The Greekman Show

Η Ελλάδα έχει μερικά 24ωρα που πραγματικά δε μπορεί να ησυχάσει. Όλοι οι δημοσιογράφοι, εφημερίδες, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις ασχολούνται με το δράμα των καρκινοπαθών -οι οποίοι δεν είναι έκτακτο περιστατικό-, την απελπισία ατόμων με αναπηρία που ψάχνουν για βοήθεια αλλά δεν υπάρχει πουθενά, στις πρώτες κατασχέσεις πρώτης κατοικίας ανέργων από τις τράπεζες που άρχισαν κιόλας να θεριεύουν. Οι διανοούμενοι αλλά και όλοι όσοι έχουν λόγο στις τηλεοπτικές οθόνες έχουν ορμήσει για να δείξουν με ακλόνητα στοιχεία ποια είναι η πραγματική Ελλάδα που θέλουν να κρύβουν τα γρανάζια του συστήματος. Στον αγώνα παίρνουν μέρος και κινηματογραφιστές με ντοκιμαντέρ που θα προβληθούν στο 16ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης δείχνοντας καρέ-καρέ την αγωνία και την καταστροφή απλών ανθρώπων που δε μπορούν να αμυνθούν στις αμείλικτες επιθέσεις που δέχονται οργανωμένα από την κατοχική κυβέρνηση και από όσους συνεπικουρούν.

Για μια ακόμη φορά η συνοχή της κοινωνίας θριαμβεύει απέναντι στο ύπουλο χτύπημα που δέχθηκε εδώ και 5 χρόνια η πατρίδα. Αν δεν υπήρχε αυτή η συνοχή θα είχαμε δημοσιογράφους να ασχολούνται με πληρωμένες συνεντεύξεις για την προώθηση του ναζιστικού ολοκληρωτισμού της ΕΕ προβάλλοντας κάθε λεπτό τις σωτήριες λύσεις για τις εκλογές των δημάρχων των σκουπιδιών. Θα είχαμε κινηματογραφιστές που θα έφτιαχναν ντοκιμαντέρ ελληνογαλλικής παραγωγής με πρωταγωνιστή ανύπαρκτο κατά τα άλλα πρόσωπο στην πραγματική ζωή, αλλά τον αρχηγό του κόμματος της αντιπολιτευόμενης συμπολίτευσης. Θα καθόσουνα να βλέπεις την ατέλειωτη διαφημιστική καμπάνια και προώθηση από τα ΜΜΕ τέτοιων ανούσιων γεγονότων ενώ οι άλλοι μέρα με τη μέρα, λεπτό με το λεπτό θα πέθαιναν.

Θα είχες ανεξάρτητες, ακριβοδίκαιες, πεντακάθαρες τηλεοπτικές περσόνες που θα δημιουργούσαν κόμματα θέλοντας να σε πείσουν ότι η σουπιά είναι είδος που ζει σε Ποτάμι. Ότι η σουπιά δεν έχει πολιτικό παρελθόν και είναι αριστερή με δάνεια από την φιλελεύθερη πολιτική. Ευτυχώς που οι δημοσιογράφοι της Ελλάδας κάνουν το λειτούργημα τους αποδεικνύοντας ότι σκοπός τους είναι η αλήθεια απέναντι στον πολίτη και όχι η κολιγιά τους με το οποιοδήποτε πολιτικό σύστημα. Αν δεν ήταν τόσο καθαροί οι Έλληνες ρεπόρτερς, τότε θα είχαμε δημοσιογράφους βουλευτές, υπουργούς και υποψηφίους για την Ναζιστική Βουλή της Ευρώπης.

Να γιατί δεν έχει πρόβλημα η Ελλάδα. Γιατί αν είχε πρόβλημα τότε όλα τα παραπάνω θα ήταν μια πραγματικότητα. Όμως όλα τα παραπάνω είναι μια φαντασίωση αποδεικνύοντας ότι τελικά η χώρα δεν έχει πρόβλημα αφού κανείς δεν σπαταλά ούτε ένα λεπτό της ημέρας να δείξει την δήθεν ανέχεια και ένδεια των πολιτών.

Σε ποια άλλη χώρα που το ποσοστό της ανεργίας φθάνει στο 35%, οι διανοούμενοι φτιάχνουν πολιτικές καριέρες;

Σε ποια άλλη χώρα με 2,000,000 ανασφάλιστους πολίτες οι δημοσιογράφοι ασχολούνται με το σώσιμο της Ε.Ε και όχι με τους πολίτες που πεθαίνουν σε ράντζα περιμένοντας τουλάχιστον μία ασπιρίνη;

Σε ποια άλλη χώρα με τον τρίτο πιο φτωχό και κατεστραμμένο λαό στην Ευρώπη, άφθαρτος αριστερός πολιτικός πρωταγωνιστεί σε ντοκιμαντέρ -προεκλογική ευρωπαϊκή καμπάνια- κάνοντας τα θύματα της νέας θηριωδίας της ΕΕ και του ΔΝΤ απλούς κομπάρσους για να γεμίζει το πλάνο του καλλιτεχνικού σκηνοθέτη;

Σε ποια άλλη χώρα ιστορικά που τέλεσε ποτέ υπό κατοχή, τόσα κόμματα δημιουργούνται με πακτωλό χρημάτων χρησιμοποιώντας την ίδια την πραγματικότητα μόνο για να ανεβαίνουν τα εκλογικά ποσοστά;

Σε ποια άλλη χώρα το δικαίωμα της Δημοκρατίας το έχουν μόνο οι πολιτικοί αλλά όχι ο ίδιος ο λαός;

Ή έχουμε πρόβλημα ή δεν έχουμε πρόβλημα. Μέση οδός δεν υπάρχει. Δεν συνάδουν τα ποσοστά της εξαθλίωσης και η παράδοση της εθνικής ανεξαρτησίας με τα ποσοστά των σωτήρων που εμφανίζονται καθημερινά στην υπό κατοχή Ελλάδα. Εκτός κι αν όλα αυτά είναι μια οφθαλμαπάτη, ένα καλό σενάριο σε καλογυρισμένο ντοκιμαντέρ υψηλής κουλτουριάρικης αισθητικής για άοσμες και άχρωμες καταστάσεις και πρόσωπα στην προσπάθεια επιβολής του ολοκληρωτισμού. Αλλά όπως διαπιστώνουμε δεν είναι οφθαλμαπάτη. Και τα ντοκιμαντέρ είναι υπαρκτά και οι χαρούλες στις τηλεοπτικές οθόνες και οι αμέτρητοι σωτήρες που το δικό σου σφαγμένο κεφάλι το κάνουν εξέδρα για να βγάλουν τον πολιτικό τους λόγο. 

Τσουβάλια γεμάτα με λόγια πεταμένα στον αέρα με μοναδικό σκοπό να μην αφήσουν κυβικό ελεύθερης ανάσας να γεννήσει ο λαός το νέο. Σαν τηλεπαιχνίδι που σου δίνουν πολλαπλές επιλογές αν και ξέρεις ότι καμία από αυτές δεν είναι αυτή που θα αλλάξει την τηλεζωή σου.-   

 Στον τοίχο

Αναλυτικά πόσο πλήρωσε η Ελλάδα για τις συμβουλές των οίκων αξιολόγησης την περίοδο 2009-2013 (λίστες)

Μπορεί να το υπουργείο Οικονομικών έχει προχωρήσει σε σημαντικές μειώσεις -της τάξεως από 48% έως 82%- των δαπανών για τη συνεργασία με τους οίκους αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας σε σχέση με τα προηγούμενα έτη, ωστόσο και πάλι τα ποσά που δαπανήθηκαν την περίοδο 2009-2013 είναι μεγάλα.

Σύμφωνα με έγγραφο του Γενικού Διευθυντή του ΟΔΔΗΧ Στυλιανού Παπαδόπουλου που εστάλη στη Βουλή προκύπτει ότι καταβλήθηκαν τα εξής ποσά, κατ΄ έτος:

Το 2013 έγιναν πληρωμές στους οίκους

• MOODY'S: 50.500 USD
• FITCH RATINGS: 41.000 GBP
• STANDARD AND POOR'S: 137.700 EUR
• R&I RATINGS: 2.000.000 JPY

Το 2012 έγιναν πληρωμές στους οίκους

• MOODY'S: 50.500 USD
• FITCH RATINGS: 41.000 GBP
• STANDARD AND POOR'S: 135.000 EUR

Το 2011 έγιναν πληρωμές στους οίκους

• R& I RATINGS: 2.000.000 JPY
• FICH RATINGS: 84.201,74 GBP
• MOODY'S: 2.900 USD

Το 2010 έγιναν πληρωμές στους οίκους

• MOODY'S: 280.650 USD
• R& I RATINGS: 2.000.000 JPY
• FITCH RATINGS: 79.500 GBP
• STANDARD AND POOR'S: 270.000 EUR

Το 2009 έγιναν πληρωμές στους οίκους

• STANDARD AND POOR'S: 540.000 EUR
• R& I RATINGS: 2.000.000 JPY
• MOODY'S: 16.500 USD
• FITCH RATINGS: 79.340,63 GBP

Το σύνολο των πληρωμών, ανά νόμισμα, το χρονικό διάστημα 2009-2013 ανήλθε σε:

• 1.082.700 EUR
• 8.000.000 JPY
• 401.050 USD
• 325.042,37 GBP

Πηγή:iefimerida.gr/ 

Απορρίφθηκε η τροπολογία-πρόκληση για τις αλλαγές στον αναδρομικό έλεγχο των πόθεν έσχες όλων των πολιτικών

Δεν έγινε τελικά αποδεκτή η τροπολογία -σκάνδαλο για τις αλλαγές στο νόμο για τον αναδρομικό έλεγχο των «πόθεν έσχες» των πολιτικών. Η τροπολογία, που έφερε την υπογραφή των βουλευτών Γιάννη Κεφαλογιάννη από τη ΝΔ και Χρήστου Γκόκα από το ΠΑΣΟΚ, κατέθηκε στο υπό συζήτηση νομοσχέδιο για την αναδιάρθρωση της αστυνομίας και είχε προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις όχι μόνο των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του πρώην προέδρου της Βουλής Απόστολου Κακλαμάνη.

Κάνοντας λόγο για «απαράδεκτη μεθόδευση και μαγειρέματα από τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης», η αξιωματική αντιπολίτευση υπογράμμισε πως η επίμαχη τροπολογία επιφέρει τρεις ουσιαστικές αλλαγές στον ισχύοντα νόμο για τον αναδρομικό έλεγχο: μεταθέτει για ακόμα έναν χρόνο την προθεσμία ολοκλήρωσης του αναδρομικού ελέγχου, καταργεί τη ρύθμιση για έλεγχο δύο χρόνια πριν την ανάληψη των καθηκόντων του εκάστοτε υπουργού και ελαφραίνει τις συνέπειες και τις ποινικές και τις χρηματικές, για όσους οι δηλώσεις «πόθεν έσχες» θεωρηθούν ανακριβείς.

