Eurogroup: Αυτά προβλέπει η συμφωνία για τετράμηνη παράταση

H διάρκεια της δανειακής συμφωνίας της Ελλάδας με τους Ευρωπαίους δανειστές, σύμφωνα με πληροφορίες, παρατείνεται για τέσσερις μήνες.  Έλληνες αξιωματούχοι αναφέρουν ότι μετά από τετράωρες διαβουλεύσεις των Ντάισελμπλουμ, Βαρουφάκη, Σόιμπλε και Λαγκάρντ, υιοθετήθηκε επί της ουσίας το περιεχόμενο της επιστολής του Έλληνα υπουργού Οικονομικών, εμπλουτισμένο με διευκρινίσεις σε ορισμένα σημεία, με τους Ευρωπαίους να κάνουν δεκτό το αίτημα της Αθήνας για ευελιξία στην εφαρμογή του προγράμματος ενώ δεν υπάρχει αναφορά σε νέα μέτρα λιτότητας. 

Παράλληλα, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν θα γίνει συζήτηση για ελάφρυνση του χρέους ούτε και θα επιχειρηθεί μονομερώς η διευθέτηση του ελληνικού χρέους μέχρι τη λήξη της παράτασης στο τέλος Ιουνίου. Ο έλεγχος των μέτρων του τετράμηνου προγράμματος θα γίνεται με ανταλλαγή πληροφοριών και μετάβαση Ελλήνων παραγόντων στις Βρυξέλλες, χωρίς να υπάρχει τρόικα. Επίσης σημείο της συμφωνίας είναι οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, ειδικά αυτές που έχουν δημοσιονομικό κόστος, ενώ όλες οι εξαγγελίες της κυβέρνησης του Τσίπρα που επιβαρύνουν το σκέλος των κρατικών δαπανών θα υλοποιηθούν «περιορισμένα» σε αυτό το τετράμηνο.

Η συμφωνία που επετεύχθη στο Eurogroup προβλέπει:

Τετράμηνη και όχι εξάμηνη παράταση της δανειακής σύμβασης μέχρι τέλος Ιουνίου του 2015)
Οχι παράταση του τρέχοντος προγράμματος αλλά συμφωνία στη βάση του υπάρχοντος προγράμματος
Εκταμίευση της υπολειπόμενης οικονομικής βοήθειας με δόσεις
Οχι νέα μέτρα λιτότητας
Οχι μονομερείς ενέργειες από την Αθήνα
Τα 16 σημεία της παλιάς αξιολόγησης δεν υπάρχουν πια
Θα υπάρξει νέα αξιολόγηση στις μεταρρυθμίσεις που θα προτείνει μέχρι τη Δευτέρα η κυβέρνηση τόσο από τους θεσμούς όσο και από το Eurogroup
Ανοιχτό το ζήτημα του πρωτογενούς πλεονάσματος, δεν θα υπάρχει συγκεκριμένος αριθμός
Θα υπάρξει περιορισμένη εφαρμογή των προεκλογικών εξαγγελιών της κυβέρνησης

Ισπανία και Πορτογαλία επιχείρησαν να μπλοκάρουν το κοινό ανακοινωθέν όπως θα διαμορφωνόταν, γιαυτό και η καθυστέρηση στη συζήτηση στο κυρίως μέρος της συνεδρίασης. Mέχρι την Δευτέρα, η ελληνική πλευρά πρέπει να καταθέσει στους Ευρωπαίους υπόμνημα με τα συγκεκριμένα μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις που η Αθήνα αναλαμβάνει να υλοποιήσει. 

Πηγές από τις Βρυξέλλες ότι η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να αποστείλει τη Δευτέρα έναν κατάλογο με τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις. Τα μέτρα έχουν να κάνουν κυρίως με φοροδιαφυγή, φοροαποφυγή, διαφθορά και διοικητική μεταρρύθμιση για τους τέσσερις επόμενους μήνες.
Η Αθήνα δηλώνει ικανοποιημένη για το γεγονός ότι η επιτευχθείσα συμφωνία δεν περιέχει νέα μέτρα λιτότητας και επίσης διότι δεν υπάρχει αναφορά για ολοκλήρωση του προηγούμενου προγράμματος, δηλαδή του Μνημονίου.

Πληροφορίες από τις Βρυξέλλες αναφέρουν ότι η ελληνική πλευρά αποδέχθηκε την υλοποίηση του μεγαλύτερου μέρους των μέτρων που περιλαμβάνονταν στο μνημόνιο.

Πηγή

Μέγαρο Μαξίμου: Η Ελλάδα γύρισε σελίδα! Τρόικα ΤΕΛΟΣ! Η διαπραγμάτευση ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ!

Η Ελλάδα σήμερα γύρισε σελίδα, αναφέρουν κυβερνητικές πηγές σχολιάζοντας τη συμφωνία του έκτακτου Eurogroup.

Διαπραγμάτευση, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, είναι να δίνεις μάχες χωρίς να κάνεις πίσω από τη λαϊκή εντολή: «Ανετράπη ο σχεδιασμός παγίδευσης της νέας ελληνικής κυβέρνησης μέχρι της 28 Φεβρουαρίου. Ο βασικός στρατηγικός σχεδιασμός για χρόνο (4 μήνες), στα πλαίσια μιας ενδιάμεσης συμφωνίας, που θα μας δώσει δυνατότητα διαπραγμάτευσης, επετεύχθη.

Οι εκβιασμοί των τελευταίων 24ωρων έπεσαν στο κενό. Η αίτηση για επέκταση της δανειακής σύμβασης έγινε τελικά δεκτή επί της αρχής και αποτελεί βάση περαιτέρω αποφάσεων καθώς και των επόμενων εξελίξεων. 

Απετράπησαν τα υφεσιακά μέτρα με τα οποία είχε δεσμευθεί η προηγούμενη κυβέρνηση (mail Χαρδούβελη για περικοπές συντάξεων, αυξήσεις σε φόρους κλπ) καθώς και οι δεσμεύσεις για υπέρογκα και εξωπραγματικά πρωτογενή πλεονάσματα.

Τελείωσε το εξωθεσμικό μόρφωμα της τρόικα που έδινε εντολές και είχε καταστεί υπερεξουσία.

Η νέα ελληνική κυβέρνηση θα παρουσιάσει τη δική της δέσμη μεταρρυθμίσεων για το επόμενο ενδιάμεσο στάδιο, προτάσσοντας αυτές που αποτελούν κοινό έδαφος. Δηλαδή την πάταξη της φοροδιαφυγής, της διαφθοράς, την ανασυγκρότηση της δημόσιας διοίκησης, την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης.

Η ελληνική κυβέρνηση και η Ευρώπη παίρνει τον απαραίτητο χρόνο ώστε να ξεκινήσει η διαπραγμάτευση για την οριστική μετάβαση από την πολιτική της ύφεσης, της ανεργίας και της κοινωνικής ανασφάλειας στην πολιτική της ανάπτυξης, της απασχόλησης και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η ελληνική κυβέρνηση με νηφαλιότητα θα προχωρήσει το κυβερνητικό της έργο, έχοντας στο πλευρό της την ελληνική κοινωνία, και θα συνεχίσει τη διαπραγμάτευση μέχρι την οριστική συμφωνία του καλοκαιριού».

