Και μετά πώς θα αποδώσετε Δικαιοσύνη αν καλύψετε τον Ντογιάκο;

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο Ισίδωρος Ντογιάκος είναι προϊστάμενος της εισαγγελίας Εφετών. Ενδεχομένως να είναι ο πιο δημοφιλής προϊστάμενος Εισαγγελίας Εφετών που γνώρισε η Ελλάδα. Σε ένα ηχητικό που έμεινε ιστορικό, ο Αντώνης Σαμαράς μιλάει για τον «Παναθηναϊκάκια» εισαγγελέα που του κάνει χάρες. Σε πολύ λίγο χρόνο ο «Παναθηναικάκιας» του Σαμαρά ταυτίστηκε με το Ντογιάκο, αλλά ούτε ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας, ούτε ο Σαμαράς ενοχλήθηκαν από την ταύτιση.  Ο κύριος Ντογιάκος, το 2008 είχε κάνει αθωωτική πρόταση για τον Πέτρο Λάμπρου της ΑΤΕ και τα θαλασσοδάνεια του επιχειρηματία Αλαμανή για τα οποία σήμερα η Τράπεζα της Ελλάδος με πόρισμά της είναι ενοχοποιητική.

Επί των ημερών του, η εισαγγελία Εφετών ενεπλάκη σε υποθέσεις με τρόπο προκλητικό για την κοινωνία. Το κυριότερο είναι πως όπως αποκάλυψε το HOT DOC, ο κύριος Ντογιάκος εξελέγη ως προϊστάμενος χρησιμοποιώντας μια σειρά από παρατυπίες και πιθανόν παρανομίες. Με τη συμμετοχή της Εισαγγελέως Γεωργίας Τσάτανη, κατάφερε να συμπεριληφθεί στα ψηφοδέλτια και να εκλεγεί ενώ δεν είχε τέτοιο δικαίωμα. Χρειάστηκαν δύο λαθροχειρίες, δηλαδή να ονομαστούν αντιεισαγγελείς, εισαγγελείς για να αποκτήσει δικαίωμα να μπει στο ψηφοδέλτιο.

Η κυρία Τσατάνη με τη σειρά της, είναι η Εισαγγελέας η οποία προχωρώντας σε δικαστικό πραξικόπημα, αφαίρεσε πρόσφατα δικογραφία για τον Ανδρέα Βγενόπουλο από συναδέλφους της, πριν αυτοί προχωρήσουν σε διώξεις. Η ίδια εισαγγελέας δεν έστειλε στη Βουλή δικογραφία για τα εξοπλιστικά παρότι είχε εμπλακεί σε αυτή το όνομα του Βαγγέλη Μειμαράκη. Μικρή λεπτομέρεια, η κόρη της ήταν υποψήφια βουλευτής με τον Βαγγέλη Μειμαράκη.

Αυτή τη φορά όμως δεν μιλάμε για τα συμπεράσματα της δημοσιογραφικής έρευνας, αλλά για έρευνα του Αρείου Πάγου. Η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου μετά από έρευνα την οποία προκάλεσαν τα δημοσιεύματα του HOT DOC κατέληξε πως είχαμε δίκιο. Ο Ντογιάκος και η Τσατάνη προχώρησαν σε παρατυπίες προκειμένου ο πρώτος να είναι στα ψηφοδέλτια ενώ δεν είχε δικαίωμα. Η κυρία Βασιλική Θάνου, διαβίβασε τα συμπεράσματα της έρευνας στο Συμβούλιο Επιθεώρησης για να ελεγχθούν τυχόν πειθαρχικές ευθύνες των δύο εισαγγελέων.

Το λειτουργημα του Εισαγγελέα και πολύ περισσότερο η πίστη στη Δικαιοσύνη, θα έπρεπε να οδηγήσουν το εισαγγελικό σώμα στην απαίτηση να διαλευκανθεί τι είχε γίνει. Σε τελευταία ανάλυση οι ίδιοι οι Εισαγγελείς είναι αυτοί που εξαπατήθηκαν από κάποιον που εμφανίστηκε να έχει το δικαίωμα εκλογής ενώ δεν το είχε. Αλλά ακόμη και αν έχουν άλλη άποψη οφείλουν να οδηγήσουν την υπόθεση στα θεσμικά όργανα και να ζητήσουν τη διαλεύκανση. Πολύ περισσότερο ο καταγγελόμενος.

Αντί για το αυτονόητο ο Ισίδωρος Ντογιάκος καλεί τους Εισαγγελείς σε ολομέλεια για να αποφασίσουν πως η πρόεδρος του Αρείου Πάγουν παρεμβαίνει στο αυτοδιοίκητο της Εισαγγελίας. Η παρέμβαση δεν είναι άλλη από την απαίτηση να εφαρμοστεί η νομιμότητα και να ελεγθούν οι υπεύθυνοι.

Θα έχει ενδιαφέρον πραγματικά τι θα κάνουν οι Εισαγγελείς. Θα κρυφτούν πίσω από το αυτοδιοίκητο και όποιον άλλο όρο ή θα συνταχθούν με το περί δικαίου αίσθημα;

Αν επρόκειτο για δικαστήριο θα παρέπεμπαν τον καταγγελόμενο επειδή υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις. Τώρα τι θα κάνουν; Θα επικαλεστούν προς τα έξω το αυτοδιοίκητο και προς τον εαυτό τους τη συναδελφική αλληλεγγύη; Αν δεν κάνω λάθος αυτή η αλληλεγγύη ενεργοποιείται για να λάμψει η αλήθεια όχι για να καλυφθεί.

Ας αφήσουν λοιπόν την υπόθεση να πάρει το δρόμο της. Αν θέλουν, πραγματικά μπορούν να καλύψουν τον συνάδελφό τους με πληθώρα νομικισμών. Αλλά ταυτόχρονα, θα επιμερίσουν προς τους εαυτούς τους ένα μέρος της καχυποψίας για ενοχή και τελικώς την ίδια την ενοχή. Ας διαλέξουν.

Απόφαση του ΣτΕ τινάζει στον αέρα τον ΕΝΦΙΑ

Τεράστιο δημοσιονομικό κενό θα κληθεί να αντιμετωπίσει σύντομα το υπουργείο Οικονομικών, καθώς θεωρείται δεδομένο πως η επικείμενη δικαστική απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας θα υποχρεώσει την πολιτεία να μειώσει άμεσα τις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων τινάζοντας στον αέρα τα νέα εκκαθαριστικά του ΕΝΦΙΑ που φτάνουν στους πολίτες εντός του μήνα.

 Το θέμα των "φουσκωμένων" αντικειμενικών αξιών που έχουν οδηγήσει σε υπερφορολόγηση των ακινήτων συζητήθηκε ξανά την περασμένη βδομάδα στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας στην σκιά μιας ήδη ειλημμένης απόφασης του ίδιου δικαστηρίου που δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Συγκεκριμένα σύμφωνα με το capital.gr, η νέα δίκη κατά των φουσκωμένων αντικειμενικών έγινε αφού εξέπνευσε, χωρίς να συμμορφωθεί η πολιτεία, η 6μηνη προθεσμία που είχε δώσει το δικαστήριο για να μειωθούν οι αντικειμενικές αξίες στο επίπεδο των εμπορικών. Το δικαστήριο έχει μονόδρομο να διανύσει και αναμένεται να εκδώσει απόφαση κατά του δημοσίου, το οποίο παραλείπει να αναπροσαρμόσει από το 2007 τις αντικειμενικές αξίες, ως όφειλε. Μάλιστα, η πολιτεία όχι μόνο αγνόησε στην πράξη το "τελεσίγραφο" του ΣτΕ, αλλά σχεδιάζει να γίνουν οι αλλαγές το 2017 (!), όταν δηλαδή θα έχει συμπληρωθεί μία ολόκληρη 10ετία υπερφορολόγησης, μολονότι ο νόμος επιβάλλει τον ανά 2ετία ανακαθορισμό των αντικειμενικών αξιών. Η δυσκολία της κατάστασης φαίνεται από το γεγονός ότι το δημόσιο επιχείρησε και πάλι ανεπιτυχώς να αναβάλλει τη δίκη για ένα χρόνο οπότε και υπάρχει και μνημονιακή υποχρέωση για αναπροσαρμογή από το 2017. Αναφέρθηκε μάλιστα πως από τα ακίνητα έχουν προϋπολογιστεί έσοδα 2,65 δισ. ευρώ για το τρέχον έτος. Η απόφαση του δικαστηρίου αναμένεται να εκδοθεί το πολύ σε δυο μήνες και θα προκαλέσει τεράστια δημοσιονομικά προβλήματα για τα προϋπολογισθέντα έσοδα αλλά και "μπαράζ" προσφυγών για ακύρωση του ΕΝΦΙΑ, επιστροφές φόρων κ.λπ.

Πηγή

 

Όλα τα αηδόνια λαλούν τον ίδιο σκοπό

γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Οι επισημάνσεις του πρωθυπουργού και το βίντεο της ομιλίας του.

