Καπιταλιστική επίθεση εναντίον τού ύπνου

Θεωρούμε συνήθως ότι η ανάγκη μας για ύπνο αποτελεί είτε απώλεια χρόνου, είτε μια ενοχλητική χαλάρωση της επαγρύπνησής μας. Για παράδειγμα, ο ύπνος χρησιμοποιείται ως παρομοίωση για να περιγράψει την απάθεια των λαών μπροστά στην καταπίεση που υφίστανται. Δεδομένου ότι ο καπιταλισμός έχει θέσει ως στόχο να μετατρέψει την ανθρώπινη ζωή σε μια διαδικασία αδιάκοπης παραγωγής και κατανάλωσης, μήπως θα έπρεπε να αναθεωρήσουμε αυτά τα στερεότυπα ;

Όποιος έχει ζήσει στη Δυτική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών σίγουρα γνωρίζει το φαινόμενο της μετανάστευσης των αποδημητικών πτηνών που διασχίζουν κάθε χρονιά ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο. Ωστόσο, ανάμεσα στις εκατοντάδες είδη, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα είδος τσίχλας με λευκό λαιμό. Σε αντίθεση με τα περισσότερα από τα υπόλοιπα είδη, το συγκεκριμένο χαρακτηρίζεται από την ιδιαιτερότητα ότι, κατά τη διάρκεια της αποδημίας του, μπορεί να μείνει ξύπνιο έως και επτά συνεχόμενες ημέρες. Η ιδιαίτερη εποχιακή συμπεριφορά τού επιτρέπει να πετάει τη νύκτα και να αναζητεί την τροφή του κατά τη διάρκεια της ημέρας, χωρίς να ξεκουράζεται διόλου.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, την τελευταία πενταετία, το υπουργείο Άμυνας έχει διαθέσει σημαντικά ποσά για την έρευνα της συμπεριφοράς αυτού του είδους πουλιών. Οι ερευνητές διάφορων πανεπιστημίων –και κυρίως του Μάντισον (Ουισκόνσιν)- έχουν λάβει πλουσιοπάροχη χρηματοδότηση για να μελετήσουν την εγκεφαλική δραστηριότητα των πτηνών κατά τη διάρκεια των περιόδων στέρησης ύπνου. Ο σκοπός των ερευνών είναι η απόκτηση γνώσεων, οι οποίες θα μπορούσαν στη συνέχεια να μεταφερθούν στο ανθρώπινο είδος.

Ο στόχος είναι η δημιουργία ενός στρατιώτη ο οποίος δεν θα κοιμάται. Η μελέτη αυτού του είδους τσίχλας αποτελεί ένα πολύ μικρό τμήμα ενός κατά πολύ ευρύτερου σχεδίου το οποίο αποσκοπεί στην επίτευξη της, έστω μερικής, κυριαρχίας πάνω στον ανθρώπινο ύπνο. Ο βραχυπρόθεσμος στόχος συνίσταται στη δημιουργία μεθόδων οι οποίες θα επιτρέπουν σε έναν στρατιώτη να βρίσκεται σε επιχειρησιακή ετοιμότητα χωρίς να κοιμάται επί τουλάχιστον επτά ημέρες. Σε πιο μακροπρόθεσμο επίπεδο, ο στόχος είναι να διπλασιαστεί αυτό το χρονικό διάστημα, ενώ παράλληλα θα διατηρούνται σε υψηλό επίπεδο οι σωματικές και οι πνευματικές δυνατότητες των άγρυπνων στρατιωτών. Μέχρι σήμερα, τα μέσα που διαθέταμε για να επιτύχουμε καταστάσεις αϋπνίας συνοδεύονταν πάντα από έλλειμμα ψυχικών και διανοητικών ικανοτήτων (για παράδειγμα, μειωμένο επίπεδο επαγρύπνησης). Όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο στόχος της επιστημονικής έρευνας δεν είναι πλέον η ανακάλυψη μεθόδων για την τόνωση της εγρήγορσης, αλλά ο περιορισμός της ίδιας της σωματικής ανάγκης για ύπνο.

Η κλοπή του χρόνου μας

Όπως έχει ήδη αποδείξει η ιστορία, οι καινοτομίες που προκύπτουν από τη στρατιωτική έρευνα έχουν στη συνέχεια την τάση να μεταφέρονται στην ευρύτερη κοινωνική σφαίρα : έτσι, ο άγρυπνος στρατιώτης ενδέχεται να αποτελέσει τον πρόδρομο του άγρυπνου εργαζόμενου ή του άγρυπνου καταναλωτή. Τα προϊόντα « χωρίς ύπνο » που θα προβληθούν και θα προωθηθούν από τη φαρμακοβιομηχανία μέσα από ένα επιθετικό μάρκετινγκ, ενδέχεται αρχικά να παρουσιαστούν ως μια απλή επιλογή τρόπου ζωής, για να μετατραπούν τελικά σε μια αναγκαιότητα για πολλούς ανθρώπους.

Δεδομένου ότι ο ύπνος είναι απόλυτα άχρηστος κι εντελώς παθητικός, με αποτέλεσμα να προκαλεί ανυπολόγιστες απώλειες στους τομείς της παραγωγής, της κυκλοφορίας και της κατανάλωσης αγαθών, θα αποτελεί πάντα εμπόδιο για την εγκαθίδρυση ενός κόσμου που θα ήθελε να λειτουργεί 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα Η μεγαλύτερη προσβολή που μπορούν να κάνουν τα ανθρώπινα όντα στον αδηφάγο σύγχρονο καπιταλισμό, συνίσταται στο να περνούν ένα τεράστιο μέρος της ζωής τους κοιμισμένοι, αποδεσμευμένοι από τον βάλτο των τεχνητών αναγκών που αυτός τους επιβάλλει. Ο ύπνος αποτελεί μια ανυποχώρητη διακοπή της κλοπής του χρόνου μας, την οποία διαπράττει εις βάρος μας ο καπιταλισμός.

Οι περισσότερες από τις πλέον στοιχειώδεις ανάγκες της ανθρώπινης ζωής –η πείνα, η δίψα, η σεξουαλική επιθυμία και, πρόσφατα, η ανάγκη για φιλία- έχουν αποκτήσει εμπορευματοποιημένη μορφή ή έχουν μετατραπεί σε χρηματοοικονομικά προϊόντα. Ο ύπνος επιβάλλει την ιδέα μιας ανθρώπινης ανάγκης κι ενός χρονικού διαστήματος που δεν είναι δυνατόν, ούτε να ελεγχθούν, ούτε και να μετατραπούν σε δραστηριότητα που θα αποφέρει μαζικά κέρδη. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο ύπνος εξακολουθεί να αποτελεί μια ανωμαλία κι έναν πόλο κρίσης μέσα στον σύγχρονο κόσμο. Παρόλες τις προσπάθειες της επιστημονικής έρευνας στον τομέα, ο ύπνος εξακολουθεί να προκαλεί απογοήτευση και αμηχανία σε όσους σχεδιάζουν στρατηγικές για να τον εκμεταλλευθούν ή για να τροποποιήσουν τη φύση του. Όσο κι αν αυτό τούς φαίνεται εντυπωσιακό ή αδιανόητο, δεν καταφέρνουν να αποσπάσουν από τον ύπνο καμία οικονομική αξία.

Οι επιθέσεις ενάντια στον χρόνο του ύπνου εντάθηκαν κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Ο μέσος Αμερικανός ενήλικας κοιμάται σήμερα εξήμισυ ώρες κάθε βράδυ : παρατηρείται, συνεπώς, μια σημαντική μείωση των ωρών του ύπνου σε σχέση με την προηγούμενη γενιά, που κοιμόταν κατά μέσον όρο οκτώ ώρες. Και δεν μιλάμε για τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, όπου η διάρκεια του ύπνου έφθανε –όσο κι αν αυτό μας φαίνεται απίστευτο- τις δέκα ώρες. Το σκάνδαλο του ύπνου συνίσταται στο γεγονός ότι εισάγει μέσα στη ζωή μας τις ρυθμικές εναλλαγές του ηλιακού φωτός και του σκοταδιού, της δραστηριότητας και της ανάπαυσης, της εργασίας και της επανορθωτικής ξεκούρασης, οι οποίες σε άλλους τομείς της ζωής εξουδετερώθηκαν ή εξαλείφθηκαν.

Από τα μέσα τού 17ου αιώνα, ο ύπνος εκδιώχθηκε από τη σταθερή θέση που κατείχε μέσα στο πλαίσιο που έθετε ο Αριστοτελισμός και η Αναγέννηση, καθώς αυτό θεωρήθηκε πλέον ξεπερασμένο. Άρχισαν να τον θεωρούν ασύμβατο με τις νεωτερικές έννοιες της παραγωγικότητας και του ορθολογισμού, και ο Ρενέ Ντεκάρτ, ο Ντέιβιντ Χιούμ και ο Τζον Λοκ δεν ήταν οι μοναδικοί φιλόσοφοι που αρνήθηκαν στον ύπνο τη σημασία του για όλες τις ενέργειες της πνευματικής ζωής και της αναζήτησης της γνώσης. Τον υποτίμησαν και αναγνώρισαν την πρωτοκαθεδρία της συνείδησης και της βούλησης, καθώς επίσης και των εννοιών της χρησιμότητας, της αντικειμενικότητας και του προσωπικού συμφέροντος ως κινήτρου που ωθεί στην ανάληψη δράσης. Για τον Λοκ, ο ύπνος ήταν μια –λυπηρή, αλλά αναγκαία- διακοπή της υλοποίησης των προτεραιοτήτων που ανέθεσε ο Θεός στον άνθρωπο : να είναι εργατικός και ορθολογικός.

Στα μέσα τού 19ου αιώνα αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε την ασύμμετρη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στον ύπνο και στην εγρήγορση, με βάση ιεραρχικά μοντέλα που παρουσίαζαν τον ύπνο ως μια οπισθοδρόμηση προς έναν κόσμο κατώτερων και πιο πρωτόγονων μορφών δραστηριότητας : θεωρούσαμε ότι κατά τη διάρκεια του ύπνου αναστελλόταν η ανώτερη και πολυπλοκότερη λειτουργία του εγκεφάλου. Ο Άρθουρ Σοπενχάουερ υπήρξε ένας από τους ελάχιστους διανοητές που αντέστρεψαν αυτήν την ιεραρχία, φτάνοντας στο σημείο να υποστηρίξει ότι ο « πραγματικός πυρήνας » της ανθρώπινης ύπαρξης μπορεί να ανακαλυφθεί μονάχα κατά τη διάρκεια του ύπνου [1].