Πηγή

Γερμανία: Φτώχεια για 12,5 εκατ. πολίτες – Στα υψηλότερα επίπεδα από το 1990

Η φτώχεια αυξήθηκε κι άλλο στη Γερμανία, την ισχυρότερη οικονομία της ευρωζώνης, και ανήλθε στο υψηλότερο επίπεδο μετά την επανένωση της χώρας το 1990, με οργανώσεις κοινωνικής αρωγής να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου σε μια έκθεση που έδωσαν στη δημοσιότητα. «Ποτέ άλλοτε η φτώχεια δεν ήταν τόσο διευρυμένη στη Γερμανία, ποτέ άλλοτε ο διαχωρισμός μεταξύ των ομόσπονδων κρατιδίων τόσο βαθύς» επισήμανε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Tύπου στο Βερολίνο ο Ούλριχ Σνάιντερ, πρόεδρος της «Paritatische Gesamtverband» της ομοσπονδίας στην οποία συμμετέχουν 10.000 οργανώσεις κοινωνικής αρωγής και του τομέα της υγείας.

Στην έκθεση, που τιτλοφορείται «Ραγισμένη Δημοκρατία» καταγράφεται το υψηλότερο «στην ιστορία» ποσοστό φτώχειας μετά την επανένωση της Γερμανίας το 1990, καθώς αυξήθηκε από το 15% το 2012 στο 15,5% το 2013 (12,1 εκατομμύρια άνθρωποι το 2012, 12,5 εκατομμύρια το 2013, επί του συνόλου του πληθυσμού των 80 εκατομμυρίων κατοίκων).  Μονογονεϊκές οικογένειες, συνταξιούχοι και πολλοί ανήλικοι πλήττονται ως επί το πλείστον, υπογραμμίζεται στην έκθεση, που εξηγεί ότι το 43% των μονογονεϊκών οικογενειών και σχεδόν το 60% των ανέργων έχουν καταγραφεί ότι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας έχοντας κατά μέσο όρο εισοδήματα μικρότερα του 60% του μέσου εισοδήματος στη Γερμανία.

Πηγή: ΑΠΕ -ΜΠΕ

Λίγη σημασία έχει αν είσαι ή αν φαίνεσαι Χίτλερ. Θα σε πολεμήσουν ως Χίτλερ

Του Κώστα Βαξεβάνη

Κάθε φορά που κάποιος γερμανός αξιωματούχος λέει πως η Γερμανία δεν έχει υποχρέωση να απολογείται για τη ναζιστική Γερμανία, σκέφτομαι μήπως και η Ελλάδα δεν χρωστάει όσα δανείστηκαν οι ελληνικές χούντες και οι άχρηστες κυβερνήσεις της.

Η Γερμανία παλεύει τελικώς να ξεφύγει από το ναζιστικό παρελθόν ή απλώς να μην απολογείται γι αυτό; Είναι πολύ εύκολο να κατηγορείς συλήβδην τους Γερμανούς για όσα συνέβησαν στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως και από την άλλη να θεωρείς πως όσα έγιναν και γίνονται σήμερα έχουν μια ιστορική ασυνέχεια.

Ο Χίτλερ δεν ήταν το αποτέλεσμα κάποιας πολιτικής παραφροσύνης όπως θέλουν να δείχνουν. Ήταν ο εκλεκτός της γερμανικής οικονομικής ελίτ που τον χρηματοδότησε και τελίκώς αυτός που ανέλαβε να αποκαταστήσει την ηττημένη Γερμανία του Α Παγκοσμίου Πολέμου προωθώντας τις κοινά αποδεκτές αντιλήψεις του πανγερμανισμού, της γερμανικής ανωτερότητας και συνεπώς της ανάγκης υποταγής όλως σε αυτή την αψεγάδιαστη γερμανική υπεροχή.

Ναι η σημερινή Γερμανία δεν έχει σχέση με τη ναζιστική. Έτσι λέει και ο Σόιμπλε ο οποίος προσβλήθηκε από την ελληνική γελοιογραφία που τον εμφάνιζε ως ναζί. Για να δούμε όμως τι έχουμε σε καθαρό πολιτικό επίπεδο; Μια ισχυρή Γερμανία που στηρίζεται και στηρίζει την οικονομική ελίτ της,μια αντίληψη περί του γερμανικού ορθού που δεν δέχεται αμφισβήτηση, ένα είδος γερμανικής ανωτερότητας που δεν λογαριάζει τι συμβαίνει στην Ευρώπη. Η Ελλάδα πρέπει να τιμωρηθεί με οποιοδήποτε κόστος για την Ευρώπη, γιατί έτσι απαιτεί το γερμανικό σύνδρομο, το οποίο λίγο ενδιαφέρει αν είναι ιστορικό αποτέλεσμα ή εφεύρεση της Μέρκελ.

Η Γερμανική διοίκηση, η οποία ταυτίζει τον εαυτό της με την Ευρωπαική διοίκηση, είναι ικανή να καταστρέψει τα πάντα αλλά να μην αποσύρει την προτεραιότητα του γερμανικού κανόνα της υποταγής. Τη σημερινή γερμανική ελίτ δεν την ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Αν θα καταστραφεί η Ευρώπη, αν θα την τσαλαπατήσουν οι εξουθενωμένες ορδές των Ισπανών, των Πορτογάλων ή των Ιταλών. Την ενδιαφέρει πως δεν μπορεί η ισχυρή Γερμανία να αφήσει να καταπατηθεί ο κανόνας ο οποίος έχει θεσπίσει και απαιτεί εφαρμογή. Ο κανόνας στο γερμανικό φαρ ουέστ είναι πρώτα πυροβολάμε και μετά ρωτάμε,πρώτα εφαρμόζουμε τον κανόνα και μετά αναρωτιόμαστε αν έχει χρησιμότητα.

Το γερμανικό σύνδρομο ταλανίζει την Ευρώπη και την ωθεί στην καταστροφή  αφού είναι δύσκολο στους λαούς που υποφέρουν να υποταγούν. Η γερμανική αδιαλαξία μέσα από τη προσπάθεια να εμφανιστεί ως ευρωπαική αναγκαιότητα, καταστρέφει τις δημοκρατικές δομές της Ευρώπης. Λίγη σημασία έχει αν το κάνει ως συνέχεια μιας χιτλερικής αντίληψης ή αν είναι ένα νέου είδους αυταρχισμός.

Εν ολίγοις, λίγη σημασία έχει αν παρουσιάζεις ομοιότητες με  το Χίτλερ ή αν σε βλέπουν οι λαοί ως νέο Χίτλερ. Σημασία έχει πως ακόμη και αν αδίκως σε βλέπουν ως Χίτλερ, θα σε πολεμήσουν ως Χίτλερ.

Πηγή

Η κυβέρνηση δεν πρέπει να κάνει πίσω – Είμαστε μαζί της

Του  Πιτσιρίκου

Λίγες ώρες πριν το νέο Eurogroup, είναι ολοφάνερο πως η γερμανική κυβέρνηση επιθυμεί να ταπεινώσει την ελληνική κυβέρνηση και τους Έλληνες -που την έκαναν κυβέρνηση με τις ψήφους τους-, ώστε η Ελλάδα να γονατίσει και οι λαοί της Ευρώπης να αποδεχτούν την γερμανική ηγεμονία. Αυτό δεν πρέπει να συμβεί σε καμία περίπτωση.

Σήμερα στο Eurogroup η Ελλάδα δεν πρέπει να κάνει πίσω.

Αν η Ελλάδα δεν κάνει πίσω, αύριο θα είναι μια νέα και πιο φωτεινή ημέρα για την Ευρώπη.

Η σθεναρή στάση της Ελλάδας απέναντι στην έξαλλη και λυσσασμένη σήμερα γερμανική κυβέρνηση θα γίνει το παράδειγμα για όλους τους λαούς της Ευρώπης.

Η Ελλάδα δεν θα προλαβαίνει να μετράει υποστηρικτές σε όλο τον κόσμο.

Αντιθέτως, η Γερμανία θα πρέπει να αποδείξει πως σέβεται τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Στο παρελθόν δεν τις σεβόταν ιδιαίτερα. Και αυτό δεν το έχει ξεχάσει κανείς.

