Η κατάρρευση του «Μπομπολιστάν» με αριθμούς

Του Χαράλαμπου Νιάκα  

Πριν από λίγες δεκαετίες, στο ρητορικό ερώτημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή «ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο»,  πολλοί θα απαντούσαν «το Συγκρότημα Λαμπράκη», ο μετέπειτα ΔΟΛ.  Τώρα  η απάντηση μπορεί να ήταν λίγο διαφορετική. Θα περιλάμβανε όμως οπωσδήποτε τον όμιλο Μπόμπολα και τον επιχειρηματικό του βραχίονα στα media - την εκδοτική εταιρία «Πήγασος» με τις δεκάδες θυγατρικές και τη μεγάλη συμμετοχή στο Mega.

Ο «Πήγασος» είναι η ναυαρχίδα μιας πραγματικής αυτοκρατορίας στο χώρο της ενημέρωσης, που περιλαμβάνει ημερήσιες εφημερίδες («Εθνος», «Ημερησία», αθλητικές), περίπου 20 περιοδικά  κάθε είδους,  ραδιοφωνικούς σταθμούς, ενημερωτικά portals, το 50% της εταιρίας «Ιρις» (που διαθέτει το μεγαλύτερο στην Ελλάδα συγκρότημα εκτυπωτικών μονάδων),  καθώς  και το μετοχικό πακέτο σχετικής πλειοψηφίας (27%) του τηλεοπτικού σταθμού Mega .

Μέσα από αυτά τα media ο όμιλος Μπόμπολα διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση (ή/και στη «χειραγώγηση») της κοινής γνώμης,  στις πολιτικές-κομματικές εξελίξεις, στη λήψη αποφάσεων που συναρτώνται με τη χάραξη κυβερνητικής πολιτικής. Όπως θα έλεγαν οι παλιότεροι, μπορεί λίγο-πολύ «να ανεβάζει και να κατεβάζει κυβερνήσεις» - τουλάχιστον υπουργούς…

Για να στηρίζει αυτή τη «χάρτινη αυτοκρατορία» που του ανοίγει δρόμους για  μεγάλες μπίζνες, ο όμιλος ήταν πάντοτε πρόθυμος να ξοδέψει  κάτι από αυτά που κέρδιζε από άλλες δουλειές – δημόσια έργα, κατασκευές, real estate, ενέργεια κλπ.

Όμως τα πράγματα έχουν δυσκολέψει. Τα ελληνικά media διανύουν τη χειρότερη ίσως περίοδο της μεταπολεμικής ιστορίας τους και χρειάζονται συνεχείς κεφαλαιακές  «ενέσεις» για να μη βάλουν λουκέτο. Η οικογένεια Μπόμπολα εισέφερε ήδη «ζεστό χρήμα» στον Πήγασο, σε θυγατρικές του και στο Mega, που βρέθηκαν σε δύσκολη οικονομική θέση εξαιτίας της συσσώρευσης μεγάλων ζημιών τα τελευταία χρόνια.

Θα χρειασθεί να ξαναβάλει  - τουλάχιστον στον Πήγασο που  έχει αρνητική καθαρή θέση – καθώς τα πράγματα στον κλάδο δεν φαίνεται να καλυτερεύουν. Το νομοθέτημα που ψήφισε προχθές η κυβέρνηση με ρυθμίσεις «κομμένες και ραμμένες» στα μέτρα των καναλαρχών και των μεγάλων συγκροτημάτων Τύπου, θα βοηθήσει τις επιχειρήσεις  του κλάδου, αλλά δεν πρόκειται να λύσει τα προβλήματα τους.

Εκτός λοιπόν από την εισφορά κεφαλαίων, οι ιδιοκτήτες της αυτοκρατορίας του «Πήγασου» θα αναγκασθούν να αναζητήσουν  και άλλες λύσεις.

 Κάθε τόσο επανέρχεται στο προσκήνιο – και διαψεύδεται επισήμως – το σενάριο της συγχώνευσης με τον (πρώην) ΔΟΛ του Σταύρου Ψυχάρη.

 Παράλληλα γίνονται προσπάθειες εσωτερικής αναδιάρθρωσης στις εταιρίες του Πήγασου, με κινήσεις περιστολής του κόστους (μειώσεις προσωπικού, «κούρεμα» μισθών κλπ). Κατά καιρούς η οικογένεια Μπόμπολα  αφήνει να διαρρεύσει – ή προσπαθεί να δημιουργήσει την εντύπωση - ότι θέλει να απεμπλακεί από τα media.

Το είχε επιχειρήσει παλαιότερα, προς εξαετίας, όταν  είχε κλείσει συμφωνία με τη Γιάννα και τον Θόδωρο Αγγελόπουλο να τους πουλήσει το πλειοψηφικό πακέτο του «Πήγασου» έναντι περίπου 120 εκατ. ευρώ. Το deal ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή και έκτοτε δεν έχει εμφανισθεί αξιόπιστος υποψήφιος αγοραστής.

 Καθώς μάλιστα η οικονομική συγκυρία για τα media  επιδεινώνεται  και η «μαύρη τρύπα» του Πήγασου μεγαλώνει,  γίνεται όλο και πιο απίθανο το ενδεχόμενο να πουληθεί.

Αυτό όμως δεν δικαιολογεί την πλήρη απαξίωση του στο Χρηματιστήριο. Από τα 120 εκατ. ευρώ που έδινε η Γιάννα Αγγελοπούλου για το πλειοψηφικό πακέτο, ολόκληρος ο Πήγασος αξίζει σήμερα στο χρηματιστηριακό ταμπλό μόλις…. 675 χιλιάδες(!!) ευρώ. Εχει χάσει δηλαδή περίπου 99,5%(!) της αξίας του.

Η μετοχή έκλεισε την Παρασκευή στα 3,6… λεπτά (0,036 ευρώ). Αυτό σημαίνει ότι πληρώνοντας κάποιος 675 χιλιάδες ευρώ, θα μπορούσε να αγοράσει  το 100% των μετοχών του Πήγασου – δηλαδή τις 3 ημερήσιες εφημερίδες του, τα 20 περιοδικά, τα portals,  το 27% του Mega  και τη μισή «Ιριδα».

Πρακτικά δεν υπάρχει βέβαια τέτοια δυνατότητα, καθώς η προσφορά μετοχών είναι μηδαμινή και οι συναλλαγές ελάχιστες.

Όμως αυτή η  υπερβολικά ακραία στρέβλωση στην αγορά, προκαλεί ερωτηματικά. Το πρώτο και πλέον εύλογο είναι γιατί οι ιδιοκτήτες της εταιρίας έχουν αφήσει να γίνει αυτή η πλήρης απαξίωση – αν δεν την επιδίωξαν.

Στην αγορά ακούγονται πολλά σενάρια, τα οποία όμως είναι εικοτολογίες και δεν βασίζονται σε πληροφορίες ή γεγονότα. Στελέχη χρηματιστηριακών εταιριών  εκφράζουν την – συνηθισμένη σε τέτοιες περιπτώσεις – υπόνοια ότι η οικογένεια Μπόμπολα  θέλει να βγάλει την εταιρία από το ΧΑ αντί «πινακίου φακής», γι αυτό κρατά την τιμή της μετοχής κοντά στο… μηδέν.

Υπάρχει πάντως κι ένα  επιχείρημα που θα δικαιολογούσε εν μέρει αυτή την πλήρη απαξίωση: Η οικονομική κατάσταση και η χρηματοοικονομική εικόνα του ομίλου είναι εξόχως αρνητική.

-    Στην ενοποιημένη λογιστική κατάσταση Α' τριμήνου ο όμιλος εμφανίζει αρνητική καθαρή θέση 67,6 εκατ. ευρώ (έχει χάσει δηλαδή το σύνολο των κεφαλαίων και βρίσκεται στο «κόκκινο»)

-    Οι συνολικές υποχρεώσεις του ανέρχονται σε 184 εκατ. ευρώ (ήταν 223 εκατ. ευρώ πριν από την ΑΜΚ) και είναι διπλάσιες  από τον ετήσιο κύκλο εργασιών.

-    Πέρυσι είχε ζημιές 32 εκατ. ευρώ και στο πρώτο φετινό τρίμηνο έχασε άλλα 7,9 εκατ.

-    Ο κύκλος εργασιών του συρρικνώνεται λόγω της κρίσης. Πέρυσι τα συνολικά έοδα μειώθηκαν κατά 13% στα 80 εκατ. ευρώ. Στο πρώτο φετινό τρίμηνο η πτώση συνεχίσθηκε με ταχύτερο ρυθμό (-19%).

Είναι προφανές ότι ο όμιλος βρίσκεται σε εξαιρετικά δυσχερή θέση. Ακόμη κι αν πουλούσε τα περιουσιακά του στοιχεία (εφημερίδες, περιοδικά, συμμετοχές) είναι αμφίβολο αν θα μπορούσε να καλύψει τις υποχρεώσεις του.

Αυτό όμως δεν δικαιολογεί την πλήρη απαξίωση. Υπάρχουν στο Χρηματιστήριο άλλες επιχειρήσεις  υπερχρεωμένες – ακόμη και μη βιώσιμες – που αποτιμώνται περισσότερο.  Όπως επισημαίνουν επιχειρηματικοί και χρηματιστηριακοί παράγοντες, η αποτίμηση του Πήγασου δεν μπορεί να γίνεται με τα συνήθη κριτήρια. Η αξία του δεν έγκειται στην δυνατότητα κερδοφορίας του, αλλά στο γεγονός ότι ελέγχει μέσα ενημέρωσης…

Η τωρινή αποτίμηση του ομίλου στο χρηματιστηριακό ταμπλό θα δικαιολογούνταν μόνο εάν ο όμιλος βρισκόταν στα πρόθυρα κατάρρευσης και θεωρούνταν σχέδιο βέβαιο ότι θα βάλει λουκέτο.

 Υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο; Μάλλον απίθανο. Οικονομικά συμφέροντα και πολιτικό κατεστημένο δεν θα άφηναν ποτέ να «εξαϋλωθεί» μια αυτοκρατορία των media…

 πηγή: sofokleousin.gr

Γιατί σύντροφε αγρότη δεν δίνεις "ροδάκινα εμπάργκου" στον πεινασμένο συγχωριανό σου;

Του Χρήστου Δεμέτη

Τις τελευταίες ώρες φτάνουμε λοιπόν στο εύλογο συμπέρασμα ότι οι φτωχοί Έλληνες της κρίσης και της ανέχειας έχουν εκλεπτυσμένες προτιμήσεις και δεν τρώνε ροδάκινα. Ναι, σωστά διαβάσατε, ροδάκινα. Κυρίως ροδάκινα δηλαδή. Μετά από συνεννόηση με τον αγροτικό κόσμο, δήλωσαν μάλλον σε κάποια κρυφή έρευνα ότι δεν θα τα καταναλώσουν.

