Η πείνα είναι ντροπή!

 Με αφορμή την έκθεση της UNICEF για τα «Παιδιά της κρίσης». 

Δάνης Παπαβασιλείου

«Το 2015 σχεδόν ένα στα δύο παιδιά στην Ελλάδα ζουν σε συνθήκες υλικής αποστέρησης», διαπιστώνει πρόσφατη έκθεση της UNICEF με τίτλο «Η Κατάσταση των Παιδιών στην Ελλάδα 2017 – Τα παιδιά της κρίσης». Ένα ακόμη στατιστικό στοιχείο, ανάμεσα στα εκατοντάδες στοιχεία, που επιβεβαιώνουν καθημερινά την τραγική κατάσταση των λαϊκών νοικοκυριών στη χώρα μας.

Όμως, θα μας επιτρέψετε να θεωρήσουμε το συγκεκριμένο στοιχείο, πολύ σοβαρότερο από τους άλλους δείκτες που μετρούν το μέγεθος της καταστροφής της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων. Το θεωρούμε, λοιπόν, σοβαρότερο, όχι γιατί οι οι δείκτες της ανεργίας, της φτώχειας, της πείνας, έχουν μικρότερη σημασία, αλλά γιατί αφορά στα παιδιά, στα παιδιά μας.

Είναι λογικό (θα πείτε) τα παιδιά να υφίστανται τις συνέπειες της οικονομικής κατάστασης της οικογένειας τους. Από την άποψη αυτή, τα παιδιά των ανέργων, των φτωχών, των κοινωνικά αποκλεισμένων, ακολουθούν τη μοίρα των γονιών τους. Υπάρχει όμως μια διαφορά, τα παιδιά έρχονται σ΄ αυτό τον κόσμο με τη δική μας (ατομική) ευθύνη.

Μπορεί, λοιπόν, να απαιτούμε (και σωστά) από το κράτος, να εξασφαλίζει τη σωστή και ολόπλευρη ανάπτυξη των παιδιών. Όμως όταν ένα παιδί πεινάει, όταν στερείται τα στοιχειώδη για τη σωματική και πνευματική του ανάπτυξη, δεν φταίει μόνο το κράτος, φταίει και ο γονιός του, αν αδιαμαρτύρητα δέχεται αυτή την κατάσταση.

Δεν υπάρχει ισχυρότερη απόδειξη κοινωνικής εξαθλίωσης, από την απάντηση «Και τι να κάνουμε;» μπροστά σ΄ αυτό το πρόβλημα.

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ έγραφε στο «Τραγούδι της Αλληλεγγύης»: «…η πείνα είναι ντροπή».

Προφανώς δεν εννοούσε ότι ένας εργάτης που πεινάει πρέπει να ντρέπεται για την πείνα του. Πρέπει, όμως, να ντρέπεται γιατί στέκεται άβουλος και μοιραίος απέναντι στην αιτία που γεννά την πείνα του. Να ντρέπεται που αφήνει τον καπιταλιστή, τον καπιταλισμό, να τον ταπεινώνει στην έσχατη ένδεια, όταν αυτός (ο εργάτης) είναι ο παραγωγός όλου αυτού του πλούτου. Κι αν είναι μια φορά ταπεινωτικό για τον εργάτη να δέχεται, χωρίς να λέει κουβέντα,  αυτόν τον εξευτελισμό, είναι δύο φορές ταπεινωτικό να μένει άπραγος μπροστά στην πείνα και τη στέρηση των παιδιών του.

Αλλά και στο ερώτημα «τι να κάνουμε;», ο Μπρεχτ δίνει, στο ίδιο ποίημα, την απάντηση:

«Τώρα ήρθ’ η ώρα για μάχη και για ζωή

γροθιά μου η γροθιά σου δίπλα φίλε στάσου

η πείνα είναι ντροπή

Όταν σφίξουμε τα χέρια οι λαοί αυτής της Γης

θα γενεί παράδεισος μας κι αφεντάδες της εμείς

Τώρα ήρθ’ η ώρα για μάχη και για ζωή

γροθιά μου η γροθιά σου δίπλα φίλε στάσου

η πείνα είναι ντροπή

Έχουν ρίξει τη διχόνοια και μας τρών’ οι δυνατοί

δούλος τους εσύ να μένεις κι αφεντάδες να `ναι αυτοί

Τώρα ήρθ’ η ώρα για μάχη και για ζωή

γροθιά μου η γροθιά σου δίπλα φίλε στάσου

η πείνα είναι ντροπή

Δούλοι και προσκυνημένοι βάρη άχρηστα της Γης

μαύρη μοίρα τους προσμένει σαν θα ενωθούμε εμείς

Τώρα ήρθ’ η ώρα για μάχη και για ζωή

γροθιά μου η γροθιά σου δίπλα φίλε στάσου

η πείνα είναι ντροπή

Προλετάριε προχώρα με τη γνώση πας μπροστά

μονιασμένη κι ενωμένη θα νικήσει η εργατιά

Βιάσου ήρθε η σειρά σου, έμπα και συ στη γραμμή,

για να γίνεις ο αφέντης στη δική σου την πατρίδα,

στη δική σου τη ζωή.”

Και όταν αυτές τις δύσκολες μέρες αντιμετωπίζουμε τα απορημένα μάτια των παιδιών μας, των «παιδιών της κρίσης», όπως τα βάφτισε η έρευνα της UNICEF, ας τους σιγοτραγουδήσουμε το «Νανούρισμα» που έγραψε (και πάλι) ο Μπέρτολτ Μπρεχτ:

«Αχ, γιέ μου, αχ! Ό,τι κι αν γενείς, το ρόπαλό τους

απάνω απ’ το κεφάλι σου θά ’ναι σηκωμένο·

για σένα η γης είναι τάφος, που για το καλό τους

εκείνοι απέναντι σ’ τον έχουνε ανοιγμένο.

Γιε μου, άκουσε τη μάνα σου – άκου τη μιλιά μου:

φριχτή πανούκλα αντίς ζωή σε περιμένει.

Μα εγώ δεν σε κουβάλαγα μες στην κοιλιά μου,

τροφή για νά ’χει το κακό εξασφαλισμένη.

Υπάρχει ό,τι δεν έχεις – δεν έχάθηκε, όχι!

Αν δεν σ’ τα δίνουνε, ναν τους τα πάρεις μύρια!

Εγώ δεν σ’ έφερα στου κόσμου αυτή την κόχη

τις νύχτες να κοιμάσαι κάτω από γεφύρια.

Ξεχωριστή μπορεί και να μην είσαι πάστα.

Λεφτά δεν έχω, μήτε προσευχές. Μα βίδες

οι ελπίδες μου όλες γίνανε, αν ποτέ πεις: «Άσ’ τα!»,

για να γενείς γραφιάς με κόλλες και σφραγίδες.

Τις νύχτες ξαγρυπνώ σιμά σου ώρα την ώρα·

Σε νιώθω: σφίγγεις τη μικρή γροθιά σου. Φά’ τους!

Για πόλεμο σε λογαριάζω απ’ τα τώρα –

ποτέ μην καταπιείς τα σκατοψέματά τους!

Η μάνα σου ποτέ δεν σ’ έχει κοροϊδέψει·

ξεχωριστός δεν σού ’πε κάτι να περνιέσαι·

αλλά ούτε και με καμμιάν έγνοια σ’ έχει θρέψει,

σε σύρματα –νερό ζητώντας– να κρεμιέσαι.

Με τους συντρόφους σου (αχ, να γλυκαθούν μου οι πόνοι!)

τη δύναμη εκεινών να τήνε κάν’τε σκόνη!

Εσύ, γιέ μου, κι εγώ και όλοι οι όμοιοί μας

αντάμα νά ’μαστε για πάντα στη γραμμή μας,

για νά ’ν’ όλοι οι άνθρωποι ίσοι που η γης σηκώνει!».  

imerodromos.gr 

Πώς έκρυβαν στην Ευρώπη το σκάνδαλο Dieselgate

Ολοι γνώριζαν ακριβώς τι γινόταν, αλλά μπροστά στο πανίσχυρο λόμπι των αυτοκινητοβιομηχανιών έκαναν τα στραβά μάτια.