Καθώς η εκβιομηχάνιση της Ευρώπης συνοδευόταν από τη χειρότερη δυνατή μεταχείριση των εργαζόμενων, οι διευθυντές των εργοστασίων συνειδητοποίησαν ότι τους συνέφερε να παραχωρήσουν κάποια μικρά διαστήματα ανάπαυσης στους εργάτες τους. Όπως απέδειξε ο Άνσον Ράμπινμπαχ στη μελέτη του για την επιστήμη τής κούρασης [2], το ζητούμενο ήταν να μετατραπούν σε παραγωγικότερους και αποτελεσματικότερους εργαζόμενους, με μεγαλύτερη αντοχή στην κούραση. Όμως, από την τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα, με την κατάρρευση όλου του ρυθμιστικού πλαισίου που περιόριζε την ασυδοσία του καπιταλισμού στην Αμερική και στην Ευρώπη, δεν υπάρχει πλέον μέσα στο σύστημα καμία εσωτερική αναγκαιότητα για ανάπαυση και ανάκτηση των δυνάμεων των συντελεστών της οικονομικής μεγέθυνσης και της κερδοφορίας. Δεδομένων των ιδιαίτερων δομών που αποτελούν χαρακτηριστικό του σημερινού καπιταλισμού, η αφιέρωση χρόνου για την ανάπαυση και την ανάκτηση δυνάμεων των εργαζόμενων κοστίζει πλέον υπερβολικά ακριβά για να είναι δομικά εφικτή.

Στην ανάλυσή τους για τον σημερινό καπιταλισμό, ο Λικ Μπολτάνσκι και η Ιβ Τσιαπέλο κατέδειξαν τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται ένα σύνολο δυνάμεων για να εξυμνηθεί το είδος του ατόμου που είναι απασχολημένο ανά πάσα στιγμή, πάντοτε σε διασύνδεση, αλληλεπίδραση, επικοινωνία, αντίδραση ή συναλλαγή με ένα οποιοδήποτε τηλεματικό περιβάλλον. Όπως παρατηρούν, στις περιοχές του πλανήτη όπου υπάρχει ευημερία, το φαινόμενο συμβάδισε με το γκρέμισμα των περισσότερων συνόρων που χώριζαν στο παρελθόν τον ιδιωτικό χρόνο από τον επαγγελματικό, και την εργασία από την κατανάλωση. Στο μοντέλο « διαρκούς διασύνδεσης » που περιγράφουν, καταγγέλλουν το κυνήγι της « δραστηριότητας για τη δραστηριότητα » : « Θεωρείται σημαντικό το να κάνεις ανά πάσα στιγμή κάτι, να βρίσκεσαι σε κίνηση, να αλλάζεις, ενώ συχνά η σταθερότητα θεωρείται συνώνυμο της αδράνειας [3] ». Αυτό το μοντέλο δραστηριότητας δεν εμφανίζεται ως μια απλή τροποποιημένη μορφή τού προηγούμενου μοντέλου της εργασιακής ηθικής, αλλά ως ένα εντελώς νέο μοντέλο προτύπων, το οποίο, για να λειτουργήσει, απαιτεί χρονικούς ρυθμούς του τύπου 24 ώρες το εικοσιτετράωρο και επτά ημέρες την εβδομάδα, οι οποίοι συχνά συνοψίζονται στον τύπο 24/7.

Φυσικά, οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να κοιμούνται, κι ακόμα κι οι μεγαλουπόλεις με τους πλέον φρενήρεις ρυθμούς ζωής θα εξακολουθήσουν να γνωρίζουν νυχτερινά διαστήματα όπου επικρατεί μια σχετική ησυχία. Παρόλα αυτά, ο ύπνος αποτελεί στο εξής μια εμπειρία η οποία έχει αποσυνδεθεί από τις έννοιες της αναγκαιότητας και της φύσης. Πλέον, όπως και πολλά άλλα πράγματα, γίνεται αντιληπτός ως μια μεταβλητή λειτουργία, την οποία οφείλουμε να διαχειριστούμε και η οποία ορίζεται μονάχα με εργαλειακά κριτήρια και με κριτήρια ανθρώπινης φυσιολογίας. Πρόσφατες έρευνες απέδειξαν ότι αυξάνεται με εντυπωσιακό ρυθμό ο αριθμός των ατόμων που σηκώνονται τη νύχτα για να διαβάσουν τα ηλεκτρονικά τους μηνύματα ή για να έχουν πρόσβαση στα δεδομένα τους.

Υπάρχει μια, ανώδυνη υποτίθεται, αλλά πολύ διαδεδομένη έκφραση που χαρακτηρίζει την κατάσταση ενός υπολογιστή ή μιας μηχανής, η sleep mode [4]. Η ιδέα της μηχανής που είναι διαθέσιμη ανά πάσα στιγμή, λειτουργώντας σε χαμηλή ένταση, τείνει να επαναπροσδιορίσει την έννοια του ύπνου ως μια απλή κατάσταση περιορισμένης ή ετεροχρονισμένης λειτουργικότητας και προσβασιμότητας. Η λογική του πλήκτρου on/off είναι πλέον ξεπερασμένη : στο εξής, τίποτε δεν μπορεί να είναι πλέον εντελώςoff. Δεν υπάρχει πλέον κατάσταση πραγματικής ανάπαυσης.

Βέβαια, όσο κι αν ο ύπνος αποτελεί μείζον εμπόδιο στην πλήρη υλοποίηση του « καπιταλισμού 24/7 » (ο Καρλ Μαρξ μιλάει για έναν από τους τελευταίους « φυσικούς φραγμούς »), δεν είναι δυνατόν να εξουδετερωθεί εντελώς. Ωστόσο, είναι πάντοτε δυνατόν να διασπαστεί και να τσακιστεί. Όπως αποδεικνύεται κι από τα προαναφερθέντα παραδείγματα, οι μέθοδοι και τα κίνητρα που είναι αναγκαία για την υλοποίηση αυτού του τεράστιου καταστροφικού εγχειρήματος, έχουν ήδη δρομολογηθεί. Σήμερα, οι δημόσιοι χώροι είναι ολοκληρωτικά σχεδιασμένοι ώστε να αποθαρρύνουν και την παραμικρή πρόθεση ύπνου σε αυτούς• ακόμα και το ντιζάιν που έχει επιλεγεί για τα παγκάκια στους δημόσιους χώρους και για όλες τις οριζόντιες επιφάνειες που βρίσκονται σε κάποιο ύψος, αποσκοπεί -με μεγάλη μοχθηρία- στο να καταστήσει άβολη την ξαπλωτή στάση για το ανθρώπινο σώμα.

Η επίθεση που εξαπολύεται ενάντια στον ύπνο είναι αξεδιάλυτα συνδεδεμένη με τις λυσσώδεις μάχες που δίνονται σε άλλες σφαίρες της κοινωνικής ζωής και στοχεύουν στη διάλυση του πλαισίου της κοινωνικής προστασίας. Όπως η οικουμενική πρόσβαση στο πόσιμο νερό πλήττεται σε ολόκληρο τον κόσμο από τη ρύπανση, την ιδιωτικοποίηση και την προώθηση του εμφιαλωμένου νερού, υπάρχει και στην παρούσα περίπτωση ένα παρόμοιο –κι εύκολα ανιχνεύσιμο- φαινόμενο « δημιουργίας της σπανιότητας ». Όλες οι παραβιάσεις που υφίσταται ο ύπνος δημιουργούν τις συνθήκες για μια κατάσταση γενικευμένης αϋπνίας, όπου το μόνο που απομένει είναι η προσφυγή στην « αγορά τού ύπνου » -βέβαια, τελικά πληρώνουμε για να βυθιστούμε σε μια κατάσταση χημικά τροποποιημένη, η οποία ελάχιστη σχέση έχει με τον πραγματικό ύπνο. Οι στατιστικές για τη ραγδαία αύξηση της χρήσης των υπνωτικών, μας δείχνουν ότι το 2010 συνταγογραφήθηκαν σε περίπου πενήντα εκατομμύρια Αμερικάνους φάρμακα όπως το Ambien και το Lunesta, ενώ αρκετά εκατομμύρια συμπατριωτών τους τα αγόραζαν χωρίς ιατρική συνταγή.

Ωστόσο, θα ήταν λάθος να πιστεύουμε ότι η βελτίωση των σημερινών συνθηκών ζωής θα μπορούσε να επιτρέψει στους ανθρώπους να κοιμούνται καλύτερα και να απολαμβάνουν έναν βαθύτερο και πιο επανορθωτικό ύπνο. Στο σημείο που έχουμε φθάσει, δεν είναι καν βέβαιο ότι ένας κόσμος οργανωμένος με λιγότερο καταπιεστικό τρόπο θα κατόρθωνε να εξαλείψει την αϋπνία. Η αϋπνία αποκτάει την ιστορική της σημασία και την ιδιαίτερη συναισθηματική υφή της μονάχα σε σχέση με συλλογικές εμπειρίες που είναι εξωτερικές ως προς αυτήν. Επιπλέον, συνοδεύεται κι από πλήθος άλλων μορφών αλλοτρίωσης και κοινωνικής καταστροφής, που λαμβάνουν χώρα σε παγκόσμιο επίπεδο. Ως αίσθηση στέρησης σε ατομικό επίπεδο, η αϋπνία εντάσσεται σήμερα στο πλαίσιο μιας γενικευμένης κατάστασης « απουσίας κόσμου ». Γύρω από το ζήτημα του ύπνου συναρθρώνεται ένας αριθμός θεμελιωδών υποθέσεων γύρω από τη συνοχή των κοινωνικών σχέσεων. Σε αυτές περιλαμβάνεται κι η ιδέα ότι υπάρχει μια αμοιβαία σχέση ανάμεσα στην ευάλωτη κατάσταση και στην εμπιστοσύνη, ανάμεσα στο γεγονός ότι κάποιος βρίσκεται εκτεθειμένος και στη φροντίδα. Η επαγρύπνηση του Άλλου διαδραματίζει καίριο ρόλο : από αυτήν εξαρτάται η ξενοιασιά του ύπνου, ο οποίος μας αναζωογονεί, αυτή είναι που μας προσφέρει ένα χρονικό διάστημα απαλλαγμένο από φόβους, μια πρόσκαιρη κατάσταση « λήθης του κακού » [5].

Ένας από τους πολλούς λόγους για τους οποίους οι ανθρώπινοι πολιτισμοί συνέδεσαν για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα τον ύπνο με τον θάνατο, οφείλεται στο γεγονός ότι και οι δύο αποτελούν την απόδειξη ότι ο κόσμος συνεχίζεται όσο εμείς απουσιάζουμε. Ωστόσο, η καθαρά προσωρινή απουσία του κοιμώμενου σημαδεύεται από ένα είδος δεσμού με το μέλλον, με τη δυνατότητα μιας νέας αρχής και, συνεπώς, με μια δυνατότητα ελευθερίας. Ακριβώς κατά τη διάρκεια αυτού του χρονικού διαστήματος, ενδέχεται να αγγίξουν φευγαλέα τη συνείδησή μας εικόνες μιας ζωής την οποία δεν έχουμε ζήσει, μιας ζωής την οποία έχουμε εξορίσει στο μέλλον. Η νυκτερινή επιθυμία μας να βυθιστούμε σε έναν ύπνο τόσο βαθύ, ώστε να φθάσουμε στο σημείο να αποκοπούμε από τη συνείδησή μας, αποτελεί ταυτόχρονα και την προσδοκία για ένα ξύπνημα το οποίο θα μπορούσε να περιλαμβάνει κάτι το απρόοπτο.

