Γιατί το Μαξίμου στέλνει σήμα εμπλοκής και δημοψηφίσματος

Eπενδύει στη ρήξη για να πάρει τον συμβιβασμό και επισείει, ως έσχατο όπλο, το δημοψήφισμα: Η στρατηγική της κυβέρνησης στην τελική φάση της διαπραγμάτευσης «ποντάρει» στη σύγκρουση Ευρώπης και ΔΝΤ, επαναφέρει στο προσκήνιο το ενδεχόμενο της ρήξης και περνά μέσα από τον… διεμβολισμό των συνιστωσών των πιστωτών.

Το πού θα οδηγήσει αυτή η επιλογή θα το κρίνει σε πρώτο χρόνο ο Μάριο Ντράγκι και σε δεύτερο – και πλέον καθοριστικό – ο «νικητής» της νέας αναμέτρησης Ευρώπης και ΔΝΤ για το «κούρεμα» του χρέους και τη δοσολογία της λιτότητας.

Η επιλογή, πάντως, της κυβέρνησης να επενδύσει σ’ αυτή τη σύγκρουση και να εκμεταλλευθεί τις ρωγμές στις τάξεις των πιστωτών είναι ξεκάθαρη: Το Μαξίμου έστειλε χθες «σήμα» εμπλοκής, είπε εν ολίγοις ότι οι πιστωτές μπέρδεψαν τις «κόκκινες γραμμές τους» και διαμήνυσε ότι «με αυτά τα δεδομένα δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός» και πως «η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στους θεσμούς και στην αδυναμία συνεννόησης μεταξύ τους».

«Στην πραγματικότητα, εδώ συγκρούονται δύο εμμονές: Η εμμονή του ΔΝΤ στην κατεδάφιση των εργασιακών και του ασφαλιστικού και η εμμονή των Γερμανών στα ανεδαφικά πρωτογενή πλεονάσματα», σχολίαζε κυβερνητικό στέλεχος, προσθέτοντας: «Σε όποια κι από τις δύο εμμονές εάν υπάρξει υποχώρηση, θα έχουμε καταγράψει ένα σημαντικό κέρδος».

Προς ενίσχυση του κυβερνητικού μηνύματος πάντως, ήρθε λίγη ώρα αργότερα και η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ να ενεργοποιήσει ξανά την προειδοποίηση περί δημοψηφίσματος: «Θέλουμε τον λαό συμμέτοχο στις εξελίξεις, να δίνει αγώνες και να διεκδικεί τα δικαιώματά του», ανέφερε η ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας, υπό τον τίτλο «όχι στους εκβιασμούς».

Το δημοψήφισμα, σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, εξακολουθεί να μην είναι η πρώτη επιλογή του πρωθυπουργού, η «υπενθύμισή» του όμως ως όπλου «έσχατης καταφυγής» κρίνεται αναγκαία προκειμένου να ενταθεί η πίεση προς Ευρώπη και ΔΝΤ για να ξεκαθαρίσουν τη στάση τους.

Η πρώτη απάντηση, πάντως, από πλευράς πιστωτών απλώς παρατείνει το μαρτύριο της σταγόνας. Ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, ο οποίος κρατά και το κλειδί που θα αποτρέψει ένα κραχ ρευστότητας, δείχνει να επιλέγει γραμμή ουδετερότητας στη σύγκρουση των «ελεφάντων». Οι πληροφορίες από τη Φρανκφούρτη αναφέρουν ότι στη σημερινή της συνεδρίαση η ΕΚΤ απλώς θα παρατείνει την έκτακτη χρηματοδότηση μέσω ELA, επιμένοντας στην προϋπόθεση της «πολιτικής εντολής» για να χαλαρώσει περαιτέρω τους όρους χρηματοδότησης. Στο πλαίσιο αυτό, όπως μετέδωσε το Reuters, δεν αναμένεται απόφαση για άμεση αύξηση του ορίου αγοράς εντόκων όπως ζητά η Αθήνα – κάτι που μάλλον έγινε εμφανές και στο κλίμα της χθεσινής συνάντησης του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη με τον κ. Ντράγκι στη Φρανκφούρτη.

Ως εκ τούτου, όλο το βάρος μετατίθεται και πάλι στην προσπάθεια μιας «πολιτικής δήλωσης προόδου» των διαπραγματεύσεων από το Eurogroup της επόμενης Δευτέρας. Μια τέτοια δήλωση αποτελεί πλέον και τη μοναδική δίοδο για να δοθεί χρηματοδοτική ανάσα από την ΕΚΤ, καθ’ ότι, όπως ξεκαθάρισαν άπαντες χθες – από τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έως τον Γιάνη Βαρουφάκηκαι τον Πιερ Μοσκοβισί – συμφωνία στην συνεδρίαση της 11ης Μαΐου δεν πρέπει να αναμένεται.

Σε δεύτερο επίπεδο, η τελική μάχη Βερολίνου – ΔΝΤ μετατίθεται και εκείνη στο κάδρο του Ιουνίου και της «μεγάλης συμφωνίας». Το ΔΝΤ, με μία… μη διάψευση επιβεβαίωσε χθες ότι επιμένει να θεωρεί αναγκαίο το κούρεμα του χρέους, έστω και «όχι σε μεγάλη κλίμακα», ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επαναβεβαίωσε από την πλευρά του ότι η Γερμανία δεν μπαίνει σε τέτοια συζήτηση και τα σενάρια είναι δύο: Είτε ήπια ελάφρυνση του χρέους με παράλληλη ήπια (;) λιτότητα, είτε αποχώρηση του ΔΝΤ από το πρόγραμμα και βαρύ «τρίτο πακέτο» μνημονιακού τύπου και γερμανικής συνταγής.

Η συζήτηση αυτή θα είναι κι εκείνη που θα κυριαρχήσει το επόμενο δίμηνο, εάν στο μεταξύ έχει δοθεί η αναμενόμενη ανάσα ρευστότητας. Εάν, δε, όλες οι «ήπιες» εκδοχές του «έντιμου συμβιβασμού» ακυρωθούν, τότε το δημοψήφισμα θα είναι απλώς μονόδρομος.

Πηγή

Μαξίμου: Δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός όταν Κομισιόν και ΔΝΤ διαφωνούν μεταξύ τους

Πως οι διαφωνίες μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δημιουργούν εμπόδια και υψηλούς κινδύνους στις διαπραγματεύσεις, υπογραμμίζουν στο Μέγαρο Μαξίμου. Τονίζουν μάλιστα πως κάτω από αυτές τις συνθήκες, η εξεύρεση κοινού τόπου είναι αδύνατη και γι' αυτό ευθύνονται οι θεσμοί. 

“Οι σοβαρές διαφωνίες και αντιθέσεις μεταξύ ΔΝΤ και ΕΕ, δημιουργούν εμπόδια στις διαπραγματεύσεις και υψηλούς κινδύνους” σημειώνουν από το Μαξίμου επισημαίνοντας πως το μεν ΔΝΤ εμφανίζεται κάθετο στα θέματα των εργασιακών και του ασφαλιστικού αλλά επιθυμεί κούρεμα του χρέους, η δε Κομισιόν είναι πιο χαλαρή στις μεταρρυθμίσεις αλλά αποκλείει τη διαγραφή χρέους. 

“Το αποτέλεσμα είναι το σύνολο των θεσμών να έχει κόκκινες γραμμές παντού: Συνταξιοδοτικά, εργασιακά [ΔΝΤ] και πρωτογενές πλεόνασμα [Κομισιόν]. Με αυτά τα δεδομένα δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός. Η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στους θεσμούς και στην αδυναμία συνεννόησης μεταξύ τους” τονίζουν.

Ως απάντηση σε αυτό το νέο πρόβλημα, η κυβέρνηση επέλεξε να μην καταθέσει στη Βουλή το πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών που είχε σχεδιαστεί για να ξεκολλήσει η διαπραγμάτευση την προηγούμενη εβδομάδα. Επέλεξε επίσης να βάλει στο τραπέζι της συζήτησης την επόμενη μέρα, δηλαδή το σχέδιο εξόδου στις αγορές και χρηματοδότησης της ανάπτυξης στην μετά τον Ιούνιο εποχή.

Προς επίρρωση του πολιτικού τους σκεπτικού, από το Μαξίμου επικαλούνται τόσο το δημοσίευμα των Financial Times στο οποίο το ΔΝΤ ζητά κούρεμα του ελληνικού χρέους κι απειλεί με μη καταβολή της δόσης που του αναλογεί στην Ελλάδα, όσο και τη δήλωση του επιτρόπου Οικονομικών Υποθέσεων Πιέρ Μοσκοβισί που είπε πως το ζήτημα του χρέους «μπορεί να συζητηθεί μόνο μετά από μια συμφωνία για ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων». 

