«Βολές» Reuters σε Τσίπρα: Ωραία τα λόγια του, αλλά για τρεις μέρες ήταν άφαντος

Αναφορές στην έντονη κριτική που δέχεται ο Αλέξης Τσίπρας, από επιζώντες αλλά και την αντιπολίτευση, για τις φονικές πυρκαγιές κάνει δημοσίευμα του Reuters.

Το ειδησεογραφικό πρακτορείο σημειώνει ότι η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός κατηγορούνται γιατί δεν ζητήθηκε συγγνώμη για τη φονικότερη πυρκαγιά στην Ελλάδα και γιατί απέτυχαν να αποτρέψουν την τραγωδία. «Επέστρεψε από τη Βοσνία εσπευσμένα τη Δευτέρα το βράδυ, λίγες ώρες μετά το ξέσπασμα της πυρκαγιάς. Αλλά μένοντας άφαντος για τρεις ημέρες εξαγρίωσε κάποιους ανθρώπους», σημειώνει το Reuters.

Κάνοντας αναφορά στην ανάληψη πολιτικής ευθύνης από τον πρωθυπουργό, το δημοσίευμα παρατηρεί ότι για εκείνους που επέζησαν από την κόλαση της φωτιάς, αυτές οι λέξεις είχαν ελάχιστη σημασία. «Πώς σκοπεύει να ξεπληρώσει την πολιτική ευθύνη; Τι σημαίνει πολιτική ευθύνη», δήλωσε ένας 79χρονος μπροστά από το καμένο σπίτι του, σημειώνει το δημοσίευμα. «Οι λέξεις είναι ωραίες... αλλά θέλω να πει σε εμένα και εκείνους που καταστράφηκαν, τους φίλους μας... ποιανού λάθος είναι αν δεν είναι δικό του. Εφτασα στα όριά μου», σημείωσε ο ίδιος ηλικιωμένος.

«Η φωτιά στο Μάτι αποκάλυψε παθογένειες δεκαετιών του ελληνικού κράτους: κτίρια χωρίς άδεια, διάσπαρτα, με την ανοχή του κράτους καθώς οι κυβερνήσεις έκαναν τα στραβά μάτια και τελικά νομιμοποίησαν τα χτισμένα σπίτια για να κερδίσουν ψήφους», αναφέρει ακόμη το Reuters.

Ακόμη, το δημοσίευμα επισημαίνει ότι μετά την ανακοίνωση του τριήμερου πένθους, ο κ. Τσίπρας ήταν «αόρατος» μέχρι την Παρασκευή. «Δεν έχει γίνει γνωστό αν επισκέφθηκε κάποιον από τους επιζώντες στο νοσοκομείο», συμπληρώνει. «Ηταν στο γραφείο του, προεδρεύοντας τη μία συνάντηση μετά την άλλη, με τους υπουργούς Προστασίας του Πολίτη, Εσωτερικών, τους δημάρχους. Ηταν απασχολημένος συντονίζοντας την επιχείρηση», δήλωσε στο Reuters κυβερνητικός αξιωματούχος.

thecaller.gr

Ραντεβού στο Μελτεμάκι...

γράφει η Ελένη Μαυρούλη

Ήταν ο σταθερός χαιρετισμός και αποχαιρετισμός μας. Ο άνθρωπος που ξέρω τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου. Από όταν ήμουν 4 χρόνων.  Καλοκαίρια μακριά, ζεστά, χαρούμενα και ανέμελα. Όπως πρέπει να είναι τα καλοκαίρια των παιδιών. Εκεί στο μελτεμάκι. Στο δικό μας μελτεμάκι.

Εκεί που παίρναμε αμπάριζα από το ένα πεύκο στο άλλο. Εκεί που οι ευκάλυπτοι όριζαν το τέρμα για το ποδόσφαιρο. Εκεί που οι παππούδες, μας κατέβαζαν στη θάλασσα ώρες να πλατσουρίσουμε με την ησυχία μας. Να παίξουμε, να γελάσουμε,  να πλακωθούμε κιόλας και ενίοτε να ανεβούμε και τσακωμένοι για το ποιος νίκησε σε κάτι (στον καλύτερο πύργο στην άμμο, στην μπάλα). Μουτρωμένοι για λίγες ώρες. Για να φωνάξουμε μετά από λίγο ο ένας τον άλλο για μια ακόμη μέρα παιχνιδιού.

Εκεί που βάζαμε τα «καλά» μας για να μας πάνε να φάμε παγωτό στο Μάτι. Και ίσως κανένα σινεμά. Στο Ρία. Εκεί που ερωτευτήκαμε πρώτη φορά, που προδοθήκαμε, που ρεμβάσαμε και που ο ένας κορόιδευε τον άλλον για όλα αυτά.

Εκεί που τα μεσημέρια, για «να κοιμηθεί ο μπαμπάς και η μαμά που δούλευαν όλη μέρα» καθόμασταν σιωπηλοί, ο καθένας στο σπίτι του, κοιτώντας το ρολόι που θα μας έδινε το σήμα για να βγούμε και πάλι για παιχνίδι. Ο ήχος των τζιτζικιών. Το ψιθύρισμα των πεύκων. Και αυτή η μυρωδιά τους. Μυρωδιά καλοκαιριού. Και το κύμα. Ο παφλασμός. Η συντροφιά του την νύχτα. Που καλυπτόταν από τις φωνές των λουόμενων, κυρίως τα Σαββατοκύριακα.

Οι παππούδες έφυγαν. Και εμείς μεγαλώσαμε. Πια αυτός έλεγε καθαρά το σ και εγώ το ρ. Αλλά το ραντεβού μας έμεινε πάντα το ίδιο.  Στο μελτεμάκι. Για λίγες μέρες. Ή απλώς για να βρεθούμε. Ακόμη και αν κάποια στιγμή βρισκόμασταν στην Αθήνα. Η αναφορά ήταν εκεί. Σαν να ήμασταν πάντα εκεί. Παίζοντας αμπάριζα, ποδόσφαιρο, ή φάπες. Για τις φάπες, εκ των υστέρων, γελάγαμε. Δεν συμφωνήσαμε, όμως, ποτέ ποιος είχε δίκιο.

Και τώρα έχουμε ραντεβού στο Μελτεμάκι. Να σταθούμε ο ένας κρατώντας το χέρι του άλλο σφιχτά κλείνοντας τα μάτια μήπως και το φέρουμε πάλι πίσω. Στο μυαλό μας. Να κλάψουμε αγκαλιά για ό,τι χάσαμε. Για τα πεύκα που δεν υπάρχουν πια για αμπάριζα. Τους ευκάλυπτους που δεν υπάρχουν για τέρμα. Τα γατάκια που γύρναγαν ελεύθερα γύρω γύρω και όλοι τα φροντίζαμε και όταν έγινε το κακό, δεν τα βρήκαν όσοι είχαν μείνει πίσω για να τα πάρουν μαζί τους. Για πουλιά που σιώπησαν και τα τζιτζίκια που βουβάθηκαν.

Έχουμε ραντεβού. Να κοιταχτούμε για να βεβαιωθούμε ότι όλα αυτά τα ζήσαμε όντως. Και τα ζήσαμε εκεί. Στο Μελτεμάκι. Που δεν υπάρχει πια. Πόνος. Πονά το βλέμμα. Ένας πόνος διάχυτος. Βαθιά. Μέσα. Σαν κάποιος να έκοψε ένα κομμάτι από μέσα σου. Χωρίς βαθιές ανάσες. Δεν υπάρχουν πια ανάσες εδώ.

