Μπορεί να κάνει ανάπτυξη η αριστερά;

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Το ερώτημα είναι επείγον, αφορά την κυβέρνηση Τσίπρα και είναι καίριας εθνικής σημασίας. Απασχολεί όλη την εγχώρια πραγματική οικονομία, τους ξένους επενδυτές που έβαλαν το 2013 πολλά δισ. ευρώ στις τράπεζες και τα έχασαν με τη φυγή των καταθέσεων, τους επίδοξους νέους επενδυτές και φυσικά, το 1,5 εκατ. ανέργους, τα εκατ. των αυτοαπασχολούμενων, τις χιλιάδες επιχειρήσεις που είναι σε διαδικασία μετανάστευσης και τους χιλιάδες συνταξιούχους που θεωρούν ότι ενδεχομένως θα μπορούν να επιβιώσουν στη Σόφια ή τα Σκόπια.

Το ερώτημα είναι επείγον και προς το παρόν εξακολουθεί να απαντιέται αρνητικά. Όχι μόνο γιατί τοποθετήθηκε ο κ. Χαϊκάλης στην ηλεκτρική καρέκλα του ασφαλιστικού, ή γιατί θα χρειαστούν ακόμα δέκα μέρες οι εξαγωγικές εταιρείες για να επανακτήσουν ομαλή λειτουργία, ούτε γιατί τίποτε δεν μαρτυρά ότι η κυβέρνηση έχει πραγματική αίσθηση των επιπτώσεων των κάπιταλ κοντρόλ στην οικονομία και στην κοινωνία. Το ότι άνοιξαν οι τράπεζες είναι μεν σημαντικό, αλλά απέχουμε πολύ από την ομαλοποίηση και αυτή δεν έχει να κάνει με τα 60 ευρώ…

Το ερώτημα επειδή είναι επείγον και δεν μπορεί να απαντηθεί εύκολα και πειστικά, πρέπει να αρχίσει να απαντιέται σταδιακά από …χθες! Τα εσωκομματικά προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ σοβαρά, αλλά υπό τις παρούσες συνθήκες, οι διαδικασίες και το συνέδριο θα είναι σπατάλη δυνάμεων και κρίσιμου πολιτικού χρόνου, ακόμη κι αν αυτό γινόταν ένα «αναπτυξιακό συνέδριο».

Στο μεταξύ, η κυβέρνηση της αριστεράς μέχρι να μας φέρει το «εθνικό σχέδιο ανάπτυξης», μπορεί να εκπέμπει συνεχώς «σήματα ανάπτυξης» και προς τα μέσα και προς τα έξω.

1.Το ξαναγράφουμε. Ο πρωθυπουργός αυτοπροσώπως πρέπει να βγει να διαφημίσει την τουριστική Ελλάδα τώρα, μπας και σωθεί η σεζόν από τους last minute τουρίστες. Να πει «ελάτε να γνωρίσετε τη νέα Ελλάδα, του πραγματισμού και του ονείρου, …ελάτε να γνωρίσετε πραγματικούς ανθρώπους…» ή ότι καλύτερο σκεφτούν.

2.Θα ήταν σκόπιμο, ο πρωθυπουργός να αναθέσει σε ένα υφυπουργό την εκπόνηση ενός σχεδίου για την ταχεία ανάκτηση των δεικτών ανταγωνιστικότητας (ΣΣ: σίγουρα ο ΣΕΒ, το ΕΒΕΑ, το ΙΟΒΕ θα έχουν έτοιμες σχετικές μελέτες) με νομοθετικές και άλλες ρυθμίσεις που θα επιτρέψουν στη χώρα την αναστροφή της διολίσθησης στον Τρίτο Κόσμο.

3.Οι ξένοι είναι πολύ επιφυλακτικοί. Περιμένουν μερικά δείγματα νέων ιδιωτικοποιήσεων για να πειστούν. Περιμένουν να δουν τι θα γίνει με τις τράπεζες, με τα στρες τεστ, με την ανακεφαλαιοποίηση, αλλά και με το ποιοι θα τις διοικήσουν. Φυσικά, περιμένουν και την διευθέτηση του χρέους, όπως και τα 35 δισ. της ανάπτυξης, ιδιαίτερα οι γερμανικές επιχειρήσεις…

4.Κυρίως όμως οι ξένοι επενδυτές περιμένουν να δουν την πολιτική σταθερότητα και πρόσωπα στην κυβέρνηση που έχουν αναπτυξιακό drive και δεν θα λειτουργούν ως χειρόφρενο για την ιδιωτική πρωτοβουλία. Η κυβέρνηση δεν έχει πείσει πως πιστεύει στον ιδιωτικό τομέα, ούτε πως αντιλαμβάνεται τα κριτήρια με τα οποία λειτουργεί.

5.Η απελευθέρωση όλων των αγορών άμεσα και χωρίς κρυφές παγίδες, μπορεί να δημιουργήσει ισχυρότατη δυναμική ανάπτυξης, δεδομένου ότι οι ιδιωτικοποιήσεις δεν μπορούν να αποδώσουν τα προσδοκώμενα.

6.Άμεσα όμως πρέπει να αποτραπεί το νέο κύμα φυγής επιχειρήσεων. Και γι΄ αυτό χρειάζεται ένα στιβαρό σχέδιο (χθες). Η ΔΕΘ του Σεπτέμβρη, μπορεί να είναι πολύ αργά.

7.Επίσης, για να μην υπάρξει και φυγή συνταξιούχων, πρέπει επίσης να απελευθερωθεί η δυνατότητα εργασίας τους. Να παίρνουν κανονικά την κουτσουρεμένη σύνταξή τους, αλλά να μπορούν και να δουλεύουν με μισθό ή μπλοκάκι ή ως επιχειρηματίες πληρώνοντας μόνο ένα τυπικό τέλος στο ταμείο που συνταξιοδοτούνται (όχι στο ΤΕΒΕ).

Οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να ξεκινήσουν άμεσα και να αναδεχθεί η σημασία τους για την οικονομία. Η αριστερά της πράξης είναι καταδικασμένη να κάνει ότι δεν μπόρεσαν οι υπηρέτες του πελατειακού κράτους. Γρήγορα, σωστά και με πειστικό τρόπο. Έτσι, χτίζεται η εμπιστοσύνη. Αν οι «ειδήσεις» παραμείνουν προσκολλημένες στον ΦΠΑ και στην Τρόικα, σε λίγο θα έχουμε μαζικές πτήσεις από τα μπαλκόνια. Η νέα αφήγηση πρέπει να ξεκινήσει άμεσα στην πράξη. Η ανάκτηση της εμπιστοσύνης ξεκινάει από το τραπεζικό σύστημα και προφανώς, θα χρειαστεί να χρησιμοποιηθούν και καρότο και μαστίγιο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως η αναδυόμενη «νέα αριστερά» στην Ελλάδα έχει την ιστορική ευκαιρία να οδηγήσει τη χώρα σε μια πρωτόγνωρη, νέου τύπου, ανάπτυξη με σωστά κόστη, διαφάνεια και ανταγωνιστικότητα. Όμως, αυτό δεν μπορεί να συμβεί αν δεν λυθεί το διανοητικό και ιδεοληπτικό χειρόφρενο. Το σύγχρονο κράτος δεν είναι παραγωγός, είναι ρυθμιστής και αναδιανεμητής. Εκεί βρίσκεται η αριστερά και ορίζεται ως αυστηρός ρυθμιστής υπέρ του γενικού συμφέροντος και ισχυρός αναδιανεμητής του πλούτου που παράγεται από το κεφάλαιο. Για να συμβεί όμως αυτό, πρέπει να ανοίξει δρόμους στην επιχειρηματικότητα και στο διεθνές κεφάλαιο που είχε «σιδερώσει» η ντόπια διαπλοκή. Η αριστερά μπορεί, φτάνει να σκέφτεται ποιος μπορεί να δημιουργήσει 1,5 εκατ. θέσεις εργασίας, ακόμη και για 50άρηδες…

Πηγή

Γραφείο Προϋπολογισμού Βουλής: Χρεοκοπία και Grexit δεν είναι αναπόφευκτα

Η κατάσταση της οικονομίας το πρώτο εξάμηνο του 2015 χειροτέρευσε καθώς η χώρα επανήλθε σε υφεσιακή τροχιά, αναφέρει το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, στην τριμηνιαία έκθεσή του, προβλέποντας ότι τα επόμενα 2-3 χρόνια θα είναι δύσκολα για την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Στην έκθεση που υπογράφουν οι Πάνος Καζάκος, Σπύρος Λαπατσιώρας, Ναπολέοντας Μαραβέγιας και Μιχάλης Ρηγίνος επισημαίνεται πως χρεοκοπία και Grexit δεν είναι αναπόφευκτο να συμβούν…

Στην έκθεση τονίζεται πάντως ότι «η τελική συμφωνία με τους θεσμούς που διαφαίνεται στον ορίζοντα είναι σημαντική, για να αποφύγουμε τα χειρότερα βραχυχρόνια και να μην εισέλθουμε σε ένα αβέβαιο τοπίο μακροχρόνια».

Στα συμπεράσματα τους οι 4 καθηγητές αναφέρουν:

Η κατάσταση της οικονομίας το πρώτο εξάμηνο του 2015 χειροτέρευσε καθώς η χώρα επανήλθε σε υφεσιακή τροχιά, αναφέρει το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, στην τριμηνιαία έκθεσή του.

Οι αιτίες είναι πολλές: Η εκλογική διαδικασία πρώτα και, στη συνέχεια, η μη συμφωνία με τους θεσμούς (=τρόικα) επηρέασε τελικά τις επενδυτικές αποφάσεις των επιχειρήσεων και, μετά από μια μικρή αναλαμπή τον Φεβρουάριο, τους καταναλωτές. Παράλληλα ο συνδυασμός της φειδωλής παροχής ρευστότητας από τον ELA (Emergency Liquidity Assistance) και της αυξημένης εκροής καταθέσεων που οδηγούσε σε αποθησαύριση του χρήματος επιδείνωνε ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Γεγονός είναι ότι συνεχίσθηκε το κλείσιμο επιχειρήσεων και η ανεργία άρχισε να αυξάνεται πάλι, ενώ οι διάφορες εκκρεμότητες άρχισαν να απειλούν και τον τουρισμό. Εν ολίγοις, η αβεβαιότητα αποτέλεσε τον βασικό προσδιοριστικό παράγοντα για την υφεσιακή τροχιά.