Πηγή

Τα 10 μέτρα και τα 2 σενάρια

Κώστας Τσάβαλος - Μάριος Χριστοδούλου

Τα δύο σενάρια με το απλό και ενισχυμένο «πακέτο» μέτρων που θα ληφθούν στη διετία 2015-2016 απέστειλε η διαπραγματευτική ομάδα στους τρεις θεσμούς (Ε.Ε., ΔΝΤ, ΕΚΤ) και αποκαλύπτει σήμερα η «Εφ.Συν.».

Το πρώτο προβλέπει συνολικές παρεμβάσεις ύψους 13 δισ. ευρώ στη διετία, με «καθαρό» αποτέλεσμα 6,2 δισ. ευρώ, το οποίο θα προέλθει κυρίως από τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου και τον περιορισμό της παραοικονομίας. Δηλαδή τη φοροδιαφυγή, τη διαφθορά και το λαθρεμπόριο. Στον κατάλογο με τα μέτρα που έχουν στα χέρια τους οι δανειστές, μόνον από τη «σύλληψη» κεφαλαίων που ταξίδεψαν αφορολόγητα στο εξωτερικό ή βρίσκονται στο εσωτερικό αλλά δεν δικαιολογούνται προβλέπονται εισπράξεις 700 εκατ. ευρώ.

Μερίδιο στη δημοσιονομική προσαρμογή θα συνεχίσουν να έχουν και οι δαπάνες, οι οποίες θα συμβάλουν κατά περίπου 1 δισ. ευρώ το 2016 και κατά 2,3 δισ. την επόμενη χρονιά. Η συμμετοχή των εσόδων στον «λογαριασμό» του πρώτου σεναρίου φτάνει τα 4,535 δισ. ευρώ φέτος και 5,093 δισ. ευρώ του χρόνου. Το «καθαρό» δημοσιονομικό όφελος για τον προϋπολογισμό υπολογίζεται σε 3,443 δισ. ευρώ που θα επιτρέψει στην κυβέρνηση να πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα μεγαλύτερο από τον στόχο του 1,2% του ΑΕΠ που αναμένεται να τεθεί φέτος.

Στο δεύτερο και ακριβότερο σενάριο λαμβάνονται μέτρα κόστους 14,2 δισ. ευρώ με απόδοση 7,540 δισ. ευρώ τη διετία 2015-2016. Είναι αυτό που προκρίνουν και το συζητούν οι δανειστές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εγκαταλείπουν τις εμμονές τους για εργασιακό, ασφαλιστικό και συντάξεις.

Το όφελος για τον προϋπολογισμό από την εφαρμογή τής εν λόγω δέσμης μέτρων ανέρχεται σε 4,747 δισ. ευρώ φέτος και 2,793 δισ. ευρώ του χρόνου. Σε αυτή την περίπτωση το βάρος πέφτει στα έσοδα, τα οποία φέτος αυξάνουν κατά 5,816 δισ. ευρώ με όχημα και πάλι τον ΕΝΦΙΑ, ο οποίος, εκτός εξαιρετικού απροόπτου, διατηρείται και την τρέχουσα χρονιά.

Υψηλές «πτήσεις» θα σημειώσουν οι εισπράξεις και το 2016 που θα ενισχυθούν κατά 5 δισ. ευρώ, έτος κατά το οποίο η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε ριζικές αλλαγές στο φορολογικό σύστημα με στόχο την εγκαθίδρυση φορολογικής δικαιοσύνης ανάλογα με τη φοροδοτική ικανότητα του καθενός. Σε ό,τι αφορά τις δαπάνες στο «σχέδιο B» της κυβέρνησης εμφανίζονται μειωμένες κατά 1,069 δισ. ευρώ το 2015 και κατά 2,3 δισ. ευρώ το 2016 για να επιτευχθεί αντίστοιχο με φέτος πρωτογενές αποτέλεσμα.

Ο εμπλουτισμός των μέτρων πάντως έχει αποκτήσει διαρκή χαρακτήρα καθώς το «γράψε-σβήσε» στο πλαίσιο της λίστας Βαρουφάκη δεν έχει τελειωμό. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, η διαπραγματευτική ομάδα έχει καταλήξει στα εξής:

1. «Κεφαλικός φόρος» στους 300 πλουσιότερους φορολογουμένους με βάση το περιουσιολόγιο.

2. Επαναφορά της έκτακτης εισφοράς στα προ της 1ης.1.2015 επίπεδα για εισοδήματα πάνω από 50.000 ευρώ, καταργώντας την έκπτωση του 30%. Από την εφαρμογή του μέτρου οι εισπράξεις θα επανέλθουν στα επίπεδα του 1,3 δισ. ευρώ. Ωστόσο, δεν έχει αποκλειστεί ακόμη το ενδεχόμενο διπλασιασμού των συντελεστών για τα ρετιρέ της φορολογικής κλίμακας.

Οι συντελεστές που επιβάλλονται σήμερα σε εισοδήματα άνω των 12.000 ευρώ κυμαίνονται από 1% έως 4%. Σε αυτή την περίπτωση οι συντελεστές για τα μεγάλα εισοδήματα άνω των 50.000 ευρώ θα διαμορφωθούν στο 3,15% και σε 4,2% για πάνω από 100.000 ευρώ.

3. Αύξηση του φόρου πολυτελούς διαβίωσης κατά 30% για Ι.Χ. υψηλού κυβισμού, πισίνες και αεροσκάφη και πιθανή επέκτασή του στα σκάφη.

4. Επιβολή φόρου διαμονής (1-5 ευρώ ή 3-5% επί του κόστους της διανυκτέρευσης) για διανυκτερεύσεις σε πολυτελή ξενοδοχεία των νησιών του Αιγαίου.

5. Επιβολή φόρου 3% επί της εκδιδόμενης απόδειξης σε νυχτερινά κέντρα, μπαρ, εστιατόρια και λοιπές επιχειρήσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος πρώτης κατηγορίας κατά την τουριστική περίοδο (1η Απριλίου έως 31η Οκτωβρίου).

6. Φόρος 6% στις πωλήσεις ειδών που υπάγονται στον φόρο πολυτελείας (π.χ. ρολόγια, κοσμήματα, έργα τέχνης). Το μέτρο προτείνεται να εφαρμοστεί στα νησιά του Αιγαίου όπου ισχύουν οι μειωμένοι συντελεστές ΦΠΑ ως αντιστάθμισμα για τη διατήρηση των υφιστάμενων συντελεστών.

7. Υποχρεωτική χρήση πλαστικού χρήματος, αντί μετρητών, για συναλλαγές άνω των 70 ευρώ στα νησιά με πληθυσμό άνω των 3.100 κατοίκων.

8. Καθιέρωση ενός ενιαίου συντελεστή 15% (με εξαίρεση φάρμακα-βιβλία που θα παραμείνουν στο 6,5% και τρόφιμα που θα παραμείνουν στο 13%). Οι δανειστές πιέζουν για ενιαίο συντελεστή τουλάχιστον 18%.

9. Παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης κάθε άλλο παρά βέβαιη είναι η επαναφορά του δώρου Χριστουγέννων για τους χαμηλοσυνταξιούχους που προβλεπόταν να γίνει φέτος, ενώ ανοιχτό είναι το ενδεχόμενο μείωσης στις επικουρικές συντάξεις άνω των 300 ευρώ.

10. Οι θεσμοί επιμένουν ότι τα εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια για την προστασία της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς, ακόμα και του νόμου Χατζηδάκη, είναι ιδιαίτερα γενναιόδωρα και φτάνουν να καλύπτουν το 80% των δανειοληπτών. Επίσης οι δανειστές είναι πιο κοντά στην αποδοχή της πρότασης για δημιουργία ενδιάμεσου φορέα διαχείρισης ιδιωτικού χρέους.

Πηγή

Δεξιές και «αριστερές» μονταζιέρες Του Στέλιου Κούλογου

Ενώ η χώρα και η κυβέρνηση είναι στα δύσκολα, ο δημόσιος διάλογος συνεχίζει να κινείται ανάμεσα στον στρουθοκαμηλισμό και την μονταζιέρα. Το τελευταίο θύμα της αρρωστημένης ατμόσφαιρας ήταν η αφεντιά μου, με αφορμή μια συνέντευξη πριν σχεδόν μια εβδομάδα, την οποία ανακάλυψαν με καθυστέρηση. Πρώτα η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ για να πλήξουν την κυβέρνηση κι ύστερα οι φελλοί της «αριστεράς» που δεν μπορούν να κάνουν ούτε αυτό το στοιχειώδες, δηλαδή την συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης.