Ας σοβαρευτούμε όσο γίνεται και ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Την προηγούμενη βδομάδα και εν μέσω ψυχροπολεμικού κλίματος, ο έχων το καρπούζι και το μαχαίρι, ο Μεγάλος Βλαδίμηρος, κήρυξε εμπάργκο στα γεωργικά προϊόντα της Ε.Ε. η οποία τόλμησε να του κάνει πόλεμο κυρώσεων για την Ουκρανία και ανεβαίνοντας στον θρόνο του, εκφώνησε το διάβημα του υψώνοντας το μεσαίο δάχτυλο σε Γερμανία και Αγγλία. Την ίδια ώρα χιλιάδες αγρότες, κυρίως στον πολύπαθο ευρωπαϊκό νότο, άρχισαν με το δίκιο τους να ιδρώνουν. Με το δίκιο τους ξαναγράφω. Το οποίο όμως, κάποιοι άρχισαν να το χάνουν με τις κινήσεις τους την αμέσως επόμενη μέρα.

Σάββατο 9 Αυγούστου και τα φορτηγά με τα ροδάκινα της Ελλάδας που έφταναν στη Ρωσία, πήραν τον δρόμο της επιστροφής. Λίγη ώρα μετά, οι αγρότες Ημαθίας-Κοζάνης εκδίδουν ανακοίνωση με την οποία ζητούν:

"Την άμεση απογραφή, απόσυρση και καταστροφή των φρούτων, ιδίως ροδάκινων, που μένουν "στα αζήτητα" λόγω του ρωσικού εμπάργκο στα οπωροκηπευτικά προϊόντα από χώρες της ΕΕ, καθώς και την καταβολή αποζημιώσεων στους πληγέντες".

Παράλληλα, αποφάσισαν τη συγκρότηση κοινού μετώπου με ομάδες παραγωγών της Ισπανίας, της Γαλλίας και της Ισπανίας, οι οποίες συμμετέχουν στην Περιφερειακή Ένωση Διακινητών Φρούτων και Λαχανικών (AREFEL), ώστε να υπάρξει συντονισμένη αντίδραση και διεκδίκηση στις Βρυξέλλες. Επίσης, οριστικοποιήθηκε η πραγματοποίηση συσκέψεων για το θέμα στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και το επιμελητήριο Ημαθίας, την Τρίτη και τη Δευτέρα αντίστοιχα. Κλπ κλπ κλπ.

Ο πρόεδρος της Κοινοπραξίας Συνεταιρισμών Ομάδων Παραγωγών Ημαθίας, μίλησε μάλιστα στο Αθηναϊκό Πρακτορείο και είπε:

"Ζητούμε από την ελληνική κυβέρνηση ν΄ ανοίξει άμεσα δύο χωματερές, σε Ημαθία και Πέλλα, ώστε να απογραφούν και να καταστραφούν οι αδιάθετες ποσότητες. Επίσης, ζητούμε από την κυβέρνηση να αποζημιώσει τους πληγέντες και στη συνέχεια να διεκδικήσει αυτές τις αποζημιώσεις από τις Βρυξέλλες".

Και δεν είπε μόνο αυτό. Συνέχισε ως εξής: "Αυτή τη στιγμή στα ψυγεία των συνεταιρισμών των οργανώσεων παραγωγών μόνο της Ημαθίας υπολογίζεται ότι βρίσκονται αδιάθετοι 9000 τόνοι ροδάκινου, που σε ποσοστό άνω του 50% επρόκειτο να προωθηθούν στη ρωσική αγορά, ενώ στους επόμενους μήνες έπονται τα ακτινίδια και η φράουλα, που επίσης θα πληγούν".

"Ο ίδιος υποστηρίζει ότι τα φρούτα που τελικά δεν θα εξαχθούν δεν είναι δυνατόν να διατεθούν σε νοσοκομεία, σχολεία ή φιλανθρωπικά ιδρύματα, όπως προτάθηκε από κάποιες πλευρές, καθώς αφενός αυτή τη δυνατότητα δεν την έχουν όλοι οι εξαγωγικοί φορείς, παρά μόνο οι αναγνωρισμένες από την ΕΕ οργανώσεις παραγωγών και αφετέρου το ροδάκινο είναι ευπαθές φρούτο και άρα δεν θα φτάσει στους αποδέκτες στην ιδανική κατάσταση".

Έτσι έκλεινε το σχετικό ρεπορτάζ για την είδηση. Μάλιστα.

"Αφενός αυτή τη δυνατότητα δεν την έχουν όλοι οι εξαγωγικοί φορείς, παρά μόνο οι αναγνωρισμένες από την ΕΕ οργανώσεις παραγωγών". Πρώτο επιχείρημα. Έστω ότι σε αυτό το σημείο έχει ένα λογικό σκεπτικό. Λέω εγώ. Αν δηλαδή οι αγρότες της περιοχής, γυρνώντας με τα φορτηγά τους αποφάσιζαν να σταματήσουν στις πόλεις της Βορείου Ελλάδας και άρχιζαν να μοιράζουν τα φρούτα και τα προϊόντα τους στα χωριά, θα τους παρεξηγούσε κανείς; Μα όχι βέβαια. Απλά αυτές οι ποσότητες δεν θα απογράφονταν και δεν θα μπορούσαν να λάβουν μελλοντική αποζημίωση για αυτές. Αν λάβουν τελικά, αν ο Πούτιν συνεχίσει το εμπάργκο και πάει λέγοντας.

"Το ροδάκινο είναι ευπαθές φρούτο και άρα δεν θα φτάσει στους αποδέκτες στην ιδανική κατάσταση". Δεύτερο επιχείρημα. Πάμε πάλι. Αν δηλαδή οι αγρότες της περιοχής, γυρνώντας με τα φορτηγά τους αποφάσιζαν να σταματήσουν στις πόλεις της Βορείου Ελλάδας και άρχιζαν να μοιράζουν τα φρούτα και τα προϊόντα τους στα χωριά, ΚΑΙ στα κοινωνικά παντοπωλεία των Δήμων να προσθέσουμε τώρα, με εντολή άμεσης κατανάλωσης, θα τους παρεξηγούσε κανείς;

Επαναλαμβάνουμε τα αυτονόητα; Όχι μάλλον. Γιατί η κοινωνική δράση και η αλληλεγγύη, δεν είναι αυτονόητη για κάποιους οι οποίοι όμως, οφείλουν να δεχτούν την δέουσα κριτική.

Η κοινωνία είναι στο πλευρό τους όταν διεκδικούν τις αποζημιώσεις τους, θα ήταν όμως ακόμη περισσότερο στο πλευρό τους αν είχαν τέτοιας φύσης δράση στην περιφέρεια. Κανείς δεν θα μπορούσε να τους αφήσει μόνους στους δρόμους όταν τους κλείνουν με τα τρακτέρ τους και σίγουρα, θα συμπορεύονταν καλύτερα και πιο αποδοτικά με το εργατικό κίνημα. Η στάση αυτή, αντικατοπτρίζει λίγο πολύ τον μικρόκοσμο του νεοέλληνα και το "ή στραβός είναι ο γυαλός, ή στραβά αρμενίζουμε" του 2014.

Δυστυχώς, το "άρωμα" που διαπνέει και την παραπάνω είδηση, είναι εκείνο του κέρδους, ή έστω, των διασφαλισμένων εσόδων, τα οποία μπορεί να είναι κουτσουρεμένα, είναι όμως και "λερωμένα" με βρώμικο χώμα, όχι από εκείνο που έχει ποτιστεί με αίμα στο παρελθόν, στο όνομα των αγώνων για εργασιακά δικαιώματα, σε ύπαιθρο και αστικούς ιστούς.

Υ.Γ.: Η παραπάνω κριτική αφορά τους αγρότες εκείνους που αποφάσισαν με ανακοίνωση τους να κινηθούν με τον παραπάνω τρόπο. Δεν αφορά το σύνολο του αγροτικού κόσμου, από τον οποίο όμως αναμένουμε άμεση και συντονισμένη αντίδραση με κοινωνικό γνώμονα.

http://news247.gr/

Η Γαλλία πωλεί πολεμικά πλοία στη Ρωσία και τον λογαριασμό τον πληρώνει ο Έλληνας αγρότης και ξενοδόχος

Η Γαλλία και η κυβέρνησή της υπεραμύνονται της πώλησης δύο ελικοπτεροφόρων για 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή άκρως επιθετικών πολεμικών πλοίων, στην Ρωσία, και η Ελλάδα έχει αυτοπαγιδευτεί σε αυτό τον φαύλο κύκλο του οικονομικού πολέμου των μεγάλων Δυτικών χωρών με την Ρωσία, κινδυνεύοντας να απωλέσει μεσοπρόθεσμα πολλά δισεκατομμύρια ευρώ από το εμπόριο αγαθών όπως φρούτα και λαχανικά, στην πολλά υποσχόμενη αγορά της Ρωσίας των περίπου 145 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Πολυετείς προσπάθειες της Ελλάδας να προσεγγίσει αυτή την εξαγωγική αγορά, καταρρέουν τώρα. Μεγάλος κερδισμένος, χώρες όπως η Τουρκία ή η Σερβία. Είτε ως χώρες επανεξαγωγής για τρίτους, ή απευθείας ως προμηθευτές. Οι ελληνικές εξαγωγές προς την Ρωσία αποτιμούνται για το 2013 σε περίπου 400 εκατομμύρια ευρώ, ενώ με τον πρώτο γύρο των ρωσικών κυρώσεων λέγεται ότι για φέτος θα απωλεσθούν περί τα 180 εκατομμύρια ευρώ. Χώρες όπως η Ελλάδα που πλήττονται από την επιβολή ρωσικών κυρώσεων στα προϊόντα, θα ζητήσουν μεν την υποβολή αιτημάτων για την ενεργοποίηση του Ταμείου Κρίσεων της Ε.Ε. αλλά αυτό το βήμα δεν είναι σε θέση να αντισταθμίσει τον μεσοπρόθεσμο εξοστρακισμό από μια αγορά, την ρωσική για την περίπτωση.

Ταυτόχρονα, οι επιπτώσεις στον τουρισμό και τα έσοδα αυτού από την ρωσική αγορά, είναι ήδη ορατές. Πολλές ρωσικές ταξιδιωτικές εταιρείες έχουν πτωχεύσει λόγω των κυρώσεων της Δύσης. Στις απώλειες στην Ελλάδα προσμετρούνται παλαιότερες ανεξόφλητες οφειλές και μελλοντικές υποχρεώσεις. Η αύξηση της ζήτησης άλλων χωρών, στην καλύτερη περίπτωση μεσοπρόθεσμα συμπληρώνει το κενό. Μεγάλος κερδισμένος εδώ, ο άμεσος αναταγωνιστής στο πρόσωπο της Τουρκίας.

 http://www.fox2magazine.net/

"Μπαμπά, γιατί στο MEGA δεν μου λένε πια τί γίνεται στην Αργεντινή";...

