Απο αύριο η...λυπητερή για τους ιδιοκτήτες ακινήτων - Διπλάσιος ο νέος φόρος

Κλειστά και ξενοίκιαστα ακίνητα αλλά και αγροτεμάχια υπερδιπλασιάζουν τον φόρο ακινήτων για τους πολίτες που από αύριο θα αρχίσουν να παίρνουν τα...μαύρα μαντάτα. Η ΠΟΜΙΔΑ μάλιστα υπολογίζει ότι ο φόρος θα είναι κοντά στα 5 δισ., δηλαδή πολύ πιο πάνω από τους υπολογισμούς του υπουργείου που ξεκίνησε να εισπράξει 2,65 δισ. από τον νέο φόρο στα ακίνητα

Οι αυξήσεις στον φόρο που θα προκύψουν από τη δήλωση ημιυπαίθριων και αυθαίρετων χώρων σε συνδυασμό με τη φορολόγηση όλων και χωρίς εξαιρέσεις των ακινήτων ακόμη και όσων δεν ηλεκτροδοτούνται ή όσων είναι κενά και ξενοίκιαστα αλλά και των αγροτεμαχίων για πρώτη φόρα θα φέρει τεράστιες επιβαρύνσεις.

Από αύριο θα αρχίσουν να αναρτώνται στο διαδίκτυο τα εκκαθαριστικά με τον φόρο ακινήτων. Δεν θα ταχυδρομηθούν, θα ακολουθηθεί η διαδικασία που ακολουθήθηκε και στον φόρο ακινήτων. Οι ιδιοκτήτες θα πρέπει να αποπληρώσουν τον φόρο σε πέντε μηνιαίες δόσεις με την προθεσμία για την πρώτη να λήγει την 31η Αυγούστου.

http://www.koutipandoras.gr/

Τσάκισέ Τα Από Μικρά, Σκότωσέ Τα Από Παιδιά

«Μέσα σε μια μέρα μπορεί να ζήσει κανείς τον τρόμο της Κόλασης. Υπάρχει άφθονος χρόνος γι” αυτό».
Βιτγκενστάιν

~

«Έχετε προσέξει ότι αυτόν τον αιώνα όλα γίνονται πιο πραγματικά, ότι αποκαλύπτουν τον πραγματικό τους εαυτό;

Ο στρατιώτης γίνεται επαγγελματίας δολοφόνος, η πολιτική έγκλημα, το κεφάλαιο επιχείρηση εξόντωσης ανθρώπων εξοπλισμένη με κρεματόρια, ο νόμος κανόνας βρώμικων παιχνιδιών, η παγκόσμια ελευθερία φυλακή των λαών, ο αντισημιτισμός Άουσβιτς, το εθνικό αίσθημα γενοκτονία.

Ο αιώνας μας είναι ο αιώνας της αλήθειας, δίχως την παραμικρή αμφιβολία.»

Ίμρε Κέρτες

                                                                      ~~{}~~

Ο -προβοκατόρικος σίγουρα- τίτλος αυτού του κειμένου προέρχεται από το πρωτόλειο έργο του Ιάπωνα λογοτέχνη Κενζαμπούρο Όε.

Ο Όε περιγράφει πως γνώρισε για πρώτη φορά το ακατανόητο, το παράλογο της ανθρώπινης βίας και δη του πολέμου:

Κατά τη διάρκεια του Β” Παγκοσμίου Πολέμου ένας σφαγέας σκυλιών είχε πάει στο χωριό του Όε, με εντολή από το στρατηγείο να σφάξει όλα τα σκυλιά και να πάρει τα δέρματα τους, για στρατιωτική χρήση.

Με εξαιρετική ευπείθεια οι χωρικοί παρέδωσαν τα σκυλιά τους. Ο σφαγέας πράγματι τα έσφαξε και πήρε τις δορές τους.

Όμως την επόμενη μέρα τα παιδιά βρήκαν τα τομάρια των σκύλων παρατημένα έξω από το χωριό.

Ο Όε δεν προσπάθησε να εξηγήσει ή να κατανοήσει το λόγο αυτής της άσκοπης σφαγής. Αντιλήφθηκε, από τόσο μικρός, ότι ο πόλεμος είναι παράλογος. Κάτι που ενέτεινε ο θάνατος του πατέρα του στο μέτωπο και παγίωσε η ρίψη του «Μικρού Αγοριού».

~

hiroshima

Στις 6 Αυγούστου του 1945 οι Αμερικάνοι έριξαν την πρώτη πυρηνική βόμβα (ουρανίου) στη Χιροσίμα. 70.000 άνθρωποι πέθαναν ακαριαία. Άλλοι 60.000 αργότερα, από την έκθεση στη ραδιενέργεια. Το 75% των κτιρίων καταστράφηκε ολοσχερώς.

Αλλά αυτό δεν ήταν αρκετά παράλογο. Έπρεπε να ρίξουν και τη δεύτερη βόμβα (πλουτωνίου αυτή τη φορά) τρεις μέρες αργότερα, στο Ναγκασάκι.

                                                            ~~{}~~

Να με συγχωρήσουν οι συγγραφείς (ο Καμπανέλλης, ο Κέρτες, ο Έλι Βιζέλ, ο Πρίμο Λέβι), αλλά αισθάνομαι ότι η πιο τρομακτική στιγμή του 20ου αιώνα, ίσως η πιο τρομακτική στιγμή στην ιστορία της ανθρωπότητας, εις διπλούν, δεν ήταν τα κρεματόρια, αλλά οι ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι.

Αυτή ήταν η Κόλαση του Βίτγκεστάιν, γιατί διήρκεσε μόλις λίγα δευτερόλεπτα.

Τη μια στιγμή υπήρχαν δυο πόλεις, οι οποίες δεν είχαν βομβαρδιστεί, και οι κάτοικοι της πίστευαν ότι θα τελειώσει ο πόλεμος χωρίς παράπλευρες απώλειες ανάμεσα τους, και μετά, σε μια στιγμή, όσο διαρκεί μια λάμψη, δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων εξαερώθηκαν, οι πόλεις ισοπεδώθηκαν.

Ο άνθρωπος μεγαλούργησε, όμοιος με τον Θεό του, που εξαφάνισε σε μια στιγμή τις πόλεις των αμαρτωλών, τα Σόδομα και τα Γόμορα.

Ο άνθρωπος έγινε ίσος με τον Γιαχβέ τότε. Καταστροφικά ίσος.

                                                               ~~{}~~

Το παράδοξο είναι ότι ενώ όλοι αναγνωρίζουν τη φρίκη των κρεματορίων (πέρα από τους μισάνθρωπους και τους ανιστόρητους), η φρίκη της ατομικής βόμβας είναι ένα θέμα που επιδέχεται συζητήσεις και αντιρρήσεις.

Αν ρωτήσετε τον εκάστοτε Πρόεδρο των ΗΠΑ (δεν έχει καμία σημασία ποιος είναι), για τις ατομικές βόμβες θα σας πει ότι ήταν κάτι δυσάρεστο, αλλά κάτι που έπρεπε να γίνει, προκειμένου να επικρατήσει η ειρήνη.

Το ίδιο θα έλεγαν και οι επίγονοι του Χίτλερ για τα κρεματόρια, αν ο ναζισμός είχε επικρατήσει(διαβάστε το «Ο άνθρωπος στο ψηλό βουνό», του Phillip Dick, όπου περιγράφεται αυτή ακριβώς η περίπτωση).

                                                              ~~{}~~

Με τον ίδιο τρόπο και οι Ισραηλινοί δικαιολογούν τη σφαγή της Παλαιστίνης. Σκοτώνουμε για να επικρατήσει η ειρήνη.