Τελικά ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας ανακοίνωσε από το βήμα της Βουλής ότι δεν κάνει δεκτή την τροπολογία, ξεκαθαρίζοντας πως ο αναδρομικός έλεγχος των «πόθεν έσχες» από το 1974 μέχρι σήμερα, θα γίνει κανονικά με τη διαδικασία που προβλέπει ο ισχύων νόμος.

«Ομόφωνα η Βουλή είχε ψηφίσει τον νόμο για το "πόθεν έσχες". Όσοι δεν θέλουμε να ντροπιάσουμε τη διαδρομή μας, σας ζητάμε να αποσύρετε αυτή την τροπολογία που είναι άσχετη και με το νομοσχέδιο. Έχω την αίσθηση ότι δεν ταιριάζει καν ούτε με τη νομική σας κατάρτιση ούτε με την πολιτική σας ευπρέπεια και δεν πρόκειται να την αποδεχτείτε», είχε επισημάνει νωρίτερα ο Απόστολος Κακλαμάνης.

Πηγή:ww.iefimerida.gr/

ΜΚΟ: πολλά ψέματα είπανε, ας πούνε και μια αλήθεια

Με καθυστέρηση δεκατεσσάρων ετών η ελληνική πολιτεία και πολλά ΜΜΕ διαπίστωσαν τώρα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τη χρηματοδότηση των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. «Αποκάλυψαν» μάλιστα ότι είχε στηθεί και πάρτι χωρίς,φυσικά να υπάρχει κίνδυνος να τους το χαλάσουν, αφού η αποκάλυψη έγινε μετά τη λήξη του.

Της Βασιλικής Σιούτη

Με καθυστέρηση δεκατεσσάρων ετών η ελληνική πολιτεία και πολλά ΜΜΕ διαπίστωσαν τώρα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τη χρηματοδότηση των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. «Αποκάλυψαν» μάλιστα ότι είχε στηθεί και πάρτι τόσα χρόνια, χωρίς τον κίνδυνο να τους το χαλάσουν, αφού η αποκάλυψη έγινε μετά τη λήξη του.

Δεκάδες οι ΜΚΟ που χρηματοδοτήθηκαν με υπέρογκα ποσά, χωρίς να είναι καθόλου βέβαιο ότι τα λεφτά πήγαν στο σκοπό για τον οποίο δόθηκαν, αλλά μόνο ένας κατηγορούμενος υπάρχει, ο οποίος βρίσκεται ήδη στη φυλακή: ο ασήμαντος κ. Τζεβελέκος. Ασήμαντος, με την έννοια του όχι ισχυρού ή για την ακρίβεια όχι ιδιαίτερα διαπλεκόμενου, ώστε να αρχίσει να ξηλώνεται όλο το σύστημα. Η επιλογή του αποδιοπομπαίου άλλωστε, γινόταν πάντα μεταξύ των καμένων χαρτιών. Ο κ.Τζεβελέκος δεν ήταν ένα από τα ισχυρά πρόσωπα με σημαντικές διασυνδέσεις, όπως άλλοι επικεφαλής ΜΚΟ. Βέβαια δεν ήταν μόνος του στην ιστορία αυτή. Αλλά ο κ.Τζεβελέκος δεν έχει αποφασίσει να μιλήσει - σχεδόν ποτέ δηλαδή, δεν μιλούν όσοι βρίσκονται στη φυλακή, παρά τις περί του αντιθέτου προσδοκίες.

Δεν ήταν πάντως, μόνο οι ΜΚΟ του υπουργείου Εξωτερικών. Τεράστια ποσά, κι ακόμα πιο ανεξέλεγκτα, έχουν δοθεί και από άλλα υπουργεία. Και στο ΥΠΕΞ , όμως, δεν είναι μόνο αυτά που φαίνονται στις λίστες, γιατί κάποιες οργανώσεις χρηματοδοτήθηκαν και από τα μυστικά κονδύλια, που ειδικά επί θητείας Γιώργου Παπανδρέου αυξήθηκαν εντυπωσιακά. Ας μην ξεχνάμε ότι οι ΜΚΟ χρησιμοποιήθηκαν αρχικά από τον Άλεξ Ρόντο ως πολιτικά εργαλεία παρέμβασης, κυρίως σε άλλες χώρες, μέσα σε ένα καθεστώς αδιαφάνειας που ήταν αναμενόμενο να ενθαρρύνει και τη διαφθορά.

Όλες αυτές τις μέρες ακούσαμε τις δικαιολογίες των αρμοδίων υπουργών και υφυπουργών: Όλοι εξυγίαναν το σύστημα, το συμμάζεψαν, το αναδιαμόρφωσαν κτλ. Φυσικά και δεν έκαναν τίποτα επί της ουσίας. Μόνο δύο πράγματα: Κάποιοι , όπως οΕυρ. Στυλιανίδης, δυσκόλεψαν πράγματι τις προϋποθέσεις χρηματοδότησης, αλλά αυτό είχε ως αποτέλεσμα στο «πάρτι» να παραμείνουν μόνο οι «επαγγελματίες» του είδους και να αποθαρρύνεται κάθε αγνή εθελοντική πρωτοβουλία. Τον συγκεκριμένο υφυπουργό μάλιστα, τον ακούσαμε να λέει ότι έκοψε τις ύποπτες χρηματοδοτήσεις, με αποτέλεσμα να διαμαρτύρονται πολλές ΜΚΟ. Η αλήθεια είναι ότι έκοψε μερικές «πράσινες» ΜΚΟ, οι οποίες πράγματι διαμαρτύρονταν, αλλά άφησε μεγαλύτερο πεδίο δράσης για τις «γαλάζιες».

Ακόμα και ο οικοδεσπότης του πάρτι, ο Γιώργος Παπανδρέου, δια των συνεργατών του, μας είπε ότι επιχείρησε να βάλει αυστηρό πλαίσιο. Για να «στριμώξει» ποιους άραγε; Τις ΜΚΟ που σχετίζονται με συνεργάτες, φίλους, γνωστούς και συγγενικά του πρόσωπα, που έπαιρναν ανεξέλεγκτα χρήματα; Γιατί (κυρίως) αυτοί τα έπαιρναν κατά τη διάρκεια της θητείας του. Μια μικρή έρευνα στις λίστες του ΥΠΕΞ αρκεί για να βεβαιωθεί κανείς ότι όσοι πήραν τα υπέρογκα ποσά είχαν πολιτικές διασυνδέσεις.

Οι οργανώσεις που προσφέρουν πραγματικό έργο είναι γνωστές. Οι υπόλοιπες, όπως τις χαρακτήρισε εύστοχα ο Κωστής Παπαϊωάννου από την Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, είναι απλώς «προσωποπαγή προτζεκτάδικα» που δεν έχουν καμία σχέση με την κοινωνία των πολιτών.

Στην πραγματικότητα ο έλεγχος των χρηματοδοτήσεων των ΜΚΟ ήταν μια πολύ απλή υπόθεση, αρκεί να υπήρχε πολιτική βούληση. Αλλά δεν υπήρχε. Σε όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες που χρηματοδότησαν αναπτυξιακά προγράμματα μέσω ΜΚΟ, ταυτόχρονα με την έναρξη των χρηματοδοτήσεων δημιούργησαν και ένα μηχανισμό ελέγχου και πιστοποίησης. Ε, λοιπόν αυτός στην Ελλάδα δεν φτιάχθηκε ποτέ. Ακόμα και σήμερα που όλοι αυτοί οι πολιτικοί παρελαύνουν στα ΜΜΕ και μας διαβεβαιώνουν ότι τα διόρθωσαν όλα, ελεγκτικός μηχανισμός δεν υπάρχει.

Η κοροϊδία από τους κυβερνώντες, πρώην και νυν, πάει σύννεφο. Είναι χαρακτηριστική η υπόθεση του «Έργου Πολιτών», που ήλθε αυτές τις μέρες στην επικαιρότητα, παρότι δημοσιογραφικά είχε αποκαλυφθεί πολλά χρόνια πριν, όσο το σκάνδαλο ήταν σε εξέλιξη, χωρίς όμως να γίνει «θέμα», προφανώς για να μην ενοχληθεί η τότε κυβέρνηση. Γιατί ήταν η κυβέρνηση Καραμανλή -που θα περιόριζε το σπάταλο κράτος- η οποία δημιούργησε έναν παντελώς άχρηστο οργανισμό, χωρίς καμία αρμοδιότητα, πέρα από τη γενικώς και αορίστως ενασχόλησή του με τις ΜΚΟ και τον εθελοντισμό. Έναν οργανισμό με έναν πρόεδρο που λάμβανε κοντά στις 10.000 ευρώ μηνιαίως για να κάθεται να καπνίζει τα πανάκριβα πούρα του στα πολυτελή γραφεία, παρέα με μια ντουζίνα κομματικών φίλων που ελάμβαναν κι αυτοί παχυλές αργομισθίες μαζί με μερικά ρουσφέτια-προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ. Όλα αυτά για να βολευθούν οι κομματικοί φίλοι της κυβέρνησης Καραμανλή που θα επανίδρυε και το κράτος.

Για άλλη μια φορά όμως, η αποκάλυψη προκλητικής κατασπατάλησης κρατικών πόρων δεν οδηγεί πουθενά. Προκαλείται ένας μεγάλος θόρυβος, το συζητάμε όλοι σαν να πρόκειται για κάποιο κουτσομπολιό, ξεθυμαίνουμε και μετά το θέμα ξεχνιέται.