Δεν υπάρχει κανένα σχέδιο στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την έξοδο μιας χώρας από την ευρωζώνη.

Αν η Ελλάδα επιθυμεί να αποχωρήσει από την ευρωζώνη, αυτό θα πρέπει να οφείλεται σε απόφαση των Ελλήνων πολιτών και όχι στην απόφαση της γερμανικής κυβέρνησης.

Και βέβαια, αν η Γερμανία θέλει να αφανίσει την Ελλάδα, θα την πάρουμε μαζί μας. Ο καθείς και τα όπλα του.

Αυτές τις κρίσιμες ώρες, πρέπει να στηρίξουμε την ελληνική κυβέρνηση.

Πρέπει να την στηρίξουμε όλοι. Είτε συμφωνούμε, είτε διαφωνούμε.

Δεν είναι θέμα καλοσύνης ή «πατριωτισμού»· είναι θέμα λογικής, αξιοπρέπειας και επιβίωσης.

Οι όποιες διαφωνίες μπορούν να περιμένουν. There is a time and a place.

Οι Έλληνες πρέπει να στηρίξουν την ελληνική κυβέρνηση, και η κυβέρνηση πρέπει να στηρίξει τους Έλληνες· και πρώτα, αυτούς τους Έλληνες που έχουν πληγεί περισσότερο από την χρεοκοπία και τα μνημόνια.

Η ελληνική κυβέρνηση δεν πρέπει να εξευτελιστεί στο Eurogroup. Πρέπει να επιβιώσει και να επιστρέψει στην Ελλάδα, ώστε να δουλέψουμε όλοι μαζί και να φτιάξουμε την χώρα μας.

Η Γερμανία πρέπει να ηττηθεί.

Για μια ακόμα φορά, η Γερμανία είναι επικίνδυνη για την Ευρώπη και την ανθρωπότητα.

Αν οι Γερμανοί επικροτούν τον τραμπουκισμό της κυβέρνησής τους απέναντι στην Ελλάδα, ας κάνουν τραμπουκισμούς μεταξύ τους.

Αν οι Γερμανοί θέλουν το Τέταρτο Ράιχ, εμείς θέλουμε Δημοκρατία.

Έχουν και οι Γερμανοί πολίτες τις ευθύνες τους για αυτούς που ψηφίζουν.

Ας τις αναλάβουν επιτέλους.

Αν πιστεύουν πως δεν έχουν ευθύνες, ας θυμηθούν λίγο το πρόσφατο παρελθόν τους.

Η Γερμανία έχει προκαλέσει πολύ πόνο στην ανθρωπότητα. Φτάνει.

Πηγή

Η διαγραφή του γερμανικού χρέους στο Λονδίνο το 1953. Του Ερίκ Τουσέν

Από το 2010, στις ισχυρότερες χώρες της ζώνης του ευρώ, οι περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες, με την υποστήριξη και των μεγάλων μέσων μαζικής ενημέρωσης, εκθειάζουν με πρωτοσέλιδα των εφημερίδων (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία) την δήθεν γενναιοδωρία τους προς τον ελληνικό λαό και τις άλλες ευάλωτες χώρες στη ζώνη του ευρώ.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, αποκαλούν  «σχέδιο διάσωσης» μια σειρά μέτρων που βουλιάζουν ακόμη περισσότερο τις οικονομίες των χωρών που τα δέχονται και τις οδηγούν σε  μια άνευ προηγουμένου κοινωνική οπισθοδρόμηση, επιστρέφοντας 65 χρόνια πριν.

Το σχέδιο μείωσης του χρέους της Ελλάδος  που υιοθετήθηκε το Μάρτιο 2012 και που προβλέπει τη μείωση των οφειλών της Ελλάδας στις ιδιωτικές τράπεζες κατά 50%, ήταν μια απάτη (1) αφού αυτές οι απαιτήσεις είχαν ήδη χάσει το 65 με 75% της αξίας τους στη δευτερογενή αγορά. Η μείωση των χρεών των ιδιωτικών τραπεζών αντισταθμίστηκε με την αύξηση του δημόσιου χρέους στα χέρια της Τρόικας και οδηγεί σε νέα μέτρα πρωτοφανούς βαρβαρότητας και αδικίας.

 

Αυτή η συμφωνία μείωσης του χρέους, που στόχο έχει να αλυσοδέσει τον ελληνικό λαό σε μόνιμη λιτότητα, αποτελεί προσβολή και απειλή για όλους τους λαούς της Ευρώπης και αλλού.

 

Σύμφωνα με τις υπηρεσίες μελετών του ΔΝΤ, το 2013, το ελληνικό δημόσιο χρέος θα αντιπροσωπεύσει το 164% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, που σημαίνει ότι η μείωση που ανακοινώθηκε το Μάρτιο του 2012 δεν θα οδηγήσει σε πραγματική ανακούφιση του βάρους που ταλανίζει τον ελληνικό λαό.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο Αλέξης Τσίπρας σε επίσκεψη του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 27 Σεπτεμβρίου 2012 τόνισε την ανάγκη για μια πραγματική πρωτοβουλία για τη μείωση του ελληνικού χρέους και αναφέρθηκε στην ακύρωση ενός μεγάλου μέρους του γερμανικού χρέους στο πλαίσιο της συμφωνίας του Λονδίνου του Φεβρουαρίου 1953.

 

Ας ρίξουμε μια ματιά σε αυτή τη συμφωνία.

 

Η συμφωνία του Λονδίνου του 1953 για το γερμανικό χρέος

 

Η ριζική μείωση του χρέους της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΟΔΓ) και η ταχεία ανοικοδόμηση της μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έγιναν δυνατόν, χάρη στην πολιτική βούληση των πιστωτών της, ήτοι των Ηνωμένων Πολιτειών και των βασικών δυτικών συμμάχων τους (Βρετανία, Γαλλία).

Τον Οκτώβριο του 1950, οι τρεις σύμμαχοι διατύπωσαν ένα σχέδιο στο οποίο η γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση αναγνωρίζει την ύπαρξη των χρεών στις περιόδους πριν και μετά τον πόλεμο.

Οι σύμμαχοι σε κοινή δήλωση που επισύναψαν, ανέφεραν ότι «οι τρεις χώρες συμφώνησαν σε  έναν κατάλληλο διακανονισμό των απαιτήσεων προς τη Γερμανία, ούτως ώστε να μην αποσταθεροποιηθεί η χρηματοοικονομική κατάσταση της οικονομίας της μέσω ανεπιθύμητων συνεπειών ούτε να επηρεαστούν υπερβολικά τα πιθανά αποθέματα συναλλάγματος. 

Οι τρεις χώρες ήταν πεπεισμένες ότι η γερμανική Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση συμμερίζεται τη θέση τους και η αποκατάσταση της γερμανικής πίστωσης υπόκειται σε κατάλληλη διευθέτηση του γερμανικού χρέους που εξασφάλιζε σε όλους τους συμμετέχοντες μια δίκαιη διαπραγμάτευση, λαμβάνοντας υπόψη τα οικονομικά προβλήματα της Γερμανίας» (2).

 

Το διεκδικούμενο χρέος της Γερμανίας πριν από τον πόλεμο ανερχόταν σε 22,6 δισεκατομμύρια μάρκα με εκτοκισμό. Το χρέος μετά τον πόλεμο εκτιμήθηκε σε 16,2 δισ. μάρκα.

Στη διάρκεια της συμφωνίας του Λονδίνου στις 27 Φεβρουαρίου 1953 (3) τα ποσά μειώθηκαν σε 7,500 δισ. μάρκα για την πρώτη περίοδο και σε 7 δισ. μάρκα για τη δεύτερη (4). Σε ποσοστό, αυτό αντιπροσωπεύει μείωση κατά 62,6%.