'Ολα τα αηδόνια λαλούν τον ίδιο σκοπό και όλα τα κοράκια όμοια κράζουν.

Τι να έκανε και ο Αλέξης Τσίπρας; Ανέβηκε στο βήμα της Βουλής με μαύρα παπούτσια (χωρίς τα επαναστατικά μποτάκια τού Φεβρουαρίου) και εκφώνησε μία ομιλία που, υπό συνθήκες, θα μπορούσε να βγει από το στόμα οποιουδήποτε. Άντε, ο Τσίπρας έβαλε και δύο μεζούρες παραπάνω από σύγκρουση με την ολιγαρχία. Κατά τα λοιπά, πήρε σελίδες από τις προγραμματικές δηλώσεις του ΓΑΠ, τις έμπλεξε με τις σημειώσεις του Σαμαρά και για γαρνίρισμα πρόσθεσε λίγα από Καραμανλή.

Δηλαδή πόσες φορές θα γυρίσει σελίδα η χώρα; Πόσα «νέα μοντέλα» παραγωγικής ανασυγκρότησης και ανάπτυξης θα δοκιμάσουμε; Αυτό το Δημόσιο δεν έχουν βαρεθεί να το μεταρρυθμίζουν; Ποιος πρωθυπουργός δεν υποσχέθηκε δίκαιο και απλό φορολογικό σύστημα, καλύτερες υπηρεσίες υγείας και κράτος κοντά στον πολίτη; Υπήρξε πρωθυπουργός που δεν έταξε λεφτά στους αγρότες, ανακούφιση των αδυνάτων, σύγκρουση με συμφέροντα, διαφανείς και αποτελεσματικούς θεσμούς;

Ναι, φυσικά, οι υποσχέσεις είναι κομμάτι της δουλειάς τους. Όμως πια, αυτό που γεννιέται στο θυμικό του τηλεθεατή είναι πλήξη, απογοήτευση, οργή. Στο τέλος σταματά να δίνει σημασία στο περιεχόμενο του πολιτικού λόγου, ακούει μόνο ένα βουητό, σαν τραγούδι που δεν προσέχει, σαν τη λειτουργία στην εκκλησία. Εκεί ήταν και ο Τσίπρας. Τον Φεβρουάριο ήταν κοινωνικός σωτήρας και κάθε λέξη του Συντάγματος, τώρα εμφανίστηκε προσγειωμένος και κάθε λέξη του Μνημονίου. Μία σοβαρή εξαγγελία έκανε και αυτή ήταν μισή: ανακοίνωσε την αναστολή του ΦΠΑ ως τα μέσα Νοεμβρίου, με την ελπίδα να βρεθεί ισοδύναμο μέτρο. Έπρεπε να το έχει βρει. Αυτή είναι η δουλειά του. Όχι το δούλεμα. 

Αυτοδίκαιη αργία σε παιδεραστές, απατεώνες και καταχραστές με τροπολογία Βερναρδάκη

Τροποποίηση μέσω τροπολογίας του υφιστάμενου νόμου Κατρούγκαλου που θα προβλέπει αυτοδίκαιη αργία στους λεγόμενους «επίορκους» υπαλλήλους για επιπλέον αδικήματα, ανακοίνωσαν σήμερα το πρωί ο αναπληρωτής υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Χριστόφορος Βερναρδάκης και ο γενικός επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, Λέανδρος Ρακιντζής. 

Τα αδικήματα αυτά είναι της απιστίας, εκβιασμού, απάτης, δωροδοκίας, υπεξαίρεσης, καθώς και για εγκλήματα κατά της γενετήσιας ζωής, τα οποία όμως, ούτως ή άλλως, περιλαμβάνονταν στο νόμο Κατρούγκαλου.

Όπως ανέφεραν οι δύο άνδρες, χρειάζεται να παρέχονται οι εγγυήσεις, ώστε να εκδικάζονται οι περιπτώσεις γρήγορα και την ίδια ώρα να γίνεται σεβαστό το τεκμήριο της αθωώτητας. Στόχος της τροπολογίας είναι η ισχυροποίηση της δυνατότητας απομάκρυνσης των κατηγορουμένων για κακουργηματικές περιπτώσεις. Πάντως, σημειώθηκε πως, όταν κάποιος κατηγορείται, δεν σημαίνει ότι έχει καταδικαστεί.

Νέος υπαλληλικός κώδικας εν όψει

Οι κ.κ. Βερναρδάκης και Ρακιντζής ανακοίνωσαν επίσης τη σύσταση νομοπρασκευαστικής επιτροπής με ανθρώπους υψηλού κύρους, προκειμένου να προχωρήσει η μεταρρυθμιση πειθαρχικού δικαίου στην κατεύθυνση της εξισορρόπησης του δημοσίου συμφέροντος και του τεκμηρίου της αθωότητας. 

Από την πλευρά του, ο κ. Βερναρδάκης υπογράμμισε σε όλους τους τόνους ότι για την κυβέρνηση είναι ανοιχτό το μέτωπο κατά της διαφθοράς, ενώ ο κ. Ρακιντζής κάλεσε τους πολίτες να μην φοβούνται να καταγέλλουν τη διαφθορά στο Δημόσιο και στάθηκε σε περιπτώσεις αστυνομικών, στους κόλπους των οποίων έχουν υπάρξει περιστατικά βίας.  

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν, 450 είναι οι υποθέσεις που εκρεμούν, από τις οποίες 50 με 100 περίπου είναι οι σοβαρές, που οι υπάλληλοι απειλούνται με κακούργημα. Στη συνάντηση υπογραμμίστηκε πως έχει γίνει αναλυτική καταγραφή ανά κατηγορία των υποθέσεων για το 2014. Ο κ. Βερναρδάκης υπογράμμισε πως τα πειθαρχικά θα πρέπει να συνέλθουν εντός της εβδομάδας και να αποφασίσουν το συντομότερο δυνατόν. Οι περιπτώσεις που θα εξεταστούν είναι περιπτώσεις χρηματισμού γιατρών, παιδικής πορνογραφίας, ναρκωτικών, ληστειών και χρηματισμού εφοριακών. Σε εκείνο το σημείο, ο κ. Ρακιντζής τόνισε πως η αναλογία εγκληματικότητας που υπάρχει στον ελληνικό λαό είναι η ίδια στους δημοσίους υπαλλήλους. 

Τσίπρας: Αναστολή του 23% ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση μέχρι τον Νοέμβριο

Ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, παρουσιάζει στη Βουλή, το πλαίσιο στο οποίο θα κινηθεί η κυβέρνηση για την επόμενη τετραετία και τις πρωτοβουλίες που θα αναλάβει το αμέσως επόμενο διάστημα, κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων. Ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την αναστολή του μέτρου της επιβολής ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση, τουλάχιστον μέχρι την ψήφιση του προϋπολογισμού, που θα γίνει στα μέσα Νοεμβρίου, ώστε στο μεσοδιάστημα να βρεθούν ισοδύναμα. 

Πρόσθεσε πως η κυβέρνησή θα προχωρήσει χωρίς χρονοτριβή στην πρώτη αξιολόγηση, ώστε να δρομολογηθεί η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και η συμφωνία για το χρέος. Ο κ. Τσίπρα εκτίμησε ότι αν αυτά προχωρήσουν ομαλά, το πρώτο εξάμηνο του 2016 θα είναι εκείνο της επιστροφής της χώρας στην ανάπτυξη.

Ο πρωθυπουργός τόνισε ότι η κυβέρνησh αναλαμβάνει εκ νέου με στόχο να ξεπεράσει τις δυσκολίες και στο τέλος της τετραετίας να έχει θέσει τις προϋποθέσεις για τη «νέα Ελλάδα», χωρίς μνημόνια, χωρίς επιτροπεία των δανειστών, με ανάπτυξη με κοινωνικό πρόσημο.

Πρόσθεσε πως αυτό είναι ένα εφικτό όραμα, σε αυτήν την κοινοβουλευτική περίοδο. «Αυτή η βουλή θα εξασφαλίσει την έξοδο τη χώρας από την κρίση» είπε. «Ο δρόμος αυτός δεν θα είναι εύκολος. Θα είναι μία δύσκολη αλλά ελπιδοφόρα πολιτική περίοδος, γεμάτη προκλήσεις», τόνισε ό κ. Τσίπρας  και συνέχισε λέγοντας ότι η εντολή της 20ης Σεπτεμβρίου ήταν «εντολή σταθερότητας, εντολή τετραετίας». Συμπλήρωσε ότι η κυβέρνησή του έχει ξεκάθαρη εντολή, πέρα της εφαρμογής των συμφωνηθέντων, να ξεκινήσει «μία μεγάλη πέρα τομών και μεταρρυθμίσεων» και να αποκαταστήσει αδικίες. 