Τα ερωτήματα όμως παραμένουν και ζητούν απαντήσεις: Τι κάνει έστω και τώρα η κυβέρνηση; Γιατί δεν πάει να ελέγξει και να διαπιστώσει ποια από αυτά τα έργα όντως υλοποιήθηκαν και αν το κόστος τους ανταποκρίνεται στη χρηματοδότηση που έλαβαν; Γιατί δεν ζητάει τα χρήματα πίσω από όσους εξαπάτησαν την πολιτεία; Τι έχει γίνει με την οργάνωση «Αλληλεγγύη» του κ. Φουρλεμάδη από τον οποίο εδώ και χρόνια το υπουργείο Εξωτερικών είχε αναγκαστεί να ζητήσει μερικά εκατομμύρια πίσω; Γιατί -και κυρίως πως- ο ίδιος ισχυρίζεται ότι «το θέμα έχει κλείσει»;

Ερευνήθηκε ποτέ η ΜΚΟ του καθηγητή Φλογαΐτη, για την οποία επίσης υπήρξε αναφορά από τον πρέσβη Βαμβουνάκη, που προειδοποίησε εγκαίρως και για τη ΜΚΟ με τις νάρκες; Οι αρμόδιοι υπουργοί που ρωτήθηκαν αμέτρητες φορές γιατί απέφυγαν να απαντήσουν;

Στη ΜΚΟ, της οποίας φέρεται ιδρυτής ο καθηγητής Θ. Τσάτσος, αλλά διαχειρίζονταν άλλοι, με προγράμματα παρόμοια εκείνων του κ. Φλογαΐτη ( «εκπαίδευση εμπειρογνωμόνων στη χρηστή διακυβέρνηση στο Σουδάν», «εκπόνηση σχεδίου και εφαρμογή δράσεων για την προώθηση κοινωνικά δίκαιου τουρισμού στη Συρία» και «πρόγραμμα εκπαίδευσης δικαστών στη Νότια Αφρική») υπήρξε έλεγχος;;

Η Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία του κ.Μπαμπινιώτη -που μόνο ΜΚΟ δεν είναι- με ποιο σκεπτικό πήρε περίπου 3,5 εκατομμύρια ευρώ για να φτιάξει ένα ιδιωτικό σχολείο στην Αλβανία (με τους μαθητές να πληρώνουν δίδακτρα);

Γιατί δεν έχουν καταστεί υπόλογοι οι υπαίτιοι, πλην του κ.Τζεβελέκου; Γιατί δεν αποδίδονται πολιτικές ευθύνες;

Ναι, ξέρουμε. Και η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία έχουν κι άλλες δουλειές. Αλλά ο κόσμος κουράζεται να περιμένει και η αντοχή του έχει όρια. Κι αυτό είναι κάτι που όλοι υποτιμούν.

http://www.thepressproject.gr/

Πολλή σαβούρα στο «Ποτάμι»...

  Παρατήρηση πρώτη: Μεταξύ φίλων, είτε υπό την στενή και ουσιαστική έννοια, είτε υπό την ευρεία και τυπική έννοια, οι πιο φιλικές είναι οι καθαρές κουβέντες.

   Παρατήρηση δεύτερη: Ο κ.Σταύρος Θεοδωράκης σε άρθρο του στα «Νέα» ανάμεσα στους λόγους που εξέθεσε για την απόφασή του να προχωρήσει στην συγκρότηση πολιτικού κόμματος ήταν και η «πολιορκία» που δεχόταν από τους θαυμαστές του: «Μπες μπροστά ρε Σταύρο. Εσένα σε ξέρει ο κόσμος. Μήπως καταφέρουμε να αλλάξουμε κάτι». Έτσι γράφει ότι του είπαν...

   Δεν ξέρουμε αν αυτός είναι επαρκής λόγος για τη δημιουργία κόμματος. Να σε ξέρει ο κόσμος. Και τον Σεφερλή τον ξέρει ο κόσμος. Και τον Γιώργο Αυτιά. Και τον Βαμβακούλα. Ίσως πάλι αδικούμε τον κ.Σταύρο Θεοδωράκη δίνοντας υπέρμετρη σημασία σε μια φράση του που τον εμφανίζει τρόπον τινά να ενδίδει στις απαιτήσεις και στις πιέσεις του κόσμου να κατέλθει στον πολιτικό στίβο. Είναι όμως μια εξήγηση που σε συνδυασμό με την ονομασία του φορέα («Ποτάμι») ομολογούμε ότι μας ανακάλεσε στη μνήμη σκηνές από την ταινία «Τύφλα να έχει ο Μάρλον Μπράντο». Εκεί ακουγόταν και το παρακάτω ποιηματάκι :

«Ησυχο – ήσυχο το ποταμάκι/ αργοκυλάει το γαλάζιο το νεράκι/ και τραγουδάει την αγάπη τη χρυσή/ μιας κι ήρθες αγαπούλα μου εσύ».     

   Η διαφορά είναι ότι στην ταινία ο Θανάσης Βέγγος δεν είχε, τελικά, ενδώσει στην «πολιορκία» που του ασκούσε το «ποταμάκι»:

Παρατήρηση τρίτη: Παρακάμπτουμε το γεγονός ότι το «Ποτάμι» εμφανίστηκε την ακριβώς επόμενη μέρα του μαραζώματος της «Ελιάς» και της επανενατένισης από τις συνιστώσες της των 58 σημείων του θολού τους ορίζοντα.

   Παρακάμπτουμε τις αναφορές που βλέπουν στο εγχείρημα από «Μπεπεγκριλισμό» και «τηλεμάρκετινγκ» έως αναπαλαίωση του σημιτικού «εκσυγχρονισμού» σε μεταπολιτική «απολιτίκ» συσκευασία.

   Κρατάμε το προφανές: Ο καθένας έχει δικαίωμα να τοποθετείται και να δρα πολιτικά ανά πάσα στιγμή και με όλους τους τρόπους. Να θέτει υποψηφιότητα σε αυτό που ονομάζεται «κεντρική πολιτική σκηνή». Το τί φυτρώνει, φυσικά, στην κεντρική πολιτική σκηνή προσδιορίζεται και σχετίζεται άμεσα με την εκάστοτε εποχή και τις εκάστοτε συνθήκες. Στις μέρες μας πρώτο τραπέζι στην πολιτική πίστα έχουν πιάσει από τον Άδωνι Γεωργιάδη μέχρι τον Γιακουμάτο κι από τον Κωνσταντινοκάτι του ΠΑΣΟΚ μέχρι τους «Καιάδες». Στον Σταύρο Θεοδωράκη θα κολλήσουμε τώρα;

   Εν ολίγοις:  Στην κεντρική πολιτική σκηνή υπήρξε Ελευθέριος Βενιζέλος. Αλλά αυτό δεν απέτρεψε να υπάρξει ούτε Κλη-κλης ούτε Ευάγγελος Βενιζέλος. ΥπήρξεΤρικούπης. Αυτό δεν απέτρεψε να υπάρξει και Γουλιμής. Υπήρξε Αντρέας και Γεώργιος Παπανδρέου. Αυτό δεν απέτρεψε να υπάρξει και Γιώργος Παπανδρέου. Υπήρξε και Μίκης Θεοδωράκης. Γιατί όχι και Σταύρος...

* 

   Παρατήρηση τέταρτη: Στην πολιτική (και όχι μόνο) τίποτα, είτε μιλάμε για «ποτάμια» είτε για «λίμνες», είτε για «βουνά» είτε για «λαγκάδια», δεν προκύπτει από παρθενογέννηση. Κατά τεκμήριο, δε, όσοι επαγγέλλονται με όρους διαφημιστικής εμμονής τη «νιότη», τη «φρεσκάδα» το «άφθαρτο» και τον «αντικομφορμισμό» τους, συλλαμβάνονται επ’ αυτοφώρω να κουβαλάνε επάνω τους όλη τη σκουριά  ενός παρελθόντος που προσπαθεί να μεταμφιεστεί για να επιβιώσει και στο μέλλον.  

   Θεωρίες, για παράδειγμα, του τύπου «είμαστε και αριστεροί αλλά ασπαζόμαστε και φιλελεύθερες ιδέες» έχουν ξανακουστεί από τον κ.Γιώργο Παπανδρέου όταν έλεγε ότι «έφερα το ΔΝΤ στην Ελλάδα και τώρα είμαι περισσότερο σοσιαλιστής»!

   Θεωρίες για το Μνημόνιο που το παρουσιάζουν σαν «αναγκαίο κακό», ακόμα κι αν ηχούν διαφορετικά όταν τις λέει ο Στουρνάρας με γραβάτα απ’ όταν τις λέει ο Σταύρος με σακίδιο, στην ουσία τους, όμως, είναι μεταξύ τους ίδιες...    

*

   Παρατήρηση πέμπτη: Ο κ.Σταύρος Θεοδωράκης κουβαλάει – εξ αντικειμένου – ως εφόδιο της πολιτικής του σταδιοδρομίας την δημοσιογραφική του διαδρομή. Μάλιστα ακούσαμε (στην «Ελληνοφρένεια») ότι διακατέχεται από την άποψη πως η δημοσιογραφία πρέπει να βρίσκεται απέναντι στους ισχυρούς, στις εξουσίες, στους εξουσιαστές. Έχει πει επιπλέον ότι αν τέτοια ήταν η δημοσιογραφία τη δεκαετία του ’90, σήμερα αλλιώς θα ήταν τα πράγματα στη χώρα.

   Αν αυτό συνιστά αυτοκριτική για το γεγονός ότι το 1999, κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών της Γιουγκοσλαβίας, ο κ.Σταύρος Θεοδωράκης εξέδωσε το περιοδικό που διεύθυνε, το ΚΛΙΚ», με εξώφυλλο την αμερικανική σημαία ως πρόταση «αριστερής» ενατένισης του «αντιεξουσιαστικού» ΝΑΤΟ,τότε πάει καλά...

   Πάντως το ποια είναι η στάση ενός δημοσιογράφου απέναντι στην εξουσία δεν προσδιορίζεται από (τις πολύ ωραίες) εκπομπές για την Κούνεβα ή για τον χαμό του Παύλου Φύσσα.  Προσδιορίζεται από άλλες εκπομπές. Για να θυμηθούμε μία, θα αναφέρουμε σαν παράδειγμα εκείνη τον Νοέμβρη του 2011 που δεν απείχε και πολύ από αυτό που θα αποκαλούσαμε «μακιγιάζ» της κυβέρνησης του τραπεζίτη Παπαδήμου.

   Επιμένουμε, μάλιστα, διπλά σε εκπομπές όπως εκείνη, γιατί σε τέτοιες εκπομπές αναδεικνύεται και κάτι ακόμα: Ποια «Αριστερά» επιλέγει κανείς να θεωρεί «πρωταγωνιστή». Δεν θα συμφωνήσουμε ότι προδιαθέτει για κάποια «αλλαγή» το είδος της «Αριστεράς», όπως την εννοεί ο κύριος Ψαριανός, που κλήθηκε τότε να συμβάλει στην ανάδειξη σαν υπέρτατου αγαθού εκείνης της «εθνικής ενότητας» στην κολυμπήθρα της οποίας «εξαγνίζονται» τα πάντα: Από τα Μνημόνια μέχρι η ακροδεξιά (που τότε συγκυβερνούσε μέσω του ΛΑΟΣ)...

*

   Παρατήρηση έκτη: Κάθε πολιτική πρόταση προσδιορίζεται και από τα πρόσωπα που την υπηρετούν.  Αυτό το αναγνωρίζει ο ίδιος ο κ.Σταύρος Θεοδωράκης παρουσιάζοντας τους συνεργάτες και υποστηρικτές της προσπάθειάς του. Δεδομένου ότι το «Ποτάμι» έχει μια θολή ιδεολογική κοίτη, αυτό είναι ένα γεγονός που επιβάλλει να ψάχνει κανείς όλες τις εκδοχές για το ποια θα μπορούσε να είναι η κατάληξή του.

