Η επικίνδυνη επιρροή των fake news

Αφού έγραψε για υποθέσεις πολιτικής διαφθοράς, τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και για φαρμακευτικά πειράματα σε παιδιά αναπτυσσόμενων κρατών, ο βετεράνος ερευνητής δημοσιογράφος Τζο Στίβενς αφοσιώθηκε σε νέα αποστολή: Πώς να θωρακίσει φοιτητές κατά των ψευδών ειδήσεων. Η συγκυρία είναι η πλέον κατάλληλη. Η ταχύτατη διασπορά της παραπληροφόρησης μέσω των κοινωνικών δικτύων, η επίδραση που είχαν προεκλογικά σε μερίδα της αμερικανικής κοινής γνώμης διαδικτυακές φήμες που εμπνεύστηκαν Σκοπιανοί έφηβοι, αλλά και οι διαρκείς επιθέσεις του Ντόναλντ Τραμπ κατά του Τύπου καθιστούν το ζήτημα πιο επίκαιρο από κάθε άλλη φορά.

«Υπήρχε κάποτε η ιδέα ότι το Ιντερνετ θα “εκδημοκρατίσει” τις ειδήσεις και την ενημέρωση. Πλέον, όμως, βλέπουμε ότι σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να οδηγηθούμε στο απόλυτο χάος και σε σύγχυση. Δεν ξέρεις πλέον τι να πιστέψεις και χρειάζεσαι καθοδήγηση», λέει στην «Κ» ο κ. Στίβενς και παρατηρεί ότι «ακόμη και ορισμένοι πολύ έξυπνοι άνθρωποι πείθονται από παράλογες ειδήσεις στις μέρες μας».

Από το 1999 οι δημοσιογραφικές έρευνες του κ. Στίβενς δημοσιεύονται στην εφημερίδα Washington Post. Υπήρξε τρεις φορές φιναλίστ του βραβείου Πούλιτζερ και τα τελευταία τρία χρόνια διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Princeton. Το μάθημά του με τίτλο «Τα ΜΜΕ στην Αμερική: Τι να διαβάζουμε και να πιστεύουμε στην ψηφιακή εποχή», έχει μεταξύ άλλων στόχο να ενισχύσει την κριτική σκέψη των νεαρών αναγνωστών.

Την περασμένη Δευτέρα, ο κ. Στίβενς μίλησε για τα fake news και τους τρόπους αντιμετώπισής τους στο Αθηναϊκό Κέντρο Ερευνών και Μελέτης του Ελληνικού Πολιτισμού του Πανεπιστημίου Princeton. Εκεί τον συνάντησε και η «Κ». «Για τους περισσότερους φοιτητές μου η κριτική ανάγνωση ειδήσεων ήταν κάτι τελείως καινούργιο. Η νέα γενιά πληροφορείται απ’ ό,τι εμφανίζεται στην οθόνη των κινητών τους τηλεφώνων. Διαβάζουν ό,τι βρεθεί στον δρόμο τους. Οταν τους ρωτούσα τι θέματα είχαν διαβάσει πρόσφατα και σε ποιο μέσο, απαντούσαν ότι είχαν ενημερωθεί από το Google news. Δεν είχαν παρατηρήσει την αρχική πηγή, την προέλευση της είδησης», λέει.

Ημερολόγιο ειδήσεων

Η πρώτη κίνησή του ήταν να ζητήσει από τους φοιτητές του να κρατήσουν ένα ημερολόγιο των ειδήσεων που διαβάζουν. «Ηθελα να τους προτρέψω να σκεφτούν πώς τους επηρεάζουν όσα διαβάζουν και να τους γίνει καθημερινή συνήθεια να ελέγχουν το πρωί τι γράφεται στις πραγματικές ειδήσεις», λέει. Επειτα τους εξήγησε ποιοι είναι οι βασικοί πυλώνες που καθιστούν ένα θέμα αξιόπιστο. Οπως λέει, τα ολοκληρωμένα ρεπορτάζ περιλαμβάνουν συχνά άμεση παρατήρηση (ο δημοσιογράφος βρίσκεται στο πεδίο της δράσης), έγγραφα (βασικός κορμός ενός ερευνητικού ρεπορτάζ) και συνεντεύξεις (ιδανικά με επώνυμες πηγές). Σε εξόφθαλμα ψευδείς ειδήσεις, όμως, δεν συναντώνται αυτά τα στοιχεία.

«Εχει επικρατήσει πλέον η άποψη ότι σήμερα παράγονται περισσότερες ψευδείς ειδήσεις. Δεν ξέρω πόσο ακριβές είναι αυτό. Ανέκαθεν υπήρχε παραπληροφόρηση. Ισως να έχει αλλάξει κάτι λόγω του Ιντερνετ», λέει. «Το πρόβλημα είναι ότι οι αναγνώστες προαποφασίζουν τι είναι αληθές και τι ψευδές και έπειτα αναζητούν πληροφορίες που θα ενισχύσουν την προκαθορισμένη θέση τους. Αυτό γίνεται χειρότερο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο,τι εμφανίζεται στη ροή ειδήσεων στα social media του κινητού μας μπορεί να είναι τελείως διαφορετικό από οτιδήποτε βλέπει ο διπλανός μας στο δικό του τηλέφωνο».

Τα ΜΜΕ στις ΗΠΑ του Τραμπ

Για τον βετεράνο δημοσιογράφο, ως fake news ορίζονται οι ειδήσεις που είναι παντελώς ψευδείς και έχουν κατασκευαστεί με σκοπό το κέρδος. Σε άλλες περιπτώσεις, όταν ορισμένα μόνο κομμάτια μιας είδησης δεν ευσταθούν, προτιμάται διεθνώς ο όρος «false news», δηλαδή «λανθασμένες ειδήσεις». Στην εποχή, όμως, που ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ επιμένει να επιτίθεται κατά όσων δημοσιογράφων δεν συμφωνούν μαζί του και αποκαλεί το CNN «δίκτυο κατασκευασμένων ειδήσεων» ακόμη και αυτοί οι όροι χάνουν το νόημά τους. Ο κ. Στίβενς παρατηρεί ότι στις ΗΠΑ του Τραμπ υπάρχει μεν πιο έντονη έκφραση μίσους προς τους δημοσιογράφους από μερίδα της αμερικανικής κοινωνίας, παράλληλα όμως επισημαίνει ότι παραδοσιακά μέσα όπως οι New York Times και η Washington Post καταγράφουν ρεκόρ συνδρομών ή διαδικτυακής αναγνωσιμότητας.

Το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότεροι επιστήμονες από τους τομείς της Πληροφορικής και της Τεχνητής Νοημοσύνης προσπαθούν να αναπτύξουν εφαρμογές κατά της παραπληροφόρησης. Ο κ. Στίβενς λέει ότι είναι καλοδεχούμενη οποιαδήποτε καινοτομία βοηθήσει στο φιλτράρισμα των ειδήσεων. Παρατηρεί, όμως, ότι ακόμη και μια εφαρμογή από μόνη της δεν θα είναι αρκετή. «Μου θυμίζει λίγο το “1984” του Οργουελ, ότι οι υπολογιστές θα μας λένε τι είναι πραγματικό και τι όχι», λέει.

Στο παρελθόν, βλέποντας παράλογες ειδήσεις να αναπαράγονται ως αληθείς από φίλους του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θεωρούσε το ζήτημα απλώς φαιδρό. Με τον καιρό, όμως, διαπίστωσε τις συνέπειες. «Θεωρώ ότι οι ψευδείς ειδήσεις είναι επικίνδυνες», λέει στην «Κ». «Κάποιοι άνθρωποι ενημερώνονται αποκλειστικά από ιστοσελίδες που είναι άγνωστες στο ευρύ κοινό και χάνουν την επαφή τους με τον πραγματικό κόσμο. Μπορεί οι ψευδείς ειδήσεις να καθορίσουν τις αποφάσεις τους, ακόμη και τον υποψήφιο που θα επιλέξουν στις εκλογές».