Οταν η Αργεντινή επέλεξε το δρόμο τής επιλεκτικής χρεοκοπίας οι σαμαροβενιζέλοι και τα μιντιακά τους φερέφωνα την έκαναν παντιέρα αποτυχίας τού εναλλακτικού δρόμου. Είχαν σταθεί πάνω από την πεσμένη χώρα και γελούσαν χαιρέκακα μαζί της, όπως συνήθως κάνουν τα ανθρωπάκια όταν επιδιώκουν να ψοφήσει η κατσίκα τού γείτονα, έστω και μακρινού στην περίπτωσή μας, αφού οι ίδιοι δεν μπορούν να ταΐσουν τη δική τους. Είχαν σπεύσει να σαρκάσουν την Αριστερά και το "μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή" οι νενέκοι που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να προσφέρουν το σβέρκο τους για καρπαζιές. Ευτυχώς που το Μπουένος Αϊρες είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και οι αργεντινοί δεν γνωρίζουν και τη γλώσσα μας ώστε να μπουν στον πειρασμό να υποκύψουν στην ανελέητη προπαγάνδα των ημεδαπών σαλτιμπάγκων τής δήθεν ενημέρωσης.

Γι' αυτό και δεν υποχώρησαν, δεν βγήκαν στους δρόμους για να ανατρέψουν τη νομίμως εκλεγμένη κυβέρνησή τους και να φέρουν στην εξουσία τούς γύπες των επενδυτικών funds, που θέλουν να πιστεύουν ότι είναι ισχυρότεροι από την ανεξαρτησία των λαών. Μπορεί το προηγούμενο διάστημα να πραγματοποιούσαν μαζικά συλλαλητήρια κατά τής προέδρου Κριστίνα Κίρχνερ ζητώντας περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, και πολύ καλά έκαναν, όταν όμως τα αρπακτικά άρχισαν να πετούν και πάλι πάνω από τη χώρα τους οι αργεντινοί έπραξαν αυτό που απαιτεί από τους ελεύθερους ανθρώπους η ιστορία: πρόταξαν την ταξική τους συνείδηση και το πατριωτικό τους καθήκον απέναντι στη  ντροπή που είναι να γονατίζεις ενώπιον των σαρκοβόρων. Αυτοί οι "άτιμοι" οι αργεντινοί έκαναν τους έλληνες να αισθάνονται ακόμα περισσότερο μαλάκες που πίστεψαν ότι η οδός των μνημονίων ήταν μονόδρομος...

Από ό,τι φαίνεται οι κερδοσκόποι που το έπαιξαν ζόρικοι με την Αργεντινή θα αναγκαστούν να συμβιβαστούν. Θα ήμουν νεοφιλελεύθερος, ωστόσο, αν έδινα μεγαλύτερη σημασία στο αποτέλεσμα από την προσπάθεια. Θα θεωρούσα την Αργεντινή νικήτρια ακόμα κι αν έχανε στη μάχη της με τον καζινοκαπιταλισμό. Οποιος αγωνίζεται για τη νίκη μέχρι το τελευταίο λεπτό ενδεχομένως να χάσει ένα παιχνίδι, είναι σχεδόν αδύνατο ωστόσο να μην κερδίσει τον πόλεμο. Μεγαλώνουμε, όμως, σε μια κοινωνία η οποία μας καθίζει με το ζόρι στα θρανία για να μας διδάσκει το ακριβώς αντίθετο: πως είμαστε καταδικασμένοι να υποκύπτουμε στους πιο αδίστακτους ανάμεσά μας, γι' αυτό και θα πρέπει να τους φερόμαστε σα να είναι ευεργέτες όταν μας πετούν μερικά παξιμάδια.

Τί λέει η επίσημη αφήγηση της επικαιρότητας; Πως οι σαμαροβενιζέλοι διανέμουν κοινωνικά μερίσματα, οικογενειακά επιδόματα, ελάχιστα εγγυημένα εισοδήματα και μερικές χιλιάδες ψευτοθέσεις εργασίας. Αρα θα είμαστε αγνώμονες αν δεν τους ξαναψηφίσουμε στις προσεχείς εκλογές κι επιλέξουμε τους "λαϊκιστές", που υπόσχονται κοινωνική δικαιοσύνη, αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου, ίσες ευκαιρίες σε όλους. Οφείλουμε να νιώθουμε αυτάρκεις με τη φιλανθρωπία τους γιατί τόσο μας αναλογεί, ούτε καρβέλι παραπάνω. Κι αυτό το ονομάζουν ρεαλισμό, πραγματισμό, λογική, εγκαρτέρηση κι όπως αλλιώς έχουν επιλέξει οι υποκριτές να περιγράφουν αυτό που με τα φτωχά μου ελληνικά θα χαρακτήριζα μαζική εξαπάτηση του λούμπεν προλεταριάτου...

Ο λαός-ζητιάνος είναι πολύ εύκολα χειραγωγήσιμος κι αυτόν επιδιώκουν οι ελίτ. Αν το μπορούσαν, θα περνούσαν ένα νόμο με τον οποίο θα απαγορευόταν η δημοσίευση ειδήσεων από την Αργεντινή κι από οπουδήποτε αλλού ο νεοφιλελευθερισμός έχει αποτύχει να θέσει τους κανόνες τού παιχνιδιού. Τα μιντιακά παπαγαλάκια θα μας βομβαρδίσουν με ειδήσεις από χώρες όπως η Βενεζουέλα όταν ξεσπάσουν ταραχές, δεν θα μας πουν όμως πως εκείνοι που εξεγείρονται, όσοι δεν είναι τέλος πάντων προβοκάτορες, το κάνουν γιατί επιθυμούν περισσότερο σοσιαλισμό κι όχι επιστροφή στον άγριο καπιταλισμό. Είναι ιστορικώς αποδεδειγμένο ότι οι λαοί δεν ξεσηκώνονται για να έχουν το δικαίωμα οι πολυεθνικές να εισβάλλουν στις πατρίδες τους ή για να ανοίγουν εξωχώριες εταιρίες, αλλά για πιο πολύ ψωμί, παιδεία κι ελευθερία.

Δεν έχω δει ποτέ κανένα πλακάτ να γράφει "Δώστε τη δημόσια γη, τις παραλίες, το νερό και το ρεύμα στους ιδιώτες", "Λευτεριά στα χρηματιστήρια", "Επιστρέψτε τα μπόνους στα golden boys". Κι ούτε πρόκειται να δω ποτέ κάτι τέτοιο κι αυτό γιατί οι εξεγέρσεις δεν γίνονται για να ικανοποιούνται τα χυδαιότερα ένστικτά μας, όπως είναι αυτό της πλεονεξίας, αλλά για να τιθασεύονται όταν αυτά εκτραχύνονται, για να βροντοφωνάζουμε ένα ηχηρότατο "φτάνει πια", το οποίο μεταφράζεται με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις γλώσσες τού κόσμου: με μια υψωμένη γροθιά και μια αποφασιστικότητα που πρέπει να πάρει επιτέλους το πρώτο αεροπλάνο από τη χώρα τού τάνγκο και να προσγειωθεί στη μπανανία των ραγιάδων...    












http://tripioevro.blogspot.gr/

Το 60% των χημικών της Συρίας καταστράφηκε ανοιχτά της Κρήτης, λένε οι ΗΠΑ

Το 60% των χημικών της Συρίας καταστράφηκε ανοιχτά της Κρήτης, λένε οι ΗΠΑ

Περίπου το 60% των χημικών ουσιών της Συρίας έχει εξουδετερωθεί, όπως ανακοίνωσαν οι ΗΠΑ στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Η καταστροφή των χημικών όπλων πραγματοποιείται σε διεθνή ύδατα, ανοιχτά των ακτών της Κρήτης και έχει προκαλέσει την ανησυχία των Ελλήνων επιστημόνων και των τοπικών αρχών, που θεωρούν ότι ένα ατύχημα θα μπορούσε να μετατρέψει την περιοχή σε «νεκρή ζώνη».

Ο Βρετανός πρεσβευτής στον ΟΗΕ, Μαρλ Λάιαλ Γκραντ, είπε στον πρόεδρο του Συμβουλίου Ασφαλείας πως οι ΗΠΑ δημοσίευσαν την έκθεση, μετά από ενημέρωση που είχαν, μέσω τηλεδιάσκεψης από τον Σίγκριντ Καγκ, επικεφαλής της διεθνούς προσπάθειας για την καταστροφή των χημικών της Συρίας.

Η εξουδετέρωση των χημικών ουσιών, που προορίζονταν για την κατασκευή όπλων και υδροχλωρικού οξέως, θα έχει ολοκληρωθεί, μέχρι το τέλος της εβδομάδας.

Παράλληλα, ο Καγκ διεμήνυσε πως ο ΟΗΕ πρέπει να αποφασίσει για τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει η καταστροφή των 12 μονάδων παραγωγής χημικών όπλων στο εσωτερικό της Συρίας, μια διαδικασία που θα διαρκέσει περισσότερο από έξι μήνες.

Πηγή: en.enikos.gr

Ρωσικό εμπάργκο. Ευκαιρία για την Ελλάδα να κάνει δικαιολογημένη στάση πληρωμών.

Όταν έχεις χάσει την εθνική σου κυριαρχία και δεν μπορείς να χαράξεις δική σου εξωτερική πολιτική, τότε είναι επόμενες και ορισμένες συνέπειες, σαν αυτές του Ρωσικού εμπάργκο. Και μακάρι να είναι μόνο αυτές και να μην έχουμε και χειρότερα, όπως κάποτε, όταν στείλαμε στρατό για να πολεμήσει τους μπολσεβίκους στην Κριμαία.. Όταν η κυβέρνηση των Σαμαρά – Βενιζέλου, ψήφιζε κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, υπακούοντας στους Ομπάμα και Μέρκελ, πουλώντας ανέξοδο πολιτικό τσαμπουκά, ήταν καλά; Τώρα λοιπόν θα υποστούμε τις συνέπειες αυτών των κυβερνητικών επιλογών.

Η σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας θα έχει

συνέχεια και οδυνηρές συνέπειες. Η Ελλάδα επέλεξε ήδη το στρατόπεδο των ΗΠΑ και στράφηκε εναντίον της Ρωσίας. Μα, θα πει κάποιος, δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, αφού είμαστε μέλος της ΕΕ και η τελευταία επέλεξε να ταχθεί με την πλευρά των ΗΠΑ. Αφού λοιπόν είναι έτσι, τότε να μας αποζημιώσουν για τις ζημιές μας η ΕΕ και οι ΗΠΑ. Θα το κάνουν; Φυσικά και όχι. Θεωρούν δεδομένο ότι πρέπει να υπακούμε ως «σύμμαχοι», στα συμφέροντά τους.

Η κατάσταση αυτή όμως μας δίνει και μια χρυσή ευκαιρία. Αν η οικονομική κατάσταση επιδεινωθεί ακόμα πιο πολύ στον τουρισμό και στον αγροτικό τομέα, εξ αιτίας του Ρωσικού εμπάργκο, είναι μοναδική ευκαιρία να δηλώσει η ελληνική κυβέρνηση αδυναμία εξόφλησης των δανειστών εξ αιτίας ανωτέρας βίας, για την οποία μάλιστα ευθύνονται οι ίδιοι οι δανειστές. Αυτή είναι πράγματι μια χρυσή ευκαιρία, μεγαλύτερη και από αυτή που είχαμε το 2010.