 

Επιπλέον, η συμφωνία προέβλεπε τη δυνατότητα αναστολής των πληρωμών για να επαναδιαπραγματευθούν οι όροι, αν συνέβαινε μια ουσιαστική αλλαγή που περιόριζε τη διαθεσιμότητα των πόρων (5).

Για να διασφαλιστεί ότι η οικονομία της Δυτικής Γερμανίας έμπαινε πραγματικά σε επανεκκίνηση ώστε να αποτελεί ένα κεντρικό και σταθερό στοιχείο στο ατλαντικό μπλοκ ενώπιο του ανατολικού μπλοκ, οι Σύμμαχοι πιστωτές έκαναν πολύ σημαντικές παραχωρήσεις προς τις χρεωκοπημένες γερμανικές αρχές και εταιρείες που υπερβαίνουν κατά πολύ μια απλή μείωση του χρέους.

Ξεκίνησαν με την αρχή ότι η Γερμανία θα έπρεπε να ήταν σε θέση να αποπληρώσει, διατηρώντας παράλληλα ένα υψηλό επίπεδο ανάπτυξης και βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης του πληθυσμού. Αποπληρωμή χωρίς να φτωχαίνει.

 

Για το σκοπό αυτό, οι πιστωτές δέχτηκαν:

1. ότι η Γερμανία θα πλήρωνε είτε στο εθνικό της νόμισμα, το μάρκο, είτε σε σκληρό νόμισμα (δολάρια, ελβετικά φράγκα, λίρες...). 

2. ενώ στις αρχές του 1950, η χώρα εξακολουθούσε να έχει αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο (η αξία των εισαγωγών ξεπερνούσε εκείνη των εξαγωγών), οι πιστώτριες δυνάμεις  δέχτηκαν ότι η Γερμανία θα μπορούσε να μειώσει τις εισαγωγές της και να παράγει δικά της προϊόντα, αντί να τα εισάγει. Συνεπώς,  επιτρέποντας στη Γερμανία να αντικαταστήσει τις εισαγωγές αγαθών με δική της παραγωγή, οι πιστωτές συμφωνούσαν να μειώσουν τις εξαγωγές τους προς αυτή. Με το 41% των γερμανικών εισαγωγών από τη Βρετανία, τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες για την περίοδο 1950-51 και με το μερίδιο των άλλων πιστωτριών χωρών που συμμετείχαν στη διάσκεψη (Βέλγιο, Ολλανδία, Σουηδία και Ελβετία), το σύνολο ανήλθε στο  66%.

3. Τρίτον, οι πιστωτές επέτρεψαν στη Γερμανία να πωλεί τα προϊόντα της στο εξωτερικό, για να επιτύχει ένα θετικό εμπορικό ισοζύγιο.

 

Αυτά τα στοιχεία συγκεντρώνονται στην δήλωση που αναφέρθηκε παραπάνω:

 

«Η ικανότητα της Γερμανίας να πληρώσει τις δημόσιες και ιδιωτικές οφειλές της, δεν σημαίνει μόνο την ικανότητα να πραγματοποιεί τακτικές πληρωμές σε γερμανικά μάρκα χωρίς πληθωριστικές συνέπειες, αλλά επίσης ότι η οικονομία της χώρας μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της, με βάση το παρόν ισοζυγίου πληρωμών της.

 

Ο υπολογισμός της ικανότητας αποπληρωμής της Γερμανίας απαιτεί να αντιμετωπιστούν μερικά προβλήματα όπως:

1. η μελλοντική παραγωγική ικανότητα της Γερμανίας, ιδίως όσον αφορά την παραγωγική ικανότητα των εξαγωγών της, καθώς και η ικανότητα υποκατάστασης των εισαγωγών,

2. η δυνατότητα της πώλησης των γερμανικών προϊόντων στο εξωτερικό,

3. οι μελλοντικές πιθανές εμπορικές συνθήκες,

4. τα δημοσιονομικά και εσωτερικά οικονομικά μέτρα που θα απαιτηθούν για την διασφάλιση πλεονάσματος (superavit) από τις εξαγωγές».(6)

 

Περαιτέρω, σε περίπτωση διαφορών με τους πιστωτές, σε γενικές γραμμές, αρμόδια θα είναι τα γερμανικά δικαστήρια. Ρητά αναφέρεται ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, «τα γερμανικά δικαστήρια μπορούν να αρνηθούν την εκτέλεση [...] απόφασης ενός αλλοδαπού δικαστηρίου ή Αρχής διαιτησίας». Τέτοια περίπτωση είναι όταν «η εκτέλεση της απόφασης αντιτίθεται προς τη δημόσια τάξη» (σελ. 12 της Συμφωνίας του Λονδίνου).

 

Άλλο πολύ σημαντικό στοιχείο, η εξυπηρέτηση του χρέους προσδιορίζεται σε συνάρτηση με την ικανότητα της γερμανικής οικονομίας, λαμβάνοντας υπόψη την πρόοδο της ανοικοδόμησης της χώρας και τα έσοδα από τις εξαγωγές.

Η σχέση μεταξύ της εξυπηρέτησης του χρέους και των εσόδων από τις εξαγωγές δεν πρέπει να υπερβαίνει το 5%. Αυτό σημαίνει ότι η Δυτική Γερμανία δεν θα έπρεπε να ξοδεύει περισσότερο από το ένα εικοστό των εσόδων από τις εξαγωγές της για να εξυπηρετεί  το χρέος της. Στην πράξη, μόλις το 4.2% των εσόδων της από τις εξαγωγές θα πάνε στην εξυπηρέτηση του χρέους της (αυτό το ποσοστό ανήλθε το 1959). Έτσι και αλλιώς, δεδομένου ότι ένα μεγάλο μέρος του γερμανικού χρέους εξοφλήθηκε σε γερμανικά μάρκα, πράγμα που σημαίνει ότι η γερμανική κεντρική τράπεζα μπορούσε και εκδώσει νέο χρήμα, με άλλα λόγια, μπορούσε και έβαζε σε λειτουργία το τυπογραφείο νομίσματος (ή ρευστοποιούσε το χρέος).

 

Επιπροσθέτως, εφαρμόστηκε ένα εξαιρετικό μέτρο: έγινε μια δραστική μείωση των επιτοκίων, τα οποία κυμάνθηκαν μεταξύ 0 και 5%.

 

Τέλος, πρέπει να λάβουμε υπόψη τις δωρεές σε δολάρια των ΗΠΑ προς τη Δυτική Γερμανία: 1,17 δισ. δολάρια με το σχέδιο Μάρσαλ μεταξύ 3 Απρ. 1948 και 30 Ιουνίου 1952 (ήτοι περίπου 10 δισ. σημερινά δολάρια) συν τουλάχιστον 200 εκατομμύρια δολάρια (περίπου 2 δις σημερινά) μεταξύ 1954 και 1961, κυρίως μέσω του Διεθνούς Οργανισμού Ανάπτυξης των Ηνωμένων Πολιτειών (USAID).

 

Λόγω αυτών των εξαιρετικών συνθηκών, η Δυτική Γερμανία ανάκαμψε οικονομικά πολύ γρήγορα και τελικά απορρόφησε την Ανατολική Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Σήμερα είναι μακράν η ισχυρότερη οικονομία στην Ευρώπη.

 

Γερμανία 1953 / Ελλάδα 2010-2012

 

Αν επιχειρήσουμε μια σύγκριση μεταξύ της θεραπείας στην οποία υπόκειται η Ελλάδα και αυτής που επιφυλάχτηκε στη Γερμανία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι διαφορές και η αδικία είναι εντυπωσιακές.