Μάθημα δημοσιογραφίας στην Ελλάδα

Τις τελευταίες εβδομάδες ο Τζο Στίβενς βρίσκεται στην Ελλάδα με μια ολιγομελή ομάδα φοιτητών του, στο πλαίσιο μαθήματος δημοσιογαφίας. Η αποστολή εντάσσεται στις δραστηριότητες του Seeger Center for Hellenic Studies και χρηματοδοτείται από το Princeton και συγκεκριμένα από το Paul Sarbanes Fund for Hellenism and Public Service που εγκαινιάστηκε πρόσφατα προς τιμήν του Πολ Σαρμπάνη, αποφοίτου του ιδίου πανεπιστημίου και πρώην γερουσιαστή με το Δημοκρατικό Κόμμα στις ΗΠΑ. Το fund δημιουργήθηκε με τη συνδρομή ελληνικών ιδρυμάτων, φίλων και αποφοίτων του Princeton.

Είναι η δεύτερη χρονιά που φοιτητές του αμερικανικού πανεπιστημίου επισκέπτονται την Ελλάδα για το ίδιο μάθημα. «Εχουν λίγες εβδομάδες διαθέσιμες σε μια νέα χώρα, δεν μιλούν τη γλώσσα και βλέπουν πόσο δύσκολο είναι και πόσος κόπος χρειάζεται γι' αυτή τη δουλειά», λέει ο κ. Στίβενς. Με πρώτη τους βάση την Αθήνα, οι φοιτητές επισκέφτηκαν τον προσφυγικό καταυλισμό στον Σκαραμαγκά. Αυτές τις ημέρες βρίσκονται στη Λέσβο. «Εχουμε πολύ καλούς και δραστήριους φοιτητές. Είναι σπουδαίο να ανακαλύπτεις ξανά τη δημοσιογραφία μέσα από τα δικά τους μάτια και να βλέπεις πόσο πολύ ενδιαφέρον δείχνουν ακόμη και για την πιο μικρή λεπτομέρεια», λέει ο καθηγητής τους.

Γιάννης Παπαδόπουλος

kathimerini.gr 

Το απέραντο... σκουπιδαριό μιας χρεοκοπημένης και αδιόρθωτης χώρας

Νομοτελειακά τα πράγματα δείχνουν ότι με το συνονθύλευμα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ "ξύνουμε" τον... απόπατο της παρακμής. Είναι τα ακριβά... δίδακτρα που έπρεπε να πληρώσουμε για να... αφομοιώσουμε καθολικά το αριστερό αφήγημα και τη νεοκομμουνιστική ιδεολογία (;). Ή για να βάλουμε μυαλό. Αν έχουμε βάλει... Το φανταζόμασταν οι περισσότεροι, αλλά έπρεπε να το ζήσουμε στην πράξη όλοι μαζί. Χέρι-χέρι... Οι... δύσπιστοι που ψήφισαν για να απαλλαγούν από την προηγούμενη... κόλαση πιθανόν να εμφανίζονται ως εξαπατημένοι αλλά σε κάθε περίπτωση φαίνεται να έχουν πάρει το μάθημά τους...

Όσοι προηγήθηκαν του σημερινού αχαρακτήριστου συνονθυλεύματος ακολουθούσαν είτε λίγο είτε πολύ αυτό το αριστερό αφήγημα, με εξαίρεση τις περιόδους των πρώτων ετών της Μεταπολίτευσης, το 1990-93 και κάποιες μικρότερες από το 1996 έως την ημέρα της ελεγχόμενης χρεοκοπίας της χώρας τον Μάιο του 2010. Η χώρα είχε την ευκαιρία είτε το 2013, είτε το 2014, να απαλλαγεί οριστικά από την αυστηρή επιτροπεία και να επιστρέψει στην κανονικότητα. Τώρα, η κανονικότητα αυτή... αναβάλλεται για πάρα πολλά χρόνια και η υπαγωγή στη διεθνή κηδεμονία παρατείνεται θεαματικά και εκκωφαντικά έως το 2062! Όποιος αμφισβητεί αυτά τα νέα δεδομένα είτε δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα, είτε η δική του... εικονική πραγματικότητα υπαγορεύεται από τα στοιχεία της ιδιοτέλειας και του βολέματος. Ή, ενδεχομένως και της ανοησίας...

Τα... σκουπίδια των προηγούμενων ημερών ήρθαν για να μας θυμίσουν πάλι την... αηδία της μεταπολίτευσης και της υπέρμετρης ανοχής στο σοσιαλιστικό και αριστερό αφήγημα. Οι θεσμοί υπολειτουργούν, το Κράτος χαρακτηρίζεται από αναξιοπιστία, το Δημόσιο γεμίζει καθημερινά από αμόρφωτους, άχρηστους και αστοιχείωτους... αγωνιστές, η οικονομία πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, η κοινωνία φτωχοποιείται και μεγαλύτερα τμήματά της περιθωριοποιούνται. Όλα αυτά, δεν συνέβησαν από κάποιους... ανάλγητους νεοφιλελεύθερους. Γιατί αν η χώρα είχε δομηθεί πάνω στις σωστές ράγες του φιλελευθερισμού και όχι ενός εκτρωματικού σοσιαλκομμουνισμού με πολιορκητικό κριό το Κράτος, δεν θα είχαμε φτάσει στη σημερινή κατάσταση...

Η επιστροφή στην κανονικότητα με βάση τις σημερινές συνθήκες κρίνεται ως προβληματική, καθώς τόσο οι πολιτικές όσο και τα πρόσωπα εξακολουθούν να είναι... προβληματικά! Οι ιδεοληπτικοί και οι ανόητοι αποτελούν τα βαρίδια τα οποία κρατούν εγκλωβισμένη την ελληνική οικονομία. Για τον λόγο αυτό, επιδεινώνονται σταθερά και οι συνθήκες για την ελληνική κοινωνία. Όταν βαδίζεις χωρίς σχέδιο και οι τύχες της χώρας είναι στα χέρια άχρηστων και επικίνδυνων τύπων, τότε προφανώς δεν μπορούμε να πάμε παραπέρα. Κανείς δεν πρόκειται να μας εμπιστευτεί. Το χειρότερο απ΄ όλα είναι ότι στην παρούσα φάση η διεθνής κοινότητα μάλλον μας... λυπάται. Μοιάζουμε με το απόπαιδο που ξέφυγε από την οικογένεια και τώρα επιδιώκει να επανενταχθεί σε αυτήν, χωρίς ωστόσο να το πιστεύει ή ενδεχομένως να το θέλει απόλυτα...

Θεμελιώδες κεφάλαιο για την επιστροφή στην κανονικότητα αποτελεί η αποκατάσταση της επαφής με την πραγματικότητα. Αυτό όμως προϋποθέτει ρεαλισμό και ανοικτά μυαλά. Κάτι που τουλάχιστον αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται να είναι ιδιαιτέρως... αντιληπτό σε πολιτικό επίπεδο. Η κυβερνητική αλλαγή αποτελεί μονόδρομο για τη χώρα η οποία πλέον έχει καταντήσει μια απέραντη... χωματερή χρεοκοπημένων πολιτικών. Ας είμαστε αισιόδοξοι ότι μια χώρα που μέχρι στιγμής φαντάζει για τα... σκουπίδια, μπορεί να ανακάμψει αξιοποιώντας τα... Ωστόσο, για να υπάρξει θετικό αποτέλεσμα πρέπει τουλάχιστον να αποβάλλει τα... τοξικά απόβλητα που την απειλούν πετάγοντάς τα οριστικά εκεί που πρέπει...      

Γεωργιάδης Λουκάς

 marketnews.gr

   

H εποπτεία της Ελλάδας την επόμενη μέρα

Για την περίοδο μετά το τέλος του ελληνικού προγράμματος προετοιμάζονται οι θεσμοί και στο πλαίσιο αυτό εξετάζουν τη δυνατότητα ενός πλαισίου εποπτείας της Ελλάδας, ώστε να διασφαλιστεί η συνέχιση της εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων.

Αν και ακόμη δεν έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο ως προς τον δρόμο που θα ακολουθήσει η Ελλάδα μετά το πρόγραμμα, έχει αρχίσει η συζήτηση, σε ανεπίσημο προς το παρόν επίπεδο, στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για το πλαίσιο που θα διέπει τη συνέχεια των σχέσεων Αθήνας-δανειστών μετά τον Αύγουστο του 2018. Η συζήτηση αυτή, όπως αναφέρουν πηγές που γνωρίζουν, διεξάγεται προς το παρόν σε ακαδημαϊκό επίπεδο, προετοιμάζοντας το έδαφος για τους θεσμούς.

