Μητρόπουλος – Οι 16 «ρήτρες θανάτου» του μνημονίου για μισθούς κ΄ συντάξεις

«Το μνημόνιο φεύγει», λέει η κυβέρνηση αλλά στην πραγματικότητα, τίποτα δεν αλλάζει αφού τουλάχιστον 16 «ρήτρες θανάτου» θα παραμείνουν για τους μισθούς και τις συντάξεις, συνεχίζοντας να «κουρεύουν» διαρκώς τα εισοδήματα και κατ΄ επέκταση το βιοτικό επίπεδο για την πλειονότητα της κοινωνίας.

Τα «ψιλά γράμματα» των μνημονίων ανέδειξε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑΑλέξης Μητρόπουλος, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, στο πλαίσιο της συζήτησης, στη Βουλή, για την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Ο γνωστόςεργατολόγος «ξεσκέπασε» τα σχέδια της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ επιβεβαιώνοντας ότι το μνημόνιο μπορεί να τελειώνει τυπικά αλλά… στην ουσία θα παραμείνει ως έχει, συνεχίζοντας να λειτουργεί σαν «οδοστρωτήρας για την κοινωνία, με δεδομένο ότι οι «ρήτρες θανάτου» που εμπεριέχει για τους μισθούς και τις συντάξεις, αναμένεται να παραμείνουν για πάντα (!) εάν δεν αλλάξει η ασκούμενη επιτροπή.

Οι 16 «ρήτρες θανάτου» του μνημονίου

• «Ρήτρα θανάτου» (άρθρο 42 ν.4052/2012) που υποχρεώνει από 1-1-2015 τους συνταξιούχους να αποκληρώνουν εν ζωή, αν επιθυμούν, τις συζύγους τους από τη σύνταξη.
• «Ρήτρα μηδενικού ελλείμματος» (άρθρο 42 ν.4052/2012), που από 1-1-2015 θα μειώνει ανά τρίμηνο 
  τις επικουρικές και τα εφάπαξ μέχρι την οριστική κατάργησή τους σε βάθος διετίας. Μάλιστα στο Μεσοπρόθεσμο 2015 – 2018 (ν.4263/2014) έχει προβλεφθεί επακριβώς ότι το κράτος θα ωφεληθεί σχεδόν μισό δισ. ευρώ από τη διακοπή της επιχορήγησης των επικουρικών συντάξεων!
• «Ρήτρα εγγύησης μόνο της βασικής σύνταξης» (άρθρο 37 ν.3863/2010) που από 1-1-2015 οδηγεί σε μεγάλες μειώσεις τις κύριεςσυντάξεις, αφού περιορίζει δραστικά την κρατική επιχορήγηση και οδηγεί σε κραχ τα Ασφαλιστικά Ταμεία.
• «Ρήτρα διαρκούς μείωσης του κατώτατου μισθού» (άρθρο 103 ν.4172/2013), που από 1-1-2017 οδηγεί σε νέα μείωση των κατώτατουςμισθούς και όλους του ιδιωτικού τομέα.
• «Ρήτρα «παγώματος» των τριετιών» (παρ. ΙΑ.11 ν.4093/2012), που από 14-2-2012 απαγορεύει να προσμετράται η προϋπηρεσία για τη χορήγησητριετιών.
• «Ρήτρα αυτόματης αύξησης των ορίων ηλικίας» (άρθρο 11 ν.3863/2010), που από 1-1-2021 αναπροσαρμόζει ανά τριετία προς τα πάνω τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης ανάλογα με την αύξηση του προσδόκιμου ζωής του γενικού πληθυσμού;
• «Ρήτρα καλής σύνταξης» (άρθρα 3 και 5 ν.3863/2010), που για να πάρει κάποιος μετά το 2015… καλή σύνταξη, πρέπει να έχει 15.000 ένσημα ή 45 χρόνια ασφαλισμένης εργασίας.
• «Ρήτρα διαρκούς μείωσης των δαπανών για τη σύνταξη μέχρι το 2060» (σελ. 699 ν. 4046/2012).
• «Ρήτρα μείωσης στο μισό των δαπανών για υγεία
  και φάρμακα» (σελ. 699 ν. 4046/2012).
• «Ρήτρα μείωσης στο μισό των δαπανών για τη λειτουργία του κράτους» και όχι πάνω από 9% του ΑΕΠ (σελ.698 ν. 4046/2012).
• «Ρήτρα εξίσωσης μισθών και εισφορών» με τα αντίστοιχα της Βουλγαρίας (σελ. 713 ν.4046/2012).
• «Ρήτρα ρευστοποίησης της περιουσίας των οφειλετών προς τα Ταμεία μέσω του ΚΕΑΟ» (σελ. 2507 ν.4172/2013).
• «Ρήτρα κατάσχεσης επιδοτήσεων και επιστροφών ΦΠΑ» των αγροτών μας, και μάλιστα από το πρώτο ευρώ (σελ.1426 ν.4254/2014).
• «Ρήτρα κατάργησης των κοινωνικών επιδομάτων και των επιδομάτων πρόνοιας», προκειμένου να εφαρμοστεί σε εθνικό επίπεδο ο θεσμός του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, σύμφωνα με τη σελ.33 του προσχεδίου τού προϋπολογισμού.
• «Ρήτρα στιγματισμού των δημοσίων υπαλλήλων» στο διηνεκές και τις ακραία νεοφιλελεύθερες ποσοστώσεις του 15, 25 και 60% (άρθρο 20 ν.4250/2014).
• «Ρήτρα ισοβιότητας του ΕΝΦΙΑ» (άρθρο 1 ν.4223/2013).

Πηγή

Αμφίπολη: ποιον πάει ο Ερμής στον κάτω κόσμο; Το μοναδικό ψηφιδωτό περιπλέκει το μυστήριο του τάφου

- Μοναδική περίπτωση μακεδονικού τάφου με ψηφιδωτή αναπαράσταση
- Ίσως το μνημείο ήταν ανοιχτό και επισκέψιμο στην αρχαιότητα
- Έφτασε η ώρα να περάσουν τη θύρα του τάφου της Αμφίπολης οι αρχαιολόγοι

Άφωνη έμεινε η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα από την ανακάλυψη. Όταν τα χώματα έφυγαν από τον θάλαμο πίσω από τις λεγόμενες Καρυάτιδες ήρθε στο φως το μοναδικό δάπεδο του τάφου.

Η Αμφίπολη συνεχίζει να εκπλήσσει. Το μνημείο είναι μοναδικό από κάθε άποψη. Για πρώτη φορά αποκαλύπτεται μακεδονικού τύπου τάφος ο οποίος έχει διακόσμηση με ψηφιδωτή αναπαράσταση στο δάπεδο.

Οι μακεδονικοί τάφοι ως τώρα ήταν διακοσμημένοι με ζωγραφιές και όχι με ψηφιδωτά αυτού του είδους

Το ψηφιδωτό με τον θεό Ερμή σε θέση ψυχοπομπού να προηγείται ενός άρματος που οδηγεί ένας γενειοφόρος άνδρας που είναι στεφανωμένος είναι μοναδικό για ταφικό μνημείο αυτού του είδους.

Δεν είναι μόνο η ποιότητα του ψηφιδωτού η ίδια του η ύπαρξη αλλάζει τα δεδομένα.

Σε συνδυασμό με τις Σφίγγες και τις Καρυάτιδες και όλον τον υπόλοιπο διάκοσμο η ύπαρξη του ψηφιδωτού στο δάπεδο στον χώρο πριν τη μαρμάρινη θύρα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το μνημείο ήταν φτιαγμένο για να εντυπωσιάζει και να συμβάλει στην υστεροφημία του νεκρού ή των νεκρών που φιλοξενούσε.

Ουσιαστικά ο αρχαίος κατασκευαστής έκανε ένα μνημείο με εντυπωσιακό περίβολο περιμέτρου σχεδόν μισού χιλιομέτρου, τοποθέτησε στην κορυφή του τύμβου ένα εντυπωσιακό λέοντα ενώ φρόντισε η είσοδος με βάθος περί τα 25 μέτρα να γίνει ακόμη πιο εντυπωσιακή και περίτεχνη.Είναι μια είσοδος απ' την οποία έλειπαν οι θύρες. Δεν υπήρχαν. 
Αυτό σε συνδυασμό με τις φθορές που φαίνεται ότι έγιναν στην αρχαιότητα δείχνει ότι ίσως δεν πρόκειται για απλό τάφο αλλά για μνημείο που κατασκευάστηκε ώστε να είναι επισκέψιμο.

Ήταν κατασκευασμένο ώστε ο επισκέπτης να φτάνει ως τη μαρμάρινη θύρα να μπορεί να εισέρχεται δηλαδή στο μνημείο ως τον προθάλαμο του τάφου και να μπορεί να τιμά τον νεκρό ή τους νεκρούς.