Η αποχώρηση από τις διαπραγματεύσεις, η λήξη του προγράμματος προσαρμογής (τέλος Ιουνίου 2015), η διακοπή της αποπληρωμής δανείων στο ΔΝΤ και η προκήρυξη του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου επιδείνωσαν την οικονομική κατάσταση. Πιο συγκεκριμένα, η συνακόλουθη ανασφάλεια που προκλήθηκε, οδήγησε σε ακόμη μεγαλύτερη εκροή καταθέσεων, η οποία σε συνδυασμό με τη διακοπή ρευστότητας από τον ELA, είχαν ως αποτέλεσμα την επιβολή των κεφαλαιακών ελέγχων (capital controls) αυξάνοντας ακόμη περισσότερο το οικονομικό κόστος στο οποίο προστέθηκε και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Προς στιγμή, η χώρα φάνηκε να βαδίζει προς μια χαοτική χρεοκοπία. Όπως δήλωσε ο πρωθυπουργός στη Βουλή (15.7.2015) η χώρα βρέθηκε, αντιμέτωπη με το δίλημμα ή να αποδεχθεί μια νέα συμφωνία με τους εταίρους, όπως και έγινε τελικά στις 12 Ιουλίου, ή να χρεοκοπήσει και να βρεθεί εκτός Ευρωζώνης αποκομμένη από τους μηχανισμούς αλληλεγγύης της ΕΕ.

Τριμηνιαία Έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής

Το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή (ΓΠΚΒ) είχε εξ αρχής υποστηρίξει (πριν και μετά από τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015) ότι έπρεπε να επιτευχθεί το ταχύτερο δυνατό συμφωνία με τους θεσμούς. Επίσης, σε προηγούμενες εκθέσεις μας είχαμε υποστηρίξει ότι ήταν απαραίτητο ένα τρίτο πρόγραμμα στήριξης, που θα εξασφάλιζε τις χρηματοδοτικές ανάγκες τις χώρας σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, στο βαθμό που δεν ήταν εφικτή η προσφυγή στις αγορές. Όπως αναφέραμε επίσης, το πρόγραμμα αυτό θα έπρεπε να συνοδευτεί και με αναδιάρθρωση του χρέους. Σειρά κειμένων που παρουσίασε διαδοχικά η ελληνική πλευρά στις διαπραγματεύσεις έδειχναν επίσης ότι οι διαφορές μεταξύ Ελλάδας και εταίρων μειώνονταν. Κατά τη γνώμη μας, μια ταχεία κατάληξη σε συμφωνία με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ΕΜΣ) πάνω σε ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων το οποίο θα αποτελεί “ιδιοκτησία” της ελληνικής πλευράς και κοινωνίας, παρά τις πολιτικές – ιδεολογικές δυσκολίες, ήταν και παραμένει σε όρους γενικής ευημερίας προτιμότερη από την παράταση της εκκρεμότητας ή και από μια ενδεχόμενη άτακτη χρεοκοπία. Είναι δηλαδή προτιμότερη ακόμα και με καθαρά οικονομικά κριτήρια.

Σημειώναμε ότι οι συσχετισμοί δύναμης ήταν εξ αρχής δυσμενείς για την Ελλάδα.

H δια-πραγματευτική θέση της χώρας μας δεν ενισχύθηκε με την παρατεταμένη διαπραγμάτευση, με τις τράπεζες κλειστές, την οικονομία σε ύφεση, τη δημόσια οικονομία σε ακαταστασία, την εμπιστοσύνη να έχει χαθεί (αν και όχι μόνο με ελληνική ευθύνη) και τα μηχα-νήματα αυτόματης ανάληψης (ΑΤΜ) να αδειάζουν γρήγορα.

Δεν πρέπει όμως να αγνοήσουμε ότι το μεγάλο ερώτημα δεν έχει ακόμα απαντηθεί, αν δηλαδή συνολικά η πολιτική προσαρμογής μπορεί να ολοκληρωθεί ή πετύχει υπό την πίεση του εξωτερικού παράγοντα που λέγεται «θεσμοί». Ελπίζουμε ότι θα συμφωνηθεί ένα πρόγραμμα προσαρμογής με τον ΕΜΣ και ότι δεν θα επαναληφθεί ο πόλεμος τριβής στις συνεχείς διαβουλεύσεις πριν και μετά το νέο πρόγραμμα προσαρμογής. Όμως, η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι τα όποια αποτελέσματα επιτυγχάνονται, δεν θα είναι μόνιμα αν η κοινωνία δεν τα αποδέχεται.

Επίσης, η κοινωνία δεν θα τα αποδεχθεί όσο η πολιτική ηγεσία του τόπου δεν εκπέμπει και δεν εξηγεί ένα σαφές μήνυμα (ή όραμα) και όσο δεν υπάρχει ιδιοκτησία (ownership) των μεταρρυθμίσεων που νομοθετούνται. Σημαντικές, πηγές ανησυχίας για την επιτυχία, αποτελούν, η οριακή κατάσταση που βρίσκεται ο κρατικός μηχανισμός στο σύνολό του και η εξάντληση του κοινωνικού σώματος από τα συσσωρευμένα αποτελέσματα της κρίσης που έχει περιέλθει η ελληνική οικονομία από το 2010.

Το καλό νέο: Η προκαταρκτική συμφωνία για τα επόμενα βήματα

Η δήλωση της Συνόδου Κορυφής καθόρισε ουσιαστικά έναν οδικό χάρτη για να επιτευχθεί μέσα σε λίγες εβδομάδες μια νέα τριετής συμφωνία με χρηματοδοτική στήριξη και πρό-γραμμα προσαρμογής με τον ΕΜΣ στη βάση του προβλεπόμενου «μνημονίου συνεννόησης» (Memorandum of Understanding). Περιλαμβάνει όμως προαπαιτούμενα και χρηματοδοτική κάλυψη επειγουσών αναγκών («χρηματοδοτική γέφυρα»). Στο πλαίσιο αυτό θα χορηγηθεί νέο δάνειο στην Ελλάδα (βλ. πιο κάτω) , στο οποίο θα συμπεριλαμβάνονται και τα ποσά που δεν αξιοποιήθηκαν του προηγούμενου (δεύτερου) προγράμματος («μνημονίου»).

Επομένως είναι μια συμφωνία για το πώς θα καταλήξουμε σε συμφωνία εντός αφόρητα στενών προθεσμιών. Και ασκεί μεγάλη πίεση στο πολιτικό μας σύστημα. Μέχρι να φθάσουμε στο νέο «μνημόνιο συνεννόησης» οι διαπραγματεύσεις θα είναι σκληρές γιατί μετά τα προαπαιτού-μενα, η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να συνεργασθεί με τα τεχνικά κλιμάκια των θεσμών για να συγκεκριμενοποιήσει προτάσεις (μαζί με ένα ξεκάθαρο χρονοδιάγραμμα για νομοθέτηση και υλοποίηση) σε πολύπλοκα θέματα όπως το ασφαλιστικό και οι εργασιακές σχέσεις. Σε όλα αυτά υπάρχουν περιθώρια ερμηνείας της Δήλωσης της Συνόδου Κορυφής. Οι τελικές επιλογές θα αποτυπωθούν στο νέο μνημόνιο συνεννόησης με τον ΕΜΣ και το ΔΝΤ.

Μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής, η ελληνική κυβέρνηση είχε να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα αξιοπιστίας στο εξωτερικό. Μετά τη συμφωνία και την έναρξη διαδικασιών εφαρμογής της, έχει να αντιμετωπίσει και ένα πρόβλημα αξιοπιστίας στο εσωτερικό της χώρας, αφού το προηγούμενο διάστημα συντηρούσε ανεδαφικές, όπως αποδείχθηκε με βάση το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων, προσδοκίες, που εκδηλώθηκαν εκκωφαντικά στο 62% ΟΧΙ του δημοψηφίσματος. Αυτό το εσωτερικό πρόβλημα αξιοπιστίας μπορεί να έχει πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις, παρά το γεγονός ότι η απόφαση του πρωθυπουργού να καταλήξει σε συμφωνία αποτελεί πράξη ευθύνης - λαμβάνοντας ως δάνειο τον όρο από τον Max Weber. Αντίστοιχα, πράξη ευθύνης αποτελεί και η στήριξη που παρείχαν κόμματα της αντιπολίτευσης.

Το προσύμφωνο της 12ης Ιουλίου χαρακτηρίζεται από μια προφανή εγγενή ασυμμετρία: Τα φορολογικά και άλλα μέτρα έχουν υφεσιακό χαρακτήρα. Αντίθετα, οι μεταρρυθμίσεις, που θα εξουδετέρωναν αυτές τις επιπτώσεις, αποδίδουν μόνο σε βάθος χρόνου και μάλιστα υπό τον όρο ότι θα έχουμε πολιτική και κοινωνική σταθερότητα. Συναφώς, εκκρεμούν αλλαγές στο μέγεθος και τις δομές του κράτους (π.χ. κατάργηση οργανισμών και ολόκληρων τμημάτων που δεν έχουν σήμερα λόγο ύπαρξης) καθώς και αλλαγές στο πλαίσιο λειτουργίας του ιδιωτικού τομέα και συναφώς της σχέσης δημόσιου-ιδιωτικού τομέα. Επίσης, όπως επισημαίνει και ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρος Ρακιντζής στην πρόσφατη ετήσια έκθεσή του, πρέπει να καθιερωθούν οι κατάλληλοι μηχανισμοί που θα επιτάχυναν τους σχετικούς ελέγχους, να εξαλειφθεί η διακριτική ευχέρεια πολιτικών προϊσταμένων να παρεμβαίνουν με την επίκληση της λεγόμενης «πολιτικής βούλησης», να γίνεται ουσιαστική αξιολόγηση των δημοσίων φορέων και του ανθρώπινου δυναμικού τους κλπ.  Όλα αυτά απαιτούν χρόνο και προσωπικό.

Τέλος, η συμμετοχή στο πρόγραμμα Juncker για την ανάπτυξη θέλει χρόνο για να οργανωθεί και να αποδώσει. Εξαρτάται μάλιστα εν πολλοίς από τον ίδιο τον ιδιωτικό τομέα και την πλευρική στήριξη της Πολιτείας. Όμως, παρά ταύτα, η προκαταρκτική συμφωνία θα πρέπει να κριθεί στο σύνολό της, όπως τονίζει και ο υπουργός οικονομικών Ε. Τσακαλώτος.