Τις τεράστιες ευθύνες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, των κρατών-μελών αλλά και του Ιταλού συντηρητικού πολιτικού, νυν προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Αντόνιο Ταγιάνι, σχετικά με τις πρακτικές τόσο της Volkswagen όσο και συνολικά των ευρωπαϊκών αυτοκινητοβιομηχανιών αναδεικνύει το πόρισμα της εξεταστικής επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Η τελευταία διερεύνησε εξαντλητικά (27 συνεδριάσεις, 47 δημόσιες ακροάσεις και 64 εξετάσεις μαρτύρων) μέσα σε ένα χρόνο το ζήτημα της εκπομπής ρύπων, ύστερα από το ξέσπασμα του σκανδάλου Dieselgate το 2015.

Η έκθεση της εξεταστικής επιτροπής, η οποία εγκρίθηκε με συντριπτική πλειοψηφία (40 ψήφους υπέρ, 2 κατά και 2 αποχές) και την παρουσιάζει κατ’ αποκλειστικότητα σήμερα η «Εφ.Συν.», αναμένεται να προκαλέσει κλυδωνισμούς στις Βρυξέλλες, καθώς ούτε λίγο ούτε πολύ εξηγεί πώς και με το νέο σύστημα ελέγχων σε πραγματικές συνθήκες στον δρόμο ουσιαστικά διπλασιάζονται οι επιτρεπόμενες εκπομπές, νομιμοποιώντας εν μέρει το σκάνδαλο της Volkswagen.

Στη Δυτική Ευρώπη, ένα στα τέσσερα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν ανήκει σε εταιρεία του VW Group, ενώ οικονομίες ολόκληρων κρατών εξαρτώνται άμεσα ή έμμεσα από την αυτοκινητοβιομηχανία, στην καρδιά της οποίας βρίσκονται οι μηχανές εσωτερικής καύσης.

Στην Ευρώπη ήταν σχεδόν αδύνατον να αποκαλυφθεί ένα Dieselgate, καθώς -όπως αποδείχτηκε από τις εργασίες της εξεταστικής επιτροπής- η παραποίηση των εκπομπών δεν αποτελούσε σχεδιασμό μόνο της VW, αλλά ήταν μια γενικευμένη ευρωπαϊκή πρακτική.

Παρ’ ότι υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις ήδη από το 2008 για «περίεργη συμπεριφορά των εκπομπών ρύπων», παρ’ ότι η ευρωπαϊκή νομοθεσία απαγορεύει τη χρήση λογισμικών, ούτε οι απαραίτητοι έλεγχοι γίνονταν ούτε τα κράτη-μέλη εφάρμοσαν τη νομοθεσία.

Συγχρόνως έπειτα από πιέσεις της αυτοκινητοβιομηχανίας καθυστέρησε έξι χρόνια η υιοθέτηση του πλαισίου για τους ελέγχους με ευθύνη τόσο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής όσο και των κρατών-μελών.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ευθύνεται επίσης γιατί, παρά τα όποια στοιχεία είχε στη διάθεσή της, δεν ανάγκασε τα κράτη-μέλη να εφαρμόσουν τη νομοθεσία.

Οπως φαίνεται στην έκθεση, η Κομισιόν αγνόησε επιδεικτικά τις υποδείξεις που είχε κάνει το δικό της επιστημονικό σώμα Κοινό Κέντρο Ερευνών (JRC) από το 2013, καθώς είχε προειδοποιήσει ότι οι «συσκευές αναστολής» ή αλλιώς το παράνομο λογισμικό που είχαν εγκαταστήσει η VW και άλλοι κατασκευαστές στα οχήματά τους «μπορούσαν να ενεργοποιήσουν, να τροποποιήσουν, να καθυστερήσουν ή να απενεργοποιήσουν συστήματα ελέγχου ρύπων».

Το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν η αμερικανική Αρχή Περιβαλλοντικής Προστασίας ανακοίνωσε ότι η VW είχε εγκαταστήσει μεταξύ 2009 και 2015 παράνομες συσκευές αναχαίτισης σε οχήματα με κινητήρα ντίζελ προκειμένου να τα εμφανίζει λιγότερο ρυπογόνα.

Τα συγκεκριμένα αυτοκίνητα της VW εξέπεμπαν έως και 40 φορές περισσότερο από το κανονικό οξείδιο του αζώτου –που συνδέεται με παθήσεις του αναπνευστικού και καρδιαγγειακού συστήματος.

Η VW ομολόγησε στη συνέχεια ότι 11 εκατ. πετρελαιοκίνητα αυτοκίνητά της παγκοσμίως ήταν εφοδιασμένα με την εν λόγω συσκευή εξαπάτησης.

Ο διευθύνων σύμβουλος παραιτήθηκε έπειτα από λίγες μέρες και η μετοχή της εταιρείας κατέρρευσε. Σήμερα ο γερμανικός κολοσσός, ενώ βρίσκεται αντιμέτωπος με πρόστιμα δισεκατομμυρίων ευρώ, εξακολουθεί επισήμως να απορρίπτει την άποψη πως οι ρύποι αζώτου που εξέπεμπαν τα αυτοκίνητά του ήταν επιζήμιοι για το περιβάλλον και την υγεία.

Οπως αποκαλύπτεται στην έκθεση της εξεταστικής, το 2013 και το 2014 η Γενική Διεύθυνση Περιβάλλοντος ζήτησε επισήμως με επιστολή από τη Γενική Διεύθυνση Βιομηχανίας να εξετάσει την πιθανότητα χρήσης παράνομων τρόπων επηρεασμού των εκπομπών αλλά το αίτημα αυτό έμεινε αναπάντητο.

Υπενθυμίζεται πως επίτροπος, υπεύθυνος για τη Γενική Διεύθυνση Βιομηχανίας ήταν ο σημερινός πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Α. Ταγιάνι, πρώην σύμβουλος του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Στην ολομέλεια

Μέσα στον Απρίλιο η έκθεση της εξεταστικής επιτροπής θα συζητηθεί στην ολομέλεια του Κοινοβουλίου και, παρ’ ότι εγκρίθηκε στην επιτροπή με συντριπτική πλειοψηφία, δεν αποκλείεται να επιχειρηθεί να αποδυναμωθεί με τροπολογίες πριν από την τελική ψηφοφορία, καθώς το λόμπι της αυτοκινητοβιομηχανίας παραμένει πανίσχυρο στις Βρυξέλλες.

Ο ευρωβουλευτής Ν. Ανδρουλάκης, πλήρες μέλος της εξεταστικής επιτροπής, ενόψει της συζήτησης στην ολομέλεια δήλωσε στην «Εφ.Συν.»:

«Είναι απαραίτητη η δημιουργία ενός ανεξάρτητου ευρωπαϊκού οργανισμού, ο οποίος θα διασφαλίζει ότι τα-κράτη μέλη και οι αυτοκινητοβιομηχανίες θα σέβονται τους κανόνες και αν χρειαστεί θα μπορεί να διενεργεί ελέγχους και να επιβάλλει κυρώσεις.

Επίσης η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα πρέπει να αναθεωρήσει προς τα κάτω το ποσοστό αποκλίσεων στους ελέγχους σε πραγματικές συνθήκες.

Το παράθυρο που άνοιξε πρέπει να κλείσει άμεσα γιατί θα το εκμεταλλευτούν οι αυτοκινητοβιομηχανίες ώστε ένα ποσοστό της παράνομης εκπομπής ρύπων να γίνεται πλέον νομότυπα».

Για την καλύτερη αντιμετώπιση παρόμοιων ζητημάτων στο μέλλον, το ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα ζητά τη δημιουργία μίας ευρωπαϊκής υπηρεσίας για τον έλεγχο των οδικών μεταφορών, με στόχο τον συντονισμό των εθνικών υπηρεσιών, τη διενέργεια ελέγχων, υπηρεσιών και αυτοκινήτων, την απόσυρση μοντέλων και την επιβολή προστίμων στις εταιρείες.