Όμως, για να γίνει αυτό χρειάζεται κυβέρνηση με ειδικό πολιτικό βάρος. Θα το κάνει η παρούσα κυβέρνηση; Δεν νομίζουμε. Απεναντίας, φρονούμε πως η παρούσα μνημονιακή κυβέρνηση, θα αξιοποιήσει τις επιπτώσεις του εμπάργκο ως δικαιολογία για την αποτυχία της δικής της οικονομικής της πολιτικής, προκειμένου να εξαπατήσει για μια ακόμα φορά το λαό. Συγκρατείστε αυτό που μόλις είπαμε, γιατί θα το βρούμε μπροστά μας.

http://hassapis-peter.blogspot.gr/

Ένας θλιβερός θίασος συμβούλων μοιράζει πίκρα

Στην αρχή μας είπαν ότι στον τελικό λογαριασμό του ΕΝΦΙΑ βγήκαν μερικά εκατομμύρια παραπάνω και συσκεπτόντουσαν για να αποφασίσουν σε ποιούς θα τα επιστρέψουν. Μετά "ανακάλυψαν" το προφανές: Για άλλη μία φορά τα έκαναν μαντάρα! Η ιστορία αυτή μοιάζει με την σκηνή της ταινίας "Μία ζωή την έχουμε", όπου ο Κλέων (Δημήτρης Χόρν) ξεκινάει μία άσωτη ζωή όταν βρίσκει ως ταμίας στην τράπεζα πλεόνασμα 1.101.101,10 δραχμών. Πολύ γέλιο. Εκείνη, όμως, ήταν ταινία. Ο θίασος του υπουργείου Οικονομικών βγάζει, δυστυχώς, εδώ και δύο χρόνια πολύ κλάμα... 

Τι συνέβη; Εκατό φορές ρωτήθηκαν τα τζιμάνια που ανέλαβαν την σωτηρία του έθνους αν έχουν κάνει προσομοίωση με τον ΕΝΦΙΑ κι αν όλα είναι σωστά. Κι εκατό φορές απάντησαν με ύφος εκατό καρδιναλίων ότι όλα έχουν γίνει επαγγελματικά κι ότι μετά από αυτούς είναι το χάος. Οι γνωστοί άχρηστοι έκαναν και πάλι το θαύμα τους. 

Νύκτα θα έπρεπε να έχουν φύγει. Εδώ και καιρό. Τα λέμε και τα γράφουμε συνεχώς. Ωστόσο, κάποιοι άλλοι επέμεναν ότι ο κ. Στουρνάρας ήταν με διαφορά ο καλύτερος υπουργός Οικονομίας κι οι άνθρωποι που ο ίδιος κουβάλησε στο υπουργείο υποψήφιοι για το επόμενο Νόμπελ Οικονομίας. Ας τα λουστούν τώρα! Δεν τους έφταιξε κανείς. Εκείνοι τους διαλέξανε...

Μήπως δεν ήταν τότε που η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας ενημερώθηκε επισήμως από τον κ. Καραβίτη αντί να ενημερωθεί από τον αρμόδιο υπουργό; Ποιός είχε ανεχτεί τότε εκείνη την απαράδεκτη  κατάσταση; Δεν μας κάνουν εντύπωση όλα όσα συμβαίνουν. Είχαμε προειδοποιήσει έγκαιρά για την σχιζοφρενική κατάσταση που επικρατούσε στο υπουργείο Οικονομικών. 

Και τώρα; Έχουν την εντύπωση ότι πάμε πουθενά με τόση προχειρότητα; Είναι αυτή εικόνα κυβέρνησης; Είναι δυνατόν να είναι ακόμη στην θέση τους όσοι ευθύνονται για το φιάσκο του ΕΝΦΙΑ; Έχουν αναστατώσει το σύμπαν με την ανικανότητά τους και παραμένουν στην θέση τους. Αν αυτό δεν είναι σενάριο για επιθεώρηση, τι άλλο μπορεί να είναι; 

Την ίδια ώρα που όλος ο κόσμος ασχολιότανε με το ΕΝΦΙΑ και με τα τερατώδη λάθη των ανίκανων, ο κ. Χαρδούβελης σε δημόσια παρέμβασή του στην Βουλή βρήκε να πει ότι δεν δέχεται μύγα στο σπαθί του επειδή, λέει, εγκατέλειψε καριέρα εκατομμυρίων στο εξωτερικό. Είμαστε με τα καλά μας; Παρακαλέσαμε εμείς τον κ. Χαρδούβελη να αφήσει τα εκατομμύρια και να ασχοληθεί με πενταροδεκάρες; Ας πάει στο εξωτερικό να συνεχίσει την καριέρα του, αν έτσι αισθάνεται. Να μην του χρωστάμε και να μη μας χρωστάει. Εκείνη την ώρα θα έπρεπε ο υπουργός να αρπάξει την ευκαιρία και να ζητήσει δημόσια συγνώμη από το βήμα της Βουλής για το ΕΝΦΙΑ, αντί να ζητάει να του έχουμε ευγνωμοσύνη για το ... μεγάλο καλό που μας έκανε.  

Αλήθεια, κύριε υπουργέ. Αισθάνεστε την ανάγκη να πείτε έστω και σήμερα κάτι σε όσους έπαθαν εγκεφαλικό από τα λάθη του δικού σας υπουργείου; Ξέρουμε. Εσείς δεν ευθύνεστε για τους συμβούλους που σας επέβαλλε ο κ. Στουρνάρας. Τότε απολύστε τους! Αν τολμάτε. 

Θυμηθείτε λίγο την σκηνή: Ο Κλέων πελαγωμένος εξετάζει πάλι και πάλι τα νούμερα και δεν πιστεύει στα μάτια του: "1.101.101,10. ένα εκατομμύριο, εκατόν μία χιλιάδες, εκατόν μία δραχμές και δέκα". Και φέρτε τώρα στο μυαλό σας τους κυβερνητικούς να μετράνε αντίστοιχα το πλεόνασμα του ΕΝΦΙΑ: "Πεντακόσια εκατομμύρια, πεντακόσιες χιλιάδες και πεντακόσια ευρώ". Και δεν τους πέρασε καν από το μυαλό τους ότι οι αριθμοί δεν γεννάνε. Αλλά προδίδουν... 

Θανάσης Μαυρίδης

thanasis.mavridis@capital.gr

Πηγή:www.capital.gr

Η ΔΗΜΑΡ εν τάφω

του Γιώργου Δελαστίκ

∆ιαλύεται η ∆ΗΜΑΡ, όπως όλοι περίµεναν µετά το αποτέλεσµα των ευρωεκλογών. Η καταβαράθρωση από το 6,25% των βουλευτικών εκλογών του 2012 στο 1,20% των ευρωεκλογών του 2016 –η απώλεια δηλαδή του… 80% των ψηφοφόρων της µέσα σε µόλις δύο χρόνια!– δεν άφηνε καµιά άλλη επιλογή. Πέραν πάσης αµφιβολίας, συµπάθειας ή αντιπάθειας, η πτώση από το 6% στο 1% σηµατοδοτεί τον πολιτικό θάνατο του κόµµατος αυτού κατ’ απαίτηση των ψηφοφόρων, οι οποίοι πλέον το θεωρούν άχρηστο και περιττό.

Αυτό που δεν κατάλαβε ο Φώτης Κουβέλης και τα στελέχη της ∆ΗΜΑΡ είναι ότι η «Αριστερά της προσκολλήσεως» σε κάθε κυβερνητική εξουσία που εκπροσωπεί το κόµµα τους δεν είχε λόγο ύπαρξης σε συνθήκες οξύτατης οικονοµικής κρίσης. Αριστερές «τσόντες» σαν τη ∆ΗΜΑΡ σε δεξιές κυβερνήσεις σαν αυτή της Ν∆ και του ΠΑΣΟΚ είναι φυσικά χρήσιµες για το σύστηµα σε τέτοιες περιστάσεις, αλλά ταχύτατα καθίστανται άχρηστες και περιττές, καθώς εκµηδενίζεται η απήχησή τους στο λαό. Λειτουργούν σαν καταλύτες που στη συνέχει αποβάλλονται. Αυτό έπαθε η ∆ΗΜΑΡ. Για άλλους λόγους πεθαίνει και το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου, όπου ναι µεν µαζί µε τους ελάχιστους φίλους του απολαµβάνουν τη νοµή της εξουσίας, αλλά το 44% στις βουλευτικές εκλογές του 2009 έγινε ήδη… 8% στις ευρωεκλογές, µέσα σε πέντε µόλις χρόνια! Όταν ένα κόµµα εξουσίας επί τριάντα χρόνια µεταβάλλεται σε θλιβερή «τσόντα» ενός άλλου κόµµατος εξουσίας, που κι αυτό αδυνατεί να κερδίσει την παραδοσιακή στη χώρα µας αυτοδυναµία, όπως συµβαίνει σήµερα µε το ΠΑΣΟΚ και τη Ν∆, σηµαίνει ότι έχουµε µπει στη φάση ρύθµισης των λεπτοµερειών της πολιτικής κηδείας και των δύο κοµµάτων.

Ως ανεξάρτητο κόµµα η ∆ΗΜΑΡ δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης πλέον – γι’ αυτό και διαλύεται από µόνη της, χωρίς να συνωµοτεί κάποιος εναντίον της ύπαρξής της. Οι βουλευτές και τα στελέχη της δεξιάς πτέρυγάς της επιχειρούν να προσκολληθούν στα κυβερνητικά κόµµατα, για να πετύχουν την προσωπική πολιτική τους επιβίωση. Όσο για τους βουλευτές και τα στελέχη τής πιο «αριστερής» τάσης της ∆ΗΜΑΡ, αυτοί πλέουν πλησίστιοι προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί δηλαδή που µπορούν όντως να επιβιώσουν ως ακραία δεξιά συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, µε µνηµονιακές περγαµηνές και δράση! Αντικειµενικά, η δεξιά τάση του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτή που θα ενισχυθεί µε την προσχώρησή τους, κάτι επιθυµητό από το σύστηµα. Εννοείται ότι κανένα κύρος δεν προσθέτουν στο κόµµα όπου εντάσσονται ή θα ενταχθούν οι βουλευτές της ∆ΗΜΑΡ. Το Ποτάµι, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ ή οποιοδήποτε κόµµα τούς πάρει ξέρει ότι κάνει… «πολιτική φιλανθρωπία» και τους διασώζει ως άτοµα αναφορικά µε το πολιτικό τους µέλλον. Ως «πολιτικοί ζητιάνοι» εντάσσονται στα νέα τους κόµµατα, και φυσικά  οι ηγεσίες τους τους αντιµετωπίζουν µε περιφρόνηση, όσο κι αν υποκρίνονται ότι τους υποδέχονται µε ανοιχτές αγκάλες.