Να ονειρευθούμε ένα άλλο μέλλον

Στην Ευρώπη, μετά το 1815, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών που σημαδεύτηκαν από την κυριαρχία της αντεπανάστασης, τις ανατροπές και τη διάψευση των ελπίδων, ορισμένοι καλλιτέχνες και ποιητές είχαν τη διαίσθηση ότι ο ύπνος δεν αποτελούσε υποχρεωτικά μια απόδραση ή μια φυγή έξω από την ιστορία. Για παράδειγμα, τόσο ο Πέρσι Σέλεϊ όσο και ο Γκιστάβ Κουρμπέ κατανόησαν ότι το όνειρο αποτελούσε άλλη μια μορφή ιστορικού χρόνου, καθώς και ότι αυτή η υποχώρηση και η επιφανειακή, εκ πρώτης όψεως, παθητικότητά του περιλάμβαναν επίσης και την αναταραχή και την ανησυχία που είναι αναγκαίες για τη γέννηση ενός μέλλοντος στο οποίο θα υπάρχει περισσότερη δικαιοσύνη και ισότητα.

Σήμερα, στον 21ο αιώνα, η ανησυχία του ύπνου δημιουργεί μια σχέση με το μέλλον, η οποία παραξενεύει και προβληματίζει. Καθώς ο ύπνος βρίσκεται στα σύνορα του κοινωνικού και του φυσικού, εξασφαλίζει την παρουσία μέσα στον κόσμο ορισμένων ημιτονοειδών και κυκλικών μοτίβων, που είναι αναγκαία για τη ζωή αλλά ασύμβατα με τον καπιταλισμό. Θα πρέπει να προβούμε στον συσχετισμό ανάμεσα στην αφύσικη για τον καπιταλισμό επιμονή του ύπνου να ανθίσταται και στη δρομολογημένη καταστροφή ακόμα και των ίδιων των προϋποθέσεων για τη διατήρηση της ζωής στον πλανήτη. Καθώς ο καπιταλισμός αδυνατεί να αυτοπεριοριστεί, η έννοια της προστασίας ή της διατήρησης καθίσταται επίσης αδύνατη μέσα σε αυτό το σύστημα. Μέσα σε ένα παρόμοιο πλαίσιο, η αποκατάσταση της αδράνειας του ύπνου δημιουργεί εμπόδια στις θανατηφόρες διαδικασίες της συσσώρευσης κεφαλαίου, της κυριαρχίας του χρηματοοικονομικού τομέα σε όλους τους τομείς και της κατασπατάλησης, που έχουν καταστρέψει οτιδήποτε στο παρελθόν εντασσόταν στο καθεστώς των κοινόχρηστων αγαθών.

Στην πραγματικότητα, σήμερα υπάρχει μονάχα ένα όνειρο, το οποίο ξεπερνάει όλα τα άλλα : το όνειρο ενός κόσμου στον οποίο οι άνθρωποι θα μοιράζονται τα αγαθά, του οποίου το πεπρωμένο δεν θα αποδεικνύεται μοιραίο για τον ανθρώπινο πληθυσμό, ενός κόσμου δίχως δισεκατομμυριούχους, ενός κόσμου που θα έχει ένα μέλλον διαφορετικό από τη βαρβαρότητα ή το « μετα-ανθρώπινο » [6], στον οποίο η ιστορία θα μπορέσει να ακολουθήσει μια καμπή διαφορετική από τα σενάρια καταστροφής και τους εφιάλτες που τείνουν να μεταβληθούν σε πραγματικότητα. Σε κάθε είδους μέρος, σε πολύ διαφορετικές καταστάσεις (συμπεριλαμβανομένης και της ονειροπόλησης ή των ονείρων που κάνουμε ξύπνιοι), είναι πιθανόν ότι, το να φανταστούμε ένα μέλλον δίχως καπιταλισμό μπορεί να αρχίσει από τα όνειρα που κάνουμε μέσα στον ύπνο μας. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να εκλάβουμε τον ύπνο ως μια ριζική διακοπή, ως μια άρνηση του αδυσώπητου βάρους του παγκοσμιοποιημένου παρόντος μας, να θεωρήσουμε ότι ο ύπνος αποτελεί –στο πιο πεζό επίπεδο της καθημερινής μας εμπειρίας- μια γενική πρόβα τού με τι ακριβώς θα μπορούσαν να μοιάζουν ορισμένες ακόμα πιο σημαντικές νέες αρχές και ανανεώσεις.

Notes

[1] Άρθουρ Σοπενχάουερ, « Ο κόσμος ως βούληση και ως αναπαράσταση » Presses universitaires deFrance (PUF), Παρίσι, 2014 (1819).

[2] Anson Rabinbach, « Le moteur humain. L’énergie, la fatigue et les origines de la modernité », La Fabrique, Παρίσι, 2004.

[3] Luc Boltanski και Eve Chiapello, « Le Nouvel Esprit du capitalism », Gallimard, Παρίσι, 1999.

[4] « Κατάσταση ύπνου » στα αγγλικά και στα ελληνικά, ενώ στα γαλλικά χρησιμοποιείται ο όρος « κατάσταση εγρήγορσης ».

[5] Roland Barthes, « Le Neutre », Cours au Collège de France (1977-1978), Seul-Imec, Παρίσι, 2002.

[6] (Σ.τ.Μ.) Κυρίως στην Αμερική, πολλοί « οραματιστές μελλοντολόγοι », δεδομένου ότι θεωρούν αδιαπραγμάτευτη την « πρόοδο » που φέρνει ο σύγχρονος τρόπος ζωής, η τεχνολογία και ο καταναλωτισμός, προτείνουν ως λύση για τα προβλήματα που προκαλεί η ρύπανση και η καταστροφή του περιβάλλοντος, το πέρασμα σε έναν βιονικό « μετα-άνθρωπο », γενετικά τροποποιημένο, ώστε να μπορεί να επιβιώσει στο νέο απάνθρωπο περιβάλλον που δημιουργεί η τεχνοεπιστήμη και ο καπιταλισμός. Ανάμεσα στις πλέον ευφάνταστες προτάσεις αυτού του « transhumanisme » προτείνεται το μπόλιασμα των ανθρώπινων οργανισμών με DNA βακτηριδίων που είναι εξαιρετικά ανθεκτικά σε τεράστιες συγκεντρώσεις ρύπων –ή ακόμα και που τρέφονται από αυτούς- όπως και η δημιουργία ανθρώπινου είδους εφοδιασμένου με… βράγχια, ώστε να μπορέσει να καταφύγει στα βάθη των ωκεανών όταν η αφόρητη ρύπανση της ατμόσφαιρας και η καταστροφή της στιβάδας του όζοντος θα έχει καταστήσει τη ζωή αδύνατη στην επιφάνεια του πλανήτη ! Όσο κι αν φαίνεται παρανοϊκό, οι απόψεις τους εξετάζονται σοβαρά από πολλούς επιστήμονες, οι οποίοι διαβλέπουν σε αυτήν την κατεύθυνση μεγαλεπήβολα ερευνητικά προγράμματα (τα οποία φυσικά θα τους αποφέρουν άφθονο χρήμα και δημοσιότητα).

Μετάφραση: Βασίλης Παπακριβόπουλος

Πηγή

Ο διεθνής αγώνας των Κούρδων και το διεθνιστικό καθήκον της αριστεράς

Του Θέμη Τζήμα
Έξι (!) βομβαρδισμούς πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ στο πλαίσιο της συμμαχίας κατά του Ισλαμικού Κράτους στην περιοχή του Κομπανί τις τελευταίες τρεις μέρες και ενώ οι επιθέσεις του ΙΚ είναι διαρκείς και εντεινόμενες. Το μέγεθος θα ήταν αστείο αν δεν ήταν τραγικό. Το φιάσκο στο οποίο εξελίσσεται η συμμαχία κατά του ΙΚ από αθρωπιστικής απόψεως μόνο με το αντίστοιχο της Ρουάντα μπορεί να συγκριθεί όσο περνάει ο καιρός.

Αλλά και στο επίπεδο της διεθνούς ασφάλειας η στάση της συμμαχίας κατά του ΙΚ καταδεικνύει ότι η “Δύση” και οι σύμμαχοί της ελάχιστα είναι διατεθειμένοι να πράξουν προκειμένου να τιθασεύσουν το “τέρας” που εν πολλοίς δημιούργησαν και που με τη σειρά του και με τον τρόπο του ενισχύει τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην περιοχή.

Η εκστρατεία αλλαγής καθεστώτων μέσα από ξένες επεμβάσεις, τα “στραβά μάτια” στο γιγάντωμα οργανώσεων του φανατικού πολιτικού Ισλάμ που προκαλούν ενδοθρησκευτικές συγκρούσεις στο μουσουλμανικό κόσμο και αποπειρώνται να καταπνίξουν κάθε προοδευτικό κίνημα και η συγκριτικά ελάχιστη δράση της “Δύσης” στέλνουν αντικειμενικά το μήνυμα της ανοχής ή έστω της σχετικής απροθυμίας, εγκαταλείποντας τους Κούρδους μόνους τους.

Πρόκειται για άλλη μια προδοσία των διακηρυγμένων αξιών της πολιτισμένης “Δύσης” από τις ηγέτιδες δυνάμεις της. Δεν πρόκειται μόνο για υποκρισία αλλά και για ολέθριο λάθος της που θα το πληρώσει: ίσως δεν είναι ευρέως γνωστό ότι ο Οσάμα Μπιν Λάντεν παρακολουθοέσε τα γεγονότα στο Μογκαντίσου και εν πολλοίς εξ αυτών πείστηκε ότι οι ΗΠΑ είναι χάρτινος τίγρης.

Στην πραγματικότητα, ο συνδυασμός ιμπεριαλισμού αλλά και αδυναμίας ή άρνησης ουσιαστικής παρέμβασης των δυτικών δυνάμεων και των συμμάχων τους στέλνει ένα ακόμα χειρότερο μήνυμα από εκείνο του Μογκαντίσου: οι “Δυτικοί” φαίνονται αναξιόπιστοι σύμμαχοι για τους φίλους τους και αδύναμοι αντίπαλοι για τους εχθρούς τους. Ολέθριος συνδυασμός.

Η αριστερά σε αυτό το περιβάλλον έχει ένα ειδικό καθήκον. Τον έμπρακτο διεθνισμό σε ένα διεθνούς απήχησης απελευθερωτικό αγώνα.

Ο αγώνας των Κούρδων είναι πρώτον δίκαιος από πλευράς του δικαιώματος αυτοδιάθεσης. Δεύτερον από πλευράς υπεράσπισης των στοιχειωδεστέρων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γεγονός που φέρνει σε προφανή αμηχανία τη “φιλελεύθερη” Δύση: η τελευταία στηρίζει έμμεσα και άμεσα δυνάμεις που στη Μ. Ανατολή τροφοδότησαν τους τζιχαντιστές και σε τμήματα της Ευρώπης ακροδεξιούς και ένα αριστερό ανταρτικό κίνημα πολεμά- και- για τα δικαιώματα των γυναικών, για τη θρησκευτική ελευθερία, για την ειρηνική συνύπαρξη και για λαϊκή κυριαρχία.

Αγώνες που εδράζονται σε τέτοια βάση είναι εξ ορισμού διεθνείς αγώνες.