Το ζήτημα είναι ότι το σκάνδαλο Dieselgate έχει κλονίσει την εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων πολιτών ως προς την ουσιαστική βούληση και την αποτελεσματικότητα της Κομισιόν στο συγκεκριμένο θέμα.   

Κώστας Ζαφειρόπουλος - efsyn.gr

Πετάει πετάει ο ιμπεριαλισμός

Του Άρη  Χατζηστεφάνου

Θα μπορούσε ο Λένιν να εξηγήσει γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ απαγόρευσε τη χρήση λάπτοπ και άλλων ηλεκτρονικών συσκευών σε υπερατλαντικές πτήσεις από αραβικές και μουσουλμανικές χώρες προς τις ΗΠΑ;

Η απάντηση είναι… προφανώς. Το πρόβλημα είναι ότι θα χρησιμοποιούσε τα ίδια εργαλεία με τα οποία εξήγησε και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Και αυτή τη φορά οι μάχες δεν ξεκινούν με μια δολοφονία στο Σαράγεβο αλλά με μια πτήση από την Αθήνα

Ο ρατσισμός είναι ένα χαρακτηριστικό του ιμπεριαλισμού Ούγκο Τσάβες

Πριν από μερικές εβδομάδες δύο οχήματα της Πυροσβεστικής άρχισαν να καταβρέχουν ένα αεροσκάφος της Emirates στo αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Δεν ήταν ούτε άσκηση ούτε κάποιο ατύχημα που δεν έγινε γνωστό στα μέσα ενημέρωσης. Η αψίδα νερού που σχημάτιζαν ήταν ο παραδοσιακός χαιρετισμός με τον οποίο γιορτάζονται συχνά τα εγκαίνια μιας νέας πτήσης.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, της πτήσης EK209, που συνδέει καθημερινά την Αθήνα με το Νιούαρκ –ένα από τα τρία μεγαλύτερα αεροδρόμια που εξυπηρετούν τη Νέα Υόρκη.

Για τις λεγόμενες US3, δηλαδή τις τρεις μεγαλύτερες αεροπορικές εταιρείες των ΗΠΑ (American, Delta και United Airlines), η συγκεκριμένη κίνηση έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει και ισοδυναμούσε με κήρυξη εμπορικού πολέμου από την πλευρά των «μεσανατολικών» ME3 (Emirates, Etihad και Qatar Airways).

Ηδη από τις 22 Ιανουαρίου, όταν η Emirates ανακοίνωσε ότι θα ξεκινά από την Αθήνα η δεύτερη non-stop πτήση της από την Ευρώπη προς τις ΗΠΑ (η πρώτη εγκαινιάστηκε πριν από μερικά χρόνια από το Μιλάνο), οι US3 άρχισαν να βομβαρδίζουν τα αμερικανικά ΜΜΕ με μηνύματα για τον «πόλεμο» που δέχονται.

Οπως υποστηρίζουν εδώ και χρόνια, οι τρεις μεγάλες αεροπορικές εταιρείες του Περσικού Κόλπου έχουν λάβει σχεδόν 50 δισεκατομμύρια δολάρια σε κρατικές επιδοτήσεις, γεγονός που αποτελεί αθέμιτο ανταγωνισμό και απειλεί 1,2 εκατομμύριο θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ (;).

Οι διευθύνοντες σύμβουλοι των US3 ζήτησαν αμέσως να δουν τον πρόεδρο Τραμπ (ο οποίος είχε αναλάβει τα καθήκοντά του μόλις 48 ώρες πριν από την ανακοίνωση της πτήσης Αθήνα – Νιούαρκ) και του έθεσαν ένα πάγιο αίτημά τους: οι αμερικανικοί αιθέρες πρέπει να κλείσουν για τις μεγάλες αεροπορικές εταιρείες της Μέσης Ανατολής.

Τρεις μήνες αργότερα ο νέος πρόεδρος ανακοίνωνε ότι όσοι πετούν προς τις ΗΠΑ με μεσανατολικές αερογραμμές (συμπεριλαμβανομένων των πανίσχυρων τουρκικών αερογραμμών) δεν θα μπορούν να φέρουν στην καμπίνα επιβατών οποιαδήποτε ηλεκτρονική συσκευή μεγαλύτερη από το κινητό τηλέφωνο.

Καθώς τα «πληβειακά» μέσα ενημέρωσης τύπου CNN και FOX News, που απευθύνονται στο «πόπολο», αναμασούσαν τις κυβερνητικές θέσεις ότι η απαγόρευση αποφασίστηκε για λόγους ασφαλείας, σοβαρά αγγλοσαξονικά έντυπα, όπως οι Financial Times και η Washington Post, εξηγούσαν τι πραγματικά είχε συμβεί.

Η απαγόρευση ήταν μια τροχιοδεικτική βολή που στόχευε κυρίως την προσοδοφόρα business class των αερογραμμών – εκεί όπου οι επιβάτες μετατρέπουν τα αεροπλάνα σε ιπτάμενα γραφεία για όσο διαρκεί η υπερατλαντική πτήση.

Προχωρώντας τη συγκεκριμένη ανάλυση ένα βήμα περισσότερο οι οικονομολόγοι Σουρές Ναϊντού από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια και Μάρσαλ Στάινμπάουμ από το Ινστιτούτο Ρούσβελτ κατέφυγαν στα γραπτά του Λένιν για να εξηγήσουν τη φαινομενικά «παρανοϊκή» απόφαση του Τραμπ.

Συγκεκριμένα τους ενδιέφεραν οι θέσεις του Ρώσου επαναστάτη για τον ιμπεριαλισμό ως μια φάση του καπιταλισμού, στην οποία τα εθνικά μονοπώλια αρχίζουν να ανταγωνίζονται μεταξύ τους χρησιμοποιώντας την πολιτική εξουσία του κράτους για να καταλάβουν μεγαλύτερα μερίδια της παγκόσμιας αγοράς.

Δανειζόμενοι στοιχεία και από τον Ρούντολφ Χίλφερντινγκ (τον μεγάλο μαρξιστή οικονομολόγο της προπολεμικής γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας που ενέπνευσε τον Λένιν) οι δύο οικονομολόγοι περιγράφουν τις US3 σαν ένα σύγχρονο καρτέλ, το οποίο ελέγχεται από θεσμικούς επενδυτές, όπως μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και αμοιβαία κεφάλαια.

Στο εσωτερικό του καρτέλ δεν υπάρχει πλέον ανταγωνισμός, που θεωρητικά θα οδηγούσε σε μείωση τιμών και βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών (στις ΗΠΑ οι τιμές των εισιτηρίων αυξήθηκαν έως και κατά 11%, τη στιγμή που το «σύνδρομο της οικονομικής θέσης» απειλεί τους περισσότερους επιβάτες ενώ ο εταιρείες θησαυρίζουν με κρυφές χρεώσεις για επιπλέον αποσκευές και γεύματα, τα οποία έχουν πάψει να προσφέρουν δωρεάν στους πελάτες τους).

Τι γίνεται όμως όταν ξένοι ανταγωνιστές απειλούν το «καρτέλ» με καλύτερες υπηρεσίες και φτηνότερες τιμές; Τότε οι US3 θυμούνται ότι οι «εχθροί» τους λαμβάνουν κρατικές επιδοτήσεις (όπως κάνουν βέβαια ανομολόγητα και οι ίδιες) και τρέχουν στον μπαμπά-κράτος για βοήθεια.

