Στον αστερισμό της πολυπλοκότητας

Των Τάσσου Δίκα και Γιώργου Χατζηκωνσταντίνου *

Αναζητώντας την Πολιτική υπό το πέλμα ενός παράδοξου «ρεαλισμού»

Από την έναρξη της επίπονης διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – Αν.Ελ., την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, το απρόσμενο για πολλούς αποτέλεσμα του 61,3% «Όχι», και μέχρι την επώδυνη ουσιαστικά συμφωνία (3ο μνημόνιο) για την νέα δανειακή σύμβαση, έγιναν με τραυματικό τρόπο κατανοητές μερικές αλήθειες και πραγματικότητες, που μας προβληματίζουν ως πολίτες και μας χειραφετούν πολιτικά και συνειδησιακά, για το τι μας περιβάλλει σε ευρωπαϊκό και γενικότερο πολιτικό επίπεδο.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 1η: Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 2002

Aφορά την υπόσταση της ίδιας της σημερινής Ευρωζώνης (όχι στη γενικότητά της), άλλα στην πραγματικότητά της ως απόρροια συσχετισμών, αντιλήψεων, λειτουργίας, πρακτικών των θεσμών, των οργάνων, των εκπροσώπων και των πολιτικών που προβληματίζουν βαθύτατα τους πολίτες, όχι μόνον της χώρας μας, αλλά και της υπόλοιπης Ευρώπης.

Υπόσταση της Ε.Ε. και ειδικότερα της ευρωζώνης, όπου οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις που εκπροσωπούν τους ευρωπαϊκούς λαούς αποδεικνύεται ότι ακολουθούν συνειδητά χρηματοοικονομικές πολιτικές, με επίκεντρο την λιτότητα, πολιτικές που «ταιριάζουν» κυρίως σε μία περιορισμένη ομάδα κρατών με επίκεντρο την Γερμανία.

Στην Γερμανία την τελευταία δεκαπενταετία, το παραγωγικό μοντέλο της «επιβλήθηκε» σταδιακά στην κοινωνία από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα -μέσα από εργασιακές, συνταξιοδοτικές, ασφαλιστικές υποχωρήσεις σε ανύποπτο χρόνο- προκειμένου να πετύχει παραγωγικούς και εξαγωγικούς στόχους προϊόντων τεχνολογικής ποιότητας, με αντάλλαγμα την δημιουργία θέσεων εργασίας, παράλληλα με την προσπάθεια αναγνώρισής της (σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης) ως δόκιμο μοντέλο σύγχρονης ευρωπαϊκής πολιτικής. Το παραγωγικό της μοντέλο διαφοροποιείται από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες -κυρίως του νότου- και φιλοδοξεί να συνεχίζει να παίζει κυρίαρχο ρόλο στα τεκταινόμενα της Ε.Ε. επιδιώκοντας να επιβάλει (και μέσα από δικές της αντιθέσεις) κατά το δυνατόν δικούς της όρους στο ευρωπαϊκό οικονομικό γίγνεσθαι.

Ας μη λησμονούμε ότι οι πολιτικές αυτές κατά βάση είναι τραπεζοκεντρικές και οικονομοκεντρικές και σίγουρα μη οραματικές, μη κοινωνιοκεντρικές και απολύτως στοχευμένες σε χρηματοπιστωτικούς στόχους, που η συνθετότητά τους (όχι τυχαία) δεν επιτρέπει την εύκολη κατανόηση από την μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών (αλλά και ικανής μερίδας πολιτικών) των ταξικών στοχεύσεων που υπηρετούν. Παράλληλα ας μην υποτιμούμε κοινωνιολογικά τον παράγοντα της ίδιας της γερμανικής αντίληψης της πολιτικής, απόρροια και της ιδιότυπης αντίληψης περί του κράτους αλλά και εκείνης της προτεσταντικής αντίληψης της ζωής.

Η μεγάλη αλήθεια όμως που αφορά την αφετηρία της οικονομικής ανάκαμψης της Γερμανίας, μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο ήταν η πολιτική βούληση των υπολοίπων κρατών να δεχθούν -όπως εύστοχα επεσήμανε ο πρωθυπουργός στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο- να υποβοηθήσουν την ανάκαμψή της μέσα από την συνθήκη του Λονδίνου του 1953 που ελάφρυνε (μεταξύ άλλων χαριστικών πράξεων) το χρέος της κατά 66%.

Η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου και του ιδιωτικού χρέους της Γερμανίας το 1953 και η ελάφρυνση των όρων αποπληρωμής του υπολοίπου αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο για το λεγόμενο “γερμανικό θαύμα” μετά το 1950. Η Ελλάδα ήταν μία από τις πιστώτριες χώρες που συνυπέγραψαν τη Συμφωνία. Η σημερινή όμως ηγεσία της Γερμανίας όχι μόνο αγνοεί τα διδάγματα της Συμφωνίας του 1953, αλλά επιδεικνύει μοναδική αδιαλλαξία έναντι της Ελλάδας και των άλλων υπερχρεωμένων χωρών. (βλ.Φραγκακάκη Μαρία, Η συμφωνία του 1953 για το χρέος της Γερμανίας: Ένα επίκαιρο ιστορικό προηγούμενο, Η Αυγή, Δευτέρα, 10.8.2015 )

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 2η: Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΜΗ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ GREXIT

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1995

Ζούμε σε εποχές όπου σε επίπεδο ευρωπαϊκών θεσμών τίποτε δεν είναι αυτονόητα ίδιο όπως το θεωρούσαμε. Οι οραματιστές, που στο χθες δώσανε ταυτότητα και πλαίσιο στη Ευρώπη, αποτελούν σε μεγάλο βαθμό παρελθόν, από τους σημερινούς πολιτικούς εκφραστές της Ευρωζώνης και της Ε.Ε. Παράλληλα παρουσιάζεται το φαινόμενο των κρατών παθητικών δορυφόρων της Γερμανίας που επιδιώκει άτυπα πλην όμως ουσιαστικά να κυριαρχήσει επί της υπόλοιπης Ευρώπης.

Ήταν ήδη από την εποχή του 1ου και 2ου μνημονίου γνωστό, ότι η κυριαρχούσα σκέψη των ευρωπαίων εταίρων σε επιτελικό επίπεδο ήταν και είναι υποταγμένη σε οικονομοτεχνικές παραδοχές και προαποφασισμένους οικονομικούς στόχους που -παρά την αποτυχία των μέχρι τώρα προγραμμάτων- συνεχίζουν να αποτελούν τον πυρήνα της αιτούμενης οικονομικής πολιτικής για την Ελλάδα.

Οι στόχοι αυτοί αποτελούσαν απόρροια της λεγόμενης νεοφιλελεύθερης αντίληψης της οικονομίας, και μάλιστα με πτυχές ακραίας αντίληψης στόχων όπου οι κοινωνίες υποτάσσονται άνευ όρων στους οικονομικούς δείκτες. Το ενδιαφέρον στοιχείο ήταν ότι μέχρι και πρόσφατα -πριν την συμφωνία- οι κυριαρχούσες πολιτικές δυνάμεις των δανειστών (που σε επίπεδο ευρωκοινοβουλίου εκφράζονται στο λαϊκό κόμμα, τους φιλελεύθερους και σοσιαλδημοκράτες) χαρακτηριζόταν από μία απόλυτη σύμπλευση με ηγεμονεύουσα δύναμη το λαϊκό κόμμα της Γερμανίας.

Aφορά τις πολιτικές στοχεύσεις ακραίων συντηρητικών κύκλων που έχουν κυρίαρχο ρόλο στα τεκταινόμενα της Ευρωζώνης και της ΕΕ, συνδεδεμένων με το χρηματοπιστωτικό σύστημα, στοχεύσεις που σοκάρουν πρώτιστα τους σκεπτόμενους πολίτες, οι οποίοι παρακολούθησαν τον κυνισμό που ενυπήρχε στην έκβαση των διαπραγματεύσεων της χώρας μας, όπου ο ιδεολογικός και ταυτόχρονα οικονομικός εκφραστής του Grexit και της Γερμανικής επικυριαρχίας συμπυκνώνεται στο πρόσωπο του Γερμανού υπουργού οικονομικών κ. Σόιμπλε και επιβεβαιώνει το χάσμα που υπάρχει μέσα στο ίδιο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα ως προς τις διαφορετικές επιδιώξεις και στοχεύσεις οικονομικών κύκλων της ευρωζώνης.

Το θέμα αυτό αφορά και σχετίζεται με την δυναμική συνύπαρξη αφενός της πραγματικής οικονομίας και αφετέρου μιας αμοραλιστικής χρηματοπιστωτικής αγοράς, που η πρώτη σε, Γερμανικό επίπεδο, φαίνεται να έχει, κατά κύριο λόγο, εκφραστή την καγκελάριο Μέρκελ, ενώ η δεύτερη, κατά κύριο λόγο, τον Υπουργό Οικονομικών κ.Σόϊμπλε.

Αφορά και την επιβεβαίωση, για μία ακόμη μία φορά, του καθοριστικού ρόλου μεγάλων δημοσιογραφικών συγκροτημάτων – ΜΜΕ στον επηρεασμό της ευρωπαϊκής και ελληνικής κοινής γνώμης, (προφανώς ως φερέφωνα οικονομικών και όχι μόνο συμφερόντων) μέσα από κατευθυνόμενα δημοσιεύματα που δεν δίστασαν να παραχαράξουν το περιεχόμενο του Ελληνικού δημοψηφίσματος, να εκβιάσουν το διακύβευμα (έξοδος από την Ε.Ε.), να επιδιώξουν την ανατροπή της κυβέρνησης και να απαξιώσουν πολιτικά πρόσωπα- πρωταγωνιστές της κυβέρνησης. Ρόλος προφανώς κατά παραγγελία οικονομικών και πολιτικών κύκλων που δεν δέχονται να παραδεχθούν την κυβερνητική παρουσία αριστερής κυβέρνησης στον Ελληνικό και Ευρωπαϊκό χώρο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπήρξε ο συντονισμός, παραμονές του δημοψηφίσματος, των δημοσιευμάτων ταύτισης του «όχι» σε άμεση έξοδο από το ευρώ, στοχεύοντας στον επηρεασμό της πλειοψηφίας των πολιτών –που δεν επιθυμούσαν αλλαγή νομίσματος- στο να εκβιασθούν και να ψηφίσουν «ναι» στην προταθείσα -εν είδη τελεσιγράφου- συμφωνία των δανειστών και εταίρων μας στην ΕΕ.

Σημειώνεται ότι η τακτική αυτή οδήγησε τελικά στο να φορτισθεί αρνητικά η έννοια του εταίρου» και να ταυτισθεί συχνά με την έννοια του «εκβιαστή», πράγμα δυσάρεστο για το περιεχόμενο και το νόημα της αποκαλούμενης «Ευρωπαϊκής Οικογένειας». Αξίζει να τονισθεί το γεγονός ότι, παρόλη την γενική αυτή πολιτική κατεύθυνση από πλευράς των δανειστών, και των ισχυρών ΜΜΕ, οι κινητοποιήσεις του κόσμου μαζί με την υποστήριξη σημαντικού αριθμού διανοουμένων και επιφανών οικονομολόγων δημιούργησε ένα ουσιαστικό αντίβαρο.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 3η : ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΕΡΟΛΗΨΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1995

Η διαπίστωση αυτή αφορά τη νέα κυβέρνηση με κορμό τον Σύριζα, που ξεχώρισε σε όλο αυτό το 6μηνο διάστημα της σκληρής διαπραγμάτευσης, για την επιμονή στην ανάδειξη των πολιτικών χαρακτηριστικών και παραμέτρων του θέματος, και όχι μόνον των αμιγώς τεχνοκρατικών κατευθύνσεων που ως σίγουρη «συνταγή» είχε προταθεί από τους δανειστές με περιορισμένο χρονικό ορίζοντα.

Αφορά στην προσπάθεια κατάδειξης της ανάγκης αντιμετώπισης του χρέους και τα απαραίτητα οικονομικά μέτρα προκειμένου με ειδικές ρυθμίσεις και μεταρρυθμίσεις να ενισχυθεί η οικονομική κατάσταση της χώρας για προοπτική ανάπτυξης και να μην επωμισθούν με άνισο τρόπο τα ασθενέστερα στρώματα νέα μέτρα συγκεκριμένου προσανατολισμού ανάπτυξης νεοφιλελεύθερου περιεχομένου.

Η νέα κυβέρνηση με κορμό τον Σύριζα, προσπάθησε να καταδείξει τις κοινωνικά μεροληπτικές υπέρ των εχόντων, προτάσεις των δανειστών, φωτίζοντας πολύπλευρα το θέμα με σύμμαχο την κατά κοινή ομολογία αποτυχημένη πολιτική λιτότητας.