Τρίτον, η επέκταση του ΙΚ συνιστά ένα διεθνή κίνδυνο και αυτή τη στιγμή οι κατεξοχήν πολέμιοί του είναι το καθεστώς Άσαντ και οι Κούρδοι.

Σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον υποχώρησης της αριστεράς και αφυδάτωσής της ως προς το μαχητικό της περιεχόμενο, στη Μ. Ανατολή- όπως και στη Λατινική Αμερική- οι αριστερές δυνάμεις τίθενται στην πρωτοπορία αγώνων ακόμα και αιματηρών, που εν πολλοίς θα χαράξουν το διεθνές περιβάλλον.

Αποδεικνύουν ότι υπάρχουν για να υπερασπίζονται την ελευθερία του ανθρώπου.

Είναι υποχρεώση της αριστεράς να πρωταγωνιστήσει σε ένα διεθνιστικό αγώνα έμπρακτης πολιτικής υποστήριξης τώρα για το Κομπανί αλλά και συνολικά στον αγώνα κατά του ΙΚ. Πρώτον με την πολιτική πίεση για την ουσιαστική υποστήριξη προς τους Κούρδους. Δεύτερον με την ενίσχυση παντοιοτρόπως του αγώνα των Κούρδων τώρα, σε συνεννόηση μαζί τους.

Στην υπαρξιακή και αντικειμενικά διεθνή πάλη του ανθρώπου για ελευθερία δοκιμάζεται ο διεθνισμός της αριστεράς αλλά και η δυνατότητά της να πρωταγωνιστεί και να νοηματοδοτεί τις μεγάλες αλλαγές απέναντι σε ένα παγκόσμιο σύστημα που είτε δια της δράσης, είτε διά της αδράνειας επιλέγει τη βαρβαρότητα.

 Το Κομπανί είναι δίπλα μας.

tvxs

Ονόματα κύριε Χρήστο μου, ονόματα

Του Κώστα Βαξεβάνη

«Ονόματα κύριε Δραγασάκη μου, ονόματα. Αλλιώς τι νόημα έχει η καταγγελία;». Η φράση είναι τίτλος σε άρθρο του διευθυντή του Mega, Χρήστου Παναγιωτόπουλου, λίγες ώρες πριν αποπεμφθεί από το κανάλι. Ο πρώην διευθυντής (και σύντομα φαντάζομαι νυν σε καμία ΝΕΡΙΤ), κατάφερε να παραμερίσει την προσωπική του αγωνία για το αν θα παραμείνει ή όχι διευθυντής, για να προτάξει την κοινωνική. Του ανθρώπου που ζητάει από τον Δραγασάκη να αποδείξει τις καταγγελίες του πως η κυβέρνηση εξυπηρετεί συμφέροντα επιχειρηματιών και νομοθετεί κατ' εντολήν τους. 

Προσωπικά αντιμετωπίζω την πολιτική αγωνία του Χρήστου Παναγιωτόπουλου, με τη θυμηδία που θα αντιμετώπιζα το άγχος ιδιοκτήτριας οίκου ανοχής να βρει γιατρό για να της κάνει επέμβαση παρθενοραφής. Αν ο πρώην διευθυντής του Mega δεν γνωρίζει αυτά τα ονόματα και τις παρεμβάσεις τους, τότε είναι κάκιστος δημοσιογράφος. Αυτό σημαίνει πως η μη δημοσίευση για παράδειγμα των ονομάτων όσων δημοσίων προσώπων διαθέτουν δεκάδες εκατομμύρια της λίστας Λαγκάρντ από το κανάλι που διηύθυνε, δεν έγινε γιατί τον πήρε ο Μπόμπολας τηλέφωνο για να κρύψει το όνομά του, αλλά γιατί ο ίδιος θεωρεί πως η δημοσιογραφία είναι αυτολογοκρισία και προσευχή στην διαπλοκή. Η μη δημοσίευση της είδησης πως ο Γιάννης Μιχελάκης κατηγορείται από την Εισαγγελία πως κατέθετε ερωτήσεις στη Βουλή επί πληρωμή, ως πιστόλι επιχειρηματιών, είναι δική του επιλογή που τον κάνει κακό δημοσιογράφο. Η απόκρυψη των νόμων Αθανασίου με τους οποίους απελευθερώνονται έμποροι ναρκωτικών και εγκληματίες του λευκού κολάρου, είναι δική του απόφαση που προκύπτει από την δημοσιογραφική του συγκρότηση και αντίληψη και όχι απαίτηση των αφεντικών. 

Ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος πρέπει να αποφασίσει αν όσα έκρυβε και αποσιωπούσε από τα δελτία ειδήσεων (μαζί και η είδηση πως το Mega έκλεβε ρεύμα από τη ΔΕΗ) είναι αποτέλεσμα παρεμβάσεων των αφεντικών του, άρα έχει ο ίδιος τα ονόματα που δεν είπε ο Δραγασάκης, ή δική του άθλια δημοσιογραφική λειτουργία. 

Έχει ενδιαφέρον πάντως, ότι στο άρθρο το οποίο έγραψε στο site του μετά την αποπομπή του εμφανίζει τον εαυτό του ως θύμα γράφοντας «Άθλιοι παπαγάλοι έφτασαν στο σημείο να γράψουν (καθ’ υπαγόρευσιν) ακόμη και ότι συνάντησα τον πρωθυπουργό και του ζήτησα “προστασία”.  Τέτοια ξεφτίλα». Κάλλιστα θα μπορούσε να ζητήσει κάποιος αναγνώστης από τον πρώην διευθυντή του Mega να μιλήσει με ονόματα έστω τη στιγμή που αναφέρεται στην προσωπική του περιπέτεια, αλλά μάλλον η συνήθεια είναι πιο δυνατή απ τον πόνο. 

Αυτοί που φταίνε πραγματικά στην περίπτωση Παναγιωτόπουλου για την αποπομπή του είναι πολλοί και η καταγραφή των ονομάτων τους δεν είναι δυνατή πρακτικά. Πρόκειται για εκατομμύρια τηλεθεατές που εγκατέλειψαν τους δέκτες ή άλλαξαν κανάλι, αρνούμενοι να χειραγωγηθούν και να αποδεχθούν ως ενημέρωση την προπαγάνδα. Είναι οι χιλιάδες που ενημερώνονται πλέον από τα sites (προφανώς όχι του Παναγιωτόπουλου), αναζητώντας την αλήθεια και την είδηση. Είναι οι πολίτες που αρνούνται να γίνουν μπαλάκι ανάμεσα στην ανοησία του lifestyle και την ντουντούκα της διαπλεκόμενης διαφθοράς, όσων η αισθητική και η νοημοσύνη προσβάλλεται από την εικόνα του Βενιζέλου και αυτοί που η αξιοπρέπειά τους δεν τους επιτρέπει να σκύψουν για να μαζέψουν τα ψίχουλα από τα πλούσια γεύματα αυτών που δεν έπαιρναν τηλέφωνο τον Παναγιωτόπουλο για να του δώσουν γραμμή. 

Είναι τραγικό ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος να αισθάνεται προσβεβλημένος από αυτούς που διαστρέβλωσαν την πραγματικότητα που τον αφορά προσωπικά, αλλά να μην τον ενοχλεί επί χρόνια η πραγματικότητα που απέκρυπτε ή με τόση επιμέλεια ωραιοποιούσε. 

ΥΓ. Αν πάντως επιμένει για τα ονόματα στα οποία αναφέρθηκε ο Δραγασάκης, μπορούμε να του στείλουμε 61 τεύχη του Hot Doc με πάνω από 500 σκάνδαλα, τα οποία του δίνουμε την άδεια να χρησιμοποιήσει σε όποιο μέσο πάει για να ασκήσει δημοσιογραφία ή «δημοσιογραφία». Εκεί υπάρχουν όλα τα ονόματα που δεν είδε στην καριέρα του στο Mega.

Το κουτί της Πανδώρας

Πλουτίζουν συνεχώς οι Ελληνες, αλλά μόνο στο... παρελθόν!

Του Γιώργου Δελαστίκ

Χαράς ευαγγέλια! Είμαστε πιο πλούσιοι από όσο νομίζαμε! Το ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ. Το ΑΕΠ της Ελλάδας δεν ήταν το 2013 μόνο 182,05 δισεκατομμύρια ευρώ, όπως νομίζαμε βάσει των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ, αλλά 182,44 δισ! Για την ακρίβεια, ήταν 384 εκατομμύρια ευρώ παραπάνω. Πώς προέκυψε αυτός ο παραπάνω εθνικός πλούτος απορείτε σίγουρα. Ως συνήθως - μέσω δηλαδή της αναθεώρησης των στοιχείων από την Ελληνική Στατιστική Αρχή, όχι αυθαίρετα, αλλά βάσει του νέου τρόπου υπολογισμού του ΑΕΠ που αποφάσισε η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία, η γνωστή ως Eurostat. Τώρα που μαίνεται η κρίση σε όλη την Ευρώπη, η Eurostat εφευρίσκει διάφορα αμφιλεγόμενα τεχνάσματα στατιστικών μετρήσεων για να συγκαλύπτει τη ζοφερή πραγματικότητα. Είναι άκρως συζητήσιμο, για παράδειγμα, αν οι δαπάνες για στρατιωτικούς εξοπλισμούς μπορούν να χαρακτηριστούν πραγματικά... «επενδύσεις» που αυξάνουν το ΑΕΠ (!) όπως αποφάσισε η Eurostat.

Το ότι οι στρατιωτικές δαπάνες των ευρωπαϊκών κρατών αυξάνουν το ΑΕΠ της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Αγγλίας και λοιπών χωρών που πουλάνε τα όπλα, το καταλαβαίνει ο καθένας. Το να ισχυρίζεται όμως κανείς ότι... αυξάνει και το ΑΕΠ της Ελλάδας που τα αγοράζει, ακούγεται μάλλον προκλητικό. Εν πάση περιπτώσει, αυτό αποφάσισε η Eurostat, στη βάση αυτή, ενός νέου ευρωπαϊκού συστήματος εθνικών λογαριασμών (ESA 2010) που θα μετράει το ΑΕΠ όλων των χωρών, είμαστε υποχρεωμένοι να αποδεχθούμε τις αποφάσεις της. Βάσει του νέου τρόπου ευρωπαϊκού υπολογισμού, η ΕΛΣΤΑΤ αναθεώρησε τα στοιχεία του ελληνικού ΑΕΠ της τελευταία 20ετίας, από το 1995 ως το 2013, ώστε τα στοιχεία να είναι συγκρίσιμα. Προκύπτουν αξιοσημείωτες ή και σημαντικότατες αλλαγές, οι οποίες έχουν σοβαρή πολιτική σημασία, ιδίως για το πόσο μειώθηκε το ΑΕΠ της χώρας μας -σε απόλυτα και ποσοστιαία μεγέθη- στα χρόνια της κρίσης.