Έχουμε ραντεβού. Να αναμετρηθούμε με τη σιωπή. Την απόλυτη νεκρική σιωπή. Να την καταπιούμε. Αυτήν τη βαθιά καπνισμένη σιωπή. Την μυρωδιά του καμμένου. Να θρηνήσουμε. Να πενθήσουμε. Να κλάψουμε. Να σιωπήσουμε και εμείς με τη σειρά μας.

Σιωπήστε. Σιωπήστε λίγο όλοι. Για τους γείτονες που δεν θα δούμε πια. Για τα ζώα που δεν κάνουν πια βόλτες. Για το πράσινο που έγινε γκρι. Για τις διόδους στη θάλασσα που ήταν λίγες σε εμάς, ανύπαρκτες στο Μάτι γιατί αυτή η «ιερή» ιδιοκτησία δεν έδινε ούτε 10 πόντους για να μεγαλώσουν οι σκάλες. Για τους 20 πόντους που κανείς δεν έδινε για να γίνει στοιχειώδης διαπλάτυνση του δρόμου και κανείς από όσους έπρεπε δεν πίεσε για να τους πάρει. Για αυτήν την «ιερή ανάπτυξη» που έκλεισε την παραλία με ντουβάρια και οι γείτονές μας δεν έφτασαν ποτέ στη θάλασσα. Για τους τυφλούς αδιέξοδους δρόμους που κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε ότι θα γίνουν παγίδα θανάτου. Για τα σχέδια αντιμετώπισης πυρκαγιάς και εκκένωσης της περιοχές που κανένας ιθύνοντας ποτέ δεν εκπόνησε και οι λίγοι γραφικοί που το ζητούσαμε λοιδορούμασταν, όπως λοιδορούμασταν και στην έκκληση για το «μαζί» να παλέψουμε. Για τα κομμάτια μπακλαβά γης που μοιράστηκαν χωρίς άδειες έναντι αδρού αντιτίμου. Για τους τίτλους που η Ιερά Μονή Πεντέλης μοίραζε με το αζημίωτο μεταπολεμικά από τον Μαραθώνα μέχρι τα Σπάτα κατέχοντάς τους από την εποχή της…Τουρκοκρατίας. Σε ημετέρους. Για εκείνους που δεκαετίες μοίραζαν τις άδειες και, επίσης με το αζημίωτο, έκαναν τα στραβά μάτια σε μια ολόκληρη πυκνοκατοικημένη περιοχή που έγινε πολιτεία χωρίς να είναι καν στο σχέδιο πόλης. Μια Πολιτεία χωρίς καμία υποδομή και σχέδιο. Για όσους, αν και έχουν την ευθύνη, δεν σκέφτηκαν ποτέ να έχουν ένα δοκιμασμένο σχέδιο Β για την περίπτωση που μία φορά ο άνεμος δεν ήταν βοριάς και για την μία εκείνη φορά που η φωτιά θα ήταν κάτω από την Μαραθώνος. Που δεν έφτιαξαν περισσότερους και δεν γέμισαν ούτε καν τους κρουνούς. Και για όσους δεν σκέφτηκαν ποτέ να διεκδικήσουν να γίνει κάτι τέτοιο. Για όσους δεν συνειδητοποίησαν ότι όταν κόβονται κονδύλια από την πολιτική προστασία στο όνομα των μνημονίων και στο βωμό της «ευρωπαϊκής προοπτικής» σημαίνει λιγότεροι πυροσβέστες και δεν ανατρίχιαζαν και μόνο στην ιδέα. Που δεν κατάλαβαν ότι δεν υπάρχουν φωτιές να σβήνουν χωρίς εξοπλισμό και χωρίς πόδια, πολλά πόδια. Που δεν έχουν αντιληφθεί ότι Πολιτική Προστασία με δεκάδες εμπλεκόμενες υπηρεσίες και αλληλοκαλυπτόμενες ευθύνες (εδώ και πολλές δεκαετίες) δεν υπάρχει. Αυτός ο ίδιος δαίδαλος που βοηθούσε με τα πολλαπλά «παραθυράκια» του. Που όταν καταργήθηκαν οι δασοπυροσβέστες επί Σημίτη δεν αντιλήφθηκαν ότι είμαστε μόνοι μας απέναντι στο θεριό. Ποιος πυροσβέστης αλήθεια που δεν έχει ζήσει, περπατήσει, καθαρίσει τα δρομάκια αυτά, θα μπορούσε να ξέρει ποια είναι τα λιγοστά περάσματα στη θάλασσα; Πώς αλήθεια θα έφτανε εκεί το υδροφόρο όχημα όταν δεν υπάρχει δρόμος;

Σιωπήστε. Μην κραυγάζετε με τόση βεβαιότητα για τα πάντα όλοι όσοι δεν πατήσατε ποτέ το πόδι σας εκεί, δεν ξέρετε το ανάγλυφο, την απόσταση, την ταχύτητα, το προδιαγεγραμμένο έγκλημα, τη φρίκη. Σιωπήστε για να μην ξεχάσετε. Σιωπήστε για να πάρετε όση βαθιά ανάσα σας επιτρέπουν τα αποκαΐδια για να ουρλιάξετε μαζί μας. Για τον τρόπο που το σύστημα αυτό, της «ιδιοκτησίας», μας κάνει εμάς ντουβάρια να μην βλέπουμε γύρω μας. Να δεχόμαστε, να συμβιβαζόμαστε, να προσαρμοζόμαστε, να εντασσόμαστε, να καιγόμαστε, να πνιγόμαστε.

Σιωπήστε για να σας μείνει δύναμη να σταθείτε δίπλα μας. Δίπλα μας για να μην γίνει μια περιοχή που θα μυρίζει θάνατο για πάντα. Που θα την παρασύρει το νερό της βροχής στη θάλασσα μαζί με ό,τι ζωντανό έχει απομείνει. Για να κλάψουμε απλά τους γείτονες, τους φίλους μας. Σιωπήστε. Και κοιτάχτε λίγο χαμηλά. Στο μαύρο, πια, χώμα που πατάμε. Ακόμη κι εδώ στο Κόκκινο Λιμανάκι. Αναλογιστείτε πώς θα ξαναγίνει ένα χώμα για να φτιάχνουμε πυργάκια. Να παίζουμε μπάλα και αμπάριζα. Με δέντρα. Αναλογιστείτε πώς θα συμμετάσχουμε όλοι για να ακουστούν πάλι παιδικές φωνές στην παραλία.  Πώς θα γίνει ανθρώπινος τούτος ο τόπος. Χωρίς μαντρότοιχους, χωρίς τυφλά δρομάκια, χωρίς «ιερές ιδιοκτησίες» και ατομικούς μονοδρόμους, χωρίς κλειδαμπαρωμένες πόρτες και κώφωση στο «μαζί».

Σιωπήστε. Γιατί εμείς κλαίμε. Κλαίμε και δεν μπορούμε να πάρουμε ανάσα. Γονατιστοί στις στάχτες της παιδικής μας ηλικίας. Της συνείδησής μας. Της εναπομείνασας δύναμής μας. Με πείσμα. Είμαστε εκεί. Αρνούμενοι ότι έτσι ήταν και έτσι θα είναι τα πράγματα. Αρνούμενοι να μείνουν όλα στάχτη.

Εμείς έχουμε και  πάλι ραντεβού στο Μελτεμάκι. Κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου. Κλείνουμε τα μάτια και το βλέπουμε μπροστά μας. Όχι στο παρελθόν. Στο αύριο.