Στο πλαίσιο Ι, στο τέλος της ενότητας αυτής, παραθέτουμε τα κύρια σημεία της Δήλωσης- Συμφωνίας.

Κρίσιμες για την επιτυχία της νέας συμφωνίας, θα είναι οι μεταρρυθμίσεις. Η μεταρρυθμιστική διαδικασία θα συνεχισθεί όταν, μετά τα προαπαιτούμενα, αρχίσει η συγκεκριμενοποίησή τους που θα επιτρέψει τη διαπραγμάτευση ενός νέου «μνημονίου κατανόησης» (Memorandum of Understanding, MoU) με τους θεσμούς στο πλαίσιο του ΕΜΣ. Ο δρόμος είναι μακρύς. Το μείζον διακύβευμα ήταν και παραμένουν οι βαθιές αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του κράτους, των ιδιωτών και στις μεταξύ τους σχέσεις, τα οποία εν συνόλω καθορίζουν την οικονομία.

Επιπλέον, τονίζουμε τα εξής:

• Με τη συμφωνία της 12ης Ιουλίου στη Σύνοδο Κορυφής η Ελλάδα απέφυγε απότομη χρεοκοπία με χαοτικά και απρόβλεπτα αποτελέσματα που θα είχαν ανυπολόγιστες οι κονομικές, κοινωνικές και πολιτικές επιπτώσεις και ενδεχόμενη έξοδο από την Ευρωζώνη. Μια πρώτη ιδέα για το τι θα συμβεί αν δεν εφαρμοσθεί η συμφωνία της 12ης Ιουλίου μας έδωσαν οι εξελίξεις μετά την εισαγωγή των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων (capital controls) και την προκήρυξη του δημοψηφίσματος. Αν μάλιστα καταλήξουμε σε επιστροφή στη δραχμή, η χώρα κινδυνεύει να εμπλακεί σε ένα φαύλο κύκλο υποτιμήσεων και πληθωρισμού. Το ΔΝΤ έχει υπολογίσει ότι η υποτίμηση έναντι του Ευρώ θα ήταν 50%, πράγμα που θα σήμαινε δραστική μείωση της αξίας των καταθέσεων και άλλων αποταμιεύσεων, οι τιμές των εισαγόμενων προϊόντων θα αυξάνονταν και θα ωθούσαν τον πληθωρισμό στο 35% και το ΑΕΠ θα μειωνόταν κατά 8%. Συνοπτικά, η τελική συμφωνία με τους θεσμούς, που πλέον διαφαίνεται στον ορίζοντα, είναι σημαντική για να αποφύγουμε τα χειρότερα βραχυχρόνια και να μην εισέλθουμε σε ένα αβέβαιο τοπίο μακροχρόνια.

• Τα μέτρα, ως σύνολο, αντέχουν στην οικονομική κριτική καθώς δεν περιορίζονται σε αυξήσεις φόρων. Επομένως ο συμβιβασμός, μπορεί να καταστεί οικονομικά βιώσιμος, δεδομένου κιόλας ότι περιέχει μια σημαντική αναπτυξιακή πτυχή (ορισμένες κρίσιμες μεταρρυθμίσεις + χρηματοδοτήσεις) και μπορεί να μειώσει γρήγορα την αβεβαιότητα. Ο φόβος ότι θα αποτύχει ή ότι «έχει ήδη αποτύχει» ελέγχεται ως προς τη δυνατότητά του να συμπεριλάβει όλες τις πτυχές ή ως προς την ορθότητά του. Ειδικά τα στοιχεία της συμφωνίας που αφορούν σε χρηματοδοτήσεις, βοήθεια και επενδύσεις είναι κρίσιμα για να εξουδετερωθούν (αν όχι το 2015, το 2016) οι υφεσιακές επιπτώσεις των νέων μέτρων. Η συμφωνία θα ανοίξει τον δρόμο για ομαλή εφαρμογή του ΕΣΠΑ και εν μέρει πρόσθετες χρηματοδοτήσεις μέσω του προγράμματος αγοράς κρατικών ομολόγων της ΕΚΤ («πρόγραμμα Draghi») και εφόσον η Ελλάδα αρχίσει να βγαίνει στις αγορές. Στο ζήτημα του χρέους αναφερόμαστε πιο κάτω.

• Το επιχείρημα ότι μετά την έξοδο από την Ευρωζώνη και ένα αρχικό «σοκ» η οικονομία θα ανέκαμπτε γρήγορα κυρίως γιατί η υποτίμηση θα βελτίωνε την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας είναι έωλο γιατί, ανάμεσα σε άλλα, παραγνωρίζει ότι (α) με την έξοδο από την Ευρωζώνη θα έκλεινε η στρόφιγγα των εξωτερικών πόρων, (β) η επιστροφή στη δραχμή θα οδηγούσε κατά πάσα πιθανότητα στον φαύλο κύκλο υποτιμήσεων και πληθωρισμού και εν τέλει σε μια ακόμα σκληρότερη λιτότητα (γ) δεν εξαλείφει τις διαρθρωτικές υστερήσεις της χώρας και (δ) σε τέτοιες διεργασίες πληρώνουν τον λογαριασμό οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες! Όλα αυτά χωρίς να υπολογίσουμε τις χαοτικές καταστά-σεις που θα προκαλούσε μεταβατικά η παντελής έλλειψη προετοιμασίας για την έξοδο από την Ευρωζώνη, για την οποία φαίνεται ότι έγιναν απλώς ασκήσεις επί χάρτου.

• Είναι γενικά παραπλανητικό, μολονότι δεν παραβλέπουμε κάποιες αναλογίες, να συγκρίνεται η Δήλωση της Συνόδου Κορυφής με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών η οποία τότε επέβαλε στη Γερμανία τεράστιες αποζημιώσεις για τις καταστροφές που προκάλεσε στους γείτονες, ενώ η Σύνοδος Κορυφής προβλέπει αντίθετα την αποκατάσταση της ο-μαλής ροής δανείων και δωρεάν βοήθειας στην Ελλάδα.

• Ο χαρακτηρισμός της Δήλωσης της Συνόδου Κορυφής ως «πραξικόπημα» είναι, κατά την άποψή μας, παραπλανητικός και δεν διευκολύνει τις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης, καθώς εμποδίζει την ορθολογική συζήτηση για συγκεκριμένα μέτρα και μεταρ-ρυθμίσεις, όπως είναι ο νέος κώδικας πολιτικής δικονομίας και η ένταξη της χώρας στο ενιαίο ευρωπαϊκό πλαίσιο για την εξυγίανση των τραπεζών. Η Δήλωση εκείνη έχει υπογραφεί από την ελληνική κυβέρνηση μετά από προηγούμενη εξουσιοδότηση της Βουλής για διαπραγμάτευση με μεγάλη πλειοψηφία, και κυρώθηκε από τη Βουλή με νόμο! Η Βουλή ψήφισε επίσης τους νόμους με τα προαπαιτούμενα και θα ψηφίσει την τελική συμφωνία (δανειακή σύμβαση και μνημόνιο) με τον ΕΜΣ. Εκτός τούτου, υπήρχε εναλλακτική επιλογή η οποία θα οδηγούσε σε παράταση του αδιεξόδου στις διαπραγματεύσεις, με πιθανές εκβάσεις την άτακτη χρεοκοπία και την έξοδο από την Ευρωζώνη, την οποία κυβέρνηση και πλειοψηφία στη Βουλή και - όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις - η κοινή γνώμη απέρριπταν.

Από θεσμική άποψη η συμφωνία της 12ης Ιουλίου ισοδυναμεί με «μερική αλλαγή καθεστώτος», με την έννοια ότι θα εξαλειφθούν οι παθογένειες του σημερινού προτύπου θεσμικής οργάνωσης της οικονομίας το οποίο αποτυγχάνει τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές έπρεπε να είχαν γίνει από καιρό (με ή χωρίς μνημόνια, π.χ. νέος κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, ασφαλιστικό, τριγωνικές συναλλαγές, φορολογικό σύστημα, μηχανισμοί είσπραξης και ελέγχου φόρων και εισφορών, φορολόγηση πλούτου ala Bofinger, περιουσιολόγιο, καθεστώς προμηθειών και διαγωνισμών στο δημόσιο με έλεγχο ποιότητας, οργάνωση κοινωνικής οικονομίας ). Αν τώρα πραγματοποιηθούν με συνέπεια, έστω υπό τις παρούσες δυσμενείς συνθήκες, τότε οι εσωτερικές δομές τη χώρας σε Δημόσια Διοίκηση, Δικαιοσύνη, φορολογικούς θεσμούς, ρυθμιστικό σύστημα των αγορών κλπ. θα προσαρμοσθούν στα δεδομένα της ΕΕ και θα επιτρέψουν την επιστροφή σε διατηρήσιμη (δηλαδή όχι πρόσκαιρη) ανάπτυξη, σε συνδυασμό βεβαίως με την περαιτέρω ροή εξωτερικών πόρων για την ανάπτυξη. Άλλως, το βάρος θα πέσει πάλι στη μείωση των μισθών που επιδρά δυσμενώς στις μακροπρόθεσμες προοπτικές. Κατά τη γνώμη μας, η ελληνική οικονομία και κοινωνία έχει ανεκμετάλλευτες αναπτυξιακές δυνατότητες που θα αξιοποιηθούν μετά από μια (επώδυνη πάντως) διαδικασία προσαρμογής σε συνδυασμό με στοιχεία κοινωνικής δικαιοσύνης.

Σε βραχυχρόνια οπτική αναμένουμε, υιοθετώντας τη συμβατική οικονομική προσέγγιση, ότι, με την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης (στο βαθμό που θα επιτευχθεί γοργά) και την επιταχυμένη εισροή πόρων της Ένωσης, θα συγκρατηθεί η πτώση του ΑΕΠ εφέτος και πολύ περισσότερο το 2016 γιατί, απλά, και η καταναλωτική ζήτηση θα σταθεροποιηθεί και μέρος τουλάχιστον των αποταμιεύσεων θα επιστρέψει στις τράπεζες. Βέβαια η αισιόδοξη αυτή προοπτική δεν θα επιβεβαιώνεται όσο διαρκούν οι διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ, και η συ-νακόλουθη ελληνική και διεθνής πολιτική αναταραχή που συνοδεύει αυτήν την διαπραγμάτευση. Η επενδυτική δραστηριότητα, διστακτικά έστω, θα αναθερμανθεί όχι μόνο λόγω ζήτησης, αλλά και λόγω των ιδιωτικοποιήσεων (κατά το βαθμό που θα συνοδεύονται από ε-πενδύσεις) και άλλων μεταρρυθμίσεων που θα μειώσουν τη σημερινή αβεβαιότητα. Οι κίνδυνοι δεν είναι εγγενώς οικονομικοί, αλλά πολιτικοί. Το κύριο πρόβλημα επικεντρώνεται στο γεγονός ότι η Ευρώπη δρώντας ως παίκτης που αποστρέφεται ισχυρά τον “ηθικό κίν-δυνο”, ενισχύει τον “πολιτικό κίνδυνο. Το ερώτημα είναι, με άλλα λόγια, αν θα αντέξει η πολιτική.