Αλλά δεν πρέπει να μπερδευόμαστε. Δεν είναι κάτι που κάνουν οι Εβραίοι ούτε κάτι που κάνουν οι Σιωνιστές ούτε κάτι που κάνει το κράτος του Ισραήλ.

Είναι το τρομακτικό αυτό ζώο που αυτοπροσδιορίζεται ως homo sapiens sapiens (το sapiens, το«σοφός», εις διπλούν, για να μας ξεχωρίζει από τους προγόνους μας που σφάζονταν εκ του συστάδην.)

Καμία σημασία δεν έχει η εθνικότητα του, η θρησκεία του, η φυλή του sapiens.

Ο άνθρωπος, όταν έχει τη δύναμη, σκοτώνει, επιβάλλεται, καταστρέφει.

Και όταν ο άνθρωπος χάνεται μέσα στο κράτος ή μέσα στη φυλή του ή μέσα στη θρησκεία του, όταν το άτομο γίνεται μάζα, τότε δεν υπάρχει καμιά ελπίδα.

Αν οι Παλαιστίνιοι ήταν πιο ισχυροί από τους Ισραηλίτες θα προσπαθούσαν να αφανίσουν το Ισραήλ. Όποιος αρνείται να στοχαστεί πάνω σε αυτή τη σκέψη είναι εγκλωβισμένος στο δίπολο «καλός-κακός», που με τόση ευκολία οι δογματικοί (κάθε δόγματος) αναπαράγουν.

                                                         ~~{}~~

Τα βιβλία του Κενζαμπούρο Όε συντάραξαν την Ιαπωνία. Το ίδιο συνέβη με τα βιβλία του Κέρτες, ο οποίος έχει γράψει το καλύτερο, κατά τη γνώμη μου, βιβλίο για το Άουσβιτς, το «Μυθιστόρημα ενός ανθρώπου χωρίς πεπρωμένο». Και οι δύο τιμήθηκαν με το Νόμπελ.

Το πρόβλημα, όμως, της ανθρωπότητας, είναι ότι οι συγγραφείς, όσα βραβεία και να πάρουν, είναι παράπλευρες σκέψεις χαμένες σε έναν ωκεανό μισαλλοδοξίας.

Ναι, η βία, αυτή είναι η ταφόπλακα της ανθρωπότητας.

Και πείτε “την όπως θέλετε: Κράτος, θρησκεία, πόλεμο, φανατισμό, δογματισμό, απληστία.

Ο χαμένος είναι πάντα ο άνθρωπος και μάρτυρες του φανατισμού είναι πάντα τα παιδιά, γιατί αυτά πρέπει να τα τσακίσουμε πριν μεγαλώσουν και γίνουν εχθροί μας.

~

Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, τότε δεν τολμώ να φανταστώ πως είναι ο Θεός.

http://sanejoker.info/

Από… κόσκινο η οικονομική ζωή χιλιάδων πολιτών – Ποιοι μπαίνουν στη λίστα

Είσαι διαιτητής; Δημοσιογράφος; Έχει φτιάξει ιστοσελίδα; Η εταιρεία σου έχει πάρε δώσε με το δημόσιο; Είσαι δημόσιος υπάλληλος; Κατέχεις θέση προϊσταμένου; Μήπως ασχολείσαι με το χρηματιστήριο; Εκδίδεις περιοδικό; Είσαι γιατρός σε θέση κλειδί; Η ζωή σου –της γυναίκας σου και των παιδιών σου- μπαίνει στο μικροσκόπιο.

Με το πολυνομοσχέδιο που κατατέθηκε στη Βουλή, αλλάζει πλήρως η διαδικασία υποβολής των περίφημων δηλώσεων πόθεν έσχες. Στη διαδικασία επέρχονται ριζικές αλλαγές:

1. Η υποβολή θα γίνεται πλέον ηλεκτρονικά
2. Όποιος δεν υποβάλλει δήλωση ή υποβάλλει ψευδή δήλωση, εκτός από ποινή φυλάκισης θα κινδυνεύει και με πρόστιμο το οποίο μπορεί να φτάσει στο ένα εκατομμύριο ευρώ.
3. Εκτός από το παραδοσιακό πόθεν έσχες το οποίο υπέβαλαν μέχρι σήμερα οι υπόχρεοι θα υποβάλλεται και ένα καινούργιο έντυπο το οποίο θα καλείται δήλωση οικονομικών συμφερόντων. Ποιο θα είναι το περιεχόμενο αυτής της δήλωσης; Αντιγράφουμε από το νομοσχέδιο:

THN ΛΙΣΤΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΧΡΕΟΥΣ ΣΕ ΥΠΟΒΟΛΗ ΔΗΛΩΣΗΣ ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ

Δήλωση συμφερόντων

Οι υπόχρεοι σε δήλωση περιουσιακής κατάστασης εκτός από την ετήσια δήλωση, υποβάλουν, στην ίδια προθεσμία, δήλωση οικονομικών συμφερόντων των ιδίων και των συζύγων τους, η οποία περιλαμβάνει:

α) τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες

β) τη συμμετοχή τους στη διοίκηση πάσης φύσεως νομικών προσώπων και εταιριών, ενώσεων προσώπων και μη κυβερνητικών οργανώσεων

γ) οποιαδήποτε αμειβόμενη τακτική δραστηριότητα που αναλαμβάνουν παράλληλα

με την άσκηση των καθηκόντων τους, είτε ως υπάλληλοι, είτε ως αυτοαπασχολούμενοι

δ) οποιαδήποτε αμειβόμενη περιστασιακή δραστηριότητα (περιλαμβανομένων της συγγραφικής δραστηριότητας, του διδακτικού έργου ή της παροχής συμβουλών) που αναλαμβάνουν παράλληλα με την άσκηση των καθηκόντων τους, εάν η συνολική αμοιβή υπερβαίνει τα 5.000 Ευρώ ανά ημερολογιακό έτος,

ε) τη συμμετοχή σε εταιρεία ή σύμπραξη, όταν αυτή η συμμετοχή ενδέχεται να έχει επιπτώσεις στη δημόσια πολιτική, ή όταν δίνει στον υπόχρεο τη δυνατότητα σημαντικής επιρροής επί υποθέσεων της εν λόγω εταιρείας ή σύμπραξης,

στ) για την περίπτωση προσώπων που υπηρετούν σε αιρετή δημόσια θέση, οιαδήποτε οικονομική υποστήριξη από τρίτους, σε προσωπικό ή σε υλικούς πόρους, που χορηγείται σε συνάρτηση με τη δημόσια δραστηριότητά τους, με ένδειξη της ταυτότητας των τρίτων αυτών, εάν η συνολική αξία υπερβαίνει τα 3.000 Ευρώ.

η) οποιαδήποτε συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα που μπορεί να προκαλέσουν άμεση ή δυνητική σύγκρουση συμφερόντων σε σχέση με τα καθήκοντά τους. Ως σύγκρουση συμφερόντων νοείται η περίπτωση κατά την οποία υπόχρεος έχει προσωπικό συμφέρον που θα μπορούσε να επηρεάσει αθέμιτα την εκτέλεση των καθηκόντων του. Σύγκρουση συμφερόντων δεν υπάρχει στην περίπτωση που ο βουλευτής αντλεί κάποιο όφελος μόνο ως μέλος του γενικότερου κοινού ή μίας ευρύτερης κατηγορίας ατόμων.

Η δήλωση περιλαμβάνει τα συμφέροντα και δραστηριότητες των ανωτέρω περιπτώσεων που αφορούν στο προηγούμενο της υποβολής οικονομικό έτος. Η δήλωση υπογράφεται χωριστά από τον υπόχρεο ή τη σύζυγο για τα στοιχεία εκάστου.