Στην εποχή Τραμπ, μάλιστα, δεν χρειάζονται πλέον ούτε μεσάζοντες: Ο νέος πρόεδρος έχει προσλάβει ως σύμβουλό του τον Λάρι Φλινκ, διευθύνοντα σύμβουλο της Blackrock, της μεγαλύτερης τράπεζας επενδύσεων του πλανήτη, η οποία ελέγχει τεράστια πακέτα μετοχών των μεγαλύτερων αεροπορικών εταιρειών των ΗΠΑ (αυτό που ο Λένιν εξηγούσε ως συγχώνευση του τραπεζικού κεφαλαίου με το βιομηχανικό και δημιουργία μιας χρηματιστικής ολιγαρχίας).

Εχοντας λάβει το μήνυμα ο Τραμπ, δηλαδή το ομοσπονδιακό κράτος, χρησιμοποιεί εργαλεία όπως η εθνική ασφάλεια για να στείλει ένα σαφές μήνυμα στους ξένους ανταγωνιστές: ή θα υποταχτείτε στην οικονομική και στρατιωτική μας ισχύ ή θα σας κάνουμε τη ζωή δύσκολη.

Το πρόβλημα είναι ότι, όπως κατάλαβε πολύ καλά και ο Λένιν, τέτοιου είδους ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί μάς έδωσαν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν βρισκόμαστε φυσικά σε αυτό το σημείο. Σήμερα απλώς πρέπει να πετάμε χωρίς λάπτοπ.

Διαβάστε

Who Owns the Skies? (2006)

Δύο οικονομολόγοι εξηγούν, από τις σελίδες του περιοδικού «Jacobin», πώς η απαγόρευση χρήσης λάπτοπ σε πτήσεις ισοδυναμεί με αυτό που ο Λένιν ίσως χαρακτήριζε «ανακατεύθυνση της ροής προσόδου (rent) στην παγκόσμια οικονομία».

info-war.gr  - efsyn.gr

Οι ταριχευτές του σοσιαλισμού

Του Περικλή Κοροβέση

Στις 22 Ιουνίου του 1941 τα ναζιστικά στρατεύματα εισβάλλουν στη Σοβιετική Ενωση χωρίς να κηρύξουν πόλεμο. Το σύμφωνο φιλίας που είχε υπογραφεί μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και της ΕΣΣΔ βρισκόταν σε ισχύ και δεν είχε καταγγελθεί από καμιά πλευρά.

Προηγουμένως, ο ναζιστικός στρατός είχε καταλάβει αστραπιαία το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ολλανδία, τη Δανία και τη Νορβηγία. Ολη η ανθρωπότητα αγωνιούσε για τον νέο παγκόσμιο πόλεμο που είχε ήδη αρχίσει, αλλά κανείς δεν ήξερε μέχρι πού θα φτάσει. Και ανάλογα με το καθεστώς που επικρατούσε σε κάθε χώρα επέλεγαν στρατόπεδο.

Οι χώρες που δεν ενεπλάκησαν στον πόλεμο ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Και τα λεγόμενα ουδέτερα κράτη που δεν μπήκαν άμεσα στον πόλεμο είχαν σαφή ανάμειξη σε αυτόν. Αλλά υπήρξε και μια χώρα που δεν συμμετείχε σε αυτήν την αγωνία. Αυτή ήταν η ΕΣΣΔ.

Το σοβιετικό ραδιόφωνο έπλεκε ύμνους για τη δύναμη της σοβιετο-ναζιστικής φιλίας και δεν έκρυβε τον θαυμασμό του για τα πολεμικά κατορθώματα των ναζί. Το ειδύλλιο βέβαια δεν ήταν μονομερές.

Ο Χίτλερ μαζί με τον προπαγανδιστικό του μηχανισμό έπλεκε το εγκώμιο της σοβιετικής βιομηχανίας, που είχε σημειώσει τα τελευταία πέντε χρόνια ανάπτυξη κατά 40%, τη στιγμή που η βιομηχανία των καπιταλιστών βρισκόταν σε ελεύθερη πτώση.

Τα επαινετικά αυτά σχόλια των ναζί τα πρόβαλλε ιδιαίτερα το σοβιετικό ραδιόφωνο για να πείσει τους Σοβιετικούς πολίτες για την ανωτερότητα του σοσιαλισμού. Αυτές τις πληροφορίες μας δίνει ο Ιλια Ζμπάρσκι στο θαυμάσιο βιβλίο του «Οι ταριχευτές του Λένιν» (εκδόσεις «Σοφίτα»).

Απ’ ό,τι είμαι σε θέση να γνωρίζω, η περίοδος της σοβιετο-ναζιστικής φιλίας δεν έχει μελετηθεί ιδιαίτερα για να φωτιστεί το πώς δύο θανάσιμα εχθρικά καθεστώτα, στις παραμονές ενός φριχτού πολέμου, μπόρεσαν και συνήψαν «σύμφωνο ειρηνικής συμβίωσης και φιλίας» και το ένα έγινε προπαγανδιστής του άλλου. Ο Στάλιν φαίνεται το είχε πιστέψει, γι’ αυτό και άφησε ανοχύρωτα τα δυτικά του σύνορα επιτρέποντας στους ναζί να προελάσουν ταχύτατα και να φτάσουν στα προάστια της Μόσχας.

Για τους ναζί, παλιούς και νέους, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αφού πιστεύουν πως ανήκουν στην ανώτερη φυλή, δεν έχουν κανέναν λόγο να είναι έντιμοι με τις κατώτερες φυλές, που είναι αναλώσιμες, απειλή για την καθαρότητα της αρίας φυλής, και όταν δεν μπορούν να τις εξολοθρεύσουν με την πρώτη, στήνουν παγίδες, όπως τα σύμφωνα φιλίας που υπέγραψαν, πριν από τους Σοβιετικούς, οι Αγγλογάλλοι.

Τα ψέματα είναι συστατικό στοιχείο της ναζιστικής ιδεολογίας. Οπως βέβαια και οι διαψεύσεις σε κάτι το προφανές (π.χ. ναζιστικό βίντεο της Χ.Α. ή τα ναζιστικά κηρύγματα του κ. Μιχαλολιάκου). Στο βάθος, ο ναζιστικός λόγος είναι μαγικο-θρησκευτικός και δεν χρειάζεται επιχειρήματα, χρειάζεται μόνο βία ως απόδειξη της ανωτερότητάς του.

Γι’ αυτό και όταν οι υπόδικοι της εγκληματικής οργάνωσης αποκηρύσσουν τη βία είναι μια τακτική υποχώρηση. Η βία των ναζί είναι συστατικό στοιχείο για την ανάπτυξή τους. Ο μαγικο-θρησκευτικός λόγος είναι για να ορίσει ένα απόλυτο καλό (ανώτερη φυλή) και ένα απόλυτο κακό (κατώτερες φυλές - Εβραίοι).

Αλλά ας γυρίσουμε στους «Ταριχευτές του Λένιν». Αυτό που κάνει αυτό το βιβλίο τόσο γοητευτικό είναι η απέριττη αφήγηση ενός ευυπόληπτου πολίτη, του Ιλια Ζμπάρσκι, που έχει βιώσει όλη την ιστορία της Σοβιετικής Ενωσης. Μαζί με τον πατέρα του και τον καθηγητή Βορομπιόφ ήταν υπεύθυνοι για τη μουμιοποίηση του Λένιν. Ακρως εμπιστευτική θέση.

Αν δεν κατόρθωναν να κάνουν μούμια τον Βλαδίμηρο, είχαν εξασφαλισμένη την εκτέλεσή τους. Και ανακάλυψαν, πατέρας Ζμπάρσκι και Βορομπιόφ, μια πρωτοπόρο μέθοδο που εμάς ίσως μας φανεί μακάβρια. Αδειασαν τα σωθικά του νεκρού, όπως εμείς κάνουμε στα αρνιά, του αφαίρεσαν τον εγκέφαλο και του έβγαλαν τα μάτια και τα αντικατέστησαν με γυάλινα.

Κράτησαν μόνο ψαχνό και κόκαλο. Επινόησαν μια ειδική σαλαμούρα στην οποία τον έριχναν κατά διαστήματα. Αυτό σε συνδυασμό με άλλα χημικά κράτησε τη μούμια «ζωντανή» μέχρι σήμερα. Η ιδέα της ταρίχευσης ήταν του Στάλιν, που την είχε εμπνευστεί από τους φαραώ και τους πάπες της Ρώμης.