Ήδη πάντως, μετά την ψήφιση των προαπαιτούμενων:

• η ΕΚΤ αύξησε την στήριξη των τραπεζών μέσω του ELA κατά € 900 εκ. δύο φορές με σκοπό τη σταδιακή εξομάλυνση της τραπεζικής κατάστασης, ενώ

• το Eurogroup ενέκρινε στις 17 Ιουλίου μια ενδιάμεση χρηματοδότηση της χώρας ύψους €7 δισ. από τον ΕΜΣ προκειμένου να εκπληρώσει η Ελλάδα άμεσες υποχρεώσεις κυρίως προς ΔΝΤ και ΕΚΤ. Με τον τρόπο αυτό η χώρα απέφυγε την χρεοκοπία. Επίσης προς συζήτηση είναι πρόσθετη ενδιάμεση χρηματοδότηση.

• Ταυτόχρονα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε μέτρα για την επιτάχυνση και διευκόλυνση της εισροής πόρων από τα Ταμεία της ΕΕ.

 Ολόκληρη η έκθεση εδώ: 

Πηγή

Βαρουφάκης: Αυτά είναι τα τρία «εγκλήματά» μου

Νέα ανακοίνωση με σαφέστατες αιχμές εξέδωσε το γραφείο Τύπου του Γιάνη Βαρουφάκη, όπου σημειώνεται ότι στόχος της «δίωξης» του πρώην υπουργού Οικονομικών είναι «να ποινικοποιηθεί η πεντάμηνη σκληρή διαπραγμάτευση της κυβέρνησης της Αριστεράς».

«Στο πρόσωπο του κ. Γιάνη Βαρουφάκη διώκεται η πεντάμηνη σκληρή διαπραγμάτευση της κυβέρνησης που έδωσε ξανά αξιοπρέπεια στον ελληνικό λαό. Στόχος είναι να καταγραφεί η περίοδος Ιανουαρίου-Ιουλίου ως ένα μέγα «λάθος», ή ακόμα «καλύτερα» να ποινικοποιηθεί η πεντάμηνη σκληρή διαπραγμάτευση της κυβέρνησης της Αριστεράς» αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση.

Επιπλέον ο Γιάνης Βαρουφάκης, με σαφή δόση ειρωνείας απαριθμεί τα τρία «εγλήματά» του ως ακολούθως: 

«Το «έγκλημα» του Γιάνη Βαρουφάκη ήταν ότι εκφράζοντας συλλογικά τις αποφάσεις της κυβέρνησης της Αριστεράς :

1. Αντιμετώπισε ως ίσος προς ίσον την ηγεσία του Eurogroup και αντιπαράθεσε λογικά επιχειρήματα στον καταστροφικό παραλογισμό των Μνημονίων.
2. Κατέδειξε πως μπορεί κανείς να είναι φανατικός Ευρωπαϊστής, να πασχίζει για την παραμονή στο ευρώ, αλλά παράλληλα να μην υποτάσσεται σε ευρωπαϊκές οδηγίες και πολιτικές που πλήττουν την Ευρώπη, αποδομούν μακροπρόθεσμα το ευρώ και, εν τέλει, καθηλώνουν την χώρα σε μόνιμη χρεοδουλοπαροικία.
3. Ανέδειξε πως το Μνημονιακό καθεστώς ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχουν μετατρέψει καίριες υπηρεσίες  του κράτους, όπως η ΓΓΔΕ και η ΕΛΣΤΑΤ, σε κάστρα της τρόικας».

Στην ανακοίνωση τονίζεται ακόμη ότι η «κυβέρνηση πρέπει να έχει την εθνική και δημοκρατική κυριαρχία επί των υπηρεσιών της εκτελεστικής εξουσίας και κυρίως του υπουργείου Οικονομικών, με σκοπό την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση προβλημάτων ρευστότητας εντός της ευρωζώνης. Ο Γ. Βαρουφάκης ανέδειξε καινοτόμους τρόπους, προς αυτή την κατεύθυνση,  που μπορούν κάλλιστα να εφαρμοστούν και σε άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ».

Μάλιστα, η ανακοίνωση από το γραφείο του κ. Βαρουφάκη αφήνει σαφείς αιχμές κατά πάντων σημειώνοντας ότι «Αντί να κληθούν σε απολογία εκείνοι που ακόμα λειτουργούν εντός του Δημοσίου ως προμαχώνες και υπολοχαγοί της τρόικας, αμοιβόμενοι από το υστέρημα του λαού, πολιτικοί και κόμματα, που ο λαός απαξίωσε για την προσπάθειά τους να μετατρέψουν την χώρα σε προτεκτοράτο, στοχεύουν τον Γιάνη Βαρουφάκη υπό την καθοδήγηση των μέσων «ενημέρωσης» της διαπλοκής».

«Η διαπραγμάτευση που έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ από την ημέρα της εκλογής της έχει ήδη αλλάξει την Ευρώπη. Η τρόικα εσωτερικού δεν δύναται να ανεχθεί αυτή την ιστορική επιτυχία. Οι προσπάθειες να εκδικηθεί μέσω ποινικοποίησης θα πέσει στα ίδια βράχια που έπεσε η αδίστακτη προπαγάνδα τους εναντίον του ΟΧΙ που διατράνωσε με 62% ο ελληνικός λαός» καταλήγει η ανακοίνωση.

Πηγή

Αλέξης Τσίπρας: Εκβιασμένη ενότητα δεν υπάρχει πουθενά - Αν δεν έχω πλειοψηφία, θα πάμε αναγκαστικά σε εκλογές

«Εγώ είμαι ο εγγυητής της ενότητας του ΣΥΡΙΖΑ εκ του καταστατικού, ως πρόεδρος, και θα φθάσω ως το τέλος στην προσπάθεια να εγγυηθώ αυτή την ενότητα, αλλά εκβιασμένη ενότητα δεν υπάρχει πουθενά», δήλωσε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στη δίωρη συνέντευξη που παραχώρησε σήμερα στο Ρ/Σ «στο Κόκκινο». Ο πρωθυπουργός έκανε εκτενή αναφορά στα εσωκομματικά και υπογράμμισε ότι δεν θα επιτρέψει να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ πρόβλημα για τη χώρα. Ταυτόχρονα όμως εξέφρασε φόβους ότι «εδώ και καιρό έχουν ληφθεί αποφάσεις ρήξης, αποφάσεις με απόληξη τη διάσπαση του χώρου» και συνέδεσε τις εσωκομματικές εξελίξεις με το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών.

«Εγώ θα ήμουνα ο τελευταίος που θα είχα λόγο να θέλω εκλογές εάν είχαμε εξασφαλισμένη την κυβερνητική πλειοψηφία σε ένα σχέδιο ολοκλήρωσης της τετραετίας. Εκλογές μετά τα 3,5 επόμενα χρόνια, που εκ των πραγμάτων συμπεριλαμβάνουν και το τέλος του προγράμματος και την έξοδο από τα Μνημόνια και την προσπάθεια να δώσουμε τη μάχη και να κριθούμε στην πραγματική πολιτική, και όχι στη θεωρία, για το αν καταφέρνουμε να χτυπήσουμε και να συγκρουστούμε με τους θύλακες εξουσίας. Αν δεν έχω κοινοβουλευτική πλειοψηφία, θα αναγκαστώ, θα αναγκαστούμε να πάμε σε εκλογές», είπε ο πρωθυπουργός, σημειώνοντας πως «αυτό, όμως, θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό, ευτυχώς ή δυστυχώς, και από τις αποφάσεις που θα ληφθούν σε επίπεδο κόμματος», και προσέθεσε:

«Η πρόταση μου είναι η πρόταση της λογικής. Έχουμε ένα κόμμα, αυτά τα μέλη έχουμε, όσα έχουμε, πρέπει να τα εμπιστευτούμε και πρέπει συντεταγμένα να δώσουν απαντήσεις. Οι απαντήσεις δεν πρέπει να δοθούν στο πλαίσιο μιας διαδικασίας άρπα-κόλλα ή με τρόπο που υποτιμά τη συλλογική διαδικασία. Πρέπει να πάει το κόμμα σε έκτακτο συνέδριο, διότι έκτακτες είναι οι συνθήκες που δρομολογούνται αυτή τη στιγμή. Σύντομα να πάει, όχι μέσα στον Αύγουστο, αρχές Σεπτέμβρη. Να εκλεγούν σύνεδροι, οι οποίοι θα αποφασίσουν στα κρίσιμα στρατηγικά διλήμματα, ποια είναι η πορεία της αριστεράς από εδώ και πέρα, ποιο είναι το νέο στρατηγικό πρόγραμμα».

Ανέφερε ακόμη πως αν εξακολουθήσει η απαίτηση από μερίδα μελών να τοποθετηθεί το κόμμα πριν από τη συμφωνία, «είναι σαν να έχουμε μια βόμβα στα χέρια και δεν υπάρχει στοιχειώδης έκφραση συντροφικής αλληλεγγύης, και είναι σαν να σου λένε ”όχι θα σε αναγκάσουμε να σκάσει στα χέρια σου η βόμβα”», για να συμπληρώσει: «Αυτό δεν το καταλαβαίνω. Αν υπάρχει αυτή η απαίτηση, το ελάχιστο είναι να ζητήσει κανείς αυτή τη στιγμή να αποφανθούν τα μέλη με κάλπη σε σύντομο διάστημα, το οποίο δεν αναιρεί να γίνει συνέδριο μετά για να λύσει ο ΣΥΡΙΖΑ τα ζητήματα στρατηγικής».