Η δήλωση συντάσσεται σε ειδικό έντυπο, το περιεχόμενο του οποίου καθορίζεται με την απόφαση της παραγράφου 2 του άρθρου 2 του ν. 3213/2003. 

1. Στις περιπτώσεις που προβλέπεται κατά το νόμο δημοσιοποίηση των δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης, μπορεί, υπό τους ίδιους όρους, να δημοσιοποιηθούν και στοιχεία των δηλώσεων οικονομικών συμφερόντων.

Τα πρόστιμα φωτιά

1. Υπόχρεος σε δήλωση που παραλείπει να υποβάλει δήλωση ή υποβάλλει ανακριβή ή ελλιπή δήλωση τιμωρείται με φυλάκιση και με χρηματική ποινή έως εκατό χιλιάδες (100.000) ευρώ. Σε περίπτωση που ο υπόχρεος τελεί το αδίκημα με σκοπό την απόκρυψη περιουσιακού στοιχείου που απέκτησε επωφελούμενος της ιδιότητάς του, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον δύο (2) ετών και με χρηματική ποινή από δέκα χιλιάδες (10.000) ευρώ έως πεντακόσιες χιλιάδες (500.000) ευρώ.

2. Ο υπαίτιος του δεύτερου εδαφίου της προηγούμενης παραγράφου τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα (10) ετών και με χρηματική ποινή από είκοσι χιλιάδες (20.000) ευρώ έως ένα εκατομμύριο (1.000.000) ευρώ, αν η συνολική αξία της αποκρυπτόμενης περιουσίας του ιδίου και των λοιπών προσώπων για τα οποία αυτός οφείλει να υποβάλει δήλωση υπερβαίνει συνολικά το ποσό των τριακοσίων (300.000) χιλιάδων ευρώ, ανεξαρτήτως αν η απόκρυψη επιχειρείται με τη μη υποβολή δήλωσης ή την υποβολή ελλιπούς ή ανακριβούς δήλωσης.

3. Αν οι πράξεις της παραγράφου 1 τελέστηκαν από αμέλεια, επιβάλλεται χρηματική ποινή. Το δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο, εκτιμώντας ελεύθερα όλες τις περιστάσεις, μπορεί να κρίνει τις πράξεις αυτές ατιμώρητες.

4. Τρίτος ο οποίος εν γνώσει του συμπράττει στην υποβολή ανακριβούς δήλωσης και ιδίως στην παράλειψη δήλωσης περιουσιακών στοιχείων τιμωρείται με φυλάκιση και με χρηματική ποινή.

5. Τα φυσικά πρόσωπα και οι υπάλληλοι των νομικών προσώπων του άρθρου 5 του ν. 3691/2008 που παραβιάζουν την υποχρέωση γνωστοποίησης της παρ. 5 του άρθρου 3 του παρόντος τιμωρούνται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών.

Όλες οι αλλαγές προβλέπεται να ισχύσουν από την 1/1/2015 (που σημαίνει ότι τα φετινά πόθεν έσχες θα υποβληθούν με το υφιστάμενο καθεστώς) ενώ τα καινούργια πρόσωπα που αποκτούν υποχρέωση να δηλώνουν εισοδήματα δικά τους, των συζύγων και των παιδιών τους θα μπουν στο… χορό από τον Ιούλιο του 2015.

http://www.fpress.gr/

Οι πόρτες των φτωχών

Ας υποθέσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται επιτέλους κυβέρνηση, ότι ανακάμπτει η οικοδομική δραστηριότητα, αφού προηγουμένως κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά έχουν χάσει το σπίτι τους, και ότι αποφασίζει κατά προτεραιότητα να κατεβάσει νόμο στη βουλή, σύμφωνα με τον οποίο οποιαδήποτε νέα πολυκατοικία ή συγκρότημα κατοικιών που θα κατασκευάζονται θα πρέπει οπωσδήποτε να περιλαμβάνουν ένα συγκεκριμένο ποσοστό διαμερισμάτων με χαμηλό ενοίκιο, έτσι ώστε οι νεόπτωχοι να μπορούν να βάλουν ένα κεραμίδι στο κεφάλι τους σε οποια συνοικία της πόλης θελήσουν και να μην δημιουργούνται καστροπολιτείες τύπου Εκάλης, Παλαιού Ψυχικού ή Λατινικής Αμερικής με ηλεκτροφόρα σύρματα, τάφρους και περίτεχνα οχυροματικά έργα.

Μια τέτοια απόφαση θα ξεσήκωνε αναμφίβολα θύελλα αντιδράσεων όχι μόνο στα κανάλια, αλλά και στην ίδια την ελληνική κοινωνία, η οποία θα διέβλεπε στην πρόταση αυτή την αναβίωση του λενινο-σταλινο-μπολσεβίκικου φαντάσματος, έτοιμο με το κονσερβοκούτι στο χέρι ν' απειλήσει τις ελευθερίες και τις περιουσίες των κατά τ' άλλα ανελεύθερων και λεηλατημένων νοικοκυραίων. Διότι τι αξία θα έχει πλέον το ιδιόκτητο διαμέρισμα του κυρίου τάδε, που το χρυσοπλήρωσε, αν αναγκάζεται, λόγω της κομμουνιστογεννούς νοοτροπίας της νέας κυβέρνησης, να συγκατοικεί στο ίδιο οίκημα με κάποιον κύριο δείνα, πρώην τρόφιμο Μπουρναζίου, ή ακόμα χειρότερα Περάματος; Θα μπορεί ν' αντέξει το συγχρωτισμό, το μοίρασμα του ασανσέρ, τις έντονες μυρωδιές της κατσαρόλας, τις φωνασκίες και τα καψουροτράγουδα αυτών των κοινωνικώς δευτεροκλασάτων; Εδώ ολόκληρη Μύκονος σφραγίστηκε, ώστε κανείς επισκέπτης να μην μπορεί να διαβεί τη μπούκα του καραβιού χωρίς ενδελεχή έλεγχο του εκκαθαριστικού της εφορίας. Δεν τα σηκώνει αυτά η ελληνική κοινωνία. Θέλει μεταρρυθμίσεις, θέλει εκσυγχρονισμό, θέλει να γίνει Ευρώπη, θέλει θεσμούς και νόμους που να σέβονται και να διαφυλάσσουν την περιουσία και των μόχθο των πολιτών.

Κι όχι σαν κάτι χώρες, όπως η κομμουνιστική Μεγάλη Βρετανία για παράδειγμα, που για να πάρει μια κατασκευαστική εταιρία άδεια ανοικοδόμησης θα πρέπει πρώτα να δεσμευτεί ότι ένα ποσοστό των κατοικιών ή των διαμερισμάτων θα διατίθενται με προσιτά νοίκια σε κατηγορίες αναξιοπαθούντων. Για το λόγο αυτό και για ν΄αντιμετωπιστεί η οικιστική κρίση, υπάρχουν οι Housing Associations, (Οικιστικές Ενώσεις), ως προμηθευτές κοινωνικής κατοικίας, κατά κανόνα μη κερδοσκοπικές και επιδοτούμενες από το κράτος, οι οποίες διαχειρίζονται μεγάλο αριθμό διαμερισμάτων νοικιάζοντάς τα με χαμηλό νοίκι κατά προτεραιότητα σε δικαιούχους, όπως αυτοί έχουν καταγραφεί στα κατά τόπους δημοτικά συμβούλια.

Το συγκεκριμένο μοντέλο, το οποίο είχε προωθήσει ο Ken Livingstone,δήμαρχος του Λονδίνου μέχρι το 2008, και το οποίο υιοθετήθηκε τόσο στη Σκοτία, όσο και στην Ουαλλία, είχε σαν σκοπό την ανάμιξη των διάφορων κοινωνικών τάξεων για την αποφυγή δημιουργίας γκέτο εργατικών κατοικιών και υποβαθμισμένων προαστίων. 