Μόνο κάτι νεόκοπα στην πολιτική «λαµόγια» της ∆ΗΜΑΡ τα οποία ξαφνικά έγιναν βουλευτές από το πολιτικό τίποτα που ήταν και πλέον τους καλαρέσει, που νόµισαν πως βρήκαν το µήνα που τρέφει τους έντεκα υπόλοιπους, έχουν την αυθάδη ηλιθιότητα να θεωρούν ότι τα µνηµονιακά κόµµατα θα σφαχτούν µεταξύ τους για να τους αποκτήσουν! ∆εν πειράζει, ο τόπος θα απαλλαγεί από την πολιτική παρουσία τους χωρίς καµία θλίψη! Είναι τόσο αυτάρεσκα ανόητοι πολιτικά που δεν διδάσκονται τίποτα από τη… χλαπάτσα του Σταύρου Θεοδωράκη στον Φώτη Κουβέλη, όταν ο γέρων ηγέτης της ∆ΗΜΑΡ τού έστειλε επιστολή συµµετοχής σε διάλογο για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς. «Η χώρα δεν µπορεί να σωθεί από µια κάστα προνοµιούχων που σήµερα επιχειρεί µέσα από µια “συντηρητική” κυβέρνηση, “αύριο” από µια “προοδευτική” και “µεθαύριο” από µια “εναλλακτική”. Μια κάστα που µπορεί να χρησιµοποιεί “αριστερά” ή “δεξιά” συνθήµατα, αλλά τελικά το µόνο που την ενδιαφέρει είναι η διατήρηση των προνοµίων της…» απαντά µεταξύ άλλων ο Στ. Θεοδωράκης στον Φ. Κουβέλη. Τον λοιδορεί κι από πάνω γράφοντάς του ότι «ο διάλογος µε αφηρηµένες και γενικές έννοιες […] είναι καλός για τη Βουλή των Εφήβων!». Εν κατακλείδι, τον «πλακώνει και στις καρπαζιές» από πολιτική σκοπιά, καθώς αντί για διάλογο περί της ανασυγκρότησης της Αριστεράς ο Στ. Θεοδωράκης αντιπροτείνει στον Φώτη Κουβέλη να… πάρει σύνταξη για να µας αδειάσει τη γωνιά! «Το πολιτικό προσωπικό της χώρας το οποίο έχει δοκιµαστεί κι έχει αποτύχει θα πρέπει ίσως να σκεφθεί ότι η ανώτερη υπηρεσία που µπορεί να προσφέρει στην κοινωνία είναι η συνταξιοδότησή του» του λέει κατάµουτρα!

Τέτοιο φτύσιµο δεν ξαναέχει φάει δηµόσια ο Φώτης Κουβέλης. Και βέβαια άλλο να τον φτύνει η κυβέρνηση ή η αξιωµατική αντιπολίτευση, άλλο να τον φτύνει ο επικεφαλής του… πέµπτου κόµµατος της Βουλής που πήρε όλο κι όλο 6,61%, ο οποίος έλεγε ότι µε 5% «πας σπίτι σου», ενός κόµµατος δηλαδή που το πέρασε ακόµη και η Χρυσή Αυγή και το ΠΑΣΟΚ του 8%!

http://prin.gr/

Λιοντάρι μ’ ένα... ουζάκι

Ένα «λιοντάρι» πέρασε την περασμένη Δευτέρα από την Αθήνα. Ο νέος πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος είτε γιατί μας υποτιμά και μας κάνει πλάκα είτε γιατί απλώς είχε προλάβει να πιει (όπως πολύ του αρέσει) κανένα ουζάκι στη συνάντησή του με τον Αντ. Σαμαρά βγήκε και μας είπε ότι έδωσε μάχη σαν λιοντάρι για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ. Είτε λοιπόν γιατί τα είχε τσούξει μεσημεριάτικα είτε γιατί μας κάνει πλάκα, το λιοντάρι Γιούνκερ μας θύμισε το γνωστό ανέκδοτο με τον λαγό…

Ο λαγός, λοιπόν, γύρναγε στο δάσος και διέδιδε ότι γαμούσε το λιοντάρι. Μέχρι κάποια στιγμή που συναντήθηκαν. «Πώς τα περνάς, ρε λαγέ» ρωτάει με… νόημα το λιοντάρι. «Α… τα ίδια και τα ίδια, από ’δώ κι από ’κεί στο δάσος με κανέναν φίλο, λέμε και καμιά μαλακία για να περάσει η ώρα…».

Λίγο πριν αυτοσυστηθεί ως «λέων» ο Γιούνκερ, ο Αντώνης Σαμαράς είχε προλάβει να πει τη δική του… μαλακία, έτσι για να περνάει η ώρα: «Η Ελλάδα σήμερα βγαίνει από την κρίση»! Και ο Γιούνκερ συγκατένευσε με τη μεγαθυμία του λέοντος που αφήνει τον λαγό να κάνει τον καμπόσο εκεί που τον παίρνει, δηλαδή στο πόπολο που… ενημερώνεται από τα μεγάλα κανάλια.

Οι εποπτευόμενοι

Προφανώς, ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι λαγός, όπως καταχρηστικά τον εμφανίσαμε για να χωρέσει στο ανέκδοτο. Ούτε ο Γιούνκερ κάποιος ατρόμητος λέων. Τα πράγματα είναι πολύ πεζά (για να υποφέρονται) όταν απουσιάζει το χρώμα του γελοίου…

Ο Γιούνκερ, λοιπόν, είναι ο επόπτης και ο πρωθυπουργός Σαμαράς, ο εποπτευόμενος. Με πιο απλά λόγια, ο Γιούνκερ είναι ο πρόεδρος της Κομισιόν, ενός από τους τρεις μηχανισμούς (οι άλλοι δύο είναι το ΔΝΤ και η ΕΚΤ) οι οποίοι «διατάσσουν» την εκλεγμένη από τον ελληνικό λαό κυβέρνηση της χώρας.

Υπό αυτήν την έννοια, ίσως έχει μικρότερη σημασία να ακούσει κανείς τι λέει ο… λαγός και να προσέξει τι (έχει) κάνει μέχρι τώρα το λιοντάρι. Έτσι, για να μπουν τα πράγματα στη θέση τους, ας θυμηθούμε τον φίλο Γιούνκερ, τι (μας) έκανε και τις (μας) είπε αυτά τα σκληρά χρόνια της χρεοκοπίας μας.

Να το… λιοντάρι

♦ Συμμετείχε σε όλες τις φανερές και μυστικές συζητήσεις των οργάνων της Ε.Ε. με την κυβέρνηση Παπανδρέου οι οποίες μας οδήγησαν στην… εθνοσωτήριο οδό των μνημονίων και των συνεπακόλουθων δανειακών συμβάσεων. Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ ήταν από το 2005 έως το 2013 πρόεδρος του Eurogroup και από τη συγκεκριμένη θέση εφάρμοσε όλες τις πολιτικές αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που οδήγησαν αρχικά στην κρίση του «δημοσίου χρέους» και τελικά στη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού.

♦ Από τη θέση του (επικεφαλής του Eurogroup) υπήρξε πάντοτε υπέρμαχος των σκληρότατων μέτρων (αυτό η προπαγανδιστική ορολογία το έχει βαφτίσει ως «προώθηση των μεταρρυθμίσεων»). Μεταρρυθμίσεις δηλαδή που έχουν αφήσει στην ψάθα συνταξιούχους, ανέργους αλλά και εργαζομένους, οι οποίοι βιώνουν την… πολυτέλεια να εργάζονται και να πληρώνονται πού και πού… Αυτά εξασφάλισε ο Γιούνκερ και οι αχυράνθρωποί του (τις κυβερνήσεις εννοούμε) στην Ελλάδα.

♦ Τον Οκτώβριο του 2010 και ενώ ο ελληνικός λαός είχε δεχτεί τα πρώτα κύματα των μνημονιακών μέτρων ο Γιούνκερ μας είχε πληροφορήσει δημοσίως ότι το «ελληνικό πρόβλημα (…) ξεκινάει εδώ και τρεις δεκαετίες». Από την εποχή, δηλαδή, της ένταξης της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ. Μάλιστα ο ίδιος πρόσθεσε ότι το πρόβλημα του υπερδανεισμού της Ελλάδας το γνώριζε, αλλά: «Ήξερα» είπε τότε «ότι η Γερμανία και η Γαλλία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα, αλλά εγώ δεν μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα»! Προφανώς ο Γιούνκερ, όπως και οι λοιποί μαφιόζοι στην Ε.Ε., γνώριζαν τα πάντα. Και επειδή ακριβώς τα γνώριζαν, φρόντισαν να φέρουν την κατάσταση σε τέτοιο σημείο έτσι ώστε να κερδίσουν και την εποχή της ισχυρής Ελλάδας εξάγοντας αλλά και τώρα, στην εποχή της χρεοκοπίας, αγοράζοντας τζάμπα τη δημόσια περιουσία που η Ελλάδα ξεπουλά. Οι ευρωπαϊκοί «λέοντες» πράγματι ήξεραν. Οι ελληνικοί λαγοί που συναπάρτισαν το κοπάδι των κυβερνήσεων τι έκαναν άραγε; Έλεγαν καμιά μαλακία (η ισχυρή Ελλάδα) για να περνά η ώρα…

♦ Ως επικεφαλής της ευρωζώνης, ο Γιούνκερ ήταν εξ αυτών που με κάποια υποδόρια ικανοποίηση, όταν ξεκίνησε η καταστροφή, είχαν ευχηθεί το «καλό κουράγιο» στον ελληνικό λαό! Στην προκειμένη περίπτωση δεν γνωρίζουμε αν η ευρωπαϊκή κομψότητα καλύπτει την ωμή πραγματικότητα. Αυτό, πάντως, που εννοεί το ευγενικό «καλό κουράγιο», το διατύπωσε χωρίς φιοριτούρες ο επικεφαλής του μεγαλύτερου επενδυτικού χαρτοφυλακίου Pimco: «Δεν υπάρχει νόμος που να σου απαγορεύει να εκμεταλλευτείς τον μαλάκα». Ίσως τα ωμά λόγια ενός γερακιού της αγοράς να έχουν μεγαλύτερη αξία τελικά από τις σάχλες του ευρωπαϊκού λέοντος…

♦ Στις 4 Ιουλίου του 2011, όταν είχαν ξεκινήσει οι συζητήσεις για τη σύναψη δεύτερης δανειακής σύμβασης και δεύτερου μνημονίου, ο Γιούνκερ άφησε κατά μέρος τις κομψότητες και δήλωσε ότι «η εθνική κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί δραματικά με την αποδοχή της κοινοτικής βοήθειας. Η νέα κοινοτική βοήθεια δεν θα έρθει χωρίς σκληρά ανταλλάγματα»!