Ο Αλέξης Τσίπρας σημείωσε ότι πρέπει να ανοίξει η συζήτηση για το πώς ο ΣΥΡΙΖΑ θα αντιστοιχηθεί με τις ελπίδες της κοινωνικής βάσης που τον στηρίζει και να ληφθούν αποφάσεις. Και αυτό διότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα πάνω στο οποίο στηρίζει τις ελπίδες και τις προσδοκίες του η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού που δεν είναι τα 30.000 μέλη του μόνο, αλλά πάνω από 3.000.000 πολίτες.

Είπε, επίσης, ότι η προσπάθεια που έγινε με το ιδρυτικό συνέδριο του 2013 να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ από ένα κόμμα συνιστωσών ένα ενιαίο κόμμα απέτυχε, για να παρατηρήσει ότι «ένα κόμμα μπορεί να λειτουργεί πολυσυλλεκτικά όταν βρίσκεται στην αντιπολίτευση. Όταν όμως ένα κόμμα ασκεί κυβερνητική εξουσία, και αυτό το μοντέλο δεν περιορίζεται μόνο στα εσωκομματικά αλλά μεταφέρεται στο κοινοβούλιο, αυτό το πράγμα δεν μπορεί να λειτουργήσει». «Δεν γίνεται άλλο να είναι το κέντρο εξουσίας των βουλευτών που ανήκουν στη μια πτέρυγα και άλλο να είναι το υπόλοιπο κοινοβουλευτικό κέντρο και άλλο να είναι η Κοινοβουλευτική Ομάδα η κοινή, και άλλες συνεδριάσεις να γίνονται σε ξενοδοχεία για να αποφασίσει μερίδα βουλευτών. Αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει» τόνισε και υπογράμμισε ότι δεν μπορεί να υπάρχει «αλά κάρτ» κυβερνητική πλειοψηφία, «μια φορά με τους μεν και μια με τους δε».

«Εγώ δεν είμαι οπαδός του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Όλες οι ιδέες να ανθίσουν, να κατατίθενται δημοκρατικά. Αλλά όταν πάρεις απόφαση να κυβερνήσεις τον τόπο, πρέπει να κυβερνήσεις τον τόπο», είπε ο Αλέξης Τσίπρας και τόνισε πως «αν η συλλογική απόφαση ενός κόμματος είναι να κυβερνήσει, τότε θα πρέπει οι συλλογικές αποφάσεις να τηρούνται από όλους τους βουλευτές. Ειδάλλως, όπως λέει το καταστατικό της ΚΟ, θα πρέπει οι βουλευτές που έχουν διαφορετική άποψη να παραδίδουν την έδρα τους στον επόμενο». Στο σημείο αυτό, ωστόσο, διευκρίνισε πως δεν ζήτησε και δεν θα ζητήσει να παραδοθούν οι έδρες.

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εδώ υπάρχει μια διαφορά στρατηγικής. Εγώ αυτή τη διαφορά τη σέβομαι, την άλλη άποψη τη σέβομαι, δεν λειτουργώ με κουλτούρα αρχηγισμού», είπε ο κ. Τσίπρας και πρόσθεσε: «Γι’ αυτό δεν ζήτησαν να υπάρξουν κυρώσεις ή να κινηθεί το καταστατικό της ΚΟ για την καταψήφιση. Ζήτησα και ζητώ να πάμε σε μια συντεταγμένη συλλογική διαδικασία όπου το κόμμα να πάρει αποφάσεις. Κατά την άποψη μου δεν μπορεί να λες εγώ καταψηφίζω τις προτάσεις της κυβέρνησης και τη στηρίζω ταυτόχρονα. Αυτό παραείναι σουρεαλισμός».

Ο κ. Τσίπρας αναφέρθηκε και στους διαφωνούντες λέγοντας: «Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο πόσο με έχει -και σε προσωπικό επίπεδο- εκπλήξει μια στάση ορισμένων συντρόφων. Με πολλούς από αυτούς τους συντρόφους δίναμε μάχες και καθόμασταν στο ίδιο τραπέζι, με την ίδια αγωνία, λίγες ημέρες πριν. Με την αγωνία που εξέφραζαν και αυτοί ότι αν κλείσει μια τράπεζα θα καταστραφούμε πολιτικά και ηθικά, απέναντι στο λαϊκό κίνημα, στους εργαζόμενους και στην ιστορία της αριστεράς. Και ζούσαμε την ίδια αγωνία για να βρούμε εναλλακτικές λύσεις, για να παλέψουμε μαζί. Δώσαμε τη μάχη του δημοψηφίσματος. Γνωρίζαμε και γνωρίζουμε ποιες είναι οι εναλλακτικές λύσεις. Και οι ίδιοι άνθρωποι, μετά από αυτή τη σκληρή μάχη που έδωσα για 17 ώρες, με τις συγκεκριμένες εναλλακτικές που είχα μπροστά μου, θεώρησαν σκόπιμο την άλλη μέρα να βγούνε και να πούνε ότι εντάξει τώρα, αφού εξασφάλισες εσύ ότι δεν κλείνει η τράπεζα και δεν καταστρεφόμαστε, εμείς έχουμε το δικαίωμα, εσύ να ψηφίσεις και εμείς να δρέπουμε τις δάφνες της ιδεολογικής καθαρότητας. Δεν αναφέρομαι στην πολιτική θέση και στάση. Επαναλαμβάνω, τη σέβομαι την άποψη που λέει ότι η αριστερά δεν μπορεί να κυβερνήσει σε τέτοιες συνθήκες. Διαφωνώ με την άποψη αυτή, αλλά τη σέβομαι. Μιλάω για το κομμάτι που αφορά το ποια είναι τα όρια των συλλογικών αξιών και ποιο είναι το ηθικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ορίζεται η συντροφικότητα και η αλληλεγγύη μέσα σε ένα κόμμα. Και μέσα σε μια κυβέρνηση και σε μια Κοινοβουλευτική Ομάδα. Ότι, δηλαδή, με τους ίδιους που αγωνιούσες μέχρι χθες και συμμερίζονταν την αγωνία σου, την άλλη σου λένε εγώ σε στηρίζω, βάζοντας εσένα να πάρεις την ευθύνη του συμβιβασμού, αλλά εγώ να έχω το δικαίωμα να καταψηφίζω».

Εγώ θα περίμενα να πούνε ότι η αξιακή μας στάση μαάς επιβάλει να στηρίξουμε την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό μέχρι να καταστεί εφικτή η συμφωνία, τόνισε ο κ. Τσίπρας και προσέθεσε: «Αλλά πολύ φοβάμαι ότι η στάση αυτή είναι στο πλαίσιο κάποιων αποφάσεων που είχαν ληφθεί εδώ και καιρό. Κάποιων αποφάσεων ρήξης. Κάποιων αποφάσεων που έχουν ως απόληξη τη διάσπαση του χώρου. Εγώ είμαι ο εγγυητής της ενότητας του ΣΥΡΙΖΑ εκ του καταστατικού, ως πρόεδρος, και θα φθάσω ως το τέλος στην προσπάθεια να εγγυηθώ αυτή την ενότητα, αλλά εκβιασμένη ενότητα δεν υπάρχει πουθενά».

Πηγή

Σε απόλυτη φτώχεια 4 στους 10 Έλληνες

Μια απορρυθμισμένη αγορά εργασίας και μια κοινωνία που φτωχοποιείται υπό το βάρος των πολιτικών λιτότητας περιγράφουν οι επιστημονικοί συνεργάτες της ΓΣΕΕ στη μελέτη τους που διαβιβάστηκε στον πρωθυπουργό, τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και τους αρχηγούς των κομμάτων.

Οι αριθμοί που αποτυπώνονται στη μελέτη του Ινστιτούτου Εργασίας της Συνομοσπονδίας σκιαγραφούν με τα μελανότερα χρώματα τις συνέπειες των πολιτικών που ακολουθήθηκαν την τελευταία 5ετία, τη στιγμή, μάλιστα, που οι θεσμοί επιστρέφουν στην Αθήνα, ζητώντας αλλαγές επί τα χείρω σε Ασφαλιστικό - εργασιακά και παρεμβάσεις μεταξύ άλλων στα ακανθώδη ζητήματα των ομαδικών απολύσεων, των εργατικών κινητοποιήσεων και των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Είναι ενδεικτικό πως ο φτωχός πληθυσμός στην Ελλάδα υπερδιπλασιάστηκε τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα περισσότεροι από 4 στους 10 κάτοικους της χώρας να έχουν διαθέσιμο εισόδημα μικρότερο του αντίστοιχου ορίου φτώχειας του 2009.

Το ποσοστό απόλυτης φτώχειας των μισθωτών πλήρους απασχόλησης το 2009 ανερχόταν στο 7,6%, ενώ το 2012 στο 19,7%. Για τους αυτοαπασχολούμενους πλήρους απασχόλησης το ίδιο ποσοστό υπολογιζόταν το 2009 στο 23,5%, ενώ το 2012 είχε αυξηθεί στο 37,4%.

Μερική απασχόληση

Πιο σημαντική ήταν η επιδείνωση για τους εργαζόμενους μερικής απασχόλησης, για τους οποίους το ποσοστό απόλυτης φτώχειας από 30,1% το 2009 αυξήθηκε σε 51,7% το 2012... Η μερική απασχόληση, άλλωστε, σύμφωνα με τη μελέτη της ΓΣΕΕ, κερδίζει διαρκώς έδαφος. Το ποσοστό της αυξήθηκε σημαντικά από περίπου 6% το 2009 στο 10% το 2014. Αξιοσημείωτο είναι πως το ποσοστό της μη ηθελημένης μερικής απασχόλησης είναι εξαιρετικά υψηλό και πλησιάζει το 70%.

Αλλωστε οι κλαδικές/εθνικές ομοιοεπαγγελματικές συμβάσεις εργασίας μειώθηκαν από 65 το 2010 σε 14 το 2014, υπονομεύοντας το επίπεδο συλλογικής προστασίας για τους εργαζόμενους. Οι νέες επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις προέβλεπαν στην πλειονότητά τους δραστική μείωση των αποδοχών της τάξης του 10-40%. Η μείωση της αγοραστικής δύναμης του πραγματικού κατώτατου μισθού την περίοδο 2010-2014 ήταν περίπου 25%, ενώ για τους νέους κάτω των 25 ετών άγγιξε ακόμη και το 34,5%...

