟΣΑ, 329 στο σύνολό τους, απαιτώντας να πραγματοποιηθούν, πριν βάλει την υπογραφή της σε μια συμφωνία.

Ποια είναι τα ανοιχτά ζητήματα

-Η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ για την ενίσχυση του ανταγωνισμού, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα θέματα της διαπραγμάτευσης, καθώς οι εκπρόσωποι των δανειστών «είναι αποφασισμένοι να πιέσουν αρκετά και δεν ικανοποιούνται με την υλοποίηση του 80% των προτάσεων, όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση». Σύμφωνα με τον ίδιο, για τη διάρκεια του φρέσκου γάλακτος, τη διάθεση των μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων και την τιμή των βιβλίων δεν υπάρχει συμφωνία, ενώ οι επικεφαλής της τρόικας πιστεύουν ότι πρέπει να προστεθούν και άλλες αλλαγές, όπως, π.χ. για τα φαρμακεία, τις μεταφορές, και τους φόρους υπέρ τρίτων. «Δέχονται μόνον λίγες δικαιολογημένες εξαιρέσεις», είπε χαρακτηριστικά ο εν λόγω παράγοντας.

-Για την απελευθέρωση των επαγγελματικών μισθώσεων, εξακολουθούν οι ενστάσεις της τρόικας, που ζητεί πλήρη απελευθέρωση, ενώ η κυβέρνηση έχει ήδη νομοθετήσει για τριετή ελάχιστη διάρκεια των μισθωτηρίων. Ενώ, για τα τουριστικά ακίνητα, το υπουργείο Ανάπτυξης παραπέμπει στο υπουργείο Τουρισμού.

-Για το ιδιωτικό χρέος και την εφαρμογή του «ιρλανδικού μοντέλου» για τους υπερχρεωμένους δανειολήπτες, δεν υπάρχει διαφορά επί της ουσίας μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας, αλλά ως προς το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης διαφόρων δράσεων. Ένα από τα εκκρεμή ζητήματα είναι και ο καθορισμός του ελάχιστου ορίου διαβίωσης του δανειολήπτη.

-Ως προς την απλούστευση των αδειοδοτήσεων, υπάρχει μεν συμφωνία για τον νόμο πλαίσιο (πρωτογενής και δευτερογενής νομοθεσία), αλλά όλα πρέπει να κλείσουν έως το τέλος του έτους.

Πάντως από το υπουργείο Οικονομικών, επισημάνθηκε ότι δεν υπάρχει διαφωνία για κάποιο δημοσιονομικό θέμα και ειδικά για το δημοσιονομικό κενό για το 2014. Σύμφωνα, πάντως, με τα στελέχη του υπουργείου, συνεχίζουν να παραμένουν οι ενστάσεις της τρόικας για το ύψος του «κοινωνικού μερίσματος» που θα διανεμηθεί από το πρωτογενές πλεόνασμα και το οποίο μέρισμα, η τρόικα συναρτά τόσο με το ύψος, όσο και με τη βιωσιμότητα του πλεονάσματος.

Αύριο Τρίτη, αναμένεται να υπάρξουν νέες συναντήσεις της τρόικας με τους υπουργούς Υγείας και Ανάπτυξης, ενώ έως και την Παρασκευή, οι εκπρόσωποι των δανειστών θα μεταβούν σε όλα τα εμπλεκόμενα υπουργεία. Κυβερνητικοί παράγοντες ευελπιστούν ότι με το πέρας των συνολικών διαπραγματεύσεων θα υπάρξει μια «κατ” αρχήν συμφωνία», βάσει της οποίας το Eurogroup της 10ης Μαρτίου θα λάβει πολιτική απόφαση για την έγκριση της δόσης. Εν συνεχεία, η δόση αναμένεται να εκταμιεύεται τμηματικά, ανάλογα με την υλοποίηση των δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί.

newsit

 

Euaractiv: Σε «άρνηση» η Ελλάδα για τα προβλήματα στη δημόσια υγεία

Τρόικα και ελληνική κυβέρνηση αρνούνται να παραδεχτούν την έκταση των προβλημάτων στη δημόσια υγεία, εξαιτίας των άνευ προηγουμένου περικοπών στις κρατικές δαπάνες για την υγεία, τονίζει η διαδικτυακή πύλη euractiv.com που εξειδικεύεται σε θέματα Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πρόκειται για ένα ακόμα δημοσίευμα στη σειρά ρεπορτάζ των διεθνών μέσων ενημέρωσης για την καταγγελλόμενη υποβάθμιση των υπηρεσιών υγείας στην Ελλάδα, λόγω της λιτότητας. Το συγκεκριμένο άρθρο συγκεντρώνει τις διαπιστώσεις των επιστημόνων στην έκθεση που δημοσίευσε το κορυφαίο ιατρικό περιοδικό «The Lancet», αλλά και το ρεπορτάζ της αμερικανικής εφημερίδας «Washington Post» για τον ανασφάλιστο καρκινοπαθή και τις δηλώσεις του υπουργού Υγείας, κ. Α. Γεωργιάδη, που προκάλεσαν κύμα αντιδράσεων.

«Σε δημοσίευμα του κορυφαίου ιατρικού περιοδικού The Lancet, ακαδημαϊκοί από τα πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Κέμπριτζ υποστηρίζουν πως η ελληνική κυβέρνηση κάνει λάθος όταν ισχυρίζεται ότι οι περικοπές στις δημόσιες δαπάνες δεν έχουν βλάψει τη δημόσια υγεία.

Επιπλέον, είναι αλήθεια ότι οι ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, όπως οι άστεγοι ή οι ανασφάλιστοι δεν έχουν πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σύμφωνα με το δημοσίευμα του περιοδικού.

Η οργάνωση «Γιατροί του Κόσμου» είχε αποκαλύψει λίγο καιρό πριν ότι ενώ η πλειοψηφία των ασθενών που περιθάλπονταν στα ιατρεία της οργάνωσης ήταν μετανάστες, τον τελευταίο χρόνο σχεδόν οι μισοί ήταν Έλληνες πολίτες, λόγω της οικονομικής κρίσης.

«Μπροστά σε αυτά τα λεπτομερή στοιχεία για τις επιβλαβείς συνέπειες της λιτότητας στη δημόσια υγεία, η αποτυχία των διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων και των διεθνών οργανισμών να αναγνωρίσουν δημοσίως το ζήτημα είναι αξιοσημείωτη», τονίζει η έκθεση των επιστημόνων στο Lancet.

«Μάλιστα, η επικρατούσα απάντηση είναι αυτή της άρνησης ότι υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες... Αυτή η άρνηση δεν αναγνωρίζει και μάλιστα επιχειρεί να αναιρέσει την επιστημονική έρευνα», συνεχίζει η έκθεση.

Οι ειδικοί μιλούν για αύξηση της βρεφικής θνησιμότητας, υψηλά επίπεδα της διάδοσης του HIV μεταξύ των τοξικομανών, την επανεμφάνιση της ελονοσίας, όπως και για αύξηση στις αυτοκτονίες από το 2009 μέχρι το 2011.

Τα μέτρα λιτότητας της ελληνικής κυβέρνησης και της τρόικας έχουν βλάψει τη δημόσια υγεία στην Ελλάδα και έχουν αφήσει 800 χιλιάδες ανθρώπους χωρίς ασφάλιση, κυρίως επειδή έμειναν άνεργοι για περισσότερο από ένα χρόνο.

Σε συνέντευξή του στην «Washington Post» ο υπουργός Υγείας, κ. Άδωνις Γεωργιάδης, δήλωσε ότι δεν θεωρούνται ασθένειες σαν τον καρκίνο ως «επείγοντα περιστατικά, εκτός αν πρόκειται για το τελευταίο στάδιο».

