Οι πολίτες πληρώνουν τα «σπασμένα» Παπαγεωργόπουλου στη Θεσσαλονίκη με ανοχή της κυβέρνησης;

Την ίδια στιγμή που ο πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, περπατά ελεύθερος επωφελούμενος των ευνοϊκών διατάξεων του νόμου Παρασκευόπουλου, οι δημότες της πόλης καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα. Η κυβέρνηση με έγγραφό της απέρριψε το αίτημα ανάκλησης των ΚΥΑ συμψηφισμού οφειλών του Δήμου προς το Δημόσιο και τα Ασφαλιστικά Ταμεία του.

«Το υπουργείο νομιμοποιεί την κλοπή του ταμείου του Δήμου επί διοικήσεως Παπαγεωργόπουλου», δήλωσε στο koutipandoras.gr, o βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Θεσσαλονίκη - Ανοιχτή Πόλη», Τριαντάφυλλος Μηταφίδης.

Σε ερώτηση που κατέθεσε ο βουλευτής, ρωτά τους υπουργούς Οικονομικών και Εσωτερικών, γιατί δεν προχωρούν σε μια θεσμική και δημοσιονομική αποκατάσταση της «άδικης και παράνομης οικονομικής αφαίμαξης του δήμου και των δημοτών της Θεσσαλονίκης» αλλά και γιατί δεν έχουν διασφαλίσει τις «απαιτήσεις του Δημοσίου από τους υπολόγους της υπεξαίρεσης».

Το σκάνδαλο του «φτερωτού γιατρού» και του μεγάλου «πάρτι» στα ταμεία του Δήμου Θεσσαλονίκης είναι γνωστό (σ.σ διαβάστε σχετικά: Ο «φτερωτός γιατρός» και τα εκατομμύρια ευρώ που έκαναν φτερά).

Μετά την αποφυλάκιση του πρώην δημάρχου από τις φυλακές Διαβατών στις 28 Ιουλίου, φαίνεται πως η υπόθεση λαμβάνει ακόμη μια δυσάρεστη –για τις τσέπες των δημοτών- τροπή.

Όπως αναφέρει και η εφημερίδα Θεσσαλονίκη σε σημερινό της ρεπορτάζ, το υπουργείο Εσωτερικών «απορρίπτει το ομόφωνο αίτημα του δημοτικού συμβουλίου να μην πληρώσει ο δήμος τα χρήματα προς εφορία και ασφαλιστικά ταμεία που έχουν ήδη βγει από το δημοτικό ταμείο, αλλά κατέληξαν στις τσέπες των καταχραστών».

Διαβάστε αναλυτικά το ρεπορτάζ της εφημερίδας

Του Νίκου Ηλιάδη

Έπειτα από 28 μήνες εγκλεισμού στις φυλακές Διαβατών στις 28 Ιουλίου ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος αποφυλακίστηκε, εκμεταλλευόμενος τους ευνοϊκούς όρους του νόμου Παρασκευόπουλου. Έτσι το κεφάλαιο της υπεξαίρεσης στο δήμο Θεσσαλονίκης, τουλάχιστον ως προς την έκτιση της ποινής, έκλεισε για τον τέως δήμαρχο.

Λίγες ημέρες αργότερα και συγκεκριμένα στις 3 Αυγούστου έκλεισε οριστικά και το ζήτημα σχετικά με το ποιος θα πληρώσει τα σπασμένα. Ποιοι θα κληθούν δηλαδή να πληρώσουν από την τσέπη τους τα 17,9 εκατ. ευρώ, που σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου υπεξαιρέθηκαν από το δημοτικό ταμείο στη διάρκεια της δημαρχιακής θητείας του κ. Παπαγεωργόπουλου. Ειδικότερα με έγγραφο το οποίο απέστειλε στις αρχές Αυγούστου προς το δήμο Θεσσαλονίκης η διεύθυνση Οικονομικών του υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης αναφέρει ότι απορρίπτει το αίτημα που είχε υποβληθεί από το δημοτικό συμβούλιο, το οποίο ζητούσε τα ποσά της υπεξαίρεσης να μην επιβαρύνουν το ταμείο του δήμου. Κατόπιν αυτού τα 17,9 εκατ. ευρώ θα πέσουν οριστικά στις πλάτες των Θεσσαλονικέων. Μάλιστα εξ αυτών περίπου 8,5 εκατ. ευρώ έχουν ήδη παρακρατηθεί μέσω του συμψηφισμού με την οφειλόμενη από την πολιτεία κρατική χρηματοδότηση προς το δήμο.

Ο συμψηφισμός

Όταν το 2008 αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο της υπεξαίρεσης και διαπιστώθηκε το μέγεθος της απάτης, το ελληνικό δημόσιο απαίτησε τα χρήματά του. Μόνον προς την εφορία οφείλονταν περίπου 7,3 εκατ. ευρώ, τα οποία με τα πρόστιμα και τις προσαυξήσεις είχαν φτάσει στα 21 εκατ. Το δημόσιο προχώρησε στην επιβολή όλων των προβλεπόμενων μέτρων διασφάλισης των συμφερόντων του, μεταξύ των οποίων ήταν και η στέρηση της φορολογικής και ασφαλιστικής ενημερότητας, γεγονός που προκάλεσε οικονομική παραλυσία στο δήμο Θεσσαλονίκης. Τελικώς έπειτα από πιέσεις, διαβουλεύσεις και πολιτικές παρεμβάσεις αποφασίστηκε να παραγραφούν όλα τα πρόστιμα και οι προσαυξήσεις και ο δήμος να καταβάλει τα 7,3 εκατ. ευρώ προς την εφορία, καθώς τα οφειλόμενα ποσά προς τα ασφαλιστικά ταμεία δεν είχαν ακόμη διακριβωθεί. Η εξόφληση έγινε μέσω του συμψηφισμού, δηλαδή της παρακράτησης από την εφορία της κρατικής επιχορήγησης προς το δήμο. Σε αυτό είχε συναινέσει μάλιστα και ο δήμος έπειτα από απόφαση του δημοτικού συμβουλίου και εν συνεχεία είχε εκδοθεί η σχετική Κοινή Υπουργική Απόφαση (το Δεκέμβριο του 2012) για το ποσό των 7.297.121,69 ευρώ.

Άλλα 5 εκατ.

Μετά το πέρας του προσωρινού ελέγχου που είχε γίνει από την οικονομική επιθεωρήτρια Αναστασία Τσεμπερά για τον εντοπισμό του ποσού της υπεξαίρεσης ακολούθησε ο οριστικός φορολογικός έλεγχος σε βάθος εικοσαετίας. Από αυτόν διαπιστώθηκε επιπλέον μαύρη τρύπα άλλων περίπου 5 εκατ. ευρώ (από μη απόδοση ΦΠΑ κ.ά.), τα οποία απαίτησε φυσικά το ελληνικό δημόσιο. Όπως και η προηγούμενη, έτσι και αυτή η νέα οφειλή μπήκε σε συμψηφισμό με την έκδοση άλλων δύο ΚΥΑ (το 2013 και το 2014), ανεβάζοντας τη συνολική οφειλή του δήμου στα 12.236.685,92 ευρώ. Εξ αυτών έως σήμερα έχει αποπληρωθεί ποσό 8.590.108,23 ευρώ.

Αίτημα επιστροφής των χρημάτων

Στις αρχές του περασμένου Φεβρουαρίου έπειτα από πρόταση του τότε επικεφαλής της δημοτικής παράταξης “Θεσσαλονίκη-Ανοιχτή Πόλη” και νυν βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Τριαντάφυλλου Μηταφίδη το δημοτικό συμβούλιο έλαβε ομόφωνη απόφαση, με την οποία καλούσε την κυβέρνηση “να ανακαλέσει τις ΚΥΑ βάσει των οποίων έγινε ο αθέμιτος συμψηφισμός των κλοπιμαίων της υπεξαίρεσης με την ήδη πενιχρή κρατική χρηματοδότηση των δήμων”. Επίσης ζητούσε “να αρθούν τα μέτρα του υπουργείου Οικονομικών εις βάρος του δήμου Θεσσαλονίκης, εξαιτίας των οποίων παρακρατούνται άδικα και τιμωρητικά ζωτικοί πόροι για το δήμο και τη χειμαζόμενη από την κρίση πόλη και να επιστραφούν ως αχρεωστήτως παρακρατηθέντα όλα τα ποσά που υπεξαιρέθηκαν, ώστε να διατεθούν κατά προτεραιότητα για την κοινωνική πολιτική του δήμου”.

Το αίτημα αυτό διαβιβάστηκε στα αρμόδια υπουργεία Εσωτερικών και Οικονομικών και η απάντηση, την οποία αποκαλύπτει σήμερα η “Θ”, εστάλη από την αρμόδια διεύθυνση του υπουργείου Εσωτερικών στις 3 Αυγούστου.

Δείτε το έγγραφο

Πάρτε τα από αυτούς που τα πήραν

Με αυτήν το υπουργείο απορρίπτει κατηγορηματικά το αίτημα του δήμου. Μάλιστα εμμέσως διατυπώνει την απειλή ότι τυχόν κατάργηση των ΚΥΑ “θα οδηγούσε το δήμο σε οικονομικό και λειτουργικό αδιέξοδο”, καθώς στην περίπτωση αυτή το δημόσιο θα επανερχόταν στην αρχική απαίτησή του διεκδίκησης του συνόλου των οφειλών μαζί με τα πρόστιμα και τις προσαυξήσεις. Στην ίδια απάντηση το υπουργείο υποδεικνύει εμμέσως προς το δήμο να στραφεί προς τους υπευθύνους της υπεξαίρεσης για τη διεκδίκηση των υπεξαιρεθέντων, αναφέροντας ότι η ρύθμιση οφειλών σε καμία περίπτωση δεν αίρει τη δυνατότητα “για την επιβολή των προβλεπόμενων ποινών και καταλογισμών στους υπευθύνους τυχόν κακοδιαχείρισης”.