Μάλιστα κάποιοι αναπτύσσουν πλέον μια άλλη θεωρία που λέει ότι δεν πρόκειται για μνημείο ενός άνδρα, αλλά για άλλου είδους μνημείο.

Όπως και να 'χει όμως τα στοιχεία δείχνουν λεηλασία. Το γεγονός ότι το μνημείο ήταν επισκέψιμο φαίνεται ότι το έκανε και ευάλωτο στις επιθέσεις και έτσι αποφασίστηκε να κατασκευαστούν οι διαφραγματικοί τοίχοι πριν τις Σφίγγες και τις Κόρες και να γεμίσει ο χώρος με χώμα ώστε να αποτραπεί νέος βανδαλισμός.

Ως προς το ποιος είναι ο γενειοφόρος άνδρας το ερώτημα μένει ανοιχτό και οι αρχαιολόγοι ελπίζουν σε μια απάντηση μέσα από τα ευρήματα στη συνέχεια της ανασκαφής.

Ο άνδρας οδηγεί άρμα, δεν φέρει όμως όπλα, είναι στεφανωμένος, είναι δηλαδή νικητής...

Είναι λοιπόν ένας άνδρας που θα μπορούσε εκείνη την εποχή να συντηρήσει άρμα, εύπορος ή βασιλιάς, ίσως και επιφανής στρατιωτικός, ίσως πάλι νικητής των Ολυμπιακών αγώνων... Τα στοιχεία ταιριάζουν σε κάποια πρόσωπα της Μακεδονίας εκείνης της περιόδου... ωστόσο όλες οι θεωρίες μπορεί και να διαψευστούν.


Πηγή

Τέλη κυκλοφορίας 2015: Πληρώστε όσους μήνες θέλετε

Την προώθηση ενός νέου σχεδίου πληρωμής των τελών κυκλοφορίας σχεδιάζει το υπουργείο Οικονομικών, προσπαθώντας να ανακουφίσει τους ιδιοκτήτες αυτοκινήτων αλλά κυρίως να εισπράξει έστω και τμήμα των τελών κυκλοφορίας που ούτως ή άλλως δεν εισπράττει.

Σύμφωνα με το εν λόγω σχέδιο, προβλέπεται να δοθεί η δυνατότητα σε όσους το επιθυμούν να πληρώνουν τέλη κυκλοφορίας ανά έξι μήνες ή ανά τέσσερις μήνες.

Έτσι, αν κάποιος το επιθυμεί, θα μπορεί να πληρώνει μόνο κατά το 2ο εξάμηνο του έτους,περίοδος που περιλαμβάνει τις καλοκαιρινές διακοπές και τα Χριστούγεννα, πληρώνοντας τα μισά χρήματα.

Μάλιστα, οι εισηγητές της πρότασης αναφέρουν ότι σε όσους εξακολουθήσουν να πληρώνουν τα τέλη κυκλοφορίας σε ετήσια βάση,θα μπορεί να γίνεται και μια έκπτωση έτσι ώστε να υπάρχει κίνητρο καταβολής.

Αδερφοφάδες...

Την ώρα που το Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος ερευνά τον βίο και την πολιτεία του γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας-νέας Δημοκρατίας, ελέγχοντάς τον με τις κατηγορίες της υπεξαίρεσης και της κατ’ εξακολούθηση απάτης σε βάρος του Δημοσίου, της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες και της έκδοσης πλαστών και εικονικών τιμολογίων, την ίδια ακριβώς ώρα, αυτός ο αρχολίπαρος, αντί να πάει κάπου να κρύψει την ντροπή του, τολμάει, ο θρασύτατος, να φοράει την πιο πλουμιστή στολή γελωτοποιού που διαθέτει το βεστιάριο του (απο)κόμματός του και να περιδιαβαίνει στα πλατό της Τηλεδημοκρατίας μας, μιλώντας, ο ανεκδιήγητος, εκ μέρους της κοινωνίας μας: «Η κοινωνία δεν θέλει εκλογές, δεν θέλει αποσταθεροποίηση», δηλώνει. «Δεν μπορούμε να παίζουμε με τους θεσμούς» τολμάει και συνεχίζει, ανερυθρίαστα ο, περί ου ο λόγος, λιμοκοντόρος, προσθέτοντας με ύφος σαράντα αθώων καρδιναλίων, ο σπουδαρχίδης, ότι «δεν απασχολούν τους πολίτες ούτε οι κοκορομαχίες των πολιτικών στα τηλεοπτικά παράθυρα ούτε οι διαξιφισμοί μέσα στη Βουλή (σ.σ. οπερέτα), αλλά τους απασχολεί η λύση στα προβλήματα τους». 

Την ίδια ώρα, ένας άλλος, τρισχειρότερος παρατρεχάμενος, εκείνος που το όνομά του φιγουράρει από τα πρώτα μεταξύ των λαμογιότατων της περιβόητης λίστας Λαγκάρντ, επιβραβευμένος, φαίνεται, κι ετούτος για την μπόχα που αναδύεται από τη θλιβερή ύπαρξή του, ως εντεταλμένος σύμβουλος του παρανοϊκού που την χειρότερη ώρα, μας έλαχε να παριστάνει τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας, «διαπραγματεύεται» αυτές τις ώρες με την κ. Λαγκάρντ αυτοπροσώπως,  για λογαριασμό της Ελλάδας, προκειμένου να λυθούν τα προβλήματά μας!  

Να σου πω, λοιπόν, φίλη μου, ναι, σ’ εσένα απευθύνομαι, που μου έλεγες νωρίτερα ότι το ύφος μου είναι επιθετικό και ότι ο λόγος μου εμπαθής, εσένα έχω στο μυαλό μου, κοπανώντας το πληκτρολόγιό μου με εμπαθή μανία ετούτη την ώρα, επειδή ξέρω ότι σιχαίνεσαι κι εσύ τη βία όσο κι εγώ, και σου λέω:  Όσο όλοι εμείς, ως κοινωνία, στα πλαίσια της όποιας κακώς νοούμενης ευπρέπειάς μας, υποκρινόμαστε ότι ανεχόμαστε τέτοιας υποστάθμης υποκείμενα να μιλούν για λογαριασμό μας ή να διαπραγματεύονται για λογαριασμό μας, τόσο τα προβλήματα μας θα μένουν ανεπίλυτα και τόσο θα σωρεύεται η κοινωνική οργή κατά αυτών των χρυσοκάνθαρων ζωυφίων που φωλιάζουν κάτω από τα στρώματά μας, περιμένοντας να πέσουμε για ύπνο για να βγουν από τις τρύπες τους και να πιουν κι άλλο από το αίμα μας.

Και σου το λέω -και να μου το θυμηθείς- ότι όσο αφήνουμε αυτά τα εξωνημένα και βδελυρά υποκείμενα να μπαίνουν μέσα στα σπίτια μας, να τρυπώνουν στις ψυχές και στα μυαλά μας μέσα από τους δέκτες των τηλεοράσεων μας, τόσο θα φουσκώνει η οργή μας και τόσο οι γνωστικοί, όπως είσαι εσύ, φίλη μου, θα μουρμουρίζουμε τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη: «Η καρδιά του ανθρώπου είναι ένα κουβάρι κάμπιες - φύσηξε, Χριστέ μου, να γίνουν πεταλούδες!». 

Αλλά, το καταλαβαίνεις κι εσύ, που είσαι και ένθεη: ο Χριστός δε θέλει να ανακατευτεί σ’ αυτές τις βρομοδουλειές! 

Γι’ αυτό σου λέω φίλη μου, ας έχομε στο νου μας τους άλλους, τους απλούς ανθρώπους, που και σ’ αυτών τα μυαλά, λόγια του μεγάλου λογοτέχνη τριβελίζουν κι ας μη έχουν, ίσως, ιδέα ότι είναι κι αυτά δικά του λόγια: «Από τα καλά κερδεμένα παίρνει ο διάολος τα μισά - από τα κακά κερδεμένα, παίρνει και το νοικοκύρη.»

Τέτοιοι "νοικοκύρηδες" είναι κι ετούτοι οι καταχραστές των ελπίδων και των ονείρων μας, μαζί και του δημόσιου πλούτου μας! Τέτοιοι "νοικοκύρηδες", που έχουνε στα χέρια τους και στη δούλεψή τους, ανέκαθεν, το αίμα μας, τα δάκρυά μας, μαζί και το ελληνικό γκοβέρνο∙ και να μου το θυμηθείς, που στο λέω και στο ξαναλέω: το θράσος τους και οι νόμοι τους, που τους έχουν οι ίδιοι κόψει και τους έχουν ράψει στα μέτρα τους, δύσκολα θα τους γλυτώσουν ετούτη τη φορά, γιατί σώνονται τα ψέματα. 