Ο κ Τσίπρας είπε ότι αντιπολίτευση θα είναι το ολιγαρχικό καθεστώς, οι δυνάμεις του παλιού που ευθύνονται για την κατάσταση της χώρας και «θα συγκρουστούμε». Ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι η σταθερότητα πρέπει να αξιοποιηθεί για να προχωρήσουν οι αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος. Προς αυτή την κατεύθυνση βοηθά το ότι η νέα συμφωνία «εξασφαλίζει δημοσιονομικό χώρο τουλάχιστον 20 δισ. ευρώ» για τη χρησιμοποίηση πόρων για την ανάπτυξη. 

Έκανε λόγο για ένα νέο οικονομικό και παραγωγικό μοντέλο, με ενίσχυση της εργασίας, της τεχνολογίας και της καινοτομίας και αλλαγή της δημόσιας διοίκησης. «Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για να δημιουργηθεί ένα βιώσιμο οικονομικό και επενδυτικό περιβάλλον. Είναι ένα δρόμος εφικτός όχι όμως και ευκολοδιάβατος», τόνισε.

Ο πρωθυπουργός σημείωσε πως για να γίνουν τα πρώτα βήματα, πρέπει να διασφαλιστεί η εμπιστοσύνη στη δημόσια οικονομία. ««Θα περάσουμε χωρίς χρονοτριβή στην πρώτη αξιολόγηση του προγράμματος, παρά το γεγονός ότι αυτό περιλαμβάνει δύσκολα έως και, ας μην το κρύψουμε, επιβαρυντικά μέτρα» ,δήλωσε ο πρωθυπουργός.

Η επιτυχής έκβαση για χρέος και ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών είναι ίσως ο πιο κρίσιμος κάβος για την αρχή της ανάκαμψης, τόνισε και εκτίμησε ότι στο βαθμό που υπάρξουν τα επιθυμητά αποτελέσματα, το α’ εξάμηνο του 2016 θα είναι εκείνο της επιστροφής στην ανάπτυξη. 

Ο κ. Τσίπρας ανέφερε ότι το πρώτο μεγάλο ζήτημα είναι η αναδιάρθωση του χρέους με την ελληνική πλευρά να επιθυμεί επιμήκυνση πληρωμών, ρήτρα ανάπτυξης και μακρά περίοδο χάριτος, ώστε να στηριχθεί η ανάπτυξη.

Ο πρωθυπουργός τόνισε ότι το δεύτερο ζήτημα είναι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, σημειώνοντας: «Ίσως και να είναι η τελευταία ευκαιρία για τη σωτηρία των τραπεζών, καθώς οι προηγούμενες ανακεφαλαιποιήσεις απέτυχαν παταγωδώς: δεν αντιμετωπίστηκε το θέμα των κόκκινων δανείων, ενώ οι προηγούμενες κυβερνήσεις διατήρησαν τις ίδιες διοικήσεις που οδήγησαν τις τράπεζες στο χείλος του γκρεμού». Ο κ. Τσίπρας πρόσθεσε: «Πρόκειται για μια παγκόσμια πρωτοτυπία. Αγόρασε το Κράτος τις τράπεζες αφήνοντας το management στους παλαιούς μετόχους. Δεσμευόμαστε για τράπεζες με λεφτά δημοσίου που θα έχουν και το αντίστοιχο management. Η περίοδος της διαπλοκής και των εξαρτήσεων έχει τελειώσει οριστικά».

Ο πρωθυπουργός έθεσε ως τρίτο στοίχημα την προσέλκυση μεγάλων ιδιωτικών επενδύσεων και περιέγραψε παράλληλα τις 4 μεγάλες μάχες που έχει μπροστά της η κυβέρνηση, οι οποίες είναι:

1. Ρύθμιση των κόκκινων δανείων
2.  Επαναρύθμιση της αγοράς εργασίας με την επαναφορά του θεσμού των Συλλογικών Διαπραγματεύσεων, των 3ετιών και της μετενέργειας. Σταθερός επίσης ο προσανατολισμός για την αύξηση του κατώτερου μισθού.
3.  Διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα των δικτύων της ΔΕΗ και της ΑΔΜΗΕ
4.  Η δοκιμασία για τη δημιουργία του νέου Ταμείου αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας. Διαφάνεια στη λειτουργία του ΤΑΙΠΕΔ, γεγονός που δεν εξασφαλιζόταν από τις προηγούμενες διοικήσεις.

Εξέφρασε την ανάγκη για ευρύτερη δυνατή συναίνεση των προοδευτικών δυνάμεων του τόπου για την υλοποίηση αυτών των πολιτικών, ενώ παρουσιάστηκε αισιόδοξος ότι θα υπάρξουν τέτοιες συναινέσεις και στην Ελλάδα.

Αναφερόμενος στη συμφωνία, ο κ. Τσίπρας έκανε λόγο για δύσκολα σημεία, κάνοντας λόγο μεταξύ άλλων για την αύξηση του ΦΠΑ σε συγκεκριμένους τομείς, τη φορολογία των αγροτών και το συνταξιοδοτικό. Για κάθε ένα από αυτά τα δύσκολα σημεία -είπε- θα κάνουμε τα πάντα να βρεθούν αντίδοτα ή να αμβλυνθούν οι συνέπειες.

Αναφέρθηκε στο «καυτό» θέμα της επιβολής ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση και ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει άμεσα στην αναστολή του συγκεκριμένου μέτρου, τουλάχιστον μέχρι την ψήφιση του προϋπολογισμού, ώστε στο μεσοδιάστημα να βρεθούν ισοδύναμα.

Το τέλος των ψευδαισθήσεων

γράφει ο Θεόδωρος Π. Παπαθεοδώρου*

Η επόμενη μέρα των εκλογών βρίσκει τη χώρα αντιμέτωπη με τα ίδια αδιέξοδα τα οποία γνωρίζαμε ήδη από την προηγούμενη. Τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα υλοποίησης του Μνημονίου που έφερε ο κ. Τσίπρας το καλοκαίρι διαμορφώνουν ένα προκαθορισμένο πλαίσιο άσκησης πολιτικής από τη σημερινή κυβέρνηση, ενώ ταυτόχρονα προσδιορίζουν και τις επιλογές της για τα νέα, επαχθή και επώδυνα μέτρα που θα λαμβάνει συνεχώς από εδώ και πέρα.

 Γίνεται πλέον ορατό και ξεκάθαρο το κακό αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης, καθώς και η έλλειψη οποιουδήποτε σχεδίου για την ανασυγκρότηση της χώρας από την πλευρά της συγκυβέρνησης. Ομως το τέλος των ψευδαισθήσεων, τις οποίες τόσο γενναιόδωρα τροφοδότησε ο κ. Τσίπρας κατά την προεκλογική περίοδο, δεν πρέπει να σημάνει και τη συνέχιση των κυβερνητικών ερασιτεχνισμών, των λαθών, των ιδεοληπτικών εμμονών και των τραγικών παραλείψεων που είδαμε όλο το προηγούμενο διάστημα.

Η επόμενη μέρα χρειάζεται έναν νέο Εθνικό Οδικό Χάρτη για την επαναδιαπραγμάτευση των πλέον επαχθών μέτρων του Μνημονίου, την επανεκκίνηση της οικονομίας και την υλοποίηση των μεγάλων διαρθρωτικών, προοδευτικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων στο κράτος. Ακριβώς επειδή το 90% αυτού του Μνημονίου είναι φορολογικά και εισπρακτικά μέτρα, αυτό που έχει ανάγκη η χώρα αμέσως είναι η ανάκτηση της αξιοπιστίας της σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο και ένα ευρύ πρόγραμμα προοδευτικών μεταρρυθμίσεων που θα στηρίζεται σε κοινωνική και πολιτική συναίνεση.

Η ανάκτηση της αξιοπιστίας της χώρας προϋποθέτει την ταχεία άρση των capital controls, την ομαλοποίηση της λειτουργίας των τραπεζών μέσω της ανακεφαλαιοποίησης και την προσέλκυση παραγωγικών επενδύσεων σε στοχευμένους τομείς αποκρατικοποιήσεων, όπως η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, ο τουρισμός, οι μεταφορές και η ενέργεια. Παράλληλα, απαιτείται ο αναπροσανατολισμός των κονδυλίων ΕΣΠΑ σε μεγάλα αναπτυξιακά έργα υποδομών και αύξηση της απορροφητικότητας, ώστε ταυτόχρονα με τις δημόσιες επενδύσεις να επιτυγχάνεται η καταπολέμηση της ανεργίας.

Η προσέλκυση παραγωγικών επενδύσεων σε ένα κατεστραμμένο οικονομικό περιβάλλον, αλλά με μεγάλα συγκριτικά πλεονεκτήματα σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, προϋποθέτει να αποδείξει η κυβέρνηση ότι πιστεύει σ’ αυτήν την προοπτική και ότι μπορεί να υπηρετήσει με αξιοπιστία μια τέτοια πολιτική.