Η διαδικασία των καταλογισμών σε βάρος των υπευθύνων βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη, ωστόσο είναι μακρόσυρτη. Σύμφωνα με όσα είχαν γίνει γνωστά στη δίκη σε δεύτερο βαθμό για το σκάνδαλο της υπεξαίρεσης το ελεγκτικό συνέδριο είχε προχωρήσει σε καταλογισμούς ώς και το έτος 2003. Πιο συγκεκριμένα για την πενταετία από το 1999 ώς το 2003 στον κ. Παπαγεωργόπουλο είχε καταλογιστεί ποσό 59 εκατ. ευρώ (στους καταλογισμούς περιλαμβάνονται τα πρόστιμα και οι προσαυξήσεις), στο βασικό ένοχο της υπεξαίρεσης Παναγιώτη Σαξώνη περίπου 21 εκατ., ενώ μεγάλα ποσά καταλογίστηκαν και σε πρώην αντιδημάρχους, καθώς και σε υπαλλήλους του δήμου, ασχέτως εάν αρκετοί εξ αυτών αθωώθηκαν ή δεν ήταν καν κατηγορούμενοι. Βεβαίως όλοι αυτοί κατέθεσαν προσφυγές, οι οποίες θα εξεταστούν σε δεύτερο βαθμό από το ελεγκτικό συνέδριο. Κατέθεσαν επίσης αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων, ώστε να μην προχωρήσει η διαδικασία είσπραξης των ποσών, έως ότου ολοκληρωθούν όλα τα δικαστήρια. Σύμφωνα με πληροφορίες οι αιτήσεις έχουν γίνει δεκτές, πλην ενός ποσού περίπου 11.000 ευρώ, το οποίο έχει ήδη βεβαιωθεί σε βάρος του κ. Παπαγεωργόπουλου.

Ακόμη δεν έχουν απαντήσει τα ασφαλιστικά ταμεία!

Εκτός από το ποσό των 12.236.685,92 ευρώ το οποίο εξοφλεί ήδη ο δήμος Θεσσαλονίκης εκκρεμεί ο προσδιορισμός της ζημίας την οποία υπέστησαν τα ασφαλιστικά ταμεία από την υπεξαίρεση των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων. Παρότι έχουν παρέλθει σχεδόν επτά χρόνια από την αποκάλυψη του σκανδάλου, υπάρχουν ασφαλιστικά ταμεία (ΤΥΔΚΥ, ΤΑΔΚΥ κ.ά.) τα οποία δεν κατόρθωσαν ακόμη να διακριβώσουν το ύψος των οφειλομένων εισφορών. Ο λόγος είναι βεβαίως ότι δεν διέθεταν μηχανοργάνωση και είναι δύσκολο να προχωρήσουν σε αποτελεσματική διασταύρωση στοιχείων. Σύμφωνα με πληροφορίες ο δήμος Θεσσαλονίκης με επιστολές του πρώην αντιδημάρχου Οικονομικών Χασδάι Καπόν έχει ζητήσει ήδη από το 2011 από τα ασφαλιστικά ταμεία ενημέρωση για το ύψος των οφειλών, αλλά ακόμη δεν έχει δοθεί καμία απάντηση. Σύμφωνα μάλιστα με τις ίδιες πληροφορίες υπήρξαν ταμεία τα οποία ζήτησαν από το δήμο να προσδιορίσει εκείνος το ύψος των οφειλών του προς αυτά, καθώς τα ίδια δεν ήταν σε θέση να το πράξουν! 

Η ερώτηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Τριαντάφυλλου Μηταφίδη

"Οι Οικονομικοί Επιθεωρητές του Υπουργείου Οικονομικών, στο πλαίσιο του άρθρου 56 παρ.2 και παρ.3 (Ελλείμματα και Ευθύνες δημόσιων υπολόγων – καταλογισμοί) του ν. 2362/1995, με  αιτιολογημένα πορίσματα καταλόγισαν στις διοικήσεις Παπαγεωργόπουλου το ποσό των 7,2  εκατομμυρίων ευρώ, που αφαιρέθηκε από τα ταμεία του δήμου Θεσσαλονίκης με τη μορφή της ποινικής υπεξαίρεσης και ιδιοποίησης.

Οι επί κυβερνήσεων Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ ηγεσίες του Υπουργείου Οικονομικών, παρόλο που το εν λόγω ποσό είχε ήδη βεβαιωθεί ως έσοδο υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου, με συγκεκριμένους οφειλέτες τα μέλη της διοίκησης Παπαγεωργόπουλου (κατ’ ακολουθία των πορισμάτων των Οικονομικών Επιθεωρητών), προέβη - κατά παράβαση των διατάξεων που προαναφέρθηκαν - σε μέτρα αναγκαστικής είσπραξης εις βάρος του Δήμου Θεσσαλονίκης ως  «οφειλέτη»(!) αυτή τη φορά. Αρνήθηκε μάλιστα να του χορηγήσει φορολογική ενημερότητα, ώστε να τον εξαναγκάσει να προβεί  σε «αναγνώριση χρέους» 7,2 εκατομμυρίων ευρώ προς το Ελληνικό Δημόσιο. Δηλαδή, υπό τη δαμόκλειο σπάθη να μην της χορηγηθεί φορολογική ενημερότητα και να παραμείνουν δεσμευμένα οι λογαριασμοί και η περιουσία του δήμου, η Διοίκηση του Δήμου Θεσσαλονίκης ενέδωσε, και με τις 1351/2012, 997/2013 και 895/2014 κατά πλειοψηφία αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου κατέβαλε ήδη, διά συμψηφισμού προς την κρατική επιχορήγηση, το ποσό των 8.590.108,23 ευρώ. Δηλαδή, οι ηγεσίες του Υπουργείου Οικονομικών των κυβερνήσεων Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ δεν θεώρησαν ως βλάβη του Δημοσίου τις υπεξαιρέσεις των πόρων του Δήμου Θεσσαλονίκης επί διοικήσεων Παπαγεωργόπουλου, αλλά  το αποτέλεσμα της υπεξαίρεσης.  Με άλλα λόγια, οφειλέτες δεν είναι τα καταδικασμένα στελέχη των διοικήσεων Παπαγεωργόπουλου αλλά  ο δήμος και οι δημότες της Θεσσαλονίκης!

Βέβαια, πέρα από τη μη νόμιμη συμπεριφορά των παραπάνω ηγεσιών του Υπουργείου Οικονομικών, υπάρχει και δικαιοπολιτικά ανήθικη συμπεριφορά, καθώς αντιμετώπισαν το δήμο Θεσσαλονίκης ως ανώνυμη εταιρεία, αφού υποχρεώθηκε να πληρώσει χρήματα που καταχράστηκαν μέλη διοικήσεών του που καταδικάστηκαν τελεσίδικα. Αντιμετώπισαν δηλαδή το ταμείο του δήμου Θεσσαλονίκης ως ιδιωτικό και όχι ως δημόσιο ταμείο.

Παρ’ όλα αυτά, δυστυχώς και η νυν ηγεσία του Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης εξακολουθεί να μεταχειρίζεται το δήμο όπως και οι προκάτοχοί της, όπως προκύπτει  από την 03-08-2015 απάντησή της στην από02-02-2015 ομόφωνη  απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου  Θεσσαλονίκης - το οποίο ζητούσε να ανακληθούν οι ΚΥΑ «συμψηφισμού οφειλών του δήμου προς το Ελληνικό Δημόσιο και τα Ασφαλιστικά Ταμεία» των υπουργών Οικονομικών και Εσωτερικών, ώστε να μην αντιμετωπίζεται ο δήμος ως εμπορική επιχείρηση και να αποκατασταθεί η οικονομική ζημία που υπέστη από το ριφιφί στα ταμεία του. Πώς είναι δυνατόν οι ιθύνοντες του αρμόδιου υπουργείου να αποκαλούν τις παραπάνω ΚΥΑ «ευεργετήματα» και να κρύβονται πίσω από αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης - προϊόν οικονομικού εκβιασμού του δήμου - σύμφωνα με τις οποίες «συμφώνησε» να συμψηφιστούν τα κλοπιμαία επί διοικήσεων Παπαγεωργόπουλου με την κρατική επιχορήγηση του δήμου, ώστε «να επιτελεί απρόσκοπτα την αποστολή του έναντι των δημοτών του και να εκπληρώνει τις εν γένει υποχρεώσεις του»(!)

Οι αρμόδιοι υπουργοί:

1) Γιατί δεν προχωρούν σε θεσμική και δημοσιονομική αποκατάσταση της άδικης και παράνομης αυτής οικονομικής αφαίμαξης του δήμου και των δημοτών της Θεσσαλονίκης;

2) Έχουν διασφαλίσει τις απαιτήσεις του Δημοσίου από τους υπολόγους της υπεξαίρεσης;

Θεσσαλονίκη, 10 Αυγούστου 2015

Μηταφίδης Τριαντάφυλλος

Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Α΄ Θεσσαλονίκης"

Πηγή

Φτάνει πια με το αυτομαστίγωμα!

γράφει ο Τάσος Παππάς

Η θρηνολογία συνεχίζεται. Αυτή δεν είναι κυβέρνηση, αυτό δεν είναι κόμμα, πρόκειται για σύναξη χαροκαμένων ανθρώπων που οδύρονται για το κακό που τους βρήκε στα καλά καθούμενα.

Οι λέξεις που στολίζουν τα άρθρα, τις συνεντεύξεις και τις παρεμβάσεις των περισσότερων στελεχών της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ είναι «ήττα», «συντριβή», «πανωλεθρία», «καταστροφή», «κατακραυγή».

Εντάξει, το έχουμε καταλάβει ότι δεν την ήθελαν αυτή τη συμφωνία -ποιος σοβαρός και εχέφρων άνθρωπος και μάλιστα αριστερός θα την ήθελε.

Εντάξει, το έχουμε συνειδητοποιήσει ότι εκβιάστηκαν από έναν υπέρτερο και αδίστακτο αντίπαλο και αναγκάστηκαν να υποκύψουν.

Εντάξει, το έχουμε εμπεδώσει ότι δυσκολεύονται πάρα πολύ να πείσουν τους εαυτούς τους -συνεπώς και τους πολίτες που εμπιστεύτηκαν τον ΣΥΡΙΖΑ- ότι μπορεί η χώρα να ορθοποδήσει όσο είναι εγκλωβισμένη στη συνταγή της λιτότητας.