Τα σχόλια έγιναν αφού δημοσιεύθηκε στα ελληνικά ΜΜΕ η περίπτωση ενός ανασφάλιστου καρκινοπαθούς, ο οποίος θα έπρεπε να πληρώσει 50.000 ευρώ από την τσέπη του, για μια αναγκαία εγχείρηση. Ο κ. Γεωργιάδης είπε ότι επείγοντα περιστατικά περιθάλπονται στα δημόσια νοσοκομεία άσχετα με την ασφάλιση. Για τα πιο οξεία περιστατικά δημιουργείται από την ελληνική κυβέρνηση ένα ταμείο 13 εκατ. ευρώ, από τα χρήματα που κατασχέθηκαν από περιπτώσεις φοροδιαφυγής», καταλήγει το δημοσίευμα της ευρωπαϊκής πύλης.

newsbomb.gr/ 

Ουκρανία: Aπό την Νονά, στον Βενιζέλο. Του Σ. Κούλογλου

Tα πράγματα πήγαιναν πολύ άσχημα στην Ουκρανία, μέχρι την στιγμή που ο Ε. Βενιζέλος έκανε μια από τις πιο αποφασιστικές διπλωματικές παρεμβάσεις των τελευταίων ετών. Μετά από μια απόλυτη σιωπή τις εβδομάδες που διαρκεί η κρίση, σιωπή που η αντιπολίτευση επιπόλαια απέδωσε σε αδράνεια και πλήρη απουσία του υπουργού Εξωτερικών από τις εξελίξεις, ο τελευταίος άνοιξε τα χαρτιά του στην έκτακτη, μονοήμερη επίσκεψη του στο Κίεβο: αφού αναγνώρισε την οικονομική κρίση ως το «οξύτερο πρόβλημα» στην Ουκρανία, ο κ. Βενιζέλος, πρότεινε η Ελλάδα να αξιοποιήσει την πρόσφατη πείρα της και «να δώσει τεχνογνωσία», ώστε η χώρα να αντιμετωπίσει το οικονομικό της πρόβλημα. Χαράς ευαγγέλια στο Κίεβο. Απορεί κανείς πως δεν βγήκαν οι κάτοικοι στους δρόμους να πανηγυρίζουν, με κεντρικό σύνθημα: Σωθήκαμε!

Πρόκειται για πραγματικές δηλώσεις και όχι για αποκριάτικη πλάκα, αλλά το θέμα δεν είναι αυτό: στο κάτω-κάτω ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μπορεί να λέει ότι θέλει, κανείς δεν παίρνει πλέον στα σοβαρά μια χώρα που υπακούει τυφλά τους δανειστές της πυροβολώντας καθημερινά τον εαυτό της, ακόμη και αν ασκεί την προεδρία της ΕΕ. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι οι ισχυρές χώρες της Δύσης που έριξαν λάδι στη μεγάλη ουκρανική φωτιά, συμπεριφέρονται με σοβαρότητα ανάλογη με αυτήν του Έλληνα υπουργού των Εξωτερικών. Προκάλεσαν μια κρίση χωρίς να έχουν κανένα σοβαρό σχέδιο για την συνέχεια, σε μια χώρα που ελάχιστα γνώριζαν.

Η Ουκρανία έχει μεγάλη στρατηγική και οικονομική σημασία, αλλά είναι πολύ εύθραυστη  καθώς χωρίζεται σε ρωσόφιλες και φιλοδυτικές περιοχές, σαφώς διαχωρισμένες μεταξύ τους. Το κεντρικό και ανατολικό μέρος της εθεωρείτο ανέκαθεν κοιτίδα του ρωσικού πολιτισμού και αναπόσπαστο μέρος του,  και γι’ αυτό το λόγο ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης Νικήτα Χρουτσώφ έκανε την δεκαετία του 50 δώρο την ρωσική Κριμαία στην Ουκρανία. Είναι σαν η ελληνική χούντα (αν και ο Χρουτσώφ ήταν πολύ καλύτερος από αυτήν) να έδινε δώρο την Ρόδο στην περιφέρεια Κρήτης με αφορμή κάποια επέτειο, μετά από 40 χρόνια η Κρήτη να γινόταν ανεξάρτητο κράτος αλλά να ήθελε να κρατήσει και την Ρόδο.

Ο Μπαράκ Ομπάμα και η Άνγκελα Μέρκελ, οι δύο ηγέτες που κινούν σήμερα τα νήματα στην Δύση - ο Ολάντ την έχει βρει διαφορετικά κυνηγώντας γκόμενες - δεν έχουν καθόλου πείρα σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Σε μια απίστευτη σκηνή του νέου ντοκιμαντέρ μου «Η Νονά» η Μέρκελ, όταν μπροστά σε έναν χάρτη της Ευρώπης ερωτάται σε ένα σχολείο, δεν μπορεί να βρει που βρίσκεται το Βερολίνο και που η Ρωσία! Είναι όμως η ίδια καγκελάριος που είχε βαλθεί τους τελευταίους μήνες να ανατρέψει τον πρόεδρο της Ουκρανίας, σε όφελος του προστατευόμενου της Βιτάλι Κλίτσκο, ενός πρώην πυγμάχου που δημιούργησε το κόμμα «Γροθιά», δεν ξέρει καλά καλά ουκρανικά (είναι μια διάλεκτος της ρωσικής) αλλά έχει ως βασικό προσόν ότι έχει ζήσει τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στη Γερμανία, πέρασε από το «Ίδρυμα Konrad Adenauer» και του ανέθεσαν να προωθήσει τα συμφέροντα του νέου γερμανικού imperium στη Ουκρανία.

Ενώ όμως ένα από τα βασικά προβλήματα στην εξάπλωση της γερμανικής επιρροής είναι η παραδοσιακή της τσιγκουνιά. Για να μην ενοχληθούν οι ψηφοφόροι της, η Μέρκελ υποσχόταν και στην Ουκρανία ευρωπαϊκά κεφάλαια με το σταγονόμετρο, την στιγμή που ο Πούτιν πρόσφερε 15 δισ. ρωσικά κεφάλαια στον Γιανουκόβιτς, πριν τον ανατρέψουν οι νεοναζί κουμπουροφόροι αλλά και όσοι αφελείς φιλοευρωπαίοι πίστευαν ότι μετά την ανατροπή του - πράγματι διεφθαρμένου και αυταρχικού - προέδρου, το Κίεβο θα γίνει Βρυξέλλες, ενώ θα καταλήξει αποικία χρέους του ΔΝΤ, κάτι μεταξύ Αθήνας και Τιράνων.

Αντίθετα στις ΗΠΑ ξέρουν ότι το money κινεί τα πάντα. Μόνο το διαβόητο National Endowment for Democracy με το οποίο ο Ρέηγκαν και οι διάδοχοι αποσταθεροποίησαν τις δημοκρατίες της Λατινικής Αμερικής, χρηματοδότησε τα τελευταία χρόνια 65 διαφορετικά projects στην Ουκρανία, υποτίθεται για την Δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και λοιπά ΜΚΟ. Για αυτό άλλωστε και μετά την ανατροπή του Γιανουκόβιτς, η Ουάσιγκτον επέβαλε τον - χαιρετώ ναζιστικά - Αρσένι Γιατσένιουκ για πρωθυπουργό. Είναι γνωστή η τηλεφωνική συνομιλία που διέρρευσε στο διαδίκτυο, πριν καλά καλά ξεκινήσουν οι αιματηρές συγκρούσεις που οδήγησαν στην ανατροπή του Τιμοσένκο, ανάμεσα στον Αμερικανό πρέσβη στο Κίεβο και την Βικτόρια Νούλαντ  υφυπουργό του Ομπάμα για Ευρωπαϊκά θέματα, στην οποία η τελευταία διατάζει τον πρέσβη να γ@μ@σει την Ευρώπη και τις δικές της προτάσεις για τα πρόσωπα που θα αναλάβουν την διακυβέρνηση της χώρας: «Fuck την ΕΕ, εμείς θέλουμε τον Γιατσένιουκ».

H κυρία Νούλαντ, που στην διάρκεια των ταραχών πήγε στο Κίεβο και μοίρασε τρόφιμα στους διαδηλωτές, (άραγε αν ένας Ρώσσος διπλωμάτης έκανε κάτι ανάλογο στο Μεξικό ή την Καλιφόρνια τι θα έλεγε το State Department;) είναι από τα γεράκια της Ουάσιγκτον, από αυτά που ασκούν επιρροή στον άπειρο με τα εξωτερικά θέματα και υποχωρητικό με το στρατιωτικό - βιομηχανικό σύμπλεγμα Μπαράκ Ομπάμα. Με την ειρηνευτική του πρόταση, ο Πούτιν τον έσωσε την τελευταία στιγμή στην Συρία, όταν οι ΗΠΑ ήταν έτοιμες να εμπλακούν στρατιωτικά στον εμφύλιο, αλλά στη περίπτωση της Ουκρανίας δεν υπήρχε να τον σώσει κανείς. Μετά την προσχώρηση της  Γεωργίας στο ΝΑΤΟ, η οποία θα δημιουργήσει συνθήκες περικύκλωσης της Ρωσίας, θα έπρεπε και ο Ομπάμα και η Μέρκελ να περιμένουν ότι η Μόσχα δεν μπορεί να καταπιεί άλλες κινήσεις τέτοιου είδους, ειδικά την περίπτωση της «αδελφής» Ουκρανίας.