 

Εδώ είναι ένας κατάλογος με 11 σημεία, που δεν εξαντλούν το ζήτημα:

 

1. - Αναλογικά, η μείωση του χρέους που δόθηκε στην Ελλάδα τον Μάρτιο του 2012 είναι πολύ μικρότερη από εκείνη που χορηγήθηκε στη Γερμανία.

2. - Οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που συνοδεύουν αυτό το σχέδιο (και εκείνες που  προηγήθηκαν) δεν προωθούν σε τίποτα την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας ενώ συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στην ανάκαμψη της γερμανικής οικονομίας.

3. - Επιβάλλονται στην Ελλάδα ιδιωτικοποιήσεις υπέρ των ξένων επενδυτών κυρίως, ενώ η Γερμανία ενθαρρυνόταν να ενισχύσει τον έλεγχό της πάνω στους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας, με το δημόσιο τομέα υπό πλήρη ανάπτυξη.

4. - Τα διμερή χρέη της Ελλάδας (αφορά τις χώρες που συμμετείχαν στο πρόγραμμα της Τρόικας) δεν μειώθηκαν (μόνο τα χρέη προς τις ιδιωτικές τράπεζες μειώθηκαν) ενώ τα διμερή χρέη της Γερμανίας (αρχής γενομένης με εκείνα που προκύπτουν στις χώρες που το Τρίτο Ράιχ είχε επιτεθεί, εισβάλει ή ακόμη ενσωματώσει) μειώθηκαν κατά 60% ή και περισσότερο.

5. - Η Ελλάδα πρέπει να αποπληρώσει σε ευρώ, ενώ έχει έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου (και ως εκ τούτου σε έλλειψη των ευρώ) με τους Ευρωπαίους εταίρους της (κυρίως Γερμανία και Γαλλία), ενώ η Γερμανία αποπλήρωνε τα περισσότερα από τα χρέη της σε γερμανικά μάρκα σημαντικά υποτιμημένα.

6. - Η ελληνική κεντρική τράπεζα δεν μπορεί να δανείζει χρήματα στην ελληνική κυβέρνηση, ενώ η Deutsche Bank δάνεισε στις γερμανικές αρχές και τύπωνε χρήμα (έστω και με μέτριο ποσοστό).

7. – Επιτρεπόταν στη Γερμανία να μη υπερβαίνει το 5% των εσόδων από τις εξαγωγές της για να πληρώσει το χρέος ενώ δεν τέθηκε κανένα όριο στην προκειμένη περίπτωση της Ελλάδας.

8. - Τα νέα χρεόγραφα του ελληνικού χρέους που αντικαθιστούν τα προηγούμενα οφειλόμενα στις τράπεζες δεν επιπίπτουν πλέον στη δικαιοδοσία των ελληνικών δικαστηρίων, αλλά στα δικαστήρια του Λουξεμβούργου και του Ηνωμένου Βασιλείου, που είναι αρμόδια (και ξέρουμε πόσο είναι ευνοϊκά για τους ιδιώτες πιστωτές ), ενώ τα γερμανικά δικαστήρια (ναι, αυτή η πρώην επιθετική και επεμβατική δύναμη…) ήταν αρμόδια.

9. - Όσον αφορά την αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους, τα γερμανικά δικαστήρια μπορούσαν να αρνηθούν να εκτελέσουν αποφάσεις των αλλοδαπών δικαστηρίων ή διαιτητικών δικαστηρίων σε περίπτωση που η εφαρμογή τους απειλούσε τη δημόσια τάξη. Στην Ελλάδα, η Τρόικα αρνείται φυσικά ότι τα δικαστήρια μπορούν να επικαλούνται τη δημόσια τάξη για να ανασταλεί η αποπληρωμή του χρέους. Ωστόσο, οι τεράστιες κοινωνικές διαμαρτυρίες και η άνοδος των νεο-ναζιστικών δυνάμεων, είναι τα άμεσα αποτελέσματα των μέτρων που υπαγορεύονται από την Τρόικα και την αποπληρωμή του χρέους. (7) Παρά τις διαμαρτυρίες των Βρυξελλών, του ΔΝΤ και των «χρηματοπιστωτικών αγορών» που θα προκαλούσε, οι ελληνικές αρχές θα μπορούσαν να επικαλεσθούν εύκολα την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και  δημόσιας τάξης, να αναστείλουν την πληρωμή του χρέους και να καταργήσουν τα αντικοινωνικά μέτρα που επιβλήθηκαν από την Τρόικα. 

10. - Στην περίπτωση της Γερμανίας, η συμφωνία προβλέπει τη δυνατότητα να ανασταλούν οι πληρωμές για να επαναδιαπραγματευτούν οι όροι, αν υπάρχει μια ουσιαστική αλλαγή που εμποδίζει τη διαθεσιμότητα των πόρων. Τίποτα τέτοιο δεν προβλέπεται για την Ελλάδα.

11. - Στη συμφωνία για το γερμανικό χρέος, προβλέπεται ρητώς ότι η χώρα μπορεί να παράγει τοπικά προϊόντα που εισήγαγε προηγουμένως για να επιτευχθεί ένα εμπορικό πλεόνασμα και για την ενίσχυση των τοπικών παραγωγών της.

Αλλά η φιλοσοφία των συμφωνιών που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα και οι κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης απαγορεύουν στις ελληνικές αρχές να βοηθήσουν, να επιδοτήσουν και να προστατεύσουν τους τοπικούς παραγωγούς τους, είτε στη γεωργία, τη βιομχανία και τις υπηρεσίες, ενώπιον των ανταγωνιστών τους των άλλων χωρών της ΕΕ (που είναι οι κύριοι εμπορικοί εταίροι της Ελλάδας).

 

Θα μπορούσε κανείς να προσθέσει ότι η Γερμανία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έλαβε δωρεές σε πολύ σημαντικό ποσοστό, μεταξύ άλλων, όπως προαναφέρθηκε, στο πλαίσιο του Σχεδίου Μάρσαλ.

 

Μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, αναφέρεται στη συμφωνία του Λονδίνου του 1953 όταν απευθύνεται στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Η αδικία με την οποία αντιμετωπίζονται οι Έλληνες (καθώς άλλοι λαοί των οποίων οι αρχές ακολουθούν τις συστάσεις της Τρόικας) πρέπει να ευαισθητοποιήσει την συνείδηση ενός μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης.

 

Αλλά ας μην έχουμε αυταπάτες, η λόγοι που ώθησαν τις δυτικές δυνάμεις να μεταχειριστούν την Δυτική Γερμανία όπως το έκαναν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ισχύουν στην περίπτωση της Ελλάδας.

 

Για να δούμε μια πραγματική λύση στο δράμα του χρέους και της λιτότητας, θα χρειαστούν ακόμη ισχυρές κοινωνικές κινητοποιήσεις στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση όπως και η ανάληψη της εξουσίας από μια κυβέρνηση του λαού στην Αθήνα.

 

Θα χρειαστεί μια μονομερής πράξη ανυπακοής από τις αρχές της Αθήνας (με υποστήριξη του  λαού), όπως την αναστολή της αποπληρωμής και την κατάργιση των αντι-κοινωνικών μέτρων για να αναγκαστούν οι πιστωτές σε σημαντικές παραχωρήσεις και να επιβληθεί επιτέλους η ακύρωση του παράνομου χρέους. Η επίτευξη σε λαϊκή κλίμακα ενός λογιστικού ελέγχου του ελληνικού χρέους από  τους πολίτες πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να προετοιμαστεί το έδαφος.