Ομως κι αυτοί οφείλουν επιτέλους να απαντήσουν καθαρά στο ερώτημα: Θέλουν να κυβερνήσουν κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες;

Και εδώ δεν χωράνε υπεκφυγές, μισόλογα και θεωρητικά σχήματα δανεισμένα από άλλες εποχές.

Οι συνεχείς κρίσεις αυτολύπησης, από ένα σημείο και μετά, δεν λειτουργούν θεραπευτικά, γίνονται έμμονη ιδέα, αποκτούν χαρακτηριστικά συνδρόμου και οδηγούν στην πλήρη παραίτηση.

Το κεφάλαιο της συμπάθειας που έχουν εξασφαλίσει γιατί παρουσιάζονται (και πράγματι είναι) ως θύματα ενός μοχθηρού αντιπάλου γρήγορα θα εξανεμιστεί.

Αν πιστεύουν ότι η κατάσταση είναι αναστρέψιμη, ότι είναι δυνατόν να λειανθούν οι πιο επαχθείς πλευρές του μνημονίου και να μειωθούν τα βάρη στα αδύναμα κοινωνικά στρώματα, ότι υπάρχει ελπίδα να ανατραπούν σύντομα οι δυσμενείς συσχετισμοί στην ευρωζώνη, οπότε έχει νόημα να το παλέψουν, πρέπει να ανασκουμπωθούν, να οργανωθούν, να καταστρώσουν ένα σχέδιο άμυνας και να αρχίσουν να κυβερνούν.

Από την άλλη πλευρά, και εκείνοι που έχουν καταλήξει στην εκτίμηση ότι το νέο μνημόνιο είναι πράξη προδοσίας, ότι ο πρωθυπουργός παραβίασε τις αρχές και το πρόγραμμα και ότι με ευθύνη του το κόμμα μεταλλάσσεται σε νεοφιλελεύθερο σχηματισμό, πρέπει να αποφασίσουν:

•Θα μείνουν και θα αγωνιστούν για να επιστρέψει στις ρίζες του;

•Θα προκαλέσουν την πτώση της κυβέρνησης και την αλλαγή της ηγεσίας;

•Θα δοκιμάσουν την τύχη τους αυτόνομα στον πολιτικό στίβο;

Και εδώ δεν χωράνε υπεκφυγές και μισόλογα.

Την αποχώρησή του από τον ΣΥΡΙΖΑ προανήγγειλε ο Κ. Δελημήτρος

Την σαφή πρόθεση του να καταψηφίσει τη συμφωνία με τους δανειστές στην επικείμενη ψηφοφορία στη Βουλή εξέφρασε μιλώντας «Στο Κόκκινο 105,5» ο βουλευτής Μαγνησίας του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Δελημήτρος. 

Μάλιστα, προανήγγειλε την αποχώρησή του από το κυβερνών κόμμα, όταν συναφθεί η συμφωνία, και την ίδρυση ενός φορέα για να εκφραστεί το «Όχι».

«Αν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει μνημονιακό κόμμα, μιλώντας για τον εαυτό μου, δεν έχω καμία θέση σε ένα τέτοιο κόμμα. Προσπαθώ προσωπικά ο κόσμος που είπε αυτό το τεράστιο “όχι” να βρει έναν τρόπο πολιτικής έκφρασης», τόνισε.

Υπογράμμισε ότι «το μνημόνιο θα είναι παγίδα θανάτου», ενώ «η έξοδος από το ευρώ δεν συνιστά καταστροφή ούτε ποινικό αδίκημα όπως θέλουν κάποιοι να μας κάνουν να πιστέψουμε».

Σημείωσε πως η κυβέρνηση δεν αξιοποίησε το υπερόπλο 62% του ελληνικού λαού για να ζητήσει αυτό που της ανήκει μέσα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για την πορεία των διαπραγματεύσεων 

«Το τρίτο μνημόνιο είναι σκληρότερο από τα προηγούμενα γιατί ήδη η λαϊκή κοινωνία έχουν αισθανθεί στο πετσί τους πεντέμισι χρονιά τώρα μνημονιακές πολιτικές που τις έχουν καταστρέψει», είπε.

Στόχος του μνημονίου είναι να οδηγήσει σε αδιέξοδο την ελληνική κυβέρνηση για του πολιτικούς λόγους που το ευρωενωσιακό κατεστημένο επιλέγει να καταστρέψει τη μοναδική ελπίδα στην Ευρώπη και ταυτόχρονα να ξεφτιλίσει την ίδια την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό της χώρας, σύμφωνα με τον κ. Δελημήτρο.

Άλλωστε, ο βουλευτής ανέφερε πως ο λόγος ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ ήταν να ανατρέψει τις εφαρμοσμένες από τις οικονομικές πολιτικές της Γερμανίας λιτότητας στην Ευρώπη με στόχο να ξαναενώσει τους λαούς.

Πηγή

Τσίπρας: Άμεσα η κατάργηση του αφορολόγητου των βουλευτών

Τέλος στην ασυλία που χαίρουν οι βουλευτές ως προς την φορολόγηση βάζει η κυβέρνηση με τον Αλέξη Τσίπρα να ζητά σήμερα την άμεση κατάθεση του σχετικού νομοσχεδίου, στο οποίο θα προβλέπεται επίσης η μείωση των αποζημιώσεων των υπουργών, των διοικητών ΔΕΚΟ και των προέδρων των Ανεξάρτητων Διοικητικών Αρχών.

Σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου είχε σήμερα ο πρωθυπουργός, με αντικείμενο την κατάθεση του νομοσχεδίου για την φορολόγηση της βουλευτικής αποζημίωσης, καθώς και τον εξορθολογισμό των αποδοχών υπουργών κι ανώτατων δημόσιων λειτουργών. Στην σύσκεψη συμμετείχαν ο αναπληρωτής υπουργός για θέματα Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Χριστόφορος Βερναρδάκης, ο αναπληρωτής υπουργός για θέματα Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους Δημήτρης Μάρδας και ο Γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου Σπύρος Σαγιάς.

Μιλώντας στην σύσκεψη, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ανέφερε πως «.όταν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, μπαίνει το ζήτημα της κατάργησης των φορολογικών εξαιρέσεων που ισχύουν για τους αγρότες, δεν μπορούμε να κάνουμε τους δήθεν αδιάφορους για τις φορολογικές εξαιρέσεις που ισχύουν για εμάς τους ίδιους».

Όπως είπε, «το πολιτικό σύστημα οφείλει να ανταποκρίνεται στο κοινό αίσθημα. Για αυτό πρέπει να κατατεθεί άμεσα το νομοσχέδιο που καταργεί το αφορολόγητο των βουλευτών, και εξορθολογίζει τις αποδοχές των υπουργών, των διοικητών Οργανισμών και των προέδρων των Ανεξάρτητων Αρχών».

«Είναι μια πολιτική πρωτοβουλία όχι μόνο με οικονομικό αποτέλεσμα, αλλά και με συμβολικό περιεχόμενο. Και η πρωτοβουλία αυτή δεν επιβάλλεται από την τρέχουσα διαπραγμάτευση, αλλά από την υποχρέωση του πολιτικού συστήματος να μην εξαιρεί τον εαυτό του από τα μέτρα τα οποία λαμβάνει», κατέληξε ο πρωθυπουργός.

Πηγή

Βοήθεια 473 εκατ. στην Ελλάδα για το μεταναστευτικό από την Κομισιόν

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε βοήθεια ύψους 2,4 δισ. ευρώ με ορίζοντα έξι ετών προς χώρες - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μεταξύ αυτών και προς την Ελλάδα, για την αντιμετώπιση της κρίσης με τα αυξημένα προσφυγικά και μεταναστευτικά ρεύματα.

Το μεγαλύτερο μέρος της βοήθειας κατευθύνεται στην Ιταλία που θα λάβει 560 εκατ. ευρώ, ενώ η Ελλάδα θα λάβει 473 εκατομμύρια.

Πηγή

Πώληση των κόκκινων δανείων σε ξένα funds θέλουν οι δανειστές

Τη δυνατότητα να πωλούνται τα κόκκινα δάνεια από τις τράπεζες σε ξένα funds, τα οποία θα αναλαμβάνουν την είσπραξή τους προτείνουν στην κυβέρνηση οι δανειστές, με την ελληνική πλευρά να διαφωνεί και ως προς αυτή την πρόταση.

Η κυβέρνηση από την πλευρά της έχει προτείνει τη μεταφορά των μη εξυπηρετούμενων δανείων σε έναν δημόσιο φορέα, αλλά οι δανειστές εκφράζουν αντιρρήσεις καθώς θεωρούν ότι κάθε τράπεζα πρέπει να αναλάβει τη διαχείριση των δικών της κόκκινων δανείων.

Αυτό ήταν και ένα από τα βασικά σημεία διαφωνίας με τους δανειστές, όπως ανέφερε χθες κυβερνητική πηγή.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας Τα Νέα, το σχέδιο του Μνημονίου σε γενικές γραμμές αναφέρει:

1. Τα κόκκινα δάνεια των επιχειρήσεων πρέπει να χωριστούν, ανάλογα με το αν οι επιχειρήσεις είναι βιώσιμες ή μη βιώσιμες. Για τις βιώσιμες πρέπει να υπάρξει ρύθμιση, βάσει και του Κώδικα Δεοντολογίας της Τραπέζης της Ελλάδος. Για τις μη βιώσιμες θα ακολουθηθούν η πτωχευτική διαδικασία και η ρευστοποίηση στοιχείων. Δεν γίνεται ειδική αναφορά στα δάνεια των ιδιωτών.

2. Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών πρέπει να γίνει έως τα τέλη του χρόνου (σ.σ. έτσι αποφεύγεται το ενδεχόμενο κουρέματος των καταθέσεων). Οι δανειστές πιστεύουν ότι είναι επιθυμητό να μπουν ιδιώτες στην ανακεφαλαιοποίηση ώστε να μη χάσουν οι τράπεζες τα ιδιωτικοοικονομικά χαρακτηριστικά τους και να ενισχυθεί η προοπτική επιστροφής τους στον ιδιωτικό τομέα.