Οπως επισημαίνουν πηγές των θεσμών, ο λόγος για τον οποίο διερευνάται η δυνατότητα ενός νέου θεσμικού πλαισίου παρακολούθησης είναι το γεγονός ότι η ελληνική περίπτωση είναι πρωτόγνωρη, καθώς το πρόγραμμα διαρκεί πολλά χρόνια, ώς το 2060 και το ποσό του δανείου τεράστιο. Επομένως, ό,τι ίσχυσε στις άλλες, πρώην μνημονιακές χώρες, ίσως δεν είναι επαρκές για την περίπτωση της Ελλάδας.

Ακόμη τίποτα δεν έχει αποφασιστεί, αλλά συζητούνται πιθανά σενάρια. Ενα από αυτά προβλέπει τη δημιουργία ενός νέου πλαισίου παρακολούθησης, που δεν θα έχει ενδεχομένως ελληνικό ονοματεπώνυμο, αλλά θα φωτογραφίζει την Eλλάδα, στη φάση αυτή τουλάχιστον. Στο μέλλον μπορεί να χρησιμοποιηθεί για άλλη χώρα, εφόσον βρεθεί σε ανάλογη θέση, σημειώνουν οι πηγές.

Το ζητούμενο είναι να διασφαλίζεται η προώθηση μεταρρυθμίσεων, όπως π.χ. η μείωση των «κόκκινων» δανείων, αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Μεταξύ των ιδεών που έχουν πέσει στο τραπέζι είναι να συνδέεται η ελάφρυνση του χρέους με την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων. Ετσι, εάν η Ελλάδα δεν εφαρμόζει μεταρρυθμίσεις, δεν θα επωφελείται από τα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους. Ειδικότερα, στα μέτρα που θα «περικόπτονται», αναφέρεται από πηγές, ότι θα μπορούσαν να είναι η επιστροφή των κερδών της ΕΚΤ και των κεντρικών τραπεζών της Ευρωζώνης από ελληνικά ομόλογα (SMP, ANFA). Πάντως, αναγνωρίζουν ότι είναι δύσκολο να αξιολογείται η εφαρμογή ή μη μιας μεταρρύθμισης, ιδίως όταν αφορά μη μετρήσιμη παρέμβαση.

Εκτός του παραπάνω μηχανισμού, εφόσον ισχύσει, η Ελλάδα σίγουρα θα διέπεται από τους όρους παρακολούθησης που ισχύουν για τις «μεταπρογραμματικές χώρες» (ανά εξάμηνο), ενώ είναι πιθανό να υπαχθεί σε ένα νέο μνημόνιο σε περίπτωση που η έξοδός της από το ισχύον πρόγραμμα συνοδευθεί από μια νέας μορφής στήριξη για την πρόσβασή της στις αγορές, τη λεγόμενη «ενισχυμένη πιστωτική γραμμή» του ESM (ECCL). Σε αυτή την περίπτωση, οι κανόνες προβλέπουν ανά τρίμηνο παρακολούθηση. Βεβαίως, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είπε στο συνέδριο του Economist την περασμένη εβδομάδα ότι η Ελλάδα θα βγει από το μνημόνιο χωρίς να χρειαστεί πιστωτική γραμμή στήριξης.

Ωστόσο, οι θεσμοί πιστεύουν ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί οπωσδήποτε μιας μορφής στήριξη από τον ESM με κάποια πιστωτική γραμμή προκειμένου να επιστρέψει στις αγορές. Πιθανολογούν, δε, ότι αυτή θα είναι η ενισχυμένη γραμμή, η ECCL και όχι η απλή «προληπτική γραμμή» (PCCL) που προβλέπει πιο χαλαρή παρακολούθηση αλλά απευθύνεται σε χώρες με καλή οικονομική κατάσταση.

Πολιτικοί παρατηρητές στην Αθήνα εκτιμούσαν την περασμένη εβδομάδα, μετά τις δηλώσεις Τσίπρα, ότι ο πρωθυπουργός ίσως επιχειρήσει εκλογές του χρόνου, με το τέλος του μνημονίου, χωρίς να έχει ζητήσει στήριξη από την ECCL, πετώντας το μπαλάκι στην επόμενη κυβέρνηση.

Εν τω μεταξύ, προτεραιότητα των θεσμών, όπως διαμηνύουν οι πηγές τους, είναι να αναλάβει η κυβέρνηση την «ιδιοκτησία» του προγράμματος. Αυτό είναι το αφήγημα που περιμένουν οι αγορές για να στηρίξουν την έξοδο της Ελλάδας σε αυτές, όπως έγινε και στην περίπτωση της Πορτογαλίας. Σημειώνουν μάλιστα με νόημα ότι τόσο οι θεσμοί όσο και οι αγορές πληροφορούνται την κάθε δήλωση που κάνει κυβερνητικό στέλεχος και την αξιολογούν αναλόγως, ακόμη και αν γίνεται για λόγους εσωτερικής πολιτικής κατανάλωσης.

Οι θεσμοί αναμένεται να επιστρέψουν στην Αθήνα κάποια στιγμή τον Σεπτέμβριο για μια σύντομη επίσκεψη προετοιμασίας της τρίτης αξιολόγησης. Η αξιολόγηση, ωστόσο, δεν πρόκειται να ξεκινήσει πριν από τις γερμανικές εκλογές στις 24 Σεπτεμβρίου. Οι πηγές των θεσμών εκτιμούν ότι ιδανικά αυτή θα τελειώσει τέλος Νοεμβρίου, αλλά ακόμη είναι νωρίς για τέτοιες εκτιμήσεις.   

 kathimerini.gr  

"Λοταρία" από το Υπουργείο Οικονομικών για όσους πληρώνουν με πλαστικό χρήμα...

Ξεκινούν από τον Αύγουστο οι κληρώσεις της εφορίας για τα χρηματικά έπαθλα που θα κερδίζουν οι φορολογούμενοι με βάση τις δαπάνες τους με πλαστικό χρήμα.

Το σχέδιο που επεξεργάζεται το επιτελείο της υφυπουργού Οικονομικών Κατερίνας Παπανάτσιου, στα βασικά του σημεία έχει διαμορφωθεί και εκκρεμεί η οριστικοποίησή του.

Στη συνέχεια, και έως το τέλος του μήνα, θα εκδοθεί η σχετική υπουργική απόφαση για να ξεκινήσουν οι διαδικασίες, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Πως θα γίνονται οι κληρώσεις

Το σχέδιο προβλέπει τη διενέργεια μηνιαίων κληρώσεων επί των αποδείξεων δαπανών που θα κάνουν οι φορολογούμενοι με κάρτες ή άλλες μορφές πλαστικού χρήματος.

Το επικρατέστερο σενάριο προβλέπει να κληρώνονται 1.000 τυχεροί, οι οποίοι θα κερδίζουν από 1.000 ευρώ ο καθένας. Ειδικότερα, στην κληρωτίδα θα μπαίνουν όλες οι αποδείξεις που θα κάνει ο κάθε φορολογούμενος, ενδεχομένως πάνω από ένα όριο.

Κάθε απόδειξη θα αντιστοιχεί σε έναν συγκεκριμένο ΑΦΜ, ενώ τα στοιχεία θα είναι διαθέσιμα από την κίνηση των τραπεζικών λογαριασμών των τραπεζών, μέσω των οποίων γίνονται οι δαπάνες με πλαστικό χρήμα.

Στόχος του υπουργείου Οικονομικών είναι κάθε μήνα να διατίθεται για το σκοπό αυτό, ποσό 1.000.000 ευρώ. Μετά την κλήρωση το χρηματικό έπαθλο θα κατατίθεται στον τραπεζικό λογαριασμό του φορολογούμενου μέσω του ΤΑXIS.

Για τις πρώτες κληρώσεις που θα πραγματοποιηθούν το επόμενο διάστημα στο υπουργείο Οικονομικών εξετάζονται δύο σενάρια. Το ένα προβλέπει οι τυχεροί να προκύψουν από τις δαπάνες μέσω πλαστικού χρήματος του Ιουλίου. Το άλλο προβλέπει να μπουν στην κληρωτίδα και οι δαπάνες των παλαιότερων ετών.