Μέχρι σήμερα έχει κάνει το αντίθετο, ενώ ορισμένοι υπουργοί και κυβερνητικοί παράγοντες συνεχίζουν να αποθαρρύνουν, αντί να προσελκύουν, το επενδυτικό ενδιαφέρον. Η πολιτική σταθερότητα και η αξιοπιστία της ασκούμενης πολιτικής παραμένουν οι βάσεις του εγχειρήματος επανεκκίνησης της οικονομίας. Σ’ αυτόν τον τομέα, το τέλος των ψευδαισθήσεων σημαίνει την εγκατάλειψη της προηγούμενης πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και την άμεση προσαρμογή του στην κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα.

Ταυτόχρονα με τα παραπάνω, η χώρα έχει ανάγκη άμεσα από ένα ευρύ πρόγραμμα προοδευτικών μεταρρυθμίσεων στο πολιτικό σύστημα, στη Δημόσια Διοίκηση, στην Υγεία, στην Παιδεία, στη Δικαιοσύνη, στον τομέα της μεταναστευτικής πολιτικής και στο κοινωνικό κράτος.

Η απεξάρτηση της Δημόσιας Διοίκησης από τις κομματικές και πελατειακές αγκυλώσεις, η εμπέδωση της αξιοκρατίας και της λογοδοσίας στη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού, η καθιέρωση των γ.γ. υπουργείων με προκήρυξη και θητεία, η ενδοϋπηρεσιακή κινητικότητα, η αξιολόγηση δομών, προσωπικού και υπηρεσιών στο σύνολο του Δημοσίου, η αναγνώριση κινήτρων στους άριστους και η ουσιαστική αναβάθμιση της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης είναι οι αυτονόητες -για ένα ευρωπαϊκό κράτος- προτεραιότητες της μεταρρύθμισης των δημόσιων πολιτικών. Και για την Ελλάδα είναι επείγουσες αυτές οι προτεραιότητες.

Το ίδιο συμβαίνει για την επιτάχυνση της απονομής της δικαιοσύνης, της συγκρότησης μίας οργανωμένης μεταναστευτικής πολιτικής, της εμβάθυνσης των μεταρρυθμίσεων στην Παιδεία, όσο και αν το αυτονόητο μερικές φορές περνάει από την ανάγκη απόκρουσης προηγούμενων οπισθοδρομικών εγχειρημάτων και εμμονών της κυβέρνησης.

Το τέλος των ψευδαισθήσεων πρέπει να δώσει τη θέση του σε μία νέα αρχή για τη χώρα, με δυναμική και προοδευτική προοπτική εξόδου από την κρίση. Διαφορετικά ο κίνδυνος της απομόνωσης, της φτωχοποίησης και της διαλυτικής ακυβερνησίας θα συνεχίσει να ακυρώνει τις αιματηρές θυσίες που καλείται να κάνει και πάλι ο ελληνικός λαός.

* Καθηγητής, βουλευτής Αχαΐας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ)

Αντιμνημονιακός ο Ανδρέας Λοβέρδος;

γράφει η Άντα Ψαρρά

Σε γραμμή Bορίδη ο Ανδρέας Λοβέρδος. Τώρα σκληρή αντιπολίτευση. Μα αφού κι εσείς ζητούσατε τη συμφωνία και μάλιστα ψηφίσατε το μνημόνιο, αντέτεινε ο δημοσιογράφος.

«Ψηφίσαμε αλλά ως εδώ ήταν, ήταν η ουσία της απάντησης» απάντησε και συνέχισε: «Ένα βήμα πάνω και πέρα από το mail Xαρδούβελη είναι κόκκινη γραμμή». Μάλλον έχει ξεχάσει ο τέως υπουργός μια μικρή λεπτομέρεια για το περίφημο mail Χαρδούβελη το 2014.

Πέρα από το γεγονός ότι τα μέτρα τους τα δίναμε κάπως στο πιάτο παρόλα αυτά το ίδιο το mail δεν είχε θεωρηθεί επαρκές για τα δημοσιονομικά της χώρας και μάλιστα τότε η αξιολόγηση διεκόπη, οι δόσεις δεν εκταμιεύτηκαν, η τρόικα χωρίς να βάζει καν στο τραπέζι τη βιωσιμότητα του δανείου ζητούσε πληθώρα συμπληρωματικών σκληρών μέτρων και τέλος ο Αντώνης Σαμαράς πήγε νωρίτερα στην εκλογή προέδρου με προφανή απώτερο σκοπό τις εκλογές.

Ο κ. Λοβέρδος μοιάζει λοιπόν να έχει ξεχάσει αυτήν την αλληλουχία γεγονότων και τόσο για τον ίδιο όσο και γενικά για την αντιπολίτευση. Θυμίζουμε τα πρωτοσέλιδα όχι της «Εφ.Συν.» αλλά των «Νέων», εκείνων των δραματικών ημερών, που οδήγησαν στη μη έξοδο στις αγορές, στα οδυνηρά και αδιανόητα απαιτούμενα πλεονάσματα, στον εκβιασμό για Grexit και τελικά στο στρίβειν δια των εκλογών.

6/9/2014: «Μυστικός δείπνος στο Παρίσι, τι είπαν Χαρδούβελης και τρόικα για την έξοδο από το μνημόνιο»

16/10: «Δεν ανοίγουν την πόρτα οι αγορές (σφυροκόπημα στο χρηματιστήριο και στα ομόλογα)»

17/10: «Ανώμαλη προσγείωση»

18/10: «Τα 20΄που μας γύρισαν πίσω στο μνημόνιο»

21/10: «Περιμένοντας (πάλι) την τρόικα»

18/11: «Τελεσίγραφο 48 ωρών από την τρόικα»

19/11: «Ραντεβού στα τυφλά μέτρα 1,7 δις χωρίζουν την κυβέρνηση από την τρόικα»

20/11: «Με βήμα σημειωτόν στο παζάρι με την τρόικα»

21/11: «Εκβιασμοί ως το παρά 5 για την έλευση της τρόικας»

22/11: «Λιγοστεύουν οι κύριες συντάξεις το 2015. Τι θέλει η τρόικα. Οι λευκές νύχτες στο ΥΠΟΙΚ και ο παράξενος ρόλος του ΔΝΤ»

25/11: «Με καυτό διάλογο η τρόικα στο Παρίσι. Οι σκληρές απαιτήσεις για Ασφαλιστικό, εργασιακά»

26/11: «Το χαράτσι ζει. Και νέα λυπητερή για 1εκ. πολίτες»

28/11: «Παρατείνεται το αδιέξοδο. Τα θέλει όλα η τρόικα. Δίνουμε τους μισθούς ζητούν (και) τις συντάξεις!»

29/11: «Η τρόικα πάτησε το κάστρο του ΦΠΑ»

1/12: «Τι προτείνει η κυβέρνηση- Τι θέλει η τρόικα. Μέχρι και 12 χρόνια παραπάνω δουλειά»

2/12: «Σενάρια τρόμου για το ΕΚΑΣ»

3/12: «Τραβάνε το σκοινί! Στρατηγική έντασης από την τρόικα. Ζεσταίνουν την παράταση του μνημονίου»

6/12: «Από το success story σε ταινία τρόμου»

4/12: «Το μνημόνιο ξανάρχεται»

9/12: «Τα μυστικά ραντεβού Σαμαρά-Βενιζέλου για την επίσπευση της Προεδρικής εκλογής»

29/12: «Ο Σαμαράς προκηρύσσει εκλογές»

Ήταν, λοιπόν, πέρα από φανερό ότι το σκληρό μέηλ Χαρδούβελη που διαμορφώθηκε χωρίς στο μεταξύ να γίνει ούτε ένα βήμα πίσω από τους δανειστές στο κλείσιμο της αξιολόγησης, στην εκταμίευση των δόσεων, στα πλεονάσματα και φυσικά στο ζήτημα του χρέους δεν σήμαινε με κανένα τρόπο τη λήξη του μνημονίου, την διαφημισμένη επιστροφή στις αγορές και πολύ περισσότερο το τέλος των μέτρων.

Δεν σήμαινε καν μια νέα συμφωνία. Τί από όλα αυτά ξέχασε ο τέως Υπουργός και τώρα ετοιμάζεται να μπει στη θέση της αγανακτισμένης αντιπολίτευσης;

Υπάρχουν σωτήριες λύσεις για το Ασφαλιστικό

γράφει ο Βίκτωρας Νέτας

Ολα δείχνουν ότι σύντομα θα έχουμε και νέο «κούρεμα» στις συντάξεις και στις άλλες παροχές προς συνταξιούχους και ασφαλισμένους. Πολλοί μάλιστα, «ειδήμονες» και μη, έως και κυβερνητικοί παράγοντες προβλέπουν έως και πλήρη κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος, στην οποία οδηγούν η υψηλή ανεργία, η «μαύρη» εργασία, η εισφοροδιαφυγή και εισφοροκλοπή, που έχουν μειώσει δραματικά τα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων.