 

Το μέτρο συνεχίζει να εφαρμόζεται, αλλά από την “πίσω πόρτα”, κι αυτό κυριολεκτικά, αλλάζοντας δηλαδή είσοδο. Με μεγάλη έκπληξη δημοσιογράφοι του βρετανικού Guardian ανακάλυψαν ότι οι ποσοστώσεις διατηρούνται, αν και με διάφορα τερτίπια (λέγε μίζες), αρκετά κουτσουρεμένες, εν τούτοις οι δευτεροκλασάτοι ένοικοι, εν είδη απαρτχάιντ, αποκτούν πρόσβαση στα διαμερίσματά τους όχι από την κύρια χλιδάτη είσοδο με το φροντισμένο lobby, τον θυρωρό και τα τοιαύτα που προορίζονται για τους ιδιοκτήτες, αλλά από την πόρτα υπηρεσίας, αναγκασμένοι να χρησιμοποιούν διαφορετικό ασανσέρ, αλλά και διαφορετικούς κάδους σκουπιδιών, γραμματοθυρίδες και αποθηκευτικούς χώρους. Τουτέστιν, οι πολυκατοικίες σχεδιάζονται έτσι ώστε οι μεν να μην έρχονται ούτε σε οπτική επαφή με τους δε, πόσο μάλλον σε φυσική. 

 

Η επινοητικότητα των κατασκευαστών μάς δείχνει πώς ένα κατά τα άλλα σοσιαλιστικό μέτρο μπορεί να μεταρρυθμιστεί και να επιβιώσει στο σύγχρονο νεο-φιλελύθερο περιβάλλον,-μπορεί δε κάλλιστα να επεκταθεί και στα μέσα μαζικής μεταφοράς σε πείσμα της Ρόζας Παρκς-, αλλά και να καθησυχάσει τους εγχώριους ανησυχούντες για τα μελλοντικά σοσιαλιστικά πειράματα του ΣΥΡΙΖΑ.

http://e-cynical.blogspot.gr/

 

Της αξιολόγησης το κάγκελο!

Την άποψή μας για τη νεοφιλελεύθερη εμμονή της μέτρησης, αξιολόγησης και κατάταξης των πάντων, όσων μπορούν και όσων αντικειμενικά δεν μπορούν να καταταχθούν σε αμερόληπτες ιεραρχικές δομές, την έχουμε  εκφράσει πολλάκις και δεν θα την επαναλάβουμε.

Επί του παρόντος όμως, μιας και η επικείμενη εξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων βρίσκεται ήδη στο προσκήνιο ας δούμε από πιο κοντά περί τίνος πρόκειται. Τι γνωρίζουμε όμως; Ελάχιστα, όχι γιατί μάς το κρύβουν, αλλά γιατί δεν υπάρχει και τίποτε συγκεκριμένο να γνωρίσουμε. Πέρα από πυρέσουσσες παραθυράτες αντιπαραθέσεις για το αν η αξιολόγηση οδηγεί ή όχι σε απολύσεις, αντιπαράθεση για το φύλο των αγγέλων τελικά, γιατί η συγκυβέρνηση δεν έχει κανένα λόγο σ' αυτή τη φάση να το παραδεχτεί, και γιατί η αντιπολίτευση δεν έχει κανένα σημάδι που να το αποδεικνύει, τίποτε επί της ουσίας δεν έχει λεχθεί, για το ποιος δηλαδή θα αξιολογεί και για το ποια θα είναι τα κριτήρια της αξιολόγησης, τα οποία και αποτελούν την πεμπτουσία της αξιολογητικής διαδικασίας.

Το μόνο που γνωρίζουμε είναι μια τεχνική προσέγγιση, αυτή της ποσόστωσης, η οποία όμως αν το καλοσκεφτούμε δεν δείχνει τίποτε άλλο παρά την δυσπιστία των εισηγητών στην εγγυρότητα της αξιολόγησης γενικά, ανεξάρτητα από κριτήρια, μιας και αυτά δεν έχουν ακόμα θεσπιστεί και τα οποία μπορεί να είναι τα οποιαδήποτε. 

Ας το δούμε πιο συγκεκριμένα. Ποια είναι η ορθολογική διαδικασία για μια αξιολόγηση; 

Καταστρώνουμε πρώτα ένα σχεδιάγραμμα του οργανισμού, καθορίζουμε τις δραστηριότητας και τον αριθμό των ατόμων που νομίζουμε ότι επαρκούν για τη διεκπεραίωση των συγκεκριμένων δραστηριοτήτων και κατόπιν πηγαίνουμε στο διαθέσιμο υπαλληλικό προσωπικό το οποίο και κατανέμουμε στις υπάρχουσες θέσεις, αφού ταιριάξουμε τα απαιτούμενα προσόντα με τα διαθέσιμα. Αν ο οργανισμός χρειάζεται για παράδειγμα 10 γραμματείς με ύψος άνω του 1.70 μ, παίρνουμε απλά τους 10 πιο ψηλούς γραμματείς και βλέπουμε τι κάνουμε με τους υπόλοιπους κοντούς, που μπορεί να είναι πέντε, δέκα ή κανένας. Με τον ίδιο τρόπο συμπληρώνουμε και τις υπόλοιπες θέσεις του οργανισμού. Αν το προσωπικό υπολείπεται των θέσεων ή περισσεύει αυτό είναι έτερον εκάτερον και η λύση που θα δοθεί θα είναι κατόπιν πολιτικής αποφάσεως, πέρα δηλαδή από την αξιολόγηση, η οποία όπως θέλει να λέγεται είναι μια αντικειμενική διαδικασία.

Τι κάνει τώρα ο Μητσοτάκης; Ακριβώς ό,τι κάνει και ο λαικάριος! 

Ο οποίος αποφασίζει εκ των προτέρων και εντελώς αυθαίρετα ότι ο πάγκος θα έχει τριών λογιών πορτοκάλια και αυγά με βάση το κριτήριο του μεγέθους. Πάει το πρωί στο κτήμα ή το κοτέτσι, μαζεύει τα πορτοκάλια ή τα αυγά, τα βάζει κάτω και λέει ότι από τα 90 που έκοψα από τα δέντρα ή από τα 90 αυγά που γέννησαν το βράδυ οι κότες, τα μεγαλύτερα 30 θα τα ονομάσω ΑΑΑ, τα επόμενα 30, ΑΑ και τα τελευταία 30, Α. 

Φυσικά θα μπορούσε πάλι αυθαίρετα να ορίσει ότι στον πάγκο θα υπήρχαν δυο ή τεσσάρων ή εκατό ειδών πορτοκάλια και αυγά, χωρίς κανέναν περιορισμό, διότι οι θέσεις στον πάγκο είναι όλες ισοδύναμες και δεν απαιτεί κάθε μια από αυτές ιδιαίτερα προσόντα για να καλυφθεί. Αν αποφάσιζε να χωρίσει τον πάγκο σε δυο λογιών αυγά, από 45 σε κάθε κατηγορία, τότε 15 αυγά που πριν ανήκαν στην μεσαία κατηγορία ΑΑ, τώρα θα βρίσκονταν στην πρώτη. Προφανώς, αυτό δεν θα έλεγε τίποτα για την ποιότητα των αυγών, μιας και ανάλογα με τις διαθέσεις του αυγουλέμπορα ένα αυγό θα μπορούσε να θεωρηθεί είτε άριστο είτε δευτεράντζα.