3. Πρέπει να διασφαλιστεί ότι η διακυβέρνηση των τραπεζών και του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας θα ασκείται χωρίς παρέμβαση της κυβέρνησης. Ουσιαστικά, οι δανειστές θέλουν πλήρη ανεξαρτησία του ΤΧΣ.

Όπως αναφέρει η εφημερίδα σχετικά με την πώληση των δανείων, τη διαδικασία αυτή αναλαμβάνουν τα λεγόμενα distress funds.«Εφόσον οι τράπεζες έχουν οι ίδιες τη διαχείριση των δανείων τους, είναι η πώληση μέρους των δανείων αυτών σε ιδιωτικές εταιρείες οι οποίες αναλαμβάνουν την είσπραξή τους με όποιο τρόπο μπορούν. Oι εταιρείες distress funds, όπως αποκαλούνται, αφού διαχειρίζονται τη “δυστυχία” αγοράζουν τα δάνεια που δεν έχουν ελπίδα να εισπραχθούν - ή έχουν πολύ λίγες πιθανότητες - έναντι χαμηλού ποσοστού της συνολικής αξίας τους (π.χ. 20%). Με αυτόν τον τρόπο, οι τράπεζες καθαρίζουν τους ισολογισμούς τους από τα δάνεια αυτά και μπορούν να κάνουν μια καινούργια αρχή για τη διαχείριση των λοιπών δανείων τους και για τη χρηματοδότηση της οικονομίας», αναφέρει το ρεπορτάζ των Νέων.

Πηγή

Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ: Με το κουρδιστό πορτοκάλι στο χέρι

Αν τα καταφέρει κανείς να δει την Αριστερά στη «μακρά της διάρκεια», υπάρχουν ορισμένα πράγματα που δεν μπορούν εύκολα να του διαφύγουν. Το ένα είναι ότι ο πολιτικός λόγος που εκπέμπεται από τα αριστερά έχει πάντοτε μια –λιγότερο ή περισσότερο προφανή- ταξική μεροληψία. Αυτή η διακριτή αφετηρία είναι η «κόκκινη σημαία» που κυματίζει σε κάθε επικράτεια του αριστερού χώρου και αποτελεί σε τελευταία ανάλυση την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στην ιστορική Αριστερά και τα μεταμοντέρνα ψευδώνυμά της. Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο, εξίσου ευδιάκριτο χαρακτηριστικό, που ταξινομεί τις «φυλές» της Αριστεράς σε διάφορες κατηγορίες: η θέση που παίρνουν κατά καιρούς τα αριστερά κόμματα εκτιμώντας το καθένα με τα δικά του αναλυτικά εργαλεία και τη δική του παράδοση, τον λεγόμενο «συσχετισμό των δυνάμεων».

Εις τα καθ’ ημάς, οι πιο μετριοπαθείς (ή, αν έτσι νομίζετε, οι πιο συντηρητικοί) που πιστεύουν ότι ο συσχετισμός δυνάμεων δεν επιτρέπει προς το παρόν τίποτα παραπάνω από μια σχετικά ήπια αλλαγή μέσα στα ευρωπαικά πλαίσια συσπειρώθηκαν σιγά-σιγά στον ΣΥΡΙΖΑ. Άλλοι, πιο τολμηροί ίσως (ή, αν έτσι θέλετε, πιο αιθεροβάμονες) συσπειρώθηκαν σε διάφορα αριστερά σχήματα πέραν του ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια, υπήρξε και η ιδιομορφία που ακούει στο όνομα ΚΚΕ. Η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ από τη μια μεριά εκτίμησε ότι οι υποκειμενικές συνθήκες δεν είναι ώριμες για την άμεση αλλαγή του κοινωνικού συστήματος, αλλά από την άλλη εξόρκισε κάθε απόπειρα βελτίωσης στα πλαίσια του παρόντος συστήματος, καταψηφίζοντας αδιακρίτως ό,τι πρότεινε τα τελευταία χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλες δυνάμεις.

Στο πλέγμα των ιστορικών διαιρέσεων της ελληνικής Αριστεράς προστέθηκε από το 2010 και μετά ένας ακόμη Γόρδιος δεσμός: το μνημόνιο. Για τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, η αντι-μνημονιακή πολιτική υπήρξε καθοριστική για τη συγκρότηση ενός ρωμαλέου κινήματος. Αντίθετα, το ΚΚΕ θεώρησε ότι όλη η συζήτηση για το μνημόνιο έχει δευτερεύουσα μόνο σημασία –μπροστά στο πραγματικό επίδικο που δεν ήταν άλλο από τη «λαική εξουσία» και την «κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής». Το πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν απλό, αλλά εμπεριείχε ένα σημείο ρήξης: έξοδο από το μνημόνιο, παραμονή στην Ευρωζώνη και παράλληλα εισαγωγή μέτρων που αμβλύνουν τις κοινωνικές αδικίες και ευνοούν την ανάταξη της οικονομίας (μέσω εκτεταμένης αναδιανομής). Δοθείσης της ευκαιρίας, ο κόσμος επέλεξε αυτό που έβγαζε νόημα και επέτρεψε στον ΣΥΡΙΖΑ και τους αντι-μνημονιακούς συμμάχους του να σχηματίσουν κυβέρνηση στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου.

Όλα αυτά μέχρι πριν λίγες βδομάδες, όταν στο πέρας μιας βασανιστικής διαπραγμάτευσης, ο Αλέξης Τσίπρας διαπιστώνει ότι ο συσχετισμός των δυνάμεων σε ευρωπαικό επίπεδο δεν επιτρέπει ούτε καν αυτή (τη σχετικά ήπια) αλλαγή που είχε υποσχεθεί στους ψηφοφόρους του. Και για αυτό, μετά μάλιστα από ένα δημοψήφισμα που επιβεβαίωσε πανηγυρικά τη διαπραγματευτική τακτική του με τις τράπεζες κλειστές, αλλάζει πάραυτα –και με δραματικό τρόπο- την πολιτική του ατζέντα. Ο πρωθυπουργός εξηγεί στο πανελλήνιο που παρακολουθεί εμβρόντητο ότι δεν υπήρχε άλλη λύση από το να υπογραφεί ένα νέο μνημόνιο μπροστά στον κίνδυνο μιας άτακτης χρεοκοπίας. Ορισμένοι βουλευτές που πρόσκεινται στην Αριστερή Πλατφόρμα και επιφανή στελέχη του κόμματος διαχωρίζουν τη θέση τους και καταψηφίζουν τα προαπαιτούμενα για την προς υπογραφή συμφωνία, αλλά η πλειοψηφία στηρίζει την απόφαση του πρωθυπουργού. Κι έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ εγκαταλείπει εν τοις πράγμασι την αντι-μνημονιακή του πολιτική και τις προγραμματικές του θέσεις, ενώ στο οραματικό επίπεδο παραμένει ακόμη προσηλωμένος στο αντι-μνημονιακό δόγμα και τη λογική του «αλλάζουμε την Ευρώπη». Για το ΚΚΕ ισχύει βέβαια το «όπερ έδει δείξαι»: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ποτέ αντι-μνημονιακό κόμμα. Όλα αυτά ήταν ένα συνειδητό ψέμα για να εξαπατηθούν οι ψηφοφόροι!

Αλλά ας αφήσουμε στην άκρη το ΚΚΕ, το ιστορικό αυτό κόμμα που έγινε, δυστυχώς, κόμμα της ιστορίας. Το ζήτημα είναι τι κάνει τώρα η νοήμων Αριστερά. Και για μεν τους διαφωνούντες του ΣΥΡΙΖΑ μικρό το πρόβλημα: θα αποχωρήσουν πιθανότατα από το κόμμα και θα συνεχίσουν την αντι-μνημονιακή τους προσπάθεια με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Καμιά αντίφαση, καμιά ανακολουθία -πέρα βέβαια από τον τεράστιο γκρίζο ελέφαντα (τη χρεοκοπία) που είναι παρών στο δωμάτιο χωρίς να τον λαμβάνει κανείς υπόψη του. Για αυτούς -και για πολλούς άλλους- το μείζον πρόβλημα το έχει ο «υπόλοιπος ΣΥΡΙΖΑ», αυτός που οδεύει προς ένα έκτακτο συνέδριο, έχοντας ψηφίσει στη Βουλή εκείνο ακριβώς που αντιμάχονταν μέχρι τώρα. 

Ας μη γελιόμαστε. Αν είναι κάτι που θα νομιμοποιήσει την επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να αποδεχθεί ένα νέο μνημόνιο δεν είναι το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η προσφυγή στις κάλπες. Κι εκεί, ό,τι κι αν λένε τώρα οι δημοσκοπήσεις, τα πράγματα είναι άδηλα. Άδηλα, πρώτον, διότι αυτοί που μπορεί να αποχωρήσουν από τον οργανωμένο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο οι μεγαλοσχήμονες, αλλά και ένα τμήμα του κόσμου που δούλεψε με ανιδιοτέλεια και ταπεινοφροσύνη τόσα χρόνια στα κινήματα. Τα νέα παιδιά, τους καλλιτέχνες και τους επιστήμονες που στελέχωσαν τις δομές αλληλεγγύης, έδωσαν χρώμα και ζωή στο ραδιόφωνο και πάλεψαν στις Σκουριές και στην Κερατέα, γιατί θεώρησαν ότι αυτό που λέμε μνημόνιο ήταν η συντομογραφία μιας επιθετικής νεοφιλελεύθερης πολιτικής που κατέστρεφε συστηματικά και ανθρώπους και περιβάλλον. Άδηλο όμως είναι το αποτέλεσμα των εκλογών και για έναν δεύτερο λόγο: αποδεχόμενος τη ζοφερή  πραγματικότητα ενός νέου μνημονίου, ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κόμμα της Αριστεράς, οφείλει τώρα να περιγράψει τον χαρακτήρα και τον οδικό χάρτη μιας άλλης ρήξης με το καθεστώς. Και για να εξηγούμεθα: από μόνες τους, η εφαρμογή του ποινικού κώδικα, η σύλληψη των φοροφυγάδων και η παραπομπή των παραβατών στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα δεν συνιστούν αριστερό πρόγραμμα, αλλά μεταχρωμασία -από το κόκκινο προς άλλες αποχρώσεις.