   Δεν λέμε ότι η κατάληξή του θα προσδιοριστεί από όσα θα αναφέρουμε παρακάτω. Λέμε όμως ότι αφού το «Ποτάμι» έχει κωπηλάτες πρέπει να ξέρουμε τι σόι κουπί τραβάνε μερικοί από αυτούς. Η΄ πόσο επιρρεπείς είναι στην ρότα του καιρού. Η΄ πόσο έχουν μεταβάλει απόψεις για προηγούμενες σκέψεις τους σε σχέση με την τωρινή πολιτική τους πρόταση.

   Θεωρούμε αναγκαίο, επίσης, να επισημάνουμε εκ προοιμίου ότι το κείμενο που θα ακολουθήσει θα σας προκαλέσει ανατριχίλα. Το αναδημοσιεύουμε γιατί πιστεύουμε βαθιά ότι όπως - κατά τον Μαρξ - το έγκλημα πρέπει να καθίσταται όσο πιο ατιμωτικό γίνεται μέσω της δημοσίευσης και της ανακοίνωσής του, το ίδιο ακριβώς ισχύει με την ξεφτίλα και με τη «μαυρίλα». Το αναδημοσιεύουμε γιατί πιστεύουμε, επιπλέον, ότι είναι απαραίτητο να θυμόμαστε το πώς διαμορφώθηκε η κυρίαρχη προπαγάνδα του συστήματος την περίοδο της επιβολής του Μνημονίου. Σημείωση πρώτη: Το κείμενο αυτό γράφτηκε τον Απρίλη του 2010, λίγα 24ωρα πριν από την ψήφιση του Μνημονίου. Σημείωση δεύτερη: Πρόθεση του συντάκτη του ήταν να κοινοποιήσει σκέψεις (ή μήπως και συστάσεις;) σχετικά με το «πώς» το πολιτικό σύστημα έπρεπε να κινηθεί «για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα». Μετά την αναγκαία εισαγωγή, πάμε στο συγκεκριμένο κείμενο  (σ.σ.: Παρακαλούμε την προσοχή σας):

 «Να κάνουμε εκλογές; Δεν είμαστε αυτόχειρες. Άρα τι μένει; Μια κυβέρνηση σαν εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974, από όλους τους πολιτικούς χώρους. Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να έχει έκτακτες εξουσίες, για να το πω πιο απλάη χώρα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα άρθρα του συντάγματος πρέπει να βγουν "εκτός" ή να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα να κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου, πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς(...). Στο Βέλγιο πριν μερικά χρόνια μια τέτοια κυβέρνηση συνασπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ένα διάστημα (...)»...

   Η ελεγεία υπέρ της επιβολής του ...δημοκρατικού «γύψου», που μόλις διαβάσατε, φέρει την υπογραφή «Τάσος Τέλογλου». Δημοσιεύτηκε με ημερομηνία «28/4/2010» και ώρα «10:20:31 π.μ.» στο ηλεκτρονικό σάιτ «Protagon.gr» που αποτελεί την ιντερνετική εκδοχή της τηλεοπτικής εκπομπής «Πρωταγωνιστές» του κ. Σταύρου Θεοδωράκη (MEGA).

   Στο άνωθεν «μανιφέστο», βλέπετε πόσο περίτεχνα είχε εισαχθεί η λέξη«δικτατορία» στο κομψό λεξιλόγιο περί της «σωτηρίας» του τόπου; Είναι ακριβώς το σημείο όπου χάσκει η δημοκρατική χρεοκοπία των εισηγητών ενός καθεστώτος όπου «ορισμένα άρθρα του συντάγματος πρέπει να βγουν "εκτός"», και να τεθούν σε«αναστολή»! Όπως η απεργία, αλλά ακόμα και η διαμαρτυρία (!)...

   Είναι αναγκαίο – λέγαμε τότε – σε τέτοια κείμενα να δίδεται η δέουσα προσοχή. Το επαναλαμβάνουμε και τώρα. Όχι λόγω του ειδικού βάρους του συντάκτη του. Ούτε διότι η εκείνη του η άποψη δείχνει να έχει ισχυρά ερείσματα μεταξύ των (υπόλοιπων) «σωτήρων» του τόπου. Αλλά γιατί το όλο πνεύμα του κειμένου απέδιδε περίφημα τι κρύβεται πίσω από το μανδύα της «αντικειμενικότητας», του «πλουραλισμού», του «ρεαλισμού» και της «νομιμότητας», με τον οποίο κυκλοφορούν επιφανείς διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Σαν μερικούς από αυτούς που έχουν καβαλήσει το «Ποτάμι»...

*

   Παρατήρηση έβδομη: Μεταξύ των υπολοίπων επιφανών συνεργατών του κ.Σταύρου Θεοδωράκη είναι και ο κ.Νίκος Μαραντζίδης. Ο κ.Μαραντζίδης και ο συνεργάτης του εξ Ηνωμένων Πολιτειών καθηγητής του Πανεπιστημίου του Yale κ. Καλύβας, από την εκπνοή του προηγούμενου αιώνα- και από τις αρχές του νέου πιο μαχητικά- ανέλαβαν την αναθεώρηση της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Ασφαλώς δεν είναι του παρόντος να ανατρέξει κανείς σε όλες τις πλευρές του εγχειρήματός τους. Δυο τρεις επισημάνσεις όμως είναι απαραίτητες για να φανεί η κατεύθυνση και ο προσανατολισμός τους.

   Το 2004 οι δύο αυτοί κύριοι εγκαινίασαν έναν διάλογο μέσα από την εφημερίδα τα «Νέα» όπου προέβαλαν επιτακτικά την ανάγκη η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας να αναθεωρηθεί. Το εναρκτήριο λάκτισμα το έδωσαν με κοινό άρθρο στο φύλλο της 20-03-2004 όπου μεταξύ άλλων έγραφαν:

«Ώριμη για διερεύνηση είναι πλέον και η ιδέα πως η συνεργασία με τον εχθρό δεν ήταν πραγματικά ελληνικό φαινόμενο, πως μόνο λίγοι ΄΄καιροσκόποι΄΄ έπαιρναν εντολές από τους Γερμανούς. Το όλο ζήτημα της ελληνικής συνεργασίας θα αποτελέσει αντικείμενο συνεδρίου που θα πραγματοποιηθεί το ερχόμενο καλοκαίρι. Είναι σαφές όμως ότι οι Έλληνες εργάστηκαν πλάι στους Γερμανούς για πολλούς λόγους: ένας είναι το κοινό αντικομμουνιστικό μένος, ένας άλλος ο φόβος των Βουλγάρων (στον Βορρά) και ένας τρίτος το μίσος και ο φόβος τουEAM/ΕΛΑΣ».

    Δηλαδή: Όλες αυτές οι προδοτικές συμμορίες- κι ανάμεσά τους η κορυφαία, τα Τάγματα Ασφαλείας- που... «εργάστηκαν» πλάι στους ναζί, δεν είχαν καμία σχέση με την προδοσία της πατρίδας και του ελληνικού λαού. Δεν ήταν προδότες και δωσίλογοι. Ήταν «απλώς» αντικομμουνιστές, ήταν «απλώς» αντιεαμίτες και- γιατί όχι- πατριώτες αφού ήθελαν να αντιμετωπίσουν τον Βούλγαρο κατακτητή!!! Άλλωστε μπροστά στο Βούλγαρο κατακτητή γιατί να μη συνεργάζεται κανείς με τον Γερμανός ναζί κατακτητή; (!!!).

   Το συνέδριο που προανήγγειλαν αυτοί οι κύριοι έγινε και τα πρακτικά του κυκλοφόρησαν σε βιβλίο με τον τίτλο «Οι άλλοι καπετάνιοι». Τι ήταν οι άλλοι καπετάνιοι; Μας το λέει ο κ. Μαραντζίδης στην εισαγωγή του βιβλίου:

«Στον όρο άλλοι καπετάνιοι- γράφει- συμπεριλαμβάνονται όσοι κατά τα χρόνια της Κατοχής ηγούνται κάποιας μικρής ή μεγάλης ομάδας ένοπλων ανδρών και ήρθαν αντιμέτωποι με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ με τη στάση και τη δράση τους. Κάτω από τον τίτλο του αντικομουνιστή ενόπλου παρουσιάζονται τρεις βασικές κατηγορίες καπεταναίων: α) αυτοί οι οποίοι συμμετείχαν σε αντιστασιακές οργανώσεις πολεμώντας μέχρι το τέλος της Κατοχής σε έναν διμέτωπο αγώνα ενάντια στους στρατούς κατοχής και από το 1943 ενάντια στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ  β) όσοι συνεργάσθηκαν αμέσως με τις δυνάμεις κατοχής συγκροτώντας ένοπλα σώματα, όπως ο Πούλος και γ) αυτοί που, ξεκινώντας να δημιουργήσουν αντιστασιακές ομάδες, οδηγήθηκαν μέσω της εμφύλιας σύγκρουσης του 1943-1944 σε σταδιακή συνεργασία με τους Γερμανούς, αναγορεύοντας σε σημαντικότερο παράγοντα τον κίνδυνο κυριαρχίας του ΕΑΜ και του ΚΚΕ στο μεταπολεμικό πολιτικό σκηνικό».

   Με άλλα λόγια: Όσοι πρόδωσαν δεν πρόδωσαν γιατί ήταν φασίστες, ή γιατί θέλησαν να ωφεληθούν από τις δυνάμεις κατοχής. Όλοι αυτοί δεν ήταν προδότες. Ήταν «απλώς» αντικομουνιστές! Κι όσοι δεν ξεκίνησαν από την αρχή με σκοπό να συνεργαστούν με τον κατακτητή, στη συνέχεια... υποχρεώθηκαν να συνεργαστούν με ευθύνη του ΕΑΜ!!!

*

   Αυτή η σαβούρα του έσχατου αντικομμουνισμού, μέσω του οποίου - όπως σημειώνει ο ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης -  «ο ναζισμός όχι μόνο αθωώνεται αλλά αξίζει να ακολουθήσει κανείς τα ίχνη του», που φτάνει στο σημείο να αθωώνει και τα ναζιστικά ολοκαυτώματα και τους ντόπιους συνεργάτες των ναζί, μιας και κατά ορισμένους όλα αυτά δεν ήταν παρά ...αντίποινα και αντανακλαστικές κινήσεις την ευθύνη των οποίων φέρει η δράση του ΕΛΑΣ (!), ελπίζουμε και πιστεύουμε ότι δεν έχει σχέση με τον «αριστερό» κ.Σταύρο Θεοδωράκη.