Ολοι, όμως, αποσιωπούν μια μεγάλη αλήθεια: Το ασφαλιστικό σύστημα οδηγήθηκε στον δρόμο της κατάρρευσης και στις αλλεπάλληλες άγριες περικοπές των συντάξεων -έως και κατά 60%- διότι κατά καιρούς οι κυβερνήσεις, αντί να το προστατεύσουν, απομυζούσαν τα αποθεματικά του, δηλαδή τα χρήματα των εργαζομένων, για να καλύψουν ανάγκες του κράτους.

Αναζητείται τα τελευταία χρόνια λύση και όλοι, «σοφοί» και μη, καταλήγουν στην εύκολη λύση, που είναι οι περικοπές των συντάξεων και άλλων παροχών. Και οι κυβερνήσεις, παρά τις προεκλογικές τους υποσχέσεις, αποδέχτηκαν τις περικοπές παρ' όλο που γνώριζαν ότι εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχοι έχουν οδηγηθεί στην εξαθλίωση. Παραμερίζουν, λοιπόν, την αλήθεια ότι το κράτος χρωστάει πολλά δισεκατομμύρια στα ασφαλιστικά ταμεία, τα αποθεματικά των οποίων κυριολεκτικά λήστεψε.

Οφείλει επομένως το κράτος να επανοθρώσει την τεράστια ζημιά. Και μπορεί να την επανορθώσει για να ανακουφίσει τους συνταξιούχους και για να δώσει ελπίδα στους εργαζομένους έως και τη βεβαιότητα ότι θα πάρουν μια ανθρώπινη σύνταξη.

Η πρώτη κυβερνητική επιδρομή στα αποθεματικά των Ταμείων έγινε λίγο μετά τον εμφύλιο πόλεμο με δικαιολογία-πρόσχημα την ενίσχυση της οικονομίας για την ανάπτυξη της χώρας. Η τότε κυβέρνηση με τον Αναγκαστικό Νόμο 1611/50 δέσμευσε τα αποθεματικά των Ταμείων, τα οποία ληστεύονταν με επιτόκιο που μόλις έφτανε το 4%, έως τις αρχές του 1980 (το 1974 το επιτόκιο καταθέσεων που έδιναν οι τράπεζες ήταν 26,9%) ή το 11,5% αργότερα (το 1981 το αντίστοιχο τραπεζικό επιτόκιο καταθέσεων ήταν 24,5%).

Μελέτησε το θέμα η ΓΣΕΕ και, σύμφωνα με υπολογισμούς της, αν δεν είχαν δεσμευτεί τα χρήματα των ασφαλισμένων με απαράδεκτα χαμηλό επιτόκιο, μόνο το ΙΚΑ θα είχε στο τέλος της δεκαετίας του 1990 αποθεματικά πάνω από 30 τρισεκατομμύρια δραχμές. Αν είχε αξιοποιηθεί αυτό το τεράστιο κεφάλαιο με ασφαλείς επενδύσεις ή και με την ίδρυση μιας Τράπεζας Ασφαλείας και Υγείας, το ΙΚΑ, αλλά και όλο το ασφαλιστικό σύστημα, δεν θα είχε κανένα οικονομικό πρόβλημα.

Η δεύτερη μεγάλη ληστεία έγινε στο Χρηματιστήριο, όταν επί κυβερνήσεως Κων. Μητσοτάκη επετράπη στα ασφαλιστικά ταμεία να τοποθετούν το 20% των αποθεματικών τους κεφαλαίων σε μετοχές και τραπεζικές επενδύσεις υψηλού ρίσκου. Το επικίνδυνο χρηματιστηριακό παιχνίδι συνεχίστηκε και με την κυβέρνηση του Κων.

Σημίτη, η οποία ανέβασε στο 23% το ποσοστό των αποθεματικών που επιτρεπόταν να επενδυθούν από τα Ταμεία σε μετοχές. Με την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου τα Ταμεία έχασαν πάνω από 3,5 δισ. ευρώ. Νέα ληστεία, στην οποία χάθηκαν πολλά δισ., έγινε με τα διαβόητα «δομημένα» ομόλογα. Και όσα αποθεματικά απέμειναν ληστεύτηκαν με το «κούρεμα» της 12ης Μαρτίου 2012. Τα Ταμεία έχασαν συνολικά 8,3 δισ. ευρώ από τα 18,7 δισ. ευρώ που ήταν τότε τα αποθεματικά τους. Παράλληλα έχασαν και από την αύξηση της ανεργίας και τη μείωση των μισθών, όπως και από την εισφοροδιαφυγή, ενώ οι οφειλές του κράτους προς τα Ταμεία την ίδια περίοδο έφτασαν τα 12 δισ. ευρώ.

Υπάρχουν σωτήριες λύσεις για το Ασφαλιστικό χωρίς περικοπές παροχών, οι οποίες προτάθηκαν και επίσημα τα τελευταία χρόνια, αλλά δεν υιοθετήθηκαν από τις κυβερνήσεις. Συγκεκριμένα:

• Ο Ανδρέας Παπανδρέου ως πρωθυπουργός είδε θετικά την πρόταση για ίδρυση Τράπεζας Ασφάλισης και Υγείας, γι' αυτό και κάλεσε σε ειδική σύσκεψη τους αρμόδιους υπουργούς και τη διοίκηση της Τραπέζης της Ελλάδος. Το θέμα παραπέμφθηκε για «μελέτη» επειδή οι οικονομικοί υπουργοί διατύπωσαν επιφυλάξεις.
• Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ως υπουργός Οικονομικών τον Οκτώβριο του 2011 δήλωσε ότι η κυβέρνηση εξετάζει τη δυνατότητα δημιουργίας Εταιρείας Ειδικού Σκοπού με μετόχους τα ασφαλιστικά ταμεία, στην οποία να δοθούν και περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου, για να αναπληρωθούν οποιεσδήποτε απώλειες. Η πρόταση ξεχάστηκε, αλλά ο κ. Βενιζέλος επανήλθε τον Ιούνιο του 2013 προτείνοντας τη δημιουργία Ταμείου Κοινωνικής Αλληλεγγύης Γενεών, το οποίο θα ενισχύεται με το 75% των εσόδων από την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της χώρας.
• Και επί Νέας Δημοκρατίας έγιναν σοβαρές προτάσεις για το ασφαλιστικό σύστημα, αλλά έμειναν στα συρτάρια. Συγκεκριμένα: Το 2006 η τότε διοίκηση του ΙΚΑ είχε προτείνει να αγοράσει το Ιδρυμα το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο για να εκμεταλλεύεται πιο αποδοτικά τα αποθεματικά του. Το 2007 ο τότε υπουργός Οικονομικών Γιώργος Αλογοσκούφης πρότεινε λύση για την πιο αποδοτική διαχείριση των αποθεματικών και της ακίνητης περιουσίας των Ταμείων. Παρόμοιες προτάσεις έγιναν και από τη ΓΣΕΕ το 1992 και το 1998.

Η σημερινή κυβέρνηση οφείλει να δώσει λύση σωτηρίας για να μη γίνει δήμιος του Ασφαλιστικού.

Η νίκη του Τσίπρα και η ήττα της αριστεράς

Δύο εβδομάδες μετά τις εκλογές, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αφού ανανέωσε την εντολή που είχε λάβει τον περασμένο Ιανουάριο, ετοιμάζεται να κυβερνήσει.

Της Βασιλικής Σιούτη

Αυτή τη φορά σκοπεύει να το κάνει λένε τα στελέχη της, καθώς το προηγούμενο επτάμηνο ισχυρίζονται ότι τους εμπόδιζε η διαπραγμάτευση και η απειρία τους,  την οποία ως ένα βαθμό παραδέχονται. Σκοπεύουν μάλιστα να κυβερνήσουν για μια ολόκληρη τετραετία όπως είναι το κανονικό, το οποίο όμως οι Έλληνες έχουν ξεχάσει τα τελευταία πέντε χρόνια, αφού  το μνημόνιο κατάπινε κάθε νέα κυβέρνηση πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη θητεία της.

Θα καταφέρει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να πετύχει τον στόχο της τετραετίας; Εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται να υπάρχει κανένα εμπόδιο για αυτό. Διαθέτει άνετη πλειοψηφία και δεν μεσολαβούν άλλες εκλογές μέχρι τη λήξη της θητείας της. Δεν έχει δηλαδή μπροστά της κάποιο σκόπελο, όπως είχε ο Αντώνης Σαμαράς με την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει επίσης την τύχη να μην διαθέτει ουσιαστική αντιπολίτευση. Το μνημόνιο, το οποίο αποτελεί βασικό κυβερνητικό πρόγραμμα πλέον, δεν αμφισβητείται από την αξιωματική αντιπολίτευση και τα περισσότερα κόμματα,  που εκ των πραγμάτων θα περιοριστούν να την αντιπολιτευθούν στα δευτερεύοντα.