Ο Ζμπάρσκι με αυτό το φόντο μάς δίνει μια συνοπτική ιστορία της ΕΣΣΔ και της μετέπειτα Ρωσίας, όπως την έχουν ζήσει ένας επιστήμονας και ένας απλός πολίτης. Βασίζεται στην αυτοβιογραφία του, στην οποία καταθέτει ακόμα και προσωπικές στιγμές με ειλικρίνεια και αμεσότητα.

Το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί και ως μυθιστόρημα που σέβεται απολύτως τα ιστορικά γεγονότα. Ενα βιβλίο ιδιαίτερα χρήσιμο γι’ αυτούς που θέλουν να καταλάβουν, χωρίς κομματικές παρωπίδες, την άνοδο και την πτώση της πατρίδας του σοσιαλισμού.

Και για πολλούς, και από παλιά, είχε μπει το ερώτημα ποιο είναι το νόημα αυτής της σκύλευσης ενός νεκρού, σε αντίθεση με όλα τα ταφικά έθιμα του απλού κόσμου. Ο νεκρός είναι για να αναπαύεται και όχι για να γίνεται υπερθέαμα.

Ο σταλινισμός κατά την άποψή μου ήταν μια γήινη θρησκεία και είχε την ίδια συμπεριφορά με τις άλλες μεταφυσικές ομολογίες. Και χρειαζόταν έναν αθάνατο προφήτη (η ταρίχευση είναι η λατρεία της εξουσίας) με την προϋπόθεση πως θα υπήρχε και διάδοχος προφήτης. Ο Στάλιν. Γι’ αυτό έγινε και ο ίδιος μούμια δίπλα στον Λένιν και μοιράζονταν το ίδιο προσκύνημα.

efsyn.gr

Κωνσταντοπούλου: «Ο Τσίπρας είναι και προδότης και ξεφτιλισμένος»!

«Η ειλικρίνεια δεν είναι βρισιά», ισχυρίζεται σε συνέντευξή της η επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, υπερασπιζόμενη σθεναρά τους απίστευτους χαρακτηρισμούς της για τον Αλ. Τσίπρα!      

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην Εφημερίδα των Συντακτών, η πρώην Πρόεδρος της Βουλής και νυν επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας, ερωτηθείσα για τους χαρακτηρισμούς της προς το πρόσωπο του πρωθυπουργού, που ενδεχομένως να αγγίζουν και τα όρια της ύβρης, δήλωσε: «Λέω αυτό που πιστεύω. Η ειλικρίνεια δεν είναι βρισιά. Είναι υποκρισία να καλλωπίζεις λεκτικά πράξεις αποτρόπαιες και αποκρουστικές. Είναι προδότης αυτός που παραβιάζει τη λαϊκή εντολή και παραδίδει τη χώρα στα κοράκια για την καρέκλα του».

Αιτιολογώντας, δε, τα λεγόμενά της εξήγησε: «Είναι ξεφτιλισμένος αυτός που έλεγε ''θα περάσει πάνω από το πτώμα μου όποιος πουλήσει την ΕΥΔΑΠ, τη ΔΕΗ, τον ΟΛΠ, τον ΟΛΘ, τα λιμάνια, την ΤΡΑΙΝΟΣΕ, τις τράπεζες, τα αεροδρόμια, το Ελληνικό'' και σήμερα τα χαρίζει όλα αυτά και ό,τι άλλο έχει απομείνει. Διαφωνεί κάποιος σε αυτό; Ο Αλέξης Τσίπρας είναι και προδότης και ξεφτιλισμένος. Είναι το λιγότερο που μπορώ να πω. Το ίδιο θα του έλεγα και κατά πρόσωπο».

Στο περιθώριο της συνέντευξης, η κ. Κωνσταντοπούλου μίλησε και για τις δημοσκοπήσεις, που τη θέλουν να μπαίνει οριακά στη Βουλή.

«Δεν ασχολούμαι με τις δημοσκοπήσεις. Δεν τις πίστεψα ποτέ. Είδαμε πώς δούλεψαν και στο δημοψήφισμα και μέχρι τα exit polls ακόμα, για να έρθει ήπια ο θρίαμβος και να μην ξεσηκωθεί ο κόσμος. Ούτε κίνητρό μου είναι το να μπούμε απλώς στη Βουλή».

«Δεν μπορώ να συμβιβαστώ με τίποτε λιγότερο από το να ρίξουμε αυτό το καθεστώς. Αυτό δεν γίνεται με παραδοσιακές συνταγές και εκλογομαγειρέματα ούτε με την αγωνία της πολιτικής επιβίωσης», κατέληξε η Ζωή Κωνσταντοπούλου.

 iefimerida.gr    

Κυνισμός... (γιατί δεν προχώρησε η συμφωνία)

Του Γιάννη Παντελάκη

Η κυβέρνηση βρισκόταν ένα βήμα πριν την συμφωνία με τους δανειστές και την τελευταία στιγμή έκανε πίσω. Και αυτό επειδή ο Τσίπρας ζήτησε – μέσω Τσακαλώτου – την περικοπή των συντάξεων να γίνει το 2020 και όχι σε δυο δόσεις, το 2019 και το 2020. Ο λόγος της παρέμβασης Τσίπρα, δεν αφορούσε στο ενδιαφέρον του για τους συνταξιούχους. Αλλά στο ενδιαφέρον του για τις επόμενες εκλογές. Αυτό λέγεται πολιτικός κυνισμός.

Στις τελευταίες συναντήσεις δανειστών και εκπροσώπων της κυβέρνησης στις Βρυξέλλες, εμφανίστηκε λευκός καπνός, σύμφωνα με την κλισέ δημοσιογραφική έκφραση. Το κλίμα αυτό διοχετευόταν και από την πλευρά Τσακαλώτου ενώ και η ενημέρωση που έκαναν οι Τσακαλώτος-Αχτσιόγλου στους βουλευτές των ΑΝΕΛ, το επιβεβαίωνε. Ο Κουίκ έλεγε χαρακτηριστικά ότι "κλείσαμε" και όλοι στην κυβέρνηση εκτιμούσαν ότι ως την Παρασκευή θα είχε κλείσει το staff level agreement. Τα πράγματα χάλασαν την τελευταία στιγμή.

Πρόκειται γι αυτό που περιέγραψαν δημοσιογραφικές πληροφορίες ως διαφωνία Τσίπρα-Τσακαλώτου. Ο δεύτερος είχε συμφωνήσει με την τρόικα και στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας προβλεπόταν η περικοπή των συντάξεων ν' αρχίσει το 2019. Ο Τσίπρας αντέδρασε προτείνοντας η περικοπή ν αρχίσει το 2020. Η πρωθυπουργική αντίδραση δεν είχε σχέση με το ενδιαφέρον του να θιγούν λιγότερο οι συνταξιούχοι. Απλά δεν θα ήθελε οι νέες περικοπές – που συμφώνησε ο ίδιος – να γίνουν από την δική του κυβέρνηση. Αλλά την επόμενη.

Η τετραετία της κυβέρνησης ολοκληρώνεται τον Σεπτέμβριο του 2019. Και παρά τις πολλές αντίθετες εκτιμήσεις, τότε προβλέπεται να οδηγηθούμε σε εκλογές. Ο Τσίπρας δεν θέλει να πάμε σε αυτές ενώ μερικούς μήνες πριν θα είχε κάνει μια ακόμα γενναία περικοπή σε περισσότερο από ένα εκατομμύριο συνταξιούχους. Και επειδή είναι ικανός στις επόμενες εκλογές να κατέβει με προεκλογικές υποσχέσεις ότι θα αποτρέψει τις επικείμενες περικοπές των συντάξεων (ναι αυτές που ο ίδιος συμφώνησε!), προσπαθεί να μεταθέσει τον χρόνο των περικοπών έναν χρόνο αργότερα.