   Αλλά εκείνο που ξέρουμε είναι ότι, μέσα στον αχταρμά που λέγεται «Ποτάμι», η σαβούρα αυτή κολυμπάει μαζί του...

email: mpog@enikos.gr

http://www.enikos.gr/

Δριμεία κριτική Σκανδαλίδη στο ΠΑΣΟΚ

Σκληρή κριτική στο ΠΑΣΟΚ άσκησε ο βουλευτής του κόμματος Κώστας Σκανδαλίδης δηλώνοντας ότι το Κίνημα "όπως το ξέραμε, πέθανε".

"To ΠΑΣΟΚ είχε μετατραπεί – και το πλήρωσε ακριβά – σε πραγματικό καθεστώς στην Ελλάδα, διότι κυβερνούσε πολλά χρόνια και είχε πολλά στελέχη, τα οποία, από τότε που έφυγε η ιδεολογία από το προσκήνιο και μπήκαν θέματα διαχείρισης εξουσίας, έφτασε σε αυτό το επίπεδο. Τώρα, τι κάνει το ΠΑΣΟΚ; Δανείζει στελέχη. Όλα τα κόμματα έχουν στελέχη του ΠΑΣΟΚ!" υπογράμμισε ο πρώην υπουργός μιλώντας στο ραδιοσταθμό ΒΗΜΑ fm.

Αναφερόμενος στους «58» και την κεντροαριστερά, ο κ. Σκανδαλίδης ανέφερε μεταξύ άλλων ότι το ΠΑΣΟΚ αντιμετώπισε σωστά το εγχείρημα αυτό, ενώ για τη διάλυση της πρωτοβουλίας κατηγόρησε τη ΔΗΜΑΡ 

Για το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη είπε ότι "είναι περισσότερο ένα ρεπορτάζ τηλεοπτικής εκπομπής". Παράλληλα, τόνισε: "Δεν έχεις να προτείνεις τον εαυτό σου για να σώσεις τη χώρα, αν δεν έχεις τι να πεις ποιο είναι το επόμενο βήμα και να εμπνεύσεις τον κόσμο γι’ αυτό που πρέπει να έρθει. Όχι γι’ αυτό που ο κόσμος το έχει χάσει και νοσταλγεί, όπως κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτόν τον καιρό, που είναι ένα κακό όνειρο για την πλειοψηφία του λαού, πρέπει να προτείνεις. Και αν δεν λένε τίποτα, είναι προϊόντα της κρίσης και θα επιβιώνουν όσο θα επιβιώνει η κρίση".

Τέλος, ο πρώην υπουργός αναφέρθηκε στο Μνημόνιο τονίζοντας ότι αν δεν υπάρξει συμφωνία για το τι θα γίνει μετά το Μνημόνιο, πρέπει να υπάρξουν εκλογές ακόμη και πριν τις ευρωεκλογές. 

PS: Κοίτα ποιος μιλάει... !! Περαν τούτου ΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ.-

http://www.koutipandoras.gr/

Μ. Γλέζος προς Γ. Γκάουκ: Σας περίμενα στο Σκοπευτήριο αλλά δεν ήρθατε

Λίγο πριν τις 18:00 πέρασαν την πύλη του ξενοδοχείου της Μεγάλης Βρετανίας ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας, συνοδευόμενος από το σύμβολο της ελληνικής αντίστασης, Μ. Γλέζο, και την βουλευτή Β' Αθήνας Νάντια Βαλαβάνη.

Ο Μ. Γλέζος σε έντονο τόνο κατά τη χειραψία του με τον πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, είπε «σας περίμενα στο σκοπευτήριο της Καισαριανής αλλά δεν ήρθατε», απαντώντας στο σχόλιο του Γιόαχιμ Γκάουκ ότι είναι χαρά και τιμή που γνωρίζει έναν μύθο.

Ο Γκάουκ για να δικαιολογηθεί του είπε ότι θα πάει στις Λιγκιάδες στα Γιάννενα με τον Γλέζο να του απαντάει «άλλο οι Λιγκιάδες και άλλο το Σκοπευτήριο όπου εκτελούσαν ομήρους, αλλά δεν πειράζει, τον συγχωρώ».

Ο πρόεδρος Γ. Γκάουκ, ζήτησε από τον ΑΛ. Τσίπρα τις βασικές γραμμές τις πολιτικής του ενώ νωρίτερα ο Αλ. Τσίπρας απαντούσε στον διευθυντή του γραφείου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, Ντεβιντ Τζιλ ότι θα τεθεί το θέμα των αποζημιώσεων ακόμα και αν αυτό είναι εκτός των αρμοδιοτήτων του προέδρου.

πηγή: avgi.gr

Τα καζίνα των καναλιών άνοιξαν και μας περιμένουν

Αγαπητέ αναγνώστη, παύλα, γνώστρια, ελπίζω να γνωρίζεις ότι χρηματοδοτείς τα κανάλια, τους καναλάρχες, τους καναλομάνατζερ και τους καναλοστάρ με τρεις διαφορετικούς τρόπους. 

Πληρώνεις τα δάνεια που τους δίνουν οι τράπεζες, τις οποίες έχεις διασώσει με τα 50 δισ. και καλό είναι να ετοιμάζεσαι και για τα επόμενα 20, πληρώνεις το 20% του φόρου επί των διαφημίσεων που τους χάρισε η κυβέρνηση, πληρώνεις τα 400 εκατομμύρια που έπρεπε να καταβάλουν για τις ψηφιακές συχνότητες, όπως προβλέπει άλλωστε και το Μνημόνιο, αλλά δεν θα τα καταβάλουν, διότι οι μόνοι που νίκησαν το θηρίο, οι πραγματικά αντιμνημονιακοί, είναι ο Ψυχάρης, ο Μπόμπολας, ο Κυριακού, ο Κοντομηνάς και ο Βαρδινογιάννης.

Τώρα η καλή μας κυβέρνηση σου δίνει την ευκαιρία να χρηματοδοτήσεις τα κανάλια και με έναν τέταρτο τρόπο και μάλιστα εις διπλούν. Απελευθερώνει τον τηλεοπτικό τζόγο, ξέρεις, όλα αυτά τα δήθεν τηλεπαιχνίδια που σου λένε ότι θα κερδίσεις 500 ευρώ αν βρεις ποιος ήταν ο πατέρας του Ιησού α) Ο Θεός; Β) ο Ιωσήφ;, γ) ο Κρίνος;, τους επιτρέπει να τζογάρουν νυχθημερόν και, σαν να μην έφτανε αυτό, τους απαλλάσσει και από τον φόρο 30% επί των μεικτών κερδών που προκύπτουν από το τζογάρισμα. 

Πλήρωνε, αναγνώστη, παύλα, γνώστρια, είτε ως τζογαδόρος που ψάχνεις να βρεις τον πατέρα του Ιησού -σιγά μην τον βρεις, εδώ δεν τον βρήκε ο Θωμάς ο Ακινάτης που ήταν άνθρωπος συσταζούμενος- για να τσεπώσεις την πεντακοσάρα, πλήρωνε κι εσύ που επιβαρύνεσαι το 30% του χαρισμένου φόρου κι ας μην έχεις πάρει ποτέ μέρος στα τηλεπαιχνίδια.

Αυτή είναι, κυρίες και κύριοι, η Ελλάδα του 2014. Μια χώρα που δεν έχει δημόσια τηλεόραση -η ΔΤ μόνο ως ευφημισμός μπορεί να εκληφθεί- και που οι πολίτες της πληρώνουν από την τσέπη τους ιδιωτικές επιχειρήσεις, για να τους κάνουν πλύση εγκεφάλου, τύφλα να 'χει το «1984» του Όργουελ δηλαδή. Αυτό ειδικά με τον τζόγο δεν αντέχεται με τίποτα. 

Ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο έβαλαν από έναν μονόχειρα ληστή σε κάθε σπίτι, για να εξασφαλίσουν την τυφλή προσήλωση των εκδοτών, και το έκαναν πάνω στην έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Έβαλαν τον τζόγο στα σπίτια των φτωχών, των ανέργων, των κατεστραμμένων, να είναι ο άλλος όλη μέρα με το τηλεκοντρόλ στο χέρι, μπας και κερδίσει τα 500 ευρώ, για να βγάλει τον μήνα, ή τα 1.000, για να βγάλει τον μήνα και να πληρώσει και την τράπεζα.

Να κάθεται όλη μέρα ο απελπισμένος στον καναπέ με το τηλεκοντρόλ και να αναζητά την ελπίδα στο χαζοκούτι, μόνος, έρημος, παράλυτος, παροπλισμένος, ο ιδανικός πολίτης του καθεστώτος.

koutipandoras

 

Τι ψυχή έχει ένα πεντάευρο;

Του Θανάση Καρτερού

Ο Άδωνις έχει βραχνιάσει να το λέει: Ισχύει, αλλά αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να ισχύσει, θα ισχύσει, αν ισχύσει, σε έξι μήνες και εν πάση περιπτώσει ισχύει γιατί είναι ρύθμιση του ΠΑΣΟΚ, αλλά μπορεί και να μην ισχύσει τελικώς γιατί σ' αυτό τον τόπο όλα γίνονται. Το ΠΑΣΟΚ έχει βγει από τα ρούχα του: Όχι και να μας φορτώνετε αυτό που δεν μπορεί να ισχύσει, ακόμα κι αν ισχύσει, πρέπει να μάθετε να συνεννοείστε πριν επιβάλετε μέτρα που ισχύουν, αλλά δεν μπορούν να ισχύσουν, και εν πάση περιπτώσει είναι αποκλειστικά δικά σας, είτε ισχύουν είτε όχι.

Ο καυγάς αφορά, όπως καταλάβατε, στο πεντάευρο για την πρόσβαση στα πολυ-ιατρεία. Μάχονται μεταξύ τους νυν και πρώην υπουργοί, μείζονες και ήσσονες κυβερνητικοί εταίροι, για την πατρότητα και τον σκοπό του. Οι φτωχοί, οι ανασφαλώς ασφαλισμένοι, οι παντελώς ανασφάλιστοι, οι ταπεινωμένοι και καταφρονεμένοι του ΕΟΠΥΥ, του ΕΣΥ και του κακού του ριζικού τους απέκτησαν ξαφνικά απρόβλεπτους συνηγόρους. Έτσι που να αναρωτιούνται ορισμένες ευαίσθητες ψυχές στην κυβέρνηση τι ψυχή έχει επιτέλους ένα πεντάευρο για να προκαλεί τέτοια τρικυμία.

Η απάντηση για όσους καλούνται να το πληρώνουν είναι φυσικά αυτονόητη. Και ψυχή και σώμα και νεύρα και αίμα έχει το πεντάευρο. Αλλά και για όσους καυγαδίζουν μέσα στην κυβέρνηση το πεντάευρο δεν είναι άψυχο. Είναι η ψυχή μιας πολιτικής που αφού έριξε εκατομμύρια ανθρώπους στη φτώχεια, στην ανεργία και στον λάκκο του ανασφάλιστου με κάθε λογής περικοπή, χαράτσι, φορολογία και μεταρρύθμιση της συμφοράς, τώρα αναζητά τη σωτηρία της ενόψει της επερχόμενης κρίσης. Διότι οι κάλπες είναι κοντά και πλησιάζει η ώρα που θα κριθούν οι πάντες κατά τα έργα τους - ή κάπως έτσι.