*η φωτογραφία από το rpn.gr

Ήμουν στο Μάτι την ώρα που καιγόταν

Της Ελισσάβετ Παπαδοπούλου

Ημουν στο Μάτι την ώρα που καιγόταν. Ηταν τα γενέθλια της μικρής μου κόρης που έκλεινε τα 11 και τα γιόρταζε στο παραθαλάσσιο ξενοδοχείο Ραμάντα με καλεσμένες εφτά φίλες της. Ο μόνος άλλος ενήλικας που ήταν μαζί μου ήταν η φίλη μου Μαριέττα, μητέρα ενός από τα καλεσμένα κορίτσια. Όταν ο καπνός και η φωτιά κύκλωσαν το ξενοδοχείο πέσαμε στη θάλασσα, φωνάζοντας τα ονόματα των παιδιών ανάμεσα σε ουρλιαχτά φωνές και κλάματα. Κολυμπούσαμε και μετρούσαμε κεφάλια. Τα παιδιά κλαίγαν και ρωτούσαν αν θα πεθάνουμε. Φωνάζαμε κολυμπήστε.

Ο καπνός ήταν μαύρος, ο ήλιος είχε χαθεί ήταν σκοτάδι και κανείς δεν ήξερε αν θα έχουμε οξυγόνο για να ανασάνουμε. Υπήρξαν στιγμές που νόμιζα πως έβλεπα όνειρο. Ήξερα ότι κινδυνεύαμε. Φωνάζαμε κολυμπήστε η θάλασσα έχει αρκετό οξυγόνο για να μας σώσει. Μη φοβάστε κολυμπήστε, κανείς δεν θα πεθάνει. Και τα παιδιά κολυμπούσαν. Απο ένα σημείο και ύστερα γύρω είχε μόνο ησυχία. Κανείς δεν μιλούσε.

Κοντά διακόσια άτομα διασκορπισμένα μέσα στο νερό και στα βράχια, οι περισσότεροι τουρίστες. Κολυμπούσαμε προσπαθούσαμε να φτάσουμε κάπου που έχει λιγότερα καπνό και ταυτόχρονα να μην απομακρυνθούμε από την ακτή. Η ακτή είχε βράχους. Από τη στεριά ακουγόταν ασταμάτητα εκρήξεις-ήταν τα ντεπόζιτα των αυτοκινήτων που καιγόταν- και ερχόταν μαύρος καπνός, σαν κι αυτόν που τα παιδιά χρωματίζουν με μαύρο μαρκαδόρο. Φοβόμασταν αυτό το βαρύ καπνό. Ξέραμε ότι μέσα σε αυτόν δε ζεις. Όμως είχε πολύ αέρα και ο καπνός πριν φτάσει σε εμάς αραίωνε. Αυτός ο αέρας που κατέκαψε το Μάτι, μόνο αυτός ο αέρας εκείνη τη στιγμή μπορούσε να μας σώσει. Όσο φυσούσε τρελά, είχαμε ελπίδες. Σε κάποια σημεία μάλιστα καθάριζε αρκετά ο ουρανός. Κολυμπούσαμε προς τα εκεί. Χειροκροτούσαμε όταν ο αέρας καθάριζε λίγο την ατμόσφαιρα. Πάνω σε ένα βράχο τραγουδήσαμε το γενέθλιο τραγούδι της κόρης μου.

«Να ζήσεις Ευάκι και χρόνια πολλα...» Ύστερα ο καπνός ξανάρθε. Ξανά το κολύμπι, ξανά η αγωνία. Αρχισαμε να σκίζουμε οτι ρούχα υπήρχαν γύρω τα βρέχαμε και τα βάζαμε στη μύτη. Η αγωνία δεν τελείωνε με τίποτα. Στο Μάτι καιγόταν μέχρι και τα πεύκα στην παραλία. Τα ρούχα από μια βαλίτσα πεταμένη στο βράχο πήραν φωτιά. Τα παιδιά ξανάρχισαν να ρωτάνε αν θα πεθάνουμε. Έτσι πέρασαν τέσσερεις ολόκληρες ώρες. Κοιταζόμασταν με τη Μαριέττα και δεν ξέρουμε πόση ώρα ακόμη θα αντέξουμε να ανασαίνουμε όλο αυτό το πράγμα. Ας σταματήσει επιτέλους φώναζαν τα παιδιά καλίγοντας. Όμως δεν σταματούσε. Κατά τις 10.00 το βράδυ μας πήρε ένα φουσκωτό με βατραχάνθρωπους. Ευχαριστούμε ολόψυχα αυτά τα υπέροχα παιδιά. ¨Ηταν ιδιώτες από μια σχολή κατάδυσης. Θέλω να ζητήσω συγνώμη που δεν θυμάμαι από πια σχολή για να τους ευχαριστήσω επώνυμα.        

Στους 87 ο αριθμός των νεκρών από τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι

Στους 87 έφτασε ο αριθμός των νεκρών, καθώς σύμφωνα με τους ιατροδικαστές ολοκληρώθηκαν οι νεκροτομές στις 86 σορούς, ενώ όπως έγινε γνωστό από ενημέρωση του Υπουργείου Υγείας, κατέληξε σήμερα και 62χρονος ο οποίος νοσηλευόταν διασωληνωμένος στη ΜΕΘ του Ευαγγελισμού.

«Ολοκληρώσαμε την ιατροδικαστική έρευνα επί των σορών των θυμάτων που είχαν μεταφερθεί στο νεκροτομείο Αθηνών. Ήταν 86 νεκροί. Η ιατροδικαστική έρευνα ολοκληρώθηκε. Από εδώ και πέρα μένει το έργο της ταυτοποίησης το οποίο ολοκληρώνεται από άλλη υπηρεσία στα εγκληματολογικά εργαστήρια», σημείωσε ο προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Νίκος Καρακούκης, που έκανε τις σχετικές ανακοινώσεις.

Όπως είπε, στην ταυτοποίηση DNA συμμετέχουν και Γερμανοί γενετιστές που είχαν συνδράμει με το έργο τους στην ταυτοποίηση θυμάτων από το φονικό τσουνάμι στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Πλέον, η διαδικασία περνά στην αποκλειστική ευθύνη της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Εργαστηρίων της Αστυνομίας προκειμένου να γίνει η ταυτοποίηση των θυμάτων.

Παρότι οι ιατροδικαστές είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί στην ενημέρωση τους, καθώς η διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη, αφήνουν να εννοηθεί ότι το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους είναι απανθρακωμένοι, γεγονός που δυσκόλεψε τη διαδικασία λήψης DNA για να γίνει η ταυτοποίηση τους.

Εκτιμάται ότι πάνω από 60 άνθρωποι, συγγενείς αγνοουμένων έχουν δώσει δείγματα DNA στην αρμόδια υπηρεσία της αστυνομίας που θα κληθεί τις επόμενες ημέρες να ταυτοποιήσει τα δείγματα που έχουν ληφθεί από τις σορούς και από όσους αγωνιούν για τους ανθρώπους τους. Σημειώνεται ότι με αμείωτο ρυθμό συνεχίζονται οι έρευνες για τον εντοπισμό των αγνοουμένων.

Ψυχολογική στήριξη για τους συγγενείς

Οι συγγενείς δεν βλέπουν φυσικά τα απανθρακωμένα σώματα που εξετάζονται στα νεκροτομείο και τους παρέχεται ψυχολογική υποστήριξη κατά τη διαδικασία λήψης δειγμάτων γενετικού υλικού.