Παράλληλα, ο αριθμός των ανέργων τετραπλασιάστηκε, καθώς αυξήθηκε από 364.000 το τρίτο τρίμηνο του 2008 σε 1,342 εκατομμύρια το πρώτο τρίμηνο του 2014. Αξιοσημείωτο είναι το υψηλό ποσοστό ανεργίας στις γυναίκες και στους νέους, καθώς και στους μακροχρόνια ανέργους, ενώ στο σύνολο της ελληνικής οικονομίας χάθηκαν ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας. Το ποσοστό φτώχειας των ανέργων αυξήθηκε από 34,8% το 2009 σε 65,5% το 2012. Αύξηση καταγράφεται και στα ποσοστά φτώχειας των συνταξιούχων, από 18,6% το 2009 σε 31,3% το 2012.

Το Ινστιτούτο της ΓΣΕΕ προτείνει τον επανασχεδιασμό της χρηματοδότησης των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας και την αξιολόγηση της βιωσιμότητας του χρέους, την ενεργοποίηση της εγχώριας ζήτησης με αύξηση επενδύσεων και ιδιωτικής κατανάλωσης, την επαναρρύθμιση της αγοράς εργασίας, την αποκατάσταση του συστήματος των συλλογικών διαπραγματεύσεων και την επαναφορά του κατώτατου μισθού, κάτι που επιθυμεί και η κυβέρνηση αλλά θέλουν να βάλουν στον «πάγο» οι δανειστές.

Γιάννης Φώσκολος

Πηγή

Λαγκάρντ: Χρειάζεται σημαντική αναδιάρθρωση χρέους

Στην εκτίμηση ότι χρειάζεται σημαντική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους προέβη σήμερα η γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), Κριστίν Λαγκάρντ.

Στο πλαίσιο διαδικτυακής συνέντευξης τύπου η κ. Λαγκάρντ επανέλαβε ότι το Χρέος της Ελλάδος δεν είναι βιώσιμο και έθεσε τέσσερεις προϋποθέσεις προκειμένου να επιτύχει το νέο πρόγραμμα.

Πρώτον «ρεαλιστικούς δημοσιονομικούς στόχους», δεύτερον διαθρωτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα απελευθερώσουν την αναπτυξιακή δυναμική της χώρας, τρίτον ικανοποιητική χρηματοδότηση του προγράμματος και τέταρτον αναδιάρθρωση του δημόσιου Χρέους.

Η κ.Λαγκάρντ ανέφερε ότι η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να έχει την ιδιοκτησία του νέου προγράμματος και απαντώντας σε ερώτηση για το κατά πόσο θα μπορέσει να υλοποιήσει το πρόγραμμα μία κυβέρνηση η οποία δημοσίως έχει δηλώσει ότι δεν πιστεύει σε αυτό, ανέφερε ότι «στο τέλος της ημέρας αυτό που έχει σημασία είναι οι πράξεις και όχι τα λόγια».

Τέλος υπογράμμισε επίσης ότι το Ταμείο έλαβε πρόσκληση από την ελληνική πλευρά να εργαστούν από κοινού επί του προτεινόμενου προγράμματος.

Πηγή

Περί (προσωπικής) συνέπειας και (πολιτικής) ηθικής

γράφει ο Δημήτρης Μηλάκας

Kάποιοι (οι περισσότεροι) λένε ότι αξία έχουν τα όνειρα που μπορούν να πραγματοποιηθούν. Όλα τα υπόλοιπα είναι νεανικές φαντασιώσεις που όσο πιο γρήγορα τα εγκαταλείψει κανείς τόσο πιο εύκολα θα ανοίξει το δρόμο προς (όχι προς την ευτυχία) την επιτυχία. Παρακολουθούμε αυτό το διάστημα ένα ταχύρρυθμο «σεμινάριο» εγκατάλειψης νεανικών φαντασιώσεων για χάρη του εφικτού από τον ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, το θέμα της «ωρίμανσης» , είναι γενικότερο , βαθύτερο και δεν αφορά τόσο τον ΣΥΡΙΖΑ όσο (κάποιους από) εμάς…

Είμαστε, λοιπόν, ως άτομα και κοινωνίες προϊόντα της εποχής του ορθολογισμού και εμποτισμένα βαθύτατα στις ρεαλιστικές μας αντιλήψεις (σημασία δεν έχει το όνειρο αλλά μόνο κάθε τι εφικτό) προχωράμε ακάθεκτοι και αφήνουμε πίσω μας συντρίμμια αλλά και κομμάτια της «ψυχής» μας. Έτσι γεμίζει (;) η ζωή μας με αντικαταστάσεις:

• το όνειρο μιας ευτυχισμένης ζωής αντικαθίσταται από την επιδίωξη μιας πετυχημένης (σύμφωνα με τα κοινωνικά στερεότυπα) ζωής
• ο έρωτας αντικαθίσταται από τις συμβάσεις
• οι αρετές, από την αποτελεσματικότητα
• η ηθική από το συμφέρον
• η συνέπεια από το εφικτό
• η πολιτική (ως διάλογος για την εξυπηρέτηση του κοινού συμφέροντος) από τη μέθοδο (εξυπηρέτησης των μεγάλων συμφερόντων).

Από τη στιγμή που ο κυνισμός έχει φτάσει μέχρι το μεδούλι των προσωπικών μας αντιλήψεων και αποτελεί την πυξίδα με βάση την οποία κατευθύνεται μια κοινωνία εμφανιζόμαστε τόσο επιρρεπείς και έτοιμοι να εξαπατηθούμε από τους μάστορες της εξαπάτησης.

Κάπως έτσι μέσα σ αυτό το ρεαλιστικό πλαίσιο των συμβάσεων καλούμαστε καθημερινά να αποδεχτούμε ή να συμβιβαστούμε με:

• Τον φίλο που μας πρόδωσε (γιατί δεν γινόταν αλλιώς).
• Τον πολιτικό λόγο που πλειοδοτεί σε υποσχέσεις καθώς δεν κοστίζουν τίποτε αφού μπορούν αυτόματα να αρθούν (καθώς δεν είναι εφικτό να γίνουν πράξη).

Οι μόνες ανελαστικές και κατευθυντήριες δεσμεύσεις στους καιρούς μας είναι τελικά οι επικυρωμένες συμβολαιογραφικές πράξεις οι οποίες επιχειρούν να καλύψουν το κενό και τις ελλείψεις μας σε:

• Πίστη
• Αλληλεγγύη
• Ντομπροσύνη
• Συνέπεια
• Δέσμευση

Και κάπως έτσι, προετοιμασμένοι με επιμέλεια και σύστημα σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο είμαστε έτοιμοι να αποδεχτούμε ως φυσιολογική εξέλιξη:

• Τον πολιτικό που υπαναχώρησε στις δεσμεύσεις τους (μπροστά στο αδιέξοδο του μη εφικτού)
• Τη νέα δανειακή σύμβαση που θα προστεθεί στις προηγούμενες (γιατί δεν γίνεται αλλιώς)
• Το νέο μνημόνιο (γιατί τα μνημόνια, τελικά δε σχίζονται)
• Την προδοσία (γιατί έτσι είναι- ή αυτά έχει- η ζωή)

Έτσι, όμως, είναι η ζωή; Λέξεις, που υποκλέπτουν το αληθινό νόημα και την ουσία της; Λέξεις που επιχειρούν να εξωραΐσουν μια οδυνηρή πραγματικότητα η οποία τελικά για όσους διατηρούν ίχνη συνείδησης είναι αβάσταχτη. Γιατί, τελικά:

• είναι αβάσταχτη η προδοσία παρά την όποια ρεαλιστική επίκληση του προδότη
• είναι αβάστακτη η υποταγή, ακόμα και αν την ονομάσουμε προσαρμογή
• και πάνω απ όλα αβάστακτη είναι η διαρκής επίκληση στο ρεαλισμό του «δε γίνεται αλλιώς», γιατί με αυτόν τον τρόπο διατάσσεται η ισοπέδωση και η ομοιομορφία σε έναν άδικο κόσμο. Σ έναν κόσμο που όπως θέλουν να μας πείσουν , για να επιβιώσουμε πρέπει να κοιτάξουμε την πάρτη μας και μόνο…

Η ζωή, όμως, δεν είναι «έτσι» και αυτό αποδεικνύεται από την ιστορία όπου κατά καιρούς τα πρέπει οι κανόνες και τα συμφέροντα ισοπεδώθηκαν μπροστά στη γνησιότητα της αλήθειας. Η ζωή δεν «αυτή» που μας δείχνουν οι παρτάκηδες προσαρμοσμένοι που μας περιτριγυρίζουν με το χαμόγελο της επιτυχίας. Τη ζωή μπορεί κάποιος να τη διακρίνει στη θλιμμένη ματιά αυτών (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι) που αναγνωρίζουν το μάταιο της προσπάθειάς τους, αλλά θα συνεχίσουν μέχρι τέλους να κυνηγούν το όνειρό τους αντί να βουλιάξουν στις οδηγίες του εφικτού, προαναγγελθέντος εν ζωή, θανάτου.

Πηγή

Σε δίκη ο Πάνος Γερμανός και άλλοι 4 για τα TORM1

Πρόταση στο Συμβούλιο Εφετών για να παραπεμφθούν σε δίκη πέντε κατηγορούμενοι για τις μίζες στα εξοπλιστικά έκανα η Εισαγγελέας Ευγενία Κυβέλου. Πρόκειται για σκέλος της μεγάλης υπόθεσης με τα παράνομα χρήματα που διακινήθηκαν επί της προεδρίας του Άκη Τσοχατζόπουλου.

Η εισαγγελική λειτουργός, με την πρότασή της (αριθμός 1149/15) ζητά να παραπεμφθούν σε δίκη ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για τις κατηγορίες , ανά περίπτωση, της απιστίας από κοινού, παθητικής και ενεργητικής δωροδοκίας κατ' εξακολούθηση και νομιμοποίησης εσόδων από παράνομη δραστηριότητα, οι Ιωάννης Σμπώκος, πρώην επικεφαλής της Διεύθυνσης Εξοπλισμών του ΥΕΘΑ, Γιώργος Κάμαρης στέλεχος επιχειρήσεων ,ο επιχειρηματίας Πάνος Γερμανός και οι αδελφοί Γιώργος και Πιερ Χριστοδουλίδης διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων.

Η δικογραφία σχετίζεται με την αγορά των ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων TORM1, μέσω της εταιρίας CLAVIS, που ίδρυσε ο κατηγορούμενος Γ. Κάμαρης - και οι ανακριτές την κατατάσσουν σε αυτές «συμφερόντων Σμπώκου» - της οποίας την διαχείριση φέρεται να είχαν οι αδελφοί Χριστοδουλίδη.