Στην συνέντευξη αυτή - ευτυχώς υπάρχει και το βίντεο που παραθέτω στη συνέχεια - υποστήριξα κάτι που τις τελευταίες επαναλαμβάνει μονότονα η κυβέρνηση: ότι πρέπει να υπάρξει ένας έντιμος συμβιβασμός, στον οποίο θα υπάρχουν αναγκαστικά αμοιβαίες παραχωρήσεις. Πρόσθεσα μάλιστα ότι, αν γίνουν υποχωρήσεις που ξεφεύγουν από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να ερωτηθεί προηγουμένως ο λαός με δημοψήφισμα... Σημειώνω ότι μίλησα για προσωρινές παραχωρήσεις εκ μέρους της ελληνικής πλευράς. Ύστερα μου έβαλαν στο στόμα την κακιά λέξη: κωλοτούμπα. 

Στην ερώτηση του δημοσιογράφου αν κάποιοι αυτές τις προσωρινές παραχωρήσεις  τις πουν κωλοτούμπα, απάντησα κατά λέξη: «Ας το πούνε κωλοτούμπα […] Δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά υφεσιακά μέτρα γιατί θα επιτείνουν τον φαύλο κύκλο στον οποίο  βρισκόμαστε τα τελευταία 5 χρόνια. Όμως το να πει κάποιος ότι δεν θα εφαρμόσει αμέσως την αύξηση του κατώτατου μισθού, αλλά ότι θα το κάνει μέσα σε δύο χρόνια σταδιακά ή να πει ότι τον 13ο μισθό που υποσχέθηκε δεν θα το δώσει το 2015, αλλά το 2016, ο ελληνικός λαός θα το καταλάβει, επειδή έχει γίνει κατανοητό ότι αυτή η κυβέρνηση έχει προσπαθήσει πολύ να πετύχει κάτι καλύτερο».

Στη αρχική συνέντευξη έβαλαν ένα τίτλο που είναι στα όρια της δημοσιογραφικής δεοντολογίας: «Κούλογλου: Ας το πούνε «κωλοτούμπα», πρέπει να υπάρξει συμφωνία». Στο αναλυτικό κείμενο που συνόδευε το βίντεο είχε επίσης παραλειφθεί, κατά παράβαση της ουσίας και της δεοντολογίας, η φράση: «Δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά υφεσιακά μέτρα».

Mια εβδομάδα μετά την δημοσίευση της συνέντευξης, την ανακάλυψαν δύο λαγωνικά, ο Γεωργιάδης της ΝΔ και Κωνσταντινόπουλος του ΠΑΣΟΚ, και την τουιτάρισαν. Ύστερα ανέλαβαν την υπόθεση οι «αριστερές» μονταζιέρες. Το The press project έκοψε από τον τίτλο το «και ας το πούνε» και το έκανε: «Συμφωνία και ας είναι και κωλοτούμπα»! Μάλιστα η σχετική ανάρτηση βρισκόταν δίπλα σε μια άλλη για την παγκόσμια ημέρα εναντίον της… λογοκρισίας…

Το site alfavita.gr έκανε καλύτερο μοντάζ: «Κούλογλου: Να συμφωνήσουμε και ας κάνουμε κωλοτούμπα». Ας σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο site ασχολείται με την…  εκπαίδευση!

Οι παλιοημερολογίτες του 902.gr ανέλαβαν να εξηγήσουν πολιτικά το αποτέλεσμα του… μοντάζ: «Και η «κωλοτούμπα» είναι πλέον στα χείλη των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, όπως του ευρωβουλευτή του κυβερνώντος κόμματος Στέλιου Κούλογλου… Μετά τα περί «λιτού βίου» και «ήπιας λιτότητας», πλέον αξιοποιείται και η έννοια της «κωλοτούμπας», για να συμφιλιώσουν τον εαυτό τους και το λαό με μια συμφωνία αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων»!

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε από το - όνομα και πράγμα - makeleio.gr που εμφανίστηκε με μια φωτογραφία μου και ένα γιγαντιαίο τίτλo: «ΤΕΛΙΚΑ ΑΥΤΟΣ είναι ο Mister ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑΣ!»

Και ζήσαμε εμείς καλά, και αυτοί καλύτερα… 

Το βίντεο και τι πραγματικά ειπώθηκε

Πηγή

Politico: Η «βρώμικη δωδεκάδα» που κατάστρεψε την Ελλάδα

Την «βρώμικη δωδεκάδα» που κατέστρεψε την Ελλάδα, καθιστώντας ιστορικά τη χώρα τον «κάδο απορριμάτων» που είναι σήμερα παρουσιάζει το πολιτικό περιοδικό Politico.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα του περιοδικού ενώ οι διαπραγματεύσεις Ελλάδας - Ευρώπης βρίσκονται σε εξέλιξη το βάρος της οικονομικής κατάρρευσης της χώρας φαίνεται να στηρίζεται στους ώμους του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα αλλά και του υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη, αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι. Όπως αναφέρει ο Damian Mac Con Uladh που υπογράφει το άρθρο, η ιστορία αποδεικνύει ότι από τον Κωνσταντή και Γεώργιο Μαυρομιχάλη μέχρι την τρόικα, η ευθύνη πρέπει να αναζητηθεί διαχρονικά.

Η «βρώμικη» δωδεκάδα του Politico:

1. Κωνσταντής και Γεώργιος Μαυρομιχάλης (πέθαναν το 1831)

Οι δολοφόνοι του Ιωάννη Καποδίστρια, του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας που είχε ως όραμα ένα μοντέρνο ελληνικό κράτος, βύθισαν τη χώρα στο χάος και οδήγησαν τις ευρωπαϊκές προστάτιδες δυνάμεις να επιβάλλουν έναν ξένο βασιλιά, τον Βαυαρό Οθωνα, δίνοντας στη χώρα μια πρώτη γεύση «γερμανικής ηγεμονίας».

2. Ουίνστον Τσώρτσιλ (1874–1965)

Το 1944, οι αριστεροί αντάρτες της Ελλάδας, κατόρθωσαν να διώξουν τους Ναζί, μετά από τριάμιση χρόνια βάρβαρης γερμανικής Κατοχής. Αυτό που δεν ήξεραν τότε ήταν ότι ο Βρετανός πρωθυπουργός Τσώρτσιλ και ο Σοβιετικός ηγέτης Στάλιν είχαν ήδη μοιράσει τις χώρες που θα ασκούσαν επιρροή έκτοτε, τοποθετώντας την Ελλάδα στην σφαίρα της βρετανικής επιρροής. Για το γεγονός φέρει ευθύνη βέβαια και ο κομμουνιστής ηγέτης, όμως η αποφασιστικότητα του Τσώρτσιλ να επιβάλει εκ νέου τον αντιδημοφιλή μονάρχη και να αποκλείσει τους νικητές του πολέμου από τον στρατό της χώρας οδήγησε τελικά τους Έλληνες στον εμφύλιο.

3. Τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος (1940)

Από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα το 1974, ο τέως βασιλιάς δεν παίζει κανέναν ρόλο στην πολιτική ή δημόσια ζωή του τόπου, προκάλεσε αρκετή ζημιά όμως όταν στα 23 του ανέλαβε τον θρόνο, από το 1964 έως το 1967. Οι χειρισμοί του σε σχέση με τον Γεώργιο Παπανδρέου που τον οδήγησαν σε παραίτηση, αλλά και ο σχηματισμός κυβερνήσεων με την υποστήριξη αντιπάλων της κεντροαριστεράς, οδήγησαν τελικά σε συνταγματική και πολιτική αστάθεια, που τελικά κατέληξε στην επιβολή της Χούντας το 1967.

4. Γεώργιος Παπαδόπουλος (1919–1999)

Η αδύναμη ελληνική δημοκρατία δέχτηκε ένα ισχυρό πλήγμα το 1967 όταν μία ομάδα συνταγματαρχών, με επικεφαλής τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, επέβαλαν στην Ελλάδα στρατιωτικό πραξικόπημα. Ακολούθησαν επτά χρόνια δικτατορίας κατά τα οποία και ο ίδιος  ο Παπαδόπουλος ανετράπη. Οι ατάκες που χρησιμοποιούσε, ότι είναι ο γιατρός που θα θεραπεύσει τον ασθενή- Ελλάδα, ακούστηκαν και πάλι στην πολιτική σκηνή της χώρας όταν το 2009 ξέσπασε η κρίση.

5. Ανδρέας Παπανδρέου (1919–1996)

Ο μακροβιότερος πρωθυπουργός της Ελλάδας μετά τη Μεταπολίτευση το 1974, ο Ανδρέας Παπανδρέου άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στην ελληνική πολιτική και οικονομία. Κατά τη θητεία του, ο εκ του Χάρβαρντ ορμώμενος Παπανδρέου εισήγαγε κοινωνικές και προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, ενώ προσέλαβε στο Δημόσιο τους υποστηρικτές του σοσιαλιστικού του κόμματος, του ΠΑΣΟΚ. Ενώ «σήκωσε» πολλούς Έλληνες στη μεσαία τάξη, αυτή η επιτυχία έγινε εις βάρος των δημόσιων οικονομικών και του χρέους. Ενώ ξεσπούσαν σκάνδαλα διαφθοράς στο τέλος της δεκαετίας του 1980, ο Παπανδρέου έκανε το δικό του σόου, με το να αντικαταστήσει την σύζυγο του με την αεροσυνοδό ερωμένη του.