Η κυβέρνηση, όπου από μία διαπραγμάτευση «ανοικτού τύπου», της οποίας ο π. Υπουργός Οικονομικών έπαιξε κεντρικό ρόλο κατάφερε με την εμπεριστατωμένη κατάδειξη της μεγάλης εικόνας του χρέους, των οικονομικών παραδοχών της επίλυσης  των επιπτώσεων σε κοινωνικό επίπεδο να αναδείξει την διαφορετικότητα της προσέγγισης της κυβέρνησης καθιστώντας κατανοητές οικονομικές παραδοχές περισσότερο πολιτικές και λιγότερο τεχνοκρατικές. Με την έννοια αυτή η προσφορά του Υπουργού οικονομικών και όλης της ομάδας ήταν ιδιαίτερα σημαντική, αφού κατάφεραν και διεθνοποίησαν το ελληνικό πρόβλημα βάζοντάς το σε διαφορετικές βάσεις σύμφυτες με γενικότερα θέματα χρέους και πολιτικών για το χρέος που απασχολεί και άλλες χώρες. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο π. Υπουργός σε παγκόσμιο επίπεδο αντιμετωπίστηκε αντιμετωπίστηκε αφενός ως φορέας προβολής των ελληνικών θέσεων και αφετέρου δέχθηκε προσωπικές επιθέσεις γιατί τόλμησε να αρθρώσει έναν διαφορετικό από τον νεοφιλελεύθερο οικονομικό και πολιτικό λόγο, αμφισβητώντας το αλάθητο των θεσμών (τρόϊκας).

Αναμβίβολα στον τομέα της κατάδειξης των αδιεξόδων των πολιτικών της λιτότητας που το 1ο και 2ο μνημόνιο επέβαλαν σε συνδυασμό με το ύψος του χρέους, και τις συνέπειες σε επίπεδο κοινωνίας (ανεργία, οικογενειακά αδιέξοδα – αυτοκτονίες, μετανάστευση νέων, φτωχοποίηση, κλπ) συνέβαλε αισθητά η διαπραγματευτική ομάδα με τον π. Υπουργό Οικονομικών. Ο ίδιος με την ισχυρή προσωπικότητά του κατάφερε να αναδείξει σε ευρωπαϊκό και όχι μόνο επίπεδο την αναγκαιότητα χάραξης διαφορετικής μακροοικονομικής πολιτικής με ενσωμάτωση δυνατοτήτων αναπτυξιακών πτυχών Κεϋνσιανής και Νεοκεϋνσιανής έμπνευσης με έντονο πολιτικοοικονομικό προσανατολισμό προσεγγίζοντας το περιεχόμενο των προβληματισμών μεγάλων οικονομολόγων (prix Nobel) όπως ο Κρούγμαν και ο Στίγκλιτσ. Η σκέψη του π. Υπουργού ήταν αδύνατο να γίνει αποδεκτή από τους κυρίαρχους φανατικούς θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού της δυστυχούς και αδιέξοδης σύγχρονης Ευρωπαϊκής πραγματικότητας.

Στο ίδιο περίπου πλαίσιο οι Επιτροπές της Βουλής για τις Γερμανικές Αποζημιώσεις, για την αλήθεια του Δημόσιου χρέους, πρωτοβουλία της Προέδρου της Βουλής συνέβαλαν και συμβάλουν στην γνωστοποίηση αλλά και σταδιακή ωρίμανση του θέματος σε διεθνές επίπεδο, αναδεικνύοντας εναλλακτικές προσεγγίσεις και πολιτικές που έθεταν και θέτουν εν αμφιβόλω την ανούσια επιλογή του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 4η : ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ, ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ, Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ, ΟΙ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1996

Οι ευρωπαίοι εταίροι, δηλαδή οι πολιτικοί εκπρόσωποι των λοιπών κρατών, και οι εκπρόσωποι θεσμικών οργάνων της Ε.Ε. όχι μόνο ενοχλήθηκαν από την επιλογή του δημοψηφίσματος, αλλά και την θεώρησαν ως κίνηση αμφισβήτησης της διαδικασίας της διαπραγμάτευσης. Η κυβέρνηση διαμήνυε το πολιτικά αυτονόητο, ότι δηλαδή η πρόταση των δανειστών -υπό μορφή τελεσιγράφου- ξεπερνούσε τα όρια εκείνα που είχε θέσει προεκλογικά η ίδια στον κυρίαρχο Ελληνικό λαό, και κατά συνέπεια δεν είχε την δικαιοδοσία να προσυπογράψει περιεχόμενο που -πέρα των άλλων- δεν είχε μακροπρόθεσμο ορίζοντα βιωσιμότητας και δεν αντιμετώπιζε στοιχειωδώς το χρέος. Είχε άλλωστε υποσχεθεί στον Ελληνικό λαό ότι τα προεκλογικά υπεσχημένα θα τηρούνταν μετεκλογικά προκειμένου να παύσει το είδος αυτό της προεκλογικής και μετεκλογικής ανακολουθίας.

Οι εκπρόσωποι των ευρωπαϊκών θεσμών, ως μη όφειλαν, αντί να σεβαστούν την πολιτική αυτή υπέρτατη δημοκρατική διαδικασία, και ενδεχομένως απλά να τονίσουν κατ αυτούς το θετικό περιεχόμενο της πρότασης τους, προέβησαν σε δύο αμετροεπείς πράξεις:

α. Παραχάραξαν το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος μετατρέποντάς το αυθαίρετα σε «ναι» ή «όχι» στο ευρώ και την Ευρώπη και

β. ταυτόχρονα δήλωσαν ότι η θεσμική αυτή πράξη του δημοψηφίσματος αποτελεί διακοπή της διαπραγμάτευσης.

Ήταν πλέον εμφανές ότι για το συντηρητικό Ευρωπαϊκό κατεστημένο οι λαοί δεν θα έπρεπε να εμπλακούν στο παιχνίδι των συμφερόντων μέσω ενός κατ εξοχήν δημοκρατικού θεσμού όπως το δημοψήφισμα.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Η μη αποδοχή δηλαδή από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα της ολιγοήμερης παράτασης χρηματοδότησης, το κλείσιμο των Τραπεζών, ο έλεγχος αναλήψεων, οι ουρές στα ΑΤΜ, οι δηλώσεις αξιωματούχων, πολιτικών, δημιουργία κλίματος από τα ΜΜΕ,  τους δημοσιογράφους κλπ. Με απλά λόγια ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που κάθε βήμα του υπηρετούσε ένα καθαρά πολιτικό στόχο εκείνο της ανατροπής της μοναδικής κυβέρνησης της αριστεράς στην Ευρώπη, προκειμένου να σταλεί μήνυμα σε όλους τους λαούς της Ε.Ε. και να επιβληθεί η επιδιωκόμενη υποταγή στην βούληση και τις επιλογές του χρηματοπιστωτικού κατεστημένου και των ομίλων κεφαλαίων.

Εκτιμάται ότι αν υπήρχε ένα ειδικό ανώτατο δικαστήριο ευρωπαϊκών θεσμών, θα είχε ήδη παρέμβει για τον λόγο ότι αυτή η αυθαίρετη πράξη παραχαράσσει μία πολιτική – δημοκρατική ουσία ενός κυρίαρχου ευρωπαϊκού κράτους, αλλοιώνοντας μία ουσιαστική πτυχή της δημοκρατίας δηλαδή το περιεχόμενο ενός δημοψηφίσματος.

Το ίδιο «λάθος» ή «συνειδητή επιλογή» -για τους δικούς τους μικροπολιτικούς λόγους- έπραξαν πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης στη χώρα μας και παραχάραξαν το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος προκειμένου -ποντάροντας στο εκβιασμό του εκλογικού σώματος- να επιτύχουν το «ναι» στη Ευρώπη, λες και η κυβέρνηση έλεγε «όχι», και το «ναι» στο ευρώ λες και η κυβέρνηση είχε αποφασίσει να θέσει σε δημοψήφισμα την συμμετοχή στην ευρωζώνη! Είναι ερμηνεύσιμη η προσπάθεια των κυρίαρχων δυνάμεων της Ευρωζώνης που πρόσκεινται κυρίως σε συντηρητικά κόμματα, να μη θέλουν να διατηρηθεί η αριστερά στην κυβέρνηση της Ελλάδας.

Αυτό φάνηκε με τον πιο ανάγλυφο τρόπο και την ημέρα της συζήτησης στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, συζήτηση διαφωτιστική όπου η οραματική τοποθέτηση του πρωθυπουργού απέναντι στους εκπροσώπους όλων των κομμάτων στην ευρωβουλή, κατέδειξε το ηθικό πλεονέκτημα της Ελληνικής κυβέρνησης απέναντι σε απόψεις μονεταριστικές , νεοφιλελεύθερες και ακραία συντηρητικές.

Δεν είναι ίσως το ίδιο κατανοητό πως, ένα τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ (για λόγους ιδεολογικούς ή πολιτικούς ) ενώ γνώριζε καλώς ότι η κυβέρνηση προώθησε το δημοψήφισμα και του έδωσε ένα ακριβές περιεχόμενο, -αντίστοιχο και στη λογική της διαπραγμάτευσης- (δεδομένου ότι είχε τεθεί υπό μορφή τελεσιγράφου η αποδοχή ή όχι του συγκεκριμένου κειμένου συμφωνίας), έδωσαν εκ των υστέρων στο «όχι» του δημοψηφίσματος και την διάσταση της ρήξης με το ευρώ και ευρωζώνη.

Έτσι -για τελείως διαφορετικούς λόγους- ένα τμήμα των οργανωμένων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ διαφοροποίησαν και αυτοί εκ των υστέρων και για λόγους συνέπειας στα προεκλογικά υποστηριζόμενα το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος που η ίδια η κυβέρνηση έβαζε και εμμέσως πλην σαφώς ουσιαστικά «ταυτίστηκαν» -ως προς το διακύβευμα – με την αυθαίρετη αλλά σκόπιμη και στοχευμένη ερμηνεία συντηρητικών κύκλων της Ευρώπης  για το τι σημαίνει «ναι» και τι «όχι» στο δημοψήφισμα, με την ταύτιση αυτή να διακρίνεται από μία διαφορετική βέβαια αφετηρία. Επί του προκειμένου , η αφετηρία των διαφωνούντων εστιάσθηκε στα θέματα της λαϊκής κυριαρχίας και της υποταγής της χώρας στην βούληση των δανειστών.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 5η : ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΣΜΙΚΟ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ,  ΣΤΟ 3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ.

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 2002

Η απρόσμενη για πολλούς παράγοντες της ευρωζώνης εξέλιξη του δημοψηφίσματος, παρά την συντονισμένη (μέσα και έξω) μονομερή εκστρατεία υπέρ του «ναι» (με κάθε αθέμιτο μέσο) έφερε στην θέση της επιδιωκόμενης ανατροπής του Αλέξη Τσίπρα, την «ανατροπή» – παραίτηση του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά!

Η σαφής αυτή πολιτική ήττα των Ευρωπαϊκών συντηρητικών κύκλων (και όχι μόνο) του δόγματος της λιτότητας, απέναντι σε μία νέου τύπου πολιτική απάντηση από ένα δοκιμαζόμενο ποικιλότροπα λαό της ευρωζώνης και της ΕΕ από τις αποτυχημένες συνταγές διεξόδου από την κρίση, έδωσε μία ελπίδα επικράτησης δημοκρατικών αρχών που επιβάλλεται να αποτελούν ουσιαστικό συστατικό των κρατών και της Ε.Ε.

Παράλληλα όμως αποδείχθηκε ότι δεν μπορούσε να μείνει αναπάντητη από τις κυρίαρχες κατεστημένες δυνάμεις που ενυπάρχουν στην  ευρωζώνη αλλά και στην ΕΕ γενικότερα. Εδώ, ο συσχετισμός δύναμης υπήρξε αρνητικός σε ό,τι αφορά τις Ελληνικές θέσεις και τις αριστερές επιλογές του Ελληνικού λαού.

Το επόμενο βήμα ήταν ο εκβιασμός της άμεσης εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, μέσα από ένα τελεσίγραφο άτακτης χρεοκοπίας από  τις πιο ακραίες μορφές της χρηματοπιστωτικής πλευράς της ευρωζώνης εκφραζόμενες σε υψηλόβαθμο επίπεδο από τον υπουργό οικονομικών κ. Σόϊμπλε. Ουδέποτε βέβαια πραγματοποιήθηκε μια ενδελεχής και σαφής ενημέρωση του Ελληνικού λαού για το τι σημαίνει ακριβώς άτακτη χρεοκοπία. Αφέθηκε απλώς να πλανάται στη φαντασία των Ελλήνων η έννοια της καταστροφής και του Αρμαγεδώνος.