Αν ο Μητσοτάκης πίστευε πραγματικά πως μπορούσε να υπάρξει αντικειμενική αξιολόγηση θα έπραττε όπως ακριβώς περιγράψαμε τρεις παραγράφους παραπάνω. Με το να θεσπίζει αυθαίρετες ποσοστώσεις,  κάνει όπως και ο μικροπωλητής των λαικών αγορών, δηλαδή παρακάμπτει a priori την αντικειμενικότητα της διαδικασίας.

Γιατί το κάνει όμως αυτό; Διότι το λέει η Τρόικα. Πιστεύει πραγματικά η Τρόικα ότι μια τέτοια αξιολόγηση μπορεί να είναι αντικειμενική και να βοηθήσει όντως "στην αναβάθμιση του δημόσιου τομέα και στην καλύτερη εξυπηρέτηση του πολίτη;". Ούτε καν! Γιατί το κάνει όμως; 

Πολύ απλά για να αναγκάσει τις πολιτικές συμμορίες που κυβέρνησαν τόσα χρόνια την Ελλάδα να ταπεινωθούν τόσο ώστε να σκύψουν και να φάνε τελικά τον ίδιο τους τον εμετό. Όπως ακριβώς έκανε και η γιαγιά μου στα απείθαρχα εγγόνια της.

 http://e-cynical.blogspot.gr/

Διαβατήριο για δουλειά… το μέσον και οι γνωριμίες!

Μόνο το 4,5% των μαθητών πιστεύει πλέον ότι το «πτυχίο» μπορεί να εξασφαλίσει επιτυχημένη επαγγελματική πορεία. Αντίθετα, οι «διασυνδέσεις» της οικογένειας, το «πολιτικό μέσο» και η «δυνατότητα μετανάστευσης στο εξωτερικό» θεωρείται ότι αποτελούν πλεονέκτημα για επαγγελματική αποκατάσταση.

ΕΡΕΥΝΑ – Του Χρήστου Κάτσικα

Τι αξίζει ένα πτυχίο σήμερα; Ο ένας στους δύο νέους δηλώνει: Αξίζει όσο ο κάτοχός του! Τι εννοεί; Οτι οι γνωριμίες, οι διασυνδέσεις και τα πολιτικά μέσα μπορούν να «χρυσώσουν» ένα πτυχίο, ενώ αντίθετα η έλλειψή τους μπορεί να το τοποθετήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα στο ράφι!

Σε δεύτερο στάδιο εκτιμούν ότι μόνο το πτυχίο που… μεταναστεύει εκτός Ελλάδας έχει πιθανότητες να ανοίξει δρόμους στην επαγγελματική δραστηριότητα. Η πεποίθηση αυτή συνδέεται με ένα νήμα με την πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, σύμφωνα με την οποία, 140.000 Ελληνες επιστήμονες έχουν μεταναστεύσει και εργάζονται εκτός συνόρων.

Βεβαίως, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι αυτή η δυσάρεστη και πικρή πεποίθηση των νέων «κατασκευάζεται» στο έδαφος της μνημονιακής ερημιάς στον τομέα της επαγγελματικών προοπτικών στη χώρα μας, σε μια περίοδο πρωτοφανούς ανεργίας, όπου, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το ποσοστό ανεργίας των πτυχιούχων ΑΕΙ έχει εκτιναχθεί στο 60%!

Αν, μάλιστα, αφαιρούσε κανείς τους απασχολήσιμους και τους «ωφελούμενους» στα γνωστά προγράμματα προσωρινής απασχόλησης των 450 ευρώ, που χρησιμοποιούνται για την παγίωση των χειρότερων εργασιακών συνθηκών, τότε θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για ανεργία που έχει ανεβεί στα σύννεφα!

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να κάνουμε μια επισήμανση για να μην έχουμε αχρείαστες παρεξηγήσεις: Οι πτυχιούχοι που μεταναστεύουν εκτός Ελλάδος δεν είναι πλεονάζοντες, αλλά άνεργοι, καθώς δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας στην πατρίδα τους. Από την άλλη, το γεγονός ότι βρίσκουν εργασία στο εξωτερικό διαψεύδει όσους επιχειρούν να συνδέσουν την ανεργία με την «ανεπάρκεια των ελληνικών Πανεπιστημίων», με τν «μη προσαρμοστικότητά τους στις ανάγκες της αγοράς εργασίας» ή, ακόμη περισσότερο, με τη δήθεν «ανάγκη ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων για να ανέβει το επίπεδο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης».

Η άποψη ότι οι ανώτεροι τίτλοι σπουδών αποτελούν την «άδεια εισόδου» για την κατάληψη της επιθυμητής θέσης στο επάγγελμα, ένα είδος, δηλαδή, διαπιστευτηρίων για την επαγγελματική αποκατάσταση, είναι μια αντίληψη πολύ παλιά, πολύ ισχυρή και ευρύτατα διαδεδομένη.

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι ανήκει στα κατεξοχήν ανθεκτικά στοιχεία του συστήματος αξιών της ελληνικής οικογένειας. Πρόκειται, βέβαια, για πεποίθηση που «χρωστάει» τα οικοδομικά υλικά του σχηματισμού της σε μια προγενέστερη περίοδο, στην οποία, πράγματι οι πανεπιστημιακοί τίτλοι και τα διπλώματα αποκτούσαν τη λειτουργία που είχαν παλαιότερα οι «τίτλοι ευγενείας» για την κατάληψη μιας ευνοημένης επαγγελματικής θέσης και ως εκ τούτου μαγνήτιζαν, ιδιαίτερα, εκείνα τα τμήματα του πληθυσμού που προσπαθούσαν να «σπρώξουν» τα παιδιά τους -μέσω της εκπαίδευσης- στην «άλλη» πλευρά του λόφου, εκεί όπου απουσιάζει η χειρωνακτική εργασία, η ανασφάλεια και τα χαμηλά εισοδήματα.

Ωστόσο, η άποψη αυτή τα τελευταία χρόνια έχει χάσει το σύνολο των οπαδών της. Πολύ μικρό ποσοστό των μαθητών και των φοιτητών θεωρεί, σήμερα, ότι το απολυτήριο ή το πτυχίο και οι επιδόσεις του υποψηφίου μπορούν να εξασφαλίσουν την επαγγελματική αποκατάσταση των υποψηφίων.

Ποιοι παράγοντες μπορούν να βοηθήσουν έναν νέο απολυτηριούχο Λυκείου που αναζητεί εργασία; Ποιοι νομίζετε ότι είναι οι παράγοντες για μια επιτυχημένη επαγγελματική αποκατάσταση; Αυτή ήταν η ερώτηση η οποία έγινε σε 1.050 μαθητές Ενιαίων Λυκείων και ΕΠΑΛ του Λεκανοπεδίου (της Αθήνας, του Πειραιά, της Καλλιθέας, της Νέας Σμύρνης, του Κερατσινίου, του Περιστερίου και του Αγίου Δημητρίου), των Νομών Θεσσαλονίκης, Ιωαννίνων, Αιτωλοακαρνανίας, Ηλείας, Κέρκυρας και Ηρακλείου Κρήτης την περίοδο Ιανουαρίου–Απριλίου του 2014. Η απάντηση;

Μόνο το 4,5% των μαθητών πιστεύει πλέον ότι το «πτυχίο» γενικώς μπορεί να εξασφαλίσει τους όρους μιας επιτυχημένης επαγγελματικής πορείας. Επίσης, οι «υψηλές επιδόσεις» και η «ικανότητα» μπορούν, σύμφωνα με τις δηλώσεις των μαθητών, να παίξουν πολύ μικρό ρόλο στην επαγγελματική αποκατάσταση (5,5% και 8% αντίστοιχα). Ακόμη και οι σπουδές σε σχολές «κύρους και γοήτρου» (Ιατρική – Νομική – Πολυτεχνείο κ.ά.) δεν θεωρούνται ότι εξασφαλίζουν το επαγγελματικό μέλλον των υποψηφίων.