Μια σοφή οδηγία για το παρακεί είναι ότι η κυβερνώσα Αριστερά θα πρέπει ίσως να γίνει πιο ταπεινή και να αφουγκρασθεί τις εντάσεις της κοινωνίας όταν αυτή αμφισβητεί τα «θέσφατα». Και πράγματι, πόσοι και πόσες δεν είχαν εκφράσει επιφυλάξεις όταν τα κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζονταν ότι οι δανειστές στο τέλος θα υποχωρήσουν. Και πόσοι τώρα δεν αμφιβάλλουν, όχι για τις καλές προθέσεις, αλλά για το εάν θα είναι τεχνικά δυνατόν από τη μια να εφαρμόζει η κυβέρνηση ένα επαχθές μνημόνιο και από την άλλη να εφευρίσκει ισοδύναμα μέτρα που θα ανακουφίζουν την κοινωνία από τις πληγές της μνημονιακής πολιτικής. Ίσως λοιπόν η «απεμπλοκή από το μνημόνιο» που δειλά-δειλά εμφανίζεται στην πολιτική εργαλειοθήκη του ΣΥΡΙΖΑ να πρέπει να ωριμάσει σε κάτι σαφέστερο. Εννοούμε μια συντεταγμένη προετοιμασία για την έξοδο από την Ευρωζώνη, υπονοούμε κάποιο είδος «ανυπακοής» όταν οι πολιτικές μετοχές μας ανέβουν στην Ευρώπη, σκεφτόμαστε κάποιο τύπο συσπείρωσης και συνεργασίας πέρα από τα ευρωπαικά όρια, μας ενδιαφέρει μια στρατηγική συμμαχία με τις δυνάμεις της ευρωπαικής σοσιαλδημοκρατίας για να διευρυνθούν τα ρήγματα; Αυτή τη φορά δεν αρκούν οι εικασίες. Εκκρεμούν δύσκολες αποφάσεις. 

Το έχουμε ξαναπεί από αυτές τις γραμμές. Όταν τα πράγματα ζορίζουν, οι τέχνες και τα γράμματα προσφέρουν ενόραση και παρηγοριά.  Για να μη παραθέσουμε λοιπόν το γνωστό «άλλα θέλω κι άλλα κάνω» του Σωκράτη Μάλαμα (που άλλωστε αναφέρεται σε άλλου τύπου αντιφάσεις), ας ακούσουμε προσεκτικά τι λέει ο συγγραφέας του περίφημου βιβλίου «το κουρδιστό πορτοκάλι», που έγινε πασίγνωστο από την ομώνυμη ταινία του Stanley Kubrick. Λέει λοιπόν ο Anthony Burgess στο New Yorker:

Άκουσα για πρώτη φορά την έκφραση «τόσο περίεργο όσο ένα κουρδιστό πορτοκάλι» σε μια pub του Λονδίνου πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Είναι μια φράση της αργκώ που σημαίνει κάτι αλλόκοτο ή τρελό, τόσο ακραίο όσο θα ήταν να ανατρέψεις τη Φύση... Η εικόνα (ενός κουρδιστού πορτοκαλιού) με τράβηξε ως κάτι όχι απλώς φανταστικά καλό, αλλά και ως κάτι που είχε ένα μυστηριώδες νόημα, σουρεαλιστικό μεν, αλλά πραγματικό με έναν αισχρό τρόπο...                           

Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου και της ταινίας είναι ένας νεαρός φονιάς που ονομάζεται Άλεξ.  Ο Άλεξ αποτελεί μια κωμική μικρογραφία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που διασχίζει τον κόσμο κατακτώντας τον. Αλλά (σε αντίθεση με τον Αλέξανδρο) εκείνος μεταμορφώνεται σε αυτό που κατέκτησε....

Ο Άλεξ και οι φίλοι του ληστεύουν, ακρωτηριάζουν, βιάζουν, βανδαλίζουν και τελικά σκοτώνουν. Ο νεαρός αντι-ήρωας συλλαμβάνεται και τιμωρείται, αλλά η (τυπική) τιμωρία δεν είναι αρκετή για το καθεστώς. Επειδή η φυλάκιση δεν αποτρέπει (πάντοτε) το έγκλημα, το Υπουργείο Εσωτερικών εφαρμόζει μια «θεραπεία αποστροφής» που προκαλεί έμετο και εγγυημένα θεραπεύει σε δυο βδομάδες…. Τελικά όμως, οι άνθρωποι δεν είναι μηχανές και η οριοθέτηση της μιας παρόρμησης από την άλλη είναι πάντοτε δύσκολη. Ο Άλεξ επιχειρεί να αυτοκτονήσει. Σόκ προκαλείται στη φιλελεύθερη κοινωνία και (για αυτόν τον λόγο) ο νεαρός υποβάλλεται σε ύπνωση που του αποδίδει ξανά την ελευθερία βούλησης. Τον αποχαιρετάμε καθώς ονειρεύεται νέες μορφές επιθετικότητας. Κι αυτό θα πρέπει να εκληφθεί ως ένα είδος happy ending».

Για να προλάβω κάθε χυδαία παρερμηνεία και να προφυλάξω το υψηλό νόημα του έργου: προφανώς, παρά την συμπτωματική συνωνυμία, ο Άλεξ της ιστορίας δεν αντιπροσωπεύει τον Αλέξη Τσίπρα –που, όπως έχουμε ξαναπεί, αποδείχθηκε σπαθί. Το «κουρδιστό πορτοκάλι» αφορά όμως πάρα πολύ το νέο συλλογικό υποκείμενο που -όπως και νάχει- θα διαδεχθεί τον αντι-μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ στην καινούργια μνημονιακή περίοδο. Είναι σε αυτό το σημείο που οι συσχετίσεις με πράγματα και καταστάσεις (όπως η μεταμόρφωση του νικητή σε ηττημένο, οι τραγικές συνέπειες της απώλειας της ελεύθερης βούλησης και ο αδήριτος νόμος της λογικής που μας απαγορεύει να πιστεύουμε ότι το κρέας θα γίνει ψάρι και το κακό καλό) δεν είναι καθόλου συμπτωματικές.

Ας ελπίσουμε στο καλύτερο. Άλλωστε, ο 105.5 στο κόκκινο εξακολουθεί ακόμη να έχει ως σήμα τις όμορφες παραλλαγές της Διεθνούς. Τυχαίο; Δεν νομίζω!

Σπύρος Γεωργάτος

«Πυρετός» διαβουλεύσεων με ορίζοντα τη συμφωνία μέχρι αύριο

Οι βουλευτές της συμπολίτευσης έχουν ενημερωθεί ότι πρέπει να βρίσκονται στην Αθήνα. Γνωρίζουν ότι μπορεί την Πέμπτη να τεθεί σε ψηφοφορία στη Βουλή η νέα δανειακή σύμβαση και τα προαπαιτούμενα για την εκταμίευση της δόσης (σε δύο χωριστά άρθρα). Θα το ξέρουμε οριστικά την Τρίτη το πρωί, γιατί αν ως τότε δεν έχει βγει λευκός καπνός από το ξενοδοχείο Χίλτον όπου γίνονται οι συζητήσεις μεταξύ κυβέρνησης και “κουαρέτου”, τότε θα προηγηθεί της μεγάλης συμφωνίας  (η οποία θα μετατεθεί για το φθινόπωρο) μια συμφωνία-γέφυρα και θα δοθεί περιορισμένη χρηματοδότηση για να καλυφθεί η δόση στην ΕΚΤ στις 20 Αυγούστου (3,2 δισ).

Η οδηγία του πρωθυπουργού προς τους υπουργούς που εμπλέκονται είναι να κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να κλείσει τις επόμενες ώρες η διαπραγμάτευση χωρίς να μείνουν μεγάλες εκκρεμότητες. Στο Μέγαρο Μαξίμου εκτιμούν ότι αν υπάρξει τώρα μια μεσοβέζικη λύση ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ Β. Σόιμπλε θα βρει ευκαιρία να θυμίσει τις ενστάσεις του σε σχέση με τη διαχείριση του ελληνικού ζητήματος από τους εταίρους και να ζητήσει αυστηρότερη στάση.

Δύσκολα σημεία

Σύμφωνα με πληροφορίες, υπάρχουν αποκκλίσεις στην προσέγγιση ως προς την απελευθέρωση της αγοράς φυσικού αερίου και ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (κάτι που θα ορίσει και την “ιδιοκτησία” του ελέγχου τους). Δεν έχει βρεθεί ακόμη συμβιβασμός στο θέμα της ρύθμισης των κόκκινων δανείων, επειδή οι δανειστές ζητούν να επιτραπεί η πώλησή τους από τράπεζες. Χάσμα υπάρχει και στα εργασιακά με επίκεντρο τη μετενέργεια για τις συλλογικές συμβάσεις ως προς την οποία οι δανειστές ζητούν τρίμηνη διάρκεια (αντί εξάμηνης που ισχύει σήμερα). Αλλαγές θα γίνουν στη ρύθμιση για τις 100 δόσεις με αύξηση επιτοκίου από το 3% στο 5% για όσους έχουν χρέος πάνω από 5.000 ευρώ, ενώ για μικρότερα ποσά μπαίνουν κριτήρια προκειμένου να ισχύει το μηδενικό επιτόκιο. 

Ακόμη, εξάλλου, δεν έχει ολοκληρωθεί ο κατάλογος με τα προαπαιτούμενα που δεν είναι σαφές αν θα περιλαμβάνει διατάξεις για τον περιορισμό των πρόωρων συντάξεων. Δεν έχει επίσης ξεκαθαριστεί αν θα προβλέπεται κάτι σχετικά με τη φορολόγηση των αγροτών πέρα από τη σταδιακή κατάργηση της επιστροφής φόρου στο αγροτικό ντίζελ. Η διαπραγμάτευση συνεχίζεται και για το άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, όπως επίσης για παρεμβάσεις στην αγορά προϊόντων, με βάση την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ.