Η ωμή αυτή κατάδειξη των ακραίων επιδιώξεων και πρακτικών, κύκλων της ευρωζώνης, (αντικειμενικά υπονομευτικών έως και προσβλητικών απέναντι στη ελληνική κυβέρνηση και στο Ελληνικό λαό), δημιούργησε τους όρους  συνειδητοποίησης από κυβερνήσεις και κόμματα σοσιαλδημοκρατικά, αλλά και μετριοπαθείς πολιτικούς, του ρήγματος που θα επέφερε αυτή η πρακτική στην ίδια την Ευρώπη ως προοπτική ενδυνάμωσης του γερμανοκεντρικού αυτού μοντέλου ιδιότυπης απόλυτης αυταρχικής επικυριαρχίας.

Ταυτόχρονα επέφερε και την παρέμβαση των ΗΠΑ που έβλεπαν να διακυβεύονται γεωστρατηγικά συμφέροντα μέσα από ένα εξαναγκασμό της ελληνικής κυβέρνησης να αναζητήσει -πιεζόμενη από ακραίες καταστάσεις- νέα μονοσήμαντα οικονομικά και πολιτικά στηρίγματα, παράλληλα με την μεταστροφή του εκδιωκόμενου Ελληνικού λαού σε  αντιευρωπαϊκά αντανακλαστικά. Εξ άλλου θα πρέπει να τονισθεί ότι η αμερικανική αντίληψη της οικονομίας από την κυβέρνηση Ομπάμα, διαφοροποιείται χαρακτηριστικά απέναντι στο γερμανικό δόγμα της λιτότητας, ακόμη και των αντιλήψεων περί χρέους.

Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις της αριστεράς και των νέων κινημάτων ανάδειξης των αδιεξόδων των πολιτικών λιτότητας, της κοινωνικής αλληλεγγύης και δικαιοσύνης, είναι αντικειμενικά περιορισμένης πολιτικής ισχύος σε επίπεδο ευρωκοινοβουλίου, (που με τη σειρά του θεσμικά παίζει περιορισμένο ρόλο στις παρούσες συνθήκες σε θέματα ευρωζώνης) παρόλο που ο λόγος τους αναδεικνύει τα αδιέξοδα των εφαρμοζόμενων πολιτικών μεσομακροπρόθεσμα σε όλα τα κράτη της ευρωζώνης!

Η κυβέρνηση έπρεπε να αντιμετωπίσει την υπαρκτή αυτή τομή στη σχέση της με την ευρωζώνη και την ευρωπαϊκή ένωση, είτε με άλμα στον ριζοσπαστισμό (πιστή σε διακηρυγμένες αρχές και πολιτικές άμεσες στοχεύσεις), είτε με την τακτική υποχώρηση σε βασικές αρχές της όπως μια συνεπής στάση αντιμνημονιακότητας θα επέβαλε.

Το μεγάλο ρίσκο που πρότεινε ο πρωθυπουργός στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και εκείνης των Αν.Ελ, ήταν η συνειδητή παραδοχή της υποχώρησης σε σχέση με τον επιδιωκόμενο στόχο της ισότιμης διαπραγμάτευσης και αμοιβαία επωφελούς συμφωνίας και η αποδοχή της διατύπωσης ενός 3ετους προγράμματος (3ο μνημόνιο) με όρους συμβιβαστικούς και σε ορισμένες πτυχές του ετεροβαρείς κοινωνικά, απέναντι στους μη διαχειρίσιμους κατ αυτόν κινδύνους του άλματος στον ριζοσπαστισμό.

Το άλμα, δηλαδή, στον ριζοσπαστισμό το οποίο ήταν και είναι σίγουρο ότι κατά την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό, αλλά ίσως και κατά την πολύπαθη ελληνική κοινωνία των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων, δεν θα ήταν διαχειρίσιμο, ούτε προβλέψιμες οι συνέπειες του κοινωνικού ρήγματος που η άτακτη χρεοκοπία θα επέφερε, λαμβάνοντας υπόψη και την χαιρέκακη συνδρομή για το χειρότερο από τις συντηρητικές και αντιαριστερές ευρωπαϊκές δυνάμεις και την ενδυνάμωση των ακραίων συντηρητικών και ακροδεξιών εθνικιστικών δυνάμεων από την άλλη.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 6η: ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ, ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΠΕΔΙΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1995

Ήταν ίσως πολιτικά αναμενόμενο, ένα τμήμα του πολυσυλλεκτικού ΣΥΡΙΖΑ να μην μπορεί να ανεχθεί με την ίδια επιείκια το μεγάλο διακύβευμα μιας ριζικής αλλαγής στρατηγικής πορείας της χώρας από τον ριζοσπαστισμό στον νεοφιλελευθερισμό (με απροσδιόριστες εσωτερικές αντιδράσεις και καταστάσεις) στο βωμό της προσήλωσης σε βασικές πολιτικές – κομματικές απόψεις υπαρκτές και αληθείς, όπως εξ ίσου αληθής είναι και η μηδέποτε αποφασισθείσα πολιτική θέση ΣΥΡΙΖΑ περί εξόδου από Ευρώ, ευρωζώνη και Ε.Ε.

Παράλληλα ας μην υποτιμούμε το γεγονός ότι -όπως ήδη από τον πρωθυπουργό ομολογήθηκε- το 80% του χρόνου έχει αφιερωθεί μέχρι τώρα στο επίπεδο της διαπραγμάτευσης και όχι της κυβερνησιμότητας, πράγμα που θα επέτρεπε την υλοποίηση μέτρων κοινωνικής ανακούφισης που αντικειμενικά θα είχαν χαρακτηριστικά αριστερής αντίληψης ενός δικαιότερου κράτους.

Τα μέχρι τώρα δείγματα αριστερής πολιτικής, είναι υπαρκτά μεν, αλλά αντικειμενικά πολύ λίγα και κατ επέκταση η αναντιστοιχία στην υλοποίηση του προγράμματος Θεσσαλονίκης υπαρκτή και χαρακτηριστική. Μόνον η συναίσθηση της μεγάλης εικόνας που αφορά την αλλαγή πολιτικής στην Ε.Ε. και στην ίδια την χώρα μπορεί να μετριάσει και να κάνει αποδεκτή την πραγματικότητα του 3ου μνημονίου ως μία τακτική υποχώρηση της κυβέρνησης, μετά από μία ηθική και δημοκρατική νίκη (εκείνη του δημοψηφίσματος) και μία επιδιωκόμενη πολλαπλή σταδιακή αλλά σταθερή αποκοπή των αποστημάτων που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία (διαπλοκή, φοροκλοπή, φοροαποφυγή, ασυλία παράνομου πλουτισμού, ολοκλήρωση έργου επιτροπών Βουλής κλπ).

Αντικειμενικά είναι για αρκετούς θετικό το γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και το σύνολο των βουλευτών των Αν.Ελ συνειδητοποίησαν την παραπάνω παραδοχή υπέρ της χώρας και  στήριξαν την κυβερνητική απόφαση. Απόφαση όμως που χωρίς την στήριξη της αντιπολίτευσης, δεν θα μπορούσε να σταθεί. Απευθύνεται λοιπόν στους Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (που διαφοροποιήθηκαν στις σχετικές ψηφοφορίες) μία κριτική για ασφαλή στάση, που ενώ δεν αναλαμβάνει μέρος του βάρους της υποχώρησης εμφανίζεται ταυτόχρονα συνεπής στην αντιμνημονιακή επιλογή.

Η μέχρι τώρα παρουσίαση των θέσεων της αριστερής πλατφόρμας, (αντικειμενικά συνεπούς στην αντιμνημονιακή πολιτική στάση του ΣΥΡΙΖΑ) ως εναλλακτική όμως στάση του τμήματος αυτού προτείνοντας την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, δεν φαίνεται να πείθει για την ολοκληρωμένη της υπόσταση, λόγω των πολλαπλών παραμέτρων που συνθέτουν το οικονομικό οικοδόμημα της χώρας με άμεσο αντίκρισμα στην ίδια την κοινωνία, αλλά και λόγω απόλυτα ελλειμματικής ενημέρωσης του λαού.

Αυτό δυσκολεύει την υιοθέτηση της δραχμής τουλάχιστον από εκείνο το τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ που αντιλαμβάνεται τις υποχρεώσεις απέναντι σε μία κοινωνία που περιμένει ανυπόμονα κυβερνητικά μέτρα ανατροπής και αποδόμησης του σαθρού υποβάθρου μιας χρόνιας παθογένειας όπως η διαπλοκή ΜΜΕ – εξουσίας, η αδιαφάνεια, η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, η φαυλότητα και η χρονίζουσα έρευνα των διαφόρων «λιστών» κλπ

Αναμφίβολα η πολυπλοκότητα της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οικονομίας -εξαρτημένης και απολύτως διασυνδεδεμένης με το χρηματοπιστωτικό σύστημα- και η εξάρτηση της μεγάλης πλειοψηφίας της παραγωγικής και εμπορικής οικονομίας της χώρας από το ευρώ, είναι υπαρκτές και μη εύκολα αναστρέψιμες.

Η ανάγνωση μίας «απελευθερωτικής» διάθεσης αποδέσμευσης από το ευρώ λόγω των καταναγκασμών που η ελληνική πλευρά δέχεται σε επίπεδο θυμικού και συναισθήματος είναι απολύτως κατανοητή, όπως από την άλλη είναι υπαρκτή -τουλάχιστον άμεσα και μεσοπρόθεσμα- η δύσκολη αποδοχή της προοπτικής της δραχμής.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι πολιτικές δυνάμεις που αντιστρατεύονται τον νεοφιλελευθερισμό δεν πρέπει να προσπαθούν να διευρύνουν τις πολιτικές εκείνες συμμαχίες προκειμένου να περιορίσουν κατά το δυνατόν τις επιπτώσεις από την μονεταριστική επικυριαρχία στο κοινωνικό σύνολο, με στόχο την ανατροπή τους. Άλλωστε δεν πρέπει να λησμονείται ότι όλη η εξέλιξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του Ευρωπαϊκού συντηρητισμού θέτει ακανθώδη ζητήματα Δημοκρατίας και Συνταγματικής νομιμότητας.

Συνεχίζει όμως να είναι εξ ίσου ενδιαφέρουσα, και μη αναμενόμενη από πολλούς, η δημοσκοπική τουλάχιστον σαφής επιλογή του εκλογικού σώματος η οποία καταδεικνύει ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού (τουλάχιστον αυτή την περίοδο) κατανοεί, έστω και με επιφυλάξεις, την όλη στάση του πρωθυπουργού -που πήρε επάνω του το πολιτικό βάρος αυτής της κατ ανάγκη υποχώρησης- αλλά και την αποδοχή της προώθησης ενός τριετούς μνημονιακού προγράμματος -πλην όμως, όπως φαίνεται, διαχειρήσιμου.

Η μετατόπιση του προβλήματος της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, ως πρόβλημα πολιτικής προοπτικής εντός ή εκτός ευρώ, και η αποπληρωμή του χρέους, ως πρόβλημα συνδεδεμένο με την παραμονή στην ευρωζώνη, θέτει το σύνολο του πολιτικού συστήματος μπροστά σε συγκεκριμένα διλλήματα. Στα διλήμματα αυτά υπάρχουν δυνάμεις που εξ ορισμού αποδέχονται -όπως έπρατταν πάντα- τις κατευθύνσεις των δανειστών μέσω της τρόικας, (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι) και δυνάμεις που αρνούνται την ίδια την ΕΕ ως παρόν και μέλλον της χώρας (ΚΚΕ και Χ.Α.). Είναι απολύτως ευνόητο ότι για τις δυνάμεις αυτές η επιλογή είναι εύκολη πράγμα που δεν ισχύει για την ριζοσπαστική αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ) που εξακολουθεί να βρίσκεται πολιτικά και ιδεολογικά μεταξύ σφύρας και άκμονος διακυβεύοντας πλέον την εσωτερική συνοχή της.

Έτσι για λόγους αρχών αλλά και διαμαρτυρίας για την απαράδεκτη εν πολλοίς στάση των θεσμικών παραγόντων της ΕΕ, απέναντι στην κυβέρνηση και την αντιμετώπιση με υπεροψία και αμοραλισμό ορισμένων υψηλόβαθμων παραγόντων της Ε.Ε. των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων των ελλήνων πολιτών και των πολιτικών αποφάσεών τους έρχεται να προστεθεί και ένα τμήμα του Σύριζα που περνά και στο ίδιο το εκλογικό σώμα αποδεικνύοντας την πολυπλοκότητα του προβλήματος, αλλά και το αδιέξοδο της εμμονής των Ευρωπαϊκών Κυβερνήσεων σε κανόνες που επί χρόνια έστησαν με στόχο την επιβολή του νεοφιλελεύθερου δόγματος, επί της Πολιτικής δια της συρρίκνωσης της Δημοκρατίας.