Οι συνταξιούχοι έτσι κι αλλιώς θα χάσουν από μια έως δυο συντάξεις τον χρόνο λόγω των περικοπών που συμφώνησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αν αυτό συμβεί το 2019 ή το 2020 έχει μικρή σημασία για τους ίδιους. Οι συντάξεις που θα παίρνουν για το υπόλοιπο του βίου του θα είναι σφαγιασμένες. Έχει μεγάλη σημασία όμως το θέμα αυτό για τον Τσίπρα. Ο οποίος με κυνικό τρόπο επιχειρεί να μεταθέσει το θέμα χρονικά ώστε να βοηθηθεί στα επικοινωνιακά του τερτίπια.

Αυτός είναι είναι ο βασικός λόγος που δεν υλοποιήθηκε η συμφωνία. Τα υπόλοιπα – για αντιδράσεις στα εργασιακά ή την πώληση της ΔΕΗ – αποτελούν προσχήματα. Το πρωθυπουργικό ενδιαφέρον αφορά στην μελλοντική του πολιτική επιβίωση. Στο όνομα αυτής συμβαίνουν όλα...  

liberal.gr

Φόβοι για τουρκική προβοκάτσια στη Θράκη

Ανησυχία για τουρκική προβοκάτσια στη Θράκη μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα εκφράζει η Αθήνα, φοβούμενη κάτι τέτοιο περισσότερο ακόμα κι από το ενδεχόμενο «θερμού επεισοδίου» στο Αιγαίο.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Αληθινές Ειδήσεις», η φωτιά στο τέμενος Βαγιαζίτ στο Διδυμότειχο δεν ήταν το πρώτο καμπανάκι κινδύνου, καθώς, όπως σημειώνεται, εδώ και αρκετές εβδομάδας παρατηρείται στη Θράκη περίεργη κινητικότητα με δεκάδες αφίξεις προσώπων που για διάφορους λόγους θεωρούνται ύποπτες, ενώ πληροφορίες κάνουν λόγο για περίπου 80 τέτοια άτομα.

Το δημοσίευμα αναφέρει ότι η Αθήνα ανησυχεί για κάποια προβοκάτσια που θα έχει ως στόχο το θρησκευτικό αίσθημα στην περιοχή, καθώς ακόμα και το «κάψιμο ενός Κορανίου» μπορεί να πυροδοτήσει εντάσεις στους Μουσουλμάνους της περιοχής, οι οποίες με κατάλληλους χειρισμούς μπορούν να λάβουν διαστάσεις.

Σημειώνεται, δε, ότι η αποκάλυψη των όπλων που είχε στην κατοχή του ιμάμης στο μιναρέ του σε μειονοτικό χωριό της Ξάνθης είναι ενδεικτική της κατάστασης που επικρατεί. Οι εξηγήσεις που δόθηκαν από τον ιμάμη μπορεί να κρίθηκαν επαρκείς από τις δικαστικές αρχές αλλά στην πραγματικότητα δεν έπεισαν κανένα. Στην Θράκη οι πληροφορίες για την ύπαρξη κι άλλων κρυμμένων όπλων διακινούνται διαρκώς και φαίνεται να έχουν βάση. Από την άλλη ο τουρκόφωνος Τύπος της περιοχής επιμένει να χαρακτηρίζει ως…συνωμοσία «γκιουλενιστών» το όλο ζήτημα.

Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει την πεποίθηση στην Αθήνα, ότι είναι πολύ πιο εύκολο για την Τουρκία να προκαλέσει αναταραχή στη Θράκη παρά επεισόδιο στο Αιγαίο. Να “παίξει” τα τελευταία 24ωρα πριν από το κρίσιμο για τον Ερντογάν δημοψήφισμα, με το θρησκευτικό συναίσθημα,χρησιμοποιώντας μια τεχνητή και ψευδή κρίση στη Θράκη. Μια κρίση στην οποία η μουσουλμανική μειονότητα -την οποία ανερυθρίαστα αποκαλούν τουρκική ακόμη και βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου- θα βρεθεί υποτίθεται υπό διωγμό και κίνδυνο!

Μην ξεχνάμε ότι παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο ο Ερντογάν,μαζί μ΄όλο το υπουργικό συμβούλιο να προσευχηθούν στην Αγιά Σοφιά προπαραμονή του δημοψηφίσματος. Στην Ελλάδα οι πιστοί θα είναι εκείνη την ημέρα στον Επιτάφιο,αφού θα ΄ναι Μεγάλη Παρασκευή.

Στη Θράκη η Τουρκία “κάνει επιχειρήσεις” εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Έχοντας ως “επιχειρησιακό βραχίονα” μια χούφτα φανατικών που μπαινοβγαίνουν στο τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, επιχειρούν να δημιουργήσουν συνθήκες “ανεξαρτητοποίησης” της Θράκης. Τουρκοποίησής της στην πραγματικότητα.

Από το 2013 η Αθήνα ανησυχεί ακόμη περισσότερο. Το καλοκαίρι του 2013 το ελληνικό Πεντάγωνο είχε προειδοποιήσει μέσω εγγράφου του για τους επιπλέον κινδύνους που προκαλούνται στη Θράκη από την αναδιοργάνωση της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας ΜΙΤ. Στο έγγραφο επισημαίνονταν οι δυνατότητες και οι πρακτικές της ΜΙΤ σε επιχειρήσεις συλλογής πληροφοριών,αλλά και σε ψυχολογικές επιχειρήσεις.

Σύμφωνα με την ανάλυση του 2013, «η κυβέρνηση Ερντογάν θα συνεχί­σει τις προσπάθειες θεσμοθέτησης αλλαγών σε φορείς που θα την καταστήσουν πλέον πολίτική δύναμη με καθεστωτικά χαρακτηριστικά, προ­καλώντας τη δημιουργία επιπλέον πολώσεων στην Τουρκία».

Η αναδιοργάνωση της ΜΙΤ είχε πολλά σημεία που ανησυχούσαν και ανησυχούν τους Έλληνες επιτελείς. Με νόμο ο Ερντογάν έδινε απεριόριστες δυνατότητες στην ΜΙΤ για να παρακολουθεί τους πάντες εντός κι εκτός Τουρκίας  και να κάνει επιχειρήσεις έξω από τα τουρκικά σύνορα.

Επίσης το σχετικό νομοθέτημα που άφηνε ανεξέλεγκτη τη ΜΙΤ προέβλεπε και την εμπλοκή εν ενεργεία στελεχών της Διοίκησης Ειδικών Δυνάμεων του Τ/ΓΕΕΘΑ (Bordo Bereli), προκαλώντας έκπληξη και προ­βληματισμό για τον λόγο για τον οποίο θα ήταν αναγκαίο τέτοιο προσωπικό στη ΜΙΤ. Θεωρούνται η «αφρόκρεμα» των στελεχών των Ειδικών Επιχειρήσεων των ΤΕΔ και είναι εκπαιδευμένοι να αναλαμβάνουν ειδικές επιχει­ρήσεις σε εχθρικό έδαφος, ψυχολογικές επιχει­ρήσεις αλλά και επιχειρήσεις προπαρασκευής πληθυσμού στη χώρα-στόχο. Σημαντική λεπτομέρεια; Οι δύο τελευταίοι Τούρκοι που παραδόθηκαν στις ελληνικές αρχές δήλωσαν μέλη των Bordo Bereli.

Αληθινές Ειδήσεις 

ΔΝΤ: Συζητάμε, αλλά διαφορές παραμένουν

Αρνείται «εικασίες» για την προοπτική επίτευξης τεχνικής συμφωνίας εκπρόσωπος του Ταμείου καθώς όπως σημειώνει παραμένουν διαφορές μεταξύ των πλευρών. Δεν βλέπει κλείσιμο β' αξιολόγησης στη Μάλτα ο Ντάισελμπλουμ.