Πηγή

Bloomberg: Oι τρεις λόγοι για τους οποίους δεν υποχωρεί η Μέρκελ

Γιατί προβάλλει τόσο σθεναρή αντίσταση σε έναν συμβιβασμό με την Ελλάδα  

Στις ελληνικές διαπραγματεύσεις, έρχονται αντιμέτωπες δύο αδιάλλακτες, αντίθετες ιδεολογίες: η φαινομενικά ασταμάτητη δύναμη της δημοκρατικής εντολής της Ελλάδας συναντά το αμετακίνητο αντικείμενο της γερμανικής οικονομικής φιλοσοφίας. Στο μυθιστόρημά του «Walking on Glass», ο Iain Banks λέει ότι το μόνο αποτέλεσμα από μια τέτοια σύγκρουση είναι πως «η ασταμάτητη δύναμη σταματά, το αμετακίνητο αντικείμενο κινείται». 

Από την LIFO TEAM  

«Είναι ένα λεπτό πριν τα μεσάνυχτα για το ευρώ», γράφει ο Mark Gilbert στο Bloomberg, τονίζοντας ότι η αντιπαράθεση ανάμεσα στην Ελλάδα και τους πιστωτές της, της οποίας ηγείται η Γερμανία, φαίνεται ολοένα και περισσότερο να οδηγεί στην πρώτη έξοδο χώρας από το κοινό νόμισμα.   Η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να «παγώσει» τις ιδιωτικοποιήσεις και τα σχέδια της να επαναπροσλάβει δημοσίους υπαλλήλους και να αυξήσει τον βασικό μισθό, δεν έχει βοηθήσει τη διαπραγμάτευση, σημειώνει το άρθρο. «Αλλά είναι η γερμανική αδιαλλαξία που ωθεί την Ελλάδα στο οικονομικό περιθώριο, από το οποίο η μόνη διέξοδος ίσως είναι το Grexit».  

Αξιωματούχοι στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες δεν συμφωνούν πλέον με τη λεγόμενη "θεωρία του ντόμινο", η οποία θέλει άλλες χώρες να ακολουθούν την ελληνική κατάρρευση. Έχει αντικατασταθεί από τη "θεωρία της αλυσίδας", η οποία προβλέπει ότι ολόκληρη η αλυσίδα θα γινόταν πιο ισχυρή εάν εξαλειφόταν ο πιο αδύναμος κρίκος της.  

Γιατί όμως η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ είναι τόσο αδυσώπητα αδιάλλακτη; Σύμφωνα με το Bloomberg, αυτές είναι τρεις πιθανές εξηγήσεις.   1) Η Γερμανία δεν βλέπει το Grexit ως απλώς διαχειρίσιμο, αλλά και σαν πραγματικά επιθυμητό   Στις αρχές του έτους, το Spiegel είχε δημοσιεύσει ένα εμπρηστικό άρθρο που έλεγε ότι η κυβέρνηση Μέρκελ είχε αποφασίσει πως η αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα μπορούσε να συμβεί χωρίς να βλάψει το ευρύτερο νομισματικό εγχείρημα. «Μουρμούρα για Grexit: η Γερμανία είναι ανοιχτή σε πιθανή ελληνική έξοδο από το ευρώ», ήταν ο τίτλος. Ξαναδιαβάζοντάς το, με το πλεονέκτημα της ύστερης γνώσης, το άρθρο έφτανε στην πραγματικότητα πιο μακριά. Το βασικό σημείο ήταν το εξής:   «Αξιωματούχοι στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες δεν συμφωνούν πλέον με τη λεγόμενη "θεωρία του ντόμινο", η οποία θέλει άλλες χώρες να ακολουθούν την ελληνική κατάρρευση. Έχει αντικατασταθεί από τη "θεωρία της αλυσίδας", η οποία προβλέπει ότι ολόκληρη η αλυσίδα θα γινόταν πιο ισχυρή εάν εξαλειφόταν ο πιο αδύναμος κρίκος της».   

Καθώς οι συζητήσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και τους πιστωτές της οδηγούνται όλο και περισσότερο σε αδιέξοδο, δεν υπάρχει σχεδόν καμία ένδειξη μετάδοσης.   Ιδού ένα πείραμα σκέψης: το επόμενο πρωί μετά την επαναφορά της δραχμής, το ευρώ θα είναι ισχυρότερο ή ασθενέστερο με βάση τα επίπεδα που συναλλάσσεται στην αγορά συναλλάγματος; Λίγους μήνες πριν, θα υποστήριζα ότι ένα Grexit θα ήταν καταστροφικό για την υγεία της Ευρωζώνης. Τώρα, δεν είμαι και τόσο σίγουρος.   2) Η Γερμανία θα θυσίαζε την Ελλάδα για να κρατήσει σε τάξη τους υπόλοιπους   Η Γερμανία ήταν σταθερή στις απαιτήσεις της για δημοσιονομική πειθαρχία από τους γείτονές της και στην επιμονή της στην οικονομική λιτότητα. Άλλοι δεν δείχνουν τόσο ζήλο.   

Η Γαλλία ψιθυρίζει όλο και πιο δυνατά την ανάγκη να τονωθεί η ανάπτυξη, ενώ στην Ισπανία, το κόμμα Podemos που είναι ενάντια στη λιτότητα προηγείται στις δημοσκοπήσεις με τις εκλογές να αναμένονται στα τέλη του έτους. Αν παραχωρηθεί «έδαφος» στην Ελλάδα προκειμένου να παραμείνει στο ευρώ, αυτό ενδέχεται να ενισχύσει τα αιτήματα άλλων χωρών για αύξηση των δαπανών και τη μείωση των περικοπών στους προϋπολογισμούς. Και πάλι, το άρθρο της 5ης Ιανουαρίου του Spiegel δείχνει προφητικό:   «Αξιωματούχοι του Βερολίνου φοβούνται πως αν ενδώσουν στις απαιτήσεις της νέας, αριστερής κυβέρνησης στην Αθήνα θα θέσουν περαιτέρω υπό αμφισβήτηση τις αμφιλεγόμενες πολιτικές λιτότητας και μεταρρυθμίσεων –μια έκβαση που θα ήταν ευπρόσδεκτη στη Γαλλία και την Ιταλία, χώρες που δεν υποδέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες τις μεταρρυθμίσεις.»  

 Στον άμεσο απόηχο των ελληνικών εκλογών της 25ης Ιανουαρίου, η Γαλλία φάνηκε να μιλά με συμφιλιωτικό τόνο ως προς την επίτευξη ενός συμβιβασμού που θα διατηρήσει τη ζωτικής σημασίας χρηματοδότηση για την Ελλάδα. Τη Δευτέρα, ωστόσο, ο υπουργός Οικονομικών Μισέλ Σαπέν υπερασπίστηκε την επίσημη θέση της Ευρώπης για επέκταση του προγράμματος διάσωσης κάνοντας λόγο για τον μόνο δρόμο προς τα εμπρός. Διατηρώντας την πειθαρχία στο ζήτημα της λιτότητας, η Γερμανία φαίνεται να υποχρεώνει τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μένουν στο μονοπάτι της τευτονικής οικονομικής αρετής.   3) Η Γερμανία δεν ενδιαφέρεται για τη Θεωρία Παιγνίων   Πολλά έχουν ειπωθεί για τις γνώσεις Θεωρίας Παιγνίων του Έλληνα υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη και για το πώς αυτή θα μπορούσε να βοηθήσει την Αθήνα να πετύχει συμβιβασμό. 

Αλλά ο κόσμος είναι λιγότερο ορθολογικός και λογικός στις διαπραγματεύσεις στην πραγματική ζωή από ό,τι στη θεωρία. Όπως ο συνάδελφός μου, Justin Fox το έθεσε νωρίτερα αυτό το μήνα: «Οι μέχρι στιγμής διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με την ΕΕ, έχουν οδηγήσει επανειλημμένα σε αποτελέσματα που έχουν επιδεινώσει τις θέσεις και των δύο πλευρών. Έχουν κολλήσει σε ένα δίλημμα του φυλακισμένου –που δείχνει όλο και περισσότερο ως λόγος να προσπαθήσουν να ταρακουνήσουν τις διαπραγματεύσεις.»  