Αντίθετα, οι «γνωριμίες και οι διασυνδέσεις» της οικογένειας, το «πολιτικό μέσο» και η «δυνατότητα μετανάστευσης στο εξωτερικό» θεωρείται ότι αποτελούν την μπαταρία που μπορεί να φορτίσει αποτελεσματικά μια επιτυχημένη επαγγελματική πορεία. Με λίγα λόγια, στη συντριπτική πλειονότητά τους οι μαθητές θεωρούν από τη μια ότι οι εκπαιδευτικοί τίτλοι έχουν χάσει την αποτελεσματικότητα που είχαν στο παρελθόν ως μέσα επαγγελματικής προώθησης, ενώ το «δίκτυο σχέσεων» που έχει στη διάθεσή του κάποιος ή η δυνατότητα μετανάστευσης είναι το πλεονέκτημα, αυτό που κάνει τη διαφορά, για την επαγγελματική αποκατάστασή του.

Το πτυχίο… του μέσου!

Είναι γνωστό επίσης ότι υπάρχουν πανεπιστημιακές σχολές που το δίπλωμά τους μπορεί να οδηγεί σε θέση ισχύος και κύρους και το ίδιο αυτό δίπλωμα να οδηγεί στην υποαπασχόληση και την ανεργία. Δηλαδή, σε ένα επίπεδο ισότιμων τίτλων, το μισθολογικό και κοινωνικό αντίκρισμα των σπουδών μπορεί να είναι πολύ διαφορετικό ανάλογα με την κοινωνική προέλευση των ατόμων.

Αλήθεια, τι προοπτικές έχει σήμερα ένας πτυχιούχος της Νομικής; Οι φοιτητές που ρωτήθηκαν θεωρούν ότι εκείνο το στοιχείο που διαδραματίζει τελικά κυρίαρχο ρόλο στο αν θα γίνει κάποιος στέλεχος του ιδιωτικού ή του δημόσιου τομέα, μεγαλοδικηγόρος ή βουλευτής, από τη μια, ή αν θα γεμίζει ράφια στα σούπερ μάρκετ, από την άλλη, είναι αφενός η ύπαρξη ή όχι δικτύου «γνωριμιών», «διασυνδέσεων» και «πολιτικού μέσου» ή η δυνατότητα μετανάστευσης στο εξωτερικό.

Αυτή η πραγματικότητα φαίνεται ότι συνειδητά ή ασυνείδητα έχει εσωτερικευτεί και αναδεικνύεται άμεσα και με σαφήνεια στις απαντήσεις όσων ερωτώνται για τα απαραίτητα στοιχεία μιας μελλοντικής επιτυχημένης επαγγελματικής αποκατάστασης.

Με λίγα λόγια, οι απαντήσεις των φοιτητών, σήμερα, καθρεφτίζουν με σαφήνεια και ευθύτητα ότι για χιλιάδες νέους πτυχιούχους ανωτάτων σχολών η ανισότητα δεν φανερώνεται παρά μόνον όταν έχουν ήδη αποφοιτήσει, αφού είναι γνωστό ότι με τα ίδια πτυχία άλλοι οδηγούνται στην ανεργία, άλλοι στην υποαπασχόληση και άλλοι σε θέσεις που εξασφαλίστηκαν κυρίως χάρη στο status της οικογένειας, στην κοινωνική τους προέλευση, που επιτυχώς μεταμορφώνεται σ’ ένα ευρύτατο δίκτυο σχέσεων και στην ικανότητα αξιοποίησής τους.

http://www.efsyn.gr/

Ηθικοκτόνος νομιμότητα

Όταν ο Γιώργος Βουλγαράκης εκστόμισε τη ρήση "ο,τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό", δεν δημιουργούσε μόνο ένα πλέγμα προστασίας για όσα νόμιμα, ίσως, αλλά ανάρμοστα για τη λειτουργία ενός πολιτικού, είχε κάνει. Ο Βουλγαράκης, κυνικά, χωρίς προσχήματα και περιστροφές, εξέφραζε αυτό που επικρατεί στον κόσμο της πολιτικής στην Ελλάδα:
Μπορείς να είσαι όσο ανήθικος θες, αρκεί να μη σε τσιμπήσει ο νόμος.

Αυτός είναι ο λόγος που η πολιτική ταυτίζεται με την διαφθορά και την διαπλοκή: Η νομιμότητα όχι μόνο εντοπίζεται να υπηρετεί συγκεκριμένες ομάδες συμφερόντων, αδιαφορώντας για την ηθική, αλλά κατασκευάζεται επιμελώς με αυτά τα υλικά της διαφθοράς. Έτσι ο διεφθαρμένος, όσο διεφθαρμένος και να είναι, όσο ανήθικος και να εμφανίζεται, καλύπτεται από την κατασκευασμένη νομιμότητα.


Από φιλοσοφικής άποψης, ίσως, η νομιμότητα δεν ταυτίζεται με την ηθική. Η Κοινωνία αρκετές φορές για να αποδώσει δικαιοσύνη σωφρονίζει και τιμωρεί με μέτρα που είναι ανήθικα. Όσο όμως αναπτύσσεται πολιτισμικά και ηθικά μια κοινωνία, τόσο αυτή η διάσταση οφείλει να ελαχιστοποιείται.


Στην πολιτική, αυτή η διάσταση δεν μπορεί να υπάρχει. Ο ίδιος ο πολιτικός είναι θεωρητικά ο εγγυητής πως οι σχέσεις μεταξύ κοινωνίας και προόδου, δικαιοσύνης και ηθικής, τείνουν στο ελάχιστο. Διαφορετικά ο πολιτικός δεν θα κάνει τίποτα άλλο από νομικές προδιαγραφές για την ανηθικότητά του. Θα γίνει ο μετατροπέας της ανηθικότητας σε νομιμότητα. Και αυτό ακριβώς είναι που γίνεται στην Ελλάδα. Η πολιτική δεν απολογείται στην ηθική, ούτε αναπαράγει ηθικές αξίες που με τη σειρά τους θα εκφραστούν και νομικά. 


Όσο οι απλοί άνθρωποι διακρίνουν πως η δικαιοσύνη δεν αποδίδεται, τόσο το πολιτικό και μιντιακό σύστημα θα αντιπαραθέτει νόμους και διατάξεις που δικαιολογούν τον εαυτό του.
Είμαστε πλήρεις νόμων, αλλά όχι δικαιοσύνης, και βέβαια ηθικής.


Στον νεοφιλελευθερισμό, αυτή η νομιμότητα, η κατασκευασμένη νομιμότητα που βολεύει συγκεκριμένα συμφέροντα, αποστασιοποιείται από την ηθική όλο και περισσότερο. Η αγορά πρέπει να λειτουργήσει και έτσι παράγει μια νομιμότητα, για παράδειγμα τους νόμους εκείνους με τους οποίους θα δωθεί η παραλία στον Λάτση. Το ηθικό κομμάτι, το οποίο μπορεί να είναι το ερώτημα με ποιο δικαίωμα δίνεται γη που ανήκει σε όλους τους Έλληνες -ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν γεννηθεί- σε έναν ιδιώτη, θα κάνει τους νεοφιλελεύθερους να γελάσουν με τον ρομαντισμό των ηθικών αναστολών.
Προέχει για αυτούς η "ανάγκη" η οποία μετατρέπεται σε νομιμότητα, απέναντι στην οποία η ηθική καλά θα κάνει να καθίσει στα αυγά της.