Η επίμαχη εταιρία φαίνεται να διακίνησε προς τον κατηγορούμενο επιχειρηματία Π. Γερμανό ποσά άνω των 2 εκατομμυρίων δολαρίων, τα οποία στην συνέχεια μέσω άλλων εταιριών κατέληξαν στον Γιάννη Σμπώκο.

Συνολικά στην CLAVIS φαίνεται να διοχετεύθηκαν και να διακινήθηκαν ποσά περίπου 12 εκατομμυρίων ευρώ, που θεωρούνται, κατά τη δικογραφία, ως η «αμοιβή» του κ. Σμπώκου, από τα περίπου 90 εκατομμύρια που φέρεται να δόθηκαν συνολικά ως «δώρα» για τα ρωσικά όπλα.

Να σημειωθεί ότι μεγάλο μέρος των επίδικων ποσών έχουν επιστραφεί στο Δημόσιο, τόσο από τον κ. Κάμαρη, όσο και από τον κ. Γερμανό, που, σύμφωνα με πληροφορίες, έχει επιστρέψει όλο το χρηματικό ποσό που του αποδίδεται, αρνούμενος πως γνώριζε την προέλευση των χρημάτων.

Στην υπόθεση ήταν κατηγορούμενος και ο επιχειρηματίας, με κομβικό ρόλο στην υπόθεση της αγοράς των αντιαεροπορικών όπλων από την ρωσική ΑΝΤΕΥ , Βλάσσης Καμπούρογλου ο οποίος βρέθηκε νεκρός σε ξενοδοχείο στην Τζακάρτα τον Οκτώβριο του 2012.

Πηγή

Κατάθεση - φωτιά για δωροδοκία Τατούλη από Πάλλη και Ρέστη

Ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου Πέτρος Τατούλης, ο οποίος μετά την παραίτηση του Αντώνη Σαμαρά δήλωσε "παρών" για τη διεκδίκηση της αρχηγίας της ΝΔ, ερευνάται από τη Δικαιοσύνη για υπόθεση δωροδοκίας.

Τον Π. Τατούλη ονοματίζει σε ένορκες καταθέσεις που δόθηκαν ενώπιον τριών εισαγγελικών λειτουργών (Ευγενία Κυβέλου, Ελένη Σίσκου, Χαράλαμπο Λακαφώση), ο 56χρονος αρχιτέκτονας – μηχανικός, Χαράλαμπος Στάικος.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του directnews.gr, ο εν λόγω μάρτυρας υποστηρίζει ότι ήταν παρών όταν ο επιχειρηματίας Αναστάσιος Πάλλης, ο οποίος - κατά τον ίδιο - λειτουργούσε για λογαριασμό του εφοπλιστή Βίκτωρα Ρέστη, δωροδόκησε με περίπου 15 εκατομμύρια ευρώ τον Π. Τατούλη.

Το περιστατικό τοποθετείται στα τέλη του 2010, όταν δηλαδή ο τελευταίος διεκδικούσε για πρώτη φορά τη θέση του περιφερειάρχη Πελοποννήσου, ενώ οι δύο σχετικές καταθέσεις του Π. Στάικου ενώπιον των εισαγγελικών αρχών έχουν δοθεί από το Μάρτιο του 2014.

Σε αυτές ο μάρτυρας αναφέρει, μεταξύ των άλλων, ότι η δωροδοκία έγινε στη βίλα του Πάλλη στην περιοχή της Βούλας. Τα χρήματα ήταν σε δεσμίδες των 500 ευρώ από την τράπεζα σε πλαστικοποιημένη διαφανή συσκευασία. Δόθηκαν "μπροστά του" και ο Π. Τατούλης τα έβαλε μέσα σε ένα μαύρο σακβουαγιάζ και αποχώρησε.

Επίσης, στις καταθέσεις του ο Χ. Στάικος, όπως ανέφεραν νομικοί κύκλοι στο directnews.gr, φέρεται να περιγράφει και άλλες δωροδοκίες κρατικών λειτουργών που έκανε ο ίδιος για λογαριασμό του Βίκτωρα Ρέστη, προκειμένου όπως υποστηρίζει να αποχαρακτηριστούν δημόσιες δασικές εκτάσεις και έτσι να τις εκμεταλευτεί ο εφοπλιστής για εμπορικές δραστηριότητες.

Το directnews.gr θεωρεί, ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι έχουν το τεκμήριο της αθωότητας. Όταν όμως οι καταγγελίες αφορούν πολιτικά πρόσωπα προέχει η προστασία του δημοσίου συμφέροντος και η ενημέρωση της κοινής γνώμης. Επομένως, η Δικαιοσύνη θα πρέπει τάχιστα να ερευνήσει την υπόθεση αυτή και να αποδώσει τα του «Καίσαρος τω Καίσαρι».

ΠΗΓΗ: directnews.gr 

«Η Ευρώπη του Σόιμπλε κινδυνεύει με ανάφλεξη»

Ο γνωστός αρθρογράφος των Financial Times και του Spiegel, Βόλφγκανγκ Μούνχαου, με κείμενό του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ προειδοποιεί για τους κινδύνους ανάφλεξης που ελλοχεύουν στην Ευρώπη που οραματίζεται ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό της Ευρώπης που οραματίζεται ο Σόιμπλε είναιένας πυρήνας που θα συγκλίνει στην άποψη της Γερμανίας και αυτό δεν θα αφορά μόνο τους κανόνες που ισχύουν για όλους αλλά και τη σύγκλιση στην ιδιωτική οικονομία, εξηγεί ο αρθρογράφος, τονίζοντας ότι διαφωνεί έντονα με την άποψη του Γερμανού υπουργού.

Η γερμανική οικονομία καταγράφει υψηλά πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, τα οποία φέτος φτάνουν περίπου το 8% του ΑΕΠ της χώρας. Το ποσοστό αυτό είναι πάρα πολύ μεγάλο. Ιδανικοί εταίροι για τη Γερμανία σε μια νομισματική ένωση θα ήταν άλλα μεγάλα εξαγωγικά κράτη, όπως για παράδειγμα η Ολλανδία, επισημαίνει ο Μούνχαου.

Όμως τέτοιου είδους κράτη υπάρχουν πολύ λίγα στην Ευρώπη και στην ευρωζώνη είναι πέντε ή έξι στο σύνολο των 19 χωρών. Η Γαλλία δεν ανήκει στην κατηγορία αυτή, όμως θα βρισκόταν στον πυρήνα των χωρών που ονειρεύεται ο Σόιμπλε, μόνο και μόνο για πολιτικούς λόγους. Το αν η Ιταλία ανήκει σε αυτόν τον πυρήνα δεν είναι ξεκάθαρο, εξηγεί ο αρθρογράφος.

Μια ομοσπονδία με «άρμα» τον εκβιασμό

Ο Βόλφγκανγκ Μούνχαου εξηγεί ότι το όραμα του Σόιμπλε έχει τις δομές μιας ομοσπονδίας, ωστόσο, στόχος των δομών δεν είναι μια δημοκρατικά νομιμοποιημένη οικονομική πολιτική, αλλά ο εξαναγκασμός στην τήρηση των κανόνων.

Ο Γερμανός υπουργός επιθυμεί μεν έναν υπουργό Οικονομικών της ευρωζώνης, όμως θέλει αυτός να εφαρμόζει τη γερμανική πολιτική. Παράλληλα δεν θέλει να διαθέτουν ισχύ θεσμοί που θα αναγκάσουν τη Γερμανία να απαρνηθεί τα μεγάλα πλεονάσματά της, προσθέτει ο Μούνχαου.

Ένα επικίνδυνο σχέδιο

Θα μπορούσε να λειτουργήσει αυτό το σχέδιο; Από οικονομική άποψη μια σύγκλιση σε δομικά πλεονάσματα είναι επικίνδυνη, εξηγεί ο αρθρογράφος. Η ευρωζώνη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη νομισματική ένωση στον κόσμο. Αν ολόκληρη η ευρωζώνη παρουσιάζει αντίστοιχα υψηλά δομικά πλεονάσματα όπως η Γερμανία, τότε δημιουργείται μεγάλος κίνδυνος για την παγκόσμια οικονομία. Σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει ο υπόλοιπος κόσμος να παρουσιάζει ελλείμματα αντίστοιχα με το πλεόνασμα της ευρωζώνης. Και γνωρίζουμε από τις κρίσεις των τελευταίων δέκα ετών, τονίζει ο Μούνχαου, τι επιπτώσεις έχουν τέτοιου είδους ανισότητες.

Ακόμα ένα οικονομικό πρόβλημα είναι οι διαρθρωτικές αλλαγές που θα απαιτούνταν από τις χώρες της ευρωζώνης προκειμένου να επιτύχουν τον στόχο αυτό, οι οποίες δεν είναι εύκολο να εφαρμοστούν.

Από πολιτική άποψη το όραμα του Σόιμπλε θα μπορούσε να λειτουργήσει μόνο βραχυπρόθεσμα, εκτιμά ο αρθρογράφος.

Έλλειψη δημοκρατίας και άνοδος της ακροδεξιάς

Μακροπρόθεσμα η Ευρώπη του Σόιμπλε θα ήταν αντιμέτωπη με μεγάλες αντιστάσεις. Διότι μια τέτοια δομή θα αφαιρούσε δημοκρατικό έλεγχο από τις χώρες όχι μόνο αναφορικά με τη νομισματική πολιτική, όπως μέχρι τώρα, αλλά και με τη δημοσιονομική πολιτική.

Αυτή η αποδημοκρατικοποίηση θα προκαλούσε σφοδρές αντιδράσεις, τις πρώτες επιπτώσεις των οποίων ήδη βλέπουμε με την άνοδο ακροδεξιών και λαϊκιστικών κομμάτων σε μερικές χώρες, όπως το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία και το Κίνημα των 5 Αστέρων στην Ιταλία.

Πηγή

Χιλιάδες αιτήσεις για ένταξη στο πρόγραμμα ανθρωπιστικής κρίσης

Τη δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται μέρος του πληθυσμού του Δήμου Αμπελοκήπων – Μενεμένης αποκαλύπτουν, σύμφωνα με ανακοίνωση του Δήμου, τα στατιστικά στοιχεία από τη διαδικασία υποβολής των αιτήσεων των πολιτών που ζήτησαν να υπαχθούν στο Ν.4320/2015 για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, κατά το χρονικό διάστημα από τις 20 Απριλίου μέχρι τις 30 Μαϊου του 2015, αιτήσεις για την δωρεάν επανασύνδεση κομμένων ηλεκτρικών παροχών ρεύματος αλλά και την επιδότηση ενοικίου και σίτισης υπέβαλαν 3804 νοικοκυριά εντός των ορίων του Δήμου.