Η αριθμητική του ΣΥΡΙΖΑ

Σε κάθε περίπτωση, η επόμενη ψηφοφορία στη Βουλή για το νέο ελληνικό πρόγραμμα διάσωσης, είτε γίνει την Πέμπτη όπως επιδιώκει η κυβέρνηση είτε αργότερα, θα έχει καταλυτική επίδραση στην εσωκομματική αρχιτεκτονική του ΣΥΡΙΖΑ. Ο αριθμός των διαρροών θα δείξει τα όρια του εγχειρήματος Λαφαζάνη, παρόλο που δεν είναι βέβαιο ότι όσοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ καταψηφίσουν θα ακολουθήσουν την Αριστερή Πλατφόρμα στο δρόμο της για δημιουργία νέου αντιμνημονιακού, δραχμικού κόμματος. Από την πλευρά των κομμάτων της αντιπολίτευσης που θα υπερψηφίσουν τη συμφωνία (ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ) δεν αναμένονται διαρροές παρόλο που υπάρχει γκρίνια μεταξύ των βουλευτών τους για το πολιτικό κόστος που αναλαμβάνουν χωρίς ο πρωθυπουργός να το λαμβάνει υπόψιν του στον εκλογικό του σχεδιασμό.

Ο κ. Τσίπρας έχει δεχτεί δύο διαφορετικές εισηγήσεις: Κατά την πρώτη, θα πρέπει να προκηρύξει εκλογές αμέσως μετά την κρίσιμη ψηφοφορία για να γίνουν μέσα στον Σεπτέμβριο ώστε να ξεκαθαριστεί γρήγορα το πολιτικό τοπίο στο εσωκομματικό και το ευρύτερο πεδίο. Κατά άλλη αντίληψη, οι κάλπες θα πρέπει να στηθούν μετά το έκτακτο συνέδριο που προγραμματίζεται για τον επόμενο μήνα γιατί δεν είναι στην κουλτούρα της Αριστεράς να αγνοεί τις κομματικές διαδικασίες και να λύνει τόσο σοβαρά ζητήματα, όπως η διάσπαση, με “αντικανονικούς” τρόπους. Η επιλογή που, τελικά, θα κάνει ο κ. Τσίπρας προφανώς θα επηρεαστεί από το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας για το νέο πρόγραμμα αλλά επίσης από την έκβαση της διαπραγμάτευσης.

Πηγή

Ανοιχτός στην επιστροφή του στον ΣΥΡΙΖΑ ο Φώτης Κουβέλης!

Ο πρώην πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, σε συνέντευξή του στον ρ/σ Παραπολιτικά, ερωτηθείς για το αν θα τον ενδιέφερε επιστροφή στο πολιτικό σκηνικό απάντησε πως «δεν απουσιάζω από το πολιτικό σκηνικό», ενώ συμπλήρωσε «Πρόταση δεν έχω αλλά πρέπει να σας πω ότι οι πολιτικές διαδικασίες συναρτώνται με την ύπαρξη προγραμματικών συμπτώσεων... Στο βαθμό που μπορεί να υπάρξουν αυτά τα στοιχεία τότε θα έχω την συμμετοχή μου». Σχετικά με το ενδεχόμενο επιστροφής του, υπογράμμισε «Ας αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν, στην πολιτική δεν έχει σημασία ποιος παίρνει τις πρωτοβουλίες σημασία έχει η συμφωνία αν υπάρχει προγραμματική σύμπτωση.»

Οι τοποθετήσεις του σχετικά με τα μέτρα και την συμφωνία, ήταν μάλιστα πολύ κοντά στις θέσεις των κυβερνητικών στελεχών «Είναι μια συμφωνία που αναμφισβήτητα έχει δύσκολους, σκληρούς όρους, έχει βαρύτατα μέτρα, θα υπάρξει επιβάρυνση των πολιτών βεβαίως έχει και το θετικό που μπορεί να λειτουργήσει ως αντίρροπο που είναι η χρηματοδότηση που περιμένει η χώρα μας με τα 85 δισεκατομμύρια και βεβαίως η συμμετοχή της χώρας στο πρόγραμμα Γιούνκερ. Κατά συνέπεια με δεδομένη αυτή τη ρευστότητα η οποία θα εξασφαλίσει την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών αλλά και με τα υπόλοιπα χρήματα είναι δυνατόν και πρέπει άμεσα να δρομολογηθεί η ανάπτυξη. Γιατί χωρίς ανάπτυξη δεν θα μπορέσει ο τόπος να ορθοποδήσει.»

«Τα μέτρα είναι υφεσιακά σε μεγάλο βαθμό αλλά από την άλλη πλευρά με δεδομένο τον υφεσιακό χαρακτήρα αυτών των μέτρων είναι δυνατόν να έχουμε δρομολόγηση αναπτυξιακής διαδικασίας. Για παράδειγμα στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, στήριξη κυρίως του πρωτογενούς τομέας που μπορεί να αποτελέσει την ατμομηχανή ανάπτυξης της χώρας. Δύσκολα μεν τα πράγματα αλλά υπάρχουν και δυνατότητες που πρέπει να αξιοποιηθούν.»

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Φώτης Κουβέλης είχε αποχωρήσει μαζί με την πλειοψηφία της Ανανεωτικής Πτέρυγας του Συνασπισμού, στο Συνέδριο του κόμματος το καλοκαίρι του 2010. Τότε που ο Συνασπισμός αποφάσιζε την ακόμα πιο εμφατική συμμετοχή του στον ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που ο μετέπειτα πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ έβλεπε σαν «αριστερίστικη στροφή». Μετά την συμφωνία της 12ης του Ιούλη όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να αποσυντίθεται και ίσως ο δρόμος για τον Φώτη Κουβέλη να ανοίγει και πάλι για την επιστροφή…

Πηγή

N.Y. Times: «Οι τράπεζες η αχίλλειος πτέρνα της ελληνικής οικονομίας»

«Οι ελληνικές τράπεζες είναι η αχίλλειος πτέρνα της ελληνικής οικονομίας» τονίζει σε σημερινό του άρθρο στους «New York Times» ο Χιούγκο Ντίξον.

Όπως αναφέρει, οι τράπεζες πρέπει να «επιδιορθωθούν» το συντομότερο, για να υπάρξει άρση των capital controls και αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των καταθετών ώστε να υπάρξει χρηματοδότηση μίας μελλοντικής ανάκαμψης.

«Υπάρχουν καλοί και όχι τόσο καλοί τρόποι για να γίνει αυτό», σχολιάζει ο γνωστός αρθρογράφος.

Ο Ντίξον εξηγεί ότι οι ελληνικές τράπεζες «χτυπήθηκαν» βάναυσα από την αριστερή κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

«Η εκροή καταθέσεων, που ήταν ένα περιοδικό φαινόμενο της ελληνικής κρίσης, απογειώθηκε ξανά. Μετά ακολούθησαν τα capital controls, όταν ο έλληνας πρωθυπουργός προκήρυξε το δημοψήφισμα του Ιουλίου μετά το οποίο αυξήθηκε δραματικά το ποσό που ζητά η κυβέρνηση από τους δανειστές της.

«Με λίγα λόγια» σχολιάζει ο αρθρογράφος «η μακρά ύφεση, που διακόπηκε για λίγο πέρυσι, επέστρεψε εκδικητικά. Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, που ήταν στο 35% πέρυσι θα ξεπεράσουν το 2015 κατά πολύ το 40% σύμφωνα με εκτιμήσεις του οίκου Moody's».

Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, οι τράπεζες που έχουν ήδη ανακεφαλαιοποιηθεί αρκετές φορές από την αρχή της κρίσης, χρειάζονται αυτή τη στιγμή επιπλέον ένεση ρευστότητας 10-25 δισ. ευρώ.

Αυτό σημαίνει ότι μέχρι τότε, η ΕΚΤ, που παρέχει ρευστότητα στις ελληνικές τράπεζες, έχει αρνηθεί την άρση των capital controls.

«Και όσο αυτά είναι σε ισχύ, ολοένα και περισσότερες εταιρείες θα χρεοκοπούν, αφήνοντας στις τράπεζες ακόμη περισσότερα μη εξυπηρετούμενα δάνεια» υπογραμμίζει ο Ντίξον.

Μέσα σε όλα αυτά ωστόσο ο αρθρογράφος βλέπει και μια χαραμάδα αισιοδοξίας και δεν είναι άλλη από τη μεταστροφή της κυβέρνησης σχετικά με τις απαιτήσεις των δανειστών.

«Αν και ο ελληνικός λαός ψήφισε ενάντια στους όρους των δανειστών στο δημοψήφισμα, ο Α. Τσίπρας έκανε αναστροφή και τώρα έχει εμπλακεί σε εποικοδομητικές συζητήσεις.

Υπάρχουν καλές πιθανότητες για συμφωνία, η οποία θα παράσχει στην ελληνική κυβέρνηση 86 δις ευρώ ως «αντάλλαγμα» για τα σκληρά μέτρα λιτότητας που θα λάβει η κυβέρνηση», σχολιάζει.

«Οι δανειστές φαίνεται να έχουν αποκλείσει το χειρότερο σενάριο ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, με bail-in των ανασφάλιστων καταθέσεων. Αυτό θα απαιτούσε μετατροπή μέρους των καταθέσεων σε τραπεζικές μετοχές.

Είναι μια καλή ιδέα στη θεωρία, αλλά στην ουσία αυτή η πρακτική είναι λογική μόνο όταν υπάρχουν επαρκείς μετοχές και χρέος ώστε να μην πληγούν οι καταθέτες και οι ελληνικές τράπεζες δεν έχουν τέτοιο ''μαξιλάρι'» γράφει.

Για τον Χιούγκο Ντίξον πάντως ως η καλύτερη επιλογή , θα ήταν ο ESM να έχει άμεση συμμετοχή στις τράπεζες.