Το 2008, τελευταία χρονιά πριν ξεσπάσει η θύελλα, το ΑΕΠ της Ελλάδας η ΕΛΣΤΑΤ το υπολόγιζε με τον προηγούμενο τρόπο σε 233,2 δισ. ευρώ και το ΑΕΠ του 2013 σε 182,05 δισεκατομμύρια, επομένως η απώλεια (η μείωση δηλαδή του ΑΕΠ) ήταν 51,15 δισεκατομμύρια ή ποσοστό συρρίκνωσης του ΑΕΠ 21,9% κατά την εξαετία αυτή. Με τον νέο τρόπο υπολογισμού, η ΕΛΣΤΑΤ υπολόγισε το ΑΕΠ το 2008, της χώρας μας σε 242 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ το ΑΕΠ του 2013 σε 182,44 δισ., όπως προαναφέραμε. Βλέπουμε δηλαδή ότι χάσαμε 59,56 δισεκατομμύρια και όχι 51,15. Οκτώμισι δισεκατομμύρια παραπάνω δεν είναι και λίγα! Χάσαμε σε ποσοστό το 24,6% του ΑΕΠ μας και όχι το 21,9% που μας έλεγε η ΕΛΣΤΑΤ μέχρι τώρα. Η ύφεση δηλαδή είναι χειρότερη από όσο νομίζαμε μέχρι τώρα, μας λέει η ΕΛΣΤΑΤ. Η αναθεώρηση του ύψους του ΑΕΠ όμως συνεπιφέρει και άλλες αλλαγές.

Αλλάζει αισθητά το ποσοστό μείωσης του ΑΕΠ και ανά έτος. Η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου αισθάνεται ευτυχής γιατί η μείωση του ΑΕΠ το 2012 που ανέλαβε την εξουσία, με τον νέο τρόπο υπολογισμού της Eurostat δεν είναι 7% αλλά... μόνο 6,6,%! Αλλά και το 2013, η συρρίκνωση του ΑΕΠ ήταν 3,3% και όχι 3,9%. Αντιθέτως το ΠΑΣΟΚ και ιδίως η πτέρυγα του Γιώργου δεν πρέπει να αισθάνονται καθόλου καλά με την αναθεώρηση, αφού το ΑΕΠ βυθίζεται το 2010 κατά 5,4% και το 2011 κατακρημνίζεται στην άβυσσο του... 8,9%! Μείωση του ΑΕΠ μέσα σε δύο μόλις χρόνια διακυβέρνησης από τον Γιώργο Παπανδρέου κατά 36 δισεκατομμύρια ή ποσοστό 15%!!! Τέτοιον εφιάλτη δεν έχει ζήσει ποτέ η Ελλάδα μετά τη ναζιστική Κατοχή των Γερμανών, εδώ και 70 χρόνια, και τον έζησε επί μνημονιακού ΠΑΣΟΚ! Και να σκεφθεί κανείς ότι ο Γιώργος Παπανδρέου, ο άνθρωπος που προκάλεσε στους Ελληνες αυτήν την ανείπωτη καταστροφή, όχι μόνο παραμένει ενεργός στην πολιτική ζωή της χώρας, αλλά φιλοδοξεί να επανέλθει για να συνεχίσει το ολέθριο έργο του!

Οχι δηλαδή ότι είναι καλύτερη η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου, κατά τη διάρκεια της εξουσίας της οποίας το 2012 και το 2013 το ελληνικό ΑΕΠ μειώθηκε κατά 9,4% με τον νέο τρόπο υπολογισμού. Το μόνο διασκεδαστικό σε αυτήν τη θλιβερή ιστορία είναι πως η ΕΛΣΤΑΤ με την αναθεώρηση έβγαλε ότι ήμασταν πολύ πιο πλούσιοι από όσο μας έλεγε πριν από... 15 χρόνια! Εβγαλε το ΑΕΠ του 1995 κατά... 16,9% (!) μεγαλύτερο, του 1996 κατά 17,8%, του 1997 κατά 18,1%, του 1998 κατά 18,8% και του 1999 κατά... 19,1% μεγαλύτερο!!! Ε ρε πλούσιοι που ήμασταν και δεν το ξέραμε! Στα χαρτιά και εκ των υστέρων!

ΕΘΝΟΣ

12 Οκτώβρη 1944

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Χτες συμπληρώθηκαν ακριβώς 70 χρόνια από στις 12 Οκτώβρη του 1944, ημέρα Πέμπτη, όταν το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ και η ΕΠΟΝ απελευθέρωσαν την Αθήνα. Στην πρωτεύουσα έγινε λαοπλημμύρα. Ήταν μια συγκλονιστική μέρα:

«Ώρα έντεκα π.μ. - Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΦΤΕΡΟΥΓΙΖΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΜΑΣ - Οι Γερμανοί εκκενώνουν οριστικά την πρωτεύουσα - Ο γερμανός διοικητής και όλο το στρατηγείο του Λυκαβηττού ανεχώρησαν - Η Αθήνα κηρύχτηκε ανοχύρωτη.

Πριν φύγουν και οι τελευταίοι Ούννοι ο λαός ξεχύθηκε με σημαίες και ζητωκραυγές στους δρόμους. Απ' το Πανεπιστήμιο, απ' τις Τράπεζες, απ' όλα τα κέντρα οι τηλεβόες του ΕΛΑΣ σαλπίζουν το χαρμόσυνο μήνυμα. Οι συνοικίες σε παραλήρημα ενθουσιασμού ετοιμάζονται για το μεγάλο γιορτασμό. Στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη αντιπροσωπείες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κατέθεσαν στεφάνι. Έξαλλος από τον ενθουσιασμό ο συγκεντρωμένος κατά χιλιάδες λαός ζητωκραύγαζε. Δακρύζοντας οι πολίτες αγκάλιαζε ο ένας τον άλλο (...). Η γερμανική σημαία κατέβηκε απ' την Ακρόπολη και τα τελευταία γερμανικά τμήματα έφυγαν το πρωί απ' την Αθήνα» (Ριζοσπάστης, 12/10/1944).

    Την επομένη της Απελευθέρωσης το κλίμα της γιορτής μεταφέρεται από τον Τύπο σε όλη την Ελλάδα. Υπό τον τίτλο «ΛΕΥΤΕΡΙΑ! ΛΕΥΤΕΡΙΑ! Η ΑΘΗΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ», ο «Ριζοσπάστης» γράφει:

«Χάθηκε το βρωμερό κουρέλι του φασισμού απ' την Ακρόπολη. Τούτο το σύνθημα περίμενε η Αθήνα. Η μπαρουτοκαπνισμένη Αθήνα, που γνώρισε την πείνα και το βόλι του κατακτητή, το στιλέτο του προδότη, η αδάμαστη Αθήνα, που τρία χρόνια πάλεψε, ξεχύθηκε ζωντανή ανθρωποθάλασσα να διαλαλήσει τη Νίκη, να γιορτάσει τη Λευτεριά της. Πέντε λεφτά φτάσανε για να κολυμπήσει όλη η πόλη στο γαλάζιο. Για ν' ανέβουν οι ΕΠΟΝίτες στα καμπαναριά και ν' αντηχήσουν χαρούμενα οι καμπάνες. Διαδηλώσεις, που πρώτη φορά βλέπει η Αθήνα, ξεχύνονται από παντού. Από το Σύνταγμα ως την Ομόνοια ένα ρεύμα είναι ο κόσμος. Γελούν, δακρύζουν, αγκαλιάζονται. Λευ-τε-ρω-θή-κα-με ! Νι-κή-σα-με !

Και πάνω απ' όλα, μια φωνή που αγκαλιάζει όλη την Αθήνα, που κλείνει όλους τους σκληρούς τρίχρονους αγώνες, όλη την πίστη στη λευτεριά, όλη τη χαρά της Νίκης:

Ε-Α-Μ ! Ε-Α-Μ ! (...). Ανεβασμένοι στ' αυτοκίνητα, ρίχνουν οι ΕΑΜίτες τα συνθήματα, που τ' αρπάζει με μια φωνή ο κόσμος και τα κάνει βουή και σάλπισμα για να φτάσουν απ' άκρη σ' άκρη της Ελλάδας. Κανένα άσυλο στους προδότες! Λευτεριά - Λαοκρατία!(…) ΕΛΑΣίτες περνούν σ' αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες. Ακράτητος ο κόσμος τους κυκλώνει: Ζήτω ο Λαϊκός Στρατός! Ζήτω ο Στρατός της Λευτεριάς μας! Το δίκοχο του ΕΛΑΣίτη, όπου εμφανιστεί, ξεσηκώνει θύελλα ενθουσιασμού. (...) το πένθιμο εμβατήριο αντηχεί από χιλιάδες στόματα που υπόσχονται πίστη στον αγώνα, το τελικό τσάκισμα του Φασισμού και τη Λαοκρατία (...)».

«Η Απελευθέρωση της Αθήνας», ξυλογραφία της Βάσως Κατράκη    

     Ανάμεσα στα εκατομμύρια των πατριωτών που ξεχύθηκαν στους δρόμους και ζητωκραύγαζαν το θάνατο του αγκυλωτού του φασισμού, κάποιοι ισχυρίζονται ότι «ήταν και αυτοί εκεί». Είναι οι ίδιοι που προσπαθούν να κρύψουν την απουσία των προγόνων τους και τη δική τους πίσω από την «αθώα» φρασούλα: «Τότε όλοι οι Έλληνες ήταν μαζί»…. Όμως:

    1) Άλλο πράγμα ο ελληνικός λαός που πολεμούσε τους Γερμανούς στις πόλεις και στα βουνά, κι άλλο πράγμα εκείνοι που είχαν πάρει τον «πατριωτισμό» τους - μαζί με το χρυσό της χώρας – και τον είχαν φυγαδεύσει στα ασφαλέστατα «χαρακώματα» του Καΐρου και του Λονδίνου. 

    2) Άλλο πράγμα ο ελληνικός λαός που μαχόταν το ναζισμό διεκδικώντας για αντίτιμο μια Ελλάδα της λευτεριάς, της δημοκρατίας και της λαϊκής αναδημιουργίας, κι άλλο πράγμα εκείνοι που το 1944 έσπευδαν να συνταχθούν με τη «εξόριστη»βασιλική κυβέρνηση στην Αίγυπτο. Ήταν, μάλιστα, τόσο «διαθέσιμοι» στην υπηρεσία των Ανακτόρων, που για το λόγο αυτό «βραβεύονταν» με την ανάθεση ρόλου πρωθυπουργού της «κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητας».

    3) Άλλο πράγμα το ΕΑΜ κι άλλο εκείνοι που συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ, οι δοσίλογοι, οι ταγματασφαλίτες και οι γερμανοντυμένοι. Στους οποίους, αν και προδότες, οι του Καΐρου και του Λονδίνου, όταν επέστρεψαν, στο πλαίσιο της «εθνικής τους ενότητας», επιδαψίλευσαν τιμές και αξιώματα...

    4) Άλλο πράγμα αυτοί που πολεμούσαν και τραγουδούσαν «το ΕΑΜ μας έσωσε απ' τη πείνα, θα μας σώσει κι από τη σκλαβιά» κι άλλο πράγμα οι «παπατζήδες»που (στις 2-5-1944) σε ομιλία τους στην Αλεξάνδρεια, παρουσία των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, έκαναν λόγο για τη «βρωμιά του ΕΑΜ»!