♦ Στις 27 Φεβρουαρίου 2012, ο Γιούνκερ είχε προχωρήσει σε μια ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά πολιτικά δρώμενα της Ελλάδας, εκβιάζοντας ανοιχτά τον ελληνικό λαό. Συγκεκριμένα, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Hannoversche Allgemeine Zeitung», όταν ρωτήθηκε τι θα συμβεί μετά τις εκλογές (που ήδη είχαν προγραμματιστεί από την τότε κυβέρνηση Παπαδήμου), αν έλθουν στην εξουσία κόμματα που δεν προτίθενται να τηρήσουν τις υποσχέσεις για μεταρρυθμίσεις που έδωσαν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, απάντησε: «Αν ακραία κόμματα ενισχυθούν σε τέτοιο βαθμό, που το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. να μην μπορούν να σχηματίσουν έναν πλειοψηφικό κυβερνητικό συνασπισμό και κληθούν να κυβερνήσουν πολιτικοί οι οποίοι θα αποχωρήσουν από το πρόγραμμα βοήθειας (σ.σ.: μνημόνιο), τότε θα αποχωρήσουμε και εμείς». Ο Γιούνκερ, ούτε λίγο ούτε πολύ, σε μια φάση ευρωενωσιακού… «δημοκρατικού» παροξυσμού, υπέδειξε στον ελληνικό λαό να ψηφίσει μόνο ΠΑΣΟΚ ή Ν.Δ., διαφορετικά οι δανειστές θα άφηναν την Ελλάδα να χρεοκοπήσει…

Άλλωστε, είναι γνωστή η δημοκρατική ευαισθησία των λιονταριών, ειδικά όταν έχουν να κάνουν με λαγούς.

http://www.topontiki.gr/

3+1 αγκάθια που οδηγούν στη μεγάλη σύγκρουση

Παπανδρέου - Βενιζέλος ξεκαθαρίζουν τους λογαριασμούς τους…

Όχι πως ήταν ποτέ καλές οι σχέσεις μεταξύ Ευάγγελου Βενιζέλου και Γιώργου Παπανδρέου – αυτό το κλίμα όμως που υπάρχει από τον Μάρτη και μετά, όταν ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ καταψήφισε το πολυνομοσχέδιο που συζητούνταν τότε στη Βουλή, είναι το χειρότερο που υπήρξε ποτέ μεταξύ των δύο ανδρών, του νυν πρόεδρου και του τέως.

Με άνεση θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι σχέσεις των δύο ανδρών βρίσκονται σε τεντωμένο σχοινί, με τον σημερινό αρχηγό του ΠΑΣΟΚ να επιχειρεί, μέσω της Δημοκρατικής Παράταξης, που ουσιαστικά θα αποτελέσει το όχημα για να αποφύγει μια μεγάλη ήττα στις επερχόμενες εκλογές, να συσπειρώσει όλα τα παλαιά στελέχη καθώς και δυνάμεις της Κεντροαριστεράς, και τον τέως αρχηγό του Κινήματος να προσπαθεί να αποκτήσει και πάλι την πολιτική του δύναμη και επιρροή.

Είναι σαφές από τα μέχρι σήμερα δεδομένα ότι η οικογένεια Παπανδρέου, και προσωπικά ο Γιώργος, έχουν ανησυχήσει από τις εντεινόμενες τελευταία επιθέσεις που δέχεται τόσο για το θέμα της οικονομίας της χώρας και τους χειρισμούς του κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του, όταν οδήγησε τη χώρα στον ασφυκτικό εναγκαλισμό της τρόικας, της Ε.Ε. και του ΔΝΤ προκειμένου να τη γλιτώσει, όπως ισχυρίζεται, από τα χειρότερα.

Μάχες χαρακωμάτων

Και μπορεί τα μπάνια του λαού να έχουν αυτήν τη στιγμή αναστείλει κάθε δραστηριότητα των δύο πλευρών, όμως είναι σαφές ότι ουσιαστικά ετοιμάζονται για το ραντεβού του Σεπτεμβρίου, για τη μεγάλη σύγκρουση του επομένου εξαμήνου, που σύμφωνα με ορισμένους παρατηρητές θα κρίνει πολλά. Θα κρίνει την τύχη του ΠΑΣΟΚ, της Δημοκρατικής Παράταξης, και για πολλούς είναι πολύ πιθανόν, μέσα στο ρευστό πολιτικό σκηνικό, να κριθεί και η τύχη της ίδιας της κυβέρνησης Σαμαρά.

Αυξανόμενη πίεση

Όπως είναι φανερό οι δύο πλευρές αυτή την περίοδο περιορίζονται στην προετοιμασία τους για τη σύγκρουση και δίνουν μάχες χαρακωμάτων, «ανακαλύπτοντας» από την πλευρά Παπανδρέου και πάλι το ΠΑΣΟΚ και τον Αντρέα, ενώ από την πλευρά Βενιζέλου είναι σαφές ότι προσπαθούν να βελτιώσουν το προφίλ του ΠΑΣΟΚ  ενόψει των φθινοπωρινών εξελίξεων. Το «αριστερό πρόσημο» για όλα τα θέματα και τα προβλήματα που ανακύπτουν μέσα από την κυβερνητική δράση είναι ο βασικός στόχος αυτή την περίοδο για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ως κυβερνητικού εταίρου της Ν.Δ., προκειμένου όχι μόνο να αναδειχθούν οι διαφορές του ΠΑΣΟΚ από τη Ν.Δ. αλλά και να αποδυναμωθεί η ρητορική και κριτική του Γιώργου.

Σύμφωνα με στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που γνωρίζουν τα τεκταινόμενα σήμερα στο κόμμα, απασχολεί σοβαρά την ηγεσία του η αυξανόμενη επιθετική στάση του Γιώργου Παπανδρέου, η προσπάθειά του να αναστήσει ξανά τον «νεκρό» πια μηχανισμό των Παπανδρεϊκών, με παράλληλη δημιουργία κλίματος σύγκρουσης του Γιώργου με τα διαπλεκόμενα, τα οποία, αφού πρώτα τον ανέτρεψαν το 2011, επιθυμούν τώρα και την πολιτική του εξόντωση όπως τουλάχιστον ισχυρίζονται στελέχη φίλα προσκείμενα προς τον ΓΑΠ ή οι κύκλοι που τον εκφράζουν επισήμως…

Η οικογένεια...

Το τελευταίο άρθρο του Νίκου Παπανδρέου στην «Οικονομική Επιθεώρηση» είναι ενδεικτικό της στάσης του ΓΑΠ και της οικογένειας Παπανδρέου «Οι σημερινοί κυβερνήτες, με πρόσχημα το δημοψήφισμα, έριξαν την κυβέρνηση του Γιώργου» κάνοντας μάλιστα ταυτόχρονα κριτική στη συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου.

Η κληρονομική αντίληψη των Παπανδρέου για το ΠΑΣΟΚ είναι το μεγάλο πρόβλημα. Είναι χαρακτηριστική η αντίληψη που έχουν όλα τα μέλη της οικογένειας όταν παλαιότερα πίεζαν αφόρητα τον Γιώργο, ακόμα και μετά τις εκλογικές ήττες από τον Καραμανλή, να μην εγκαταλείψει το κόμμα γιατί είναι γιος και εγγονός πρωθυπουργού. Άνθρωποι που είναι χρόνια στο ΠΑΣΟΚ λένε ότι «οι Παπανδρέου έχουν το σύνδρομο της εξουσίας και δεν εγκαταλείπουν εύκολα», ενώ από την άλλη πλευρά θυμίζουν την αντίληψη του ΓΑΠ ότι «οι ηγεσίες θα πρέπει να αποδοκιμάζονται πρώτα από τον λαό και όχι να ανατρέπονται», όπως έγινε με τον ίδιο.

Το δράμα του Γιώργου είναι ότι δεν έχει αντιληφθεί την έκταση της αποδοκιμασίας του από τον ελληνικό λαό και επιμένει στην επιστροφή του…

Τα 4 σημεία τριβής που βάζουν φωτιά στις σχέσεις ΓΑΠ και Μπένι

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΓΚΑΘΙ είναι η συνεχώς αυξανόμενη πίεση από την πλευρά στελεχών του ΠΑΣΟΚ που πρόσκεινται στον ΓΑΠ, καθώς και στελεχών που στέκονται κριτικά απέναντι στη σημερινή ηγεσία του Κινήματος, να γίνει συνέδριο του ΠΑΣΟΚ πριν από το ιδρυτικό συνέδριο της Δημοκρατικής Παράταξης, έτσι ώστε να συζητηθεί η υπόθεση της Κεντροαριστεράς και να ληφθεί απόφαση πώς θα προχωρήσει το ΠΑΣΟΚ σε σχέση με αυτό το ζήτημα… Κρυφή επιθυμία όσων κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση; Σε ένα συνέδριο όπως θα είναι αυτό, όλα τα ζητήματα είναι ανοιχτά… Και η υπόθεση της Κεντροαριστεράς, και η αλλαγή στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, ακόμη και η συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ σε κυβερνήσεις με δεξιό πρόσημο, όπως είναι αυτή του Σαμαρά και της Ν.Δ…

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΓΚΑΘΙ είναι το τι θα κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου σε σχέση με την Κεντροαριστερά και αν ο γιος του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ θα ακολουθήσει τον Ευάγγελο Βενιζέλο στην ίδρυση της Δημοκρατικής Παράταξης. Αν κρίνει κανείς από τη στάση του στην υπόθεση της «Ελιάς», τότε οι προοπτικές ως προς την παράμετρο της συμμετοχής του ΓΑΠ στο νέο εγχείρημα φαίνεται να υπονομεύονται, και οι σχέσεις των δύο πλευρών θα περάσουν μεγάλη ένταση. Το γεγονός πως έχει ήδη αποφασιστεί ότι όλοι όσοι θέλουν να συμμετάσχουν στο εγχείρημα (από τον Βενιζέλο μέχρι και τον Γιώργο) θα πρέπει να εγγραφούν εξ αρχής στο νέο κόμμα –όπως υποχρεούνται τα μέλη του ΠΑΣΟΚ– φαίνεται να δυσκολεύει τα πράγματα… Αν ο Γιώργος δεν συμφωνήσει, είναι πιθανόν να βρεθεί εκτός της τρέχουσας πολιτικής σκηνής και μάλιστα εκτός Βουλής μετά τις εκλογές, όποτε αυτές γίνουν.

ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΑΓΚΑΘΙ είναι το τι θα κάνει ο ΓΑΠ σε μια τέτοια περίπτωση, δηλαδή αν μείνει  εκτός Δημοκρατικής παράταξης, με τον κίνδυνο να βρεθεί και εκτός Βουλής. Θα προχωρήσει στη διάσπαση του κινήματος παρά την εκτίμηση του ότι «δεν ήρθε το τέλος του ΠΑΣΟΚ»; Θα επιχειρήσει την κάθοδο στις εκλογές με ένα άλλο νέο σχήμα, αν οι συσχετισμοί στο ΠΑΣΟΚ δεν του βγαίνουν; Ανεξαρτήτως των διαψεύσεών του σ’ αυτά τα σενάρια, η πραγματικότητα είναι σκληρή και θα τον υποχρεώσει να κάνει κινήσεις…

ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΑΓΚΑΘΙ είναι η στάση του Γιώργου στο θέμα της εκλογής του νέου προέδρου… Είναι κάτι που ενδόμυχα ανησυχεί όχι μόνο την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της Ν.Δ… Μέχρι στιγμής, ο πρώην πρωθυπουργός έχει αποφύγει συστηματικά, είτε ο ίδιος είτε οι προσκείμενοι σ’ αυτόν κύκλοι, να πάρει σαφή θέση στο θέμα αυτό. Πέρα από την παλαιότερη θέση περί εκλογής του Πρόεδρου της Δημοκρατίας απευθείας από τον λαό, δεν έχει υπάρξει καμία σαφής ένδειξη από την πλευρά του… Κάποιες φράσεις από την τελευταία ανακοίνωση κύκλων του πρώην πρωθυπουργού, για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας το 2009, αποτελούν γρίφο για τη στάση που θα κρατήσει ο ΓΑΠ στην επικείμενη εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας στις αρχές του 2015.

Η 5η έκθεση

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες η αίσθηση πως η κρίση χρέους/ευρώ εξακολουθεί να βρίσκεται σε επικίνδυνη ισορροπία είναι έντονη. Ο νέος πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ως πραγματιστής, θέλει να εξαντλήσει τα περιθώρια ευελιξίας στο πλαίσιο του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, καθώς αντιλαμβάνεται πως η Ιταλία και η Γαλλία θα πιέσουν πολύ, ενώ η Ελλάδα δεν έχει αποφύγει οριστικά ένα ατύχημα, δημοσιονομικό ή πολιτικό. Ο πανίσχυρος (διότι έχει 2 τρισ. ευρώ κρατικό χρέος και 3 τρισ. ιδιωτικό) Ιταλός πρωθυπουργός τις προάλλες ξεκαθάρισε πως η Ιταλία δεν χρειάζεται τρόικα. Συνεπώς, πρέπει να βρεθούν πιο αξιοπρεπείς διαδικασίες από  αυτές που υπέστη το «πειραματόζωο». Είναι επιβεβλημένος ένας «εκδημοκρατισμός» στην παρακολούθηση των  προγραμμάτων μετά το ελληνικό μακελειό, ίσως και η «μελέτη» των κοινωνικών επιπτώσεων στα μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται. 

Είναι προφανές ότι οι Βρυξέλλες θέλουν να φορτώσουν στο ΔΝΤ το ανάθεμα για την καταστροφή της ελληνικής οικονομίας και της ανθρωπιστικής κρίσης που προκάλεσε. Με δυο λόγια, οι Βρυξέλλες με τον κ. Γιούνκερ στο τιμόνι -και με το Βερολίνο να βαρυγκωμά-  θα επιδιώξουν να διασκεδάσουν κάπως τις αιτίες που τροφοδοτούν τον ευρωσκεπτικισμό και της ακροδεξιά, αλλά μόνο στο φαίνεσθαι, όχι επί της ουσίας της πολιτικής. 

Και αυτό φάνηκε κι από την επίσκεψη Γιούνκερ στην Αθήνα και τα σχέδιά του που αποκάλυψε το Reuters «μεταρρυθμίσεις αντί ελαφρύνσεων του χρέους». Οι Βρυξέλλες δεν θέλουν να πέσουν μέσα στην επικοινωνιακή παγίδα που πήγε να στήσει ο Έλληνας πρωθυπουργός στο Παρίσι. Αφού τον «κάρφωσαν» ότι αυτός ζήτησε να γίνει η νέα συνάντηση κυβέρνησης-τρόικας στο Παρίσι, ακολούθησαν εξηγώντας πως η πραγματική δουλειά θα γίνει στην Αθήνα και θα διαρκέσει μέχρι να ολοκληρωθεί και ο έλεγχος πεπραγμένων του Οκτωβρίου – Νοεμβρίου. Το ραντέβου για τα 600 προαπαιτούμενα της δόσης του 1 δισ. ευρώ κλείστηκε για τις 3 Σεπτεμβρίου στο Παρίσι, όπου η ελληνική πλευρά ελπίζει ότι θα ανοίξει και η συζήτηση για το χρέος. 

Ως γνωστόν, το ευρωπαϊκό πρόγραμμα χρηματοδότησης λήγει το 2014, αλλά του ΔΝΤ πάει έως και το α΄3μηνο του 2016. Το ΔΝΤ πολύ θα ήθελε να φύγει από το ελληνικό πρόγραμμα φέτος, όπως η Κομισιόν και η ΕΚΤ, καθώς πιέζεται εσωτερικά να μην φορτωθεί την αποτυχία του προγράμματος. Προϋπόθεση ότι θα διασφαλισθεί η αποπληρωμή  των δανείων που έχει δώσει μέχρι τώρα (ΣΣ: λέτε να ζητήσει ομόλογα από τον ESM;). Το φλέγον ζήτημα είναι ποιος θα βάλει τα λεφτά που θα έβαζε το ΔΝΤ την περίοδο 2015-2016, κάτι που όμως φαίνεται όπως μπορεί να ξεπεραστεί. Θα το φροντίσει ο Πολ Τόμσεν που αναλαμβάνει το ΔΝΤ Ευρώπης και ο οποίος θα παρίσταται στην συνάντηση των Παρισίων για τελευταία φορά ως τροϊκανός, αφού τη θέση του στην τρόικα παίρνει ο Ρίσι Γκογιάλ.

Το πολιτικό deal

Βέβαια, υπάρχει και χρηματοδοτικό κενό (10-15 δισ. ευρώ συν ότι παραπάνω βγάλουν τα stress test της ΕΚΤ για τις τράπεζες από το απόθεμα που έχει το ΤΧΣ), που η ευρωπαϊκή πλευρά έχει πει πως θα το εξετάσει, εξ ου και τα 10 δισ. ευρώ που θέλει να μας δανείσει σώνει και καλά ο κ. Σόιμπλε. Εδώ πρέπει να διευκρινίσουμε πως στην ουσία αυτό το χρηματοδοτικό κενό αντιστοιχεί στην αστοχία του προγράμματος που επέβαλαν οι δανειστές στην Ελλάδα. 

Εννοείται πως ο Λουξεμβούργιος Γιούνκερ, που είχε δολοφονήσει πολιτικά το Βερολίνο, αλλά τελικά υπέκυψε στην επανεκλογή του, κατάστησε σαφές πως δεν μπορεί να παρθεί καμιά κρίσιμη απόφαση όταν δεν υπάρχει πολιτική σταθερότητα. Δηλαδή, αν δεν βγάλετε πρώτα πρόεδρο της Δημοκρατίας ώστε να έχουμε διασφαλίσει ότι θα είστε κυβέρνηση έως τον Ιούνιο του 2016, δεν μπορούμε ούτε τα χρηματοδοτικό κενό 2015-2016 να καλύψουμε, ούτε να κλείσουμε το ζήτημα του χρέους. Εξ ου και οι προηγηθείσες παλληκαριές Σαμαρά πως έχει στο τσεπάκι του τους 180. Το σίγουρο είναι πως έχει στο τσεπάκι του, όπως γράφεται, ένα budget της τάξεως των 20 εκατ. ευρώ για να μαζέψει 26 βουλευτές που του λείπουν, αλλά και πολύ καλά διλήμματα για να παίξει πολιτικά… 

Στην ουσία, η συνάντηση Γιούνκερ - Σαμαρά ήταν μια συνάντηση πολιτικής συνεννόησης για να αποφευχθούν πολιτικές γκάφες, σαν αυτή του Παρισιού. Όπως αποκάλυψε η πολύ καλά πληροφορημένη Αγγελική Παπαμιλτιάδου στο euro2day.gr, ο μεν Σαμαράς «ζήτησε να μην ανοίξει το ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό πριν από τον Μάρτιο και την εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας», ο δε Γιούνκερ έδειξε πως δεν θα ήθελε πολύ φασαρία με το θέμα της ΕΛΣΤΑΤ και τις δικαστικές έρευνες κατά του Ανδρ. Γεωργίου αναφορικά με τα ελλείμματα του 2009, «καθώς κάτι τέτοιο θα είχε και έμμεσες συνέπειες σε αυτούς όπως και στην Κομισιόν των Μπαρόζο και Ρεν»… «Οι Βρυξέλλες είναι ανήσυχες για τις συνέπειες και για το προηγούμενο (precedence) που μπορεί να δημιουργήσει στις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε.». Αποκάλυψε επίσης πως ο Γιούνκερ διαθέτει ενημερωτικό υπόμνημα 180 σελίδων για τις θέσεις Eurostat αναφορικά με την υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ (;).

Το καρότο και το μαστίγιο

Στο παρασκήνιο, βέβαια, η συζήτηση για το ελληνικό χρέος έχει αρχίσει μεταξύ των δανειστών (ΕΕ-ΔΝΤ). Το ΔΝΤ θεωρεί πως πρώτα πρέπει να γίνει η ανάλυση της βιωσιμότητας του χρέους και μετά θα κριθεί εάν είναι απαραίτητη ή όχι η ελάφρυνση και τι μορφή θα έχει αυτή. 

Εδώ υπάρχουν πολλά πολιτικά προβλήματα. Κατ΄ αρχήν πρέπει να υπάρξει μια οριστική αξιολόγηση-αποτίμηση της αποδοτικότητας του ελληνικού προγράμματος. Μπορούν οι «εκτελεστές» να παραδεχτούν πως απέτυχαν παταγωδώς και ότι κατέστρεψαν μια χώρα; Γι΄ αυτό και οι μεν και οι δε, όπου βρεθούν και όπου σταθούν, δεν παραλείπουν να πουν πως έχει συντελεστεί «εντυπωσιακή πρόοδος». 

Άλλωστε, πίσω από την διευθέτηση του ελληνικού ζητήματος παίζονται πολλά. Και ελληνικά και ευρωπαϊκά power games. Δεν είναι τυχαίο που το RTL (Radio Television Luxemebourg) την «έπεσε» πρόσφατα στον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε με άρθρο στην ιστοσελίδα του, επισημαίνοντάς του ότι «στην Ελλάδα πεθαίνουν άνθρωποι επειδή δεν έχουν χρήματα για το γιατρό» … «την ίδια ώρα που το κόμμα του Σόιμπλε αυτοαποκαλείται "χριστιανικό"...», καθώς και ότι «η επιβαλλόμενη από την τρόικα λιτότητα αποτελεί καταστροφή για τους πολίτες».
Τυπικά, όλα θα εξαρτηθούν από την «5η έκθεση» αξιολόγησης  που θα ξεκινήσει τον Οκτώβριο και πρέπει να ολοκληρωθεί μέχρι 31 Δεκεμβρίου, γιατί μετά προκύπτουν νομικά κωλύματα στις εκταμιεύσεις  του 1,8 δισ. ευρώ που θα απομένει.