Στην σκιά της εκτίμησης κυβερνητικών πηγών ότι είναι σήμερα θα ανακοινωθεί η επιστροφή των Θεσμών στην Αθήνα αλλά και της πρόβλεψης του Γερούν Ντάισελμπλουμ ότι δεν θα υπάρξει κλείσιμο της β’ αξιολόγησης στην άτυπη σύνοδο του οργάνου στη Μάλτα στις 7 Απριλίου, εκπρόσωπος του Ταμείου δήλωσε: Είναι νωρίς να εικάσουμε για την προοπτική επίτευξης Staff Level Agreement στην ελληνική αξιολόγηση. Συζητήσεις συνεχίζονται, αλλά διαφορές παραμένουν.

Η κυβέρνηση προσδοκά ότι ακόμα και σήμερα οι δανειστές θα δώσουν σήμα επιστροφής ή όχι στην Αθήνα εκτιμώντας ότι υπήρξε σημαντική πρόοδος στο EwG. Ως προς τα ζητήματα όπου υπάρχει η εμπλοκή, η ίδια πηγή τονίζει ότι:

Πρώτον, το εργασιακό θα κλείσει χωρίς ελληνική υπαναχώρηση στις ομαδικές απολύσεις και στην ανταπεργία (lock out).

Δεύτερον, η κατάργηση των προσωπικών διαφορών στις συντάξεις «θα μπορούσε» να γίνει σε ορίζοντα δύο χρόνων μεν, αλλά ετεροβαρώς, δηλαδή μεγαλύτερο ποσοστό κατάργησης το 2019 και μικρότερο το 2020.

Ωστόσο το μεσημέρι η εκπρόσωπος της Κομισιόν Ανίκα Μπράιντχαρντ ενημερώνοντας τους συντάκτες στις Βρυξέλλες ξεκαθάρισε ότι δεν έχει συγκεκριμένη ημερομηνία επιστροφής των δανειστών.

Ταυτόχρονα, σύμφωνα με δηλώσεις που μετέδωσε το Bloomberg, ο Γερούν Ντάισελμπλουμ μιλώντας στη Χάγη σημείωσε ότι «το Eurogroup της Μάλτας είναι πολύ νωρίς για να τερματίσει τη β' αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος». Ο ίδιος ωστόσο σημείωσε ότι πάντα είναι πιθανό να γίνει με έξτρα συνεδρίαση, αν αυτό χρειάζεται. Αυτό δεν είναι ανακοίνωση, αλλά η πιθανότητα υπάρχει, συμπλήρωσε.

Να σημειωθεί ότι μετά τη Μάλτα η επόμενη προγραμματισμένη συνάντηση των υπουργών Οικονομικών είναι στις 22 Μαΐου. Ενδιάμεσα μεταξύ 21-23 Απριλίου θα γίνει η Σύνοδος του ΔΝΤ, όπου εκτιμάται ότι θα συζητηθεί το θέμα της συμμετοχής του Ταμείου αλλά και το ζήτημα των μεσοπρόθεσμων μέτρων για το χρέος και τα πρωτογενή πλεονάσματα μετά το 2018.

euro2day.gr

  

10+1 μικρά σχόλια για τις εξελίξεις στην Κεντροαριστερά

 1. Κανείς δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς ανακοίνωσαν οι Διαμαντοπούλου, Ραγκούσης και Φλωρίδης και το χειρότερο γι' αυτούς είναι ότι ελάχιστοι μοιάζουν να έχουν μπει και στον κόπο να παρακολουθήσουν την πρωτοβουλία τους.

2. Το όνομα "Ώρα Αποφάσεων" που επέλεξαν για τον σχηματισμό τους είναι από ατυχές μέχρι αστείο, πιο πολύ θυμίζει τα κλισέ ονόματα που έδιναν τα κανάλια στις διάφορες έκτακτες προεκλογικές πολιτικές εκπομπές τους.

3. Κανείς δεν έχει καταλάβει τι είναι αυτό που τους κάνει να πιστεύουν ότι εκπροσωπούν το "νέο" και μάλλον κανείς δεν περίμενε να ακούσει από τους συγκεκριμένους πολιτικούς ακραία λαϊκίστικες προτάσεις όπως η εξίσωση της βουλευτικής αποζημίωσης με τον μισθό του πιλότου της πολεμικής αεροπορίας.

4. Η προσχώρηση του πρώην βουλευτή του Ποταμιού κ. Κώστα Μπαργιώτα στην Κ.Ο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης επιβεβαιώνει την κυριαρχία του κόμματος της Φώφης Γεννηματά στον (φοβερά συρρικνωμένο) χώρο της Κεντροαριστεράς.

5. Η ανακοίνωση της προσχώρησης δεν έγινε τυχαία λίγες ώρες πριν ανακοινώσουν τις αποφάσεις τους οι πρώην 3 υπουργοί του ΠΑΣΟΚ. Θεμιτό επικοινωνιακό τρικ από την πλευρά της Χαριλάου Τρικούπη. Ανιστόρητοι μικρομεγαλισμοί τα περί "αποστασίας" που γράφτηκαν.

6. Ο Κώστας Μπαργιώτας υπήρξε ένας από τους καλύτερους βουλευτές του Ποταμιού, από τους λίγους με συγκεκριμένο πολιτικό στίγμα. Πιθανολογώ βάσιμα ότι δεν υπήρξε η πρώτη προτεραιότητα του η ένταξη στην Κ.Ο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης αλλά προφανώς σύντομα κατάλαβε ότι δεν διαφαίνεται από πουθενά αλλού κάποια σοβαρή αντιπρόταση για τον προοδευτικό χώρο.

7. Είναι πράγματι άκομψη, ατσούμπαλη και όχι φοβερά πολιτικά δικαιολογημένη η μαζική μετανάστευση στελεχών του Ποταμιού στη Δημοκρατική Συμπαράταξη αλλά από την άλλη είναι μάλλον ανώφελο να επιχειρούμε να ερμηνεύσουμε ιδεολογικά επιλογές που ερμηνεύονται με όρους ισχύος.

8. Μπορεί η Δημοκρατική Συμπαράταξη να είναι σήμερα η τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη αλλά σε επίπεδο κοινωνίας δεν διαπιστώνεται αντίστοιχη αύξηση της επιρροής του κόμματος, κυρίως γιατί αγνοείται πλήρως το ιδεολογικό της στίγμα.

9. Οι διαφαινόμενοι όροι διεξαγωγής του ιδρυτικού συνεδρίου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης είναι αποκρουστικοί για την κοινωνία και τη βάση του προοδευτικού χώρου. Δεν ξέρω αν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο συνεδρίου με μόνο διορισμένους συνέδρους. Κρίμα για τον υπέρμαχο των ανοιχτών διαδικασιών Γιώργο Παπανδρέου το ότι νομιμοποιεί μια τέτοια επιλογή.

10. Η Φώφη Γεννηματά μοιάζει να επιλέγει κυνικά ένα μικρότερο και διαχειρίσιμο κόμμα παρά ένα μεγαλύτερο και πολυτασικό, το οποίο ίσως να μην μπορεί να ελέγξει. Είναι σχεδόν θαυμαστός ο τρόπος με τον οποίο έχει πετύχει μια "συμμαχία γενιάς" με τους δεινόσαυρους του κόμματος, στους οποίους υπόσχεται την επιβίωση της με αντάλλαγμα τη μη ουσιαστική προσφυγή στη βάση του κόμματος για την εκλογή αρχηγού.

+1. Όλα τα παραπάνω αφορούν ελάχιστους ανθρώπους στην Ελλάδα κι αυτό είναι τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα όλων (μας). Ακόμα και αν η Δημοκρατική Συμπαράταξη πάρει 10% και η Ώρα Αποφάσεων πιάσει το 3% και μπει στη Βουλή, πάλι θα έπρεπε να υπάρχει ένα μεγάλο, ενιαίο και ζωντανό κόμμα του προοδευτικού χώρου κι όχι 450 (απολιτίκ) μαγαζάκια. 

parapolitiki.com

Σε αναμμένα κάρβουνα η Κεντροαριστερά

 Του Γιάννη Σιδέρη

Αν σε κάτι συμφώνησαν ο Κυριάκος Μητσοτάκης με την Φώφη Γεννηματά κατά τη χθεσινή τους συνάντηση, είναι στη ζημιογόνο παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, και γι αυτό θα πρέπει να φύγει το γρηγορότερο δυνατό. Ωστόσο η διαπίστωση δεν συνεπάγεται την συγκρότηση κάποιου μετώπου, γιατί ο τρόπος «αποπομπής του», αποκλίνει.