Το έκτακτο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που έχει αποφασισθεί με πρόταση του πρωθυπουργού και της αποδοχής του από την πλειοψηφία της Κ.Ε. θα θέσει επί τάπητος σε κάθε ένα σύνεδρο τα διλήμματα της εμμονής σε άμεση ρήξη, ή τον επώδυνο συμβιβασμό του 3ου μνημονίου με την παράλληλα τριετή προσπάθεια σχεδιασμού και υλοποίησης παράλληλων πολιτικών με κοινωνική μεροληψία υπέρ των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων.

Όσο ο θεωρητικός κίνδυνος της μετατόπισης της πολιτικής φυσιογνωμίας του ΣΥΡΙΖΑ σε περισσότερο διαχειριστικές λογικές είναι υπαρκτός, άλλο τόσο ο κίνδυνος «εσωτερικής παράλυσης» της δυναμικής του ΣΥΡΙΖΑ μέσα από την δημιουργία εσωτερικών μετώπων αντιπαράθεσης με απόλυτους ιδεολογικούς – κομματικούς όρους είναι εξ ίσου υπαρκτός και ορατός.

Αναμφίβολα σε υποκειμενικό επίπεδο είναι ευκολότερος ο δρόμος της ιδεολογικής καθαρότητας και των εξαγγελθέντων αρχών πολύ περισσότερο όταν κάποιοι με σχετική ευκολία μεταθέτουν ευθύνες στην διαχείριση της διαπραγμάτευσης στον πρωθυπουργό και στην διαπραγματευτική ομάδα.

Ταυτόχρονα όμως ο δρόμος αυτός αντικειμενικά είναι πλαισιωμένος με πολλαπλούς γνωστούς και άγνωστους παράγοντες που επηρεάζουν εμμέσως πλην σαφώς την χώρα συνολικά μέσα από την διεθνή σκακιέρα κρατικών πολιτικών υπερδυνάμεων, που δεν είναι διατεθειμένες να ρισκάρουν τα δικά τους συμφέροντα στην δομική κρίση της Ελλάδας με την ευρωζώνη και γενικότερα την Ε.Ε. ακόμη και τώρα που όπως φαίνεται κάτι σ αυτήν αλλάζει.

Τα διλήμματα είναι πολλά, αλλά το κυρίαρχο είναι η εμπιστοσύνη ή όχι σε μία αριστερή Κυβέρνηση να διαχειρισθεί με ψυχραιμία και ειλικρίνεια την νέα ευρωπαϊκή πραγματικότητα όπου καλείται να αξιοποιήσει και διευρύνει τα ρήγματα που δημιουργήθηκαν με δική της πρωτοβουλία και πολιτική στάση και μεταξύ των πολιτικών σχηματισμών αλλά και μεταξύ ευρωπαϊκών κρατών. Γιατί στο σημείο αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ ανέτρεψε ως φαίνεται τις μέχρι τώρα ισορροπίες και δημιούργησε ρήγματα ελπιδοφόρα για το Ευρωπαϊκό μέλλον και τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό που επί αιώνες στηρίχθηκε στις έννοιες της Δημοκρατίας, του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης.

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα σταθεί κριτικά πάνω σε αυτό το 6μηνο που καθρέπτισε ό,τι ήταν επιμελώς κριμένο -ως συστατικό της νεοφιλελεύθερης αντίληψης της πολιτικής- με πρωταγωνιστές αλλά και κομπάρσους όχι μόνο πολιτικούς αλλά και κράτη της Ε.Ε.

Η εναλλαγή της σαφούς πολιτικής υποχώρησης της κυβέρνησης, μετά από μία ηθική νίκη του δημοψηφίσματος στη συνείδηση των ευρωπαίων δημοκρατών, δίνει την δυνατότητα στην κυβέρνηση να ανιχνεύσει και να καταδείξει τα χαρακτηριστικά αυτά που συνθέτουν την ευρωπαϊκή πραγματικότητα ως αντικειμενικά μη συμβατά με τις καταστατικές αρχές και αξίες της. Ο παραμορφωτικός φακός της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, στερεί το οξυγόνο του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης στα κράτη μέλη και διαστρεβλώνει την ίδια την προοπτική της Ευρώπης.

Εκεί οι δυνάμεις εκείνες που επιζητούν την ανάπτυξη με επίκεντρο την κοινωνία των ανθρώπων (και τις αξίες που σταδιακά οικοδόμησαν οι πολυετείς αγώνες των ευρωπαίων πολιτών και εργαζομένων) και όχι την ωμότητα των αριθμών της νεοφιλελεύθερης αντίληψης που έχει εμποτίσει την πολιτική, καλούνται να βγουν δυναμικά στο πολιτικό προσκήνιο με ωριμότητα, υπευθυνότητα, σοβαρότητα καιαλληλεγγύη. Είναι η ώρα της ευθύνης για όλους.

Οι εξελίξεις βέβαια τρέχουν και η κατάληξη της διαπραγμάτευσης σε συμφωνία αλλά και οι αναμενόμενες εξελίξεις στο Ελληνικό και τα Ευρωπαϊκά Κοινοβούλια θα δώσουν τροφή σε νέες αναλύσεις και θα οξύνουν το κλίμα της διαμάχης μεταξύ μιας στείρας οικονομικής λογιστικής και μιας πολιτικής οικονομίας με επίκεντρο τις κοινωνίες και τους ανθρώπους.

(*) Ο Τάσσος Ν. Δίκας είναι αρχιτέκτονας και ο Γιώργος Θ. Χατζηκωνσταντίνου είναι σ. Καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας.

Στο δρόμο της σφοδρής αντιπαράθεσης με όλους το Μαξίμου

Το δρόμο της σφοδρής αντιπαράθεσης με τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά και με την «Λαϊκή Ενότητα», ακολουθεί ο Αλέξης Τσίπρας που όπως φαίνεται αποτελεί μία από τις τακτικές για την προεκλογική περίοδο.

Σε αυτό το πλαίσιο κατά την χθεσινή σύσκεψη κομματικών και κυβερνητικών στελεχών για την προετοιμασία του κόμματος στις επικείμενες εκλογές ο Αλέξης Τσίπρας έστειλε πολλαπλά μηνύματα.

«Μιλάμε τη γλώσσα της αλήθειας. Να καταθέσουμε το κυβερνητικό πρόγραμμα της Αριστεράς για την επόμενη τετραετία. Το μόνο πρόγραμμα που μπορεί να βγάλει το τόπο από τη κρίση με το λαό μας όρθιο. Αυτό είναι τώρα το δικό μας καθήκον. Προχωράμε μπροστά, ανοίγουμε δρόμους», σημείωσε, μεταξύ άλλων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, αναφερόμενος έμμεσα στην Νέα Δημοκρατία τόνισε: «Μην ασχολείστε με τα τεχνάσματα καθυστέρησης των εκλογών. Αυτά έχουν κοντά ποδάρια και ο κόσμος καταλαβαίνει. Εμείς τώρα στη μάχη».

Αρνήθηκε συνάντηση με τον Β. Μεϊμαράκη

Τηλεφωνική επικοινωνία είχαν σήμερα το πρωί ο πρωθυπουργός και ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, μετά την πρωτοβουλία του δεύτερου στο πλαίσιο της διερευνητικής εντολής σχηματισμού κυβέρνησης.

Σύμφωνα με κύκλους του Μαξίμου, ο Αλέξης Τσίπρας απάντησε στον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης πως «δεν θέλει να συναντηθούν».

Ο πρωθυπουργός εξήγησε στον κ. Μεϊμαράκη ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης από την παρούσα Βουλή γι' αυτό άλλωστε και παρέδωσε αμέσως την εντολή στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, σύμφωνα με πληροφορίες.

Διευκρίνισε πως δεν θεωρεί σκόπιμο να συναντηθούν με αντικείμενο το σχηματισμό κυβέρνησης, καθώς κρίνει ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα αλλά ούτε και περιθώριο προγραμματικής σύγκλισης ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Ν.Δ..

«Σήμα» για σκληρή μάχη

Σκληρή ήταν και η επίθεση που εξαπέλυσε χθες το Μαξίμου στον Παναγιώτη Λαφαζάνη και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, γεγονός που δίνει το «σήμα» για μια σκληρή μάχη.

Με ένα λακωνικό και εξαιρετικά αιχμηρό σχόλιο απάντησαν κύκλοι του Μαξίμου στην Πρόεδρο της Βουλής και τις χθεσινές δηλώσεις της κατά τη συνάντηση που είχε με τον επικεφαλής της «Λαϊκής Ενότητας».

Η σχετική διαρροή αναφέρει: «Η Πρόεδρος της Βουλής συμπεριφέρεται ως δικτάτορας, θεωρεί πως είναι το θεσμικό επίκεντρο του πολιτεύματος, ενώ είναι απλά μια λάθος επιλογή».

Απάντηση από στελέχη της Λαϊκής Ενότητας

«Οι άνθρωποι του Μεγάρου Μαξίμου προφανώς συγχέουν την μνημονιακή δικτατορία που έχει επιβληθεί στη χώρα- δυστυχώς  και με δική τους ευθύνη εσχάτως- με τη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών, την οποία οφείλει να υπερασπίζεται με απαρέκκλιτη συνέπεια η Προεδρία της Βουλής», απάντησησαν στελέχη της Λαϊκής Ενότητας στις δηλώσεις των κυβερνητικών κύκλων.

«Όσο για τα περί μηδενισμού της διαπραγματευτικής προσπάθειας της κυβέρνησης, αυτό μάλλον ως… ευφημισμός ακούγεται απέναντι σε μια “διαπραγμάτευση” που οδήγησε σε ένα τρίτο μνημόνιο, το οποίο απειλεί να λειτουργήσει ως χαριστική βολή στη χώρα», σημείωσαν.

Πηγή

Αυτοσυγκράτηση γιατί έχει ο καιρός γυρίσματα

γράφει ο Τάσος Παππάς

Ας μου επιτραπεί να συστήσω αυτοσυγκράτηση στις πτέρυγες της σπαρασσόμενης Αριστεράς. Ας σκεφτούν τα στελέχη, δύο και τρείς φορές, πριν εκστομίσουν βαριές λέξεις και σκληρές εκφράσεις κατά των πρώην συντρόφων τους, γιατί κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί στο μέλλον.

Μπορεί, κάτω από ορισμένες συνθήκες, να υποχρεωθούν να συστεγαστούν ξανά. Και δεν θα είναι και πολύ κομψό παράγοντες που αντάλλαξαν κατηγόριες, εκτόξευσαν δηλητηριώδεις υπαινιγμούς και βιτριολικά σχόλια, που κοινώς ξεκατινιάστηκαν, νομίζοντας ότι έτσι πλήττουν καίρια τον εσωτερικό εχθρό και υπερασπίζονται αποτελεσματικότερα τα ιερά και τα όσια της Αριστεράς, να προσπαθούν απεγνωσμένα να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

Η εντύπωση που θα δημιουργηθεί στο ακροατήριο της παράταξης θα είναι αλγεινή. Δεν πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο, η ζωή να παίξει για ακόμη μία φορά πανούργο ρόλο και να φέρει κοντά ανθρώπους που ορκίζονταν με φανατισμό ότι οι δρόμοι τους είχαν χωρίσει οριστικά και αμετάκλητα. Υπάρχουν προηγούμενα.

Το σχετικά πιο πρόσφατο είναι αυτό του ΠΑΣΟΚ. Πολλοί από κείνους  που αποχώρησαν ή διεγράφησαν γιατί έκαναν την επιλογή τη δεκαετία του '70 και στις αρχές της δεκαετίας του '80 να συγκρουστούν με την ηγεσία του κινήματος και με τον Ανδρέα Παπανδρέου προσωπικά, θεωρώντας ότι είχε πουλήσει και προδώσει τις αρχές, το πρόγραμμα και τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, ότι είχε συμβιβαστεί με το σύστημα για να πάρει την εξουσία, ύστερα από μερικά χρόνια, επέστρεψαν στο κόμμα, αναδείχθηκαν σε κορυφαίες θέσεις και μερικοί έγιναν υπουργοί.

Ορισμένοι μάλιστα που είχαν γράψει και βιβλία με περιεχόμενο υβριστικό για τον ιδρυτή του κόμματος,  έτρεχαν να τα μαζέψουν από τα βιβλιοπωλεία για να μην υπάρχει σε δημόσια θέα το σώμα του ...εγκλήματος.

Για να μην φτάσουν λοιπόν κάποτε στο σημείο τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της «Λαϊκής Ενότητας» να πουν το «στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα», ας είναι φειδωλοί στις δημόσιες παρεμβάσεις τους. Έχει ο καιρός γυρίσματα.

«Σεβασμός στο δράμα των προσφύγων»

Με μια συγκινητική ανακοίνωση η Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού εκφράζει την αλληλεγγύη της στο δράμα των προσφύγων και μεταναστών και την «οδύσσεια» που παιρνούν τόσο στις πατρίδες τους όσο και στις προσπάθειές τους να περάσουν τα σύνορα της Ευρώπης.