Κίνητρο για τη χρήση πλαστικού χρήματος

Στο υπουργείο Οικονομικών εκτιμούν ότι μέσω των κληρώσεων θα δοθεί ένα ισχυρό κίνητρο προς τους φορολογούμενους να αυξήσουν τις συναλλαγές τους μέσω του πλαστικού χρήματος.

Και αυτό με τη σειρά του θα αποτελέσει όπλο στην προσπάθεια καταπολέμησης της φοροδιαφυγής, αφού η διενέργεια δαπανών μέσω καρτών θα επιτρέψει την ηλεκτρονική διασταύρωση όλων των συναλλαγών και τη σύλληψη φορολογητέας ύλης που αποκρύπτεται.   

Έρχεται ψαλίδι σε όσους συνταξιούχους εξακολουθούν να εργάζονται

"Κόφτη” στο άθροισμα κύριων και επικουρικών συντάξεων άνω των 785 ευρώ επέβαλε το υπουργείο Εργασίας κατεβάζοντας το πλαφόν περικοπής σύνταξης, που ήταν στα 1.005 ευρώ, για όσους έχουν περιστασιακή ή σταθερή απασχόληση και μετά τη συνταξιοδότησή τους.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Ελεύθερου Τύπου, ο νέος «κόφτης» πιάνει όλους τους παλαιούς μέχρι 12/6/2016 συνταξιούχους που έχουν εργασία. Οσοι απασχολούνται ως μισθωτοί, ακόμη και για λίγες μέρες το μήνα, τιμωρούνται πλέον με περικοπή κατά 70% στο ποσό του αθροίσματος της σύνταξης (κύριας ή και επικουρικής) που υπερβαίνει τα 785 ευρώ.

Με το προηγούμενο καθεστώς η μείωση 70% επιβαλλόταν στο άθροισμα άνω των 1.005 ευρώ.

Για τους συνταξιούχους που «κρατούν» μαγαζί ή έχουν επιχείρηση στο όνομά τους, ο «κόφτης» 70% μπαίνει πλέον από τα 1.570 ευρώ της μικτής σύνταξης ή του αθροίσματος συντάξεων που εισπράττουν, ενώ με το παλιό πλαφόν η περικοπή 70% επιβαλλόταν στο τμήμα σύνταξης που υπερέβαινε το ποσό των 2.010 ευρώ μικτά.

Το νέο καθεστώς είναι δυσμενέστερο και οδηγεί σε πολύ μεγαλύτερη μείωση συντάξεων την πλειονότητα των συνταξιούχων που αποχώρησαν πριν από το νόμο Κατρούγκαλου και είχαν αναλάβει εργασία πριν από τις 13/5/2016 την οποία συνεχίζουν και σήμερα.

Το νέο «πέναλτι» για τους συνταξιούχους που εργάζονται μπήκε με εμβόλιμη διάταξη στο νόμο 4393/2016 τροποποιώντας το άρθρο 23 του ν. 4387/2016 (νόμος Κατρούγκαλου).

Ο νόμος 4393/2016 (ΦΕΚ Α 106 6/6/2016) αφορά σε κύρωση Διεθνούς Σύμβασης με τα υπουργεία Αμυνας ευρωπαϊκών κρατών και σε αυτόν το νόμο μπήκαν και «άλλες διατάξεις» άσχετες με το περιεχόμενό του. Σε αυτές τις διατάξεις (άρθρο δεύτερο του νόμου) περιλαμβάνονται τροποποιήσεις άλλων νόμων και μία από αυτές είναι και η αλλαγή στον «κόφτη» συντάξεων για όσους εργάζονται.  

Deutschland Uber Alles

Κάποιες φορές η σημασία μιας είδησης βρίσκεται στο πρόσωπο που μιλάει και όχι στην ακρίβεια των στοιχείων που αναφέρει. Το ζήτημα της «ζημιάς που προκάλεσε στην οικονομία» η «περήφανη διαπραγμάτευση» των Τσιπροκαμμένων, το πρώτο εξάμηνο του 2015, μέχρι να υπογράψουν το τρίτο Μνημόνιο, έχει ξεχειλωθεί στην Ελλάδα. Κάθε φορά που μιλάει ένα στέλεχος της αντιπολίτευσης, είναι… ζήτημα τιμής να κάνει και μια αναφορά σ' αυτή τη «ζημιά».

Ορισμένοι έχουν τόσο θράσος που λένε ότι για όλα τα δεινά του ελληνικού λαού φταίει αυτό το εξάμηνο των Τσιπροκαμμένων, με γκεσέμι τον εκπεσόντα άγγελο Μπαρουφάκη, και όχι τα πέντε χρόνια μνημονιακής πολιτικής που είχαν προηγηθεί.

Το 'χουν «ξεχειλώσει» τόσο πολύ το θέμα που ο κόσμος βαριέται πια να τους ακούει, πρώτον γιατί γνωρίζει τι έκαναν και οι άλλοι πριν από τους Τσιπροκαμμένους και δεύτερον γιατί ξέρει ότι το τρίτο Μνημόνιο και τους προκαταρκτικούς του νόμους τα ψήφισαν όλοι μαζί.

Όταν, όμως, το ίδιο πράγμα το λέει ο Κλάους Ρέγκλινγκ, ο γερμανός πανίσχυρος γενικός διευθυντής του EFSF/ESM, αυτομάτως η ξεχειλωμένη φανέλα γίνεται είδηση πρώτης γραμμής. Γιατί ο Ρέγκλινγκ μέχρι τώρα απείχε γενικώς από πολιτικές παρεμβάσεις. Είχε τη φήμη του σοβαρού τεχνοκράτη, ο οποίος έκανε τη δουλειά του και μάλιστα με διάθεση συνεργασίας με τις ελληνικές κυβερνήσεις.

Η δημόσια εικόνα του, έτσι όπως είχε φιλοτεχνηθεί στην Ελλάδα, βρισκόταν στον αντίποδα των «μισητών» Τόμσεν και Βελκουλέσκου, ακόμα και αυτού του «αχώνευτου» Ντεϊσελμπλούμ. Οταν, λοιπόν, βγαίνει ο Ρέγκλινγκ -αφού πρώτα συνεργάστηκε με τον Τσακαλώτο στο υπουργείο Οικονομικών και έγινε δεκτός από τον Τσίπρα στο Μαξίμου- και δηλώνει ότι η «περήφανη διαπραγμάτευση» του πρώτου εξάμηνου του 2015 «κόστισε» στην ελληνική οικονομία 100 δισ. ευρώ, έχουμε είδηση.

Δεν έχει σημασία αν οι υπολογισμοί του Ρέγκλινγκ είναι σωστοί (μπακαλίστικοι είναι, όπως και όλων των υπόλοιπων). Σημασία έχει ότι αυτός που το λέει είναι ο Ρέγκλινγκ.

Όσοι αναρωτήθηκαν τι μύγα τσίμπησε τον γερμανό τεχνοκράτη και ήρθε στην Ελλάδα για να πετάξει στα μούτρα του ίδιου του Τσίπρα αυτή την κατηγορία, δικαιώνοντας όλους όσους υποστήριζαν τα ίδια στην ελληνική πολιτική σκηνή, πήραν την απάντηση δυο μέρες μετά, με τη δημοσίευση της συνέντευξης Σόιμπλε στα «Νέα».

Ο Ρέγκλινγκ ήρθε στην Ελλάδα και μεταξύ των άλλων (συνεργασία με τον Τσακαλώτο για το πότε μπορεί το ελληνικό κράτος να βγει στις «αγορές») μίλησε και στο συνέδριο του Economist, όπου είπε τα περί ζημιάς 100 δισ. Δεν είχε κανένα λόγο να αναμοχλεύσει μια παλιά υπόθεση, εκτός του να λειτουργήσει ως προάγγελος του Σόιμπλε.