    5) Άλλο πράγμα αυτοί που πολέμησαν τον Χίτλερ και με τα ίδια όπλα πολέμησαν τον Τσόρτσιλ και τον Βαν Φλιτ, κι άλλο εκείνοι που για να καταπνιγεί κάθε εγχείρημα λαϊκής κυριαρχίας στον τόπο τηλεγραφούσαν στον Τσόρτσιλ τα εξής:«Δύναμαι να σας διαβεβαιώσω ότι η σταθερότης της ελληνικής κυβερνήσεως θα διατηρηθεί πλήρως κατά τας επικείμενους κρίσιμους στιγμάς. Δεν γνωρίζω τους λόγους διά την απουσία της Βρετανίας. Μόνον η άμεσος παρουσία εντυπωσιακών βρετανικών δυνάμεων εις την Ελλάδα και ως τας τουρκικάς ακτάς θα ήτο δυνατό να μεταβάλει την κατάστασιν» (Γεώργιος Παπανδρέου, 22/9/1944, τηλεγράφημα προς τον Τσόρτσιλ).

     6) Άλλο πράγμα αυτοί που έδωσαν την ψυχή, την καρδιά και το αίμα τους για τη λευτεριά της Ελλάδας και για τη σωτηρία του λαού, κι άλλο οι μαυραγορίτες, τα κόμματά τους και οι εφημερίδες που έφταναν να δίνουν ακόμα και το παράγγελμα των εκτελεστικών αποσπασμάτων (!), αυτοί που κράδαιναν ενάντια στο μεγαλειώδες κίνημα της Αντίστασης τη «νομιμότητα» του κατακτητή και των ντόπιων οργάνων του και έγραφαν: «Καλώς συνετάγη ο νόμος που τιμωρεί με θάνατο τους Ελληνες υπηκόους όσοι μετέχουν σε πολεμικές εχθροπραξίες κατά των Γερμανών» («Καθημερινή», 1/6/1941).

    7) Άλλο πράγμα οι εκτελεσμένοι στον τοίχο της Καισαριανής κι άλλο πράγμα οι «Τσολάκογλου» και οι «Ραλληδες». Άλλο πράγμα ο Έκτωρ Τσιρονίκος, ο  δοσίλογος και συνεργάτης των Γερμανών επί Κατοχής. Ο αντιπρόεδρος στη γερμανοδιορισμένη «κυβέρνηση» του Ιωάννη Ράλλη, της κυβέρνησης δηλαδή των γερμανοτσολιάδων που ίδρυσε τα «Τάγματα Ασφαλείας». Κάτι τέτοιοι σαν τον Τσιρονίκο, με τέτοια «πατριωτική» προϋπηρεσία, είναι που απαρτίζουν τους «ήρωες» της Χρυσής Αυγής. Έτσι, στο περιοδικό της Χρυσής Αυγής, στη δεύτερη σελίδα, μέσα σε ειδικό πλαίσιο ώστε να τονίζεται ευδιάκριτα ο ναζισμός τους, δημοσιεύτηκε κείμενο (τεύχος Δεκέμβρη 1983) υπό τον τίτλο «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ», το οποίο καταλήγει ως εξής: «Γιατί ΕΜΕΙΣ, μόνο ΕΜΕΙΣ είμαστε ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, μελλοντικοί ανατροπείς της διαφθοράς, μελλοντικοί Δημιουργοί της Πολιτείας του Ήλιου, της Πολιτείας του Ελληνικού Μεγαλείου, τηςΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ».

Η υπογραφή του εν λόγω δημοσιεύματος (και μάλιστα με κεφαλαία γράμματα) είναι: «ΕΚΤΩΡ ΤΣΙΡΟΝΙΚΟΣ».

Να λοιπόν που η Ιστορία και η αλήθεια είναι πεισματάρικα πράγματα. Και επιμένουν: Όπως και σήμερα, έτσι και τότε, «μαζί» και «ενωμένος» στον αγώνα για την Απελευθέρωση και στη γιορτή για την Απελευθέρωση ήταν, πράγματι, ο ελληνικός λαός. Οι δοσίλογοι και οι πατριδοκάπηλοι ήταν - και θα είναι πάντα - στην άλλη μπάντα.

email: mpog@enikos.gr 

Tags: ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Πηγή

Χάθηκαν 44 δισ. ευρώ από το ελληνικό ΑΕΠ την τετραετία 2010 - 2013 - Όλοι οι πίνακες!

Οπως ανακοίνωσε την Δευτέρα η Ελληνική Στατιστική Αρχή, εκτιμά πλέον το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης πέρυσι στο 12,2% του ΑΕΠ, έναντι του 12,7% το οποίο είχε ανακοινωθεί την περασμένη άνοιξη. Οπως υπολογίζει πλέον, σε απόλυτο ποσό το έλλειμμα του 2013 ήταν 22,3 δισ. ευρώ και όχι 23,1% όπως εκτιμάτο αρχικά. Αντίστοιχη βελτίωση καταγράφεται και στο δημόσιο χρέος, το οποίο για την περυσινή χρονια υπολογίζεται πλέον στα 319,1 δισ. ευρώ ή το 174,9% του ΑΕΠ. Η προηγούμενη εκτίμηση έφερνε το χρέος στα 318,7 δισ. ευρώ ή 175,1% του ΑΕΠ, δημοσιεύει η Ημερησία. Ωστόσο, από το 2010 χάθηκαν σχεδόν 44 δισ. ευρώ καθώς από 226 δισ. που ήταν το ΑΕΠ το 2010 υποχώρησε στα 182 δισ. το 2013. Αναλυτικά τα στοιχεία: - το ΑΕΠ διαμορφώθηκε σε 182,438 δισ. ευρώ το 2013, από 194,204 δισ. ευρώ το 2012, από 207,752 δισ. ευρώ το 2011 και 226,21 δισ. ευρώ το 2010. - το δημόσιο χρέος διαμορφώθηκε στο 174,9% του ΑΕΠ πέρυσι, από 156,9% του ΑΕΠ το 2012, από 171,3% του ΑΕΠ το 2011 και 146% του ΑΕΠ το 2010. -το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης διαμορφώθηκε σε 12,2% του ΑΕΠ το 2013, από 8,6% του ΑΕΠ το 2012, από 10,1% του ΑΕΠ το 2011 και 11,1% του ΑΕΠ το 2010. Τα αναθεωρημένα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ εμφανίζουν ελαφρώς μικρότερο το έλλειμμα του 2013, σε σχέση με την αναθεώρηση του Απριλίου, το οποίο διαμορφώθηκε στο 12,2% του ΑΕΠ από 12,7% του ΑΕΠ που ήταν κατά την προηγούμενη αναθεώρηση. Η ΕΛΣΤΑΤ επισημαίνει εκ νέου, ότι το πρωτογενές πλεόνασμα, όπως υπολογίζεται από την τρόικα, δεν καταγράφεται στα συγκεκριμένα στοιχεία προς τη Eurostat, καθώς κατά τη μέτρηση του πρωτογενούς ισοζυγίου στο πλαίσιο του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής μια σειρά από δαπάνες και έξοδα αντιμετωπίζονται διαφορετικά από ότι αντιμετωπίζονται κατά την κατάρτιση των δημοσιονομικών στοιχείων για τους σκοπούς της Διαδικασίας Υπερβολικού Ελλείμματος. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ μειωμένα κατά 7 δισ. ευρώ εμφανίζονται τα έσοδα της Γενικής Κυβέρνησης στην τετραετία 2010-2013 από 92,7 δισ. ευρώ το 2010 στα 85,7 δισ. ευρώ το 2013, ενώ μειωμένες είναι και οι δαπάνες κατά περίπου 9 δισ. ευρώ από τα 117,7 δισ. ευρώ το 2010 στα 108 δισ. ευρώ το 2103. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ οι επιπτώσεις από την υποστήριξη των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων από όλες τις παρεμβάσεις του κράτους κατά τη διάρκεια της κρίσης, στο ισοζύγιο (έλλειμμα / πλεόνασμα) της Γενικής Κυβέρνησης ήταν18,996 δισ ευρώ το 2013. Συγκεκριμένα οι επιπτώσεις στο έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης για τη στήριξη των τεσσάρων συστημικών τραπεζών και τις ανάγκες ανακεφαλαιοποίησής τους, ανήλθαν σε 5,27 δισ. ευρώ (2,7% του ΑΕΠ) το 2012 και σε 18,97 δισ. ευρώ το 2013 (10,4% του ΑΕΠ) πέρυσι. Τα ποσά αυτά δεν υπολογίζονται από την τρόικα, προκειμένου να προκύψει το πρωτογενές πλεόνασμα. Σε αυτό το ποσό συμπεριλαμβάνονται οι συνεχιζόμενες δαπάνες και έσοδα τα οποία σχετίζονται με τις παρεμβάσεις του 2008, επιπρόσθετα στις δαπάνες και τα έσοδα που ανέκυψαν το 2013. Ως μέρος των τελευταίων, το 2013 η Γενική Κυβέρνηση μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ), πραγματοποίησε κεφαλαιακές μεταβιβάσεις ύψους 6,221 δισ. ευρώ για την εξυγίανση των τραπεζικών και 14,759δισ ευρώ σαν αποτέλεσμα της διαδικασίας ανακεφαλαιοποίησης των τεσσάρων συστημικών τραπεζών. Μάλιστα σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ κατά τη δεύτερη κοινοποίηση έχουν αναθεωρηθεί κατά 412 εκατ. ευρώ τα έσοδα κεφαλαιακών ανακοινώσεων, οδηγώντας σε μια μείωση του ελλείμματος της Γενικής Κυβέρνησης για το 2013, από εκείνο που ανακοινώθηκε κατά την πρώτη κοινοποίηση τον Απρίλιο 2014. Οι διαφορές μεταξύ της πρώτης κοινοποίησης (Απρίλιος 2014) και της δεύτερης κοινοποίησης (Οκτώβριος 2014) των στοιχείων προς τη Eurostat, είναι μικρές. Στην 1η κοινοποίηση, το δημόσιο χρέος ήταν 175,1% του ΑΕΠ (174,9% του ΑΕΠ στη 2η κοινοποίηση) και το έλλειμμα Γενικής Κυβέρνησης ήταν 12,7% του ΑΕΠ (12,2% του ΑΕΠ στη 2η κοινοποίηση). 2010 2011 2012 2013 Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν(ΑΕΠ) (εκατ. ευρώ ) 226.210 207.752 194.204 182.438 Ισοζύγιο Γενικής Κυβέρνησης Έλλειμμα (-) / Πλεόνασμα (+) B.9 (εκατ. ευρώ) -25.036 -21.031 -16.704 -22.257 (% του ΑΕΠ) -11,1 -10,1 -8,6 -12,2 Πρωτογενές Ισοζύγιο Γενικής Κυβέρνησης (εκατ. ευρώ) -11.800 -5.965 -6.962 -14.986 Έλλειμμα (-) / Πλεόνασμα (% του ΑΕΠ) -5,2 -2,9 -3,6 -8,2 Δαπάνες Γενικής Κυβέρνησης (εκατ. ευρώ) 117.774 111.633 104.491 108.040 (% του ΑΕΠ) 52,1 53,7 53,8 59,2 Έσοδα Γενικής Κυβέρνησης (εκατ. ευρώ) 92.738 90.602 87.787 85.783 (% του ΑΕΠ) 41,0 43,6 45,2 47,0 Χρέος Γενικής Κυβέρνησης27 (εκατ. ευρώ) 330.291 355.954 304.691 319.133 (% του ΑΕΠ) 146,0 171,3 156,9 174,9 Τέλος, ο παρακάτω πίνακας παρουσιάζει την επίπτωση της υποστήριξης των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων από όλες τις παρεμβάσεις του κράτους κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης, στο ισοζύγιο (έλλειμμα/πλεόνασμα) της Γενικής Κυβέρνησης. Το 2013, αυτή ανήλθε σε 18.996 εκατομμύρια ευρώ. Στο ποσό αυτό συμπεριλαμβάνονται οι συνεχιζόμενες δαπάνες και έσοδα που σχετίζονται με τις παρεμβάσεις από το 2008, επιπρόσθετα στις νέες δαπάνες και έσοδα που ανέκυψαν το έτος 2013. Ως μέρος των τελευταίων αυτών, το 2013 η Γενική Κυβέρνηση, μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ), πραγματοποίησε κεφαλαιακές μεταβιβάσεις ύψους 6.221,4 εκατομμυρίων ευρώ για την εξυγίανση των τραπεζών και 14.759,7 εκατομμυρίων ευρώ σαν αποτέλεσμα της διαδικασίας ανακεφαλαιοποίησης των τεσσάρων συστημικών τραπεζών. Έτος Επίπτωση της υποστήριξης των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων στο έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης 2010 (εκατ. Ευρώ) 960 (% του ΑΕΠ) 0,4 2011 (εκατ. Ευρώ) 633 (% του ΑΕΠ) 0,3 2012 (εκατ. Ευρώ) -5.267 (% του ΑΕΠ) -2,7 2013 (εκατ. Ευρώ) -18.966 (% του ΑΕΠ) -10,4