Πρόκειται για ένα μεγαλοπρεπές φιάσκο. Το μόνο που κατάφεραν είναι να κάνουν μάγκες και κυβερνήτες τους ακροδεξιούς και τους νεοναζί. Η οικονομία της χώρας είναι στα γόνατα και η υπαγωγή στο ΔΝΤ θα την αποτελειώσει, με αποτέλεσμα μόνιμη πολιτική αποσταθεροποίηση. Η Μόσχα έχει τον στρατιωτικό έλεγχο της Κριμαίας και διαθέτει το όπλο της ενεργειακής εξάρτησης όχι μόνο της Ουκρανίας αλλά και της Ευρώπης (το φυσικό της αέριο και το πετρέλαιο περνάει από την Ουκρανία) την στιγμή που η εξάρτηση αυτή αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα της Γερμανίας και όλης της ΕΕ.

Πιο πιθανό είναι το Βερολίνο με την Ουάσιγκτον να έρθουν σε διάσταση,παρά να μειωθεί η στρατηγική επιρροή της Ρωσίας στην Ουκρανία, όταν τελειώσουν οι πανηγυρισμοί για την «επανάσταση». Αν δεν υπήρχε και η πρόταση Βενιζέλου για την παροχή της «ελληνικής τεχνογνωσίας», θα επρόκειτο για την απόλυτη καταστροφή.
 

http://tvxs.gr/

Κριμαία, ένα σχέδιο βγαλμένο απ' τα συρτάρια του Ψυχρού Πολέμου

Του Κώστα Βαξεβάνη

Όταν το 1989,κατέρρευσε ο υπαρκτός Σοσιαλισμός,οι πρώην Δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης,ακολούθησαν μια Ανεξαρτησία με περίεργους προσδιορισμούς. Ο δρόμος που ακολουθήθηκε ήταν μια συνισταμένη πολλών πραγμάτων. Αλλού υπήρχε το έκδηλο ενδιαφέρον της Δύσης που αφορούσε κυρίως πετρέλαια και αγωγούς, και αλλού μαφιόζοι και πρώην πράκτορες δημιουργούσαν την επόμενη μέρα με μαύρη αγορά,βρώμικες συναλλαγές και Δημοκρατία που έζεχνε σκοπιμότητα. Οι “Πορτοκαλί Επαναστάσεις” που ακολούθησαν αποδείχτηκαν αρκετά πράσινες,αφού δημιουργήθηκαν από την πράσινη χλωρίδα του αμερικανικού δολαρίου.
Η Μολδαβία,μία από τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες,μέσω μιας ομάδας πολιτικών ηγετών,έβαλε το θέμα της προσάρτησης στην γειτονική Ρουμανία,με την οποία είχε κοινή εθνική καταγωγή και γλώσσα. Το σχέδιο αυτό θεωρήθηκε καταστροφικό από τη Μόσχα,η οποία είτε με,είτε χωρίς κομμουνισμό,λειτουργούσε ως ο γίγαντας που δεν μπορεί να αφήσει τα δημιουργήματά του να τον αποδυναμώσουν. Έτσι λοιπόν μπήκε σε εφαρμογή ένα σχέδιο,βγαλμένο από τα ντουλάπια του Ψυχρού Πολέμου,της “ειδικής ανεξαρτησίας”.Στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου,οι φίλιες δυνάμεις του Κρεμλίνου ανά τον κόσμο,όπως και οι αντίστοιχες που ήταν φιλικές στην Ουάσινγκτον,όταν προέκυπταν συγκρούσεις προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν ένα κομμάτι γης το οποίο μπορούσαν να ανακηρύξουν ως ανεξάρτητο κράτος που στη συνέχεια θα ζητούσε βοήθεια. Έτσι δημιουργήθηκαν διάφορα Βόρεια και Νότια,Δυτικά και Ανατολικά κρατίδια σε όλο τον κόσμο.
Στην περίπτωση της Μολδαβίας,οι ρωσικοί πληθυσμοί στην περιοχή της Υπερδνειστερίας,μιας επαρχίας της Μολδαβίας,δήλωσαν πως είναι Ρώσοι,απόγονοι της Σοβιετικής Ένωσης που δεν θέλουν την Ένωση με τη Ρουμανία. Στην περιοχή ξεκίνησαν συγκρούσεις μεταξύ ρωσόφιλων και Ενωτικών και οι συρράξεις σταμάτησαν με την “ειρηνευτική” επέμβαση της 14ης Ρωσικής Στρατιάς που διατηρούσε την ετοιμότητα και τη νοοτροπία του Κόκκινου Στρατού.
Η Υπερδνειστερία ανακηρύχτηκε Ανεξάρτητη Δημοκρατία και φυσικά δεν αναγνωρίστηκε από άλλα κράτη στον ΟΗΕ. Ακόμη και οι πιο διαβασμένοι διπλωμάτες,αγνοούν πως υπάρχει κρατίδιο με το όνομα “Τρανσνίστρια” ή “Πριτνεστρόβια” όπως συνήθως το αποκαλούν. Υπήρξε όμως το ανάχωμα στα σχέδια σαλαμοποίησης της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και της απομάκρυνσης από την σφαίρα επιρροής του Κρεμλίνου.Ο Πρόεδρος της χώρας Ιγκόρ Σμιρνόφ,κυβέρνησε επι δεκαετίες (αντικαταστάθηκε πρόσφατα) υπήρξε σχεδόν ένας Πρόεδρος ιδιοκτήτης αφού σε αυτόν ανήκουν από τα βενζινάδικα έως τα γήπεδα και οι ομάδες με το όνομα “Σέριφ”.Όταν πριν από μερικά χρόνια κατέγραφα την ιστορία αυτού του κρατιδίου,μου είχε κάνει εντύπωση πως η Ρωσική μηχανή,είχε λειτουργήσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με αυτή του Σοβιετικού κράτους που υποτίθεται πως δεν υπήρχε.
Σήμερα στην Κριμαία,έχει ενεργοποιηθεί το ίδιο σενάριο.Η ζωτική για τα ρωσικά συμφέροντα Κριμαία,όπου σταθμεύει ο ρωσικός στόλος,το ιστορικό αν θέλετε σύμβολο της σοβιετικής ισχύος (εκεί παραθέριζαν άλλωστε οι σοβιετικοί ηγέτες και κομμουνιστές ηγέτες απ όλο τον κόσμο) πρέπει να παραμείνει στη ρωσική επιρροή.Η σύγκρουση στην Ουκρανία  δίνει την ευκαιρία στο Κρεμλίνο να ωθήσει στην  ανεξαρτησία της Κριμαίας και στην προσάρτησή της στην Ρωσική Ομοσπονδία. Σε λίγα χρόνια η Κριμαία με την ρωσική επιχορήγηση πολύ πιθανό να είναι ένα σύμβολο ισχύος απέναντι σε μια Ουκρανία που θα σπαράσσεται πολιτικά και οικονομικά,από τους ολιγάρχες που ευλόγησε η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αυτό που κάνει ο Πούτιν μπορεί να μην θεωρείται πολύ δημοκρατικό,αλλά σίγουρα η εικόνα μιας Ρωσίας που επεμβαίνει σε μια περιοχή με ρωσικούς πληθυσμούς και συμφέροντα,είναι πιο συμβατή από αυτή της Αμερικής που επεμβαίνει στο μακρινό Αφγανιστάν. Όπως λιγότερο συμβατή με τη Δημοκρατία είναι η εικόνα ναζιστικών κομμάτων που απαγορεύουν δημοκρατικές λειτουργίες στην Ουκρανία,χειροκροτούμενα από την δημοκρατική Ευρωπαική Ένωση,μόνο και μόνο γιατί αυτό βολεύει κάποια συμφέροντα.
Πιστεύω πως όλο αυτό δεν ενεργοποιεί ένα νέο Ψυχρό Πόλεμο. Αντιθέτως θυμίζει πως υπάρχουν οι θερμές συγκρούσεις που μπορεί να ταλαιπωρήσουν την Ευρώπη.Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας,έγινε όταν δεν υπήρχε ως αποφασιστικός παίκτης η Μόσχα.Τώρα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Είναι η πρώτη φορά μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο,που η Γερμανία δείχνει να βλέπει με προσήλωση το στόχο,παραβλέποντας πως μπορεί έτσι να αυτοστοχοποιηθεί.

http://www.koutipandoras.gr/

Guardian: «Αρρωστημένο αστείο» η ιδιοκτησία κατοικίας στην Ελλάδα

Ποιος να το πίστευε ότι η ιδιοκτησία κατοικίας στην Ελλάδα θα καταντούσε “μακάβριο αστείο”; Και όμως. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει δημοσίευμα της εφημερίδας Guardian, με τίτλο «η
 ιδιοκτησία σπιτιού στην Ελλάδα “αρρωστημένο αστείο” καθώς η αγορά ακινήτων καταρρέει».

Το δημοσίευμα βασίστηκε σε στοιχεία της ΤτΕ. Τα στοιχεία δείχνουν κατακόρυφη πτώση τιμών ύψους 32% την τελευταία τετραετία στις τιμές ακινήτων. Μεσίτες όμως έκαναν λόγο για πτώση που ανέρχεται στο 50%, ενώ αναφέρονται και παραδείγματα για πωλήσεις υπογείων διαμερισμάτων ακόμη και 5.000 ευρώ στο κέντρο της Αθήνας.