Η ΠΕΝΕΝ μιλάει για τους αιματηρούς εμφυλίους που είναι σε εξέλιξη σε χώρες όπως η Συρία, το Ιράκ, η λΙβύη, η Παλαιστίνη και τους χαρακτηρίζει ως αποτέλεσαμ επεμβάσεων των ιμπεριαλιστών.

Καταδικάζει, ακόμη, το περιστατικό ρατσιστικής αντιμετώπισης που έλαβε χώρα σε πλοίο της Ακτοπλοΐας και καλεί τους ναύτες να αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους αυτούς με το απαιτούμενο σεβασμό.

Αναλυτικά:

Συνάδελφοι όλων των κλάδων,

Τα τελευταία χρόνια η χώρα και ο λαός μας είναι μάρτυρας μιας ανθρώπινης τραγωδίας που εξελίσσεται στη Μεσόγειο. Οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε διάφορες χώρες της περιοχής έχουν διαμορφώσει ένα εφιαλτικό σκηνικό σε μια σειρά χώρες όπως είναι η Συρία, το Ιράκ, η Λιβύη, η Παλαιστίνη, η Αίγυπτος κλπ.

Είναι οι επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών που προκαλούν τις τοπικές συγκρούσεις, που υποδαυλίζουν τις εμφύλιες συρράξεις με σκοπό των έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών αυτών των χωρών, την επέκταση της επιρροής τους  την ενίσχυση και εδραίωση της γεωστρατηγικής θέσης τους.

Σε ορισμένες απ´ αυτές τις χώρες είναι σε εξέλιξη αιματηροί εμφύλιοι πόλεμοι οι οποίοι οδηγούν χιλιάδες βασανισμένους ανθρώπους σε αναγκαστική προσφυγιά. Ο θανάσιμος κίνδυνος για την ίδια την ζωή τους και των οικογενειών τους οδηγεί σε μαζική φυγή και απομάκρυνση από τις εστίες, τα σπίτια τους και τις χώρες τους. Πρόκειται για ανείπωτη και απερίγραπτη ανθρώπινη καταστροφή.

Δυστυχώς αυτή η μαζική φυγή που γίνεται για την προστασία της ανθρώπινης ζωής δεν τερματίζει τον Γολγοθά τους. Τα κυκλώματα των δουλεμπόρων τους τσουβαλιάζουν σε σαπιοκάραβα και τους ξαποστέλνουν άρον-άρον σε βέβαιο θάνατο.

Χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες άφησαν όλα αυτά τα χρόνια την τελευταία πνοή τους στα νερά της Μεσογείου η οποία μετατρέπεται σε ένα απέραντο υγρό νεκροταφείο.

Η «πολιτισμένη» Δύση παρακολουθεί απαθής και αμέτοχη την πρωτοφανή αυτή τραγωδία, η οποία έχει προκληθεί και συνεχίζεται και με δική της ευθύνη!!!

Οι Έλληνες εργαζόμενοι και ειδικότερα οι Ναυτεργάτες και το ταξικό ναυτεργατικό κίνημα έχουν γράψει την δική τους ιστορία σε πράξεις ανθρωπιάς, αλληλεγγύης και σεβασμού στην ανθρώπινη ζωή όπου και όταν αυτή βρίσκεται σε κίνδυνο. Χιλιάδες είναι τα περιστατικά που τα ελληνικά πληρώματα όλων των βαθμών και ειδικοτήτων είχαν και έχουν συμβάλει στη διάσωση προσφύγων σε όλα τα μήκη και πλάτη της υδρογείου.

Αυτή την αλληλεγγύη οφείλουμε να τηνεπιδείξουμε με την ίδια ευαισθησία και ανθρωπιά και στο σημερινό δράμα τωνξεκληρισμένων προσφύγων καιμεταναστών τόσο στη θάλασσα όσο και στα ακτοπλοϊκά πλοία με τα οποία μετακινούνται από διάφορα νησιά προς τον ΠΕΙΡΑΙΑ.

Πρόσφατο κρούσμα που έλαβε χώρα σε πλοίο της Ακτοπλοΐας και δημοσιεύτηκε σε ημερήσια εφημερίδα είναι ξένο με τις αρχές, τις αξίες και με τις παραδόσεις των ελλήνων ναυτεργατών.

Η ΠΕΝΕΝ, που ο ρόλος της τα τελευταία 35 χρόνια έχει αναγνωρισθεί και καταξιωθεί στη συνείδηση όλου του ναυτεργατικού κόσμου, απευθύνει κάλεσμα και μήνυμα στους ναυτικούς της Ακτοπλοΐας να έχουν την πιο φιλόξενη,ανθρώπινη συμπεριφορά απέναντι στους πρόσφυγες και μετανάστες που ταξιδεύουν με τα πλοία της Ακτοπλοΐας.

Ο σεβασμός είναι απαραίτητος κανόνας στην σχέση μέσα στο πλοίο, καμία διάκριση, καμία εξαίρεση, καμία υποβάθμιση και προσβολή σε βάρος αυτών των ανθρώπων δεν μπορεί να γίνει ανεκτή έστω και από μεμονωμένα άτομα που έχουν την ιδιότητα του ναυτικού. Η ΠΕΝΕΝ πιστή στις μεγάλες αξίες της αλληλεγγύης θα συμβάλει με την παρέμβαση της καθοριστικά σε αυτή τη κατεύθυνση.

Πηγή

«Ανεφάρμοστος» στο ΕΣΥ ο νόμος Κατρούγκαλου

γράφει η Αφροδίτη Τζιαντζή

Αίσθηση προκάλεσε η πρόσφατη καταγγελία του σωματείου εργαζομένων στον Ψυχικό Τομέα του Νοσοκομείου Κέρκυρας ότι ο εργολάβος καθαρισμού, που ανέλαβε με απευθείας ανάθεση την καθαριότητα του νοσοκομείου, θα πληρωθεί 24.600 ευρώ για 11 ημέρες -ποσό που θα μπορούσε να μειωθεί στο μισό, αν το νοσοκομείο προσλάμβανε τις εργαζόμενες με μίσθωση έργου.

Την είδηση δημοσιοποίησε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Δημόσιων Νοσοκομείων, επαναλαμβάνοντας το πάγιο αίτημα να εκδιωχθούν εργολάβοι από τη δημόσια Υγεία, να σταματήσει η αιμορραγία δημόσιου χρήματος και οι σχέσεις εργασιακής ζούγκλας που συνδυάζονται με τις εργολαβίες.

Οι εργαζόμενοι επιμένουν ότι το δημόσιο Νοσοκομείο Κέρκυρας, όπως και άλλα δημόσια νοσοκομεία, θα μπορούσε να εφαρμόσει το άρθρο 49 του Ν. 4325/2015 (γνωστός και ως «νόμος Κατρούγκαλου»), στο οποίο ορίζεται ότι οι πάγιες και διαρκείς ανάγκες της υπηρεσίας καθαριότητας πρέπει να καλύπτονται από προσωπικό με σχέση εργασίας αορίστου χρόνο, αλλά δίνει τη δυνατότητα για παράταση όσων συμβάσεων έχουν λήξει με ατομικές μισθώσεις έργου ώς το τέλος του 2015.

Στη διευκρινιστική ΚΥΑ για το άρθρο 49 δηλώνεται ξεκάθαρα ότι μπορούν να προσληφθούν με ατομικές συμβάσεις μίσθωσης έργου εργαζόμενοι από συνεργεία καθαρισμού, οι οποίοι εξαιρούνται από τον ΟΑΕΕ και ασφαλίζονται ως μισθωτοί με ΙΚΑ-ΕΤΑΜ.

Μολονότι το άρθρο 49 θα μπορούσε να εφαρμοστεί και στα δημόσια νοσοκομεία, με κέρδος και για τους εργαζομένους και για το Δημόσιο, οι εργολάβοι παραμένουν ακλόνητοι.

«Σηκώνουμε τα χέρια»

«Θα μπορούσε τόσο καιρό το υπουργείο Υγείας να έχει κάνει κάτι για να αποφευχθούν αυτού του τύπου οι συμβάσεις και οι απευθείας αναθέσεις», δηλώνει στην «Εφ.Συν.» ο Γιώργος Τριανταφυλλούδης, πρόεδρος του σωματείου «Η Ενότητα», που δημοσιοποίησε την καταγγελία για το Νοσοκομείο Κέρκυρας.

«Επειδή ο προηγούμενος εργολάβος αποχώρησε, η διοίκηση ακολούθησε τη διαδικασία της απευθείας ανάθεσης. Δεν λέμε ότι δεν έπραξε νομότυπα. Λέμε όμως ότι θα μπορούσε να κινηθεί διαφορετικά. Εχει ξεκινήσει νέος πρόχειρος διαγωνισμός με κονδύλι 65.000 ευρώ για ένα μήνα. Συνολικά δηλαδή 90.000 ευρώ για 41 μέρες.

»Αν αυτό συμφέρει το Δημόσιο και το νοσοκομείο, που δυσκολεύεται να καλύψει βασικές ανάγκες σε γάζες και υγειονομικό υλικό, εμείς σηκώνουμε τα χέρια ψηλά.

»Αν, αντίθετα, προσλαμβάνονταν οι εργαζόμενες με μίσθωση έργου, όπως προβλέπει ο νόμος και όπως γίνεται στους ΟΤΑ, το μηνιαίο κόστος δεν θα ξεπερνούσε τις 40.000 ευρώ, ακόμα κι αν πληρώνονταν 1.000 ευρώ τον μήνα μικτά, ενώ τώρα παίρνει η κάθε μία 400 ευρώ στην καλύτερη περίπτωση, γιατί ο εργολάβος καταθέτει μεν προσφορά για πλήρη απασχόληση, τις απασχολεί με μερική απασχόληση, χωρίς ρεπό, υπερωρίες κ.λπ., όπως συμβαίνει δυστυχώς σε όλη την Ελλάδα».

«Μικρότερο το ποσό»

«Δόθηκε δυσανάλογη δημοσιότητα στο θέμα. Το ποσό είναι μικρότερο από το αντίστοιχο που θα δίναμε για μόνιμο συνεργείο», επιμένει ο διοικητής του Νοσοκομείου Κέρκυρας Κ. Γρηγορόπουλος. «Δεν γινόταν να εφαρμοστεί ο νόμος Κατρούγκαλου. Ποια εργαζόμενη θα άνοιγε μπλοκάκι για 11 μέρες;».

Μόνο που ο νόμος δεν προβλέπει μπλοκάκι, αλλά ΙΚΑ και μίσθωση έργου ώς το τέλος του 2015...

«Την ώρα που τα ταμεία των νοσοκομείων είναι άδεια, δεν είναι δυνατόν να γίνονται τέτοιου είδους σπατάλες, υπέρ των εργολάβων, οι οποίοι προσφέρουν χαμηλής ποιότητας υπηρεσίες, έναντι υψηλότατης αμοιβής, σε συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα», τονίζει στην «Εφ.Συν.» ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος. «Δεκάδες φορές ζητήσαμε από τον υπουργό Υγείας Π. Κουρουμπλή να εφαρμοστεί ο νόμος Κατρούγκαλου στα νοσοκομεία και απάντηση δεν πήραμε ποτέ» συμπλήρωσε.

Με στόχο την αυτοδυναμία ο ΣΥΡΙΖΑ - Ποιοί μπαίνουν στις λίστες

Η πρώτη συζήτηση για τη συμπλήρωση των κενών που δημιουργούνται στις λίστες του ΣΥΡΙΖΑ μετά την αποχώρηση βουλευτών και πολιτευτών που προσχώρησαν στην “Λαϊκή Ενότητα” έγινε ήδη. Συμφωνήθηκε ότι θα είναι υποψήφιοι κάποιοι από τους βουλευτές που ψήφισαν «παρών» στην ψηφοφορία για το τρίτο μνημόνιο και ότι θα επιχειρηθεί κάποια διεύρυνση χωρίς όμως να δημιουργηθούν εντυπώσεις ΠΑΣΟΚοποίησης ή ανακύκλωσης παλιού υλικού.