Αν ψάξει κάποιος την ιστορία, θα δει πως η νομιμότητα αυτή και η διάστασή της με την ηθική, είναι πολύ παλιό εφεύρημα, το οποίο δημιουργήθηκε όταν όσοι είχαν συμφέροντα -και προφανώς καμία ηθική- θέλησαν να τα διατηρήσουν. Έτσι για παράδειγμα ήταν απολύτως νόμιμο ως το 1822 στην Ελλάδα να υπάρχουν δούλοι και δεν είχε καμία σημασία η ηθική της εκμετάλλευσης ανθρώπων με τέτοιο τρόπο.


Ξαναγυρνάμε μάλλον στην εποχή που οι νόμοι ξορκίζονται από την ηθική τους διάσταση και αναπαράγουν τη μοναδική "ηθική" του χρήματος....

Αξίζει την Ελλάδα να την κυβερνούν άνθρωποι που θεωρούν πως η νομιμότητα προσδιορίζεται από τις προτιμήσεις και τις αποφάσεις τους και όχι από την ηθική;

Περισσότερα στο hotdoc που κυκλοφορεί.


Κώστας Βαξεβάνης

 

Αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό ζητούν οι Έλληνες-Μόνο το 9% εμπιστεύεται τα κόμματα και το 16% τη Βουλή

Απόλυτα απογοητεύμενος από θεσμούς και πρόσωπα 'δηλώνει' ο Έλληνας πολίτης, που αντιμετωπίζει τη φτώχεια και την ανεργία ως τα σημαντικότερα προβλήματα στην καθημερινή του ζωή. Τι απαντούν οι Ευρωπαίοι

Μεγάλη απαξία για το υπάρχον πολιτικό σύστημα και τη λειτουργία των θεσμών επεφύλασσαν οι απαντήσεις των Ελλήνων στην πανευρωπαική έρευνα του ευρωβαρόμετρου το 15νθήμερο από 31/5-14/6.

Πιο συγκεκριμένα ιεραρχώντας τα δύο σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα, οι Έλληνες σε ποσοστό 63% κατατάσσουν πρώτη την ανεργία και στη συνέχεια με 48% την οικονομία.

Εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση δηλώνουν 16% των ερωτηθέντων (αύξηση 6 μονάδων σε σχέση με πέρσι), ενώ 84% απάντησαν αρνητικά (μείωση κατά 3 μονάδες των αρνητικών απαντήσεων).

Στην ΕΕ, 27% (+4%) έχουν εμπιστοσύνη στην κυβέρνησή τους και 68% (-4%) όχι.

Για τα πολιτικά κόμματα, το 91% (-3%) των ερωτηθέντων στην Ελλάδα δηλώνουν ότι δεν έχουν εμπιστοσύνη και 9% (+5%) απαντούν θετικά.

Στη Βουλή, εμπιστοσύνη δηλώνουν ότι έχουν 16% (+4%) των Ελλήνων και στις δημόσιες περιφερειακές και τοπικές αρχές 31% (+8%).

Εξάλλου, 20% (+2%) των Ελλήνων δηλώνουν ικανοποιημένοι από τον τρόπο λειτουργίας της Δημοκρατίας στη χώρα και 80% (-2%) δυσαρεστημένοι. Στην ΕΕ τα αντίστοιχα ποσοστά είναι 50% (+4%) και 48% (-4%).

«Καλή» ποιότητα ζωής θεωρούν ότι έχουν 26% των Ελλήνων (56% στην ΕΕ) και «κακή» 74% (42% στην ΕΕ).

Τέλος 95% των Ελλήνων και 88% των πολιτών στην ΕΕ υποστηρίζουν την ανάγκη να υπάρξουν μεταρρυθμίσεις, ενώ 64% των Ελλήνων και 78% των Ευρωπαίων ότι πρέπει να υπάρξουν μέτρα για περιορισμό ελλειμμάτων και χρέους.

Κακή έως πολύ κακή χαρακτηρίζει το 67% των Ελλήνων και το 31% των Ευρωπαίων την κατάσταση του νοικοκυριού τους, σύμφωνα έρευνα που διεξήγαγε το ευρωβαρόμετρο, από 31 Μαΐου- 14 Ιουνίου, και η οποία δόθηκε την Παρασκευή στη δημοσιότητα, στις Βρυξέλλες. Σε σχέση με το προηγούμενο ευρωβαρόμετρο του Νοεμβρίου οι αρνητικές απαντήσεις τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην ΕΕ έχουν μειωθεί κατά 4%.

Σχετικά με την απασχόληση, 98% των Ελλήνων (-1% σε σχέση με το προηγούμενο ευρωβαρόμετρο) χαρακτηρίζουν την κατάσταση κακή, ενώ ο μέσος όρος στην ΕΕ ήταν 74% (-4%).

Την επαγγελματική τους κατάσταση, οι Έλληνες σε ποσοστό 48% (-8%) την χαρακτηρίζουν κακή, ενώ σε ποσοστό 30% (+8%) εμφανίζονται ικανοποιημένοι. Αντίθετα, στην ΕΕ υπερτερούν σαφώς με 56% (+2%) οι θετικές απαντήσεις, έναντι 26% (-3%) των αρνητικών.

Στην ερώτηση σε ποια κατεύθυνση κινείται η χώρα, 70% (-11%) απάντησαν ότι η Ελλάδα ακολουθεί λάθος δρόμο, ενώ μόνο 15% (+6%) από τους ερωτηθέντες πιστεύουν ότι κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Στην ΕΕ, 28% θεωρούν ότι τα πράγματα πάνε στη σωστή κατεύθυνση και 47% σε λάθος.

Σε ερώτηση για το πώς προβλέπουν την κατάσταση της οικονομίας τους επόμενους 12 μήνες, 17% (+4 μονάδες από την τελευταία δημοσκόπηση) θεωρούν ότι θα είναι καλύτερη, ενώ 49% (-14 μονάδες) υποστηρίζουν το αντίθετο. Για δε την οικονομική κατάσταση του νοικοκυριού το επόμενο έτος 14% (+2 μονάδες) υποστηρίζουν ότι θα είναι καλύτερη και 38% (-14 μονάδες) χειρότερη.

Σχετικά με την κατάσταση της απασχόλησης το επόμενο έτος, 16% (+5%) προβλέπουν βελτίωση και 51% (-19%) επιδείνωση της κατάστασης. Ποσοστό 56% των Ελλήνων και 32% των πολιτών στην ΕΕ αισθάνονται ότι διατρέχουν τον κίνδυνο φτώχειας.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ , in.gr

“Δεν υπήρξε διαγωνισμός, αγοράσαμε υποβρύχια για να μπούμε στο ευρώ”, λέει στην “SZ” o Αλ. Αβατάγγελος

"Βόμβα" από τον πρώην προφυλακισμένο για την υπόθεση των υποβρυχίων μέσω της γερμανικής εφημερίδας Süddeutsche Zeitung: "Η αγορά των όπλων είναι πάντα πολιτική απόφαση, ο Σημίτης στήριξε το σοσιαλδημοκράτη Σρέντερ. Ήταν πολύ φθηνότερα τα γαλλικά".

H γερμανική εφημερίδα Süddeutsche Zeitung φιλοξενεί σήμερα στο «σαλόνι» της ένα ολοσέλιδο ρεπορτάζ παρουσιάζοντας τον Αλέξανδρο Αβατάγγελο «σύμβουλο», όπως αυτοσυστήνεται.

Ο Αλέξανδρος Αβατάγγελος, ο οποίος είχε προφυλακιστεί στον Κορυδαλλό και βγήκε με εγγύηση 500.000 ευρώ φέρεται να έχει εμπλακεί στην υπόθεση της αγοράς υποβρυχίων από τη γερμανική εταιρεία HDW στο Κίελο.