Σύμφωνα με τους ίδιους μεσίτες, από το 2005 έγιναν 250.000 πωλήσεις κατοικιών στην Αθήνα, ενώ πέρυσι δεν ξεπέρασαν τις 3.600.

Σύμφωνα με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ιδιοκτητών Ακινήτων (ΠΟΜΙΔΑ) πάνω από μισό εκατομμύριο ιδιοκτήτες θέλουν να πουλήσουν το ακίνητό τους, ενώ σε όλη την Ελλάδα υπολογίζεται ότι 300.000 κατοικίες είναι άδειες.

Ο πρόεδρος της ΠΟΜΙΔΑ σχολιάζει ότι η συγκυρία συνιστά «χρυσή ευκαιρία» για τους ξένους αγοραστές και επενδυτές. Μεσίτης από την Πάρο σημειώνει μάλιστα ότι έχουν αυξηθεί σημαντικά οι προσεγγίσεις από ξένους αγοραστές τον τελευταίο χρόνο.

http://www.koutipandoras.gr/

Ψεύτικες αληθινές μάσκες

Εσύ ποια φόρεσες φέτος;

Αυτό που λάτρευα πάντα στα καρναβάλια είναι ότι μπορείς να φορέσεις μια οποιαδήποτε μάσκα και να χαθείς μέσα στο μασκοφορεμένο πλήθος, αποκτώντας μιαν άλλη, καινούργια, φανταστική ταυτότητα. Δεν είναι απαραίτητο να βγαίνει νόημα από τη φορεσιά σου, το μόνο που χρειάζεται είναι να προσποιηθείς, όσο πιο πειστικά μπορείς, ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που στ’ αλήθεια είσαι. Με το που συμβεί αυτή σου η μεταμόρφωση, νιώθεις ήδη τις πρώτες αλλαγές στην ψυχολογία σου, σταδιακά υιοθετείς όλο και περισσότερες κινήσεις και αντιδράσεις και στάσεις που να ταιριάζουν σε αυτό που υποδύεσαι. Αν είσαι άνδρας και κάνεις τη γυναίκα, αν είσαι άνθρωπος και κάνεις το ζώο, αν είσαι ακομμάτιστος και κάνεις τον κομματάρχη, αν είσαι ζάμπλουτος και κάνεις τον παλιάτσο, αν βαφτείς και ντυθείς και γίνεις ένας εντελώς άλλος, τότε το όλο πείραμα γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον. Και συνειδητοποιείς πόσο συναρπαστικό μπορεί να γίνει αυτό το παιχνίδι ρόλων από τις αντιδράσεις όσων σε κοιτούν, μασκαρεμένων και μη. Και ειδικά όταν μπλέκεσαι και μπερδεύεσαι και αγκαλιάζεσαι με δεκάδες και εκατοντάδες άλλους καρναβαλιστές, ολοένα ξεχνάς ότι αυτό που ντύθηκες είναι ψεύτικο και προσωρινό, αφήνεσαι, χορεύεις και υποκρίνεσαι, μπαίνοντας στο πετσί από την ιδρωμένη τη στολή σου, πιστεύοντας ότι, τελικά, κάθε άνθρωπος μπορεί να γίνει και να φαίνεται ότι είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που στην πραγματικότητα είναι και που οι άλλοι άνθρωποι, οι γύρω του άνθρωποι, μπορούν να τον αποδεχτούν με τη νέα του αυτή προσωπικότητα, που μπορεί να μην είναι μία, μπορεί να είναι πολλές προσωπικότητες, διαφορετικές, συγκρουόμενες ή εναρμονισμένες. Ή και διχασμένες.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο οργιώδεις δραστηριότητες χρησιμοποιούν την κάλυψη που τους παρέχει η μάσκα για να ξεδιπλωθούν, καταργώντας κάθε ελάχιστο φραγμό, μετατρέποντας την όποια ηθική σε πολύχρωμο χαρτοπόλεμο που διασκορπάται στον αέρα, πάνω από τα φλεγόμενα από τον ιδρώτα σώματα. Θα το δεις αυτό να συμβαίνει στις μεγαλύτερες σεξουαλικές συνευρέσεις μεταξύ πολυάριθμων, εναλλασσόμενων συντρόφων, ετερόφυλων, ομόφυλων, αλλόφυλων, την ώρα που θωπεύουν τα ηλεκτρισμένα κορμιά τους, δίχως να έχει σημασία ποιος κουβαλά αυτό το σώμα, ποια ψυχή στεγάζεται εντός αυτού, είναι τότε που όλοι υποκύπτουν στα βαθύτερα, καταπιεσμένα εκείνα ένστικτα που βρίσκουν ευκαιρία να βγουν στην επιφάνεια και να φανερωθούν ατόφια, ακατέργαστα, απελευθερωμένα από νόμους και αριθμημένες εντολές και αμαρτήματα προπατορικά. Έπειτα, αυτό το ίδιο ακριβώς φαινόμενο θα το δεις να συμβαίνει σε όργια άλλου είδους, όχι σαρκικά, σε όργια μακροοικονομικά, τότε δηλαδή που στα πιο καλά κρυμμένα υπόγεια όλου του κόσμου, του κόσμου όλου συναντιούνται οι τραπεζίτες, οι ειδικοί των κυβερνήσεων σύμβουλοι, οι αναλυτές των ασφαλών των επενδύσεων, τότε δηλαδή που η ηδονή βρίσκει έδαφος πάνω σε κράτη ολόκληρα, τότε που τα σπέρματα ντύνονται χαρτονομίσματα και εισβάλλουν μέσα σε ανυποψίαστους, εκτεθειμένους κόλπους συνειδήσεων, ναι, είναι τότε που ο επικεφαλής όλων αυτών των ασυγκράτητων στέκεται στο κέντρο της αιθούσης, φορώντας μια μάσκα απόκοσμη, χαοτική, για να ταιριάζει με το χάος που θέλει επί της γης να προκαλέσει. Κι οι υπόλοιποι φορούν κάτι που να ταιριάζει. Να, ακόμα και οι τραπεζίτες ντύθηκαν κυνόδοντες.

Είναι όντως αντιφατικό όλο αυτό το φαινόμενο. Να είσαι δηλαδή ο πραγματικός σου εαυτός όταν φοράς μια μάσκα από κάποιον άλλο και να υποκρίνεσαι ότι είσαι κάποιος άλλος όταν δεν φοράς καμιά μάσκα. Ειδικά τότε που εμφανίζεται αυτό το τεράστιο παζλ από χιλιάδες μασκαρεμένα και αληθινά πρόσωπα που πρέπει να βάλεις στη σωστή σειρά για να ταιριάξουν μεταξύ τους και να σχηματιστεί η εικόνα που παίρνει η αλήθεια. Τότε που μπαίνεις στον πειρασμό να μαντέψεις ποιος είναι εκείνος που κρύβεται πίσω από το μελετημένο προσωπείο, από τον τρόπο που σε προσεγγίζει, από το πώς σε τραβά για να χορέψετε, από το ότι δαπανά περισσότερο χρόνο μαζί σου, αν δηλαδή όλη αυτή η οικειότητα που εισπράττεις, υποκρύπτει κάποιον που σε γνωρίζει εδώ και χρόνια και που έβαλε την πιο πετυχημένη του μάσκα για να σε δυσκολέψει για τα καλά μέχρι να καταλάβεις ποιος στ’ αλήθεια είναι, αν ποτέ καταλάβεις. Και το πιο σπουδαίο βέβαια δεν είναι όταν υπολογίζεις σωστά και πέφτεις μέσα και αποδεικνύεται ότι πίσω από τη στολή κρυβόταν αυτός που είχες από την αρχή πιθανολογήσει, το πιο συνταρακτικό είναι όταν πέφτεις έξω και νομίζοντας ότι έχεις μαντέψει διάνα για το υποκρυπτόμενο πρόσωπο, εκδηλώνεσαι περισσότερο από όσο η αλήθεια αντέχει και κάνεις κινήσεις υπερβολικές, μέσα στη δίνη τού χορού και της υποκρισίας και στο τέλος δεν βρίσκεις αρκετές μάσκες για να κρύψεις την ντροπή σου, όταν διαπιστώνεις ότι οι αγκαλιές αυτές όλες που έδινες και τα πλαστικά φιλιά από μάσκα σε μάσκα ήταν με κάποια που νόμιζες για γνωστή σου και που αυτή σε νόμιζε για γνωστό της αλλά τελικά δεν ήσασταν παρά μόνο δυο μασκαρεμένοι άγνωστοι που πήγαν να ερωτευθούν μια μάσκα.