Ο Σόιμπλε δεν είπε τίποτα το καινούργιο στην τρισέλιδη συνέντευξη στα «Νέα». Φρόντισε να εκθέσει τον Τσίπρα, δείχνοντας ποιος είναι το αφεντικό. Το αφεντικό που μένει σταθερό στις απόψεις του και τις επιβάλλει, σε αντίθεση με κάποιους υποτακτικούς, που παριστάνουν τους μάγκες όταν είναι στην αντιπολίτευση, αλλά μόλις πιάσουν στα χέρια τους το κυβερνητικό τιμόνι το στρίβουν εκεί που δείχνει το αφεντικό.

Αναφερόμενος στη συνάντηση που είχε με τον Τσίπρα στο Βερολίνο, πριν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει τις εκλογές και σχηματίσει κυβέρνηση, ισχυρίζεται πως είπε στον Τσίπρα που υποσχόταν ότι δε θα εφαρμόσει κανένα πρόγραμμα:

«Αν το υπόσχεστε προεκλογικά, πρέπει να σας ευχηθώ, για το δικό σας συμφέρον, να μην εκλεγείτε. Διότι δεν θα μπορέσετε να τηρήσετε αυτή την υπόσχεση. Η Ελλάδα δεν μπορεί να μείνει στο ευρώ χωρίς πρόγραμμα βοήθειας συνδεδεμένο με μέτρο». Και συμπληρώνει χαιρέκακα στη συνέντευξη: «Το έκανε παρ' oλ' αυτά, κέρδισε τις εκλογές, αλλά δεν μπόρεσε να εκπληρώσει την υπόσχεσή του».

Κι αμέσως μετά ρίχνει το καρφί: «Για αυτό η Ελλάδα πέρασε ένα πικρό εξάμηνο. Αυτός ο μισός χρόνος και η πρόσθετη ζημιά που προκλήθηκε, είναι δική του ευθύνη». Τα ίδια ακριβώς είπε και ο Ρέγκλινγκ, προσθέτοντας και νούμερο: ζημιά 100 δισ.

Ο Σόιμπλε δεν απέφυγε και την προβοκάτσια (με την κυριολεξία του όρου). Η ελληνική κυβέρνηση κόβει τις συντάξεις και όχι οι δανειστές, λέει. Η ελληνική κυβέρνηση φτιάχνει τα προγράμματα μαζί με την τρόικα και «έχει πολλά περιθώρια να πει: είναι προτιμότερο να γίνει αυτό και όχι το άλλο». Ομως, αντί να κόψει τις φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών, όπως είχε υποσχεθεί προεκλογικά, προτιμά να τις αφήσει άθικτες και να κόψει τις συντάξεις!

Ξέρουμε πολύ καλά ότι ο Σόιμπλε μιλά αποκλειστικά για τις φοροαπαλλαγές των ελλήνων εφοπλιστών (και όχι του κεφαλαίου γενικά), λόγω του ότι αυτοί είναι ανταγωνιστικοί έναντι των γερμανών εφοπλιστών.

Ξεκινά, λοιπόν, από ένα υπαρκτό γεγονός (πράγματι, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έκαναν γαργάρα τις προεκλογικές τους υποσχέσεις για κατάργηση των προκλητικών προνομίων του εφοπλιστικού κεφαλαίου), για να βγάλει λάδι τους ιμπεριαλιστές δανειστές που υπαγορεύουν τα αντιλαϊκά μέτρα μέχρι και την τελευταία λεπτομέρειά τους, όπως πολύ καλά ξέρουμε. Προσπαθεί να παίξει το παιχνίδι του μουτζούρη, όπως ακριβώς κάνουν και οι Τσιπροκαμμένοι.

Στην πραγματικότητα, όλοι συμφωνούν στα αντιλαϊκά μέτρα, αλλά προσπαθούν να ρίξουν την ευθύνη στους άλλους. Ξέροντας την προπαγάνδα των ελληνικών κυβερνήσεων -και ιδιαίτερα των Τσιπροκαμμένων, που απογείωσαν αυτή την προπαγάνδα- για την «κακιά» τρόικα, έναντι της οποίας προσπαθούν να αμυνθούν οι ελληνικές κυβερνήσεις, ο Σόιμπλε αρπάζει τον μουτζούρη και τον πετάει στα χέρια του Τσίπρα.

Μη βιαστείτε να πείτε ότι ο Σόιμπλε έχει προσωπικά απωθημένα με τους Τσιπροκαμμένους και γι' αυτό προσπαθεί να τους ξεφτιλίσει. Ασφαλώς έχει προσωπικούς λόγους, διότι τον υποδεικνύουν ως τον «κακό δαίμονα» που «μισεί την Ελλάδα», όμως ιμπεριαλιστές πολιτικοί του δικού του διαμετρήματος και της δικής του πολιτικής εμπειρίας ξέρουν να εντάσσουν τα όποια προσωπικά ζητήματα στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής που υπηρετούν.

Ο Σόιμπλε από τη μια υπερασπίζεται τη… διαχρονική ορθότητα των δικών του θέσεων και από την άλλη στέλνει το μήνυμα του παλιού γερμανικού εθνικού ύμνου όπως το εννοούσαν οι ναζί και οι γερμανοί μονοπωλιστές.

Μπορεί το «η Γερμανία πάνω από όλα» να ήταν το σύνθημα των δημοκρατών του 19ου αιώνα, που στρέφονταν ενάντια στη φεουδαρχική κατάτμηση της Γερμανίας, όμως και κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου και μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, το σύνθημα αυτό συμβολίζει την ιμπεριαλιστική ισχύ μέσω της οποίας η Γερμανία θα γίνει κοσμοκράτειρα. Μπορεί να μην το τραγουδούν πια στον εθνικό τους ύμνο (για ευνόητους λόγους έχουν περιοριστεί μόνο στην τρίτη στροφή), όμως διαποτίζει τη σκέψη τους και την πρακτική πολιτική τους.

Απολύτως λογικό για μια ιμπεριαλιστική δύναμη που ηττήθηκε σε δυο παγκόσμιους πολέμους και κατάφερε να ξαναγίνει ηγεμονική δύναμη στη Δυτική Ευρώπη. Ο Σόιμπλε δε θα τιμούσε το πόστο που του έχει εμπιστευτεί ο γερμανικός ιμπεριαλισμός, αν δε συμπεριφερόταν μ' αυτόν τον τρόπο. Κάτω από το προσωπικό στιλ πρέπει να βλέπουμε την ουσία του ιμπεριαλιστικού κυνισμού, που απαιτεί απόλυτη υποταγή των ηγετών των εξαρτημένων χωρών.

Αν πρέπει να σκεφτούμε κάτι, μετά και τη μούγκα του Τσίπρα παρά την προσωπική επίθεση που δέχτηκε, είναι το πόσο εύκολα πολύς κόσμος παραμυθιάζεται από τον κάλπικο αντιιμπεριαλισμό που διασαλπίζουν οι κήρυκες της κοινωνικής δημαγωγίας προκειμένου να αναρριχηθούν στους κυβερνητικούς θώκους. Ελληνικός καπιταλισμός και αντιιμπεριαλισμός αλληλοαποκλείονται. Ο πραγματικός αντιιμπεριαλισμός γίνεται πράξη όταν εντάσσεται σε μια στρατηγική επαναστατικής ανατροπής του ελληνικού καπιταλισμού.

ΥΓ1. Δεν έκανε ζημιά στον ελληνικό καπιταλισμό το εξάμηνο σόου της «σκληρής διαπραγμάτευσης» των Τσιπροκαμμένων; Φυσικά και έκανε, αφού βάθυνε την κρίση, πάγωσε την αγορά, οδήγησε στα capital controls. Οχι όμως και να λέμε ότι μέχρι τότε όλα πήγαιναν τέλεια, ότι η χώρα ζούσε το success story του Σαμαρά και τα «σκάτωσαν» οι Τσιπροκαμμένοι. Μια πολιτική διαχείρισης δεν έχει μόνο την οικονομική της διάσταση. Εχει και την κοινωνικοπολιτική της διάσταση.

Οι Τσιπροκαμμένοι ήταν εκείνοι που κατάφεραν να ενσωματώσουν σε μια διαχειριστική λογική τα υπολείμματα του λαϊκού ριζοσπαστισμού. Κατάφεραν να μετατρέψουν την οργή κατά της μνημονιακής πολιτικής σε ελπίδα που θα γινόταν πράξη από την κυβέρνησή τους. Απ' αυτή την άποψη πρόσφεραν μεγάλη υπηρεσία στο σύστημα (και στους ιμπεριαλιστές δανειστές).