Ξεκίνησε την καριέρα του ως ψυχολόγος στο Βέλγιο και αργότερα μεταπήδησε στα εξοπλιστικά για χάρη «του παιχνιδιού και της περιπέτειας», όπως λέει.

Το ναυπηγείο της HDW στο Κίελο
Ο Αλέξανδρος Αβατάγγελος μιλάει στην εφημερίδα για μια περίοδο που έρεε πολύ χρήμα στην αγορά όπλων. «Μέχρι την αλλαγή της χιλιετίας οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διέθεταν πολλά χρήματα για εξοπλιστικά προγράμματα και η Ελλάδα πριν από την βαθιά οικονομική της κρίση ήταν ένας ιδιαίτερα καλός πελάτης. Η ελληνική κυβέρνηση αγόραζε πολύ και ευχαρίστως σε ιδιαίτερα υψηλές τιμές.

Οι αποφάσεις σπάνια είχαν να κάνουν με τα πλεονεκτήματα ενός οπλικού συστήματος. Στη συμφωνία των υποβρυχίων, για παράδειγμα, η δουλειά του Αβατάγγελου ήταν την παραγγελία να την πάρει το ναυπηγείο του Κιέλου και όχι ο κατά πολύ φθηνότερος γαλλικός ανταγωνιστής».

Όπως προσθέτει η Süddeutsche Zeitung: «Δεν υπήρχε πραγματικός διαγωνισμός, λέει ο Αβατάγγελος. ‘Η αγορά όπλων είναι πάντα πολιτική απόφαση: H Ελλάδα αγόρασε υποβρύχια για να μπούμε στο ευρώ. Το 80% πήγε για αυτό το σκοπό. Στην Αθήνα τότε στην κυβέρνηση ήταν ο σοσιαλιστής Κώστας Σημίτης και στο Βερολίνο ο σοσιαλδημοκράτης Γκέρχαρντ Σρέντερ. ‘Η παραγγελία των υποβρυχίων ήταν σημαντική για την HDW και για την εκλογική περιφέρεια του SPD στο βορρά’ λέει ο Έλληνας. Ο Αβατάγγελος δεν θεωρεί αυτή τη στάση αξιοκατάκριτη ‘και ο Σημίτης έκανε το σωστό’. Η Ελλάδα σύμφωνα με το σύμβουλο ‘έσωσε τότε την ΗDW, η οποία δεν θα υπήρχε πια χωρίς εμάς’. Με παρόμοιο τρόπο μιλούσαν και οι μάνατζερ της HDW στους ανακριτές στη Γερμανία. Ισχυρίζονταν ότι ‘σαν Γερμανός δεν μπορείς να κάνεις δουλειές στην Ελλάδα’. Εννοούσαν χωρίς διαμεσολαβητή, χωρίς ‘σύμβουλο’.»

Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς φέρεται να ήθελε τη συνάντηση με την τρόικα στο Παρίσι. Ακόμα κάποιες αναφορές στο γερμανόφωνο τύπο για θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος. Η οικονομική εφημερίδα του Ντίσελντορφ Handelsblatt φιλοξενεί ρεπορτάζ με τον τίτλο «Ο έλεγχος της τρόικας για την Ελλάδα μεταφέρεται». Η εφημερίδα σημειώνει: «Η ελληνική κυβέρνηση θέλει να δείξει αποφασιστικότητα απέναντι στους διεθνείς δανειστές της. Ο επόμενες ενδιάμεσος έλεγχος, σύμφωνα με δημοσίευμα, θα διεξαχθεί στις αρχές Σεπτεμβρίου στο Παρίσι και όχι όπως ήταν μέχρι τώρα προγραμματισμένο στην Αθήνα. (…) Σύμφωνα με πληροφορίες του γερμανικού πρακτορείου ειδήσεων, η μετάθεση στο Παρίσι ήταν επιθυμία του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Οι έλεγχοι τα προηγούμενα χρόνια, που διενεργούνταν για εβδομάδες στην Ελλάδα, προκαλούσαν προβλήματα σε ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό, ο οποίος αντιδρούσε σαν ‘παραλυμένος’ στους ελέγχους.»

Η εφημερίδα επισημαίνει: «Σύμφωνα με αναλυτές, η κυβέρνηση θέλει να δείξει στο λαό ότι ο ρόλος της τρόικας στην Ελλάδα πλησιάζει στο τέλος του και ότι η Αθήνα σιγά-σιγά είναι κυρίαρχος της κατάστασης».

Τέλος, η ίδια εφημερίδα αλλά και η εβδομαδιαία Zeit στη διαδικτυακή της έκδοση κάνουν σύντομες αναφορές στην πρόταση παραπομπής του πρώην υπουργού Οικονομικών Γιώργoυ Παπακωνσταντίνου στο Ειδικό Δικαστήριο για την υπόθεση της «Λίστας Λαγκάρντ».

ΠΗΓΗ: www.www.dw.de (Επιμέλεια: Μαρία Ρηγούτσου)

Καιρού και μυαλών γυρίσματα

Πριν καμιά δεκαριά χρόνια περνώντας από ένα ξωκλήσι στο βορειότερο άκρο του νησιού, είδα το παλαιό τέμπλο πεταμένο έξω και κατασπασμένο. Άνοιξα το εκκλησάκι του Άη Γιάννη με το κλειδί που βρισκόταν εκεί, κάτω από μια πέτρα, μπήκα μέσα και είδα στη θέση του τέμπλου ένα ολοκαίνουριο από ξύλο σουηδικό!

Έπαθα σκοτοδίνη.

Μάζεψα τα κομμάτια του παλαιού τέμπλου, τα έβαλα στο τζιπ και τα κατέβασα στην πόλη, πήγα και τα παρέδωσα στην αρχαιολογική υπηρεσία, στα εργαστήρια συντήρησης

Τις επόμενες μέρες δέχτηκα τις επισκέψεις, τις επιθέσεις και τις απειλές των χωρικών της περιοχής διότι, έλεγαν, τους έμπλεξα την αρχαιολογία μέσα στα πόδια τους και τους σταμάτησε τα έργα ανακαίνισης του ξωκλησιού και άλλα τέτοια διάφορα. Έφτασαν και στο σημείο να μου στείλουν σαφές μήνυμα μέσω συγγενικού μου προσώπου, να μην τολμήσω να ξαναπατήσω στο χωριό διότι θα με σκοτώσουν!

Προχθές μου τηλεφώνησε φίλη, η οποία παρεβρέθηκε πρόσφατα σε κάποια τελετή που έλαβε χώρα σε εκείνο το χωριό και μου είπε ότι άκουσε από την προϊσταμένη της αρχαιολογικής υπηρεσίας στη διάρκεια του γεύματος που παρατέθηκε, ότι το τέμπλο που κάποτε παρέδωσα έχει συντηρηθεί και συναρμολογηθεί ξανά και ότι πρόκειται να τοποθετηθεί και πάλι στη θέση του, με τη φροντίδα της υπηρεσίας και την οικονομική υποστήριξη της εκκλησιαστικής επιτροπής (!) οι οποίοι προβαίνουν και σε εργασίες αποκάλυψης της τοιχοποιίας από τον σοβά, στο αρμολόγημα του ξωκλησιού και στην επαναφορά του, όσο γίνεται, στην πρότερη κατάσταση.

Εγώ τι άλλο μπορώ να πω παρά μόνον ότι χαίρομαι για αυτή την εξέλιξη και ότι ελπίζω να μην χρειάζονται από δω και πέρα να περνάνε δέκα και πλέον χρόνια για να μπορεί να καταλαβαίνει και να νιώθει κανείς τον πραγματικό πλούτο και τις πραγματικές αξίες και να τις διαχωρίζει από την ευτέλεια.

http://yiannismakridakis.gr/