6. Κώστας Καραμανλής (1956)

Όπως αρκετοί Έλληνες πρωθυπουργοί, ο Κώστας Καραμανλής έγινε ηγέτης της χώρας με τη δύναμη του επιθέτου του - ο θείος του ήταν πρωθυπουργός και πρόεδρος της Δημοκρατίας σε διάφορες περιόδους από το 1955 μέχρι το 1995 -  και γιατί υποσχέθηκε την «επανίδρυση του κράτους». Αλλά, στα πέντε χρόνια της διακυβέρνησης του (2004–2009), πολύ λίγες μεταρρυθμίσεις εφαρμόστηκαν και η κυβέρνηση έχασε τον έλεγχο των δημόσιων οικονομικών. Αν είχε περάσει λιγότερο χρόνο μπροστά στο Playstation, όπως φημολογείται, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Η εκτίναξη του δημοσίου χρέους στα ύψη στα χρόνια της πρωθυπουργίας του και αμέσως μετά, ήταν που ανάγκασε την επόμενη κυβέρνηση να αναζητήσει πρόγραμμα διάσωσης.

7. Γιώργος Παπανδρέου (1952)

Όπως ο πατέρας του και ο παππούς του πριν από αυτόν, ο Γιώργος Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδας τον Οκτώβρη του 2009, χρησιμοποιώντας το λαοφιλές  σύνθημα... «λεφτά υπάρχουν», παρά το γεγονός ότι γνώριζε την οικονομική κατάσταση της χώρας. Μη μπορώντας να διαχειριστεί την κατάσταση, ο Παπανδρέου ζήτησε πακέτο διάσωσης 110 δισεκατομμυρίων ευρώ από την ΕΕ και το ΔΝΤ, έξι μήνες μετά. Παρά την δυσπιστία των Ελλήνων, ο πρώην ηγέτης της χώρας επιχείρησε ένα πολιτικό του comeback στις εκλογές του 2015, κάνοντας πολιτική εκστρατεία κατά της λιτότητας.

8. Ακης Τσοχατζόπουλος (1939)

Η χώρα θα ήταν σε μακράν πολύ χειρότερη κατάσταση σήμερα αν ο Ακης Τσοχατζόπουλος κατόρθωνε να γίνει πρωθυπουργός της χώρας το 1996. Ευτυχώς για έξι μόλις ψήφους δεν αντικατέστησε τον Ανδρέα Παπανδρέου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Το 2013 το δικαστήριο τον καταδίκασε τον 75χρονο Τσοχατζόπουλο για μίζα 55 εκατομμυρίων ευρώ που αποκόμισε από συμφωνίες για εξοπλιστικά προγράμματα, ενώ ήταν υπουργός Αμυνας της χώρας από το 1996 έως το 2001. Η γυναίκα του, η πρώην γυναίκα του, η κόρη του, ο ξάδερφός του και συνεργάτες του καταδικάστηκαν επίσης για το σκάνδαλο.

9. Ελληνες ολιγάρχες

Με δυναστείες που μετρούν δεκαετίες, οι Έλληνες ολιγάρχες είναι αυτοί που έμειναν αλώβητοι από την ελληνική κρίση και συνεχίζουν να ελέγχουν τεράστιο πλούτο. Είναι σε μεγάλο βαθμό μια κληρονομική νόσος που απορρέει και από τα συνεχιζόμενα συμφέροντά τους στους τομείς της ναυτιλίας, επικοινωνίας, τραπεζών, κατασκευών και δημόσιων έργων. Αυτή η κλίκα των ισχυρών Ελλήνων επιχειρηματιών χρησιμοποίησε τις πολιτικές διασυνδέσεις της με τις συντηρητικές και σοσιαλιστικές πρώην κυβερνήσεις για να κερδίσει δημόσιες συμβάσεις και να περιορίσει την ελληνική αγορά. Ελέγχουν επίσης ένα μεγάλο μέρος -αν όχι το σύνολο - των ιδιωτικών ΜΜΕ στην Ελλάδα, σε μια χώρα όπου η δημόσια ραδιοτηλεόραση παραμένει υπό τον έλεγχο του κράτους. Η νέα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει υποσχεθεί να χαλιναγωγήσει τους ολιγάρχες, αν και μερικά πράγματα είναι πιο εύκολα στα λόγια παρά στις πράξεις.

10. Πέτρος Κωστόπουλος (1954)

Επιχειρηματίας και «φανταχτερός» εκδότης, ο Πέτρος Κωστόπουλος κέρδισε δόξα την δεκαετία του 1990 που τα ΜΜΕ έκαναν το μεγάλο τους μπαμ. Εισήγαγε μια σειρά lifestyle περιοδικών που υποτίθεται ότι θα έσπαγαν τα ταμπού και θα καθιστούσαν την Αθήνα «δυτική» πρωτεύουσα. Το μήνυμα ανάμεσα στις γραμμές των κειμένων του όμως ήταν εκείνο του άκρατου καταναλωτισμού. Πολλαπλές πιστωτικές κάρτες, Καγιέν, διακοπές για σκι, υπέρογκα στεγαστικά δάνεια και ιδιωτικές πισίνες. Όλα αυτά τα σύμβολα κοινωνικού κύρους έγιναν ακόμα πιο προσιτά, όταν η Ελλάδα - μία από της πιο φτωχές χώρες της ΕΕ- υιοθέτησε το ευρώ το 2001, γεγονός που έδωσε στις τράπεζες της πρόσβαση σε πιο εύκολο χρήμα.

11. Νίκος Μιχαλολιάκος (1957)

Σχετικά άγνωστος μέχρι πριν λίγα χρόνια, ο Νίκος Μιχαλολιάκος, ο ηγέτης της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής καπηλεύτηκε την ελληνική κρίση για να μπει στη Βουλή των Ελλήνων και το Ευρωκοινοβούλιο. Σαν να είχε μια ιδιώτυπη ασυλία από την αστυνομία και τη Δικαιοσύνη, τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής έκαναν ανενόχλητα περιπολίες επιτιθέμενα σε μετανάστες αλλά και πολιτικούς τους αντιπάλους. Μόνο όταν ένα μνέλος της Χρυσής Αυγής δολοφόνησε μαχαιρώνοντας τον αντιφασίστα ράπερ Παύλο Φύσσα το 2013, το επίσημο κράτος  αντέδρασε στέλνοντας τον Μιχαλολιάκο κι άλλα εξέχοντα στελέχη τςη οργάνωσης στη φυλακή, που σύντομα θα δικαστούν αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για σύσταση και διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης.

12. Τρόικα

Η τρόικα, που αποτελείται από την Κομισιόν, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, φέρει βαρύτατες ευθύνες για την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα. Τα προγράμματα που εφάρμοσε, βασισμένα σε υπερβολικά αισιόδοξες οικονομικές εκτιμήσεις, οδήγησαν σε πολλές αναθεωρήσεις της δημοσιονομικής σταθερότητας της Ελλάδας. Η σκληρή λιτότητα που επέβαλε στον ελληνικό λαό είχε ένα τεράστιο κοινωνικό κόστος οδηγώντας τους ανθρώπους στην ανεργία και στη φτώχεια, ενώ δεκάδες χιλιάδες έμειναν χωρίς ιατρική περίθαλψη.

Πηγή

ΣΥΡΙΖΑ: Οι κόκκινες γραμμές της κυβέρνησης είναι και κόκκινες γραμμές του ελληνικού λαού

Όχι στους εκβιασμούς, πλήρη στήριξη στην κυβέρνηση, αλλά και κάλεσμα προς το λαό, του οποίου είναι "αναφαίρετο δικαίωμα να καθορίζει ο ίδιος την τύχη του", από την ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ, σε ανακοίνωση μετά την σημερινή συνεδρίασή της, για τις διαπραγματεύσεις.