Οι τραυματίες

Στο νοσοκομείο για 4η μέρα παραμένουν συνολικά 53 ενήλικες και τέσσερα παιδιά σύμφωνα με τον τελευταίο απολογισμό του Εθνικού Κέντρου Επιχειρήσεων Υγείας (ΕΚΕΠΥ). Συγκεκριμένα, την Πέμπτη πήραν εξιτήριο έξι από τους τραυματίες, ενώ τα τέσσερα παιδιά νοσηλεύονται στο Παίδων με την υγεία τους να θεωρείται σημαντικά βελτιωμένη. Το ίδιο δεν συμβαίνει όμως με τους 11 ενήλικες ασθενείς που βρίσκονται διασωληνωμένοι σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας με την κατάστασή τους να θεωρείται σοβαρή.       

tvxs.gr

Για μια κλειστή κρυμμένη πόρτα

γράφει η  Άντα Ψαρρά

Μια αποκαλυπτική μαρτυρία αναδημοσιεύτηκε χθες στην εφημερίδα «Το Ποντίκι». Μίλησε αρχικά στον Realfm ο ιδιοκτήτης του οικοπέδου που έγινε τελικά τάφος για τους 26 παγιδευμένους ανθρώπους, εξηγώντας ότι υπήρχε πρόσβαση στην παραλία από το δικό του οικόπεδο στο οποίο υπάρχει μια πόρτα με σκάλα που οδηγεί στη θάλασσα.

Μάλιστα ο ίδιος θεώρησε ότι προφανώς γνώριζαν κάποιοι για την ύπαρξη της πόρτας και κατέφυγαν στο οικόπεδο για να κατέβουν από τις σκάλες στην παραλία ή δεν το γνώριζαν οπότε βρέθηκαν στην πλευρά του γκρεμού.

Προφανώς ο άνθρωπος αυτός, όπως και τόσοι άλλοι οικοπεδούχοι σε κάθε ακτή της χώρας είχαν και έχουν τη δυνατότητα, πέρα από την όποια αυθαίρετη ή νόμιμη κατασκευή, να περιφράξουν τα παραθαλάσσια οικόπεδά τους κατασκευάζοντας τις ατομικές διόδους από το σπίτι τους προς τη θάλασσα. Προφανώς επίσης κανένας από όλους αυτούς δεν σκέφτηκε ποτέ ότι μια καλά κρυμμένη κλειστή πόρτα μπορεί να οδηγήσει συνανθρώπους του στον θάνατο σε περίπτωση πυρκαγιάς.

«Μπήκαν οι άνθρωποι στο σπίτι, δεν μπόρεσαν να δουν την πόρτα για να κατέβουν στην παραλία και αυτοί είναι που βρέθηκαν αγκαλιασμένοι. Ο κόσμος που κάηκε μέσα στο σπίτι μου κάηκε γιατί δεν υπάρχει ένα σχέδιο από πού να φύγουν σε ανάλογη περίπτωση».

Με δυο λόγια μόνο αποτυπώνεται εδώ η διαχρονική συνενοχή κυρίως σε επίπεδο φορέων αλλά και των πολιτών στην αυθαιρεσία.

Οι μάντρες στις οποίες αναφέρθηκε χθες στην «Εφ.Συν.» η πρώην ειδική γραμματέας Επιθεωρητών Περιβάλλοντος, Μαργαρίτα Καραβασίλη, έχουν φράξει τις διόδους προς την παραλία.

Παραλιακές ιδιοκτησίες και κατασκευές κάθε είδους εμποδίζουν μεν την πρόσβαση «ανεπιθύμητων» λουόμενων στις «ατομικές» παραλίες, αλλά δυστυχώς, όπως τραγικά αποδείχτηκε, εμποδίζουν και τη διάσωση ανθρώπων σε περιπτώσεις πυρκαγιάς.

Φράχτες και μάντρες σε κάθε παραλιακό μέτωπο της Αττικής αλλά και όλης της χώρας με τα μάτια της τοπικής αυτοδιοίκησης και των αρμόδιων κρατικών φορέων ερμητικά κλειστά διασφαλίζουν την «ιδιωτικότητα» και κανείς τουλάχιστον μέχρι χθες δεν συνειδητοποιούσε πού μπορεί να οδηγήσει η πρακτική της περίφραξης.

Υπάρχουν δε περιπτώσεις όπου ακόμα και οι ίδιοι οι δήμαρχοι παραλιακών μετώπων έχουν κάνει το ίδιο, διασφαλίζοντας το «δικαίωμά» τους σε ιδιωτική παραλία.

Τα δρομάκια και τα μονοπάτια μετατράπηκαν σιγά σιγά σε αδιέξοδα, τα παραλιακά οικόπεδα έγιναν χώροι περίκλειστοι και να που ήρθε -δυστυχώς και σε τόσο μαζικό επίπεδο- η «κακιά η ώρα», με τους πολίτες να παγιδεύονται σαν τα ποντίκια και τελικά να καίγονται.

Τα τυφλά οικόπεδα έγιναν οικοδομήσιμα χωρίς δυνατότητα πρόσβασης σε δρόμους, με την ευγενική παραχώρηση λίγων μόνο μέτρων από τους ιδιοκτήτες και την όλο και μεγαλύτερη συρρίκνωση των δρόμων μέχρι σημείου πλήρους εξαφάνισης!

Οσο για το σχέδιο διαφυγής στο οποίο αναφέρθηκε ο ιδιοκτήτης του οικοπέδου, προφανώς δεν θα υπάρξει κι ούτε θα μπορεί να λειτουργήσει ποτέ αν αύριο το πρωί στις πλέον ευαίσθητες σε πυρκαγιά περιοχές δεν γκρεμιστούν μάντρες και φράκτες, αν δεν ανοίξουν όλες αυτές οι κλειστές πόρτες έτσι ώστε ακόμα κι αν οι… ενοχλητικοί λουόμενοι απολαμβάνουν τις ατομικές παραλίες, τουλάχιστον να είναι όλοι ασφαλείς γι’ αυτή την κακιά την ώρα.

Κι όλα αυτά πρέπει τώρα, χωρίς ειδικές εκπτώσεις, να γίνουν άμεσα με κρατική εποπτεία και με τη συνδρομή της τοπικής αυτοδιοίκησης και των περιφερειών, ώστε η Ελλάδα ναι μεν να συνεχίσει φυσικά να χαρακτηρίζεται ως η χώρα της αυθαίρετης δόμησης και της άναρχης ανάπτυξης, αλλά τουλάχιστον να μη διεκδικήσει άλλη μια πρωτιά στις λίστες των φονικών πυρκαγιών του 21ου αιώνα.    

O Tσίπρας, η πολιτική ευθύνη και το νέο κυβερνητικό αφήγημα

Ο πρωθυπουργός προχώρησε στην ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για την πύρινη τραγωδία.  

Σε εμφανώς διαφορετικό μήκος κύματος από τη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη την Πέμπτη κινήθηκε η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο υπουργικό συμβούλιο. Υπό το βάρος των αντιδράσεων που προκάλεσαν οι τοποθετήσεις των δύο υπουργών, στις οποίες η κυβερνητική και υπηρεσιακή διαχείριση της κρίσης εμφανίστηκε ούτε λίγο ούτε πολύ ως απολύτως άρτια, αλλά και του βαρέως κλίματος που επικρατεί σε μέλη της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και σε στελέχη που συνειδητοποιούν ότι οι συνέπειες της καταστροφής θα μείνουν ανεξίτηλες στην πορεία του κόμματος προς τις εκλογές, ο πρωθυπουργός προχώρησε στην ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για την πύρινη τραγωδία.