Θα είναι υποψήφιοι υπουργοί όπως ο Γ.Κατρούγκαλος, ο Χρ. Σπίρτζης, ο Δ. Μάρδας, ενώ ο ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιάς μπορεί να αξιοποιηθεί στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Ο Γ. Πανούσης φαίνεται πως δεν ενδιαφέρεται να πολιτευτεί, ενώ δεν έχει ανοίξει τα χαρτιά του ο Ν.Παρασκευόπουλος. Ενα κομμάτι της ΔΗΜΑΡ κοιτάζει προς τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν έχει ριφθεί ο κύβος σχετικά με ενδεχόμενη υποψηφιότητα του Φ. Κουβέλη. Αντίθετα, φαίνεται πιο πιθανό να συνεργαστεί η Μ. Γιαννακάκη (ενώ ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Θ. Θεοχαρόπουλος βρίσκεται σε συζητήσεις με το ΠΑΣΟΚ). Για πρώην υπουργούς που έχουν αποστασιοποιηθεί εδω και χρόνια από το ΠΑΣΟΚ, όπως η Μιλένα Αποστολάκη, έχουν γίνει θετικές και αρνητικές εισηγήσεις και μάλλον επικρατούν οι αρνητικές, ενώ πιο εύκολη είναι η περίπτωση του Μάρκου Μπόλαρη που έχει ισχυρές συμπάθειες μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το πώς θα δημιουργηθεί ένα νέο κόμμα μετά την αποχώρηση της Αριστερής Πλατφόρμας και άλλων διαφωνούντων συνιστωσών αντιμετωπίζεται ως εξαιρετικά σοβαρή πρόκληση από το επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα. Αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να αναζητηθούν νέα πρόσωπα που ενδεχομένως θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν και στην επόμενη κυβέρνηση αλλά αναγνωρίζουν ότι αυτή η διαδικασία δεν μπορεί να ολοκληρωθεί μέσα στην σύντομη προεκλογική προθεσμία ούτε να καθοριστεί από το εκλογικό άγχος. Αυτό σημαίνει ότι η προσπάθεια ανασύνταξης θα κρατήσει καιρό, αφού άλλωστε το τραύμα της διάσπασης είναι βαθύ και ακόμη υπάρχει μεγάλη συναισθηματική φόρτιση που δεν διευκολύνει τέτοιου είδους στρατηγικές.

Μετά τις εκλογές

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ξεκαθαρίσει στους συνεργάτες του ότι θα δώσει τη μάχη με στόχο την αυτοδυναμία. Δείχνει να πιστεύει ότι αυτός ο στόχος είναι εφικτός παρά την εσωκομματική δοκιμασία και παρά το γεγονός ότι η συμφωνία με τους πιστωτές δεν ήταν αυτή που ο ίδιος θα ήθελε. Η αισιοδοξία του στηρίζεται στην υψηλή δημοτικότητά του -που υπερβαίνει τα όρια του εκλογικού ποσοστού του ΣΥΡΙΖΑ- αλλά και στο νέο ακροατήριο στο οποίο μπορεί να απευθυνθεί μετά τη ρήξη με την Αριστερή Πλατφόρμα. Ακόμη, όμως, και αν πετύχει την αυτοδυναμία (που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το ποσοστό που θα αθροίσουν όλα μαζί τα εκτος βουλής κόμματα) θα επιδιώξει ευρεία πολιτική συναίνεση λόγω των δυσκολιών που θα έχει η εφαρμογή του νέου προγράμματος. «Οι 151 έδρες δεν φτάνουν» σχολίασε χαρακτηριστικά ανώτατη κυβερνητική πηγή μετά τη χθεσινή σύσκεψη υπό τον Α. Τσίπρα χωρίς να εξηγήσει περισσότερο τους μετεκλογικούς σχεδιασμούς που αποτελούν ήδη αντικείμενο σοβαρών συζητήσεων.

Είναι πάντως σαφές ότι δεν πρόκειται να γίνει πρόταση συνεργασίας στη “Λαϊκή Ενότητα” εφόσον εκπροσωπηθεί στη Βουλή γιατί θεωρείται ότι υπάρχει στρατηγική απόκκλιση στα θεμελιώδη, όπως είναι η συμμετοχή της χώρας στην ευρωζώνη. Παρόλο που υπάρχουν τέτοιες σκέψεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, για τον Α. Τσίπρα φαίνεται πως αυτό το κεφάλαιο έκλεισε οριστικά και ο χωρισμός από τους πρώην συντρόφους του θεωρείται οριστικός.

Πηγή

Επιστολή δυσαρέσκειας της Ζωής Κωνσταντοπούλου στον ΠτΔ

Επιστολή προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο, απέστειλε η πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά της για την επιλογή του ανώτατου θεσμικού παράγοντα της χώρας να εκφράζεται μέσω «κύκλων», συνεργατών και «non paper».

Σύμφωνα με τη σχετική επιστολή, οι διαρροές εκθέτουν εκείνους που δεν θέλουν να αναλάβουν την ευθύνη των απόψεων, των θέσεων (αλλά και των επιθέσεών τους), εκείνους που αδυνατούν να αρθούν στο ύψος του θεσμικού τους ρόλου και της εμπιστοσύνης με την οποία τους έχουν περιβάλει αυτοί που τους εξέλεξαν και, τελικά, εκείνους που, κάτω από το μανδύα της εξουσίας, κρύβουν το μαχαίρι.

Έχοντας πάντοτε ακολουθήσει τον κανόνα της ειλικρινούς, ευθείας, επίσημης και επώνυμης τοποθέτησης, σε όλα τα θέματα, και αποδεχόμενη φυσικά και το πολιτικό κόστος αυτής μου της επιλογής, λυπούμαι βαθύτατα για την επιλογή σας ως Προέδρου της Δημοκρατίας να  εκφράζεστε μέσα από παραπολιτικές στήλες, «κύκλους», «πηγές» και, μάλιστα, για μείζονα θέματα που αφορούν τη δημοκρατική λειτουργία και τη δημοκρατική και θεσμική σας ευθύνη, προσθέτει η κ. Κωνσταντοπούλου.

Παράλληλα, η πρόεδρος της Βουλής σημειώνει κατά σειρά τα άρθρα του Συντάγματος σχετικά με την παραίτηση της κυβέρνησης:

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απαλλάσσει από τα καθήκοντά της την Κυβέρνηση, αν αυτή παραιτηθεί, καθώς και αν η Βουλή αποσύρει την εμπιστοσύνη της, σύμφωνα με το άρθρο 84.

Στις περιπτώσεις αυτές εφαρμόζονται αναλόγως οι διατάξεις των παραγράφων 2,3 και 4 του άρθρου 37. Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 37 παρ. 2,3 και 4, στα οποία ρητώς παραπέμπει το άρθρο 38:

- 37 παρ. 2. Αν κανένα Κόμμα δεν διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέχει στον αρχηγό του Κόμματος που διαθέτει τη σχετική πλειοψηφία διερευνητική εντολή για να διακριβωθεί η δυνατότητα σχηματισμού Κυβέρνησης που να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της Βουλής

- 37 παρ. 3. Αν δεν διαπιστωθεί αυτή η δυνατότητα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέχει διερευνητική εντολή στον αρχηγό του δεύτερου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος και, εάν δεν τελεσφορήσει και αυτή, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δίνει διερευνητική εντολή στον αρχηγό του τρίτου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος. Κάθε διερευνητική εντολή ισχύει για τρεις ημέρες. Αν οι διερευνητικές εντολές δεν τελεσφορήσουν, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλεί τους αρχηγούς των κομμάτων και, αν επιβεβαιωθεί η αδυναμία σχηματισμού Κυβέρνησης που να έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής, επιδιώκει το σχηματισμό Κυβέρνησης από όλα τα κόμματα της Βουλής για τη διενέργεια εκλογών και, σε περίπτωση αποτυχίας, αναθέτει στον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας ή του Αρείου Πάγου ή του Ελεγκτικού Συνεδρίου το σχηματισμό Κυβέρνησης, όσο το δυνατόν ευρύτερης αποδοχής, για να διενεργήσει εκλογές και διαλύει τη Βουλή

- 37 παρ. 4. Η πρόταση για την ανάθεση εντολής γίνεται μέσα σε τρείς ημέρες από την ημέρα που ο Πρόεδρος της Βουλής ή ο Αναπληρωτής του ανακοινώνει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τη δύναμη των κομμάτων στη Βουλή. Η ανακοίνωση αυτή γίνεται πριν από την ανάθεση κάθε εντολής.

Όπως εξηγείται στη σχετική επιστολή, από τις ανωτέρω σαφείς και ανεπίδεκτες επινοημένων ερμηνειών διατάξεις προκύπτει ότι, μετά την ανακοίνωση της παραίτησης της Κυβέρνησης από τον Πρωθυπουργό προς εσάς, οφείλατε να με ενημερώσετε, αφού δεν έπραξε κάτι τέτοιο ο Πρωθυπουργός, και να έρθετε σε θεσμική επαφή και συνεννόηση μαζί μου για την εκκίνηση της ανωτέρω Συνταγματικής διαδικασίας, η οποία δεν διαπνέεται από τις επιθυμίες του παραιτούμενου Πρωθυπουργού αλλά από την Συνταγματική επιταγή εξάντλησης της διερεύνησης δυνατότητας σχηματισμού Κυβέρνησης που να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της Βουλής.

Επειδή η Βουλή, από την οποία αντλεί την εμπιστοσύνη η Κυβέρνηση, και από την οποία εκλέγεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αποτελεί κυρίαρχο όργανο της Δημοκρατίας και, μάλιστα, το μόνο άμεσα εκλεγμένο από το λαό, κάθε αντίληψη και δήθεν ερμηνεία που επιτρέπει την παράκαμψή της ή την βεβιασμένη διάλυσή της, χωρίς την τήρηση των συνταγματικών διαδικασιών είναι αντισυνταγματική, αντιδημοκρατική και βαθιά αντιδραστική.

Εξάλλου, συνεχίζει η κ. Κωνσταντοπούλου, για να γίνει η ανάθεση των εντολών, το Σύνταγμα ρητώς προβλέπει τη σύμπραξη του/της Προέδρου της Βουλής και περιγράφει τη σύμπραξη αυτή ως ανακοίνωση  από τον/την Πρόεδρο της Βουλής της δύναμης των Κομμάτων στη Βουλή, ανακοίνωση η οποία γίνεται πριν από κάθε ανάθεση εντολής. Μάλιστα, η έναρξη της διαδικασίας ανάθεσης των διερευνητικών εντολών μπορεί να γίνει μέχρι και 3 ημέρες από αυτήν την ανακοίνωση.

Ωστόσο, υπερθεματίζει, το βράδυ της Πέμπτης 20 Αυγούστου 2015 από τα Μέσα Ενημέρωσης πληροφορήθηκα την παραίτηση της Κυβέρνησης. Επίσης από τα Μέσα Ενημέρωσης πληροφορήθηκα την εκ μέρους σας εκκίνηση διαδικασίας ανάθεσης εντολών όχι προς τον Αρχηγό του πρώτου Κόμματος, αλλά προς τον Αρχηγό του δεύτερου Κόμματος και, μάλιστα, με νυχτερινό ηλεκτρονικό μήνυμα (email), προφανώς ως μία απόπειρα αντισυνταγματικής σύντμησης του χρόνου αλλά και δρομολόγησης της διάλυσης της Βουλής.

Ως μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζω ότι ούτε συνεδρίασε ούτε ενημερώθηκε ούτε ερωτήθηκε ποτέ η Κοινοβουλευτική Ομάδα του πρώτου σε δύναμη Κόμματος σχετικά με ενδεχόμενη παραίτηση της Κυβέρνησης ή σχετικά με την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης και, επομένως, ουδέποτε απέσυρε η Κοινοβουλευτική Ομάδα των μέχρι χθες 149 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ την εμπιστοσύνη της προς την Κυβέρνηση.

Συνεπώς, από το βράδυ της Πέμπτης, αντισυνταγματικά και αντιδημοκρατικά παρακάμφθηκε η Κοινοβουλευτική Ομάδα του πρώτου Κόμματος και τα μέλη της, σε μία διαδικασία που προδήλως αφορά ακριβώς και πρωτίστως τους βουλευτές και τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες, ως γνήσιους εκφραστές της λαϊκής κυριαρχίας.

Μολονότι, υπερθεματίζει, με δηλώσεις μου το βράδυ της Πέμπτης 20 Αυγούστου 2015 επεσήμανα το θεσμικό ολίσθημα και γνωστοποίησα ότι πρέπει να υπάρξει θεσμική ενημέρωση και συνεννόηση και, μολονότι και το πρωί της Παρασκευής 21 Αυγούστου 2015 και ώρα 09.30 κάλεσα τηλεφωνικά στο γραφείο σας, προ της συναντήσεώς σας με τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και έλαβα την διαβεβαίωση της ιδιαιτέρας σας ότι «Μπαίνετε στο γραφείο σε 2 λεπτά και θα με καλέσετε», δεν το πράξατε, αλλά επιμείνατε στην προώθηση μιας αντισυνταγματικής διαδικασίας.