 Στις ελληνικές διαπραγματεύσεις, έρχονται αντιμέτωπες δύο αδιάλλακτες, αντίθετες ιδεολογίες: η φαινομενικά ασταμάτητη δύναμη της δημοκρατικής εντολής της Ελλάδας συναντά το αμετακίνητο αντικείμενο της γερμανικής οικονομικής φιλοσοφίας. Στο μυθιστόρημά του «Walking on Glass», ο Iain Banks λέει ότι το μόνο αποτέλεσμα από μια τέτοια σύγκρουση είναι πως «η ασταμάτητη δύναμη σταματά, το αμετακίνητο αντικείμενο κινείται».   Αυτή τη στιγμή, αυτό δεν συμβαίνει. Η Commerzbank εκτίμησε πως η πιθανότητα ενός Grexit είναι 50%, διπλάσια από αυτή που προέβλεψε την περασμένη εβδομάδα. Ένα στοίχημα ύψους 1 ευρώ στο σενάριο Grexit στην εταιρεία στοιχηματισμού Paddy Power αποφέρει καθαρό κέρδος κάτω των 38 σεντς. Μπορεί να είμαστε στα πρόθυρα να διαπιστώσουμε εάν μια αν μια ελληνική έξοδος από το ευρώ είναι μια ελεγχόμενη έκρηξη, ή μια υπαρξιακή απειλή για το ενιαίο νόμισμα. Ευελπιστούμε οι αισιόδοξοι να έχουν δίκιο, καταλήγει το άρθρο.  

Πηγή

Κύριε Σόιμπλε, ακούσατε τον Κρούγκμαν;

Ιστορικά διλήμματα για την Ευρώπη και την Ελλάδα μπαίνουν απόψε –σιωπηλά αλλά επιτακτικά – στο τραπέζι του Eurogroup και άπαντες πλέον καλούνται να αναλάβουν την ευθύνη και το τίμημα.

Η συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, η τρίτη κατά σειρά στο μετεκλογικό ελληνικό θρίλερ, ξεκινά στη σκιά του «πολέμου» που κήρυξε το Βερολίνο: Ο Σόιμπλε επιστρατεύει το «δόγμα του σοκ», η Αθήνα απαντά - δικαίως – με τελεσίγραφο και το παιχνίδι μετατρέπεται σε ρώσικη ρουλέτα.

Με βάση, βεβαίως, τη μακρά παράδοση των ευρωπαϊκών θρίλερ μπορεί απλώς να πρόκειται για την κορύφωση της διαπραγματευτικής τακτικής πριν από την τελική αναμέτρηση. Ή των τελευταίων μέτρων της κούρσας στη Θεωρία των Παιγνίων. Ήρθε η ώρα όμως τα φορτηγά να στρίψουν πριν από την τυφλή μετωπική σύγκρουση . Και η ελληνική πλευρά έστριψε ήδη, έχοντας πιο ελάχιστα περιθώρια περαιτέρω υποχωρήσεων. Η Γερμανία θα πράξει το ίδιο;

Τα τελευταία μηνύματα που ήρθαν τα μεσάνυχτα από την μαραθώνια συνεδρίαση του EuroWorkingGroup αφήνουν ένα – μικρό έστω – παράθυρο αισιοδοξίας: Η πλειοψηφία των εκπροσώπων των 19 μελών της ευρωζώνης φέρεται να αποδέχθηκε, σε γενικές γραμμές, τις ελληνικές θέσεις στο αίτημα παράτασης της δανειακής σύμβασης και κατέληξε σε ένα σχέδιο που μπορεί να αποτελέσει τη βάση συμβιβασμού στο Eurogroup.

Το Βερολίνο όμως επέμεινε στον ρόλο του «πυρπολητή» και σ’ αυτή τη συνεδρίαση: Χαρακτήρισε, εγγράφως, το ελληνικό αίτημα ως «Δούρειο Ίππο για την Ευρώπη» και αξίωσε από την Αθήνα – επίσης εγγράφως – να ζητήσει «επέκταση του τρέχοντος προγράμματος» και «να εφαρμόσει τα μέτρα του Μνημονίου».

Οι πιο ψύχραιμοι εκ των Γερμανών αναλυτών υποστηρίζουν ότι η στάση αυτή, όπως και το βιαστικό και εμπρηστικό «όχι» του Σόιμπλε στο ελληνικό αίτημα, δεν συνιστά ντε φάκτο απόρριψη: «Η γερμανική άρνηση δεν σημαίνει και απόρριψη του όποιου συμβιβασμού σήμερα», εκτιμά στον Guardian o Ματίας Κούλας από το Κέντρο Ευρωπαϊκής Πολιτικής του Φράιμπουργκ. «Σημαίνει όμως ότι οι προσδοκίες για συμφωνία στο Eurogroup είναι τώρα πια μικρές. Εάν υπάρξει συμφωνία, θα είναι συμφωνία της τελευταίας στιγμής. Και οι δύο πλευρές παραμένουν συνειδητά με τα όπλα προτεταμένα. Όσο πιο νωρίς κατεβάσει το όπλο ο ένας, τόσο πιο αδύναμη γίνεται η θέση του. Και δίνει χώρο στον αντίπαλο».

Υπό αυτή την οπτική το γερμανικό όπλο μάλλον είναι δεδομένο ότι θα αργήσει πολύ να κατέβει. Το Βερολίνο, και προσωπικά ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, έχει δείξει από την πρώτη στιγμή ότι δεν θα επιτρέψει στην Ελλάδα του Τσίπρα και του Βαρουφάκη να αμφισβητήσουν το γερμανικό δόγμα της λιτότητας και της σιδηρούς πειθαρχίας που ηγεμονεύει την Ευρώπη τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Ακόμη και η παραμικρή υποχώρηση προς τις ελληνικές θέσεις μπορεί να ερμηνευθεί ως γερμανική ήττα, κι αυτό ο κ. Σόιμπλε δείχνει αποφασισμένος να το αποτρέψει – ει δυνατόν με τρόπο ταπεινωτικό και παραδειγματικό.

Πώς θα απαντήσει η Ελλάδα σ’ αυτό; Όταν είσαι με το πιστόλι στον κρόταφο και την θηλιά της πιστωτικής ασφυξίας στο λαιμό, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Ακόμη και τα απευκταία. Επ’ αυτού, ίσως ήταν απολύτως ενδεικτικός ο διάλογος που είχαν χθες το βράδυ στο twitter δύο από τους πλέον γνωστούς ανταποκριτές και αναλυτές ευρωπαϊκών θεμάτων – ο Bruno Waterfield της Telegraph και ο Hugo Dixon του Reuters:

«Εάν η Ελλάδα θέλει να κερδίσει οτιδήποτε, πρέπει να απειλήσει με Grexit. Είναι το μόνο πραγματικό όπλο που έχει σ’ αυτή τη διαπραγμάτευση», έγραψε ο Bruno Waterfield.

«Το να απειλείς με Grexit είναι σα να απειλείς να ανατινάξεις τον εαυτό σου. Ο ΣΥΡΙΖΑ το προσπάθησε και φαίνεται να κατέληξε στο ότι είναι ανόητο», απάντησε ο Dixon.

Πριν, βεβαίως, φθάσουν να μπουν τόσο δραματικά διλήμματα στο τραπέζι, ο δρόμος που θα πάρει η μάχη θα κριθεί στις συμμαχίες. Η Ελλάδα ποντάρει στην ανοιχτή πλέον διάσταση ανάμεσα στο Βερολίνο και την Κομισιόν του Γιούνκερ, στις αποστάσεις που τηρεί το ΔΝΤ, στις εσωτερικές διαφωνίες ακόμη και μέσα στην ίδια την Γερμανία όπως αυτή του αντικαγκελάριου Γκάμπριελ, και στη στήριξη – μικρότερη ή μεγαλύτερη – από τη Γαλλία και την Ιταλία.