Η ανακοίνωση της ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ: Στη σημερινή της συνεδρίαση, η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ κατέληξε ομόφωνα στα εξής :   1. Η κυβέρνηση, πιστή στη λαϊκή εντολή της 25ης Γενάρη για κατάργηση της μνημονιακής πολιτικής και της λιτότητας, υπερασπίζεται τα συμφέροντα της χώρας, τη λαϊκή κυριαρχία και τη δημοκρατία. Υπερασπίζεται το αναφαίρετο δικαίωμα ενός λαού να καθορίζει ο ίδιος την τύχη του.   2.Από τη συμφωνία της 20/2 και έπειτα, οι δανειστές, συνεπικουρούμενοι από μερίδα εγχώριων και ξένων ΜΜΕ, προσπάθησαν να αποδομήσουν τον δύσκολο συμβιβασμό που επιτεύχθηκε και να εκβιάσουν τη νέα  κυβέρνηση ώστε να υλοποιήσει αυτά για τα οποία καταψηφίστηκε η κυβέρνηση Σαμαρά.   3.Οι κόκκινες γραμμές της κυβέρνησης είναι και κόκκινες γραμμές του ελληνικού λαού. Αποτελούν την αναγκαία προϋποθέση για την έξοδο από την κρίση με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης και ανάπτυξης. Είναι αδιανόητη τόσο η προσπάθεια ακραίων κύκλων των δανειστών, όσο και του εγχώριου  μνημονιακού κατεστημένου να υπονομεύουν τις προσπάθειες για μία βιώσιμη λύση και να εκβιάζουν για νέα μέτρα λιτότητας και ύφεσης που εξαθλιώνουν την κοινωνία.   4.Ο ΣΥΡΙΖΑ στέκεται στο πλευρό της κυβέρνησης, όπως το ίδιο κάνει και η πλειοψηφία των πολιτών, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης. Θέλουμε τον λαό συμμέτοχο στις εξελίξεις, να δίνει αγώνες και να διεκδικεί τα δικαιώματά του. Θέλουμε τον λαό συμμέτοχο σε αυτά που τον αφορούν, από αυτόν κρίνεται και θα κριθεί το μέλλον αυτού του τόπου.   5. Ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνει προσκλητήριο συμπόρευσης και κοινού αγώνα όλων των προοδευτικών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων της Ευρώπης, που αντιμάχονται τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική της λιτότητας. Απέναντι στους εκβιασμούς και τις πιέσεις, προτάσσουμε την αλληλεγγύη και τη δημοκρατία. Πηγή Πηγή

Συμμαχία με τη Λαγκάρντ ή με τη Μέρκελ;

Της Νικόλ Λειβαδάρη

Στο δίλημμα «Κριστίν Λαγκάρντ ή Άνγκελα Μέρκελ» η Ελλάδα θα ήθελε να έχει την πολυτέλεια να… μην διαλέξει καμία. Εν προκειμένω, και με τα ταμεία σχεδόν άδεια, η πολυτέλεια αυτή δεν υφίσταται, οπότε η νέα σύγκρουση ΔΝΤ – Ευρώπης για το κούρεμα του ελληνικού χρέους μπορεί και να γεννά μια τελευταία ίσως ευκαιρία για την Αθήνα.

Το μήνυμα, σύμφωνα με τους Financial Times, κόμισε στους ευρωπαίους ο γνωστός μας Πολ Τόμσεν: Ο πρώην επικεφαλής της τρόικας και νυν διευθυντής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ φέρεται να δήλωσε, περίπου τελεσιγραφικά, στο μνημειώδες Eurogroup της Ρίγα ότι εάν δεν υπάρξει κούρεμα του ελληνικού χρέους, το Ταμείο θα αποχωρήσει από το ελληνικό πρόγραμμα και δεν θα καταβάλει το μερίδιό του στη δόση των 7,2 δις ευρώ – ένα μερίδιο που φθάνει στα 3,5 δις.

Το έργο δεν παίζεται για πρώτη φορά – για την ακρίβεια, οδεύουμε στην τρίτη επανάληψή του. Η πρώτη φορά που το ΔΝΤ πρότεινε διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους ήταν την, αλήστου μνήμης, άνοιξη του 2010. Τότε, λίγο πριν από το Καστελόριζο, το Ταμείο έστειλε απεσταλμένους σε Φρανκφούρτη και Παρίσι για να συζητήσουν σχέδιο δραστικής μείωσης του χρέους. Το εν λόγω σχέδιο τορπίλισε, κατηγορηματικά και απροκάλυπτα, ο τότε πρόεδρος της ΕΚΤ Ζαν Κλοντ Τρισέ.

Όπως αποκάλυψε ο Πολ Μπλουστάιν σε πρόσφατη έρευνα του Κέντρου Διεθνούς Διακυβέρνησης και Καινοτομίας (CIGI) – χωρίς ποτέ να διαψευστεί από την ΕΚΤ – ο Τρισέ, απέρριψε κατηγορηματικά την πρόταση φοβούμενος τις ζημιές που θα είχαν οι τράπεζες της Γαλλίας και της Γερμανίας οι οποίες ήταν τότε «φορτωμένες» με ελληνικά κρατικά ομόλογα. «Ο Τρισέ σχεδόν ούρλιαζε», γράφει ο Μπλουστάιν επικαλούμενος τη μαρτυρία μετέχοντα στη συνάντηση, «λέγοντας ότι είμαστε μια οικονομική και νομισματική ένωση και δεν μπορεί να υπάρξει αναδιάρθρωση χρέους».

Τα πλεονάσματα ήρθαν, η αναδιάρθρωση όχι

Η δεύτερη φορά που το ΔΝΤ έβαλε στο τραπέζι θέμα «κουρέματος» ήταν το φθινόπωρο του 2012, στη μετά Στρος Καν εποχή και με επικεφαλής ήδη την Κριστίν Λαγκάρντ. Μετά τη συμφωνία του PSI και προκειμένου να δεχθεί να μετάσχει στο δεύτερο πακέτο «διάσωσης» με 19,8 δις ευρώ, το Ταμείο αξίωσε να υπάρξει πρόβλεψη για διαγραφή υποστηρίζοντας ότι αυτός ήταν και ο μόνος τρόπος για να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του χρέους. Τότε, η απαίτηση αυτή παρακάμφθηκε με την περίφημη πρόβλεψη στο ανακοινωθέν του Eurogroup του Νοεμβρίου του 2012 για μελλοντική ελάφρυνση του χρέους, υπό την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα εμφάνιζε πρωτογενή πλεονάσματα.

«Τα κράτη μέλη της ΕΕ θα εξετάσουν περαιτέρω μέτρα βοήθειας, περιλαμβανομένης, μεταξύ άλλων, χαμηλότερης συγχρηματοδότησης σε διαρθρωτικά κεφάλαια και/ή περαιτέρω μείωση επιτοκίων στα διμερή δάνεια (Greek Loan Facility) αν είναι απαραίτητο προκειμένου να επιτευχθεί επιπλέον αξιόπιστη και βιώσιμη μείωση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ, όταν η Ελλάδα φτάσει σε ετήσιο πρωτογενές πλεόνασμα», ανέφερε το ανακοινωθέν.

Τα ετήσιο πλεόνασμα έφθασε, αλλά η μείωση του χρέους τορπιλίστηκε και πάλι – αυτή τη φορά από την εσκεμμένη σιωπή του Βερολίνου και από τον εκκωφαντικό θόρυβο του success story Σαμαρά.

Σχέδια εξαγοράς του δανείου του ΔΝΤ προς την Ελλάδα

Τώρα, το θέμα επανέρχεται εν όψει προφανώς της νέας, «μεγάλης συμφωνίας» του Ιουνίου – είτε αυτή θα λέγεται «new deal», είτε «τρίτο πακέτο». Το διακύβευμα είναι πολύ υψηλότερο από την δόση των 7,2 δις ευρώ και το ΔΝΤ δεν ζητά κούρεμα επειδή είναι… φιλάνθρωπο. Η διασφάλιση της βιωσιμότητας του χρέους είναι, σύμφωνα με τον κανονισμό του απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου το Ταμείο να μετάσχει στην χρηματοδότηση οποιασδήποτε χώρας, το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο κατά την παραδοχή των περισσότερων οικονομολόγων του πλανήτη – πλην του Γερμανού Βάιντμαν και του Αντώνη Σαμαρά - και, ήδη, η Κριστίν Λαγκάρντ δέχεται πυρά εκ των έσω για κατά συρροή παράβαση των κανόνων. 

Επιπροσθέτως, το ΔΝΤ εδρεύει στην Ουάσιγκτον, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο μεγαλύτερος μέτοχός του και ουδέποτε οι αποφάσεις του Ταμείου κινήθηκαν έξω από τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις της αμερικανικής πολιτικής, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό.

Εκείνο, όμως, που είναι κανόνας για το μονεταριστικό ΔΝΤ παραμένει ταμπού για τους πολιτικούς της Ευρώπης. Οι δε «σκληροί» του Βερολίνου και της Φρανκφούρτης, βλέποντας έως και… κεϋνσιανή υπονόμευση του δόγματος της λιτότητας, δείχνουν διατεθειμένοι να φρενάρουν την αναδιάρθρωση του χρέους ακόμη και με διακοπή της συμμετοχής του Ταμείου στο πρόγραμμα. Στο τραπέζι έχει μπει και στο παρελθόν, και κατά τις πληροφορίες εξετάζεται ξανά τώρα, σχέδιο εξαγοράς από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης (ESM) των δανείων του ΔΝΤ προς την Ελλάδα – δανείων που φθάνουν τα 49,8 δις ευρώ – προκειμένου να αποχωρήσει εντελώς το Ταμείο από το πρόγραμμα.