Πιο λιανά; Δεν γίνεται, σου λέει, με κάθε πεντάευρο να εισπράττουμε και μούντζες, κατάρες, βρισίδια, που θα μεταφραστούν στις εκλογές σε μαύρο κι άραχλο. Εξ ου και ο καυγάς ποιος θα φορτωθεί το μέτρο. Εξ ου επίσης και ο Άδωνις, που διαβεβαιώνει ότι δεν θα εφαρμοστεί πριν το καλοκαίρι - δηλαδή πριν τις ψυχοφθόρες εκλογές. Η σωτηρία της -δικής τους- ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα εν γένει. Και θα δούμε πολλά πεντάευρα να γίνονται χαρτοπόλεμος ευαισθησίας μέχρι να έρθει η ώρα της πληρωμής.

http://www.avgi.gr/

Κριμαία: Υπέρ απόσχισης από την Ουκρανία και ένωσης με τη Ρωσία τάχθηκε η Βουλή

ΤΟ κοινοβούλιο Της Αυτόνομης Δημοκρατίας Της Κριμαίας ψήφισε ομόφωνα ΤΗΝ Τρίτη Υπέρ Της απόσχισης από την  Ουκρανία  ΚΑΙ Της προσχωρησης ΣΤΗΝ ΡΩΣΙΚΗ Ομοσπονδία, μεταδίδει το ρωσικό πρακτορείο RIA, φιλοξενώντας και το κείμενο της σχετικής απόφασης.

Συμφωνα ΜΕ ΤΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ Reuters , στην απόφαση της κριμαϊκής Βουλής συμφωνήθηκε «η ένταξη στη Ρωσική Ομοσπονδία με τα δικαιώματα συνιστώσας δημοκρατίας εντός της Ρωσίας».

Η Κριμαία έχει περάσει ντε φάκτο στον έλεγχο της Ρωσίας από την προηγούμενη εβδομάδα, όταν ρώσοι στρατιώτες και τοπικοί φιλορώσοι πολιτοφύλακες ανέλαβαν ουσιαστικά την τήρηση της τάξης στη χερσόνησο, περιορίζοντας τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις στους στρατώνες τους.

ΤΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ Γαλλικό μεταδίδει Ότι Η. σχετική απόφαση ΘΑ ΣΕ τεθεί δημοψήφισμα στις 16 Μαρτίου για τους πολίτες της Κριμαίας.

http://www.ertopen.com./

Διαβάστε τις πρώτες 14 σελίδες του βιβλίου του Δ. Κουφοντίνα “Γεννήθηκα 17Ν”

Δείτε τι πρώτο κομμάτι του βιβλίου του Δημήτρη Κουφοντίνα, όπως το ανέβασε στην ιστοσελίδα του ο εκδοτικός οίκος "Λιβάνη", μαζί με τον πρόλογο του Ν.Γιαννόπουλου, που πυροδότησε νέα κόντρα ΣΥΡΙΖΑ-Νέας Δημοκρατίας.

Στο βιβλίο του, το 45άρι της 17 Νοέμβρη, τονίζει ότι «δίχως να απαρνηθεί την προσωπική του ιστορία», προβαίνει σε απολογισμό της πορείας του, μετά από «σαράντα χρόνια στο κίνημα (τέσσερα στο μαζικό, τέσσερα στο πολύμορφο, είκοσι στη 17 Ν, δώδεκα πολιτικός κρατούμενος)» και, μαζί, «μια συμβολή στην ιστορία του μεταπολιτευτικού κινήματος της ένοπλης κριτικής».

Εξηγεί τους λόγους που αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ, μιλάει για τις μάχες με τους αστυνομικούς “καουμπόηδες”, ΄πως τους αποκαλεί, για τα χτυπήματα κατά τουρκικών στόχων στην Ελλάδα και το “λάθος” με το Θ.Αξαρλιάν.

Διαβάστε εδώ τις πρώτες 14 σελίδες του βιβλίου του Δημήτρη Κουφοντίνα.

 

'Υψωμα Ελλάδα

Πάλι θα χάσουμε. Το προαίσθημα της ήττας είναι το πρώτο που έρχεται πριν η ίδια η ήττα μπει θριαμβεύτρια στην αλωμένη πόλη. Δεν έχει σημασία που δεν κουβαλήσαμε όπλο και δεν ακούσαμε ήχο σφαίρας να περνάει δίπλα από το κεφάλι μας, εμείς πολεμήσαμε.

Δεν έχει καμία σημασία που δεν θα γραφούν ένδοξες ιστορίες για μας τους Έλληνες της πρώτης και δεύτερης 10ετίας του 21ου αιώνα. Δεν έχει σημασία που δεν έχουμε εμφανή ίχνη καταπόνησης στο κορμί μας, ούτε που δεν τραγουδούμε θούριους όλοι μαζί πριν την κάθε μάχη, εμείς πολεμήσαμε.

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα μας προσπεράσει γράφοντας
απλά σε μια παράγραφο τα ποσοστά ανεργίας της χρονικής περιόδου, τα νούμερα του πληθωρισμού και ίσως τους αριθμούς των τυχαίων θυμάτων. Θα μάς περάσει στα γρήγορα για να πάει παρακάτω, αλλά εμείς πολεμήσαμε.

Είμαστε οι στρατιώτες που δεν φορέσαμε χακί αλλά διανύουμε ήδη τον 5ο χρόνο στο πεδίο της μάχης αντιστεκόμενοι απέναντι σε δύο εχθρικά στρατόπεδα που μάς κήρυξαν τον πόλεμο στα καλά καθούμενα. Δύο στρατόπεδα επανδρωμένα από ντόπιους και ξένους πολιτικούς εγκληματίες με ορδές υποστηρικτών να κάνουν εφόδους από το πρωί μέχρι το βράδυ, τόσο στην χώρα όσο και μέσα στα σπίτια μας. Δεν είχαμε την τύχη να μάς στηρίζει ούτε ηθικά μία άλλη χώρα σε τούτο τον πόλεμο. Μόνοι μας πολεμάμε.

Όλοι μάς χλευάζουν ότι είμαστε ένας λαός του καναπέ, που δεν θέλει να πάρει στα χέρια του την μοίρα της πατρίδας του. Μάς κουνάνε το δάκτυλο που δεν κάναμε ένοπλο αγώνα ενάντια στον εχθρό, που δεν μπουκάραμε στο κοινοβούλιο, που δεν βάλαμε βόμβες και δεν πήραμε κεφάλια. Οι αναλυτές του καναπέ προκαλούν χωρίς να πουν όμως ποιος είναι ο εχθρός. Έτσι στο χαμό να βγούμε με τα χασαπομάχαιρα στον δρόμο απλά για να κάνουν αυτοί χάζι στην αρένα των τηλεοράσεων. Τον εχθρό μόνο εμείς τον ξέρουμε γιατί εμείς πολεμάμε.

Κάθε μέρα τρέχουμε ανάμεσα σε ναρκοπέδια και φυλάμε τα νώτα μας όταν βρίσκουμε τρύπα να ξεκουραστούμε μη και μάς πιάσουν στον ύπνο οι φύλακες της Δημοκρατίας τους και μάς μπουζουριάσουν νωρίτερα από ό,τι θα περιμέναμε για χρέη που μάς φόρτωσαν καταδικάζοντάς μας για εσχάτη προδοσία. Κάθε μέρα μειώνουμε τα γραμμάρια ανθρώπινης χαράς για να βγει ο λογαριασμός στα φάρμακα ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που όταν είναι να διανύσουμε μεγάλη απόσταση για ένα μεροκάματο -έξι μέσα στο αμάξι- το μάτι μας δεν είναι στον δρόμο αλλά στον δείκτη της βενζίνης που ανάβει λαμπάκι και δεν βγαίνει ο γαμημένος ανήφορος 20 χιλιομέτρων με τα πόδια  στις 5 το πρωί με παγωνιά. Είναι ο τρίτος χειμώνας που κάνουμε μπάνιο με παγωμένο νερό ενώ νομίζουμε ότι κοροϊδεύουμε τα παιδιά μας λέγοντας ότι τα δώρα δεν έχουν αξία, παρά μόνο η αγκαλιά. Τα δικά μας παιδιά μόνο αγκαλιά παίρνουν εδώ και 4 χρόνια, ενώ εμείς την ίδια στιγμή τραβάμε τα μάτια μας από ντροπή και τα κολλάμε στο πάτωμα.

Πριν μάς κατηγορήσουν οι άνετοι της ζωής ότι όπλο δεν πήραμε ας έρθουν μία φορά στις πολλοστές που έχουμε ζήσει όταν οι γέροι γονείς  ανοίγουν το πορτοφόλι να τσοντάρουν από την πετσοκομμένη σύνταξή τους για το απλήρωτο ρεύμα και το νερό. Είναι από τις πολλές στιγμές που λες ότι ο πόλεμος της αναξιοπρέπειας είναι ο πιο σκληρός από όλους. Σε αυτόν πολεμάμε.

Ό,τι κι αν κάνουμε κάθε μέρα προσέχουμε να μην χτυπήσουμε, να μη πονέσει το δόντι μας, μην πάθουμε κολικό, μην σπάσουμε χέρι γιατί ξέρουμε ότι για μας νοσοκομείο δεν έχει. Η ιδέα ότι μπορεί μία βαριά ασθένεια να σου χτυπήσει την πόρτα είναι αυτή που σού σπάει τον τσαμπουκά και όταν σου καρφωθεί στο κεφάλι είναι σαν να έχεις φάει σφαίρα από ακροβολισμένο καθίκι που σε έχει βάλει στο στόχαστρο. Σε τέτοιον πόλεμο πολεμάμε.

Ανάμεσα σε όλα αυτά, τα καθημερινά που ξεσκίζουν την καρδιά περισσότερο από ό,τι θα πετσόκοβε το κορμί μας μια νάρκη, είναι που κάθε βράδυ πριν κλείσουμε κατ' ανάγκη τα μάτια μας έρχεται και σε χαστουκίζει η ευθύνη για την πατρίδα. Ρίχνεις την κουβέρτα σαν αδιάβροχο πάνω στους ώμους και γυροφέρνεις στο παγωμένο σπίτι, σαν στρατιώτης σε παγωμένο βουνό καταδικάζοντας τον εαυτό σου που σήμερα εσύ έζησες αλλά χάθηκε ένα κομμάτι ακόμα Ελλάδας. Αυτός είναι ο δικός μας πόλεμος.