«Να αναλάβετε την πολιτική ευθύνη»

Κάλεσε δε τους υπουργούς του να κάνουν το ίδιο. «Σας κάλεσα λοιπόν σήμερα πρώτα από όλα γιατί θέλω να αναλάβω ακέραια, ενώπιον του υπουργικού συμβουλίου και ενώπιον του ελληνικού λαού, την πολιτική ευθύνη για την τραγωδία. Θεωρώ ότι κάτι τέτοιο είναι αυτονόητο για τον πρωθυπουργό της χώρας. Και σας καλώ να την αναλάβετε κι εσείς, όσο βαρύ κι αν είναι», είπε χαρακτηριστικά.

Την ίδια στιγμή, μετέθεσε την όποια πρακτική αντανάκλαση αυτής της ευθύνης σε μεταγενέστερο χρόνο, καθώς όπως υποστήριξε μια άμεση καρατόμηση θα ήταν πράξη πολιτικής δειλίας. «Αφού η μάχη αυτή τελειώσει, αφού και η τελευταία εστία κινδύνου εκλείψει, τότε θα υπάρξει η ψύχραιμη αποτίμηση, και πιθανή απόδοση ευθυνών. Διαφορετικά ξεπέφτουμε σε κυνήγι μαγισσών και προσπάθεια ανεύρεσης αποδιοπομπαίων τράγων» είπε ο πρωθυπουργός, παραπέμποντας εμμέσως τις όποιες αλλαγές σε έναν μελλοντικό ανασχηματισμό. Υποστήριξε δε ότι από πολιτική άποψη έχει σημασία μια... «έμπρακτη έκφραση αυτοκριτικής».

Το νέο κυβερνητικό αφήγημα

Όσον αφορά την ουσία, ωστόσο, ο πρωθυπουργός επανέλαβε ουσιαστικά την κυβερνητικό αφήγημα που φαίνεται να οικοδομείται τις τελευταίες ημέρες, με στόχο την υποβάθμιση των επιχειρησιακών λαθών καθώς και των κυβερνητικών ευθυνών. Έτσι, έκανε λόγο για οικιστικές στρεβλώσεις δεκαετιών, με τις οποίες δεν καταπιάστηκε όσο θα έπρεπε η κυβέρνηση, αφού είχε δώσει «προτεραιότητα στη μάχη για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής καταστροφής που προκάλεσαν οι μνημονιακές πολιτικές». Και επανέλαβε όσα υποστήριξε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη περί ενδείξεων εμπρησμού. Προχώρησε δε ένα βήμα παραπέρα, σημειώνοντας ότι σε μια κρίσιμη περίοδο όπου η χώρα ετοιμάζεται να εξέλθει από το πρόγραμμα, «έχουμε, συνεπώς, ιστορική ευθύνη, να μην επιτρέψουμε σε κανέναν, σε όποιο σκοτεινό κέντρο και αν αναφέρεται, να ανακόψει την πορεία μας, και να μας απομακρύνει από τον στόχο».

Εθνικό σχέδιο για τις οικιστικές στρεβλώσεις και Πολιτική προστασία

Κατά τα λοιπά, ο πρωθυπουργός προανήγγειλε ότι θα προχωρήσει «στην κατάρτιση ενός εθνικού σχεδίου, που θα αντιμετωπίζει τις οικιστικές στρεβλώσεις δεκαετιών», ενώ ανέφερε ότι η κυβέρνηση θα αναμορφώσει και θα αναβαθμίσει «με βάση τις νέες ανάγκες, τους νέους κινδύνους, και την ευρωπαϊκή εμπειρία, τον μηχανισμό πολιτικής προστασίας».

ΝΔ: Πολιτική ευθύνη χωρίς παραιτήσεις δεν υπάρχει

«Χρειάστηκε να περάσουν τέσσερις ολόκληρες μέρες από την εθνική τραγωδία για να συνειδητοποιήσει ο κ.Τσίπρας τις αυτονόητες πολιτικές ευθύνες που έχει ως πρωθυπουργός. Στην πολιτική, ωστόσο, οι ευθύνες, για να έχουν κάποιο νόημα, πάντα συνοδεύονται είτε με παραιτήσεις, είτε  με αποπομπές. Αλλιώς είναι ανούσια επικοινωνιακά τεχνάσματα» ανέφερε σε ανακοίνωση της η ΝΔ μετά το πέρας της ομιλίας Τσίπρα.

«Σε κάθε περίπτωση ο κ. Τσίπρας οφείλει να απαντήσει στα δύο αμείλικτα ερωτήματα που έχουν πια όλοι οι πολίτες: Γιατί η κυβέρνησή του δεν έλαβε κανένα μέτρο πρόληψης, ενώ όλοι γνώριζαν τις ακραίες καιρικές συνθήκες που θα επικρατούσαν στην ανατολική Αττική; Και κυρίως: Γιατί, όταν τους ξέφυγε η πυρκαγιά, δεν ενημέρωσαν αμέσως τους πολίτες να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, με συνέπεια να θρηνούμε μέχρι στιγμής 86 θύματα;» καταλήγει η ανακοίνωση της ΝΔ

Κακό το κλίμα στην ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ

Νωρίτερα, έντονος ήταν ο προβληματισμός σε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ για το πολιτικό κόστος της τραγωδίας, χωρίς να λείπουν και επικρίσεις για τον επικοινωνιακό χειρισμό της υπόθεσης.

Ειδικότερα, όπως ανέφερε το ρεπορτάζ του TheTOC, βουλευτές του κόμματος παραδέχονταν ότι για μια ακόμα φορά η επικοινωνιακή ασπίδα της κυβέρνησης αποδείχθηκε διάτρητη.

Δεν δίσταζαν μάλιστα να χρεώσουν το φιάσκο στην επικοινωνιακή ομάδα του Μαξίμου και κυρίως στον Δημήτρη Τζανακόπουλο για την παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στο θάλαμο επιχειρήσεων την περασμένη Δευτέρα. Υποστήριζαν ότι υπήρξε σπουδή, προκειμένου η κυβέρνηση να δείξει ότι είναι σε πλήρη κινητοποίηση, ενώ από το διάλογο που ακολούθησε συναγόταν το συμπέρασμα ότι είτε κανένας από τους παριστάμενους δεν γνώριζε τι έχει γίνει ή ότι το απέκρυπταν συνειδητά εκθέτοντας τον πρωθυπουργό. Ανάλογο ήταν το αποτέλεσμα, έλεγαν, και για τη συνέντευξη τύπου του Νίκου Τόσκα και των αρχηγών της Πυροσβεστικής και της ΕΛ.ΑΣ που έφτασαν στο σημείο να δηλώνουν ικανοποιημένοι από την αντιμετώπιση της φονικής πυρκαγιάς.

Μέγα σφάλμα θεώρησαν εξάλλου την «οδηγία» από το Μαξίμου να μην συμμετέχουν οι βουλευτές και τα στελέχη του κόμματος σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συζητήσεις έως την ερχόμενη Δευτέρα 30 Ιουλίου. Εκτιμούσαν αντίθετα ότι θα έπρεπε να υπάρχει (οργανωμένος και επιλεκτικός) αντίλογος στα όσα καταλογίζουν στην κυβέρνηση ΜΜΕ, αντιπολίτευση αλλά και οι ίδιοι οι πληγέντες.