Ένθερμος θιασώτης αυτής της άποψης, ακόμη και με αποπληρωμή του Ταμείου από την ίδια την Ελλάδα (!) υπήρξε προεκλογικά και ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Παραμένει άγνωστο εάν την ίδια θέρμη θα επιδείξουν ξανά και άλλες πολιτικές δυνάμεις. Διότι νέο δάνειο με παρών το ΔΝΤ μπορεί να σημαίνει λιτότητα και απομείωση χρέους. Νέο δάνειο χωρίς το ΔΝΤ σημαίνει μάλλον σκέτη λιτότητα. Η δε δοσολογία της λιτότητας, εάν αποδειχθεί αναπόδραστη, είναι πάντα μικρότερη όταν το χρέος είναι χαμηλότερο. Κι εάν οι δύο πρώτες φορές καταγράφηκαν ως τα «μοιραία λάθη» της κρίσης, η τρίτη μπορεί να αποδειχθεί η τελευταία χαμένη ευκαιρία.

Πηγή

Για ποια ρήξη μιλάει ο ποιητής..

γράφει η Παναγιώτα Μπλέτα*

Στο Παρίσι, το Βερολίνο και τη Ρώμη θα ταξιδέψει ο επικεφαλής του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, προκειμένου να σφυγμομετρήσει τα πράγματα σχετικά με την κατάσταση στην Ελλάδα, να καταγράψει συμμαχίες και να ηρεμήσει τα πνεύματα, μετά τις συνεχείς πιέσεις που ασκούνται στην Ελλάδα να καταρρίψει τις κόκκινες γραμμές που έχει βάλει για να επιτευχθεί συμφωνία.

Προσπαθεί να μετρήσει απώλειες ο εκτελεστικός παράγοντας της πολιτικής του καλά ριζωμένου κεφαλαίου, καθώς έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα άφηνε στο χάος τη δυτική συμμαχία.

Αλαλιάζουν οικονομικοί παράγοντες σε Ελλάδα και εξωτερικό, βλέποντας τα καρτέλ της πολιτικής τους δύναμης να καταρρέουν αδύναμα, μπροστά σε ένα μικρόσωμο Δαυίδ, που έχει την τόλμη να τα βάλει μαζί τους και να απειλεί με αξιώσεις την κυριαρχία τους.

Αυτές οι δισυπόστατες δυνάμεις που προσπαθούν να σώσουν τον κόσμο δανείζοντας και τοκίζοντας την ίδια τη δύναμη του, αξιώνουν επίσης να μπουν στην κρεατομηχανή, αυτοί που όχι μόνο αμφισβητούν το οικονομικό πλαίσιο που αυτές δημιούργησαν για να στηρίξουν τις πολιτικές τους, αλλά μπορούν και τεχνοκρατικά να το γκρεμίσουν αφήνοντας μια γεύση αηδίας για τις οικονομικές αμπελοφιλοσοφίες που εχθρεύονται τον ίδιο τον άνθρωπο.

Στην Ελλάδα που γεννήθηκαν οι περισσότερες επιστήμες, καμία από αυτές δεν θεωρούνταν έγκυρη αν δεν ήταν συμβατή με την εξέλιξη του ανθρώπου.

Δυστυχώς σήμερα τη σκυτάλη έχουν πάρει πληρωμένοι σοφοί, ενώ οι επιστήμες χρησιμοποιούνται για να περιχαρακώσουν το μέλλον της ανθρωπότητας και για να βάλουν εισιτήριο στις ζωές μας, να τις βιώνουμε ως θεατές.

Μην μας εξάπτει λοιπόν την φαντασία, ότι όλο το πανηγύρι γίνεται για το εργασιακό –ασφαλιστικό και τις ιδιωτικοποιήσεις.

Μετά από έναν εξουθενωτικό μαραθώνιο διαπραγματεύσεων αποκαλύπτονται τελικά τα πραγματικά κίνητρα των εταίρων και των εύστοχων δανεισμών τους.

Μετά την Ευρωπαική Επιτροπή άρχισε και το ΔΝΤ να ξερνάει την αλήθεια και προσπαθεί να οριοθετήσει τις αλλαγές σε εργασιακό και ασφαλιστικό.

Και διερωτώμαι, πως μπορεί να ωφελήσει το ΔΝΤ, η φθηνή εργασία και η χαμηλή ασφάλιση στην Ελλάδα;;;

Βεβαίως και μπορεί, όταν κοινή συνισταμένη και των δύο, Ευρώπης και ΔΝΤ, είναι να μπουκάρει το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα αλλά και στις υπόλοιπες χώρες/αγορές της Ευρώπης αξιοποιώντας το χαμηλό κόστος εργασίας, προκειμένου να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του. Δύο οι στόχοι λοιπόν :

1. Να εκποιηθεί όλος ο εθνικός πλούτος σε τιμές πλειστηριασμού
2. Να σέρνουν το άρμα των ξένων πολυεθνικών ανθρώπινα υποζύγια, που θα τρέφονται ελάχιστα.

Αν κάποιος, μετά από όλα αυτά, θεωρεί πως δεν πρέπει να υπάρχουν κόκκινες γραμμές στις διαπραγματεύσεις της Κυβέρνησης με την ΕΕ, τότε δεν λογίζεται μόνο ανθέλληνας αλλά και υπάνθρωπος…

Η ρήξη υφίσταται ήδη κυρίες και κύριοι. Η ρήξη έγκειται, στο ότι θέλουμε να ζήσουμε ανθρώπινα και μας το στερούν. Η ρήξη έγκειται, στο ότι μας δανείζουν χρήματα, για να τους επιτρέψουμε να διαχειρίζονται την εμπορική μας ετικέτα.

Ας μπουν λοιπόν τα ερωτήματα στην πραγματική τους διάσταση στις δημοσκοπήσεις: -Πόσοι από εμάς επιθυμούν να συνεχίσουν να ζουν με τις παρούσες συνθήκες και πόσοι όχι ;

• Πόσοι από εμάς αντέχουν να ζουν με τις παρούσες συνθήκες και πόσοι όχι;
• Πόσοι από εμάς πεθαίνουν κάτω από τις παρούσες συνθήκες και πόσοι όχι;

Και όταν τα αποτελέσματα βγουν στη δημοσιότητα και η σύνθεση αποκαλύψει αυτό που όλοι φοβούνται, θα έχει κατονομασθεί και η έννοια της ρήξης. Τα υπόλοιπα είναι απλώς «πληρωμένες πεποιθήσεις»…

*Η Παναγιώτα Μπλέτα γεννήθηκε στην Λακωνία ενώ μεγάλωσε στο Χαλάνδρι. Σπούδασε στη Νέα Υόρκη: 

ΜΒΑ - Μεταπτυχιακός τίτλος στη Διοίκηση και Οργάνωση Επιχειρήσεων, New York Institute of Technology BSc Marketing-Management - Πτυχίο στην Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων και Marketing, City University of New York

Δραστηριοποιήθηκε έντονα στο χώρο της Τοπικής αυτοδιοίκησης όπου και διακρίθηκε:

Αντιδήμαρχος Χαλανδρίου - Πρόεδρος των Δημοτικών Επιχειρήσεων Πολιτισμού και Ανάπτυξης...

…Και Εγένετο ΕΡΤ! Του Πάνου Σκουρολιάκου

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Το «μαύρο» που επιβλήθηκε στην δημόσια ραδιοτηλεόραση  τον Ιούνιο του 2013 είναι παρελθόν και με το νόμο! Η ΕΡΤ επανέρχεται,  με την ψήφιση από τη Βουλή των Ελλήνων του σχετικού νομοσχεδίου.

Αυτή η νέα ΕΡΤ που θα επαναλειτουργήσει όμως,  δεν πρέπει να κουβαλά τις παθογένειες του παρελθόντος της. Είναι κάτι στο οποίο συμφώνησαν όλες οι πτέρυγες της Βουλής. Ακόμα και εκείνοι που ευθύνονται για αυτές τις παθογένειες που εκδηλώθηκαν κατά την περίοδο που κυβερνούσαν εναλλάξ και στο τέλος μαζί.

Όσο απομακρύνεται ο χρόνος από το μαύρο που επιβλήθηκε στις οθόνες της ΕΡΤ  και έχοντας πια εικόνα σαφή του τι  επεδίωκαν οι φυσικοί αυτουργοί αυτού του εγκλήματος απέναντι στην δημοκρατία,  πρέπει να σταθούμε ψύχραιμα σε ότι αφορά την νέα επανεκκίνηση  ώστε  στη βάση της κοινής λογικής να αποδοθεί  στον ελληνικό λαό μια δημόσια ραδιοτηλεόραση αντάξια των προσδοκιών του, αλλά και του οβολού του, που καταβάλει για την λειτουργία της.