Έχουμε αρχίσει να μαθαίνουμε να αποχαιρετάμε αδελφούς και φίλους που σαν να είναι ακρωτηριασμένοι στρατιώτες αφήνουν το πεδίο της μάχης Ελλάδα να βρουν μεροκάματο στην άκρη της γης. Αυτοί είναι οι πιο άτυχοι από όλους μας διότι ξέρουν ότι δεν θα δουν το τέλος αλλά δεν θα ξαναδούν την Ελλάδα όπως την γνώριζαν. Η Ελλάδα θα πεθάνει μαζί με μας τους τελευταίους που ξέρουμε ότι δεν θα αντέξουμε να κρατάμε ακόμα για πολύ.

Η ήττα μας είναι σίγουρη. Το βλέπουμε στα πρόσωπα των θριαμβευτών πολιτικών άκαπνων σωτήρων, πληρωμένων προδοτών και αθάνατων γειτόνων που αλαλάζουν με την ψήφο στο χέρι σαν τις πουτάνες της Κατοχής του '40 την ώρα που έφθαναν οι αξιωματικοί των Ες Ες με σοκολάτες και ψωμί για να το γλεντήσουν.

Εμείς οι Έλληνες, των πρώτων δεκαετιών του 21ου αιώνα -μικροί, ήσυχοι και αόρατοι- την ήττα μας πολεμήσαμε. Και είμασταν άριστοι στρατιώτες.      

 Simple Man

Οι τρεις εικασίες

Στις αρχές του 1996, την επομένη των ευχαριστιών που απηύθυνε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κ. Σημίτης από το βήμα της Βουλής προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ Κλίντον, για την βοήθειά του στην αποκλιμάκωση της κρίσης στα Ίμια, πήγα σε ένα βιβλιοπωλείο και παρήγγειλα λεξικά και εγχειρίδια εκμάθησης της τουρκικής γλώσσας.
 Είχα μόλις τελειώσει την συστημική μου εκπαίδευση, σχολεία, πανεπιστήμια, στρατό και ήμουν άρτι παραδομένος από την πατρίδα ως πολίτης στην κοινωνία, με τις ελπίδες όλων να φανώ αντάξιος των εξόδων και των ετών εκπαίδευσής μου. Απογοητεύτηκαν όλοι παταγωδώς βεβαίως.
 Όταν με ρώτησε ο βιβλιοπώλης με μεγάλη έκπληξη τι τα θέλω τα τουρκικά βιβλία, αφού εκείνη την εποχή δεν υπήρχε 
περίπτωση καμία Έλληνας με σώας τας φρένας να μαθαίνει αυτή την βορβορώδη γλώσσα των εχθρών, πόσω μάλλον κάτοικος ακριτικού νησιού, διατύπωσα την 1η εικασία μου, ότι σε είκοσι (20) χρόνια η Χίος θα ανήκει στον Νομό Ιζμιρ και ότι θέλω να ξέρω την γλώσσα για να μπορώ τότε να συμπληρώνω καμιά αίτηση προς τον Δήμο και το Κράτος. Γέλασε βεβαίως ο βιβλιοπώλης και κούνησε τα χέρια του σαν να λέει τι μας λες τώρα ρε φίλε, δεν έδωσε όμως συνέχεια διότι εκτός των άλλων σήμαινε και έναν κάποιο σεβαστό τζίρο η παραγγελία μου αυτή. Κάθε μέρα ένας τέτοιος παλαβιάρης να μου έρχεται, δεν θέλω τίποτε άλλο, είμαι βέβαιος ότι σκέφτηκε, το έδειχνε το ύφος του.
Μία άλλη άμεση συνέπεια των ημερών εκείνων ήταν ότι λόγω που έτυχε να μετακομίζω, αποφάσισα να μην πάρω στο νέο σπίτι την τηλεόραση, να μην ξαναβάλω ουσιαστικά τηλεόραση στο σπίτι μου και έτσι ακριβώς έκανα, πράγμα που ισχύει ανελλιπώς μέχρι σήμερα.
Όταν το 2001 πτώχευσε η Αργεντινή η οποία είχε συνδέσει σε αναλογία ένα προς ένα το πέσο με το αμερικανικό δολάριο και δεν άντεξε βέβαια η ήδη παραπαίουσα από χρόνια οικονομία της, ήταν η εποχή κατά την οποίαν ετοιμαζόμασταν και εμείς ως κράτος να υιοθετήσουμε το ευρώ για εθνικό μας νόμισμα και να γίνουμε Ευρώπη, όπως πολύ χαρακτηριστικά είπε λίγο αργότερα πάλι ο Κ. Σημίτης, τα κουρεία θα γίνουν κομμωτήρια και τα καφενεία θα γίνουν καφετέριες, γινόμαστε Ευρώπη, τότε ακριβώς ήταν που υποστήριζα σε κάθε συζήτηση την 2η εικασία μου, ότι σε δέκα (10) χρόνια θα έχουμε γίνει Αργεντινή διότι δεν χρειάζεται να είσαι κανένας σπουδαγμένος στο χάρβαρντ οικονομολόγος για να δεις τις απόλυτες ομοιότητες των δύο περιπτώσεων, αρκεί η μαθηματική λογική την οποίαν μου είχε προσφέρει γενναιόδωρα το σύστημα ως γνώση, βοηθώντας με να το αποδομώ συνεχώς μέσα στο κεφάλι μου, μέχρι σημείου που σκέφτηκα τώρα τελευταία, την 3η εικασία μου, ότι μία των ημερών θα απαγορευτεί από το σύστημα να σπουδάζουν οι άνθρωποι την μαθηματική τέχνη (και τις τέχνες γενικότερα, μεσαίωνας ξανά) , διότι τους βοηθά να συνδυάζουν απόλυτα τον νου με την ψυχή, να συνθέτουν και να αναλύουν την ζωή, σε σημείο να κινδυνεύει το σύστημα απ’ αυτούς, αφού καθένας από μας αποτελεί το σύστημα και όποιος το αμφισβητεί προσωπικά και τραβάει άλλον δρόμο, το έχει αποδομήσει και νικήσει δια παντός.
Τότε ήταν τελείως θεοπάλαβο βεβαίως να υποστηρίζει κάποιος κάτι τέτοιο διότι η Ελλάδα βρισκόταν σε φρενήρη ανάπτυξη προς τους Ολυμπιακούς και τα Γιούρο 2004, ας μην τα ξαναθυμόμαστε αυτά όμως, όποιος πάντως μιλούσε για πτώχευση και για Αργεντινή, ήταν από προδότης της πατρίδας μέχρι τρελός για δέσιμο.
Από την 1η εικασία μου μέχρι την 2η πέρασαν πέντε χρόνια και μέχρι την 3η περίπου δεκαπέντε. Προς το παρόν έχει σχεδόν εκπληρωθεί η 2η εντός του χρονικού ορίζοντα που είχα τότε θέσει, άσχετα ότι με τερτίπια διάφορα, που λέγονται μνημόνια και λοιπά, δεν έγινε ακόμη εδώ ό,τι έλαβε χώρα στην Αργεντινή, η Ελλάδα είναι τελειωμένη έτσι κι αλλιώς και υπόδουλη μέχρι το 2060. Έχει δε ξεπουλήσει και ξεπουλάει ακόμη την δημόσια αλλά και την ιδιωτική περιουσία των πολιτών της, τα εδάφη και την κυριαρχία της δηλαδή, γεγονός που σημαίνει, σε συνδυασμό και με τον επικείμενο πόλεμο ή ψυχρό πόλεμο στην Ουκρανία, με την πλάκα της Ιστορίας που έστειλε έναν ακόμη Βενιζέλο εκεί ως υποστηρικτή των Τραπεζιτών αλλά και με τις παγκόσμιες εθνικές ανακατατάξεις που έρχονται και θα κομματιάσουν όσες χώρες έχουν ασθενείς οικονομίες, σύμφωνα με τα πρότυπα του σύγχρονου καπιταλισμού, όπως κάνουν με τις τράπεζες που τις χωρίζουν σε καλές και κακές, σε υγιείς και μη, τα καλά κομμάτια των οποίων χωρών θα ανήκουν στην Ευρώπη και τα κακά σε έναν αναπτυσσόμενο δορυφόρο της, όπου θα κυριαρχεί η φτώχεια και η ανέχεια, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα εκπληρωθεί πολύ σύντομα και η 1η εικασία μου, ίσως και εντός του χρόνου που είχα θέσει τότε, έως το 2016 δηλαδή που κλείνει η 20ετία.
Για την 3η εικασία βλέπουμε, είμαστε σε “σωστό”, μεσαιωνικό δρόμο
Συμπέρασμα: Η πορεία είναι εύκολα προβλέψιμη και ο κάθε άνθρωπος μπορεί, αν κρατάει το μυαλό του καθαρό από το σύστημα, απέχοντας από τις σειρήνες του, την ενημέρωσή του, τον καταναλωτισμό του, να το αποδομήσει, να ζήσει στο περιθώριο αυτού και έξω απ’ αυτό, αγνοώντας το, μια φυσική υπέροχη ζωή όπως όλα τα πλάσματα και να αφήσει τα αναλώσιμα συστημικά γρανάζια του να φθείρουν μέρα με τη μέρα τις ζωές τους μέσα του.
ΥΓ 1
Υπάρχει κανείς που νομίζει ότι αν τεθεί κάποια στιγμή όρος για να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρώπη, θα πρέπει οι φτωχές της Περιφέρειες πχ Ηπείρου, Βορείου Αιγαίου, Θράκης, να πάνε κάπου αλλού, όπως στην λεγόμενη τότε Ευρώπη Β ζώνη ή και εκτός Ευρώπης εντελώς, θα πει κάποια “ελληνική κυβέρνηση” όχι;
ΥΓ 2
 Τελικά ήταν ΚΑΙ βλάκας. Ένας βλάκας σε Ποτάμι θα πνιγεί νομίζω, δεν υπάρχει άλλη επιλογή πορείας   

                                                                                                                                
 Γιάννης Μακριδάκης

Οι Ευρωπαίοι αρχιτέκτονες του εκφοβισμού και οι ντόπιοι εντολοδόχοι

Η επιχείρηση «εκφοβισμός» συνεχίζεται. Εκφοβισμός των πάντων και σε όλους τους τομείς.

Οι ευρωπαίοι αρχιτέκτονες της επιχείρησης δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό ενώ οι ντόπιοι εντολοδόχοι ενεργούν με υπερβάλλοντα ζήλο, προσπαθώντας να εξασφαλίσουν μια θεσούλα στον συναινετικό ήλιο που αρχίζει σιγά-σιγά να ανατέλλει, αντικαθιστώντας τον γνωστό «πράσινο ήλιο» (παρόλο που ζούμε στην εποχή της πράσινης ανάπτυξης).