Ήταν, βέβαια, «παιδική χαρά», όπως πρώτοι εμείς είχαμε επισημάνει. Δεν είχαν, όμως, άλλους που να τους κάνουν την ίδια δουλειά με πιο αποτελεσματικό τρόπο και σε λιγότερο χρόνο (μόνο μια στρατιωτική δικτατορία θα τα κατάφερνε διαφορετικά). Αυτούς είχαν, μ' αυτούς έπρεπε να πορευτούν. Ο ΣΕΒ ήταν ο πρώτος που αντιλήφθηκε ότι ως σύστημα έπρεπε να πληρώσουν αυτό το τίμημα. Ακολούθησαν οι ιμπεριαλιστές δανειστές. Η υποστήριξη των Μέρκελ-Σόιμπλε στον ΣΥΡΙΖΑ, πριν από τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015, ήταν… εκκωφαντική.

ΥΓ2. Ο Σόιμπλε «καταχέριασε» τον Τσίπρα, που τόλμησε να του βγάλει γλώσσα, την ίδια στιγμή όμως έβαλε -με τον χαρακτηριστικό του τρόπο- πάγο στην πίεση του Κούλη για άμεση αλλαγής κυβέρνησης.

Όταν του ζητήθηκε να πει ποια εντύπωση του άφησε ο Μητσοτάκης κατά τη συνάντησή τους, απάντησε με τευτονική ψυχρότητα: «Μίλησα με τον κ. Μητσοτάκη όπως ακριβώς μίλησα και με τον κ. Τσίπρα όταν ήταν αρχηγός της αντιπολίτευσης. Σέβομαι κάθε πολιτικό και δεν τους βαθμολογώ». Απόλυτη ουδετερότητα, ούτε ένα τόσο δα παραθυράκι ευμένειας για τον Μητσοτάκη.

Το μήνυμα από την πρωτεύουσα του γερμανικού ιμπεριαλισμού είναι πως ο Κούλης πρέπει να περιμένει υπομονετικά τη σειρά του. Προς το παρόν, μια χαρά τα καταφέρνει ο Τσίπρας, αφού οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ψηφίζουν τα πάντα.

 ΚΟΝΤΡΑ     

Πρόστιμο ρεκόρ 26,7 εκατ. ευρώ την Heineken

Με απόφαση του Διοικητικού Εφετείου της Αθήνας, επικυρώθηκε κατ’ ουσίαν η απόφαση της Επιτροπής Ανταγωνισμού το 2015 και μετά από αναπροσαρμογή, επιβλήθηκε το πρόστιμο – μαμούθ των 26,7 εκατ. ευρώ στην Αθηναϊκή Ζυθοποιία, εταιρία ιδιοκτησίας κατά 98,8% της Heineken.

Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, η θυγατρική του ολλανδικού κολοσσού, που στην Ελλάδα διακινεί τα σήματα «Άλφα», «Amstel» και «Heineken», εφάρμοζε για σχεδόν δύο δεκαετίες παράνομες και αντι-ανταγωνιστικές πρακτικές. Μετά από 12ετή έρευνα «αποδείχθηκε ότι η Αθηναϊκή Ζυθοποιία καταχράστηκε τη δεσπόζουσα θέση της στην ελληνική αγορά ζύθου, παραβιάζοντας την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία Προστασίας του Ανταγωνισμού».

Κατά την έρευνά της, η Επιτροπή Ανταγωνισμού βρήκε στοιχεία ότι «η Αθηναϊκή Ζυθοποιία, εφάρμοζε μια ενιαία και στοχευμένη πολιτική για τον αποκλεισμό και τον περιορισμό των δυνατοτήτων ανάπτυξης των ανταγωνιστών της από όλα τα κανάλια διανομής, είτε αφορούσαν διανομή σε χονδρική, σε ξενοδοχεία, μπαρ και καταστήματα εστίασης και σε άλλα σημεία λιανικής πώλησης».

«Η μακρόχρονη κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης της Heineken στην ελληνική αγορά πρέπει να αντικατασταθεί από τον υγιή ανταγωνισμό και η ολλανδική πολυεθνική οφείλει να αποζημιώσει όποιες ζυθοποιίες έχουν υποστεί ζημίες από τις πρακτικές της», τόνισε από την πλευρά του ο ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας Δημήτρης Πολιτόπουλος, εκ των ιδρυτών της Ζυθοποιίας Μακεδονίας Θράκης που διακινεί το σήμα «Βεργίνα».

Μάλιστα, ο ίδιος αποκαλύπτει ότι ήδη από τον περασμένο Φεβρουάριο η Ζυθοποιία Μακεδονίας – Θράκης έχει προσφύγει στα ολλανδικά δικαστήρια κατά της Heineken, αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Πιστεύουμε ότι η απόλυτη ευθύνη για σχεδόν δύο δεκαετίες καταχρηστικών πρακτικών στην Ελληνική αγορά ζύθου βαρύνει τα κεντρικά γραφεία της Heineken στο Άμστερνταμ και για αυτό το λόγο έχουμε καταθέσει αγωγή, τόσο κατά της Heineken, όσο και κατά της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας στην έδρα της πολυεθνικής στην Ολλανδία».

Ο κ. Πολιτόπουλος προσθέτει σε γραπτή δήλωσή του, σχολιάζοντας την απόφαση του Διοικητικού Εφετείου της Αθήνας: «Η δέουσα νομική διαδικασία θριάμβευσε παρά τις όποιες απόπειρες της Heineken να αποποιηθεί των ευθυνών της και τις αδιάκοπες προσπάθειές της να αναιρέσει την απόφαση των ελληνικών αρχών. Η Ελλάδα μπορεί να επιτύχει οικονομικά μόνο αν επικρατούν συνθήκες ελεύθερης και δίκαιης αγοράς, ενθαρρύνοντας τις επενδύσεις και τον υγιή ανταγωνισμό».    

euronews.com

Αντισημιτικά φαινόμενα

Του Παντελή Μπουκάλα

«Απεγνωσμένη επιχείρηση αντιπερισπασμού»; Ακόμα κι αν ισχύει ο χαρακτηρισμός που αποδίδει η κυβέρνηση στο αίτημα της Ν.Δ. να συσταθεί Εξεταστική Επιτροπή για τον Πάνο Καμμένο και τη σχέση του με έναν ισοβίτη για την υπόθεση «Noor 1», οφείλει να συμφωνήσει. Για πολλούς λόγους, ο κυριότερος εκ των οποίων (σύμφωνα με τα πατροπαράδοτα μέτρα και σταθμά) είναι η κομματική ωφέλεια: Εφόσον τουλάχιστον το τμήμα ΣΥΡΙΖΑ της κυβέρνησης (τύποις το μεγαλύτερο, που όμως σε πολλά σύρεται από το τύποις μικρότερο, τους ΑΝΕΛ) υποστηρίζει ότι το αίτημα της Ν.Δ. αποτελεί «ανοησία», θα του δοθεί η δυνατότητα να αναιρέσει τα επιχειρήματά της και να αντεπιτεθεί. Να ελέγξει επί της ουσίας το νεοδημοκρατικό ενδιαφέρον (που το στολίζει μάλιστα σαν κραυγαλέα αργοπορημένο και μονοδιάστατο), και όχι με τον καμμένειο τρόπο των πυροτεχνηματικών «αποκαλύψεων».