Πηγή

Οι ανεξάρτητοι είναι εξαρτημένοι.

Την πεποίθηση του ότι η παρούσα βουλή μπορεί να εκλέξει πρόεδρο της δημοκρατίας εξέφρασε ο ανεξάρτητος βουλευτής Σπύρος Λυκούδης. Επίσης ο Σπύρος Λυκούδης πιστεύει ότι η παρούσα βουλή πρέπει να εκλέξει πρόεδρο της δημοκρατίας. Οπότε και ο ίδιος ο Σπύρος Λυκούδης και θέλει και μπορεί να ψηφίσει υπέρ της εκλογής του προέδρου της δημοκρατίας.

Ο Σπύρος Λυκούδης μπορεί να είναι ανεξάρτητος βουλευτής αλλά τελικά την πολύ ανεξαρτησία δεν την αντέχει. Γιαυτό άλλωστε ανήκει στην κοινοβουλευτική ομάδα των ανεξάρτητων βουλευτών οι οποίοι αν και ανεξάρτητοι επίσης δεν αντέχουν την πολύ ανεξαρτησία. Όπως επίσης δεν αντέχουν τα περιορισμένα δικαιώματα του ανεξάρτητου βουλευτή.

Δεν είναι λίγοι οι ανεξάρτητοι βουλευτές που υποστηρίζουν την υπερψήφιση του προέδρου της δημοκρατίας από την παρούσα βουλή αφού στην επόμενη βουλή δεν θα ανήκουν ούτε στους  ανεξάρτητους αλλά ούτε και στους εξαρτημένους βουλευτές. Θα ανήκουν στο σπίτι τους. Γιατί οι ανεξάρτητοι βουλευτές προέρχονται από την Ν.Δ. και το Πασόκ.

Άλλωστε την ανεξαρτησία πολλοί αγάπησαν, τον ανεξάρτητο ουδείς. Πόσο μάλλον τον Ν.Δ. και τον Πασόκο.

Πηγή

Κυβερνούν τη χώρα με επικοινωνιακά τρικ!

-«Βαφτίζουν το κρέας - ψάρι» και παρουσιάζουν την αποχώρηση του ΔΝΤ ως έξοδο της χώρας από τα μνημόνια - Αποδέχονται ως βιώσιμο ένα δυσθεώρητο χρέος απλά για να παραμείνουν στην εξουσία άλλους τέσσερις μήνες

H χώρα χρειάζεται ισχυρή κυβέρνηση. Με ισορροπίες του τρόμου και με επικοινωνιακά τρικ δεν μπορεί να κυβερνηθεί, ούτε βεβαίως να βγει από το τέλμα. Αυτό είναι κοινή διαπίστωση όλων των πολιτικών αναλυτών.

Πάραυτα, εδώ και μήνες η ελληνική πλευρά προσέρχεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές, ενώ ταυτόχρονα είναι αμφισβητούμενη στο εσωτερικό της χώρας και από την αντιπολίτευση και από την λαϊκή βάση. Η κατάσταση αγγίζει τα όρια της πολιτικής παραδοξότητας.

Μιλάμε λοιπόν για μια κυβέρνηση που αποδέχεται πλήρως το σύνολο του χρέους και των τοκοχρεολυσίων ακυρώνει οποιαδήποτε έννοια διαπραγμάτευσης πριν καν αυτή ξεκινήσει.

Μιλάμε για μια κυβέρνηση που πάνω στο χρέος της χώρας στήνει «πολιτικάντικα» παιχνίδια για να διατηρηθεί στην εξουσία έστω και για λίγους μήνες παραπάνω.

Πάνω σε αυτή τη λογική βασίζεται και όλη η διαδικασία που ετοιμάζει το Μαξίμου σε συνεννόηση με τους δανειστές.

Έτσι θα.... βαφτίσουν το κρέας ψάρι προκειμένου να κερδίσουν τις εντυπώσεις μέχρι την προεδρική εκλογή και να «μαζέψουν στο μαντρί» τους ανεξάρτητους.

To «παιχνίδι» είναι στημένο στα μέτρα της κυβέρνησης και προαποφασισμένο εδώ και αρκετό διάστημα. Όλες τις διαπραγματεύσεις τις έχει κάνει ο Γιάννης Στουρνάρας σε συμφωνία με την Λαγκάρντ όταν ήταν στο υπουργείο Οικονομικών. Ο Γκίκας Χαρδούβελης είναι περίπου «διακοσμητικός», μόνο για τη διεκπεραίωση. Άλλωστε δεν περίμενε κανείς στη χθεσινή συνάντηση με την Λαγκάρντ να βγάλει κάποια είδηση ο Χαρδούβελης.

Οι βασικές αρχές της άτυπης συμφωνίας η οποία αναμένεται να πάρει σάρκα και οστά στο Eurogroup που θα γίνει στις αρχές Δεκεμβρίου θα περιλαμβάνει τα ακόλουθα:

1. Αποδοχή όλου του χρέους από την πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης και μάλιστα αποδοχή ότι το χρέος είναι βιώσιμο και διαχειρίσιμο

2. Αποδοχή ότι το ελληνικό κράτος θα πληρώνει στο ακέραιο και στην ώρα τους τα τοκοχρεολύσια σε ειδικό λογαριασμό

3. Δήθεν απομάκρυνση του ΔΝΤ, πράγμα που δεν έχει καμία απολύτως σημασία αφού έτσι κι αλλιώς τα περισσότερα χρήματα από το ταμείο τα έχουμε λάβει. Σε αυτά συνυπολογίζονται και τα 11 δισ που υπάρχουν στο ΤΧΣ.

Συνεπώς γίνεται σαφές πως όλα τα περί εμπλοκής των... σκληρών διαπραγματεύσεων γίνονται για λόγους εντυπωσιασμού -πρωτίστως - της κοινής γνώμης. Με αριστοτεχνικό τρόπο κυβέρνηση και δανειστές «φουσκώνουν» την κρισιμότητα των περιστάσεων προσδίδοντας διαστάσεις θρίλερ σε μια συμφωνημένη διαδικασία προκειμένου να πείσουν τους βουλευτές της... αδιευκρίνιστης ψήφου ότι η κυβέρνηση δίνει ηρωικές μάχες για να καταφέρει τα καλύτερα αποτελέσματα για τη χώρα και για το εθνικό συμφέρον.

Στην πραγματικότητα οι αποφάσεις έχουν ληφθεί εδώ και μήνες. Αποφασίστηκε δηλαδή η ομαλή και χωρίς τριγμούς «απομάκρυνση» του ΔΝΤ από τον μηχανισμό της τρόικας και η σύναψη νέων δανείων χωρίς να είναι αναγκαία η σύναψη νέου μνημονίου. Άλλωστε τα ήδη υπάρχοντα μνημόνια, οι αναπροσαρμογές τους και τα μέτρα που προκύπτουν από αυτά είναι ψηφισμένα από την Βουλή και έχουν γίνει νόμοι του κράτους.

Έξοδος από μνημόνια δεν υπάρχει, όσο κι αν ο πρωθυπουργός ευαγγελίζεται κάτι τέτοιο. Άλλωστε η επιτήρηση από τους μηχανισμούς θα συνεχιστεί για όσα χρόνια η χώρα θα χρωστάει στους δανειστές.

Αφού λοιπόν επιτευχθεί η δήθεν απομάκρυνση του ΔΝΤ η χώρα θα συνεχίζει να χρηματοδοτείται από τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς με τα ήδη υπάρχοντα μνημόνια.

Για όλα τα παραπάνω η κυβέρνηση θα ισχυριστεί ότι έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια και ότι έδιωξε το ΔΝΤ. Με αυτό το επιχείρημα ο Σαμαράς θα παρουσιάσει και την πανηγυρική επιστροφή στο μαντρί αρκετών εκ των ανεξαρτήτων βουλευτών.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες τους συγκεκριμένους βουλευτές - που δεν είναι πάνω από δέκα - τους έχει μαζέψει από τώρα. Θα μπορούσε μάλιστα να τους παρουσιάσει και στην διαδικασία της ψήφου εμπιστοσύνης. Δεν το έκανε, διότι το timing δεν θα προσέδιδε κάτι παραπάνω στην συνοχή της κυβέρνησης. Τους χρειάζεται κατά την προεδρική εκλογή. Και οι πληροφορίες λένε πως θα τους έχει. Άλλωστε το Μαξίμου τους έχει υποσχεθεί «λαγούς με πετραχήλια».

Ακόμα κι αν γίνουν όλα όσα φαντάζονται οι κύριοι Σαμαράς και Βενιζέλος η χώρα δεν σώζεται. Το κύρος και το brand name της χώρας δεν πρόκειται να αποκατασταθούν με επικοινωνιακές φούσκες.

Η οικονομική φερεγγυότητα δεν πρόκειται να επανέλθει με πολιτικάντικες λογικές. Οι δανειστές δεν πρόκειται να κάνουν πίσω ούτε στο ελάχιστο αν δεν έχουν απέναντί τους μια κυβέρνηση με ισχυρή αυτοδυναμία.

Άλλωστε είναι εμφανές ότι η σημερινή συγκυβέρνηση δεν είναι ούτε ισχυρή, ούτε αυτοδύναμη. Δεν υπάρχει αρραγές μέτωπο κι αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι πιστωτές μας οι οποίοι το εκμεταλλεύονται στο έπακρο.