Στην άλλη πλευρά, και πριν φθάσει να μιλήσει η Γερμανία, τον λόγο είναι βέβαιο ότι θα πάρουν οι δορυφόροι της: Φινλανδοί, Βέλγοι και Σλοβάκοι βγήκαν ήδη στα χαρακώματα του πολέμου, με τον πρωθυπουργό των τελευταίων μάλιστα να ζητά να επιβληθούν μέτρα στην Ελλάδα για να πάρει η χώρα του «πίσω τα λεφτά της». Και μπροστά απ’ όλους τους, ατενίζοντας το φάντασμα του Ιγκλέσιας και των Podemos, θα βρίσκεται βεβαίως ο… γείτονας του Νότου και της Ιβηρικής Μαριάνο Ραχόι.

Εάν επικρατήσουν εκείνοι, κι εάν ο Ολάντ στο ραντεβού που έχει το μεσημέρι με την Μέρκελ δεν θυμηθεί την ιστορική ευθύνη της Γαλλίας για την Ευρώπη, τότε ίσως κανείς τους και να μην άκουσε τον Πολ Κρούγκμαν. Πού φώναξε – επί ματαίω; - χθες ότι η γερμανική πολιτική σπρώχνει την Ελλάδα έξω από το ευρώ και προωθεί την ατζέντα της Χρυσής Αυγής…

Πηγή

Η λιτότητα «Δούρειος Ίππος» για τη συνοχή της ευρωζώνης

Τα πάντα στο σημερινό Eurogroup είναι ανοιχτά, μετά τη γερμανική στάση απέναντι στο ελληνικό αίτημα παράτασης της δανειακής συμφωνίας. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έκανε λόγο για πρόταση «Δούρειο Ίππο» προκειμένου να λάβει η χώρα μας χρήματα χωρίς να τηρήσει τους όρους της προηγούμενης συμφωνίας. Η Ευρώπη που αντιδρά, αρχίζει να βλέπει την εμμονή της Γερμανίας στη λιτότητα – που αποδεδειγμένα έχει αποτύχει – ως Δούρειο Ίππο για τη συνοχή του ευρωπαϊκού οικοδομήματο, από την άλλη.

«Ένα μπρα ντε φερ σε παράταση με «τελεσίγραφα», «κόκκινες γραμμές» και σκληρή διαπραγμάτευση που θα περάσει σήμερα από τη «μύτη της βελόνας» του Eurogroup, όπου όμως η ελληνική πλευρά προσέρχεται, έχοντας κάνει το καθοριστικό βήμα διαβούλευσης παρά το «τείχος» Σόιμπλε, αποτελεί το κρίσιμο παζλ με στόχο την αμοιβαία επωφελή συμφωνία. Ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, έκανε χθες πολλά χιλιόμετρα τηλεφωνικών επικοινωνιών με κορυφαίους Ευρωπαίους ηγέτες, συνέχισε τις διαπραγματεύσεις με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, με φόντο την πασιφανή αδιαλλαξία του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, Β. Σόιμπλε, και τη συνεδρίαση των τεχνικών κλιμακίων του Eurogroup», γράφει το «Έθνος», που κυκλοφορεί με τίτλο «Η μητέρα των μαχών».

«Δούρειος ίππος για τη συνοχή της Ευρωζώνης αποδεικνύεται η δογματική προσήλωση της Γερμανίας στη σκληρή λιτότητα για τους ευρωπαϊκούς λαούς, όπως κατ' εξοχήν εκδηλώνεται στο θέμα της Ελλάδας και στην άρνηση του Σόιμπλε να συνεργαστεί για μια αμοιβαίως επωφελή λύση», γράφει η σημερινή «Αυγή». «Ο εκπρόσωπος του Γερμανού υπουργού στο EuroWorking Group δυναμίτισε εξ υπαρχής τη δυνατότητα για συζήτηση επί του κειμένου που υπέβαλε ο Γ. Βαρουφάκης σε συνεργασία με τους προέδρους του Eurogroup και της Κομισιόν (Ντάισελμπλουμ, Γιούνκερ) προβάλλοντας εξωπραγματικές αξιώσεις, αλλά τελικώς οι γέφυρες συνεννόησης έμειναν στη θέση τους. Μετά από επικοινωνία του πρωθυπουργού με την Άνγκελα Μέρκελ σημειώθηκαν υποχώρηση της γερμανικής αδιαλλαξίας και κατ' αρχήν συμφωνία στη βάση του ελληνικού αιτήματος», σημειώνει.

«Όσο το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών παίζει με τις λέξεις δυσκολεύοντας μία συμφωνία για το ελληνικό πρόβλημα, συσκοτίζονται κάποιες πικρές αλήθειες που αφορούν όλη την ευρωζώνη», αναφέρουν στο κεντρικό σχόλιο τους «Τα Νέα». «Η Ελλάδα έπειτα από 5 χρόνια Μνημονίου, έχει περιστείλει τα δημοσιονομικά ελλείμματα – αλλά είναι πια μία άλλη χώρα. Μία άγρια κοινωνία: σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, 4 εκατ. πολίτες επιβιώνουν πλέον κοντά ή κάτω από το όριο της φτώχειας. Την ίδια στιγμή στην ηγέτιδα της Ευρώπης τη Γερμανία της ευημερίας, ο αριθμός των φτωχών ξεπερνάει τα 12 εκατομμύρια», αναφέρει η εφημερίδα. «Είναι προφανές ότι η πολιτική που έχει επιβάλει το Βερολίνο σε όλη την ευρωζώνη πρέπει να αναθεωρηθεί-προτού διαλύσει την Ευρώπη», καταλήγουν «Τα Νέα».

Με τον τίτλο «Διψάει για αίμα ο Σόιμπλε», η εφημερίδα «Δημοκρατία», γράφει πώς «οι ψυχώσεις της Γερμανίας διχάζουν την Ευρώπη». «Η καγκελαρία θέλει να τιμωρήσει την Ελλάδα επειδή τόλμησε να διεκδικήσει τα αυτονόητα», εκτιμά η εφημερίδα.

Την ίδια στιγμή η «Εφημερίδα των Συντακτών», σημειώνει ότι εν όψει του παζαριού κορυφής που βρίσκεται σε εξέλιξη, παγωμένα μέχρι νεωτέρας θα μείνουν τα νομοθετήματα για ληξιπρόθεσμα και κόκκινα δάνεια. «Η διελκυστίνδα μεταξύ κυβέρνησης και Βρυξελλών καθιστά για την ώρα απαγορευτικές τις μονομερείς ενέργειες», γράφει η εφημερίδα.

Τέλος, την ίδια στιγμή που η Ευρώπη γυρίζει την πλάτη στην Ελλάδα, ο Αλέξης Τσίπρας έστειλε μήνυμα στήριξης των κινέζικων επενδύσεων, όπως γράφει η «Καθημερινή». «Η Ελλάδα θα είναι πάντα εδώ για την Κίνα», υπογράμμισε ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας επί του καταστρώματος του κινεζικού Πολεμικού Ναυτικού που έχει αγκυροβολήσει στον Πειραιά. «Ο Τσίπρας απέστειλε σαφές μήνυμα ότι όχι μόνο στηρίζει τις επενδύσεις της Κίνας στην Ελλάδα αλλά επιδιώκει και περαιτέρω ανάπτυξη της οικονομικής συνεργασίας των δύο χωρών», γράφει η «Καθημερινή».

 

 

 

 

 

 

Πηγή