Ο πρωθυπουργός, για να πείσει εαυτόν και αλλήλους για το πόσο γόνιμη είναι η συγκατοίκηση με τον «Πάνο» (συγκυβερνήτη, όχι απλώς υπουργό), επικαλείται την καλή προσωπική τους «χημεία». Εδώ όμως δεν πρόκειται για μπάσκετ ή ποδόσφαιρο. Δεν πρόκειται επίσης απλώς και μόνο για το κυβερνητικό ύφος, που εκτραχύνεται. Για ιδέες και για ιδεολογίες πρόκειται, αν έχουν αντίκρισμα οι όροι αυτοί στο πεδίο του κυνισμού. Και για το ήθος. Για ποιες ιδέες του υπερψηφίστηκε άραγε ως αντιπρόεδρος της Βουλής (όχι μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και από αντιπολιτευόμενους βουλευτές) ο έτερος των Καμμένων, συνωμοσιολόγος χαμηλότατης στάθμης, χυδαίος εβραιοφάγος και ομοφοβικός, που παραπονιόταν προς τη... Χρυσή Αυγή, επειδή «δεν παρενέβη δυναμικά στα ξεφτιλισμένα γκέι παρέιντ μπροστά στη Βουλή»; Ποιος εξευτελίζεται όταν ένας πολιτικάντης που αποπέμφθηκε σχεδόν αμέσως από το υφυπουργείο Υποδομών, λόγω αντισημιτισμού, κρίνεται άξιος για την αντιπροεδρία της Βουλής και αποφασίζεται ότι πρέπει να αποκατασταθεί «πάσει θυσία» (έτσι το «πάσει», με ει, όπως το γράφει στον τοίχο του ο αντιπρόεδρος);

Τώρα, αποκατεστημένος, δηλώνει σαρκάζοντας ότι «καταδικάζει επίσημα και απερίφραστα τον αντισημιτισμό και δεσμεύεται να εργαστεί επίμονα και αυστηρά για την εξάλειψη αυτού του φαινομένου». Το πώς θα πολεμήσει το φαινόμενο του αντισημιτισμού είναι ένα ερώτημα που δεν απασχόλησε ιδιαίτερα τους 182 βουλευτές που τον ψήφισαν. Ούτε τον πρωθυπουργό, που θα μπορούσε ίσως να δείξει ότι τουλάχιστον τον έναν Καμμένο, τον υποδεέστερο, τον ελέγχει.

kathimerini.gr

Για την κουλτούρα του τίποτα

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Μια ελιά κλαίουσα, ένας άνθρωπος ασυντόνιστος, ο νέος σαλπιγκτής της ασυνεννοησίας και του αυταρχισμού· ποιος;

Ο θεός του καθενός, παρακαλώ και ας αφήσουμε κατά μέρος τις ασυναρτησίες και τα γλυκόλογα τάχα περί ιδεολογίας.

Εν οίδα ότι ουδέν οίδα διεκήρυττε ο μακρινός απόγονος. Και ποιος έδωσε σημασία στη σωκρατική ταπεινότητα;

Κάποιοι αλλοπαρμένοι μόνο, κάποιοι αναστατωμένοι από την ύπαρξη και την ανυπαρξία.

Να αγαπάς τον άνθρωπο δεν είναι εύκολο, τουναντίον είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί στον καθένα (και αυτό γίνεται πάντα, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε μεταξύ μας· με τις υγείες μας, ούτως ή άλλως).

Ακριβώς γιατί εξαναγκάζεσαι να αποδεχτείς την ετερότητα, αντιλαμβανόμενος ότι μόνο μέσω αυτής αναγνωρίζεις τον εαυτό σου, την ταυτότητά σου.

Μια ροδιά που τα φύλλα της γέρνουν από τους όμορφους καρπούς της, ένας ανερμάτιστος λαϊκισμός που ενδυναμώνεται από την ανεπάρκεια των συναδέλφων που εργάζονται (;) στην τηλεόραση και στα μέσα κοινωνικής (;) δικτύωσης.

Ωπα. Καλοκαίρι, ναι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι χάθηκε το μέτρο και η απόφαση να αντισταθεί κάποιος στον εξευτελισμό του ανθρώπινου σώματος.

Τα αφεντικά, διαβάζω, τρώνε τα παιδιά που τους υπηρετούν, κάτι Μπογδάνους, κάτι Λυριτζήδες, κάποιους τέλος πάντων που το σύστημα είχε εγκρίνει να κάνουν τη βρόμικη δουλειά και όταν ήλθε η ώρα, τους έστειλε στον διάολο, συγγνώμη κι όλας...

Γράφονται διάφορα, θετικά είτε αρνητικά για τούτους τους συναδέλφους· τα θεωρώ ανυπόστατα - οι άνθρωποι έχουν κάνει τις επιλογές τους, αρνούνται τη λαϊκότητα και την αυθεντικότητα, τη δημοκρατική διαδικασία της αξιοκρατίας.

Βρε, τι λες! Αγουρος δεξιός ο μεν, ώριμος «αριστερός» ο δε. Αχ, και οι δύο υπηρετούν το ίδιο τέρας, το σύστημα ήγουν, που ισοπεδώνει τις ιδεολογικές τάχα διαφορές· το ίδιο ακριβώς σύστημα, που, υποτίθεται, δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους να διακριθούν στο κοινωνικό πεδίο του καπιταλιστικού γεγονότος!

Βλέπω θεσμικούς να παίρνουν τον καφέ τους στη φτωχή μας πλατεία, δίπλα στην εφημερίδα.

Χαίρομαι για την παρουσία τους και ταυτοχρόνως λυπάμαι - τι κρίμα για έναν Ελληνα πολίτη, που θέλει να δώσει περιθώρια σε μια ασυνάρτητη Αριστερά, μπας και κυβερνήσει διαφορετικά τον τόπο των ηρώων, των μύθων, αλλά και του λόγου και της επιστήμης και του πολιτισμού· αυτό το τελευταίο πού το πάμε;

Δεν είναι μόνο ο πολιτισμός που πάσχει στην Ελλάδα, είναι η κουλτούρα που έχουν «αναπτύξει» οι κυβερνήσεις της την τελευταία τεσσαρακονταετία.

Και πώς αναπτύχθηκε αυτή η κουλτούρα; Ελάτε, τώρα - μέσα από αισθητικούς και παιδαγωγικούς κανόνες, απόρροια του μείγματος Ανατολής και Δύσης (τι παγκόσμια, παμφανόωσα σύνθεση! - τρομάρα μας...). Και λοιπά, εάν γίνεται κατανοητό ότι όλα ένα παιγνίδι είναι τελικά.

Ετσι κι αλλιώς κοινό είναι το σημείο που αρχίζει και τελειώνει ο κύκλος σε μια περιφέρεια - άλλο κι ετούτο!

Γι’ αυτό είναι κύκλιος ο χορός των Ελλήνων; Μήπως ενώνει τη γέννηση με τον θάνατο;

Αλλά είναι ώρες για τέτοιες ερωτήσεις, με τους καύσωνες να απειλούν την αταραξία μας και τις βεβαιότητές μας; Φτου.  

efsyn.gr

Ο καύσωνας ως μήνυμα

Του Περικλή Κοροβέση

Ο καύσωνας έφερε μια εθνική ομοψυχία. Τα πολιτικά μίση και πάθη εξαφανίστηκαν. Μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί έδωσαν τα χέρια.

Δεξιά, Κέντρο και Αριστερά έλιωσαν τις δυνάμεις τους στο ίδιο καζάνι, έτσι που να υπάρχουν τρία στη συσκευασία του ενός.

Και τα οράματα του κ. Λεβέντη αποδείχτηκαν πως ήταν μια ρεαλιστική πολιτική και όχι μια ουτοπία.

Ο ζωοδότης ήλιος αποφάσισε να μας μαγειρέψει όλους μαζί για ένα τριήμερο. «Λιώσαμε», «ζεματιστήκαμε», «καήκαμε» αναφωνούσε εν χορώ όλη η Ελλάδα.

Συγκινητική ήταν και η στάση της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η Ιερά Σύνοδος, με κίνδυνο της ζωής των γερόντων της, αγρυπνούσε για τρεις ολόκληρες νύχτες και προσευχόταν για τη σωτηρία μας.

Και από δίπλα τα ΜΜΕ δεν έχασαν την ευκαιρία και ανέδειξαν μεγαλοπρεπώς αυτό το ωραίο θέαμα που συνοδευόταν από τις πρώτες εντυπωσιακές πυρκαγιές της σεζόν.

Αλλά όπως συμβαίνει πάντοτε υπάρχουν και παράξενοι άνθρωποι που δεν συμμερίζονται τις συνήθειες και τις απόψεις των πολλών, όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί από την κυρίαρχη ιδεολογία.

Λίγοι μεν, υπαρκτοί δε. Ανάμεσα σε αυτούς και γω. Εψαχνα εναγωνίως στα ΜΜΕ που έχω πρόσβαση, αν βρέθηκε κάποιος να συνδέσει αυτόν τον καύσωνα με την καταστροφή του περιβάλλοντος και την υπερθέρμανση του πλανήτη. Δεν βρήκα τίποτα σχετικό.