Επίσης, τα όσα λέγονται περί κυβέρνησης εθνικού σκοπού με πρωθυπουργό μη πολιτικό πρόσωπο αγγίζουν τα όρια της πολιτικής εξαπάτησης αφού το ίσιο έγινε και με την κυβέρνηση Παπαδήμου προκειμένου να τακτοποιηθούν τα ξένα funds με το PSI και να πληρώσουν το «μάρμαρο» οι Έλληνες μικροομολογιούχοι και τα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας.

Αρραγές μέτωπο με πολιτικό προσωπικό που ενέδωσε στις πιέσεις των δανειστών είναι αδύνατον να υπάρξει. Αυτό πλέον δεν το πιστεύει κανείς. Ούτε καν οι κυβερνητικοί βουλευτές που ψήφισαν με κλειστά μάτια τα μνημόνια και τις αναπροσαρμογές αυτών.

Πηγή

 

Γεια σου Γιάννη Μακριδάκη

Του Άρη Δαβαράκη

Κυριακή βράδυ στην Πέτρα (της Λέσβου), μετά από μια πραγματικά πολύ γεμάτη και ευχάριστη μέρα με την παρέα πολύ αγαπημένων φίλων, χαρούμενος και θετικά φορτισμένος, μακριά από τις εντάσεις της πρωτεύουσας, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται ακόμα το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Βολισσό της Χίου, στο χωράφι του Γιάννη Μακριδάκη. Η φύση σού επιβάλλει τους ρυθμούς της έτσι κι’ αλλιώς. Όμως η φύση αυτό το Σαββατοκύριακο έχει ξαναπάρει τη γνωστή θέση του «σκηνικού» μέσα στο οποίο ζω τις στιγμές μου, δεν έχω μαζί της την άμεση επαφή που είχα στο «μούρκι» του Μακριδάκη. Πριν λίγες ώρες ήμουν στην Εφταλού, μπροστά στη θάλασσα αυτή που λατρεύω από την εφηβεία μου, πλάϊ στον Μόλυβο. Έφαγα φρέσκο μπαρμπουνάκι αλλά δεν μπορούσα να το συνδέσω με την θάλασσα που είχα μπροστά μου. Δεν ξέρω ούτε πού ψαρεύτηκαν τα μπαρμπουνάκια μου, ούτε από πού αγοράστηκαν, ούτε πόσες μέρες πέρασαν από τη στιγμή που μπλέχτηκαν στα δίχτυα, μέχρι την ώρα που, πολύ νόστιμα τηγανισμένα ομολογώ, προσγειώθηκαν στο στομάχι μου για να τα χωνέψω. Και για πρώτη φορά σκέφτηκα ότι το φυσικό θα ήταν αυτό που τρώω να έχει κάποια σχέση με αυτό που βλέπω γύρω μου. Όμως, προφανώς, δεν είχε. Η ευγενέστατη Γερμανίδα κυρία που μας περιποιήθηκε και έχει (με τον Έλληνα σύζυγό της) αυτή την ταβέρνα, δεν μπορούσε να ξέρει πού και πότε ψαρεύτηκαν τα μπαρμπουνάκια που της έφερε ο προμηθευτής της. Φαντάζομαι πως δεν την αφορά κιόλας καθόλου, όπως δεν αφορούσε και εμένα επί 60 χρόνια. Και η νοστιμότατη σαλάτα της όπως και τα μαγειρευτά της φαγητά με την σάλτσα από ντομάτα, δεν είχανε καμία απολύτως σχέση με το μαγευτικό γύρω τοπίο. Αυτό έλειπε – να έχει και μποστάνι στην πίσω αυλή της ταβέρνας και να περιμένει ν’ ανθίσουν τα κολοκυθάκια της για να φτιάξει την λατρεμένη σπεσιαλιτέ του νησιού που είναι οι γεμιστοί κολοκυθοκορφάδες, οι πεντανόστιμοι. Τρελαθήκαμε εντελώς;

Δεν είναι εύκολο να σας εξηγήσω τι εννοώ, χωρίς να αναφερθώ και πάλι στο προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Γιατί το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, για πρώτη φορά στη ζωή μου, για δυό μέρες έφαγα και χόρτασα με τροφή που μόλις πριν λίγα λεπτά αποσπάστηκε από τις ρίζες της και χωρίς να υποστεί καμιά «επιθετική» μεταχείριση –τηγάνισμα σε καυτό λάδι πχ – με τη μορφή μιας χορταστικής χρωματιστής και νόστιμης σαλάτας, μπήκε στο σώμα μου και το έθρεψε, χορταίνοντάς το, χωρίς να το ταλαιπωρήσει και να το κουράσει στη διαδικασία της χώνεψης. Από την πρώτη στιγμή συνειδητοποίησα ότι αυτή η, ας την πούμε «εμπειρία», επρόκειτο να ανοίξει μέσα μου ένα άλλο μονοπάτι που δεν περπατιέται εύκολα αν δεν αρχίσει κανείς να σκέφτεται αλλιώς. Έχουμε συνηθίσει να μην αναρωτιόμαστε τι είναι αυτό που τρώμε, τι μεταλλάξεις έχει υποστεί, πόσες μέρες ή μήνες πέρασαν από την ώρα που αποσπάστηκε από το φυσικό του περιβάλλον, την θέση του μέσα στο σοφό οικοσύστημα, μέχρι την ώρα που εμείς (οι «καταναλωτές») το «καταναλώνουμε». Βλέπουμε μιαν ετικέτα που λέει «Εκλεκτό ελαιόλαδο Κρήτης» και, θέλουμε-δεν θέλουμε την εμπιστευόμαστε. Για να μην σας πω ότι εγώ προσωπικά μέχρι την καταλυτική γνωριμία μου με τον λογοτέχνη Μακριδάκη, ήμουν ενθουσιασμένος με τις «υγιεινές σαλάτες» που αγοράζω από το σούπερ-μάρκετ μέσα στα πλαστικά κουτάκια τους και έχουν μέσα διάφορα σαλατικά (μέχρι και δυό μικρές ντοματούλες για χρώμα), συν ψιλοκομμένο κοτόπουλο, κρουτονάκια, τυρί τριμμένο και ντρέσιγκ άσπρο για την «σαλάτα του Καίσαρα», ή ψιλοκομμένο ζαμπονάκι, τυρί τριμμένο και ροζ ντρέσιγκ για την «σαλάτα του Σεφ».

Σήμερα για πρώτη φορά στη ζωή μου αντιμετώπισα αυτό το καινούργιο ζήτημα που, θέλοντας και μη, μπήκε στη ζωή μου το περασμένο Σαββατοκύριακο. Δεν μου αρέσει καθόλου ένας άνθρωπος που εκτιμώ ιδιαίτερα να με βλέπει σαν «καταναλωτή» αλλά για να το αλλάξω αυτό θέλει δουλειά πολλή. Για έναν άνθρωπο της πόλης είναι μαρτύριο να αναρωτιέται τι περιέχει το κάθε σάντουϊτς που παραγγέλνει με τον καφέ του για να κόψει την πείνα του και να συνεχίσει αυτόν τον (άγονο δυστυχώς) «αγώνα της επιβίωσης» πάνω στην μαύρη άσφαλτο όπου δεν φυτρώνει τίποτα. Για εμάς που, σε εποχή κρίσης μάλιστα, είναι πολυτέλεια μεγάλη να πάμε «για ψαράκι στην Καισαριανή», είναι λίγο (μέχρι πάρα πολύ) «αγωνιστικό σπορ» να αναρωτηθούμε πώς βρέθηκε το πεντανόστιμο καλαμαράκι και η γαριδόψυχα στην Καισαριανή. Κατά βάθος ξέρουμε ότι μάλλον έχει ταξιδέψει από τις πολύ βόρειες θάλασσες παγωμένο για πολλές εβδομάδες – κουνάμε όμως το κεφάλι μας με μεγάλο θαυμασμό όταν μας λέει ο σερβιτόρος ή ο φίλος μας πως «μυρίζει θάλασσα» και είναι «φρεσκότατο».

Πλησιάζω τις 800 λέξεις και δεν έχω κάν περάσει στην κυρίως εισαγωγή. Αυτές οι πολύ μεγάλες αλλαγές που συντελούνται μέσα στους ανθρώπους ξαφνικά, θέλουν και χρόνο και υπομονή και επίμονη καθαρή σκέψη για να μπορέσουνε να γίνουν κάποια στιγμή πραγματικά επωφελείς και γόνιμες. Δεν ωφελεί να τα ζορίζουμε τα πράγματα. Είναι όμως πολύ χρήσιμο που αρχίζουμε σιγά-σιγά να τα σκεφτόμαστε. Η κάθε μας σκέψη πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα είναι ένα μικρό βήμα μπρός προς την ουσιαστική επανάστασή μας που θα συντελεστεί όταν ωριμάσουν οι συνθήκες μέσα στην πλειοψηφία των αληθινών ανθρώπων που θέλουνε να είναι στην πράξη ένας κρίκος αυτού του συγκλονιστικά φτιαγμένου οικοσυστήματος – και όχι «καταναλωτές» προϊόντων και τροφών που παράγονται μέσα σε ένα απίστευτα φαύλο κύκλο που περιλαμβάνει όλη την «πολιτισμένη» ανθρωπότητα.

Και μιλάμε γι’ αυτούς που έχουν κάτι, έστω και φριχτής ποιότητας, να φάνε.

Γιατί υπάρχουν και ένα-δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι που λιμοκτονούν ή τρώνε κυριολεκτικά τα σκουπίδια του «πολιτισμένου κόσμου» - ανακυκλωμένα.

Γι’ αυτό το μονοπάτι στο οποίο τόλμησα και εγώ να κάνω το πρώτο βήμα την περασμένη εβδομάδα, έχει πολύ κόπο και θέλει πολύ χρόνο (αρκετές γενιές) για να περπατηθεί.

Πρέπει όμως να γίνει η αρχή – και είναι ευοίωνο ότι είναι ήδη πολλοί αυτοί που παίρνουν μέρος στην τιτάνια αυτή προσπάθεια, την πραγματική επανάσταση –που είναι η ανάκτηση από τον άνθρωπο της μέγιστης τιμής που υπάρχει στη φύση και στο σύμπαν, να αποτελεί δηλαδή ζωντανό και συνειδητό κρίκο του οικοσυστήματος που τον γεννά, τον συντηρεί και τον περιλαμβάνει.

Και δεν πρόκειται βέβαια μόνο για το διατροφικό κομμάτι αυτής της διαδικασίας αναβάθμισης του ανθρωπίνου είδους. Το ζήτημα είναι και βαθύτατα πνευματικό, υπαρξιακό, ζήτημα «ζωής ή θανάτου» δηλαδή.

Δεν γίνεται όμως αλλιώς: Με όσες δυνάμεις έχουμε πρέπει να συστρατευτούμε, όσο το δυνατόν περισσότεροι, με εκείνους που ήδη έχουν ξεκινήσει την μεγάλη αυτή, εσωτερική επανάσταση.

Είναι να μην μπεις στο ποτάμι, να μην κάνεις το πρώτο βήμα στο μονοπάτι.

Πηγή