Αντί για αυτό, φαίνεται πως το Ταμείο θα δανείσει χρήματα στην Αθήνα, η οποία με τη σειρά της θα χορηγήσει κεφάλαια στις τράπεζες. Μία απευθείας ανακεφαλαιοποίηση θα ήταν προτιμότερη, γιατί θα έκοβε το δεσμό μεταξύ της κυβέρνησης και των δανειστών της χώρας.

Ένα επιπλέον πλεονέκτημα θα ήταν ότι αν η ευρωζώνη είχε απευθείας ιδιοκτησία των τραπεζών, η εμπιστοσύνη των καταθετών απευθείας θα είχε αποκατασταθεί και οι έλεγχοι κεφαλαίων θα μπορούσαν να αρθούν γρήγορα.

Ένας λόγος που δεν προτιμήθηκε τελικά, είναι η απευθείας ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μέσω του ESM. Όμως, η ευρωζώνη και σε αυτή την περίπτωση εμφανίστηκε διστακτική» τονίζει.

«Μια άλλη επιλογή θα μπορούσε να είναι η δημιουργία μίας λεγόμενης bad bank στην οποία οι άλλες τράπεζες θα πουλούσαν τα προβληματικά επιχειρηματικά δάνεια, με σημαντική έκπτωση της επίσημης αξίας τους.

Οι ειδικοί θα την διαχειρίζονταν και σε κάποιες περιπτώσεις θα ρευστοποιούσαν εταιρείες. Σε άλλες, θα άλλαζαν τη διαχείριση και σε άλλη θα μετέτρεπαν το χρέος σε μετοχές.

Μετά από αυτό, οι τράπεζες θα μπορούσαν να επικεντρωθούν στη δανειοδότηση ''καλών'' εταιρειών».

Όπως υπενθυμίζει ο αρθρογράφος, κάτι ανάλογο έγινε στην Ισπανία και την Ιρλανδία, χώρες στις οποίες οι τράπεζες είχαν το βασικότερο μερίδιο ευθύνης για την οικονομική κρίση. Με τον τρόπο αυτό οι κυβερνήσεις τους πέτυχαν με τη δημιουργία bad bank, όταν μπήκαν σε πρόγραμμα.

«Οι δανειστές της Ελλάδας όμως δεν είναι θερμοί για την εφαρμογή παρόμοιων μέτρων και στην Ελλάδα. Ένας λόγος είναι πως η Αθήνα θα χειραγωγούσε τη bad bank, ευνοώντας τους «φίλους της καθώς δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στην ελληνική κυβέρνηση».

«Ένα άλλο θέμα είναι αν θα έπρεπε να επιτραπεί στις ελληνικές τράπεζες να υπολογίσουν σε ''αναβαλλόμενες φορολογικές απαιτήσεις'' ως μέρος του κεφαλαίου τους.

Ο όρος αναφέρεται στο δικαίωμα να μην υπάρχει η υποχρέωση καταβολής μελλοντικών φόρων γιατί οι παρελθοντικές ζημίες υπήρξαν πολύ μεγάλες.

Πρόκειται για μία αμφιλεγόμενη μορφή κεφαλαίου γιατί δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την απορρόφηση περισσότερων ζημιών στο παρόν και για αυτό δεν είναι καν κεφάλαιο. Τώρα αποτελούν πάνω από το μισό κεφάλαιο των ελληνικών τραπεζών».

Και ο Ντίξον καταλήγει λέγοντας ότι «τώρα είναι η κατάλληλη ευκαιρία για την Ελλάδα να καθαρίσει τις τράπεζες της ώστε να σταματήσουν να είναι η αχίλλειος πτέρνα της οικονομίας της».

Πηγή

Πηγή

Σύντροφοι, τέρμα οι αυταπάτες - ούτε μια μέρα χαμένη

γράφει ο Θέμης Τζήμας

Το σύστημα εξουσίας που κυριαρχεί επί της χώρας και το οποίο υπηρετεί πλήρως η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ- ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- Ποταμιού έχει ένα μεγάλο φόβο: την έγκαιρη συγκρότηση πολιτικού υποκειμένου, ικανού να εκφράσει το “όχι” του ελληνικού λαού της 5ης Ιουλίου, το οποίο σε λίγο καιρό, όταν θα έχει φανεί πλήρως ο όλεθρος του 3ου μνημονίου και το μέγεθος της αποστασίας Τσίπρα, θα ξεπεράσει και αυτό το 62%.

Γνωρίζουν ότι ένα κόμμα – κίνημα, με αιχμές τη ρήξη με τη νεοαποικιακή εξάρτηση της χώρας, την ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης, την επαναθεμελίωση της δημοκρατίας και την κοινωνική δικαιοσύνη θα υλοποιήσει αν όχι βραχυπρόθεσμα μετά βεβαιότητας μεσοπρόθεσμα, μια πραγματική επαναστατική στρατηγική στην ελληνική κοινωνία, συνιστώντας διεθνές πρότυπο.

Σε μια ευρωζώνη πλήρως ανελαστική ακόμα και στον πιο μετριοπαθή κεϋνσιανισμό, σε μια έρημο νεοφιλελευθερισμού που ρηγματώνεται διαρκώς δεδομένης της αδυναμίας του να εισάγει τον καπιταλισμό σε φάση ισχυρής μεγέθυνσης και να καθησυχάσει τις μάζες, σε μια ΕΕ που εξελίσσεται μη βιώσιμα, αποκτώντας νεοαποικιακή αρχιτεκτονική, με χασματώδη κενά στο εσωτερικό της μεταξύ του κέντρου, της ημιπεριφέρειας και της περιφέρειάς της, το καθαρό όχι του ελληνικού λαού αποτέλεσε ένα πρώτο σοκ.

Η προδοσία της κυβέρνησης έδωσε λίγες ανάσες στο σύστημα εξουσίας, ωστόσο ο φόβος έχει πια φωλιάσει για τα καλά στο τελευταίο: τι θα γίνει αν οι λαοί απαιτήσουν να ερωτώνται; αν αναδειχθούν πολιτικές δυνάμεις που θα παλέψουν πράγματι μια άλλη στρατηγική στη βάση της λαϊκής εντολής; Η Ελλάδα υπ' αυτήν την έννοια βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο. Θέλουν με κάθε τρόπο να στείλουν το μήνυμα ότι η δημοκρατία είναι ανώφελη, ότι αλλαγή μοντέλου δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ, επειδή ό,τι και αν οι λαοί θέλουν, οι ηγεσίες τους θα είναι τυχοδιωκτικές και υποταγμένες. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι πάνω απ' όλα ένα σύστημα εξουσίας και μια μέθοδος αναδιαμόρφωσης της ατομικής και συλλογικής συνείδησης.

Γι' αυτό και στην Ελλάδα θα κάνουν τα πάντα προκειμένου να μείνει το όχι ορφανό και ένα κομμάτι του να χαριστεί στη Χρυσή Αυγή. Αυτό που κρίνεται λοιπόν τις επόμενες λίγες ημέρες είναι ακριβώς το αν θα προδοθεί ολοκληρωτικά η λαϊκή ετυμηγορία ή αν θα αποκτήσει πολιτικό υποκείμενο με ρίζες, στρατηγική και μεταβατική πολιτική. Το σύστημα εξουσίας θέλει να κρατήσει την αριστερή πλατφόρμα μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, δέσμια της αυταπάτης ότι σε κάποιο συνέδριο παραμονές εκλογών και με ψηφισμένη τη συμφωνία, θα πάρει το κόμμα από τον Τσίπρα και θα το ξανακάνει αντιμνημονιακό.

Ο στόχος των παραγόντων του συστήματος εξουσίας είναι να κρατήσουν τους διαφωνούντες μέσα μέχρι παραμονές των εκλογών ώστε να ακυρώσουν την πιθανότητα δημιουργίας άλλου κόμματος, να τους εμφανίσουν ως μειοψηφία στο κόμμα και μετά να τους πετάξουν έξω από τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε και αν τότε κάνουν κάποια κίνηση αφενός να είναι αργά, αφετέρου να τους προσάψουν καριερισμό και ιδιοτέλεια στη ρήξη τους. Εν τω μεταξύ, με διασφαλισμένα τα νώτα τους από το ΚΚΕ  και με διασπασμένη ή διαλυμένη την υπόλοιπη αριστερά, οι εξουσιαστές του λαού θα επιχειρήσουν να ελέγξουν το εκλογικό αποτέλεσμα, παντοιοτρόπως.

Το εφεδρικό τους σχέδιο αν δεν αποδώσει το πρώτο είναι να προκαλέσουν πολυδιασπάσεις στην πολιτική έκφραση του όχι και να τις γραφικοποιήσουν, είτε με προσωποπαγή κόμματα, είτε ποντάροντας στο ότι η αριστερά θα αποτύχει να ξεπεράσει τον εαυτό της και να εμφανίσει σχέδιο που να απευθύνεται σε εθνικό ακροατήριο, χωρίς να θυσιάζει την απαιτούμενη επαναστατικότητα.

Είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν ένα κόμμα της δραχμής, μια άλλη εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν ένα κόμμα που θα μιλά στην καρδιά και στο νου του ταξικού πυρήνα αλλά και του ευρύτερου κοινωνικού μπλοκ που είπε όχι ή που θα μετανιώσει το ναι του, στην καρδιά και στο νου των νέων που σαρωτικά ψήφισαν όχι, των πατριωτών, δημοκρατών που δεν ανέχονται την ταπείνωση της χώρας και του λαού. Δεν μπορούν να ελέγξουν ένα κόμμα που θα ριζώσει στους μαζικούς χώρους, που θα μιλήσει ανοιχτά για τη στρατηγική του και για μεταβατικές πολιτικές εξόδου από τη σημερινή ευρωζώνη, που θα καλέσει το λαό με ειλικρίνεια σε μια δύσκολη μάχη εξόδου από την παρακμή και για τη ζωή αλλιώς.