Το μαύρο που έπεσε το καλοκαίρι του ’13, δεν ήταν τυχαίο. Είχε ιδεολογική βάση και προετοιμάστηκε χρόνια πριν. Το 1990, η τότε νέα κυβέρνηση της ΝΔ, δεν επέβαλε μαύρο μεν, αλλά κατέβασε το ρελέ στην λειτουργία της, αφήνοντάς την να δουλεύει με μια αδύναμη γεννήτρια. Το έγκλημα εκείνης της εποχής, συνίσταται στην  υποβάθμιση  του προγράμματος  της με  καταργήσεις εκπομπών, παραγωγών και δραστηριοτήτων  στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση.  Σίγησαν τότε κατ' ουσίαν το περίφημο Δεύτερο Πρόγραμμα, το Θέατρο της Δευτέρας, και μια σειρά από  άλλες πετυχημένες εκπομπές,  υποβαθμίζοντας το πρόγραμμα της ΕΡΤ σε ένα ανούσιο χωρίς ενδιαφέρον χυλό. Ευτυχώς όμως. Ο τηλεθεατής μπορούσε να γυρίσει το δέκτη του στα ιδιωτικά κανάλια που τότε έκαναν τα πρώτα τους βήματα. Εντελώς τυχαία. Αυτό  το πρώτο δείγμα γραφής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής απέναντι σε οτιδήποτε είναι δημόσιο που ταυτόχρονα καλύπτει και ανάγκες κοινωνικές, ολοκληρώθηκε δέκα  τρία χρόνια αργότερα με αυτό το οριστικό μαύρο  για το οποίο μιλάμε. Εντελώς τυχαία ξανά! 

Τώρα λοιπόν είναι ευκαιρία να δημιουργηθεί μια ΕΡΤ που δεν θα θυμίζει εκείνη την παλιά κομματική τηλεόραση. Μια ΕΡΤ όπου δεν θα χρειάζονται ήρωες δημοσιογράφοι για να μεταφέρουν την αλήθεια στις ειδήσεις και όπου δεν θα απαιτείται να είσαι σε μία κομματική λίστα για να βρεις δουλειά. Όπου  πολιτισμός σε ένα τόσο μαζικό και  λαϊκό  μέσο επικοινωνίας έχει θα επιτελεί σπουδαίο έργο στην καλλιέργεια του κοινού, μέσα από την ψυχαγωγία που τιμά και τις δύο έννοιες του όρου.   

Με πολλές  ιδιαίτερες  κατηγορίες κοινού πρέπει να επικοινωνεί ένας φορέας σαν αυτόν που θα δούμε να ζωντανεύει μέσα από τις οθόνες μας, θεραπεύοντας τις δικές τους  ξεχωριστές  ανάγκες. Άτομα   με Ειδικές Ανάγκες και υποτιτλισμός,  ιδιαίτερες  επαγγελματικές και πολιτισμικές κατηγορίες, γεωγραφικές ιδιαιτερότητες και κατηγορίες ενδιαφερόντων όπως ο αθλητισμός ή οι νέες τεχνολογίες.

Σπουδαίος και  ο  πυλώνας, της  εκπαίδευσης. Απαραίτητες είναι εκπομπές που δρουν  υποστηρικτικά στα προγράμματα σπουδών της Δημόσιας Εκπαίδευσης  και που  προσφέρουν  γνώσεις αυτοτελώς σε όσους την έχουν ανάγκη. Γνώση που θα φθάνει και στο μικρότερο νησί και στο πιο ξεχασμένο ορεινό χωριό της πατρίδας μας.

Όλα αυτά, μαζί με έγκυρες ειδήσεις και ψυχαγωγία αξιώσεων,  μπορούν να προτείνουν στο κοινό ένα ελκυστικό πρόγραμμα. Μιας για την τηλεόραση γενικά, αλλά πολύ περισσότερο για την  δημόσια τηλεόραση, δεν είναι απαραίτητες εκπομπές «καλόπιστης κοινωνικής κριτικής», ριάλιτις, ή εκπομπές όπου βραβεύεται «το πιο βρώμικο σπίτι»,  για να εξασφαλισθεί η  θεαματικότητα!

Σημαντικό είναι ακόμα, το ότι εξασφαλίζεται   ποσοστό από το ανταποδοτικό τέλος για την ενίσχυση του  κινηματογράφου και του βιβλίου. Αυτό, (όσον αφορά το βιβλίο) γίνεται για πρώτη φορά και είναι και συμβολικό και άμεσα χρηστικό, μιας και  η προηγούμενη κυβέρνηση κατάργησε  δημόσιους φορείς και προστατευτικές πολιτικές για το βιβλίο. Και αυτό είναι ένα στοιχείο – υποχρέωση για την Αριστερά.

Εγένετο ΕΡΤ λοιπόν. Μια ΕΡΤ της ψυχαγωγίας, της γνώσης, του πολιτισμού. Να ευχηθούμε πως θα είναι και αντάξια των προσδοκιών του Ελληνικού λαού. Καλοτάξιδη!

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

Πηγή

Der Standard: Η Ευρώπη έχει ανάγκη τον Γιάνη Βαρουφάκη

Η Αυστριακή εφημερίδα Der Standard, παραθέτει σε νέο δημοσίευμά της, τους λόγους για τους οποίους η Ευρώπη χρειάζεται τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη.

Η εφημερίδα αναλύει ότι η Ευρώπη χρειάζεται έναν «μαχητικό Έλληνα που θα μπορούσε να βοηθήσει την Ευρωζώνη τόσο συμβολικά όσο και από άποψη περιεχομένου», και τονίζει πως «ολόκληρη η Ευρώπη πρέπει να επεξεργασθεί νέες στρατηγικές και δεν θα ήταν το μεγαλύτερο λάθος να έχει μαζί της στο τραπέζι έναν οικονομολόγο του μεγέθους του Έλληνα Γιάνη Βαρουφάκη».

Η εφημερίδα, αρχικά κάνει αναφορά στον Αλέξη Τσίπρα, γράφοντας πως ο Έλληνα πρωθυπουργός ποτέ δεν δέχθηκε τόσους επαίνους για τις αποφάσεις του, όσο για εκείνη της «δήθεν αποδόμησης» του υπουργού του ιάνη Βαρουφάκη, κάτι που εάν ήταν αλήθεια, θα ήταν «κρίμα, προπάντων για την Ευρώπη».

Η εφημερίδα εξηγεί ότι «οι εμφανίσεις του Βαρουφάκη ξεσκεπάζουν όλα εκείνα που πηγαίνουν στραβά στην Ευρώπη και που αρχίζουν με την κατηγορία ότι ο Ελληνας υπουργός Οικονομικών ήθελε πάντα μόνον πολιτικές συνομιλίες στον κύκλο των ομολόγων του, χρησιμοποιώντας τις συναντήσεις τους για διαλέξεις», σημειώνει ο συντάκτης για να αναρωτηθεί την ίδια στιγμή «από πότε άραγε είναι ταμπού να συζητούνται βασικά πολιτικά ζητήματα στον κύκλο των υπουργών και γιατί δεν θα πρέπει οι πολιτικοί να διαθέτουν επαρκή χρόνο για να συζητήσουν εάν η Ευρώπη χρειάζεται αλλαγή πορείας».

Ο αρθρογράφος Αντρας Σιγκέτβαρι, τονίζει ότι ο κύκλος στον οποίο λαμβάνονται οι σημαντικότερες αποφάσεις για την καταπολέμηση της κρίσης, δεν επιτρέπεται να ενεργεί ως λέσχη τεχνοκρατών, καθώς αυτή ακριβώς την εντύπωση δίνουν τελευταία οι υπουργοί Οικονομικών, προετοιμάζοντας επιμελώς νέους νόμους για την ασφάλεια των τραπεζών, οι περισσότεροι από τους οποίους όμως είναι τόσο περίπλοκοι που προκαλούν ελάχιστο ενδιαφέρον στην κοινή γνώμη.

Στη συνέχεια επαινεί τον κ. Βαρουφάκη, λέγοντας πως αναζωογόνησε τις συζητήσεις και έδειξε ότι είναι δυνατοί οι εναλλακτικοί τρόποι προσέγγισης και πως σε μια Δημοκρατία η πολιτική πρέπει και επιβάλλεται, αν όχι να τους ενθουσιάζει, τουλάχιστον να πείθει τους ανθρώπους. Το άρθρο εκθειάζει τον χαλαρό τρόπο του Βαρουφάκη που έχει προκαλέσει τη συμπάθεια πολλών νέων ανθρώπων στην Ευρώπη, εκπροσωπώντας ο ίδιος θέσεις που μπορεί να δυσαρεστούν κάποιον, ωστόσο ταιριάζουν σε μια Ενωμένη Ευρώπη, καθώς ο ίδιος υποστηρίζει τόσο την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και το ευρώ. 