Σώνονται τα ψέματα, έτσι που αβέρτα ξεπουλάνε και υποθηκεύουν οι αναίσχυντοι τα πατρογονικά μας, σαν να ήταν εκχωρημένα στα (απο)κόμματα τους, τιμάρια. 

Σώνονται τα ψέματα, έτσι που πεθαίνουν οι γριές και οι γέροι, επειδή δεν μπορούν πια ν' αντέξουν την πολυτέλεια ν’ αγοράζουν τα υπερτιμολογημένα φάρμακά τους. 

Σώνονται τα ψέματα, τώρα που μαραζώνουν οι νέοι μας στις ατέλειωτες λίστες του ταμείου ανεργίας και στις ουρές του γραφείου μετανάστευσης. 

Πλησιάζει η ώρα που θα τους πάρει και θα τους σηκώσει ο γέρος διάολος, φίλη μου∙ και δεν είναι αυτή η ώρα, ούτε για ευπρέπειες ούτε για ευγένειες!  

Αλίμονο και τρισαλίμονο σε όλους μας -κι όχι μόνο σ' αυτούς- όταν κι αν θα φτάσει -που θα φτάσει- αυτή η καταραμένη ώρα και η στιγμή που η οργή του κόσμου θα ξεχειλίσει -και πίστεψέ μας άμα θες: δεν είναι αυτή η στιγμή πολύ μακριά, ξέρεις, καλή μου. Τόσα άδικα χυμένα δάκρυα, τόσο άδικα χυμένο αίμα… Αδερφοφάδες είναι όλοι ετούτοι, αδερφοφάδες πάνε να καταντήσουν κι εμάς... 

Το κολάζ είναι από την ΟΚΤΑΝΑ

Πηγή

ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΚΟ ΡΚΚ ΞΑΝΑ ΣΕ ΘΕΣΗ ΜΑΧΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Όλα τα γεγονότα των τελευταίων ημερών δείχνουν πως η περίφημη «ειρηνική διαδικασία» που είχε αρχίσει τα τελευταία χρόνια ο Ερντογάν για την επίλυση του κουρδικού κατέρρευσε ολοσχερώς και οι Κούρδοι βρίσκονται ξανά με το δάχτυλο στην σκάνταλη προοιωνίζοντας ένα καινούργιο αιματηρό εσωτερικό πόλεμο που αυτή την φορά απειλεί να κλονίσει εκ θεμέλιων την ίδια την Τουρκία.

Η πολιορκία της κουρδικής πόλης του Κομπανί στην Συρία από τους φανατικούς Τζιχαντιστές, που έχουν στηριχτεί ανοιχτά από τον Ερντογάν, έδειξε για άλλη μια φορά την τουρκική υποκρισία που έχει εξοργίσει τους Κούρδους μέσα στην Τουρκία. Αυτό φάνηκε από το γεγονός ότι μέσα σε πέντε μέρες πάνω από σαράντα άνθρωποι έχασαν την ζωή τους σε αιματηρές διαδηλώσεις σε όλη την τουρκική επικράτεια ενώ τουλάχιστον τρεις τουρκικές σημαίες καήκαν δημόσια, ενδεικτικό της μεγάλης κουρδικής οργής προκαλώντας μεγάλη ταραχή στο τουρκικό κυβερνητικό στρατόπεδο.

Το ότι η γενικότερη κατάσταση έχει ξεφύγει πλέον από τα μέχρι τώρα πλαίσια που είχε καθορίσει η τουρκική κυβέρνηση, το φανερώνει και το δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, Taraf, στις 11 Οκτωβρίου. Το δημοσίευμα αναφέρεται σε δηλώσεις του γνωστού πολέμαρχου του ΡΚΚ, Τζεμίλ Μπαΐκ, με τον πολύ ενδεικτικό τίτλο, «Silahli birliklerimizi Türkiye’ ye geri gönderdik», «Δηλαδή στείλαμε πίσω στην Τουρκία τα ένοπλα τμήματα μας». Το δημοσίευμα επικαλείται εκπομπή της γερμανικής τηλεόρασης από το γερμανικό κανάλι ARD, όπου σε συνέντευξη που έδωσε στον Γερμανό ανταποκριτή του καναλιού, Reinhard Baumgarten, ο Κούρδος οπλαρχηγός και από τους αρχηγούς του ΡΚΚ, Τζεμίλ Μπαΐκ, ανέφερε με σαφήνεια ότι η απόφαση της τουρκικής βουλής να αφήνει το ελευθέρα τα τουρκικά στρατεύματα να επεμβαίνουν εκτός συνόρων στην Συρία καις το Ιράκ, (tezekere), όταν κρίνεται πως απειλούνται τα τουρκικά συμφέροντα, «σπάει» οριστικά τις μέχρι σήμερα συμφωνίες μεταξύ των Κουρδών και της Τουρκίας για εκεχειρία και είναι προάγγελος νέων πολεμικών συγκρούσεων μέσα στο τουρκικό έδαφος μεταξύ του ΡΚΚ και των τουρκικών στρατιωτικών τμημάτων.

Ο Τζεμίλ Μπαΐκ από το αρχηγείο του ΡΚΚ στην πόλη Kandil του βορείου Ιράκ, έστειλε ηχηρό μήνυμα στην Άγκυρα, δηλώνοντας πως η απόφαση της Τουρκία να αποκτήσει δικαιοδοσία εξωτερικής στρατιωτικής επέμβασης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από το ΡΚΚ και είναι αιτία επανέναρξης του ένοπλου αγώνα του ΡΚΚ. Όσον αφορά την αιματοχυσία του Κομπανί, ο Μπαΐκ επέρριψε εξ ολόκληρου την ευθύνη στην τουρκική κυβέρνηση που εξέθρεψε τα τελευταία χρόνια τους Τζιχαντιστές και κατηγόρησε ανοχτά την τουρκική υποκρισία που από την μια εμφανίζεται ότι πολεμά τους Τζιχαντιστές και από τη άλλη τους έχει ενισχύσει με όπλα και πολεμοφόδια ποντάροντας στην επικράτηση τους για να έχει ισχυρό λόγο στις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή. Η απόφαση της τουρκικής βουλή, όπως αναφέρει με ξεκάθαρο τρόπο ο Τζεμίλ Μπαΐκ, ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου κατά των Κούρδων μέσα στην Τουρκία.

Να θυμίσουμε ότι πριν από λίγες μέρες ο ίδιος ο Οτσαλάν είχε δηλώσει ότι το Κομπανί θα θάψει την ειρηνευτική διαδικασία επίλυσης του κουρδικού ζητήματος της Τουρκίας. Η κατάσταση αυτή και οι δηλώσεις του Μπαΐκ έχει μεγαλώσει το άγχος της Άγκυρας στην προοπτική να ξαναγυρίσει στην δεκαετία του ενενήντα όταν καθημερινά γίνονταν αιματηρές μάχες μεταξύ του τουρκικού στρατού και των Κουρδών ανταρτών.

Παρ’ όλα αυτά οι Τούρκοι δεν σταματούν τις προκλήσεις τους στο Αιγαίο και στην Κύπρο, γεγονός που δείχνει πόσο υπολογίζουν την ελληνική πλευρά ενώ την ίδια περίοδο έχουν τόσα μεγάλα προβλήματα στα ανατολικά σύνορα. Ας είναι καλά οι μνημονιακοί «σωτήρες» της Ελλάδας που αντί να εκμεταλλεύονται τις συγκυρίες που δεν είναι ευνοϊκές για την Τουρκία, έχουν κάνει την χώρα ξέφραγο αμπέλι των τουρκικών προκλήσεων.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Πηγή

15 πράγματα που δεν κάνουν οι ψυχικά ώριμοι άνθρωποι

Μπορεί να υπάρχουν πολλοί παράγοντες και σε πολλά επίπεδα οι οποίοι επηρεάζουν το κατά πόσον αισθανόμαστε επιτυχημένοι, πλήρεις και ευτυχείς, αλλά θεωρώ ότι ο σημαντικότερος από αυτούς είναι ο βαθμός της δικής μας συναισθηματικής ωρίμανσης. Η συναισθηματική ωριμότητα προσφέρει σταθερότητα, ψυχική δύναμη και αυτοπεποίθηση.