Η επιβεβαίωση ή η διάψευση των φόβων του συστήματος εξουσίας κρίνεται αυτές τις ημέρες. Είναι κατανοητή η συναισθηματική δέσμευση των διαφωνούντων του ΣΥΡΙΖΑ με το κόμμα τους. Είναι αντιληπτές και οι εσωκομματικές ισορροπίες. Όμως πραγματικά, για τη μεγάλη μάζα του λαού δε σημαίνουν τίποτα πέρα από την καλλιέργεια σύγχυσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τελειώσει, εδώ και καιρό στην πραγματικότητα αλλά σίγουρα από τη συμφωνία του 3ου μνημονίου. Είναι ένα άλλο κόμμα, ένα μνημονιακό κόμμα που στιγματίζει την αριστερά και προδίδει το λαό. Κάθε μέρα που το εσωκομματικό ζήτημα επικυριαρχεί του κοινωνικού- επαναστατικού, οι όροι για τους διαφωνούντες και για τη συγκρότηση πολιτικού υποκειμένου του όχι επιδεινώνονται.

Τέρμα, λοιπόν, οι αυταπάτες σύντροφοι: ελάτε, όλοι μαζί να καλέσουμε σε αυτοοργάνωση επιτροπών του όχι μέχρι τη νίκη σε όλη τη χώρα. Και αμέσως μετά, μέσα στον Αύγουστο σε συγκρότηση κόμματος- κινήματος. Οι αυταπάτες, αν κυριαρχήσουν θα αποδειχθούν ολέθριες. Τώρα είναι η ώρα που πρέπει να θεμελιωθεί η νέα πορεία του λαού και δεν επιτρέπεται να κωλυσιεργούμε.

Γελάσαμε και σήμερα

γράφει ο Καρτέσιος

Εντάξει, όταν καταφέρεις να ξεπεράσεις το στάδιο της οργής γι’ αυτή την κυβέρνηση, μπορείς άνετα ν’ αρχίσεις να διασκεδάζεις μαζί της. Οι άνθρωποι δεν είναι σοβαροί, πρόλαβαν να το αποδείξουν. Δεν περίμενα όμως να είναι και τόσο ξεδιάντροπα διασκεδαστικοί. Να γελάς με αυτά που λένε, να ξέρεις ότι δεν τα πιστεύουν κι όμως να συνεχίζουν να προσπαθούν να σε βγάλουν ηλίθιο με πολύ σοβαρό τρόπο.

Όπως, για παράδειγμα, ο Νίκος Παππάς. Ένας νέος άνθρωπος που μέσα σε 6 μήνες γέρασε πολιτικά περισσότερο κι από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. «Η επιστροφή στη δραχμή δεν υπήρξε προγραμματική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ και το Grexit δεν υπήρξε ποτέ ούτε εντολή του ελληνικού λαού, ούτε σχέδιο της κυβέρνησης», δήλωσε ο Νίκος Παππάς κι αμέσως σου έρχεται στο μυαλό η ερώτηση: «Δηλαδή ήταν το τρίτο Μνημόνιο ανάμεσα στις προγραμματικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ;».

Δεν υπάρχει ίχνος από το ήθος που θα έπρεπε να χαρακτηρίζει την Αριστερά κι αυτό με κάνει σίγουρο ότι αυτή η κυβέρνηση ή άλλες με κορμό αυτήν την κυβέρνηση δεν θα σταματήσουν εδώ τις πολιτικές ανηθικότητες. Ούτε η διαφθορά θα αγγιχθεί, ούτε η διαπλοκή θα ενοχληθεί, ούτε τα μεγάλα συμφέροντα θα πειραχτούν. Πρόκειται για μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού. Και ο σκοπός αυτός είναι να μην αλλάξει τίποτα στην πολιτική, στην κοινωνία και στην οικονομία.

Θα είχε δικαίωμα ο κύριος Παππάς να χρησιμοποιήσει το επιχείρημα πως «Η επιστροφή στη δραχμή δεν υπήρξε προγραμματική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ» αν υπήρχε έστω και η παραμικρή σχέση της σημερινής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με τις προγραμματικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ που κέρδισε τις εκλογές. Το μέγεθος της πολιτικής απάτης που ζήσαμε και θα ζήσουμε από αυτή την κυβέρνηση θα χρειαστεί να το μετράμε για πολλά χρόνια.

Για να ρίξουμε, όμως, μία σύντομη ματιά στην προσήλωση της σημερινής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στις προγραμματικές δηλώσεις της:

Στα πλαίσια αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης

– Δωρεάν ρεύμα και κουπόνια σίτισης για τουλάχιστον, τριακόσιες χιλιάδες νοικοκυριά
– Πρόγραμμα εξασφάλισης στέγης
– Η 13η Σύνταξη στους χαμηλοσυνταξιούχους με σύνταξη κάτω από τα 700 €
Απολογισμός: Παππάρια!

Στα πλαίσια της στήριξης των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και της ρύθμισης των ληξιπρόθεσμων οφειλών τους

– Οι δόσεις δεν θα ξεπερνούν το 30% του ετήσιου εισοδήματος του οφειλέτη.
– Οι προσαυξήσεις και τα πρόστιμα δεν θα ξεπερνούν το 30% του αρχικώς οφειλόμενου κεφαλαίου.
– Καταργείται ο φόρος λαιμητόμος, ο ΕΝΦΙΑ. Και θεσπίζεται κοινωνικά δίκαιος φόρος μεγάλης ακίνητης περιουσίας.
Απολογισμός; Παππάρια!

Για τα κόκκινα δάνεια

– Σύσταση δημόσιου ενδιάμεσου φορέα διαχείρισης ιδιωτικού χρέους, όχι ως μία «κακή τράπεζα», δηλαδή ως «bad bank», αλλά, αντίθετα ως διαχειριστή κάθε τύπου ληξιπρόθεσμης οφειλής προς τις τράπεζες και ελεγκτή των τραπεζών ως προς την εφαρμογή των συμφωνημένων ρυθμίσεων.
– Σε αντίθεση με την απελθούσα κυβέρνηση Σαμαρά, η οποία με νόμο παρέδωσε τις υπερχρεωμένες επιχειρήσεις στις τράπεζες, που μονομερώς, πλέον, μπορούν να τις θέτουν σε αναγκαστική ειδική διαχείριση, δηλαδή σε ειδική μορφή πτώχευσης και εκκαθάρισης, υλοποιείται λύση ταχείας εφαρμογής χωρίς μακροχρόνιες γραφειοκρατικές διαδικασίες.
– Απαγορεύονται οι εξαγορές κόκκινων δανείων από διεθνή funds που έχουν στόχο να κερδοσκοπήσουν στην πλάτη των ελλήνων πολιτών και της ελληνικής οικονομίας.
Απολογισμός: Παππάρια!

Για τον τερματισμό της εργοδοτικής ασυδοσίας

– Επαναφορά του κατώτατου μισθού στα €751 για όλους.
– Αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και επαναφορά των τριετιών, της επεκτασιμότητας και της μετενέργειας και της διαιτησίας
– Υλοποίηση του Σχεδίου για άμεση δημιουργία 300.000 θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό, δημόσιο και κοινωνικό τομέα της οικονομίας.
– Θεσμική και δημοκρατική ανασυγκρότηση του κράτους.
Απολογισμός: Παππάρια!

Στα πλαίσια της αναμόρφωσης της Δημόσιας Διοίκησης

– Στη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προβλέπονται δέκα μόνο υπουργεία
– Καταργούνται τα πολυάριθμα κυβερνητικά όργανα που λειτουργούν ως φυτώρια διαφθοράς και διάχυσης της πολιτικής ευθύνης.
– Αποσυμφόρηση του δημόσιου τομέα από τις στρατιές των Συμβούλων και των μετακλητών υπαλλήλων και προώθηση της στελέχωσης των Γραφείων Υπουργών, Γενικών Γραμματέων και Διοικητών από τις τάξεις των δημοσίων Υπαλλήλων
Απολογισμός: Παππάρια!

Αυτή η απόσταση μεταξύ των προγραμματικών δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβερνητικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργήθηκε μέσα σε 6 μόλις μήνες διακυβέρνησης και πριν υπογραφεί το τρίτο Μνημόνιο. Μετά την υπογραφή του δεν θα απομείνει τίποτα να θυμίζει τις προγραμματικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Θα μείνει όμως ο κ. Παππάς να τις επικαλείται επιλεκτικά. Όχι φυσικά για το τι περιλαμβάνονταν σε αυτές, αλλά στο βολικότερο, για το τι δεν περιλαμβάνονταν σε αυτές.

Συμπερασματικά κύριε Παππά, με αυτή την κυβέρνηση δε μάθαμε μόνο να γράφουμε το «Γιάννης» με ένα ν, αλλά και το «παπάρια» με δύο π.

Πάτρα: Με εντολή δημάρχου δωρεάν οι ξαπλώστρες στην πλαζ της πόλης

Με πρωτοβουλία του δημάρχου Πατρέων Κώστα Πελετίδη που εξελέγη με το ΚΚΕ, επανατοποθετήθηκαν το μεσημέρι της Παρασκευής οι ξαπλώστρες στην παραλία της Πλαζ της Πάτρας, οι οποίες είχαν απομακρυνθεί μετά από καταγγελίες στην Κτηματική Υπηρεσία, με το αιτιολογικό της καταπάτησης αιγιαλού.

Ο δήμαρχος, οι αντιδήμαρχοι και οι συνεργάτες του Κ. Πελετίδη, επισκέφτηκαν στις 2.30 μ.μ. και γέμισαν την παραλία με ξαπλώστρες (τοποθετώντας μάλιστα 50 επιπλέον) για τη δωρεάν χρήση από τους λουόμενους. 

Σύμφωνα με τον 902.gr, κατά την αποχώρηση του δημάρχου από την Πλαζ, λουόμενοι πλησίασαν τον Κ. Πελετίδη και τον ρώτησαν αν υπάρχει ο κίνδυνος οι ξαπλώστρες να αφαιρεθούν εκ νέου από την Κτηματική.

Η απάντηση του δημάρχου ήταν πως «ότι υπάρχει στην παραλία της Πλαζ ανήκει νόμιμα στο Δήμο και προσφέρεται δωρεάν στους λουόμενους. Στέλνουμε σήμερα και ένα μήνυμα σε κάποιους καλοθελητές, πως οι λαϊκές ανάγκες είναι πάνω από τα όποια επιχειρηματικά συμφέροντα».

Πηγή