Ο αρχηγός της Ν.Δ., ο οποίος ζήτησε και την συνάντηση, επιμένει στη διενέργεια εκλογών, ενώ η κα Γεννηματά αντιτίθεται, θεωρώντας ότι οι εκλογές δεν είναι η λύση. Πάντως δεν υπάρχει ορατή άλλη λύση, για να αποσοβηθεί η επιταχυνόμενη επικινδυνότητα της κυβερνητικής παρουσίας. Το να παραιτηθεί οικειοθελώς της πρωθυπουργίας ο κ. Τσίπρας, και να συγκροτηθεί κυβέρνηση όλων των φιλευρωπαϊκών δυνάμεων,  ανάγεται στη σφαίρα του φανταστικού.

Προφανώς – και δεν είναι μόνο υπόθεση – η Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, μη έχοντας ακόμη εντυπωσιακή δημοσκοπική «ωρίμαση», δεν θέλει να δώσει την εντύπωση ότι άγεται από την στρατηγική του αρχηγού της ΝΔ.

Και τα μικρά καράβια έχουν μεγάλες φουρτούνες

Ο χώρος της κεντροαριστεράς βρίσκεται σε γενικό αναβρασμό. Κινήσεις, ομάδες, παρέες, κόμματα και κομματίδια,  συγκλίνουν, αποκλίνουν, διαφοροποιούνται, συναινούν.

Εν αρχή είναι το ΠΑΣΟΚ που προσπαθεί να αναβιώσει κάτι από τη δόξα του παρελθόντος. Το κατορθώνει στάγδην, αλλά  οι δυνάμεις που «παρεπιδημούν» στον χώρο είναι αντιμαχόμενες, και κάποιες αλληλοσυγκρουόμενες.

Ο Ευ. Βενιζέλος, για τον οποίο πολύ δημοσιογραφικό μελάνι έχει χυθεί, προς το παρόν, είναι μάλλον το μικρότερο των προβλημάτων. Προς ώρας δεν έχει κάνει κινήσεις που να σηματοδοτούν αποχώρησή του από το ΠΑΣΟΚ, ίδρυση δικού του κόμματος ή προσέγγισής του με κάποιο άλλο, παρότι υπήρξαν σχετικά δημοσιεύματα. Σε κάποιες μαζώξεις που έκανε πριν κανά δυο Σαββατοκύριακα στη Θεσσαλονίκη – και οι οποίες τροφοδότησαν τα σχετικά δημοσιεύματα – οι συμμετέχοντες αποκόμισαν την αίσθηση ότι μάλλον εξέπεμπε μια αίσθηση «ματαιότητας». Έμοιαζε γενικώς προβληματισμένος και δύσπιστος για την μελλοντική πορεία της χώρας, και για την δυνατότητα του μετώπου της λογικής,  να αντιστρέψει την καθεύδουσα  πορεία της χώρας. 

Μάλλον σοβαρότερο πρόβλημα αποδεικνύεται η σύμπτυξη με το ΚΙΔΗΣΟ του κ. Παπανδρέου. Και χωρίς να κάνει κάποιος ρεπορτάζ, ως παρατηρητής στο facebook, παρακολουθεί σκληρές μάχες μεταξύ των οπαδών του, με τους ηρωικά εναπομείναντες στο ΠΑΣΟΚ, κατά τους δύσκολους καιρούς της απαξίωσης. Αιχμή αντιπαλότητας των «ΓΑΠικών είναι κυρίως οι  «Βενιζελικοί». Διαπιστώνει κανείς ότι οι οπαδοί του κ. Παπανδρέου διέπονται από ένα «ταλιμπανισμό» περί το πρόσωπο του αρχηγού τους, και εξ αυτού, είναι επιθετικοί και απόλυτοι στις κρίσεις τους (αυτή είναι αυστηρώς προσωπική εντύπωση του γράφοντος).

Σε επίπεδο ρεπορτάζ τώρα, στελέχη  του Παπανδρεϊκού κλίματος, όπως οι κ. Καρχιμάκης, Πετσάλνικος, Καστανίδης, ζητούν να αναγνωριστεί από το κόμμα η «θετική περίοδος» της διακυβέρνησης Παπανδρέου, και να αποδοκιμαστούν όσοι – θεωρούν πως – υπονόμευσαν τον πρώην πρωθυπουργό και τον εξανάγκασαν σε παραίτηση, ενώ στην συνέχεια συνεργάστηκαν με τη ΝΔ (λέγε με Βενιζέλο, δηλαδή). 

(Σημείωση: Ένας αρχηγός, και δεν αναφερόμαστε καν στον Αντρέα, δεν εξαναγκάζεται σε παραίτηση. Αν το πράξει, θέτει υπό ακυρότητα τα αρχηγικά του προσόντα).

Υπάρχουν βέβαια και μετριοπαθή στελέχη που περιβάλλουν τον κ. Παπανδρέου, όπως οι κ. Δ. Ρέππας, ο Γ. Πεταλωτής ή ο Φ. Σαχινίδης, που προσπαθούν να δράσουν ενωτικά και να λειάνουν τις γωνίες. Παράλληλα στο ΠΑΣΟΚ υπάρχει και η παλιά γενιά, που εκφράζει το παραδοσιακό ΠΑΣΟΚ, η οποία πλήρης κομματικού πατριωτισμού (π.χ. Μιλτιάδης Παπαϊωάννου), είναι αντίθετη στην μετεξέλιξη του κόμματος.

Εν μέσω των διασταυρούμενων πυρών, οι συνεργαζόμενοι ΔΗΜΑΡ και «Κινήσεις Πολιτών», μένουν αμέτοχοι, περιμένοντας να προχωρήσουν οι διαδικασίες της μετεξέλιξης, ώστε να καταλαγιάσουν οι αναταράξεις.

Παγωμένη ατμόσφαιρα υπάρχει και με τους τρεις πρώην υπουργούς του ΠΑΣΟΚ που συγκρότησαν την «Ωρα Ευθύνης», Διαμαντοπούλου, Ραγκούση και Φλωρίδη. Στο ΠΑΣΟΚ θεωρούν ότι η παρουσία τους συσπειρώνει κάποια κοινωνικά στελέχη εκσυγχρονιστικής τάσης, στις τοπικές κοινωνίες, αλλά δεν βρίσκουν ανταπόκριση στη βάση (αυτό βέβαια μένει να φανεί).

Αντιπολίτευση με το γάντι

Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει ένα καταμετρημένο γεγονός. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταρρέει μόνο δημοσκοπικά, αλλά καταρρακώνεται στις αρθρωμένες δομές της Κοινωνίας, π.χ. στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, τα Σωματεία, τις Επαγγελματικές Ενώσεις, τα Επιμελητήρια, κλπ. Εκεί το ΠΑΣΟΚ ανασυντάσσεται, σχεδόν αυτομάτως. Δηλαδή η ανασύνταξη δεν οφείλεται τόσο στην παρέμβαση των κεντρικών επιτελείων, όσο στο γεγονός ότι ο κόσμος απογοητευμένος από τον ΣΥΡΙΖΑ, επιστρέφει στην πολιτική του κοίτη. 

Σίγουρα πάντως η ρωμαλέα αυτή ανασύνταξη στην αρθρωμένη κοινωνία, δεν εκφράζεται στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Το ΠΑΣΟΚ θα θα μπορούσε να είναι πιο επιθετικό απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν είναι!   

liberal.gr