Τα συναισθήματά μας θεωρούνται μέρος του ψυχισμού μας, αλλά αυτό που τα ξεχωρίζει ποιοτικά είναι ότι έχουν άμεση επίδραση στη φυσική μας υπόσταση· επηρεάζουν τις λειτουργίες του σώματός μας και καθοδηγούν κάθε δράση μας. Χωρίς συναισθήματα δε θα είχαμε κίνητρο για να κάνουμε το οτιδήποτε. Κατά την αναλογία που δίνει ο Χόρχε Μπουκάι στο βιβλίο του «Φύλλα Πορείας: Ο δρόμος της Αυτοεξάρτησης», αν ο εαυτός μας ήταν μια άμαξα, τα συναισθήματα θα ήταν τα άλογα που την κινούν και το μυαλό μας ο αμαξάς που κρατάει τα γκέμια.

Κατά την οπτική γωνία του παρόντος άρθρου, οι συναισθηματικά ώριμοι άνθρωποι έχουν φτάσει σε μια εσωτερική ισορροπία, όπου ο αμαξάς και τα άλογα συνεργάζονται αρμονικά. Για κάποιους τυχερούς, η ισορροπία αυτή έρχεται με φυσικό, εξελικτικό τρόπο, καθώς μεγαλώνουν και ωριμάζουν μέσα σε ένα οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον που την υποστηρίζει. Σε άλλους, ακόμα πιο τυχερούς, έρχεται λίγο ως πολύ έμφυτη. Για τους περισσότερους από εμάς, είναι μια κατάκτηση που έρχεται μετά από συνεχή, συστηματική, επίπονη και ειλικρινή εσωτερική εργασία.

Τα γνωρίσματα της ψυχικής και συναισθηματικής ωριμότητας είναι πολλά, όπως πολλοί είναι και τρόποι με τους οποίους εκδηλώνεται – ίσως υπερβολικά πολλοί για να περιγραφούν. Σε αυτό το άρθρο, αντί να ακολουθήσουμε τη συνηθισμένη οδό, δηλαδή να παραθέσουμε ένα δείγμα των «θαυμαστών» πραγμάτων που κάνουν οι άνθρωποι που έχουν φτάσει σε υψηλό βαθμό ψυχικής και συναισθηματικής ωριμότητας, θα κάνουμε κάτι που ίσως είναι χρησιμότερο· κάτι που δείχνει ποια όρια μπαίνουν χάρη στην ωριμότητα και γιατί, τόσο προς τους εαυτούς μας, όσο και προς τους άλλους.

Ας δούμε λοιπόν 15 πράγματα που  δεν κάνουν οι ψυχικά και συναισθηματικά ώριμοι άνθρωποι.

Δεν αποζητούν την αποδοχή των άλλων

Η ανάγκη να αποσπάσουμε την προσοχή και κερδίσουμε την αποδοχή των άλλων είναι απευθείας συνδεδεμένη με το συναισθηματικό μας κόσμο. Κάποιοι από εκείνους που έχουν την ανάγκη να γίνονται αποδεκτοί από τους άλλους, αισθάνονται ότι έχουν αξία μόνο όταν παίρνουν την επιβεβαίωση από κάποιον τρίτο, ότι αυτός τους έχει ανάγκη, ότι του είναι χρήσιμοι. Είναι λες και οι άνθρωποι αυτοί αμφιβάλλουν για την αξία τους ή ότι έχουν πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση. Το να αμφιβάλλει κανείς για την αξία του είναι μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία: αν ούτε καν εσύ δεν είσαι σίγουρος για την αξία σου, κανείς δεν θα πιστέψει ποτέ ότι αξίζεις.

Η αναζήτηση της αποδοχής των άλλων κρύβει μεγάλες παγίδες. Η μεγαλύτερη, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι με τον τρόπο αυτό υπάρχει ο κίνδυνος οι συγκεκριμένοι άνθρωποι στην πραγματικότητα να χαραμίζουν τη δική τους ζωή, ζώντας τη φαντασιακή ζωή κάποιου άλλου, δηλαδή εκπληρώνοντας τις προσδοκίες κάποιου άλλου. Πολλές φορές αυτό έχει ρίζες στην παιδική ηλικία, όταν οι γονείς προβάλλουν πάνω στο παιδί τις δικές τους προσδοκίες, αντί να του δίνουν αγάπη για αυτό που είναι, όπως είναι, άνευ όρων. Βλέποντας το παιδί την αναγνώριση και την αποδοχή μόνο όταν συμμορφώνεται με την εκπλήρωση των (εκφρασμένων ή υπονοούμενων) προσδοκιών των γονιών του, αναπτύσσει τη συμπεριφορά της αποζήτησης αυτής της αναγνώρισης, μπερδεύοντας την επιδοκιμασία (που εκδηλώνουν οι γονείς λόγω της ικανοποίησης των δικών τους επιθυμιών) με την αγάπη (που έχουν ανάγκη και αποζητούν τα παιδιά). Αυτή η αποζήτηση όμως ποτέ δε φτάνει σε ολοκλήρωση, καθώς, όση αποδοχή και να κερδίσουν στη ζωή τους (πχ μέσω της επαγγελματικής επιτυχίας), πάντα θα τους λείπει το αρχικό ζητούμενο: η αγάπη.

Δεν επιτρέπουν σε άλλους να τους ρίχνουν

Ο υγιής ψυχισμός απαιτεί συναισθηματική ανθεκτικότητα. Ο κόσμος είναι γεμάτος ανθρώπους με συμπλέγματα, απωθημένα και κακίες, που δε θέλουν να βλέπουν άλλους ανθρώπους να προοδεύουν και να προχωράνε στη ζωή τους. Μέσα σε κάθε περίσταση της ζωής σας, μπορεί να υπάρχει κάποιος που σας φθονεί. Η ατυχής αλήθεια είναι ότι, πολύ συχνά, οι άνθρωποι που μας κρατάνε πίσω είναι εκείνοι που βρίσκονται περισσότερο κοντά μας. Το να απαλλαγούμε από αυτούς τους ανθρώπους είναι τις πιο πολλές φορές η καλύτερη λύση, αλλά ταυτόχρονα είναι και η πιο δύσκολη. Αν μπορέσετε να απομακρύνετε διακριτικά αυτούς τους ανθρώπους από κοντά σας, θα έχετε κάνει ένα μεγάλο βήμα για να καθαρίσετε τη ζωή σας από συναισθηματικά φορτία που σας κρατάνε καθηλωμένους.

Δεν κρατούν μνησικακία

Αν κρατάτε μέσα σας απωθημένο θυμό, πικρία ή κακία για κάτι που σας έχουν κάνει, τότε ήδη ασχολείστε περισσότερο απ’ ό,τι χρειάζεται με κάποια κατάσταση. Εάν κάποιος ζητήσει ειλικρινά συγγνώμη, συγχωρέστε τον και προχωρήστε. Εάν δε ζητήσει συγγνώμη, τότε διακόψτε σχέσεις μαζί του, αποκόψτε τον εαυτό σας από εκείνον και προχωρήστε· μόνο μην αφήσετε τα όποια σκοτεινά συναισθήματα να παραμείνουν μέσα σας. Η μνησικακία (ανάμνηση του κακού), το να κουβαλάτε στις συναισθηματικές αποσκευές σας θυμό ή πικρία για την κακία που αισθάνεστε ότι σας έχουν κάνει, καταναλώνει πάρα πολλή ψυχική ενέργεια, σας κάνει δυστυχείς και βλάπτει την υγεία σας (διαβάστε εδώ για παράδειγμα). Όπως είπε κάποιος κάποτε, η μνησικακία είναι σαν να παίρνω εγώ το δηλητήριο και να περιμένω ότι θα πεθάνει ο άλλος.

Δε σταματούν να κάνουν αυτό που τους αρέσει

Οι συναισθηματικά ώριμοι άνθρωποι κάνουν ό,τι κάνουν επειδή το αγαπούν και δεν το αλλάζουν και δεν το σταματούν για κανέναν τρίτο που μπορεί να έχει τις δικές του προτιμήσεις ή σκοπιμότητες.

Δε σταματούν να πιστεύουν στον εαυτό τους

Εκείνοι που αγαπούν τον εαυτό τους και κατανοούν τον εαυτό τους — εκείνοι που δε φοβούνται να είναι υπερήφανοι για τους εαυτούς τους — δεν αμφιβάλουν ποτέ για την αξία τους. Ξέρουν ακριβώς πόσο αξίζουν και φέρονται αναλόγως· ούτε υπερεκτιμούν, ούτε υποτιμούν τους εαυτούς τους.