Και, μάλιστα, ενώ ήδη πλέον διαφαινόταν η, δεδομένης της αιφνίδιας πρωτοβουλίας της Κυβέρνησης, μεταβολή της σύνθεσης των Κοινοβουλευτικών Ομάδων στη Βουλή (διαδικασία που λαμβάνει υπ’ όψιν του ως πιθανή και το Σύνταγμα, γι΄ αυτό και προβλέπει ένα τριήμερο μέχρι την έναρξη ανάθεσης των εντολών, αλλά και υποχρεωτική ανακοίνωση της δύναμης των Κομμάτων πριν από την ανάθεση κάθε εντολής).

Στην τηλεφωνική θεσμική μου διαμαρτυρία αντιτείνατε ερμηνείες με αναφορές στην «περίπτωση Παπαδήμου», ενώ είναι γνωστό ότι ο σχηματισμός εκείνης της Κυβέρνησης έχει χαρακτηρισθεί ως εκτροπή εντός και εκτός Ελλάδας, αλλά και στον προκάτοχό σας κ. Παπούλια και διατυπώσατε τη θέση ότι «είναι αυτονόητη η σύνθεση της Βουλής» αλλά και ότι «τώρα που δημιουργήθηκε νέα Κοινοβουλευτική Ομάδα, θα μου ζητήσετε, με έγγραφό σας, επίσημη ενημέρωση».

Σας απάντησα ότι επιμένω και αναμένω να τηρηθεί το Σύνταγμα, το οποίο έχει παραβιασθεί και εξακολουθεί να παραβιάζεται. Τα ανωτέρω σας τα υπενθυμίζω, προς αποκατάσταση και της πραγματικότητας του περιεχομένου της συνομιλίας μας, αφού με θλιβερές διαρροές εμφανίζεται το κατά τους κύκλους, πηγές, συνεργάτες περιεχόμενο…

Όπως προσθέτει η Πρόεδρος της Βουλής, αναμένοντας να πράξετε τα δέοντα για να αποκαταστήσετε τη θεσμική εκτροπή που έχει καταγραφεί,  σας ενημερώνω, σύμφωνα με το άρθρο 11 παρ. 6 του Κανονισμού της Βουλής ότι επήλθε ουσιώδης μεταβολή στη σύνθεση των Κοινοβουλευτικών Ομάδων, μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015.

Ειδικότερα, 25 βουλευτές που μέχρι χθές ανήκαν στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ συγκρότησαν νέα Κοινοβουλευτική Ομάδα, με τον τίτλο «Λαϊκή Ενότητα» και επικεφαλής τον βουλευτή Παναγιώτη Λαφαζάνη. Μετά από αυτή τη μεταβολή, η 1η σε δύναμη Κοινοβουλευτική Ομάδα εξακολουθεί να είναι η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, με 124 βουλευτές, ενώ η νέα Κοινοβουλευτική Ομάδα της «Λαϊκής Ενότητας» κατατάσσεται 3η σε δύναμη, με 25 βουλευτές.

Οι υπόλοιπες Κοινοβουλευτικές Ομάδες διατηρούν την ίδια δύναμη. Επίσης, έχει υπάρξει παραίτηση δύο μελών της Βουλής, του κ. Δαμαβολίτη από την Κ.Ο. των ΑΝ.ΕΛΛ. και του κ. Χουντή από την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, στη θέση των οποίων ορκίσθηκαν βουλευτές οι επιλαχόντες των αντίστοιχων συνδυασμών και Κοινοβουλευτικών Ομάδων.

Η δική μου άποψη, συνεχίζει, για τον ρόλο, την αποστολή και την ευθύνη του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν έχει αλλάξει από τότε που δημόσια, επώνυμα και επίσημα επέκρινα τον προκάτοχό σας κ. Παπούλια για τις αντιθεσμικές παρεμβάσεις του προς στήριξη των Μνημονιακών Κυβερνήσεων και των πρωταγωνιστών τους, ακόμη και με απροειδοποίητο κλείσιμο της Βουλής, προς παραγραφή ποινικών ευθυνών για σκάνδαλα.

Η άποψή μου δεν έχει αλλάξει από τότε που αντιτάχθηκα στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την προηγούμενη Βουλή, ακριβώς λόγω της διαφανούς πρόθεσης της προηγούμενης Μνημονιακής Κυβέρνησης να αξιοποιήσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ως εργαλείο προώθησης της Μνημονιακής απολυταρχίας και ως όργανο τρώσης της Δημοκρατίας.

Η άποψή μου, προσθέτει, για τον ρόλο του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν έχει αλλάξει από τότε που σας ανακοίνωσα την εκλογή σας ως Προέδρου, από την παρούσα Βουλή. Το εάν θα επιλέξετε να χαρακτηρίσετε τις απόψεις μου ως «προσωπικές», όπως κάνατε με την επιστολή σας, όταν σας ζήτησα να κοινοποιήσετε στους ομολόγους σας την επιστολή μου για την επίθεση στη δημοκρατία από τους δανειστές, είναι αδιάφορο και, τελικώς, απηχεί τις δικές σας προσωπικές απόψεις και επιλογές, που όμως έχουν βαρύ θεσμικό αντίκτυπο.

Σε ό,τι με αφορά και θεσμικά και προσωπικά λυπάμαι που δεν επικράτησαν οι απόψεις του Προκόπη Παυλόπουλου που συνέγραψε 2 βιβλία και αμέτρητα άρθρα για την αντισυνταγματικότητα των Μνημονίων, αλλά του Προκόπη Παυλόπουλου που ψήφισε όλες τις μνημονιακές διατάξεις με τον πρόλογο ότι διαφωνεί και τον επίλογο ότι δεν μπορεί να πράξει διαφορετικά.

Τέλος, διαμηνύει η κ. Κωνσταντοπούλου, με την παρούσα, εν όψει των εξελίξεων που έχουν δρομολογηθεί και της επιταγής πλήρους ενημέρωσης των πολιτών για διαδικασίες που αφορούν τον πυρήνα της Δημοκρατίας, παρακαλώ να διαβιβάσετε στη Βουλή τα πρακτικά των συναντήσεων των πολιτικών Αρχηγών υπό την Προεδρία σας, ιδιαιτέρως δε της συνάντησης της 6ης Ιουλίου 2015, που συνεκλήθη την επομένη του Δημοψηφίσματος και προ της δρομολόγησης υπογραφής του 3ου Μνημονίου.

Για τη σχετική διαβίβαση, εφόσον υποβαλλόταν αίτημα από τη Βουλή, είχατε ο ίδιος δεσμευθεί προς εμένα κατά την διαδικασία οργάνωσης της τήρησης των πρακτικών, η οποία γίνεται από τις υπηρεσίες της Βουλής, που συνέδραμαν με εντολή μου και κατόπιν αιτήματός σας, καταλήγει η επιστολή.

Πηγή

Ο φόβος των εκλογών

γράφει ο Απόστολος Διαμαντής

Περίεργες απόψεις ακούγονται από τη στιγμή που ο Τσίπρας αποφάσισε εκλογές. Στο ΣΚΑΙ μάλιστα διαμαρτύρονται διότι, λέει, ο πρωθυπουργός για να λύσει το εσωκομματικό του πρόβλημα σέρνει τη χώρα σε εκλογές. Τι έπρεπε να κάνει; Σύμφωνα με τον Πορτοσάλτε, τον Μπεσκένη και άλλους φωστήρες, έπρεπε ο Τσίπρας να κυβερνήσει με τον Μεϊμαράκη! Εφόσον μαζί ψηφίσανε τη συμφωνία, γιατί να μην φτιάξουν παρέα και μια κυβέρνηση;

Είναι απορίας άξιον πως είναι δυνατόν να ακούγονται τέτοιες ασυναρτησίες. Πρώτον, ο Τσίπρας δεν επέλεξε τις εκλογές. Η κυβέρνηση Συριζα ΑΝΕΛ έπεσε. Στην ψηφοφορία για την τριετή συμφωνία έλαβε 118 ψήφους. Κανονικά θα έπρεπε επί τόπου να παραιτηθεί ή μάλλον θα έπρεπε να παραιτηθεί από τη στιγμή που έπεσε κάτω από 151, δηλαδή πριν δυο μήνες. Λόγοι εκτάκτου ανάγκης υποχρέωσαν τότε τον Τσίπρα να παραμείνει στη θέση του, αρκούμενος σε τυπική νομιμοποίηση, για να τελειώσει το ζήτημα της συμφωνίας και να μην χρεωκοπήσει η χώρα.

Ωστόσο, από τη στιγμή που το ζήτημα αυτό έκλεισε, περαιτέρω παραμονή της κυβέρνησης μειοψηφίας στη θέση της θα συνιστούσε κοινοβουλευτική εκτροπή. Μπορεί τυπικά να μην έχει καταψηφιστεί ακόμη η κυβέρνηση στη Βουλή, όμως από τη στιγμή που τα κόμματα της αντιπολίτευσης δήλωσαν επισήμως πως δεν πρόκειται να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης και η αριστερή πλατφόρμα επέμεινε πως δεν στηρίζει,  η κυβέρνηση έχει ουσιαστικά απωλέσει τη δεδηλωμένη.

Κανονικά ο πρόεδρος, εάν ο πρωθυπουργός επέμενε να κυβερνά σαν να μην συμβαίνει τίποτα, θα έπρεπε να θέσει ζήτημα δεδηλωμένης. Διότι, τι είναι η δεδηλωμένη; Είναι η υποχρέωση κάθε κυβέρνησης να έχει πολιτική νομιμοποίηση από την πλειοψηφία των βουλευτών. Η τυπική μορφή που θα πάρει η αμφισβήτηση αυτής της νομιμοποίησης είναι δευτερεύον. Προέχει το γεγονός ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν στηρίζεται πλέον από 151 βουλευτές.

Δεύτερον, δεν είναι σοβαρό να υποστηρίζεται πως έπρεπε να γίνει κυβέρνηση ειδικού σκοπού Συριζα- ΝΔ. Ποιος το αποφάσισε αυτό; Ο Αλαφούζος ή ο Ψυχάρης;. Έγιναν εκλογές; Όχι. Τότε, πως ο Τσίπρας θα κάνει κυβέρνηση με την ΝΔ; Αυτό είναι κανονικό δημοκρατικό δούλεμα.

Ο πρωθυπουργός λοιπόν παραιτούμενος επέδειξε κοινοβουλευτική ευαισθησία. Δεν ήθελε προφανώς να κυβερνά ερήμην του λαού, στηριζόμενος έστω στην ανοχή της αντιπολίτευσης, διότι κάτι τέτοιο θα παραβίαζε κατάφορα τη γενική βούληση . Δεν γίνεται δηλαδή εγώ να ψηφίζω Στρατούλη και εν τέλει να κυβερνάει ο Γιακουμάτος, χωρίς να έχουν μεσολαβήσει εκλογές. Αυτό συνιστά πραξικόπημα. Έγινε μια φορά με τον Παπαδήμο. Δεν μπορεί η Ελλάδα να καταργήσει κάθε κοινοβουλευτικό κανόνα.

Συμπέρασμα: οι δημοσιογράφοι, πριν εκτοξεύσουν τις σοφίες τους θα πρέπει πρώτα να σκέφτονται. Ο Τσίπρας δεν προκάλεσε πρόωρες εκλογές. Ο Τσίπρας έχασε την στήριξη της Βουλής και υποχρεώθηκε σε παραίτηση. Έκανε αυτό που έπρεπε.

Προφανώς όμως, αυτό που ενοχλεί είναι ο φόβος των εκλογών. Ο Τσίπρας θα κερδίσει τις εκλογές, πιθανόν και αυτοδύναμος και έτσι θα πέσουν έξω και οι ελπίδες όσων ήθελαν μια κυβέρνηση με αιχμάλωτο πρωθυπουργό.

Εάν λοιπόν οι δημοσιογράφοι ανησυχούν για τις συχνές πρόωρες εκλογές, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Δεν έχουν παρά να ψηφίσουν με ενθουσιασμό τον Τσίπρα και οι επιθυμίες τους θα ικανοποιηθούν.

Που πήγαν βρε σύντροφοι οι αγάπες ?

Εμμέσως πλην σαφώς ο Μανώλης Γλέζος άφησε να εννοηθεί ότι θα οδεύσει προς την Λαϊκή Ενότητα του Παναγιώτη Λαφαζάνη ενώ «άδειασε» τον Αλέξη Τσίπρα εξαπολύοντας δριμύ κατηγορώ εναντίον του.

«Ολα τα θέματα είναι ανοικτά. Τα με ποιον θα συμπορευτούν τα μέλη που ίδρυσαν τον ΣΥΡΙΖΑ θα εξαρτηθεί από τους στόχους που θα τεθούν. Αν συμφωνήσουμε σε κοινούς στόχους δεν υπάρχει θέμα. Ποτέ δεν είμαι κλειστός σε τίποτα» είπε μιλώντας στο Mega ο Μανώλης Γλέζος.

Οταν ρωτήθηκε αν αυτό μπορεί να εκληφθεί ως «ναι», ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε: «Ούτε ως ναι ούτε ως όχι. Ολα είναι ανοικτά. Αναμονή».