Το σχέδιο Γιούνκερ για την Ελλάδα, όπως αποκάλυψε το Reuters, είναι απλό. Αντί τους ελέγχους να τους κάνει η τρόικα κάθε τρεις μήνες, θα τους κάνει κάθε έξι μια ειδική  task force της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Προϋπόθεση πρώτη: η Ελλάδα θα δεσμευτεί σε ένα 6ετές πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, πλήρους φιλελευθεροποίησης της οικονομίας της, που θα ονομαστεί Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης 2015-2021. Το πρόγραμμα θα είναι ελληνικό («η ιδιοκτησία των μεταρρυθμίσεων πρέπει να είναι ελληνική»), θα συμφωνηθεί Οκτώβριο-Νοέμβριο, θα εγκριθεί τον Δεκέμβριο και θα εφαρμοστεί από 1.1.2015!
Προϋπόθεση δεύτερη: η Ελλάδα δεν θα συνεχίσει να δανείζεται (ΣΣ: οι διευκρινήσεις επ΄ αυτού είναι κρίσιμες, πολιτικά και αναπτυξιακά).

Ως αντάλλαγμα για όλα αυτά, η Ελλάδα κάθε φορά που θα επιτυγχάνει τους στόχους που θα τίθενται ανά 2ετία, θα γίνεται ελάφρυνση του χρέους (επιμήκυνση, περικοπή κλπ). Επίσης, η χώρα θα εξασφαλίσει μια «προαιρετική γραμμή πίστωσης» από την ευρωζώνη, που όμως αν χρησιμοποιηθεί θα ξαναρχίζει η συστηματική εποπτεία. Με δυο λόγια πρόκειται για ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων αντί ελαφρύνσεων του χρέους, που μοιάζει κατ΄ αρχή καλό και δίκαιο…
Είναι όμως έτσι; 

Νέα οικονομική θεωρία 

Για να συμβούν όλα αυτά τα θαυμαστά θα πρέπει η Αθήνα να αποφύγει μια δημοσιονομική εκτροπή, δηλαδή ένα κραχ των φορολογούμενων, αλλά και ένα κράχ των δανειοληπτών, καθώς οι πολίτες καλούνται να αποφασίσουν ποιος θα τους πάρει το σπίτι, η τράπεζα ή το κράτος;  Δεύτερον, θα πρέπει να επιβεβαιωθεί στην πράξη η αισιοδοξία της κυβέρνησης ότι δεν θα απαιτηθεί νέο πακέτο διάσωσης.
Επιπλέον, θα χρειαστεί μια νέα οικονομική θεωρία. Διότι δεν έχει ακουστεί κιχ, για το πού θα βρίσκεται το ελληνικό χρέος το 2022. Και αυτό είναι κρίσιμο, εθνικά, πολιτικά, αναπτυξιακά. Πού οδηγούν λοιπόν τα πράγματα οι δανειστές μας; 

… Όπως είπαμε σε μια νέα οικονομική θεωρία. Δεν είναι αναγκαίο, όπως απαιτεί το Μάαστριχτ και το Σύμφωνο Σταθερότητας, να είναι το δημόσιο χρέος στο 60% του ΑΕΠ. Φαίνεται πλέον ότι ακόμη και στο 100% ΑΕΠ, το χρέος θα είναι διαχειρίσιμο. Άλλωστε  όλοι πάνε προς τα εκεί. Η Ελλάδα μπήκε στο πρόγραμμα με 120%, βρίσκεται μετά από αλλεπάλληλες διασώσεις στο 170% και οι δανειστές ελπίζουν πως θα είναι πάλι στο 120% το 2022! Γι΄ αυτό και η νέα οικονομική θεωρία θα λέει πως δεν έχει σημασία το ποσοστό, αλλά η εξυπηρεσιμότητά του, δηλαδή να μπορεί να πληρώνει το κράτος τα τοκοχρεολύσια… 

Πάμε στην ουσία. Καλό το σχέδιο του Γιούνκερ/Reuters, αλλά αυτή η ρήτρα να μην μπορεί να δανειστεί το κράτος, τι σημαίνει; Μα την πλήρη κατάργησή του. Θα γίνει μια μεγάλη εφορία που θα ξεπληρώνει χρέος, τον στρατό και ίσως την αστυνομία, αν δεν ιδιωτικοποιηθεί κι αυτή. Άμα δεν δανείζεται το κράτος, ποιος θα κάνει την ανάπτυξη; Απάντηση: οι ιδιώτες ξένοι επενδυτές (RDW και λοιποί)… So what?
Το σχέδιο Γιούνκερ μοιάζει να βολεύει σχεδόν όλους, με εξαίρεση ίσως τον ΣΥΡΙΖΑ. Βολεύει το Βερολίνο γιατί δεν θα χρειαστεί να δικαιολογείτε η κα Μέρκελ, βολεύει Ρώμη και Παρίσι για άλλους λόγους, βολεύει και τους τροϊκανούς, γιατί κανείς δεν θα ήθελε επουδενί να βρεθεί στο Δικαστήριο για εγκλήματα «οικονομικού πολέμου» ή να βρεθούν οι Βρυξέλλες αντιμέτωπες με μια αγωγή αποζημίωσης για τα εγκλήματα κατά του ελληνικού λαού…

http://www.koutipandoras.gr/

Zητείται κομπάρσος

Εφημερίδες δεν διάβαζε πια. Ποιός άλλωστε διάβαζε πια εφημερίδες; Όταν έπεσε στο χέρι του μία, την ξεφύλλισε σαν να κρατούσε αρχειακό υλικό. Πήγαινε από τις πίσω σελίδες προς τις εμπρός, όπως έκανε μικρότερος, όταν ξεκινούσε απ' τα αθλητικά. Το μάτι του σταμάτησε τελικά στις μικρές αγγελίες, ίσως γιατί δεν είχαν φωτογραφίες και του έκανε εντύπωση η αντίστιξη σε ένα εικονοκρατούμενο σύμπαν. Δεν έψαχνε για δουλειά, όχι επειδή είχε, αλλά επειδή δεν χρειαζόταν. Είχαν μεριμνήσει οι γονείς του για αυτόν, ανάγκες δεν είχε. Ναι, ακόμη και μέσα σε αυτήν την οικονομία, ανάγκες δεν είχε. Ανάγκη να πάψει να βαριέται μόνο. Γιατί βαριόταν πολύ. Από παιδί. Και τις αγγελίες τώρα βαριεστημένα τις διάβαζε. Η συγκεκριμένη όμως προφανώς και τον ξάφνιασε: «Ζητείται κομπάρσος για να παίξει στην βραβευμένη κινηματογραφική ταινία “Leaving Las Vegas”. Αμοιβή δεν προσφέρεται, αλλά όλα τα έξοδα μετάβασης και παραμονής στο Λας Βέγκας πληρωμένα».

Πήρε το τηλέφωνο που δινόταν, σίγουρος ότι ήταν ένα είδος φάρσας ή εν πάση περιπτώσει παιχνιδιού, το οποίο όμως άξιζε να διαπιστώσει σε τι ακριβώς συνίστατο. Του απάντησαν ευγενικά σε όλες τις απορίες του: Όχι, δεν ήταν ούτε φάρσα ούτε παιχνίδι, όχι, δεν ήταν κάποιο ριμέικ, την αυθεντική ταινία αφορούσε η αγγελία, ναι, οι παραγωγοί ήθελαν -άγνωστο γιατί- κάποιον Έλληνα να είναι παρών σε μια σκηνή σε καζίνο, όχι, φυσικά δεν θα γινόταν κάποιο ταξίδι πίσω στο χρόνο -μην κάνετε γελοίες ερωτήσεις, σας παρακαλούμε-, μόνο στον τόπο θα γινόταν ταξίδι, θα πήγαινε εκεί για μια μέρα γυρισμάτων, θα γνώριζε κι από κοντά το Νίκολας και την Ελίζαμπεθ, πολύ πιθανόν να του έδιναν κι αυτόγραφο, αλλά καλό θα ήταν να μην έχει περισσότερες προσδοκίες, τέτοιου βεληνεκούς σταρ ούτε φιλίες κάνουν εύκολα με απλούς θνητούς, ούτε σε μνημονεύουν ονομαστικά όταν τους απονεμηθεί το όσκαρ, άλλωστε ακόμη και να υποτεθεί ότι θα ήθελαν, το έχουν ήδη παραλάβει τόσα πολλά χρόνια πριν, έτσι δεν είναι;».

Δεν τους πήρε σοβαρά βέβαια. Και το γεγονός ότι βρέθηκε στο αεροδρόμιο την μέρα και την ώρα που του είπαν, το μόνο που αποδείκνυε ήταν ότι και χρόνο στη διάθεση του να χαλάσει είχε και να δει ως πού θα έφτανε η μπλόφα τους ήθελε. Όλα πάντως πήγαν όπως του είχαν τάξει. Του παρέδωσαν το εισιτήριο όπως είχε συμφωνηθεί και ούτε λίγο ούτε πολύ λίγες ώρες μετά πετούσε προς ΗΠΑ. Εκεί τον περίμενε άλλος αντιπρόσωπος με άλλα εισιτήρια για την ανταπόκριση και περαιτέρω οδηγίες και για να μην τα πολυλογούμε όλα πήγαν ρολόι. Η σκηνή ήταν ασήμαντη, ο Κέιτζ τον έσπρωχνε με τον ώμο καθώς τρέκλιζε, εκείνος τον κοιτούσε ενοχλημένος, η Σου του έλεγε συγγνώμη, αυτό ήταν όλο, σημασία έχει όμως ότι είχε γίνει πια ο ίδιος τμήμα, έστω μικρό, έστω ελάχιστο, μιας από τις αγαπημένες του ταινίες.

Τα επόμενα χρόνια την έβλεπε και την ξαναέβλεπε, με διαφορετικό στάτους τώρα από παλιά, χαρούμενος και συγκινημένος για τις αναμνήσεις του ταξιδιού, για την ασυνήθιστη εμπειρία, για όλα. Συχνά έφερνε και τους λιγοστούς φίλους του και την έβλεπαν μαζί. Εκείνοι δεν τον πίστευαν, μέχρι που σταματούσε την εικόνα στο επίμαχο δευτερόλεπτο και τον έβλεπαν με τα ίδια τους τα μάτια. Την εικοστή ή εικοστή πρώτη όμως φορά που έβαλε -ευτυχώς μόνος- να τη ξαναδεί διαπίστωσε φρικαρισμένος ότι η σκηνή του είχε κοπεί στο τελικό μοντάζ.

Έκτοτε μοίραζε μεγάλο μέρος του χρόνου του ανάμεσα στο να ξαναβλέπει την ταινία μήπως κάτι ξαναλλάξει και στο να ψάχνει μανιωδώς στις μικρές αγγελίες, για όσο ακόμη υπήρχαν εφημερίδες, για μια ακόμη ευκαιρία. Κι ας ήταν και σε λιγότερο αγαπημένη του ταινία, δεν πείραζε, αυτός θα ήταν σταντ μπάι.

http://old-boy.blogspot.gr/