Από το κάδρο δεν λείπει η έντονη κριτική και κατά του Πάνου Καμμένου ο οποίος επισκέφτηκε τον τόπο του «μαρτυρίου» και χωρίς ίχνος επίγνωσης για το που βρίσκεται αλλά και σεβασμού προς τους νεκρούς και τους αγνοούμενους έδωσε συνεντεύξεις, αλλά και κούνησε το δάχτυλο επιρρίπτοντας τους την ευθύνη για την τραγωδία.

 thetoc.gr

Φωτογραφία: Ευρωκινηση

Αποποίηση ευθυνών στην εκπνοή του πένθους κι εν όψει της αντιπαράθεσης για τις πολιτικές ευθύνες

Της Μαρίας Μητσοπούλου

Λίγο πριν την εκπνοή του τριήμερου πένθους η κυβέρνηση επιχείρησε  να κάνει μια επικοινωνιακή διαχείριση κρίσης παρουσιάζοντας τις απόψεις της και της αποτιμήσεις της για τα όσα έχουν συμβεί από το απόγευμα της Δευτέρας οπότε ξέσπασε η φωτιά που λίγο μετά θα κατάκαιγε το Μάτι και μαζί 83 ανθρώπους. Γνωρίζοντας ότι με την παρέλευση του πένθους και του πολιτικού μορατόριουμ, θα βγουν έξω τα αντιπολιτευτικά μαχαίρια σε αναζήτηση των πολιτικών ευθυνών.

Πάντως, η εικόνα των αρμόδιων παραγόντων να αποποιούνται κάθε ευθύνης και μάλιστα πριν καν λήξει το τριήμερο πένθος, που επίσημα κήρυξε η κυβέρνηση αξιώνοντας χαμηλούς τόνους και διακηρύσσοντας ότι δεν είναι ώρα να αποδοθούν ευθύνες, θεωρήθηκε ευρέως, προκλητική. Πολλώ δε μάλλον που ακόμη υπάρχουν αγνοούμενοι, ανασύρονται νεκροί και η οργή ξεχειλίζει.

Στη συνέντευξη Τύπου μετείχαν ο υπουργός  Προστασίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας, οι αρχηγοί της Πυροσβεστικής και της Ελληνικής Αστυνομίας Σωτήρης Τερζούδης και Κωνσταντίνος Τσουβάλας αντιστοίχως και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος. Η παρουσία του τελευταίου δεδομένου ότι εκπροσωπεί ουσιαστικά τον πρωθυπουργό έστειλε και το μήνυμα στήριξης του Αλέξη Τσίπρα στον Τόσκα και τους υπηρεσιακούς παράγοντες, δηλαδή τους Αρχηγούς, σε ένδειξη ηχηρής διάψευσης των όσων μετέδιδε μια μέρα πριν ο ΣΚΑΙ περί σκέψεων καρατόμησής τους.

Καμία ευθύνη

Σύμφωνα με τα όσα ειπώθηκαν στη συνέντευξη δεν υπάρχουν πολιτικές ή υπηρεσιακές ευθύνες για όσα συνέβησαν τη Δευτέρα, καθώς οι πολλαπλές εστίες φωτιές σε «πρωτοφανείς»  συνθήκες ισχυρών ανέμων 11 μποφόρ και η ταχύτητα με την  οποία – λόγω των ανέμων – εξαπλώθηκε η φωτιά υπερέβησαν τις δυνατότητες των αρχών στο μέτωπο της πυρόσβεσης ενώ όπως ειπώθηκε και για την εκκένωση του οικισμού δεν υπήρξε επαρκής χρόνος. Στα παραπάνω συνοψίζεται το κεντρικό μήνυμα ενώ δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στο γεγονός ότι υπάρχουν ενδείξεις και στοιχεία ότι οι φωτιές προκλήθηκαν από εμπρησμούς και προς τούτο παρουσιάστηκαν εικόνες με στίγματα από το δορυφόρο αλλά έγινε και επίκληση μαρτυριών.

Ο υπουργός Νίκος Τόσκας ανέφερε ότι αναζητά, και για συνειδησιακούς λόγους, αλλά δε βρίσκει να έγιναν σοβαρά λάθη  και στο πλαίσιο αυτό αποκάλυψε πως κατά τις πρώτες ώρες της τραγωδίας υπέβαλλε την παραίτησή του αλλά αυτή δεν έγινε δεκτή από τον πρωθυπουργό.

Εν ολίγοις, το αντιφατικό μήνυμα που εξέπεμψε η κυβέρνηση είναι ότι και ο μηχανισμός λειτούργησε ικανοποιητικά – οπότε δεν υπάρχουν ευθύνες –  και τίποτε περισσότερο δε μπορούσε να γίνει προκειμένου να διασωθούν οι άνθρωποι εξαιτίας των «ακραίων καιρικών φαινομένων» που εκμεταλλεύτηκαν οι εμπρηστές. Κι ενώ επισημάνθηκαν με έμφαση όπως είπαμε οι εμπρησμοί δε δόθηκε κάποια διευκρίνιση του αν η κυβέρνηση θεωρεί ότι πρόκειται για καταπατητές ή βλέπει κάποιο ευρύτερο σχέδιο πολιτικής αποσταθεροποίησης.

«Φάουλ» και με την τροπολογία Παπανάτσιου

Στο μεταξύ, χθες, Τρίτη η μέρα του εθνικού πένθους, ένα ακόμη επικοινωνιακό και πολιτικό φάουλ έλαβε χώρα καθώς το υπουργείο Οικονομικών διά της  Κατερίνας Παπανάτσιου προώθησε τροπολογία για την αύξηση των μισθών (σχεδόν υπερδιπλασιασμός) των διευθυνόντων συμβούλων δημοσίων επιχειρήσεων που υπάγονται στο υπερταμείο. Το σκεπτικό της τροπολογίας που μετά την κατακραυγή αποσύρθηκε, αλλά αναμένεται να επανακατατεθεί σε επόμενο χρόνο ήταν ότι χρειάζονται κίνητρα για την προσέλκυση στελεχών στις εν λόγω θέσεις ευθύνης.

Οι δέκα λόγοι της τραγωδίας σύμφωνα με τον καθηγητή Ευθύμη Λέκκα

Τον δεκάλογο των συμπερασμάτων της για την καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι έδωσε στη δημοσιότητα η ερευνητική ομάδα του Τμήματος Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών υπό τον καθηγητή Ευθύμη Λέκκα έπειτα από μια πρώτη ανάλυση των δεδομένων που συνέλεξε.

Όπως επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, η μη έγκαιρη προειδοποίηση, γεγονός που συνετέλεσε στον μεγάλο αριθμό των θυμάτων, οφείλεται στην ταχύτατη πλευρική εξάπλωση της πυρκαγιάς.

Αναλυτικότερα: 

1. Πρόκειται για χαρακτηριστική περίπτωση πυρκαγιάς σε ζώνη μίξης δασών – οικισμών (wildland urban interface – WUI), όπου καταγράφεται η υψηλότερη πιθανότητα ανθρώπινων απωλειών στον ελληνικό χώρο και παγκοσμίως. Ειδικά στον ελληνικό χώρο τέτοιες περιπτώσεις είναι πολυάριθμες.

2. Οι ισχυροί δυτικοί άνεμοι, ταχύτητας κατά θέσεις και κατά διαστήματα ακόμα και άνω των 90 χιλ. την ώρα, διαδραμάτισαν πολύ σημαντικό ρόλο στη γρήγορη μετάδοση της πυρκαγιάς προς τα χαμηλότερα υψόμετρα (downslope spread).

3. Η ταχύτατη πλευρική εξάπλωση της πυρκαγιάς, αποτέλεσε πιθανότατα τον κύριο λόγο για τη μη έγκαιρη προειδοποίηση, γεγονός που συντέλεσε στο μεγάλο αριθμό των θυμάτων.