Δε φέρονται επιθετικά προς στους άλλους

Οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν κακοί. «Γιατί όμως να συμβαίνει αυτό;» μπορεί να αναρωτηθεί κανείς. Η επιθετική ή καταπιεστική συμπεριφορά προς τους άλλους έχει νόημα και μπορεί να χρησιμεύει μόνο σαν τρόπος επιβολής. Αν προσπαθείς να επιβληθείς σε άλλους ή να τους μειώσεις, ας ελπίσουμε ότι το κάνεις στα πλαίσια των επαγγελματικών σου υποχρεώσεων (πχ σε διαπραγματεύσεις)· αν όμως είναι η γενικότερη στάση ζωής σου να φέρεσαι σαν μ@λ@κας, τότε αυτό είναι σαφής ένδειξη προσπάθειας υπερκάλυψης της πολύ χαμηλής αυτοεκτίμησης που κατά βάθος σε βασανίζει. Μήπως οδηγείς και μεγάλο, ακριβό αυτοκίνητο; Έχω ακούσει ότι υπάρχουν ειδικά χάπια για την περίπτωσή σου.

Δεν αφήνουν τον καθένα να μπαίνει μέσα στη ζωή τους

Οι συναισθηματικά ώριμοι άνθρωποι έχουν συναισθηματική σταθερότητα για ένα λόγο: Δεν αφήνουν τον εαυτό τους να εκτεθεί στην επίδραση ανθρώπων που δεν έχουν διαλέξει οι ίδιοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο ζουν τη ζωή τους χαοτικά, χωρίς κατεύθυνση και χωρίς προσανατολισμό (στην καλύτερη περίπτωση) ή ακόμα με τάσεις αυτοκαταστροφής (στη χειρότερη) – και πολύ ευχαρίστως θα έπαιρναν κι εσάς μαζί, για παρέα.

Δε φοβούνται να αγαπήσουν πραγματικά

Εάν φοβάσαι να αγαπήσεις, τότε μάλλον δεν έχεις αρκετή εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Ίσως να πιστεύεις ότι δεν είσαι αρκετά καλός ή αξιόλογος για τους άλλους για να διατηρήσεις μακροχρόνια σχέση. Ίσως δεν μπορείς να διακρίνεις τι θα δουν οι άλλοι σ’ εσένα για να θέλουν να είναι μαζί σου. Ίσως πιστεύεις πως ό,τι και να δοκιμάσεις θα είναι καταδικασμένο έτσι κι αλλιώς να αποτύχει και δε θες να μείνεις πάλι μόνος και πληγωμένος.

Προσπάθησε να το δεις από την αντίθετη πλευρά. Κατά βάθος είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος και αυτό θα το αισθανθεί οποιοσδήποτε σε γνωρίσει καλύτερα. Ακόμα και αν κάτι δεν προχωρήσει, δε σημαίνει ότι θα φταις εσύ. Σε μια σχέση υπάρχουν πάντα δύο. Αν όλα πάνε καλά, θα είναι χάρη και στους δύο. Αν όχι, η ευθύνη θα είναι και των δύο από κοινού. Εκτός βέβαια, αν είσαι ένας κακός και απαίσιος χαρακτήρας! Τότε ναι, φταις εσύ.

Δε μένουν στο κρεβάτι, τρέμοντας τη μέρα μπροστά τους

Η καλύτερη στιγμή της ημέρας θα έπρεπε να είναι η στιγμή που ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι είσαι για άλλη μια μέρα ζωντανός, ότι έχεις την ευκαιρία να δημιουργήσεις, να καταφέρεις πράγματα, να κάνεις τη ζωή σου καλύτερη! Πολύ συχνά, δυστυχώς, παίρνουμε την ύπαρξή μας σαν αιωνίως δεδομένη.

Δε φοβούνται την ηρεμία

Οι ψυχικά ώριμοι άνθρωποι δεν αισθάνονται την ανάγκη για συνεχή δράση, ούτε έχουν την ανάγκη συνεχούς εύρεσης νέων ερεθισμάτων. Δεν έχουν την ανάγκη να γεμίζουν με δραστηριότητες το χρόνο τους και να είναι συνέχεια στο πόδι, προκειμένου να αποφεύγουν έτσι να αντιμετωπίσουν τους δαίμονές τους ή για να αποδείξουν στους άλλους ή στον εαυτό τους την αξία τους. Εκτιμούν τις στιγμές γαλήνης και ανάπαυλας, καθώς τους υπενθυμίζουν το πώς είναι απλά να υπάρχεις και να αναπνέεις. Με αυτό δεν εννοούμε ότι αποφεύγουν την ένταση, αλλά μόνο ότι δεν τους καίει κάποια ιδιαίτερη ανάγκη συνεχούς εγρήγορσης και δράσης, δεν είναι παθολογικά εξαρτημένοι από αυτήν. Αντιθέτως, πολύ ευχαρίστως και χωρίς τύψεις ή ανασφάλειες θα πήγαιναν με την πρώτη ευκαιρία για έναν ήσυχο περίπατο ή θα καθόντουσαν για λίγο σε ένα παγκάκι να παρατηρήσουν και να νιώσουν με όλες τις αισθήσεις τους το περιβάλλον.

Δεν κάνουν πράγματα που δε θέλουν να κάνουν

Όλοι κάποιες στιγμές χρειάζεται να κάνουμε πράγματα που είτε δε μας τρελαίνουν ή δε μας αρέσουν, αλλά ποτέ δεν θα έπρεπε να κάνουμε πράγματα που δε θέλουμε να κάνουμε. Οι ψυχικά ώριμοι άνθρωποι το καταλαβαίνουν αυτό και έχουν πάντα μέσα στο μυαλό τους τα πράγματα που αγαπούν, κάτι το οποίο σαν στάση ζωής τους βοηθά και στο να βρίσκουν τρόπους για να φτάσουν εκεί. Μπορεί να μην απολαμβάνουν κάθε δευτερόλεπτο καθενός πράγματος που κάνουν, όμως έχουν ένα σκοπό και κάθε τι που κάνουν τους φέρνει πιο κοντά σε αυτό που αγαπούν.

Δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πουν «όχι»

Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία· αν δεν μπορείς να πεις «όχι», είσαι υποψήφιο θύμα εκμετάλλευσης. Οι άλλοι θα σε έχουν για χαλάκι της εξώπορτας και κανείς δε θα ζητάει τη γνώμη σου – ούτε θα τη λαμβάνουν σοβαρά υπόψη όταν τη δίνεις από μόνος σου. Το να λες «όχι» υπενθυμίζει στους άλλους ότι είσαι ανεξάρτητος, ότι έχεις όρια και ότι δεν μπορούν να σε ελέγξουν στα πάντα.

Δεν «αμελούν» να δίνουν ένα χέρι βοήθειας

Η δικαιολογία «δεν μπορώ» δε στέκει, όταν έχουμε να κάνουμε με τη συμπόνια και τη συμπαράσταση. Μερικές φορές δε χρειάζεται να έχουμε χρήματα για να βοηθήσουμε κάποιον· λίγος από τον χρόνο μας, η συμπάθειά μας και η προσοχή μας μπορεί να είναι αρκετά. Κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν να παραβλέπουν τα πράγματα που μας συνδέουν με τους άλλους. Οι ψυχικά ώριμοι άνθρωποι εκτιμούν τη Ζωή σε όλες της τις μορφές, εκφάνσεις και εκδηλώσεις και είναι περισσότερο πρόθυμοι να βοηθήσουν άλλους που βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση.

Δεν αισθάνονται την ανάγκη να «ταιριάξουν»

Όσο πιο ώριμος είναι κάποιος ψυχικά, τόσο λιγότερο αισθάνεται την ανάγκη να ταιριάξει με άλλους ανθρώπους, ομάδες ή καταστάσεις και τόσο περισσότερο ανεξάρτητος γίνεται. Ή, για να χρησιμοποιήσουμε τη φράση του Χόρχε Μπουκάι, τόσο περισσότερο «αυτοεξαρτώμενος» γίνεται, με την έννοια ότι εξαρτάται όλο και περισσότερο από τον ίδιο τον εαυτό του και δεν εξαρτάται από το με ποιον είναι.