Τώρα τελευταία, βέβαια, το να αναγνωρίζεις στις Αποκριές ποιος είναι αυτός που έχεις απέναντί σου έχει γίνει ακόμα πιο απαιτητικό και εξειδικευμένο, αποκτώντας μια επιπλέον διάσταση που δεν την είχα υπολογίσει παλαιότερα. Δεν μένεις δηλαδή μόνο στο αν αυτός που φορά τη μάσκα είναι γνωστός ή άγνωστός σου, όχι, το ακόμα δυσκολότερο είναι να διαπιστώσεις συχνά-πυκνά αν αυτός που βλέπεις φορά όντως μάσκα και υποδύεται κάποιον ρόλο, μόνο και μόνο για τις ημέρες του καρναβαλιού ή αν η μορφή του είναι έτσι και μόνιμα, για όλη την υπόλοιπη χρονιά. Δεν είναι λίγες οι φορές, ας πούμε, που στα πρόσφατα καρναβάλια έπεσα πάνω σε κάμποσους τύπους, περίεργους τύπους, που παρίσταναν τους ρακένδυτους, τους άπλυτους και ξεσκισμένους, έτσι όπως σωριάζονταν ανάμεσα στα ενθουσιώδη γκρουπ που περνούσαν από πάνω τους, δίχως να συμβαίνει τίποτα, δίχως κανείς να κάνει ότι θα τους σηκώσει, λες και ήταν μέρος μια καλά προβαρισμένης παράστασης. Μετά πάλι, έτσι όπως τα επιβλητικά άρματα περνούσαν, έβλεπες παντού σκόρπια άτομα που είχαν τα χέρια απλωμένα, τα δόντια σάπια και τα δέρματα γδαρμένα και λες, δεν γίνεται, αυτό θα είναι κάποιο πετυχημένο γκρουπ με θέμα τα ζόμπι, ναι, έτσι θα ’ναι, δεν γίνεται αυτοί όλοι οι κακόμοιροι να ’ναι έτσι στ’ αλήθεια, όχι δεν είναι δυνατόν να εισέβαλαν μέσα στο ξέφρενο πάρτι, γιατί στ’ αλήθεια πεινάνε και δεν προσποιούνται τους ετοιμοθάνατους αλλά οδεύουν προς το θάνατο στ’ αλήθεια. Δεν γίνεται αυτός ο χριστιανός εκεί παρακάτω να έχει στ’ αλήθεια κομμένο το ένα του το πόδι και να είναι στ’ αλήθεια νεκρός, όχι, θα φοράει κάποιο ειδικό κοστούμι, δεν γίνεται φέτος να μη μασκαρεύτηκε καθόλου η αλήθεια.

Υπάρχει και χειρότερο όμως από όλα αυτά. Το πιο δύσκολο δεν είναι να βρεις τους φίλους σου πίσω από τις μάσκες, ούτε να επαληθεύσεις αν ο ντυμένος άστεγος είναι πράγματι άστεγος. Το πιο επίφοβο είναι όταν προσπαθείς να εντοπίσεις σε ποια στολή πήγε και κρύφτηκε το ψέμα. Να ελέγξεις δηλαδή αν κάποιοι που φορούν μια συγκεκριμένη φορεσιά είναι όντως έτσι ή μήπως προσποιούνται ότι είναι έτσι ή μήπως θέλουν να σε μπερδέψουν με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω και θέλουν να σου θολώσουν το μυαλό, για να συγχέεις μονίμως την αλήθεια με το ψέμα, να βλέπεις τα αληθινά για ψεύτικα και τα ψεύτικα για αληθινά. Τούτες τις εποχές, μπορεί να δεις ηγέτες να σε πλησιάζουν φορώντας τη φτηνή μάσκα τής συμπόνιας, να βγάζουν τις γραβάτες και να φορούν ρούχα καθημερινά, να οδηγούν μικρά σαραβαλάκια και να προσποιούνται ότι συμπάσχουν με τα δράματα των ταλαίπωρων ανθρώπων. Μετά πάλι, μπορεί να δεις άλλους που έχουν όλοι τους ντυθεί μικροί Χίτλερ, με μουστάκια μικροσκοπικά κι αγκυλωτούς σταυρούς στα μυαλά και τις πλάτες, να σου υπόσχονται δικαιοσύνη και κάθαρση και δικαιώματα μέσα από την κατάργηση όλων των δικαιωμάτων. Το νου σου ειδικά πρέπει να έχεις όταν συμβαίνουν μεταμορφώσεις εντελώς ακαθόριστες, όπως για παράδειγμα όταν έρχονται δημοσιογράφοι ντυμένοι ποτάμι, που με τη μορφή αγανάκτησης θα φουσκώσει και θα τα πάρει και θα τα σηκώσει όλα και εσύ αποδεχτείς ακόμα και αυτήν την πιο παράξενη στολή τους, ότι όντως δηλαδή πρόκειται για ποτάμι που κρύβει μέσα του οργή και επανάσταση κι ελπίδα, πρόσεξε μήπως στο τέλος πιστέψεις ότι όλα είναι δυνατά σ’ αυτό το διαρκές καρναβάλι που πάντα σημασία δεν θα έχει αυτό που είναι.

Αλλά αυτό που φαίνεται.

By Πάνος Μουχτερός

Πυρά Καμμένου κατά Βενιζέλου

Ολομέτωπη επίθεση προς τον Ευάγγελο Βενιζέλο εξαπέλυσε ο πρόεδρος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, Πάνος Καμμένος, με αφορμή τις θέσεις που εξέφρασε ο Υπουργός Εξωτερικών της ελληνικής κυβέρνησης για την κρίση στην Ουκρανία.

Ο κ. Καμμένος κατηγορεί -ουσιαστικά- τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης ότι με τη στάση και τα λεγόμενά του λειτουργεί... αυτόνομα και προχώρησε στην αναγνώριση της ναζιστικής κυβέρνησης της Ουκρανίας, θέτοντας μάλιστα σε κίνδυνο ακόμα και τις σχέσεις της Ελλάδας με την Ρωσία.

«Η διορατικότητα του κ. Βενιζέλου που προέτρεψε για την επίθεση στην Συρία και διαψεύσθηκε και αναγνώρισε την κυβέρνηση των νεοναζιστών στην Ουκρανία πριν από οποιονδήποτε άλλον, δεν εγγυάται την αξιοπιστία των επιλογών του. Το πρόβλημα είναι ότι εμφανίζονται σαν επιλογές της Ελλάδος» τονίζει χαρακτηριστικά ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων.

Για το ίδιο θέμα ο Τέρενς Κουίκ δήλωσε νωρίτερα:

«Ο Υπουργός Εξωτερικών και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Σαμαρά, πήγε στην Ουκρανία είδε και απήλθε, χωρίς να προβεί στην παραμικρή δήλωση για τους νεοναζί και τους παρακρατικούς της σημερινής μη νόμιμης και πραξικοπηματικής Κυβέρνησης», δήλωσε ο τομεάρχης Εξωτερικών των Ανεξαρτήτων Ελλήνων Τέρενς Κουίκ.

«Μία εκκωφαντική σιωπή, που δείχνει την απόλυτη συναίνεση που εκφράζει ο ίδιος, αλλά και η. Κυβέρνηση Σαμαρά, σε αυτά τα επικίνδυνα, ακραία πολιτικά μορφώματα.Είναι προφανές, ότι αυτές τις οδηγίες έχει λάβει από την Καγκελαρία της Μέρκελ, η οποία πρωταγωνιστεί και στην πολιτική της Ε.Ε. έναντι του Ουκρανικού προβλήματος και σέρνει από τη μύτη την ελληνική προεδρία αυτού του εξαμήνου», προσθέτει ο κ. Κουίκ και καταλήγει:

«Σε ότι αφορά την ανακοίνωση που εξέδωσε σήμερα το ΥΠΕΞ, περιοριζόμαστε στα εξής:

1. Πρόκειται για ένα ανούσιο κατεβατό, ίδιον της βερμπαλιστικής και υπερφίαλης νοοτροπίας του Ευάγγελου Βενιζέλου. Νοοτροπία που τον καθιστά και ως έναν επικίνδυνο ΥΠΕΞ.

2. Οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ για την ασφάλεια των Ελλήνων της Ουκρανίας, περιμέναμε τις επίσημες θέσεις του ΥΠΕΞ και όχι τις ανακοινώσεις των ομογενών, τους οποίους, σε κάθε περίπτωση τιμούμε και νοιαζόμαστε.

3. Οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, με τις αταλάντευτες πατριωτικές θέσεις τους, δεν έχουν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΙΑ σχέση με την πολιτική στα εθνικά θέματα που εκφράζουν σχεδόν ταυτόσημα η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ. Εκείνοι συμπλέουν σε Κυπριακό, Σκοπιανό, Ελληνοτουρκικά, ΑΟΖ, ακόμα και σε ζητήματα της Θράκης. Αυτή η ΑΠΟΛΥΤΗ διαφορά μας, επιβεβαιώνεται και από την παρουσία (του μόνου Προέδρου Κόμματος/Κινήματος) και το ξεκάθαρο περιεχόμενο της ομιλίας του Προέδρου μας Πάνου Καμμένου, στην τελευταία έκτακτη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής.

Οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ απευθύνουν την ύστατη έκκληση στον Ευάγγελο Βενιζέλο και την συγκυβέρνησή του με τον Αντώνη Σαμαρά. Μην συνεχίζετε να κάνετε ανεπανόρθωτες ζημιές στην εικόνα και τα διεθνή συμφέροντα της πατρίδας μας».

Βενιζέλος: Ο σεβασμός των υφιστάμενων συνόρων της Ουκρανίας είναι μείζον ζήτημα!

Από την πλευρά του ο Ευάγγελος Βενιζέλος, χωρίς την παραμικρή νομιμοποίηση για κάτι τόσο σοβαρό, που αύριο μπορεί να σημάνει ακόμα και την επιλογή της χώρας σε πλευρό ...ένοπλης αντιπαράθεσης, ως προς την κρίση στην Κριμαία, τόνισε ότι συμφωνεί με τον Γερμανό ομόλογό του Φρανκ Σταινμάγερ ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια κρίση ιστορικών διαστάσεων. «Πρέπει συνεπώς να στείλουμε καθαρά μηνύματα. Η πολιτική μας είναι πολιτική αρχών», σημείωσε και τόνισε ότι «ο σεβασμός των υφιστάμενων συνόρων, της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας είναι το μείζον ζήτημα. Το πλαίσιο μας είναι πάντα ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου».

Ο κ. Βενιζέλος επέμεινε ιδιαίτερα ότι κανόνας του διεθνούς δικαίου είναι η αποκλιμάκωση της έντασης, ο διάλογος, η αποφυγή χρήσης ή απειλής χρήσης βίας. Όμως δεν ξεκαθάρισε τι θα πράξει εάν η Ρωσία επιμείνει σε αυτή της την επιλογή ειδικά με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ να ετοιμάζονται και εκείνοι πλέον για κάθε ενδεχόμενο...

Αλήθεια, αναρωτήθηκε ο Ευάγγελος Βενιζέλος ποιον είναι αυτόν που θέτει ξαφνικά εκτός διεθνούς νομιμότητας, όταν συνομιλεί με ενόπλους κατσαπλιάδες και Ναζί που απειλούν ακόμα και τις ζωές και περιουσίες χιλιάδων συμπατριωτών μας της Ουκρανίας;