Όσο για την περίπτωση -η οποία δεν είναι ορατή για την ώρα- που εξεγερθούν κάποιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και αρνηθούν να ψηφίσουν τους αντιλαϊκούς νόμους που θα έρχονται στη Βουλή,  υπάρχει πλήθος προθύμων βουλευτών από τη Ν.Δ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, που θα σπεύσουν να συνδράμουν, προκειμένου να συνεχιστεί απρόσκοπτα η δουλειά.

Οι δανειστές, αν και το περασμένο επτάμηνο ήταν απέναντι βάζοντας συνεχώς εμπόδια, αυτή τη φορά βρίσκονται στην ίδια πλευρά με την κυβέρνηση. Λογικό, αφού  όλα άλλαξαν από την στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας υποχώρησε, αποδεχόμενος τους δικούς τους κανόνες. Ας μην ξεχνάμε ότι το μόνο ενδιαφέρον της Γερμανίας και των δανειστών στην προεκλογική περίοδο ήταν να συμμετάσχει ο ΣΥΡΙΖΑ στην νέα κυβέρνηση που θα εκλέγονταν, για να είναι εκείνος που θα εφαρμόσει το τρίτο μνημόνιο, το δικό του. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας προσέφεραν στη γερμανική κυβέρνηση ένα  πολύτιμο δώρο. Διαβεβαίωσαν  ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση και ότι η πολιτική λιτότητας που τόσα χρόνια επιβάλλουν στην Ελλάδα είναι μονόδρομος.

Μέχρι τώρα, είτε με την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, είτε του Λουκά Παπαδήμου, είτε των Σαμαρά-Βενιζέλου, υπήρχαν πάντα κάποιοι που διαφωνούσαν και ισχυρίζονταν ότι ένας άλλος δρόμος ήταν δυνατός. Όταν νικήθηκε ο Σαμαράς και τα Ζάππεια, βρέθηκε ο Τσίπρας και το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Σήμερα στην ελληνική Βουλή δεν ακούγεται  άλλη πρόταση.

Οι μεγάλοι νικητές αυτών των εκλογών ήταν αναμφισβήτητα οι δανειστές και η γερμανική κυβέρνηση, αφού το δικό τους πολιτικό πρόγραμμα κέρδισε. Οι δανειστές πέτυχαν επίσης να διαλύσουν το αντιμνημονιακό μέτωπο και να διώξουν από τη Βουλή κάθε φωνή που αντιστάθηκε σθεναρά.  Αυτό δεν θα το πετύχαιναν φυσικά χωρίς τον Αλέξη Τσίπρα, καθώς στο τέλος υπήρξε κοινός τους στόχος και επιδίωξη.  Για αυτό άλλωστε έγιναν οι εκλογές.

Η νίκη είναι λοιπόν μόνο των δανειστών; Όχι, βεβαίως είναι και του Αλέξη Τσίπρα.  Παρά την έλλειψη γενναιοδωρίας μερικών πολιτικών του αντιπάλων,  η οποία  τους εμποδίζει να το παραδεχθούν, ο Αλέξης Τσίπρας, όπως και να ’χει, κέρδισε. Πήρε ξανά την εξουσία και αυτός ήταν όπως φάνηκε ο μοναδικός του στόχος. Πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, από εκείνα που ανήκουν στον κύκλο των  λεγόμενων προεδρικών, το έλεγαν πολύ πριν από τις εκλογές, όταν υποστήριζαν ότι μοναδική κόκκινη γραμμή ήταν να μην απολέσουν την εξουσία.

Όλα αυτά ήταν  πρωτόγνωρα ως τώρα για την αριστερά, αλλά ποιος λέει άλλωστε ότι κέρδισε η αριστερά ; Ο Τσίπρας και ο κύκλος του κέρδισαν. Η αριστερά ηττήθηκε όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος σύντομα, μετά από τις αλλαγές που δρομολογούνται, δεν θα θυμίζει σε τίποτα αυτό που ήταν μέχρι πρότινος.

Η αριστερά ηττήθηκε βαριά,  αφού δεν κατάφερε να πείσει ότι ο άλλος δρόμος που πρότεινε είναι εφικτός και βρέθηκε ξανά στην εξουσία μόνο το τμήμα εκείνο του κόμματος που  δέχθηκε να μεταλλαχθεί, αποδεχόμενο να εφαρμόσει την νεοφιλελεύθερη πολιτική που μέχρι τότε κατήγγειλε. 

Το αριστερό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ πετάχτηκε από την ηγεσία του στο καλάθι  των αχρήστων, όπως και το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.  Αριστερή πολιτική είναι η πολιτική που ανατρέπει τις ανισότητες υπέρ των αδυνάμων. Η κυβέρνηση Τσίπρα αποφάσισε να κυβερνήσει διαιωνίζοντας και εντείνοντας τις ανισότητες και αυτό δεν έχει σχέση με την αριστερά.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όμως,  έχει (άλλο) ένα πλεονέκτημα έναντι των προηγούμενων κυβερνήσεων, το οποίο αρκετά  στελέχη έχουν σχεδόν κυνικά  ομολογήσει.  Σε αυτές τις εκλογές ο κόσμος γνώριζε ότι αν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ,  θα εφαρμοστεί το μνημόνιο.  Επαίρονται λοιπόν ότι  αυτή τη φορά το μνημόνιο έχει και λαϊκή νομιμοποίηση. Είναι όμως έτσι;  Και ναι και όχι. Γιατί όταν ρώτησαν τον ελληνικό λαό αν το θέλει, τους είπε όχι. Στις εκλογές μπορεί να είχε προηγηθεί η υπερψήφιση του μνημονίου από τον ΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη του όμως προεκλογικά υπόσχονταν ότι δεν θα το εφαρμόσουν,  αφού δεν θα αυξήσουν τον ΦΠΑ, ούτε θα κόψουν μισθούς και συντάξεις όπως ψήφισαν, γιατί θα βρουν ισοδύναμα. Άρα,  αν οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ πίστεψαν κι αυτή τη φορά τις υποσχέσεις του, δεν ψήφισαν ακριβώς την εφαρμογή του μνημονίου,  αλλά την αντικατάστασή του διά των ισοδυνάμων.

Πέρα από αυτό όμως, αν δει κανείς τους απόλυτους αριθμούς των αποτελεσμάτων των εκλογών, θα διαπιστώσει ότι επί της ουσίας ούτε το μνημόνιο,  ούτε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε καν η Βουλή αυτή έχουν ισχυρή λαϊκή νομιμοποίηση. Η πρωτοφανής για τη μεταπολίτευση αποχή σε βουλευτικές εκλογές (56,57%  από 63,62% τον Ιανουάριο) αδυνατίζει το δικαίωμα αυτού του ισχυρισμού.

Οι  898.506 πολίτες που ψήφισαν τον Ιανουάριο,  αλλά αρνήθηκαν να προσέλθουν στις κάλπες του Σεπτεμβρίου, δείχνουν το μέγεθος της απογοήτευσης που υπήρξε αυτό το επτάμηνο. Το ίδιο μαρτυρά και η απώλεια ψήφων του ΣΥΡΙΖΑ από τον Ιανουάριο μέχρι τον Σεπτέμβριο (320.074).  Αν υπολογίσει λοιπόν κανείς την πρωτοφανή αποχή, που προφανώς εμπεριείχε το μήνυμα της απαξίωσης, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ψηφίστηκε παρά μόνο από ένα 18%-20% των ψηφοφόρων.  Ποτέ πριν από το μνημόνιο το κυβερνών κόμμα δεν είχε τόσο μικρή αποδοχή. Την κυβέρνηση όμως δεν μοιάζει να την απασχολεί αυτό, αφού η επιδίωξή της ήταν η κατάκτηση της εξουσίας με κάθε τρόπο.

Το καλό σενάριο για την κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου είναι οι απελπισμένοι πολίτες να συνηθίσουν αυτήν την κατάσταση και να εγκαταλείψουν κάθε ελπίδα για να την αλλάξουν. Αυτό θα εξασφάλιζε στην κυβέρνηση ενδεχομένως την ολοκλήρωση της θητείας της, καθώς μόνο η λαϊκή αντίδραση αν εκδηλωνόταν, θα μπορούσε να αποτελέσει αιτία  ανατροπής της.  

Η άλλη πιθανότητα πτώσης αυτής της κυβέρνησης -στην οποία όμως δεν στοιχηματίζουν πολλοί- είναι να δηλώσει αδυναμία εφαρμογής των νεοφιλελεύθερων μέτρων που ψήφισε, καθώς σχεδόν κανείς δεν πιστεύει ότι θα τα καταφέρει να βρει φιλολαϊκά ισοδύναμα. Αυτό θα της στερούσε τη δυνατότητα εκταμίευσης των δόσεων και θα οδηγούσε σε νέο αδιέξοδο.

Η Βουλή που προέκυψε μετά τις εκλογές, κατά γενική ομολογία, είναι μια υποβαθμισμένη βουλή και αντικειμενικά,  καθώς δεν επιτελεί η ίδια το νομοθετικό της καθήκον,  αλλά και υποκειμενικά.  Η Βουλή αυτή πάντως, ακόμα και αν η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου για δικούς της λόγους δεν αντέξει, δίνει τη δυνατότητα πολλών εναλλαγών στην σύνθεση, αν χρειαστεί.  