4. Παρατηρήθηκε ότι επηρεάστηκαν κυρίως κατοικίες και κτήρια υπερυψωμένα ή με ορόφους, με μικρότερες καταγεγραμμένες ζημιές στα ισόγεια και στα υπόγεια, τυπικό δείγμα πυρκαγιάς κόμης.

5. Με βάση μαρτυρίες που αναλύονται αυτή τη στιγμή συστηματικά, προκύπτει ότι ο πληθυσμός που βρισκόταν κοντά στην παραλία, πληροφορήθηκε για την πυρκαγιά από άτομα που εκκένωναν το δυτικότερο τμήμα του οικισμού Μάτι, το οποίο είχε ήδη πληγεί και όχι με τη μορφή έγκαιρης προειδοποίησης από κάποιο φορέα. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι δόθηκε σχεδόν μηδενικός χρόνος προειδοποίησης και αντίδρασης.

6. Από την έρευνα πεδίου διαπιστώθηκαν αδυναμίες στην κατασκευή των οικιών με ευαίσθητα σημεία στη στέγη, τα κουφώματα και άλλα μέρη, τα οποία συνετέλεσαν στην καταστροφή τους. Η βελτίωσή τους πιθανόν να είχε θετικά αποτελέσματα σε ό,τι αφορά στην τρωτότητά τους απέναντι σε πυρκαγιές.

7. Σημαντικός εκτιμάται ότι είναι ο ιδιαίτερος πολεοδομικός σχεδιασμός του οικισμού, ο οποίος ενέργησε ως «παγίδα» για τον πληθυσμό που προσπάθησε να εκκενώσει. Κάποια από τα σημαντικά χαρακτηριστικά του ήταν: οδοί μικρού πλάτους, πολυάριθμα αδιέξοδα, ιδιαίτερα επιμήκη οικοδομικά τετράγωνα, χωρίς δυνατότητα πλευρικής διαφυγής.

8. Με βάση μαρτυρίες που αναλύονται αυτή τη στιγμή συστηματικά, στις επιπτώσεις συνέβαλε η κυκλοφοριακή συμφόρηση, λόγω πανικού αλλά και η μεγάλη συγκέντρωση πληθυσμού (κατοίκων αλλά και επισκεπτών / τουριστών που πιθανόν δεν γνώριζαν τη γεωγραφία της περιοχής).

9. Η μορφολογία της ακτογραμμής έκανε δυσχερή την πρόβαση στην παραλία στα περισσότερα σημεία (κρημνώδεις ακτές), περιορισμένες οι προσβάσιμες παραλίες, τα οποία σε συνδυασμό με τη χαμηλή ορατότητα και την αποπνιχτική ατμόσφαιρα συντέλεσαν στον εγκλωβισμό.

10. Πιθανή απρόσμενη συμπεριφορά της πυρκαγιάς λόγω αλλαγής στον τύπο της βλάστησης. Η πυρκαγιά ξεκίνησε από περιοχές που είχαν καεί στο παρελθόν και μετέβει σε περιοχή που δεν είχε καεί πρόσφατα με υψηλή συγκέντρωση καύσιμης ύλης και επομένως η συμπεριφορά της έγινε κατά πολύ πιο εκρηκτική.

ΑΠΕ/ΜΠΕ

Η Ελλάδα του σεισμού, της βροχής και της φωτιάς…

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Στο κράτος μας όπου πάντα «το μαχαίρι θα μπει βαθιά στο κόκκαλο» η φωτογραφία τραβήχτηκε το 2006. Τραβήχτηκε στη Νέα Σκιώνη, ακριβώς την επόμενη μέρα από την καταστροφική πυρκαγιά που μετέτρεψε σε αποκαΐδια το πρώτο πόδι της Χαλκιδικής.

Εκεί, μέσα στα αποκαΐδια, δίπλα από τα καψαλισμένα δέντρα, όπως αποκάλυψε τότε ο «Ρ» (30/8/2006), διαφημίζονταν οι «Προσεχώς Μεζονέτες»…

Σύμφωνα, δε, με το ρεπορτάζ που είχαμε πραγματοποιήσει τότε, όποιος ενδιαφερόταν να καπαρώσει λίγο κομματάκι του (καμένου) δάσους, θα έπρεπε απλώς να έκανε λίγη υπομονή αφού ο κύριος που απαντούσε στο τηλέφωνο διευκρίνιζε ότι οι εργασίες δεν είχαν ξεκινήσει ακόμα…

Η Ελλάδα της φωτιάς…

Ένα χρόνο αργότερα από τις «προσεχώς μεζονέτες» ήρθε η Ηλεία. Και η Πάρνηθα. Γιατί κάηκαν τότε η Ηλεία και η Πάρνηθα, γιατί η Ελλάδα έζησε την τραγωδία των δεκάδων νεκρών; Ας θυμηθούμε μερικά στοιχεία:

α) Το Πυροσβεστικό Σώμα, σύμφωνα με τις αναλύσεις των ίδιων των πυροσβεστών, για να μπορούσε να επιτελέσει στοιχειωδώς το καθήκον του χρειαζόταν 16.000 προσωπικό. Τόσο η ΝΔ, όσο και το ΠΑΣΟΚ, με τις αποφάσεις τους, είχαν περιορίσει τις οργανικές θέσεις των πυροσβεστών στις 12.765. Αλλά μόνο στα χαρτιά. Γιατί ο πραγματικός αριθμός των πυροσβεστών ήταν ακόμα μικρότερος αφού στο Σώμα υπηρετούσαν μόλις 9.025 πυροσβέστες. Δηλαδή 3.500 λιγότεροι ακόμα κι από αυτόν τον περιορισμένο αριθμό που έχει εγκριθεί.

β) Το 1998 το έργο της δασοπυρόσβεσης ανατέθηκε στο (παντελώς απροετοίμαστο και ανεκπαίδευτο για μια τέτοια αποστολή) Πυροσβεστικό Σώμα. Υποτίθεται ότι οι προσλήψεις 65 δασολόγων και 150 δασοπόνων που πραγματοποιήθηκαν θα κάλυπτε αυτό το έλλειμμα γνώσης. Το αποτέλεσμα: Από εκείνες τις 215 προσλήψεις ειδικού επιστημονικού προσωπικού, πάνω στο αντικείμενό τους δεν απασχολήθηκαν παρά μόλις 12 ειδικευμένοι επιστήμονες…

γ) Ειδικά σε ό, τι αφορά στη φωτιά στην Πάρνηθα, στις 28 Μάρτη 2003 και στις 6 Αυγούστου 2003, η «Ενωση Υπαλλήλων Πυροσβεστικού Σώματος Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας», με υπομνήματά της στον υπουργό Δημόσιας Τάξης του ΠΑΣΟΚ, τόνιζε ότι:

«Υπάρχει σημαντικό πρόβλημα για το κλιμάκιο Δερβενοχωρίων εξαιτίας της μη επάνδρωσής του με 14 κενά (…) πρέπει να γίνουν άμεσα οι απαραίτητες τροποποιήσεις επί του κανονισμού ώστε να γίνει επάνδρωση των υπηρεσιών που αντιμετωπίζουν άμεσο λειτουργικό πρόβλημα… όπως π.χ. κλιμάκιο ΕΜΑΚ, κλιμάκιο Δερβενοχωρίων (…)»

Τι έλεγαν, δηλαδή, οι πυροσβέστες από το 2003 (τουλάχιστον) στον Χρυσοχοΐδη και στους υπόλοιπους του ΠΑΣΟΚ; Οτι στα Δερβενοχώρια – εκεί απ’ όπου ξεκίνησε η φωτιά που κατέκαψε την Πάρνηθα – αντί των 17 πυροσβεστών που προβλέπετο να υπήρχαν, εργάζονταν μόνο …τρεις!