Ακόμα και στη δικιά μας εφημερίδα που στα οικολογικά είναι άσος. Πήραμε τον καύσωνα σαν μια αναποδιά του καιρού, πέρασε και ησυχάσαμε και μπήκαμε στην αναμονή του επόμενου καύσωνα σαν να μην τρέχει τίποτα.

Φυσιολογικά πράγματα, δηλαδή. Ολα συνηθίζονται. Ακόμα και οι πυρκαγιές που έχουν γίνει θεσμός, κάτι σαν «Φεστιβάλ της Φλόγας».

Η χρεοκοπημένη Ελλάδα είναι πρώτη σε εξοπλισμούς στην Ευρώπη και πέμπτη στον κόσμο.

Αλλά για τον εσωτερικό εχθρό, τις πυρκαγιές, που αφανίζουν κάθε καλοκαίρι τεράστιες δασικές εκτάσεις, καίγοντας ανθρώπους και κάνοντας στάχτη περιουσίες, η πολιτεία είναι κυνικά αδιάφορη.

Και το επιβεβαίωσε ο κ. Τσίπρας κατά την επίσκεψή του στην Ελευσίνα. Το «περιορισμένες δαπάνες για την πυροπροστασία» σημαίνει πολλαπλασιασμός των πυρκαγιών. Ετσι απλά και ωραία.

Ο πλανήτης υπερθερμαίνεται με τέτοιους ρυθμούς, που αν δεν παρθούν εδώ και τώρα δρακόντεια μέτρα σε όλο τον κόσμο, τότε πάμε για τη συντέλεια.

Αν η θερμοκρασία αυξηθεί κατά 4 βαθμούς Κελσίου, προβλέπονται από τους ειδικούς τα ακόλουθα τρομακτικά σενάρια: η στάθμη της θάλασσας θα ανέβει κατά 1 έως 2 μέτρα.

Αυτό θα έχει συνέπεια να καταποντιστούν νησιωτικά κράτη όπως οι Μαλδίβες και το Τουβαλού. (Ηδη έχουν αρχίσει να βυθίζονται νησιά στον Ειρηνικό.)

Οι παράκτιες περιοχές θα πλημμυρίσουν στο Εκουαδόρ, στη Βραζιλία, στην Ολλανδία, στην Καλιφόρνια και στις βορειοανατολικές Πολιτείες των ΗΠΑ.

Το ίδιο θα γίνει και σε τεράστιες περιοχές της νοτιοανατολικής Ασίας καθώς και στη βόρεια Αφρική.

Και από τα νησιά του Αιγαίου θα μείνουν μόνο οι βουνοκορφές. Και όλες οι μεγάλες πόλεις-λιμάνια θα υποστούν ανεπανόρθωτες καταστροφές.

Λονδίνο, Νέα Υόρκη, Βομβάη, Χονγκ Κονγκ, Σανγκάη, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη κ.λπ. και πιθανότατα η μισή τους περιοχή να βρεθεί κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Παράλληλα θα δημιουργηθούν αφόρητοι καύσωνες που μπορούν να σκοτώσουν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους.

Οι τυφώνες θα πολλαπλασιάζονται και θα γίνονται όλο και πιο φονικοί. Η ζέστη θα χτυπήσει και τη γεωργία σε ολόκληρη την υφήλιο.

Η μείωση της παραγωγής βασικών διατροφικών προϊόντων θα είναι δραστική.

Ενδεικτικά αναφέρεται πως η μείωση παραγωγής του σταριού στις Ινδίες και του καλαμποκιού στις ΗΠΑ μπορεί να φτάσει στο 60% σε μια περίοδο που η ζήτηση θα είναι αυξημένη, γιατί θα υπάρχουν πιο πολλά στόματα για να ταϊστούν.

Και αυτό σημαίνει τεράστια κύματα προσφυγιάς. Αν προσθέσουμε τώρα τις ανεξέλεγκτες πυρκαγιές, την κασταστρεπτική υπεραλίευση, την εξαφάνιση πολλών ειδών, την ξηρασία που μετατρέπει τη γη σε έρημο και τις επιδημίες, τότε το αισιόδοξο σενάριο είναι έτοιμο προς πραγματοποίηση.

Γιατί υπάρχουν και τα χειρότερα. Αν η παγκόσμια θερμοκρασία αυξηθεί κατά 4 βαθμούς Κελσίου, τότε θα οδηγήσει σε εξαιρετικά επικίνδυνα ανατροφοδοτούμενα φαινόμενα που ίσως καταστρέψουν οριστικά αυτό που λέμε ζωή και πολιτισμό.

Και όλα αυτά από τα ορυκτά καύσιμα, άνθρακας, πετρέλαιο, φυσικό αέριο, που παράγουν διοξείδιο του άνθρακα και δημιουργούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Και αυτή η καταστροφή του πλανήτη αποφέρει τρισεκατομμύρια δολάρια κέρδη σε μια χούφτα εταιρειών που έχουν ήδη επενδύσει μυθικά ποσά για νέες εξορύξεις σε σίγουρα και εγγυημένα αποθέματα μέχρι το 2050.

Και το κακό αρχίζει από την εξόρυξη. Στο θέμα θα επανέλθουμε. Ο καύσωνας μας έδωσε δουλειά.

efsyn.gr

Ποιες επιχειρήσεις κερδίζουν (άμεσα και χωρίς έλεγχο) την επιστροφή ΦΠΑ

Με σκοπό την αύξηση της ρευστότητας των φορολογικά συνεπών επιχειρήσεων, ο διοικητής της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων Γιώργος Πιτσιλής υπέγραψε απόφαση με την οποία επιστρέφονται πλέον άμεσα και χωρίς έλεγχο ποσά ΦΠΑ σε συγκεκριμένες κατηγορίες επιχειρήσεων.

Η επιστροφή του ΦΠΑ θα γίνεται μέσα σε 90 ημέρες όταν σήμερα οι επιχειρήσεις οι οποίες αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα ρευστότητας αναγκάζονται να περιμένουν πολλούς μήνες ακόμη και πάνω από 1 χρόνο μέχρι να εισπράξουν από το Δημόσιο τα ποσά του ΦΠΑ που δικαιούνται. Συγκεκριμένα, με βάση την απόφαση, αυτή η διαδικασία ακολουθείται για αιτήσεις με υψηλά ποσά πιστωτικού υπολοίπου, οι οποίες υποβάλλονται από επιχειρήσεις, που:

• Από τη φύση της δραστηριότητάς τους δημιουργούν συστηματικά πιστωτικό υπόλοιπο ΦΠΑ (δηλαδή εξαγωγικές).

• Είναι κάτοχοι αδειών Εγκεκριμένου Οικονομικού Φορέα (ΑΕΟ - Authorized Economic Operator) ή αδειών απλουστευμένων διαδικασιών, που έχουν χορηγηθεί κατόπιν αξιολόγησης κριτηρίων και προϋποθέσεων, βάσει του Ενωσιακού Τελωνειακού Κώδικα.

• Πραγματοποιούν συναλλαγές, που δεν επιβαρύνονται με ΦΠΑ, σε ποσοστό τουλάχιστον 50% του κύκλου εργασιών τους για σκοπούς ΦΠΑ, το τελευταίο ημερολογιακό έτος.

Απαραίτητη προϋπόθεση είναι για τις επιχειρήσεις αυτές να εμφανίζουν υψηλό βαθμό φορολογικής συμμόρφωσης. Δηλαδή, σωρευτικά:

• Να έχουν ελεγχθεί για τουλάχιστον τρεις φορολογικές περιόδους και το σύνολο των επιστραφέντων ποσών -μετά τον έλεγχο- να μη διαφέρει πάνω από 5% από το συνολικά αιτούμενο.

• Να μην έχουν υποπέσει σε φορολογικές και τελωνειακές παραβάσεις.

• Να μη χαρακτηρίζονται -βάσει συγκεκριμένων κριτηρίων ανάλυσης κινδύνου- ύποπτοι για συμμετοχή σε απάτη για ενδοκοινοτικές συναλλαγές. 

dimokratianews.gr