Σε αυτό το παρακμιακό σκηνικό, η Νέα Δημοκρατία συνεχίζει να μοιάζει αποκομμένη από την κοινωνία και να αδυνατεί να διαβάσει το αποτέλεσμα των εκλογών.

Στη Συγγρού ψάχνουν να βρουν τον αρχηγό «που θα κερδίσει τον Τσίπρα» χωρίς να έχουν καταλάβει γιατί τους κέρδισε.  Η Νέα Δημοκρατία εισπράττει συνεχώς μηνύματα απόρριψης,  αλλά αρνείται πεισματικά να αλλάξει.  Στο μεταξύ,  ο Αλέξης Τσίπρας που έχει μετακινηθεί στο χώρο του κέντρου, συνεχίζει να απλώνεται προς τα δεξιά, επιχειρώντας να καταλάβει όλο και περισσότερο (και από τον δικό της) χώρο.

Η Νέα Δημοκρατία δεν αντιλαμβάνεται ακόμα τα αυτονόητα, ότι η βασική αιτία της εκλογικής εκτόξευσης του ΣΥΡΙΖΑ που τον έφερε στην εξουσία, ήταν ότι οι πολίτες έπαψαν να εμπιστεύονται την ίδια και το ΠΑΣΟΚ. Τα δύο κόμματα δηλαδή, που εναλλάσσονταν στην εξουσία τα τελευταία σαράντα χρόνια. Ο ελληνικός λαός προτίμησε τον άπειρο και ανέτοιμο ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως επειδή δεν είχε κυβερνήσει και άρα δεν είχε συμμετοχή στο «έγκλημα».  

Φυσικά από τον ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά το Ιανουάριο, πολλοί ήλπιζαν   να ανατρέψει  την άδικη πολιτική του μνημονίου.  Αλλά ακόμα και όταν ο Τσίπρας υποχώρησε σε αυτό, τους υποσχέθηκε: α) ότι δεν θα εφαρμόσει πολλά από αυτά που ψήφισε γιατί θα βρει ισοδύναμα και β) θα εφαρμόσει ένα παράλληλο πρόγραμμα που θα ακυρώνει κατά κάποιον τρόπο το μνημόνιο.

Ακόμα και στην περίπτωση που είχαν να επιλέξουν ποιος «μνημονιακός» πρωθυπουργός θα κυβερνήσει την χώρα, όπως το έθεσε τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν λογικό να προτιμήσουν τον λιγότερο φθαρμένο.

Το επτάμηνο του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν βέβαια ένα θετικό επτάμηνο. Δεν έγινε το παραμικρό για να ανακουφιστούν  από την φτώχεια και την αδικία όσοι υπέφεραν αυτά τα πέντε χρόνια. Αντιθέτως,   έφεραν άλλο ένα βαρύ μνημόνιο και αύξησαν κατά πολύ τον λογαριασμό που θα πάει και πάλι στον λαό για να τον πληρώσει.

Αλλά ο Τσίπρας μπορούσε να ισχυρίζεται ότι δεν προκάλεσε αυτός το πρόβλημα και ότι είναι λιγότερο φθαρμένος από αυτούς που κυβέρνησαν σαράντα χρόνια. Όπως τα είπε δηλαδή και είναι και αλήθεια. Τους έταξε βέβαια «το παράλληλο πρόγραμμα» και τα ισοδύναμα που δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα βρει,  όμως ο ελληνικός λαός σταθερά τα τελευταία χρόνια, ψηφίζει όποιον του τάζει τα περισσότερα.  Και τα περισσότερα -συν τοις άλλοις- τα έταξε ο Αλέξης Τσίπρας.

Υπάρχει βέβαια σοβαρό ενδεχόμενο τα «ισοδύναμα» και το «παράλληλο πρόγραμμα» να αναδειχθούν  σύντομα στο νέο «λεφτά υπάρχουν».  Αλλά μέχρι τότε…

Η επιλογή του λαού λοιπόν ήταν πάνω κάτω η αναμενόμενη. Γιατί να προτιμούσαν  τη Ν.Δ και τον Βαγγέλη Μειμαράκη που κυβερνούσαν εναλλάξ με το ΠΑΣΟΚ επί σαράντα χρόνια,  φέρουν τεράστια ευθύνη για το χάλι της χώρας και κρύβουν ένα σωρό σκελετούς στις ντουλάπες τους;  

Η Ν.Δ θέλει  να πάρει  πίσω την εξουσία, χωρίς να αλλάξει  το παραμικρό. Σε όλη την προεκλογική περίοδο δεν παρουσίασε κανένα σχέδιο εξόδου από την κρίση, κανένα σχέδιο ανάπτυξης της οικονομίας, κανένα σχέδιο μεταρρυθμίσεων. Ήταν φανερό πως πέρα από το μνημόνιο, η Ν.Δ δεν είχε τίποτα άλλο να παρουσιάσει. Μάλιστα ο Β. Μειμαράκης παραδέχθηκε -με ειλικρίνεια ή κυνισμό;-  ότι αν κέρδιζε,  δεν θα άλλαζε τίποτα από το μνημόνιο,  γιατί αυτά ψηφίστηκαν και πρέπει να εφαρμοστούν.

Το άλλο που είναι προφανές σήμερα,  είναι ότι πέρα από τα τζάκια, τους βαρόνους, τους συγγενείς και τους προστατευόμενους, δεν έχουν σκοπό να αφήσουν κανέναν άλλον να πάρει τα σκήπτρα του κόμματος. Καμία ανανέωση, καμία συζήτηση για θέσεις, καμία συναίσθηση των αναγκών της κοινωνίας και της χώρας. Προτιμούν να χάνουν μέχρι να εξαφανιστούν,  παρά να αλλάξουν.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πολιτικά  αποτελεί έναν σταθμό μίας μεταβατικής κατάστασης,  η οποία σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί το νέο και αυτό φαίνεται από το ανύπαρκτο έργο της και την φτώχεια ιδεών και προτάσεων.   Η Νέα Δημοκρατία όμως, αποτελεί οπωσδήποτε τμήμα του παλιού και ξεπερασμένου,  που δεν ανταποκρίνεται σε καμία από τις απαιτήσεις της εποχής. Το πιο θλιβερό από όλα είναι που ούτε καν το αντιλαμβάνονται.

Οι δανειστές έχουν ηρεμήσει προς το παρόν και δεν ανησυχούν όπως πριν. Απέδειξαν άλλωστε,  ότι ακόμα και ο «έλληνας Τσάβες» (όπως αποκαλούσαν κάποιοι τον Τσίπρα) να γίνει πρωθυπουργός στην Ελλάδα, δεν θα παρεκκλίνει από τον πολιτικό δρόμο που αυτοί χάραξαν. 

Το δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας απογοητευμένο συνεχίζει να εγκαταλείπει τη χώρα και το κινηματικό για την ώρα είναι ηττημένο.

Από τη στάση και τις πρωτοβουλίες του λαϊκού παράγοντα θα κριθούν πολλά τα επόμενα χρόνια,  καθώς μόνο αυτός θα μπορεί να ασκήσει ουσιαστική αντιπολίτευση. 

Συντάξεις: η μεγάλη δοκιμασία

γράφει ο Κώστας Τσουπαρόπουλος

Η εντιμότητα του κράτους απέναντι στον πολίτη και η -επιστημονική και μη- «επάρκεια» της τρόικας στην κατάρτιση αληθοφανών σεναρίων τίθενται σε δοκιμασία κατά τη διαδικασία κατάρτισης του νέου ασφαλιστικού συστήματος.

Διαδικασία που κοντεύει να τελειώσει πριν καν αρχίσει, αφού η λεγόμενη Επιτροπή Σοφών παραδίδει οσονούπω το πόρισμά της στον υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Γ. Κατρούγκαλο, έπειτα από την πάροδο, το πολύ, δύο μηνών από τη συγκρότησή της, όταν το νέο σύστημα συντάξεων φιλοδοξεί να ισχύσει τουλάχιστον για τα επόμενα 50 χρόνια.

Μαζί δοκιμάζεται -και θα δοκιμαστεί εντονότερα στο δίμηνο Οκτωβρίου-Νοεμβρίου- η ικανότητα της κυβέρνησης να αντισταθεί στις πιέσεις της τρόικας για γοργή επανέναρξη της διαδικασίας εσωτερικής υποτίμησης (έχει περίπου παγώσει από τον Μάιο του 2014, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις ευρωεκλογές από τη Ν.Δ. του Αντ. Σαμαρά), με αιχμή το Ασφαλιστικό, το υπό εκπόνηση νέο σύστημα φορολογίας εισοδήματος και το έντονο φορολογικό στρίμωγμα κοινωνικών στρωμάτων που είχαν συνηθίσει να διαβιούν σε χαλαρές συνθήκες φορολογικής ασυλίας (αγρότες, μικρομεσαίοι κ.λπ.).