Την ίδια στιγμή 3750 αιτήσεις υποβλήθηκαν στον γειτονικό Δήμο Κορδελιού – Ευόσμου ο οποίος έχει πληθυσμό που ξεπερνά κατά πολύ εκείνον των Αμπελοκήπων και της Μενεμένης.

Πέραν του Δήμου Θεσσαλονίκης που παρουσιάζει πολλαπλάσια μεγαλύτερη πυκνότητα πληθυσμού και στις έξι δημοτικές του κοινότητες καταγράφηκαν 10.755 αιτήσεις, στον Δήμο Παύλου Μελά καταγράφηκαν 3.613, στο Δήμο Νεάπολης – Συκεών 2.724 και στο Δήμο Δέλτα 1.517.

Ακολουθούν οι Δήμοι Καλαμαριάς με 1.417 αιτήσεις, Θερμαϊκού με 1.278, Λαγκαδά με 969, Πυλαίας - Χορτιάτη με 721, Χαλκηδόνος με 623, Ωραιοκάστρου με 612, Βόλβης με 574 και Θέρμης με 380.

Η ανακοίνωση του Δήμου Αμπελοκήπων – Μενεμένης επισημαίνει ότι τα παραπάνω δεδομένα, σε συνδυασμό και με τα εισοδηματικά κριτήρια για την υπαγωγή στον σχετικό νόμο, οδηγούν σε συμπεράσματα για την οικονομική κατάσταση των νοικοκυριών της περιοχής.

Σημειώνεται ότι τα κριτήρια αυτά προϋποθέτουν ετήσιο εισόδημα μέχρι 2.400 ευρώ για μεμονωμένα άτομα, 3.600 για οικογένεια χωρίς εξαρτώμενα μέλη ή με ένα εξαρτώμενο μέλος, ποσό που προσαυξάνεται κατά 600 ευρώ για κάθε εξαρτώμενο μέλος.

Για το πρόγραμμα επισιτιστικής βοήθειας στην ανατολική Θεσσαλονίκη

Χίλιες εξακόσιες αιτήσεις έχουν υποβληθεί από τις 15 Ιουλίου μέχρι στιγμής, δηλαδή τις τελευταίες 13 ημέρες, σε 27 σημεία της ανατολικής Θεσσαλονίκης για συμμετοχή στο επιχειρησιακό πρόγραμμα επισιτιστικής και βασικής υλικής συνδρομής του Ταμείου Ευρωπαϊκής Βοήθειας για τους απόρους.

Για τον συγκεκριμένο τομέα, το πρόγραμμα υλοποιείται από μια σύμπραξη φορέων, στην οποία επικεφαλής εταίρος είναι ο Δήμος Θεσσαλονίκης.

Όπως ανέφερε η αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής και Αλληλεγγύης του Δήμου Θεσσαλονίκης, Καλυψώ Γούλα, δικαιούχοι είναι όσοι έχουν ετήσιο ατομικό εισόδημα μέχρι 3.000 ευρώ και οικογενειακό μέχρι 4.500 ευρώ, ποσά που προσαυξάνονται με 1500 ευρώ για κάθε παιδί.

Προϋπόθεση είναι η υποβολή φορολογικής δήλωσης εντός του 2015 για το έτος 2014, ενώ εφόσον ξεκινήσει η διανομή των τροφίμων θα παρέχεται ένα πακέτο το μήνα, αξίας 70 ευρώ περίπου.

Η ακριβής αξία της παροχής αυτής θα προσδιοριστεί με βάση τις αιτήσεις που θα υποβληθούν και τον διεθνή διαγωνισμό που θα προκηρυχθεί μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας υποβολής αιτήσεων.

Κριτική επί της διαδικασίας και του τρόπου εκτέλεσης του προγράμματος άσκησε ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης, ο οποίος τόνισε ότι δε θα έπρεπε να υπάρχουν τελικές ημερομηνίες υποβολής αιτήσεων καθώς ενδέχεται να προσέρχονται ενδιαφερόμενοι στις αρμόδιες υπηρεσίες σε όλη τη διάρκεια του χρόνου, διεκδικώντας τη συγκεκριμένη παροχή.

«Δεν υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος για τη διάχυση της πληροφορίας εντός του καλοκαιριού» είπε και έκανε λόγο για μεγάλη γραφειοκρατία στην υποβολή των δικαιολογητικών.

Επιπλέον σχολίασε ότι θα έπρεπε να γίνεται η καταγραφή των δικαιούχων σε κεντρικό επίπεδο και η ενοποίηση παρόμοιων προγραμμάτων ώστε να μην διασπάται το οικονομικό πακέτο.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τα έξι παθήματατα του ΔΝΤ που δεν του έγιναν μαθήματα για την Ελλάδα

Τα έξι λάθη που το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έκανε κατά τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης καταγράφει σε άρθρο της στο Project Syndicate η κοσμήτορας της Blavatnik School of Government και διευθύντρια του προγράμματος Global Economic Governance στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Νάιρι Γουντς. Όπως επισημαίνει τα παθήματα από την εμπειρία του παρελθόντος θα έπρεπε να του έχουν γίνει μαθήματα…

«Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει μάθει έξι σημαντικά μαθήματα για το πώς να διαχειρίζεται κρίσεις κυβερνητικού χρέους. Όλα όμως αγνοήθηκαν στην περίπτωση της ελληνικής κρίσης, η Νάιρι Γουντς.

Το πρώτο μάθημα που το ΔΝΤ φαίνεται να μην έχει λαμβάνει υπόψη είναι πως «όταν καθίσταται απαραίτητο ένα πρόγραμμα διάσωσης, πρέπει να γίνεται άπαξ και οριστικά». «Το ΔΝΤ το έμαθε αυτό το 1997, όταν ένα ανεπαρκές πρόγραμμα διάσωσης της Νότιας Κορέας επέβαλε δεύτερο γύρο διαπραγματεύσεων. Στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι ακόμη χειρότερο, καθώς το σχέδιο των 86 δισ. ευρώ που συζητείται σήμερα ακολουθεί ένα πρόγραμμα διάσωσης 110 δισ. το 2010 και 130 δισ. το 2012», γράφει η Γουντς

Το δεύτερο μάθημα που αγνοήθηκε είναι πως δεν πρέπει να διασώζονται οι τράπεζες. «Το ΔΝΤ το έμαθε με τον δύσκολο τρόπο τη δεκαετία του 1980, όταν μετέφερε κόκκινα τραπεζικά δάνεια λατινοαμερικανικών κυβερνήσεων στα δικά του βιβλία και στα βιβλία άλλων κυβερνήσεων. Στην Ελλάδα, κόκκινα δάνεια εκδομένα από γαλλικές και γερμανικές τράπεζες μεταφέρθηκαν στα δημόσια βιβλία, μεταβιβάζοντας την έκθεση όχι μόνο στους ευρωπαίους φορολογουμένους αλλά σε όλα τα μέλη του ΔΝΤ», σημειώνει.

Το τρίτο μάθημα που απέτυχε να εφαρμόσει το ΔΝΤ στην Ελλάδα είναι πως η λιτότητα συχνά οδηγεί σε φαύλο κύκλο, καθώς οι δημοσιονομικές περικοπές οδηγούν σε μεγαλύτερη ύφεση. «Καθώς το ΔΝΤ δίνει βραχυπρόθεσμα δάνεια, υπήρχε κίνητρο να αγνοηθούν οι επιπτώσεις της λιτότητας προκειμένου να καταστούν δυνατές προβλέψεις ανάπτυξης που θα υπονοούσαν ικανότητα αποπληρωμής., παρατηρεί χαρακτηριστικά η κοσμήτορας της Blavatnik School of Government.

Τέταρτον, το ΔΝΤ έχει μάθει πως οι μεταρρυθμίσεις έχουν τις περισσότερες ελπίδες να εφαρμοστούν όταν είναι λίγες και προσεκτικά επικεντρωμένες, γράφει. «Είναι μεγάλος ο πειρασμός για τους πιστωτές να επιμείνουν σε έναν μακρύ κατάλογο μεταρρυθμίσεων. Μια κυβέρνηση όμως ταλανιζόμενη από την κρίση θα δυσκολευτεί να διαχειριστεί πολλαπλές αξιώσεις», προεδοποιεί.

Το πέμπτο μάθημα που το ΔΝΤ θα έπρεπε να έχει λάβει υπόψη  είναι πως οι μεταρρυθμίσεις δεν έχουν πολλές πιθανότητες επιτυχίας, εκτός αν η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να τις εφαρμόσει. «Όροι και προϋποθέσεις που εκλαμβάνονται ως επιβληθέντα έξωθεν, σχεδόν σίγουρα αποτυγχάνουν. Στην περίπτωση της Ελλάδας, εσωτερικοί πολιτικοί λόγοι οδήγησαν τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να κάνουν επίδειξη ασφυκτικής πίεσης. Και το ΔΝΤ θέλησε να δείξει ότι ήταν εξίσου σκληρό με την Ελλάδα όσο με τη Βραζιλία, την Ινδονησία και τη Ζάμπια – και ας ήταν αυτό τελικά αντιπαραγωγικό», υπενθυμίζει.

Τέλος το έκτο μάθημα που το ΔΝΤ φέρεται να ξέχασε είναι πως η διάσωση χωρών που δεν ελέγχουν πλήρως τα νομίσματά τους ενέχει επιπρόσθετους κινδύνους. «Όπως έμαθε στην Αργεντινή και στη Δυτική Αφρική, οι χώρες αυτές στερούνται ένα από τα ευκολότερα μέσα προσαρμογής σε μια κρίση χρέους: την υποτίμηση. Έχοντας αποτύχει να προειδοποιήσει την Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Ισπανία για τους κινδύνους της ένταξης σε μια νομισματική ένωση, το ΔΝΤ θα έπρεπε να είχε εξετάσει κατά πόσον ήταν εξαρχής σωστό ή απαραίτητο να παρέμβει στην κρίση της ευρωζώνης», καταλήγει η Νάιρι Γουντς.

Πηγή