Η εφημερίδα συνεχίζει, τονίζοντας πως αν οι υπόλοιποι υπουργοί Οικονομικών έδιναν τα χέρια με τον Έλληνα υπουργό, θα μπορούσαν να αποδείξουν ότι είναι ανοικτοί για εναλλακτικές προσεγγίσεις.

Η εφημερίδα αναφέρει πως η στρατηγική της Ευρώπης ενάντια στην κρίση χρειάζεται ένα νέο προσανατολισμό και «εδώ ο Βαρουφάκης, με πολλά από όσα λέει, έχει δίκιο, για παράδειγμα προειδοποιώντας ότι η πολιτική λιτότητας στην Ελλάδα δεν έχει λειτουργήσει έως τώρα, καθώς είναι πολύ λίγο το να περικόπτει κανείς μόνον μισθούς και δημόσιες δαπάνες».

Στο άρθρο τονίζεται ότι εάν ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και ο Γιάνης Βαρουφάκης συμφωνήσουν κάπου στη μέση, η Ευρώπη θα έκανε ένα επιπλέον βήμα προς τα εμπρός. Σε αυτούς που γράφουν ότι ο Ελληνας υπουργός δεν έχει προτάσεις, ο συντάκτης του άρθρου θέτει το αντίστροφο ερώτημα για το ποιες άραγε είναι οι προτάσεις των άλλων.
Το κείμενο της εφημερίδας υπενθυμίζει ότι οι αρμόδιοι για την Ελλάδα ιθύνοντες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου έλεγαν πρόσφατα πως περισσότερη ανταγωνιστικότητα είναι το κλειδί για την επιτυχία της Αθήνας, ιδιαίτερα στον κλάδο των φαρμακοποιών και των δικηγόρων, αλλά «όποιος πιστεύει ότι μπορεί να εξυγιάνει μια χώρα, στην οποία σχεδόν ο ένας στους τρεις είναι άνεργος και της οποίας το ΑΕΠ έχει μειωθεί από το 2010 κατά ένα πέμπτο, με περισσότερη ανταγωνιστικότητα στους γιατρούς και δικηγόρους, αυτός δεν προωθεί προτάσεις αλλά ιδεολογία».

Τέλος, η Der Standard καταλήγει ότι ολόκληρη η Ευρώπη πρέπει να επεξεργασθεί νέες στρατηγικές και πως στο τραπέζι θα πρέπει να έχει έναν οικονομολόγο του μεγέθους του Έλληνα Γιάνη Βαρουφάκη.

Πηγή

Die Welt: Η Μέρκελ το έχει αποφασίσει, η συμφωνία θα κλείσει

Στις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους εταίρους αναφέρονται με εκτενή ρεπορτάζ τους οι γερμανικές εφημερίδες σήμερα, υποστηρίζοντας ότι οι συζητήσεις δείχνουν να προχωρούν στο σωστό δρόμο.

«Συγκρατημένη αισιοδοξία για το ελληνικό πόκερ» είναι ο τίτλος της Handelsblatt, η οποία κάνει λόγο για «εποικοδομητικές συζητήσεις, συγκρατημένη αισιοδοξία, ακόμη λίγη δουλειά: οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτών της προχωρούν όπως συνήθως». Όμως, όπως υπογραμμίζει η εφημερίδα, το Brussels Group και η Αθήνα θα πρέπει να καταλήξουν σε μια συμφωνία μέχρι αύριο Τετάρτη.

Το περιοδικό Manager Magazin του ομίλου του Spiegel αναφέρει: «Η Ελλάδα και οι πιστωτές της συγκλίνουν», και διευκρινίζει ότι στις διαπραγματεύσεις έχουν γίνει κάποια βήματα, καθώς, σύμφωνα με κύκλους που πρόσκεινται στις συζητήσεις, όλες οι πλευρές επιθυμούν την επίτευξη συμφωνίας μέσα στον Μάιο. Οι ίδιες πηγές σημειώνουν ότι μετά την αλλαγή της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας, έχει βελτιωθεί το κλίμα των συζητήσεων, καθώς υπάρχει ξεκάθαρη ατζέντα, περισσότεροι ειδικοί και πιο πολλές λεπτομέρειες.

Από την πλευρά της, η Die Welt εκτιμά ότι είναι σχεδόν βέβαιο πως η Ελλάδα θα καταλήξει σε συμφωνία με τους πιστωτές της και επισημαίνει ότι μέχρι να συμβεί αυτό η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα παράσχει την απαιτούμενη ρευστότητα στην Αθήνα.

Σύμφωνα με την Welt, η Ελλάδα φαίνεται έτοιμη να προχωρήσει σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις και, αν δεν κάνει κάποια ανόητη κίνηση που να την απομακρύνει και άλλο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τότε θα λάβει την τελευταία δόση του δεύτερου προγράμματος βοήθειας από την Ευρώπη.

Ίσως να χρειαστούν περισσότερες μεταρρυθμίσεις από αυτές που ελπίζει η Αθήνα και λιγότερες από όσες απαιτεί το Βερολίνο, όμως η εφημερίδα υπογραμμίζει ότι τα χρήματα είναι σχεδόν εξασφαλισμένα. Το έχει αποφασίσει η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, ίσως παρά την αντίθετη γνώμη του υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Η Welt εξηγεί η Ελλάδα δεν είναι πιθανό να λάβει τη βοήθεια που χρειάζεται τον Μάιο, διότι απαιτούνται μερικές ημέρες ή εβδομάδες για την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων και στη συνέχεια το πρόγραμμα πρέπει να εγκριθεί. Οπότε, εκτιμά ότι είναι πιο ρεαλιστικό ότι η Αθήνα θα λάβει τη βοήθεια τον Ιούνιο, ίσως και τον Ιούλιο. Μέχρι τότε η χώρα χρειάζεται ενδιάμεση χρηματοδότηση, την οποία και θα λάβει καθώς κανένας δεν επιθυμεί να εγκαταλείψει την Ελλάδα την ώρα που κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Άρα, σύμφωνα με τη Welt, αυτή που θα προσφέρει τη ρευστότητα αυτή είναι η ΕΚΤ με την αγορά κρατικών ομολόγων της Ελλάδας.

Το άρθρο καταλήγει ότι για τη διάσωση ή μη της Ελλάδας τελικά θα αποφασίσει η Μέρκελ και η ΕΚΤ και όχι οι υπουργοί Οικονομικών.

Πηγή

FT: Το ΔΝΤ ζητά κούρεμα του ελληνικού χρέους

Οι Financial Times γράφουν ότι η χώρα μας αποκλίνει μέχρι στιγμής από το πρόγραμμα διάσωσης, και κινδυνεύει να χάσει σημαντική στήριξη από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, εκτός εάν οι Ευρωπαίοι πιστωτές διαγράψουν μεγάλο μέρος του ελληνικού κρατικού χρέους.

H προειδοποίηση του ταμείου, που απευθύνθηκε στους υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης από τον Πολ Τόμσεν, αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο το ταμείο να παρακρατήσει τη δική του αναλογία από τη δόση των 7,2 δισ. ευρώ της οικονομικής βοήθειας που χρειάζεται η Αθήνα για να αποφύγει στάση πληρωμών. Το μισό εκ των 7,2 δισ.ευρώ πρόκειται να προέλθει από το ΔΝΤ.

Κατηγορηματικά αντίθετοι είναι οι πιστωτές της Αθήνας από την Ευρωζώνη, σχετικά με μία ελάφρυνση του χρέους. Αξιωματούχοι που ήταν παρόντες στο Eurogroup της Ρίγα, και που επικαλείται η βρετανική εφημερίδα, τονίζουν πως ο Τόμσεν ανέφερε ότι με βάση τα αρχικά στοιχεία που έχει λάβει από τις ελληνικές αρχές η Αθήνα αναμένεται να παρουσιάσει φέτος, πρωτογενές έλλειμμα προϋπολογισμού 1,5% του ΑΕΠ.

Σύμφωνα με τους Financial Times, με βάση τους στόχους του προγράμματος, η Αθήνα επρόκειτο να παρουσιάσει πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 3% του ΑΕΠ το 2015. Αξιωματούχος, τον οποίο επικαλείται η εφημερίδα, αναφέρει πως «το ΔΝΤ θεωρεί ότι το χάσμα ανάμεσα σε αυτές τις δύο πραγματικότητες είναι πολύ μεγάλο αυτή τη στιγμή».

Πηγή