Η εσωτερική υποτίμηση φαίνεται στη φάση αυτή να τείνει προς ολοκλήρωση με την από μέρους των δανειστών τιθάσευση -μέσω του τρίτου Μνημονίου- των διεκδικήσεων των εργαζομένων για αποκατάσταση εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων που τρώθηκαν σοβαρά κατά τη μνημονιακή πενταετία.

Πώς, όμως, συμβιβάζεται η εγνωσμένη ευαισθησία μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, όσον αφορά την προστασία των κατά τεκμήριο αδυνάμων, με την αμφισβήτηση της έντιμης συμπεριφοράς της απέναντι σ’ αυτά τα κοινωνικά στρώματα;

Διότι πραγματικά οι μετεκλογικές κυβερνητικές προθέσεις -έτσι όπως εμφανίζονται από δηλώσεις και πληροφορίες τις τελευταίες μέρες- είναι εύκολο να ερμηνευτεί ότι κατατείνουν σε μια νέα περικοπή των συντάξεων, που είναι έβδομη στη σειρά από το επίπεδο του 2010, με έκτη αυτή που επιβλήθηκε υπέρ του ΕΟΠΥΥ. Μάλιστα, η περικοπή φαίνεται ότι θα είναι «ογκώδης» και δυσβάσταχτη για τις ήδη ισχνές συντάξεις, αφού θα υπολογίζεται σε ανύπαρκτη -κυριολεκτικά- σύνταξη.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η αμφισβήτηση της τιμιότητας του κράτους απέναντι στον πολίτη. Ποιος από το επιτελείο του ή τα στελέχη του υπουργείου τον πληροφόρησε π.χ. τον κ. Κατρούγκαλο ότι υπάρχουν οι «χαμηλές» συντάξεις μέχρι 1.000 ευρώ, οι «μεσαίες» συντάξεις μεταξύ 1.000-1.500 ευρώ και οι «υψηλές» άνω των 1.500 ευρώ;

Τίποτε αναληθέστερο, κύριε υπουργέ. Δεν υπάρχει πια σύνταξη καθαρή (που να μπαίνει στην τσέπη του συνταξιούχου) άνω των 1.500 ευρώ. Για να το διαπιστώσει ο υπουργός αρκεί να ζητήσει από οποιονδήποτε συνταξιούχο το εκκαθαριστικό που του στέλνει κάθε τρίμηνο το ασφαλιστικό του ταμείο.

Οι διακρίσεις, λοιπόν, που κάνει ο κ. υπουργός με βάση το ύψος των συντάξεων δεν ισχύουν. Είναι εκτός πραγματικότητας και γι’ αυτό πρέπει να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα δηλώσεις και υπολογισμοί. Αλλά και δεν μπορούν να επιβληθούν ποσοστιαίες μειώσεις στις συντάξεις με βάση τις μικτές αποδοχές, που είναι μέγεθος πλασματικό και δεν προσιδιάζει στο κράτος δικαίου (στο οποίο εμπεριέχεται η οντότητα του τίμιου κράτους) που ισχύει σε μια ευρωπαϊκή χώρα. Διαφορετικά θα έχουμε να κάνουμε με εσωτερική υποτίμηση που θα υπερβαίνει ακόμη και τις πιο νεοφιλελεύθερες... προσδοκίες.

Να σημειωθεί επίσης ότι θα μειωθούν σε πραγματικούς όρους ακόμη και οι μικτές συντάξεις κάτω των 1.500 και 1.000 ευρώ, παρά τις περί του αντιθέτου δεσμεύσεις και εγγυήσεις του κ. Κατρούγκαλου.

Επιπροσθέτως οι εκπρόσωποι των δανειστών που διεξήγαγαν τις διαπραγματεύσεις, άφησαν κατά μέρος την επιστημονική αξιοσύνη και υπηρέτησαν πιστά τη γνωστή νεοφιλελεύθερη συνταγή της εσωτερικής υποτίμησης, δηλαδή, της συμπίεσης των αμοιβών και ιδιαίτερα των συντάξεων. Ετσι, από τα 10 σενάρια που εκτέθηκαν και είχαν αντικείμενο τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος, η τρόικα επέβαλε το σενάριο που προβλέπει τη χειρότερη αναπτυξιακή επίδοση της χώρας.

Δηλαδή προβλέπει για τα επόμενα 50 χρόνια ρυθμό ανάπτυξης (αύξηση του ΑΕΠ) 0,7% κατά μέσον όρο τον χρόνο, οπότε δεν δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας, δεν αυξάνεται το συνολικό ποσόν των εισφορών και έτσι το ποσοστό αναπλήρωσης (κύρια και επικουρική μαζί) το 2060 μόλις φτάνει το 56,4% του συντάξιμου μισθού. Στην ίδια κατεύθυνση λειτουργεί και η αύξηση της ηλικίας εξόδου στη σύνταξη στα... 70 χρόνια το 2020.

Η τρόικα δεν θέλησε να λάβει υπόψη της καμία ευνοϊκή παράμετρο. Αρνήθηκε να συνυπολογίσει ότι η ελληνική οικονομία έχασε το 25% του προϊόντος (του πλούτου που παρήγε) και επομένως, εκκινώντας από χαμηλό επίπεδο, θα είχε πολύ σύντομα ισχυρή ανάπτυξη αντί της σημερινής αναιμικής. Και επίσης αρνήθηκε, σύμφωνα με πληροφορίες, να συνυπολογίσει τον παράγοντα «υδρογονάνθρακες», η ανακάλυψη και εκμετάλλευση των οποίων θα είχε σοβαρότατη ευνοϊκή επίδραση στην αναπτυξιακή διαδικασία. Πρόκειται μόνον για μεθοδολογικό λάθος ή για εσκεμμένη τιμωρητική διάθεση;

Αντίθετα, οι Ελληνες διαπραγματευτές (της μετέπειτα συμφωνίας για το τρίτο Μνημόνιο) επέμειναν να εφαρμοστεί το πολύ κοντά στην πραγματικότητα «σενάριο ΣΥΡΙΖΑ». Προέβλεπε αύξηση ΑΕΠ 1,5-2% κατά μέσον όρο (ρυθμός πάνω από 1% δημιουργεί 7.000 θέσεις εργασίας τον χρόνο), ποσοστό αναπλήρωσης 65%, όριο ηλικίας το ίδιο (δηλαδή 62 και 67 χρόνια) και κρατική δαπάνη για το Ασφαλιστικό 16% του ΑΕΠ το 2050, έναντι 16,2% σήμερα και 15,5% του «σκληρού» σεναρίου. Το «σενάριο ΣΥΡΙΖΑ» απορρίφθηκε μετ’ επαίνων και φτάσαμε στο σημερινό σημείο. Αν επιλεγόταν, δεν θα χρειαζόταν καμία περικοπή.

Το τοπίο του Ασφαλιστικού -όπως προκύπτει από τις δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών- δεν είναι καθόλου θολό. Είναι γεμάτο περικοπές. Θα αντιπαραθέσουμε σ’ αυτές τις δηλώσεις όσα έλεγε ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας στην «Εφ.Συν.» μόλις 10 μέρες πριν από τις εκλογές: «...Δεν θεωρούμε ότι οι διαρκείς περικοπές στις συντάξεις διασφαλίζουν τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος. Εχουν μειωθεί σημαντικά στην πενταετία των Μνημονίων, χωρίς να έχει εξασφαλιστεί η βιωσιμότητα του συστήματος... Η γενική μας κατεύθυνση είναι η εξεύρεση ικανών πόρων και όχι ο αέναος κύκλος περικοπών» («Εφ.Συν.», 10-9-2015, στους Τ. Παππά - Αλ. Μάτση).

Βεβαίως, η συμφωνία που υπεγράφη είναι συμφωνία και πρέπει να τηρηθεί. Πώς θα συμβιβαστούν όμως τα εδάφια της συμφωνίας για περικοπή 1,8 δισ. ευρώ στο Ασφαλιστικό, οι δηλώσεις Κατρούγκαλου, οι αντίθετες του κ. Φλαμπουράρη και η καταδίκη του «αέναου κύκλου των περικοπών» από τον κ. Τσίπρα;

Στη φαρέτρα της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει το λεγόμενο «παράλληλο πρόγραμμα», που προβλέπει την αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων αντί για περικοπές συντάξεων. Ετσι τίθεται σε δοκιμασία η αξιοπιστία και αυτού του προγράμματος και μάλιστα στην αρχή της κυβερνητικής θητείας. Η συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων στη Βουλή και η έναρξη της διαπραγμάτευσης με την τρόικα για τον «εφαρμοστικό» νόμο του Ασφαλιστικού θα καταδείξει τον πλούτο και την πειστικότητα των επιχειρημάτων της ελληνικής Αριστεράς.