http://www.newsbomb.gr/

Γιατί οι ευρωεκλογές είναι δημοψήφισμα

Δέκα λόγοι που καθιστούν επιτακτική την ανάγκη για ταχεία απαλλαγή από το παλιό καθεστώς, ώστε να μην προλάβει να ολοκληρώσει το καταστροφικό του έργο
Του Μάκη Ανδρονόπουλου
Αυτές οι ευρωεκλογές δεν είναι σαν τις άλλες της χαλαρής ψήφου. Είναι εκλογές δημοψήφισμα, γιατί με αυτές θα τεκμηριωθεί η διάσταση κυβέρνησης και εκλογικού σώματος και έτσι, με δημοκρατικές διαδικασίες θα οδηγηθούμε σε εθνικές εκλογές και στην ανάκτηση του ελέγχου των αποφάσεων για το μέλλον της κοινωνίας και της χώρας μας. Άλλωστε, γιατί δικαιούνται η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ να είναι στην ευρωβουλή; Τι έκαναν οι ευρωβουλευτές τους από τον Ιούλιο του 2009 που η πατρίδα χειμάζεται; Τι ερωτήσεις έκαναν; Τι επιπτώσεις είχαν στις εξελίξεις; Ποια απάντηση πήραν που έγινε θέμα στην Ελλάδα που φώτισε το αδιέξοδο; Μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, η χώρα καταστρέφεται μαζί με τους ανθρώπους της. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Οι λόγοι είναι εκατοντάδες, χιλιάδες. Εδώ συγκεντρώνουμε δέκα στρατηγικής σημασίας λόγους για τους οποίους πρέπει να απαλλαγούμε από το παλιό καθεστώς. Για τους δημοκράτες μία λύση υπάρχει: εκλογές.
1.    Μη βιώσιμο χρέος: Το χρέος όταν ξέσπασε η κρίση ήταν 120% του ΑΕΠ και στο τέλος του 2013 ανήλθε στο 175,7% του ΑΕΠ και έφτασε τα 321,47 δισ. ευρώ, από 305,5 δισ. ευρώ που ήταν το 2012 (157,7%). Δηλαδή το 2013 αυξήθηκε κατά 16 δισ. ευρώ, από τα οποία τα 12 είναι λόγω της μείωσης του ΑΕΠ. Το 2014 έχουμε να πληρώσουμε 39,9 δισ. ευρώ. Μέχρι το 2018 θα πρέπει να αποπληρώσουμε το 23,3% του χρέους, ενώ το υπόλοιπο 76,7% λήγει μετά το 2019, δηλαδή μεταφέρεται έως το 2040 στα παιδιά μας. Οι δανειστές φιλοδοξούν το 2022 να πέσει το χρέος στο 120% του ΑΕΠ όσο δηλαδή στην αρχή της κρίσης και για να συμβεί αυτό, εκτός από την ιδιωτικοποίηση του κράτους και την ανθρωπιστική κρίση, πρέπει να «παράξουμε» και 4% πρωτογενές πλεόνασμα το χρόνο, ώστε το χρέος να είναι εξυπηρέτησιμο, αλλά όχι βιώσιμο.
2.    Το «εθνικό» σχέδιο της υποταγής: Καμία κυβέρνηση, ούτε του Γιώργου  Παπανδρέου, ούτε του Παπαδήμου, ούτε φυσικά των Σαμαρά-Βενιζέλου συνέταξε ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του χρέους και των μνημονίων και ανασυγκρότησης της χώρας και της κοινωνίας. Η άρνηση «κουρέματος» του χρέους από τη Γερμανία ισοδυναμεί με συνέχιση της μειωμένης εθνικής κυριαρχίας και διεύρυνσή της. Το Ινστιτούτο Levy εκτιμά πως αν συνεχιστεί η ίδια πολιτική, το 2015 το ελληνικό χρέος θα βρίσκεται στο 208% του ΑΕΠ. Η δεξαμενή σκέψης Bruegel εκτιμά ότι η χώρα θα χρειασθεί νέα χρηματοδότηση 40 δισ. ευρώ και ότι η έξοδός της στις αγορές δεν θα είναι εφικτή πριν το 2030! Ο Ντάιζελμπλουμ λέει τώρα πως ίσως δεν χρειαστεί χρηματοδότηση, όπως ισχυρίζεται άλλωστε και η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Ο Σόρος λέει πως οι Γερμανοί τα έκαναν μαντάρα στην Ελλάδα… Είναι προφανές ότι μας δουλεύουν ή δουλεύονται μεταξύ τους. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να κρατήσουν τη χώρα σε καθεστώς χειραγώγησης και υφαρπαγής του πλούτου της, αλλά και να πληρώνονται τα χρέη.
3.     Το ασφαλιστικό καταρρέει:  Το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ προβλέπει για το 2014, απώλειες εσόδων που θα φθάσουν τα 8 δισ. ευρώ, μόνο από την αύξηση της ανεργίας. Η επίσημη πρόβλεψη του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ για το τρέχον έτος τοποθετεί την πραγματική ανεργία στο 31,5% και τους άνεργους στα 1.575.000 άτομα. Η αύξηση της ανεργίας και η μείωση των μισθών στέρησαν από την κοινωνική ασφάλιση πόρους της τάξεως των 10,5 δισ. ευρώ μέσα σε ένα έτος, ενώ η εισφοροδιαφυγή από την αδήλωτη και ανασφάλιστη εργασία, καθώς και από τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης, άλλα 8,5 δισ. ευρώ. (+1% ανεργία= -450 εκατ. έσοδα για το σύστημα). Οι δαπάνες του ΙΚΑ λόγω αυξημένης συνταξιοδότησης  αυξήθηκαν από 10,8 δισ. ευρώ σε 11,08 δισ. ευρώ μεταξύ 2011 και 2012.
4.    Τρία εκατομμύρια ανασφάλιστοι: Ο αποκλεισμός 3 περίπου εκατ. πολιτών από την πρόσβαση στα φάρμακα και τις υπηρεσίες υγείας δημιουργεί μείζον ανθρωπιστικό ζήτημα. Ο αριθμός των ανασφάλιστων Ελλήνων εκτινάχθηκε στα τέλη του 2013 στο 28% του συνολικού πληθυσμού. Οι γεννήσεις γίνονται πια χωρίς έλεγχο και διατυπώνονται φόβοι ότι θα επανεμφανιστούν διάφορα σύνδρομα στα νεογέννητα. Μία ανασφάλιστη έγκυος χρειάζεται 650 ευρώ για προγεννητικό έλεγχο, 650 ευρώ για φυσιολογικό τοκετό και 1.200 ευρώ για καισαρική, ενώ αντίστοιχα, ο βασικός εμβολιασμός ενός παιδιού κοστίζει 1.400 ευρώ. (Στοιχεία από την συνέντευξη των προέδρων των «Γιατρών του Κόσμου» από τέσσερις ευρωπαϊκές χώρες: την Ελλάδα, την Ισπανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία).
5.    Η ανθρωπιστική κρίση: Το 1,5 εκατ. άνεργοι, το 60% των νέων χωρίς απασχόληση, τα 3 εκατ. ανασφάλιστων, η στέρηση τροφής σε χιλιάδες παιδιά, η στέρηση θέρμανσης και νερού σε χιλιάδες νοικοκυριά, οι χιλιάδες των αστέγων, οι 4000 αυτοκτονίες της κρίσης, η καταλήστευση των συντάξεων, η υφαρπαγή των ομολόγων από τα ταμεία και τους ιδιώτες, το αλκοόλ και τα φθηνά ναρκωτικά, η απειλή της απώλειας της στέγης, η διάλυση των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, ο ανηλεής συστηματικός από το 2007 βομβαρδισμός της κοινωνίας με αρνητικά μηνύματα (αδυναμία του κράτους με πυρκαγιές, σκάνδαλα –υποκλοπές, δομημένα, Ζαχόπουλος, Λαυρεντιάδης, ΤΤ ,ΜΚΟ-, μνημόνια, διαφθορά  κ.ο.κ.), η εγκατάλειψη της χώρας από 150.000 υψηλής κατάρτισης επιστήμονες, η επίσης ανελέητη λοιδορία των Ελλήνων αποτελούν τα χαρακτηριστικά μιας μεταμοντέρνας εξόντωσης ενός υπερήφανου λαού, αλλά ταυτόχρονα αποτελούν και τα συστατικά ενός εύφλεκτου υλικού, η έκρηξη του οποίου καλό θα ήταν να αποφευχθεί.
6.    Τράπεζες, βιομηχανία παραγωγής «μαύρου κεφαλαίου»:  Οι τράπεζες αποτελούν το ποιο προβληματικό κομμάτι της ελληνικής πραγματικότητας. Κατασκεύασαν τη φούσκα του χρηματιστηρίου με τα ψευδή και σκανδαλωδώς υπερτιμημένα Ενημερωτικά Δελτία, προσυπέγραψαν αποτιμήσεις που ήταν απολύτως πλασματικές και συνέβαλαν καθοριστικά στη συγκρότηση του τεράστιου «μαύρου κεφαλαίου» που διέφθειρε και μαγάρισε τα πάντα. Δεν χρηματοδότησαν την παραγωγική ανάπτυξη και «έδεσαν» την κοινωνία στα καταναλωτικά και στεγαστικά δάνεια.  Ευθύνονται και για την υπερχρέωση του κράτους, αφού δάνειζαν αντι-οικονομικά τις κυβερνήσεις χωρίς ουσιαστικό έλεγχο της δυνατότητας του κράτους. Σήμερα, υπολογίζεται ότι έχουν πάρει από το κράτος ζεστό χρήμα και εγγυήσεις της τάξεως των 240 δισ. ευρώ από το 2008. Σήμερα οι τράπεζες ανήκουν στο κράτος κατά 85-94%, αλλά διοικούνται από τους κατασκευαστές του εθνικού μας κραχ, όμως η κυβέρνηση επιδιώκει έναντι ευτελούς τιμήματος, κατώτερου των 41+5  δισ. ευρώ της ανακεφαλαιοποίησης, να τις δώσουν ξανά στους ιδιώτες (δηλαδή, στις ξένες τράπεζες που θα ελέγξουν τα πάντα). Ήδη οι διοικήσεις των τραπεζών πουλάνε τα δάνεια σε ξένα distress funds… Είναι προφανές ότι οι τράπεζες δεν πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν σε αυτή τη φάση για λόγους οικονομικούς και αναπτυξιακούς. Αυτό μπορεί να γίνει αργότερα, ώστε το κράτος να ρεφάρει και να επιλέξει αξιόπιστους στρατηγικούς εταίρους, όχι επαγγελματίες κερδοσκόπους …
7.    Το ξεπούλημα του Ελληνικού: Η επικείμενη πώληση του Ελληνικού έναντι συμβολικού τιμήματος 500 εκατ. ευρώ ισοδυναμεί με παράδοση εθνικού εδάφους, όχι μόνο για το τίμημα, αλλά και για τους όρους (θα πληρώνουμε εμείς κάθε καθυστέρηση, κάθε πρόβλημα στις ανεξέλεγκτες δραστηριότητες των ξένων επενδυτών). Το Ελληνικό των 5500 στρεμμάτων συγκρίνεται με το Μονακό των 1950 στρεμμάτων που παράγει 6,6 δισ. δολάρια το χρόνο (καθηγητής Δημ. Μάρδας). Οι αναπτυξιακές δυνατότητες με την πώλησή του μαζί με τις αθλητικές εγκαταστάσεις και όλο το παραλιακό μέτωπο θα χαθούν, ενώ θα αφαιρεθεί από τον αθηναϊκό λαό η πρόσβαση στον αθλητισμό και στη θάλασσα…
8.    Το ξεπούλημα των υδάτων και της ΔΕΗ: Οι ιδιωτικοποιήσεις των ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ και της ΔΕΗ ισοδυναμούν με την παράδοση καίριων συστατικών της έννοιας του κράτους στους ιδιώτες και στα ξένα συμφέροντα. Κράτος είναι μια κοινωνική σύμβαση που παρέχει υγεία, παιδεία, ασφάλεια και εγγυάται τα ανθρώπινα δικαιώματα (πρόσβαση στο νερό, το ρεύμα, τη δημοκρατία κλπ). Οι ιδιωτικοποιήσεις υδάτων όπου έγιναν, μετά την αποτυχία τους, επαναγοράζονται (Les Eaux de Paris)… Σε ότι αφορά το ρεύμα, όλοι θυμόμαστε τι έγινε στην Καλιφόρνια…
9.    Φυσικό αέριο και πετρέλαια στο στόχαστρο: Εννοείται ότι τελικός στόχος των μεγάλων δυνάμεων είναι η υφαρπαγή του εν δυνάμει εθνικού πλούτου του φυσικού αερίου και του πετρελαίου. Ποιος Έλληνας πιστεύει ότι ο πάλαι ποτέ αντιμνημονιακός Σαμαράς και ο καθ΄ έξιν  αυτοθαυμαζόμενος Βενιζέλος μπορούν να διαφυλάξουν υπέρ ημών αυτόν τον πλούτο;
10.    Η δημοκρατία στα σκουπίδια: Είναι εμφανές σε όλο και περισσότερους, αν όχι στους πάντες, ότι η δημοκρατία «είναι» κατ΄ επίφαση. Κανένας δημοκρατικός θεσμός δεν λειτουργεί και η χώρα διοικείται με αυταρχισμό, με προεδρικά διατάγματα και με μνημόνια που παραβιάζουν το σύνταγμα και τις διεθνείς συνθήκες. Τα ΜΜΕ παίζουν ένα έθλιο ρόλο τρομοκράτησης και χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Τα υπόλοιπα τα κάνει η αστυνομία. Η δικαιοσύνη λειτουργεί ύποπτα σαν εκκρεμές, έχει απολέσει την ουσία της και είναι έκθετη στα μάτια του λαού. Κάθε μέρα που περνάει η δημοκρατία χάνει έδαφος …
Είναι σαφές κατόπιν όλων αυτών ότι τα σχέδια της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-δανειστών δεν πρέπει να ολοκληρωθούν γιατί η κατάσταση θα είναι δραματικά δύσκολο να ανατραπεί. Δεν πρέπει να προλάβουν να υπογράψουν με τους δανειστές, ούτε να παραδώσουν ότι έχει απομείνει. Η τελευταία ευκαιρία είναι οι ευρωεκλογές-δημοψήφισμα για να ακολουθήσουν εθνικές εκλογές επανάκτησης της χώρας. 

http://www.koutipandoras.gr/

Βενεζουέλα: Η «επανάσταση» των πλουσίων

Τους 16 έφτασαν οι νεκροί από τις συνεχιζόμενες συγκρούσεις της αστυνομία αλλά και οπαδών της κυβέρνησης με τμήματα της δεξιάς αντιπολίτευσης στη Βενεζουέλα. Στην πρωτεύουσα, Καράκας, το επιχειρηματικό κέντρο αλλά και οι εύπορες συνοικίες στα ανατολικά της πόλης μετατρέπονται σχεδόν καθημερινά σε πεδίο μάχης με διαδηλωτές να δημιουργούν πραγματικά χαρακώματα με οικοδομικά υλικά και λάστιχα αυτοκινήτων.