Η επιθετική φρασεολογία των ευρωπαίων εταίρων μας ανέβηκε ένα επίπεδο παραπάνω και πέρασε ευθέως στην άμεση απειλή(;) της αποπομπής από το ευρώ.

Το εννοούν ή απλώς θέλουν να πετσοκόψουν πάλι λαϊκά εισοδήματα και δικαιώματα;

Οι ντόπιοι εντολοδόχοι εκτελούν χωρίς δεύτερη κουβέντα τις επιθυμίες των ευρωπαίων αρχιτεκτόνων αισθανόμενοι τόσο σοσιαλιστές όσο ποτέ άλλοτε ενώ για όλους εμάς που τους ακούμε και τους ανεχόμαστε οι γλωσσολόγοι ψάχνουν να βρουν το επίθετο που μας ταιριάζει περισσότερο, αφού τα ήδη υπάρχοντα κρίνονται τουλάχιστον ανεπαρκή.

Η κοινωνία βρισκόμενη σε αναβρασμό και σύγχυση προσπαθεί να αρθρώσει λόγο και κυρίως να αντιδράσει ανάλογα, χωρίς ακόμη να καταφέρνει να συντονίσει τις τεράστιες δυνάμεις ανατροπής που διαθέτει.

Οι άνθρωποι ντυμένοι καθημερινά το άγχος και το θυμό τους εκτονώνονται σε λάθος στόχους και με άσκοπες ενέργειες. Τσακωμοί παντού και για το τίποτα.

Στο φούρνο της γειτονιάς για τη σειρά προτεραιότητας, στα γραφεία του ΟΑΕΔ για τα χαρτιά που λείπουν, στο λεωφορείο για τον αλλοδαπό που μας έπιασε τη θέση, στο σπίτι για τις απαιτήσεις των παιδιών, στη δουλειά για το στραβοκοίταγμα του συναδέλφου και στο καφενείο για το ποιος τελικά είπε τα περισσότερα ψέματα.

Αν υπήρχε τρόπος να μετρηθεί ο θυμός που έχει συσσωρευτεί σε όλους μας θα έδειχνε το μέγιστο, όπως το μέγιστο θα έδειχνε και μια δυνατή μέτρηση της ανοχής μας.

Λες και υπάρχει μια αόρατη και ανεξήγητη δύναμη που δεν μας αφήνει να δούμε, όχι την καταστροφή που έρχεται, αλλά , την καταστροφή που βιώνουμε. Την προσωπική μας καταστροφή, την καταστροφή του γείτονα, την καταστροφή ολόκληρης της κοινωνίας.

Η χώρα ξεπουλιέται, η ανεργία σε ύψη που τρομάζουν, η οικονομική κατάσταση των νοικοκυριών σε σημεία τραγικά, η δωρεάν παιδεία και υγεία ετοιμοθάνατες, και οι κυβερνώντες με έπαρση αντιστρόφως ανάλογη του πολιτικού τους ήθους, σπρώχνονται για το ποιος θα βγάλει λόγους και λογύδρια μπροστά στις λάγνες τηλεοπτικές κάμερες με σκοπό να μας πείσουν για τις αγνές τους προθέσεις.

«Γίνεται συζήτηση για τα 31 δισεκατομμύρια που δεν έχουν εισπραχθεί από το 2008 και είναι βεβαιωμένα στις Εφορείες. Λένε δεν μπορείτε να τα πάρετε γιατί έχουν χρεοκοπήσει. Μα αν από τα 31 το 10% συλλάβουμε, είναι 3,5 δισεκατομμύρια, αντιμετωπίζουμε το θέμα της παιδείας και το 5%.», δήλωνε σε προεκλογική της ομιλία η μετέπειτα υπουργός παιδείας χωρίς όμως ποτέ να μας εξηγήσει γιατί δεν έγινε πράξη το ολόσωστο σκεπτικό της.

Σχολεία, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, δημόσια περιουσία, παραδίδονται χωρίς ντροπή, στις ορέξεις του μεγάλου πολυεθνικού και τραπεζικού κεφαλαίου, αλλά και μεμονωμένων ιδιωτών.

Οι τρόποι ιδιωτικοποίησης πάντα υπάρχουν, είναι απλοί και «εμφανίζονται» ως μονόδρομοι στη λύση των προβλημάτων.

Κυβερνητικός βουλευτής και πρώην συνεργάτης υπουργού εμφανίζονται, σύμφωνα με όσα είδαν το φως της δημοσιότητας, να εμπλέκονται στη νέα φάμπρικα-σκλαβοπάζαρο με τις ΜΚΟ και τις ενοικιάσεις εργαζομένων, χωρίς μάλιστα να θεωρούν την εμπλοκή τους ως ηθικά επιλήψιμη.

Οι υπουργοί δεν προλαβαίνουν, ο ένας μετά τον άλλον, να βρίζουν τους υπαλλήλους στο δημόσιο τομέα, τονίζοντας την ανάγκη για απολύσεις, σε πρώτη φάση, και για άρση της μονιμότητας, στη συνέχεια.

Οι περισσότεροι, βέβαια, από αυτούς είναι διαχειριστές της κυβερνητικής εξουσίας για πάρα πολλά χρόνια και άρα βασικοί υπαίτιοι τόσο για τη ρουσφετολογική διόγκωση του δημόσιου τομέα, όσο και για την άσχημη οικονομική κατάσταση των πολιτών. Όταν, δηλαδή, διόριζαν στο δημόσιο την εκλογική τους πελατεία θεωρούνταν ικανοί και παραγωγικοί και τώρα έγιναν αντιπαραγωγικοί;

Κατήργησαν με πρωτοφανή νεοσυντηρητική συναίνεση, χωρίς ίχνος ντροπής, το άσυλο στα πανεπιστήμια αλλά διατήρησαν άθικτη τη βουλευτική ασυλία.

Είναι σαν να μας λένε: εσείς απαγορεύεται να κλέβετε, εμείς επιτρέπεται.

Άραγε γιατί κατάργησαν το άσυλο στα πανεπιστήμια; Για να μπορούν να μπαίνουν σ’ αυτά όποτε θέλουν χωρίς να χρειάζεται να γκρεμίζουν τις πύλες τους;

Άραγε γιατί διατηρούν τη βουλευτική ασυλία; Για να μπορούν να νομοθετούν για τους πολίτες χωρίς να χρειάζεται οι ίδιοι να τηρούν τους νόμους;

«Δεν είμαστε μια ανεύθυνη Κυβέρνηση που παρακολουθεί τα πράγματα. Υπάρχει πράγματι ευθύνη. Θα ξαναδώσουμε στο άσυλο το αληθινό του περιεχόμενο, που είναι η περιφρούρηση του ελεύθερου και ανοιχτού Πανεπιστημίου» δήλωνε στη Βουλή η υπουργός παιδείας στις 11 Δεκεμβρίου του 2009, απαντώντας σε ερώτηση του ΛΑΟΣ (Περίεργο. Το ΛΑΟΣ να ζητά την κατάργηση του ασύλου;) σχετικά με το ενδεχόμενο κατάργησης του ασύλου. Πράγματι, η υπουργός παιδείας θα περάσει στην ιστορία ως εκείνη που ξαναέδωσε στο άσυλο το πραγματικό του περιεχόμενο, νομοθετώντας την κατάργησή του.

Πάντως, η εντύπωση που δημιουργείται είναι πως ο κόσμος προετοιμάζεται για κάτι σημαντικό που θα ανατρέψει τα σημερινά δεδομένα. Αναμένει μια κοινωνική έκρηξη χωρίς να μπορεί να προσδιορίσει την αφετηρία της και το χρονική στιγμή που θα εκδηλωθεί.

Το ότι κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το πότε και το πώς θα εκδηλωθεί η κοινωνική έκρηξη αποτελεί μειονέκτημα μα ταυτόχρονα προκαλεί και φόβο στους κυβερνώντες.

Γι’ αυτό τους βλέπουμε ότι φροντίζουν όλοι να παίρνουν τα μέτρα τους.

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Περαστικά μας!

Διπλά και τριπλά αδικημένοι συνάνθρωποί μας έχουν την ατυχία να πάσχουν από πάθηση που χαρακτηρίζεται επίσημα ως σπάνια. Υποφέρουν, χωρίς όμως να μπορούν να ελπίζουν σε μεγάλη βοήθεια από τους γιατρούς. 

Διότι, επειδή ακριβώς πρόκειται για σπάνια πάθηση, η επιστημονική εμπειρία είναι φτωχή, άρα οι αντικειμενικές δυνατότητες για έρευνα και πρόοδο στην αντιμετώπιση πολύ περιορισμένες, συγκριτικά με τις πιο διαδεδομένες παθήσεις. Η σιχαμένη αντίληψη της εποχής μας που συναρτά την Υγεία με τους όρους της Αγοράς κλειδώνει αυτήν την παράλογη αδικία με σφραγίδα το ανέκφραστο και κυνικό πρόσωπο του κάθε απάνθρωπου νεοφιλελεύθερου.

Πολύ σωστά, λοιπόν, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Σπάνιων Παθήσεων, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέφερε στο μήνυμά του ότι «σε μια ώριμη ευρωπαϊκή δημοκρατία είναι αδιανόητη κάθε δυσκολία πρόσβασης στη διάγνωση και στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη», ζητώντας «να μην γίνεται η οικονομική δυσπραγία άλλοθι για αποκλεισμούς», επικαλούμενος μάλιστα «εθνική δέσμευση σε ένα αταξικό, ορθολογικό και ισχυρό σύστημα υγείας που δεν θα αφήνει κανέναν αβοήθητο».

Μερικά οικοδομικά τετράγωνα πιο πάνω από το Προεδρικό Μέγαρο και συγκεκριμμένα στο Κολωνάκι, τραβήχτηκε την ίδια ώρα με την έκδοση του προεδρικού μηνύματος η φωτογραφία που είδα εδώ και αναδημοσιεύω:

Αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όταν κάνει λόγο για εθνική δέσμευση σε ένα αταξικό, ορθολογικό και ισχυρό σύστημα υγείας που δεν θα αφήνει κανέναν αβοήθητο, εννοεί αυτό που απεικονίζει η φωτογραφία, δηλαδή να περνάς από το νοσοκομείο, να σου χώνουνε έναν καθετήρα και μετά να κόβεις το λαιμό σου, τότε όλη η Ελλάδα δεν πάσχει από μια σπάνια πάθηση απλώς, αλλά από τη σπανιότερη, τη μοναδική στην Ιστορία της Οικουμένης, τη θανατηφόρα και ραγδαία επιδεινούμενη πάθηση, στην οποία επιπλέον του να υποφέρεις από τα συμπτώματά της πρέπει να υφίστασαι κι εκείνους που σε δουλεύουν από πάνω.

Περαστικά μας!

 
sotosblog.com