Σε ερώτηση αν εξακολουθεί να εκτιμά τον Τσίπρα απάντησε: «Εξακολουθώ να αγαπώ και τον Αλέξη και όλους τους αγωνιστές» ενώ όταν του παρατήρησε ο Δημήτρης Τάκης ότι δεν θα είναι εύκολο να ταχθεί εναντίον του ο Μ. Γλέζος απάντησε με νόημα: «Φίλος ο Πλάτων, φιλτάτη η αλήθεια. Αυτό τα λέει όλα». Υποστήριξε ότι «υπήρχε εναλλακτική παρά τα όσα λέει το μέγαρο Μαξίμου» και εγκάλεσε προσωπικά τον κ. Τσίπρα: «Τι σχέση έχει η δημοκρατία με το να αποφασίζει η κυβέρνηση Μαξίμου. Υπήρξε κατάργηση της Δημοκρατίας, όχι απλώς έλλειμμα».

Και κατέληξε: «Η κυβέρνηση Μαξίμου ούτε έδωσε την εξουσία στο λαό, ούτε έδωσε δουλειά στο κόσμο».

Ο Μητρόπουλος και το μπεζ κοστούμι

γράφει η Ρέα Βιτάλη

Το μπεζ χαρακτηρίζεται ως «ουδέτερο χρώμα». Εκτιμάται απ' όσους θέλουν να περνάνε και να μην περνάνε… Όσους θέλουν «να τα έχουμε καλά με όλους». Ο Αλέξης Μητρόπουλος φοράει συνήθως μπεζ κοστούμι. Και το «ΠΑΡΩΝ» του, στην τελευταία ψηφοφορία, κάτι σε μπεζ. Και όλη η πολιτική του διαδρομή, κάτι σε μπεζ. Και το «συνειδησιακό» του -το οποίο συχνά επικαλείται- κάτι σε μπεζ.

Γεννήθηκε το 1952. Την περίοδο 81-85 ορίστηκε από την κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου Ειδικός Σύμβουλος του Υπουργείου Εργασίας. Το 1986 διαφώνησε όμως με την πολιτική λιτότητας της δεύτερης κυβέρνησης Παπανδρέου (θυμάστε άλλωστε τι τεράστια λιτότητα είχαμε τότε!) και διαγράφηκε από το ΠΑΣΟΚ. Στις αρχές του 1990 θα επιστρέψει στο ΠΑΣΟΚ. Φαίνεται είχε περάσει η λιτότητα. Αλλά το 1996 θα αποχωρήσει εκ νέου από το ΠΑΣΟΚ (ΠΤΟΥ! Πάλι λιτότητα!) διαφωνώντας με την κυβερνητική πολιτική για να προσχωρήσει στο νεο-ιδρυθέν κόμμα του ΤΣΟΒΟΛΑ ΔΩΣΤΑ ΟΛΑ, ήτοι ΔΗΚΚΙ χωρίς όμως να καταφέρει να εκλεγεί. Μετά θα επανέλθει στο ΠΑΣΟΚ (τη λες και American bar την πόρτα του ΠΑΣΟΚ). Το 2010 εκφράζει διαφωνία με την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Αποφασίζει δε, παρά την ιδιότητά του ως μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, να συμμετέχει στις δημοτικές εκλογές με τον συνδυασμό Αττική-Συνεργασία-ΟΧΙ στο Μνημόνιο υποστηριζόμενος από τον ΣΥΝ. Ακολούθως παραδόθηκε ψυχή τε και σώματι και κοστουμιού μπεζ στον ΣΥΡΙΖΑ. Ενημερώνοντας προσφάτως τον κόσμο τους ότι «Από την περήφανη διαπραγμάτευση πήγαμε στο αντικοινωνικότερο πακέτο».

Παράλληλα όμως με τα πολιτικά του ψυχικά συνειδησιακά βαρίδια ο κ. Α. Μητρόπουλος έχει και ένα επαγγελματικό δράμα εν εξελίξει να διαχειριστεί. Μια υπόθεση παλιά. Τόσο παλιά που μπορεί και να έχει ξεχαστεί από τους πολίτες, όπως άλλωστε και από το δικό μου μυαλό (πόσα να κρατήσει κι αυτό;). Και έτσι ανέτρεξα στη βοήθεια του διαδικτύου για τις εξελίξεις. Αναφέρομαι για μια απόδειξη αμοιβής που φερόταν τότε ότι δεν έκοψε ο κ. Α. Μητρόπουλος 1.000.000 δολαρίων, για υπόθεση κληρονομιάς πελάτη από τις ΗΠΑ, ενώ φερόταν να μην είχε πληρώσει και τους δυο δικηγόρους του γραφείου του, που είχαν επίσης εργαστεί για την υπόθεση, με αποτέλεσμα να καταφύγουν στη δικαιοσύνη για να λάβουν τα δεδουλευμένα τους. Δικαιώθηκαν, λοιπόν, οι συνεργάτες του τελεσίδικα από τον Άρειο Πάγο που έκρινε ότι ο κύριος με το μπεζ κοστούμι οικειοποιήθηκε τα χρήματά τους. (Aποκάλυψη από Τα Νέα)

Ακολουθώντας με ενδιαφέρον τα χνάρια του Αντιπροέδρου, διαβάζω στη συνέχεια για πρόστιμο 1.940.000 για υπόθεση φοροδιαφυγής του έτους 1999 που καλείται να πληρώσει ο έχων «συνειδησιακό φορτίο» της κυβέρνησής μας. Ειδικότερα, η Διεύθυνση Ελέγχων του Υπουργείου Οικονομικών γνωμάτευσε οριστικά ότι δεν υπάρχει καμία παραγραφή για την υπόθεσή του και πρέπει να πληρώσει το σύνολο του προστίμου. Μάλιστα η δικαστική επιμελήτρια πήγε στο γραφείο του, για να του επιδώσει την απόφαση παραλλήλως με τα «συχαρίκια», ο Αντιπρόεδρος όμως αρνήθηκε να την παραλάβει και εκείνη τη θυροκόλλησε. Είχε σαφώς προηγηθεί προσφυγή του Μητρόπουλου στο Εφετείο Αθηνών όπου διεκδικούσε την παραγραφή προστίμου αλλά απορρίφθηκε το αίτημα. Στο παρελθόν δε, είχε υποστηρίξει ότι για τα 750.000 δολάρια είχε πληρώσει φόρο σε δεύτερο βαθμό, κάνοντας χρήση του Νόμου Αλογοσκούφη που χορηγούσε φορολογικά κίνητρα για τον επαναπατρισμό κεφαλαίων. Όμως (όπως σημείωναν τα ΝΕΑ) από τα παραστατικά που κατέθεσε δεν προέκυψε ότι ο λογαριασμός απ' όπου ήρθαν τα χρήματα ήταν ο ίδιος με τον λογαριασμό στον οποίο είχε κατατεθεί η αρχική αμοιβή του 1.000.000 δολαρίων.

Ο κύριος Α. Μητρόπουλος. Το μπεζ κοστούμι που φοράει κάποιον κύριο που έχει βαρύ πολιτικό συνειδησιακό φορτίο και ψηφίζει «ΠΑΡΩΝ». Μπορείτε να φανταστείτε την πορεία αυτού του τόπου αν οι πολιτικοί μας άρχοντες τακτοποιούσαν τις υποχρεώσεις τους και άφηναν κατά μέρος τα «συνειδησιακά» τους φορτία για να καταπιαστούν με τα συνειδησιακά; Φαντάζεστε την πορεία αυτού του τόπου αν οι ψηφοφόρου δεν γλίστραγαν στη σοβαροφανή μπανανόφλουδα των κοστουμαρισμένων και μελετούσαν περισσότερα τα βιογραφικά αντί να ψηφίζουν τους καλεσμένους εκπομπών που τα λένε καλά;

Άτιμο χρώμα το μπεζ... Και οι καριέρες... Κάτι σε μπεζ. Πολλώ δε μάλλον οι συνειδήσεις… Κάτι σε μπεζ. 

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Μαξίμου: Η Κωνσταντοπούλου συμπεριφέρεται σαν δικτάτορας, ενώ είναι απλά μια λάθος επιλογή

Με ένα σκληρό σχόλιο απαντούν οι κυβερνητικοί κύκλοι στις δηλώσεις που παραχώρησε η Ζωή Κωνσταντοπούλου, μετά το τέλος της συνάντησής της με τον επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας, Παναγιώτη Λαφαζάνη.

«Συμπεριφέρεται ως δικτάτορας, θεωρεί πως είναι το θεσμικό επίκεντρο του πολιτεύματος, ενώ είναι απλά μια λάθος επιλογή» σημειώνουν κυβερνητικοί κύκλοι.

Νωρίτερα, πηγές του Μαξίμου ανέφεραν πως ο θεματοφύλακας του Συντάγματος είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και πως οι δηλώσεις της κ. Κωνσταντοπούλου αποτελούν μηδενισμό της διαπραγματευτικής προσπάθειας της κυβέρνησης, άποψη που δεν τόλμησε να αναφέρει ούτε η πιο σκληρή αντιπολίτευση.

Πιο σκληρή γλώσσα χρησιμοποιούν συνομιλητές του ΑλέξηΤσίπρα που έκαναν λόγο για παραλήρημα αλαζονείας και κρίση εξουσιομανίας από την πλευρά της προέδρου της Βουλής, η οποία, όπως λένε, συμπεριφέρεται ως δικτάτορας.

Επίσης, κύκλοι και από την Προεδρία της Δημοκρατίας, σημείωναν για την κ. Κωνσταντοπούλου: «Ουδέν σχόλιον, διότι από χθες η Προεδρία της Δημοκρατίας δεν ασχολείται με την κ. Κωνσταντοπούλου».

Πηγή

Μίκης Θεοδωράκης: Δεν θα μας κλέψει την ιδέα ο Λαφαζάνης

Αιχμηρή κριτική για τη στάση του επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας.

«Ας μην τους κάνουμε τη χάρη να μας κλέψουν κι αυτή την ιδέα» αναφέρει σε κείμενό του στο ιστολόγιο του ο Μίκης Θεοδωράκης αναφερόμενος στην κίνηση Λαφαζάνη για την δημιουργία ενός αριστερού μετώπου, γράφοντας ότι σήμερα «οι προδομένοι της Αριστεράς μιλούν για Μέτωπο», ενώ η ομάδα του «ΣΠΙΘΑ» είχε εκφράσει την ανάγκη δημιουργίας του στο παρελθόν.

Αναλυτικά, το κείμενο του Μ. Θεοδωράκη όπως δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο του:

«Αγαπητοί φίλοι και συναγωνιστές της ΣΠΙΘΑΣ σημερινοί, χθεσινοί και αυριανοί,

Σας γράφω με αληθινό πόνο για την πατρίδα μας και για τον Λαό μας, για τον χρόνο που χάθηκε, για την Σπίθα που ενώ ξεκίνησε σαν Ήλιος, κατάντησε λυχνάρι. Όμως εξακολουθεί να υπάρχει, κι αυτό χάρη στην ακλόνητη πίστη δέκα-είκοσι το πολύ συναγωνιστών στις ιδέες μας και σε μένα προσωπικά.

Τελικά, όπως ασφαλώς θα το βλέπετε κι εσείς, οι πολιτικές εξελίξεις και η ίδια η Ζωή με ΔΙΚΑΙΩΣΑΝ.

Σας καλώ λοιπόν να μη χάσουμε κι αυτή τη νέα ευκαιρία και να βοηθήσετε όλοι και όλες να ξαναγίνει η ΣΠΙΘΑ όπως την ονειρευτήκαμε από την πρώτη στιγμή: Δυνατή και πρωτοπόρα με ακτινοβολία και με πειθώ, αληθινός μπροστάρης στις εξελίξεις, με στόχο τη λύτρωση του Λαού και την κατάκτηση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας.

Για τον λόγο αυτόν αποφασίσαμε εγώ και κάποιοι από τους πιστούς μου φίλους και συναγωνιστές να σας ξαναθυμίσουμε όλα τα κείμενα που γράψαμε ως τώρα με θέμα την ανάγκη της δημιουργίας του Πανελλήνιου Λαϊκού Πατριωτικού και Δημοκρατικού Μετώπου, που θα βοηθήσει τον Λαό να απαλλαγεί μια για πάντα από την ξένη ακρίδα και να γίνει αφέντης στη χώρα του.

Όπως βλέπετε, σήμερα όλοι και ειδικά αυτοί της προδομένης Αριστεράς μιλούν για Μέτωπο.

Ας μην τους κάνουμε τη χάρη να μας κλέψουν κι αυτή την Ιδέα, όπως κάνανε ως τώρα.

Αθήνα, 21.8.2015

Μίκης Θεοδωράκης»