Η κυβέρνηση πάντως, σε μια προσπάθεια αποκλιμάκωσης της κρίσης, προχώρησε στη σύλληψη τουλάχιστον επτά στελεχών των μυστικών υπηρεσιών της χώρας που κατηγορούνται για το θάνατο διαδηλωτών κατά τη διάρκεια των συγκεντρώσεων που πραγματοποιήθηκαν στις 12 Φεβρουαρίου.

Οι συλλήψεις προκάλεσαν ένα νέο γύρο φημολογίας σε διεθνή μέσα ενημέρωσης για τη συνοχή του κρατικού μηχανισμού και κυρίως για το αν οι μυστικές υπηρεσίες κινήθηκαν το προηγούμενο διάστημα πέρα από τις εντολές που είχαν λάβει από την κυβέρνηση.

Ανεξιχνίαστα παραμένουν πάντως αρκετά άλλα περιστατικά που παρουσιάζουν μια έντονη αποφορά προβοκάτσιας, όπως οι επιθέσεις που πραγματοποιούσαν εναντίον διαδηλωτών οπλισμένοι άνδρες που επέβαιναν σε μοτοσυκλέτες.

Παρά το γεγονός ότι η οικονομική κρίση γίνεται πλέον αισθητή σε ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού η ανθρωπογεωγραφία όσων συμμετέχουν στις βίαιες αντικυβερνητικές συγκεντρώσεις αποδεικνύει ότι δεν κατέβηκαν στους δρόμους αυτοί που πλήττονται περισσότερο από την κρίση. Οι ταραχές παραμένουν επικεντρωμένες σε περιοχές όπου κατοικούν μεσαία και ανώτερα στρώματα του πληθυσμού, που επιθυμούν την άμεση ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης της Βενεζουέλας.

Ούτως η άλλως η γενικότερη κατάσταση της οικονομίας δεν δικαιολογεί μια γνήσια λαϊκή εξέγερση, όπως θέλουν να παρουσιάζουν τις εξελίξεις τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Η ανεργία στη χώρα παραμένει στο ιδιαίτερα χαμηλό 6% ενώ η φτώχεια συνεχίζει να μειώνεται τα τελευταία χρόνια με ρυθμούς που δεν συναντώνται σε καμία άλλη χώρα της περιοχής. Το κατά κεφαλήν εισόδημα αυξάνεται σταθερά την τελευταία δεκαετία με ρυθμούς 2.7% ετησίως και μόνο το τελευταίο διάστημα υπήρξαν πραγματικές μειώσει μισθών ως αποτέλεσμα της κρίσης. Και όλα αυτά τη στιγμή που το μέσο νοικοκυριό σε αρκετές χώρες της Ευρώπης είδε την αγοραστική του δύναμη να συρρικνώνεται σε ποσοστά που ξεκινούν από 6-7% για να φτάσουν στο 33% στην περίπτωση της Ελλάδας.

Παράλληλα η εισοδηματική ανισότητα, που αποτέλεσε την πηγή της γνήσιας λαϊκής εξέγερσης στη Βραζιλία, μειώθηκε τα τελευταία χρόνια τόσο δραστικά ώστε η Βενεζουέλα γνωρίζει πλέον τα χαμηλότερα ποσοστά σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική. Ακόμη και το πραγματικά μεγάλο πρόβλημα του πληθωρισμού όμως, που ξεπέρασε το 40% σε ετήσια βάση, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με τα πολύ υψηλότερα ποσοστά που παρατηρούνταν πριν απόν την ανάληψη της εξουσίας από τον Ούγκο Τσάβες. Για την ακρίβεια με εξαίρεση την περασμένη χρονιά οι κυβερνήσεις Τσάβες διατήρησαν για μια δεκαετία τον πληθωρισμό περίπου στο μισό του επιπέδου που βρισκόταν στο μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 80 και κυρίως του 90. Η επιστροφή των πληθωριστικών τάσεων αποτελεί ένα δομικό πρόβλημα που ταλαιπωρεί τη χώρα σχεδόν από την πρώτη στιγμή που ανακαλύφθηκε πετρέλαιο στην περιοχή και οφείλεται στις στρεβλώσεις που προκαλεί στην οικονομία και τους μισθούς η διαρκής ροή πετροδολαρίων. Πιο απλά είναι περισσότερο ένα πρόβλημα των καπιταλιστικών δομών της οικονομίας παρά των αριστερών μεταρυθμίσεων που προωθήθηκαν την τελευταία δεκαετία. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι για ένα πολύ μεγάλο ποσοστό εργαζομένων οι μισθοί (και κυρίως ο βασικός μισθός) αναπροσαρμόζονται σχεδόν αυτόματα στον πληθωρισμό γεγονός που μειώνει σημαντικά τις επιπτώσεις για τον πληθυσμό.

Ενώ λοιπόν οι συνθήκες της οικονομίας δεν δικαιολογούν ένα ξέσπασμα γνήσιας λαϊκής οργής, οι πληροφορίες για την ανάμιξη των ΗΠΑ φαίνεται να επιβεβαιώνονται μέρα με την ημέρα. Είναι πλέον γνωστό ότι οι πρωταγωνιστές των επεισοδίων, όπως ο Λεοπόλντο Λόπεζ και η Μαρίνα Κορίνα Ματσάντο από το κόμμα SUMATE της αντιπολίτευσης χρηματοδοτούνται εδώ και χρόνια με δεκάδες χιλιάδες δολάρια από το αμερικανικό Εθνικό Ταμείο για τη Δημοκρατία (NED), το οποίο έχει εμπλακεί και σε όλες σχεδόν τις πολύχρωμες επαναστάσεις που σημάδεψαν τις τελευταίες δεκαετίες καθεστώτα της ανατολικής Ευρώπης. O Λόπεζ μάλιστα είχε εκπαιδευθεί από το Διεθνές Ρεπουμπλικανικό Ινστιτούτο (IRI) το οποίο χρηματοδοτείται από την αμερικανική κυβέρνηση και το οποίο πιστεύεται ότι οργάνωσε σειρά πραξικοπημάτων σε χώρες όπως η Αϊτή και η Ονδούρα. Σχετικές πληροφορίες είχε επιβεβαιώσει και απόρρητο έγγραφο της αμερικανικής πρεσβείας στο Καράκας από το 2006, το οποίο κυκλοφόρησε στο Wikileaks.

Ο Μαδούρο πάντως φαίνεται να μην αντιμετωπίζει ακόμη οποιαδήποτε αμφισβήτηση από το στρατό, που θα μπορούσε να ανατρέψει δραματικά τις εξελίξεις και να επιταχύνει το πραξικόπημα που προωθεί η Ουάσινγκτον. Παρόλα αυτά στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος παρατηρούνται ορισμένοι τριγμοί, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη στάση του κυβερνήτη της επαρχίας Ταχίρα, Χοσέ Βιέλμα, που κατηγόρησε την κυβέρνηση για αυταρχική στάση απέναντι στους διαδηλωτές. Στη συγκεκριμένη επαρχία σημειώθηκαν οι σφοδρότερες μάχες και η κυβέρνηση αναγκάστηκε να στείλει ακόμη και δυνάμεις του στρατού, καθώς φοβόταν ενδεχόμενη εμπλοκή δεξιών παραστρατιωτικών δυνάμεων από τη γειτονική Κολομβία. Στο παρελθόν ο Τσάβες είχε κατηγορήσει πολλές φορές την Κολομβιανή κυβέρνηση για τις επιχειρήσεις που πραγματοποιούσαν δεξιά τάγματα θανάτου στο εσωτερικό της Βενεζουέλας με πρόσχημα την προσπάθεια ελέγχου των ανταρτών της οργάνωσης FARC.

Την ίδια ώρα η δεξιά αντιπολίτευση όπως και η Ουάσινγκτον απέρριψαν χωρίς δεύτερη σκέψη τις προτάσεις του Μαδούρο για τη δημιουργία μιας επιτροπής συμφιλίωσης με στόχο την αποκλιμάκωση της έντασης. Θέλοντας να κλιμακώσουν την αντιπαράθεση τα στελέχη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και οι άνθρωποι τους στο Καράκας δήλωσαν ότι οι συνομιλίες για την επίτευξη ανακωχής στους δρόμους, δεν μπορούν να ξεκινήσουν εάν δεν σταματήσουν οι… ταραχές!

http://info-war.gr/