Το πρώτο στάδιο της διαδρομής που ακολουθεί η σκέψη και τα συναισθήματα των ώριμων ψυχικά ανθρώπων ξεκινάει από τη συνεχή, επίμονη (και επίπονη μερικές φορές, λόγω ξεβολέματος ή απομυθοποίησης καταστάσεων και προσώπων), προσπάθεια αυτογνωσίας, το «γνώθι σ’ αυτόν» του Σωκράτη, δηλαδή από το «ποιος είμαι». Από το ποιος είμαι, με ειλικρίνεια και υπευθυνότητα προκύπτει το δεύτερο στάδιο του σκεπτικού μας, το «τι (θα έπρεπε να) κάνω». Αυτό που θα αναφέρω είναι υπεραπλούστευση, αλλά το χρησιμοποιώ για παράδειγμα: ο ζωγράφος ζωγραφίζει, ο συγγραφέας γράφει, ο αθλητής αθλείται, ο λεμονοστύφτης στύβει λεμόνια. Αυτό εφαρμόζεται αντίστοιχα σε όλες τις εκδηλώσεις του ανθρώπου, από τις προσωπικές, μέχρι τις σεξουαλικές, τις επαγγελματικές, τις κοινωνικές, τα χόμπι κτλ. Το τι κάνω, με τη σειρά του, μέρα με τη μέρα χτίζει το τρίτο στάδιο και με οδηγεί από μόνο του στο «πού πάω». Στη συνέχεια, πάνω στη διαδρομή που χαράσσεται με βάση το πού πάω, έρχομαι σε επαφή με συνοδοιπόρους των οποίων αυτό το κομμάτι της διαδρομής τους συμπίπτει με τη δική μου (πρόσκαιρα ή μακροχρόνια) και με τους οποίους μπορώ (ή και όχι, ό,τι διαλέξω) να αναπτύξω σχέσεις, οπότε προκύπτει το τέταρτο και τελευταίο βήμα, το «με ποιον είμαι» που λέγαμε στην αρχή.

Οι ώριμοι και έμπειροι συναισθηματικά άνθρωποι γνωρίζουν τη σειρά των βημάτων και επανεξετάζουν τον εαυτό τους συνεχώς. Η σειρά πρέπει να είναι πάντα από τα προηγούμενα προς τα επόμενα, όχι αντίστροφα. Το κάθε ένα επόμενο στάδιο (θα έπρεπε να) είναι αποτέλεσμα όλων των προηγούμενων σταδίων. Για παράδειγμα, το τι κάνω δεν (θα έπρεπε να) καθορίζει το ποιος είμαι –  το ποιος είμαι (πρέπει να) καθορίζει το τι κάνω· το με ποιον είμαι δεν (θα έπρεπε να) καθορίζει το προς τα πού πάω –  το προς τα πού πάω (πρέπει να) καθορίζει με ποιον θα είμαι.

Το θέμα αυτό συσχετίζεται άμεσα με το περιεχόμενο που δίνουμε στην έννοια «ελευθερία», καθώς και τις συνέπειες της ελευθερίας. Η ελευθερία μάς ολοκληρώνει οντολογικά ως ανθρώπους, αλλά ταυτόχρονα μάς φορτώνει με ευθύνες και υπευθυνότητες, γι’ αυτό οι περισσότεροι επιθυμούν ολόθερμα να πιστεύουν ότι δεν είναι ελεύθεροι· αλλιώς δεν θα είχαν κανένα άλλοθι για το ότι δεν αναλαμβάνουν δράση για να αλλάξουν την κατάστασή τους (αναλαμβάνοντας και την ευθύνη για τα αποτελέσματα των δράσεών τους). Από την άλλη, αν παραδέχονταν ότι ήταν ελεύθεροι, δεν θα είχαν κανέναν άλλον να του φορτώσουν (μεταβιβάσουν) τις δικές τους ευθύνες για το τι κάνουν τώρα, πού πάνε τώρα και με ποιον είναι τώρα.

Εκεί όμως θα πάμε σε επόμενο άρθρο, το οποίο θα ασχοληθεί ειδικά με το αντικείμενο της ελευθερίας. Όσον αφορά το παρόν άρθρο, κάντε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς και συγκρίνετε με αυτό που συμβαίνει στη ζωή σας. Τι άποψη έχετε; Συμφωνείτε ή διαφωνείτε;

Δεν ξεχνούν ότι η «ευτυχία» είναι «στάση ζωής»

Τελευταίο και ίσως σημαντικότερο, οι ψυχικά ώριμοι και ψαγμένοι άνθρωποι κατανοούν την ανθρώπινη φύση και κατάσταση. Καταλαβαίνουν το ρόλο που παίζει ο εγκέφαλός μας και τη δύναμη που έχει η ίδια η δική μας αντίληψη των πραγμάτων πάνω στο σώμα και το νου μας, και από βιολογικής και από ψυχολογικής πλευράς. Κατανοούν ότι τα συναισθήματα είναι αντιδράσεις· αντιδράσεις όχι απέναντι στα γεγονότα αυτά καθαυτά, αλλά αντιδράσεις στη δική μας αντίληψη των γεγονότων. Με άλλα λόγια, οι αντιδράσεις μας δεν αντανακλούν την πραγματικότητα· αντανακλούν την ερμηνεία που εμείς οι ίδιοι δίνουμε στην πραγματικότητα (φυσική, κοινωνική ή όποια άλλη). Χαρακτηριστικές περιπτώσεις, σε ό,τι αφορά την «φυσική πραγματικότητα», είναι εκείνες που θίγονται στο άρθρο μας «Φυσικές αισθήσεις – Ο θόρυβος ενός δέντρου που πέφτει».

Αν κάποιος το κατανοήσει αυτό βαθιά, θα είναι σε θέση να διαχειριστεί πολύ καλύτερα τα συναισθήματά του και, αλλάζοντας τη στάση του, να αλλάξει την κατάστασή του και, σε τελική ανάλυση, την ευχαρίστηση που παίρνει από τη ζωή του.

Πηγή

http://laspas.gr/

Μην ζητάτε από τους φτωχούς να θυσιαστούν για την κλιματική αλλαγή

 

Ένας άντρας προσπαθεί να φτάσει στο σπίτι του περνώντας μέσα από ένα πλημμυρισμένο χωράφι στην περιοχή Mikocheni του Dar es Salaam, Τανζανία, στις 12 Απριλίου 

Του Charles Kenny 

Την περασμένη εβδομάδα, διέρρευσε στον Τύπο ένα σχέδιο της πιο πρόσφατης έκθεσης της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC) με θέμα τις πιθανές επιπτώσεις της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη. Τα συμπεράσματα είναι ιδιαίτερα δυσοίωνα, κυρίως για τις φτωχότερες χώρες, που θα πρέπει για άλλη μια φορά να θυσιαστούν για να σώσουν τον πλανήτη.

Σύμφωνα με τα όσα διέρρευσαν, η επιτροπή προτίθεται να αναφέρει ότι ο κόσμος μπορεί σύντομα να προσεγγίσει μια θερμοκρασία όπου το στρώμα πάγου της Γροιλανδίας θα αρχίσει να τήκεται αμετάκλητα. Σε μερικούς αιώνες, το γεγονός αυτό μπορεί να αυξήσει το επίπεδο της στάθμης της θάλασσας έως και 7 μέτρα. Η κυβέρνηση Ομπάμα, εν τω μεταξύ, αποκάλυψε ότι αναζητά να συνάψει μια ισχυρή συμφωνία για τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα κατά τη σύνοδο κορυφής για το κλίμα των Ηνωμένων Εθνών που θα διεξαχθεί του χρόνου  -την ισχυρότερη που μπορεί να πετύχει χωρίς να χρειάζεται τη συγκατάθεση της αμερικανικής Γερουσίας.

Η είδηση για την πίεση που ασκεί ο Obama προς την κατεύθυνση μιας πιο επιθετικής δράσης σε παγκόσμιο επίπεδο θα πρέπει να ακούγεται ιδιαίτερα ευχάριστα στα αυτιά των πιο φτωχών χωρών, δεδομένου ότι ο αναπτυσσόμενος κόσμος είναι αυτός που θα πληγεί περισσότερο από την κλιματική αλλαγή. Ωστόσο, οι αναπτυσσόμενες χώρες χρειάζονται περισσότερη οικονομική ανάπτυξη και περισσότερη ενέργεια σήμερα – και τίποτα δεν πρέπει να σταθεί εμπόδιο στο δρόμο της προόδου. Αν και θα ήταν όμορφο να πιστεύουμε ότι κανείς δεν ανταλλάσσει τη βιωσιμότητα με την ανάπτυξη, ωστόσο αυτό είναι αναμφισβήτητα μια πραγματικότητα. Και τη βιωσιμότητα του αύριο δεν θα πρέπει να την επωμίζονται οι φτωχότερες χώρες σήμερα.

Υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη, κατανοητή επιθυμία να προσποιούμαστε ότι οι φτωχές χώρες δεν χρειάζεται να ρυπάνουν προκειμένου να αναπτυχθούν -ότι, για παράδειγμα, μπορούν να ξεφύγουν από τη φτώχεια τους χωρίς αυξήσουν τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Μια σειρά από «Στόχους Αειφόρου Ανάπτυξης» που βρίσκονται στο στάδιο των διαπραγματεύσεων πριν την υπογραφή κατά τη συνάντηση των ηγετών του κόσμου στον ΟΗΕ το 2015 θα μιλά σχεδόν σίγουρα για τον περιορισμό της κλιματικής αλλαγής, τη διατήρηση της βιοποικιλότητας και την προστασία των δασών και των ωκεανών, παράλληλα με τη μείωση της φτώχειας και τη βελτίωση της παγκόσμιας υγείας. Το πιο πιθανό είναι ότι θα λέει ελάχιστα ή τίποτα για τους συμβιβασμούς που γίνονται σε σχέση με τους στόχους αυτούς και αντ’ αυτού θα λέει ότι είναι όλοι εξίσου σημαντικοί πυλώνες στήριξης του ίδιου ευρύτερου προγράμματος. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια – ή, τουλάχιστον, δεν είναι αλήθεια ακόμα.

Πάρτε για παράδειγμα τη χρήση της ενέργειας: οι παγκόσμιες εκπομπές αερίων που εντείνουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου στην πραγματικότητα αυξήθηκαν ταχύτερα μεταξύ των ετών 2000-2010 από ό,τι τα προηγούμενα 30 χρόνια, σύμφωνα με το έγγραφο της IPCC που διέρρευσε. Αυτό δεν οφείλεται στις πλούσιες χώρες, οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, μεταξύ άλλων, έχουν πετύχει μείωση των εκπομπών κατά την τελευταία δεκαετία. Αντ ΄αυτού, οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα έχουν αυξηθεί, επειδή οι αναπτυσσόμενες χώρες αναπτύσσονται με ταχείς ρυθμούς, και ως αποτέλεσμα έχει αυξηθεί η κατανάλωση ενέργειας. Η αυξημένη χρήση ενέργειας παραμένει στο επίκεντρο της ανάπτυξης στις χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος. Και η πιο φθηνή, πιο αξιόπιστη μορφή ενέργειας παραμένουν τα ορυκτά καύσιμα.

Η κλιματική αλλαγή δεν είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει ο αναπτυσσόμενος κόσμος σήμερα. Η έκθεση της IPCC διατυπώνει μία μη ολοκληρωμένη εκτίμηση ότι το κόστος της αύξησης της θερμοκρασίας κατά 2,5C πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα μπορεί να αγγίξει το 2% του παγκόσμιου εισοδήματος. Το μεγαλύτερο από το βάρος αυτό θα πέσει στους ώμους του αναπτυσσόμενου κόσμου. Και καθώς η θερμοκρασία του πλανήτη θα ανεβαίνει πάνω από 2,5C, το κόστος θα αυξάνεται εκθετικά. Αλλά αξίζει τον κόπο να συγκρίνει κανείς το δυνητικό κόστος της κλιματικής αλλαγής για τον επόμενο αιώνα, με τους ρυθμούς ανάπτυξης τις επόμενες δύο δεκαετίες που απαιτείται για την εξάλειψη της απόλυτης φτώχιας στις λιγότερο προνομιούχες χώρες. Για πλησιάσουμε στην εξάλειψη της φτώχιας του 1,25 δολαρίων την ημέρα έως το 2030, οι αναπτυσσόμενες χώρες στις οποίες ζουν οι φτωχότεροι άνθρωποι στον κόσμο θα πρέπει να αναπτύσσονται κατά περίπου 4,5% κάθε έτος  από το 2012 ως το 2030.

Για να πλησιάσουν οπουδήποτε κοντά στην ποιότητα της ζωής στις ΗΠΑ, τα εισοδήματα και η κατανάλωση ενέργειας στις φτωχότερες χώρες πρέπει να αυξηθούν κατά τάξεις μεγέθους. Σκεφτείτε ότι το μέσο εισόδημα σε μια χώρα όπως η Τανζανία αντιστοιχεί στο 3% του μέσου όρου των εισοδημάτων στις ΗΠΑ (με βάση την αγοραστική δύναμη). Έστω κι διπλασιαζόταν το εισόδημα της Τανζανίας, η χώρα θα εξακολουθούσε να είναι απελπιστικά φτωχή. Η κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος ανά άτομο στις χώρες της Ανατολικής Αφρικής είναι 92 κιλοβατώρες ετησίως. Οι Αμερικανοί καίνε ίση ποσότητα σε δυόμισι ημέρες.

Η ίδια λογική ισχύει και για την Κίνα, που ευθύνεται για τη μεγαλύτερη ποσότητα εκπομπής αερίων στον κόσμο. Το 2007, περισσότερο από το ένα τέταρτο του πληθυσμού της χώρας εξακολουθούσε να ζει με λιγότερο από 2 δολάρια την ημέρα, που είναι περίπου το ένα έβδομο από το όριο της φτώχειας στις ΗΠΑ. Η Κίνα πρέπει να δει πολύ περισσότερη οικονομική ανάπτυξη και παραγωγή ενέργειας, αν θέλει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της να αγγίξει τα επίπεδα κατανάλωσης που εξακολουθούν, ωστόσο, να θεωρούνται ως επίπεδα ανέχειας στις ΗΠΑ.

Παρ ΄όλα αυτά, υπάρχουν πράγματα που οι φτωχότερες χώρες θα μπορούσαν και πρέπει να κάνουν σήμερα τα οποία θα ήταν τόσο προς το άμεσο συμφέρον τους αλλά, επίσης, θα μπορούσαν να βοηθήσουν και το περιβάλλον. Ένα παράδειγμα: Οι επιδοτήσεις καυσίμων στις αναπτυσσόμενες χώρες εξακολουθούν να ανέρχονται σε περίπου 1 τρισεκατομμύριο δολάρια, σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Το 2010, το Ιράν μείωσε τις μαζικές επιδοτήσεις ορυκτών καυσίμων και διοχέτευσε το ποσό που εξοικονόμησε στο 80% του πληθυσμού. Για τους φτωχούς ανθρώπους, οι μεταφορές κόστιζαν περισσότερο από το ήμισυ του εισοδήματός τους. Αυτό και μόνο το μέτρο οδήγησε σε μείωση των εκπομπών άνθρακα, σε αύξηση της οικονομικής αποδοτικότητας και μείωση της ανισότητας, όλα την ίδια στιγμή.

Και παραμένει αναμφισβήτητα αληθές ότι, αν θέλουμε να αποφύγουμε τον κλιματικό Αρμαγεδδώνα, οι φτωχές χώρες θα πρέπει να γίνουν πλούσιες, χρησιμοποιώντας πολύ λιγότερο άνθρακα από όσο έκαναν χρήση κάποτε οι χώρες που σήμερα είναι πλούσιες. Αλλά πριν οι πλούσιες χώρες ζητήσουν από τους πιο φτωχούς ανθρώπους του κόσμου να στραφούν προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, θα πρέπει να βεβαιωθούν ότι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι η φθηνότερη μορφή ενέργειας που μπορούν να έχουν πρόσβαση οι φτωχοί άνθρωποι.

Οι πλούσιες χώρες πρέπει να παρέχουν στήριξη για την ανάπτυξη σύγχρονων υποδομών παραγωγής ενέργειας, την έρευνα και την ανάπτυξη φθηνότερων μεθόδων παραγωγής (και, αν είναι απαραίτητο, αποθήκευσης) ανανεώσιμης ενέργειας και, ως έσχατο μέσο, την παροχή επιδοτήσεων για ηλιακή, αιολική, υδροηλεκτρική, πυρηνική ή άλλη μορφή παραγωγής ανανεώσιμης ηλεκτρικής ενέργειας στις φτωχές χώρες. Μέχρι στιγμής, οι πλούσιες χώρες έχουν σε μεγάλο βαθμό αποτύχει σε αυτό το μέτωπο, παρέχοντας μόλις ένα 0,2% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος των αναπτυσσόμενων χωρών σε χρηματοδότηση κάθε χρόνο για τον περιορισμό της κλιματικής αλλαγής και προσαρμογή, το οποίο προέρχεται ως επί τω πλείστω από τις υφιστάμενες ενισχύσεις και τους προϋπολογισμούς αναπτυξιακής χρηματοδότησης.

Αποτελεί λογική ανησυχία των αναπτυσσόμενων χωρών ότι τα κονδύλια στήριξης που χρησιμοποιούνταν ως τώρα για τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης, της υγείας και της εκπαίδευσης θα αναδρομολογούνται από εδώ και στο εξής για την ενίσχυση της αναπροσαρμογής των υποδομών και τον περιορισμό της κλιματικής αλλαγής, ακόμη και αν αυτές οι χώρες θα προτιμούσαν τα χρήματα αυτά να δοθούν σε άλλους σκοπούς. Ένας φόρος επί των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου στον πλούσιο κόσμο θα μπορούσε να είναι μια κατάλληλη πηγή εσόδων για την παροχή πρόσθετων επενδύσεων για την έρευνα σχετικά με τη μείωση του κόστους και την αύξηση της αξιοπιστίας των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ή τη χρηματοδότηση μέτρων κατά της κλιματικής αλλαγής στον φτωχό κόσμο.

Όμως, ανεξάρτητα από το πώς οι πλούσιες χώρες επιλέγουν να αυξήσουν την επιπλέον χρηματοδότηση, ένα πράγμα είναι σαφές: Οι άνθρωποι που καταναλώνουν λιγότερη ηλεκτρική ενέργεια από ό,τι το μέσο αμερικανικό ψυγείο, που έχουν εισοδήματα το ένα πεντηκοστό αυτών των ΗΠΑ και που πεθαίνουν από ασθένειες που μπορούν να θεραπευτούν με αντιβιοτικά που κοστίζουν μόνο μερικά σεντς δεν θα πρέπει να κληθούν να θυσιαστούν ακόμα περισσότερο σήμερα για χάρη του αύριο. Θυσιάζονται ήδη αρκετά.

Ο Kenny είναι συνεργάτης του Κέντρου για την Παγκόσμια Ανάπτυξη και συγγραφέας του βιλίου The Upside of Down: Why the Rise of the RestisGreat for the West.



Πηγή

Πώς είναι Μάκη μου να κάνεις μια ζωή στην οποία ντρέπεσαι για τον ακροδεξιό που είσαι;

Ο πιο επικίνδυνος εχθρός τής υποκρισίας είναι η γερή μνήμη. Αν κατάφερνε ποτέ να ξεμπέρδευε με αυτή, οι υποκριτές σε αυτόν τον κόσμο θα ήταν απείρως περισσότεροι. Οχι πως τώρα, δηλαδή, είναι λίγοι, όπως μαρτυρά και το παράδειγμα του Μ. Βορίδη. Ημουν πρωτοετής φοιτητής στην Αθήνα το 1997 και θυμάμαι πολύ καλά τις συγκεντρώσεις με την παρουσία μερικών νοματαίων και τα φέιγ βολάν του προέδρου τότε του Ελληνικού Μετώπου, το πρόγραμμα του οποίου δεν διέφερε και πολύ από το εθνικιστικό και μισαλλόδοξο της Χρυσής Αυγής και του Εθνικού Μετώπου του Ζ.Μ. Λε Πεν. Θα μου πείτε πως όλοι στα νιάτα μας έχουμε κάνει τις βλακείες μας και είναι άδικο να στιγματιζόμαστε γι' αυτές στο υπόλοιπο της ζωής μας. Eχετε δίκιο. Μόνο που ο Μ. Βορίδης δεν μετάνιωσε ποτέ ούτε για τα τσεκούρια, για παράδειγμα, ούτε για το ότι ήταν διάδοχος του Ν. Μιχαλολιάκου στην ηγεσία τής νεολαίας τής ΕΠΕΝ, του χουντικού κόμματος που ίδρυσε ο Παπαδόπουλος από τη φυλακή. Εχει, μάλιστα, το θράσος να ισχυρίζεται πως δεν γνώριζε τον ηγέτη σήμερα των χιμπαντζήδων με τα μαύρα! Σαν να λέμε πως ο Αντ. Σαχλαμαράς κι ο Β. Βενιζέλος μέχρι να γίνουν πρόεδροι των κομμάτων τους ήξεραν τον Κ. Καραμανλή και τον ρεζίλη των Παπανδρέου μονάχα από την τηλεόραση. Δεν είμαι ο πιο έξυπνος άνθρωπος του κόσμου Μάκη μου, αλλά δεν είμαι και τόσο ηλίθιος ούτε εγώ ούτε η πλειονότητα των ελλήνων, με τη νοημοσύνη τής οποίας χλευάζεις απροκάλυπτα...

Ο νυν πρωθυπουργεύων έχει δηλώσει πως στη νιότη του υπήρξε ακτιβιστής τής δεξιάς. Αν ήθελε να είναι περισσότερο ειλικρινής, θα μιλούσε για ακροδεξιά. Οσο, όμως, κι αν θέλει ο φασίστας να κρυφτεί ο αντικομμουνισμός του δεν τον αφήνει. Ακούγοντας τον Μ. Βορίδη να ρητορεύει στη Βουλή στην θέση ενός κάπως πιο λάιτ ακροδεξιού όπως ο Αντ. Σαχλαμαράς (αν κι ο Τ. Μπαλτάκος μπορεί να έχει αντιρρήσεις...ως προς το λάιτ) νόμιζα πως είχα μεταφερθεί με χρονοκάψουλα στην ταραγμένη δεκαετία τού '60, όταν η αντικομμουνιστική υστερία είχε φτάσει στο ζενίθ της. Η αλήθεια είναι ότι έχω κάποια προβλήματα με την ακοή μου, αλλά δεν νομίζω πως αδικώ τον Μ. Βορίδη αν ισχυριστώ πως ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης που επέκτεινε χρονικώς το χαράτσι των ακινήτων μέσω των λογαριασμών τής ΔΕΗ και ψήφισε τον ΕΝΦΙΑ μας απειλούσε πως αν έρθουν οι "βάρβαροι κομμουνισταί" στην εξουσία θα μας πάρουν τα σπίτια και θα καταργήσουν την ατομική ιδιοκτησία. Ως ένα βαθμό συμπονώ τον υπουργό (τρομάρα μας) Υγείας. Πρέπει να του είναι πολύ δύσκολο να καταπνίγει τον φασιστάκο που σιγοκαίει μέσα του για να παρουσιάζει στην κοινωνία και, κυρίως, στην ελίτ όπου δείχνει τα διαπιστευτήριά του καλής διαγωγής για τη μετά Σαχλαμαρά εποχή, το προσωπείο τού συνεπούς φιλελεύθερου αστού πολιτικού. Πώς είναι να κάνεις μια τέτοια ζωή Μάκη μου, στην οποία ντρέπεσαι κι ο εσύ ο ίδιος για τον ακροδεξιό που είσαι; Πάλι "καλά" που βρίσκεται κι ο φίλος σου ο Αδ. Γεωργιάδης και σε υπερασπίζεται λέγοντας πως δεν είσαι ναζιστής, "απλώς" χουντικός! Μόνο οι δεξιοί μπορούν να δίνουν διαφορετικές ονομασίες στον απόπατο. Προσωπικώς δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω σκατό από σκατό...

Κάντε με να αισθανθώ καλύτερα και πείτε μου πως δεν είμαι ο μόνος που του σηκώνεται η τρίχα με το να βλέπει ένα νεοφασίστα όπως ο Μ. Βορίδης να μιλά εξ ονόματος του πρωθυπουργού στη συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Σας ικετεύω για ένα ψέμα, να με τσιμπήσετε και να με ξυπνήσετε από τον εφιάλτη που βρίσκομαι. Πώς είναι δυνατό οι απολογητές των χουντικών, οι τσεκουροφόροι τραμπούκοι, οι συνοδοιπόροι των χρυσαυγιτών να καταγγέλλουν την Αριστερά για ενθάρρυνση της ανομίας; Ακόμα κι αν καταδίκαζα τη βία από όπου κι αν προέρχεται, που δεν την καταδικάζω γιατί θα ήταν σαν να πρόσβαλλα το χυμένο αίμα τόσων αγωνιστών σε όλον τον πλανήτη για εθνική ανεξαρτησία και ταξική απελευθέρωση, οι Βορίδηδες δεν έχουν κανένα ηθικό δικαίωμα να χρησιμοποιούν τέτοιου είδους επιχειρήματα. Και είναι ακόμα μεγαλύτερη ντροπή για τους πασόκους που δεν γουστάρουν τον Β. Βενιζέλο κι ορκίζονται ακόμα στη μνήμη τού Ανδρ. Παπανδρέου να δέχονται να συνυπάρχουν στα κυβερνητικά και βουλευτικά έδρανα με τέτοια αποβράσματα. Καμιά εθνική ανάγκη δεν επιβάλλει σε έναν δημοκράτη να πιάνει το χεράκι τύπων που με αυτό έδερναν όσους αγωνίζονται για ένα δικαιότερο κόσμο ή φτάνουν σε αυτόν τον τόπο από τις πατρίδες τους για μια καλύτερη ζωή. Το ΠΑΣΟΚ είναι, έτσι κι αλλιώς, ημιθανές. Δεν είναι κρίμα, ωστόσο, για τα όποια καλά έκανε σε αυτόν τον τόπο ο επιθανάτιος ρόγχος του να ταυτιστεί με τη συγκυβέρνησή του με την ακροδεξιά; Μην σηκωθείς Ανδρέα, τί να δεις; Τα παιδιά τής...συναλλαγής;


Πηγή