Επίσης: Στις 22 Ιούνη 2005 και στις 27 Ιούλη 2006, οι πυροσβέστες με υπομνήματά τους στον υπουργό Δημόσιας Τάξης της ΝΔ, τόνιζαν ότι:

«… όταν η πυροσβεστική τακτική για λόγους ασφαλείας και αποτελεσματικότητας προβλέπει 8 άντρες για την πρώτη έξοδο για την αντιμετώπιση ενός μόνο αστικού συμβάντος», οι ελλείψεις προσωπικού είναι δραματικές, με αποκορύφωμα «το πυροσβεστικό κλιμάκιο Δερβενοχωρίων Βοιωτίας, με 14 κενά από τις 17 θέσεις» και «βάρδιες με 1 έναν πυροσβέστη»

Τι έλεγαν, δηλαδή, οι πυροσβέστες στον Βουλγαράκη, στον Μαρκογιαννάκη, τον Πολύδωρα και στους άλλους της ΝΔ; Ο,τι ακριβώς και στους προηγούμενους του ΠΑΣΟΚ: Οτι στα Δερβενοχώρια αντί για 17 πυροσβέστες εργάζονταν μόνο τρεις και ότι στη βάρδια υπάρχει όλος κι όλος ένας πυροσβέστης, που πρέπει από το να σηκώνει τα τηλέφωνα μέχρι να οδηγεί το όχημα κι από το να συντονίζει (ποιον;) μέχρι να κατασβήνει την πυρκαγιά!

Γίνεται τώρα κατανοητοί μερικοί από τους λόγους που δεν κατέστη κατορθωτό να σβηστεί τότε η φωτιά στα Δερβενοχώρια και γιατί κατακάηκε η Πάρνηθα;..

δ) Στις 28 Ιούλη 2005 η δασική περιοχή της Πεντέλης ζώθηκε από την πύρινη λαίλαπα. Δεν πέρασαν παρά μόνο 37 μέρες και με απόφαση του περιφερειάρχη που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης (όπως αποκάλυψε ο «Ρ» στις 12/10/2005) εξαιρέθηκαν από την αναδάσωση μέχρι και αυτές οι δασικές εκτάσεις «που κατά τη μέρα της πυρκαγιάς δεν έφεραν δασική βλάστηση»! Δηλαδή αποχαρακτηρίστηκαν εκτάσεις που μπορεί να εκχερσώθηκαν ακόμα και την παραμονή της πυρκαγιάς!

Σημειωτέον, δε, ότι: Στις παραπάνω εκτάσεις θα πρέπει να προστεθούν όσες ήδη είχαν γεμίσει αυθαίρετα, όσες βαφτίστηκαν «αγροτικές» με τον τότε δασοκτόνο νόμο και όσες φυσικά αποχαρακτηρίστηκαν για λογαριασμό του Αερολιμένα Αθηνών και της «Χόχτιφ».

ε) Τα στοιχεία που δόθηκαν από το υπουργείο Γεωργίας το 2005 ήταν συγκλονιστικά καθώς το μέγεθος του προμελετημένου εγκλήματος αποτυπωνόταν σε αριθμούς που αποκάλυπταν όλο το έρεβος της εμπρηστικής πολιτικής. Συγκεκριμένα:

• Από το 1991 μέχρι το 2005, για κάθε 11 στρέμματα δάσους που είχαν καεί στην Αττική, είχε αναδασωθεί μόλις το 1 στρέμμα!
• Από το 1982 μέχρι το 1998, για κάθε 9 στρέμματα δάσους που κάηκαν σε ολόκληρη τη χώρα, είχε αναδασωθεί μόλις το 1 (ένα)!

Α, ναι: Η φωτιά στην Πάρνηθα σταμάτησε, τότε, στο καζίνο, συμφερόντων μεγαλοεργολάβου. Η φωτιά στον Πόρο, πριν, είχε σταματήσει στο σπίτι μεγαλοεκδότη. Η φωτιά παλιότερα στο Μαίναλο σταμάτησε στην έπαυλη μεγαλοεπιχειρηματία. Και η φωτιά στους Αγίους Θεοδώρους σταμάτησε πριν μερικά χρόνια στο εξοχικό πολιτικού. Συμπτώσεις…

***

Ας έρθουμε στο σήμερα:

1) Παρά την μονιμοποίηση των 2.186 τριετών πυροσβεστών με την έκδοση της σχετικής Κοινής Υπουργικής Απόφασης, το μεγάλο πρόβλημα της πλήρους εργασιακής αποκατάστασης των υπολοίπων 1.800 πενταετών και 1.260 εποχικών πυροσβεστών, παραμένει. Το, δε, απαρχαιωμένο οργανόγραμμα με τη μειωμένη οργανική δύναμη των μονίμων υπαλλήλων στις πυροσβεστικές υπηρεσίες, σε αντίθεση με τις σύγχρονες ανάγκες και αρμοδιότητες, παραμένει άθικτο από το 1977 (νόμος 683 )!

2) Με έγγραφό της προς τον Νίκο Τόσκα, μόλις πριν από ένα μήνα, η Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση Πυροσβεστών, τόνιζε ότι “το Πυροσβεστικό Σώμα αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη έλλειψη προσωπικού από όταν ανέλαβε τη δασοπυρόσβεση” και έκανε λόγο για 4.000 κενές θέσεις.

3) Παρά τα κενά στις οργανικές συνθέσεις, το κράτος έχει δεσμευτεί να ενοικιάζει 700 πυροσβεστες στα αεροδρόμια της «Fraport» και αντίστοιχα εκατοντάδες άλλους στην «Hochtief» (αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος») και στους ιδιωτικοποιημένους αυτοκινητόδρομους.

4) Το ποσοστό που διατίθεται από τον κρατικό προϋπολογισμό για την προστασία των δασών είναι της τάξης του 0,035%.

5) Η μείωση των δαπανών για το Πυροσβεστικό Σώμα το έτος 2018 συγκριτικά με το 2009 είναι ο μεγαλύτερος από τον μέσο όρο των μειώσεων της τελευταίας 10ετίας, καθώς ξεπερνά τα 121 εκ. ευρώ.

Στα παραπάνω θα πρέπει να προστεθούν

• η παντελής απουσία προληπτικών μέτρων στα δασικά οικοσυστήματα,
• ανυπαρξία δασικών δρόμων, αντιπυρικών ζωνών και υδατοδεξαμενών
• δυσχερής λειτουργικότητα του Πυροσβεστικού Σώματος με χαρακτηριστικό στοιχείο τον επιβαρυμένο στόλο πυροσβεστικών οχημάτων με το 55% περίπου να είναι πέραν της 20ετίας.

Παρόλα αυτά, μόλις 4 μέρες πριν από την ανείπωτη τραγωδία στην Αττική, ο γενικός γραμματέας Πολιτικής Προστασίας δήλωνε (ΕΡΤ1,19/7/2018) για λογαριασμό της κυβέρνησης ότι ο μηχανισμός βρισκόταν σε ένα «πολύ υψηλό επίπεδο ετοιμότητας και προετοιμασίας»…

Η Ελλάδα του σεισμού…

H Ελλάδα της… φωτιάς είναι μια, επίσης, αθωράκιστη χώρα από άποψη αντισεισμικής προστασίας. Η χώρα μας έχει αφεθεί διαχρονικά από τους ταγούς της στο έλεος των συνεπειών του φυσικού φαινομένου. Σε αντίθεση με τους σεισμούς, η ανεπάρκεια, η ανετοιμότητα και τελικά η αδιαφορία, δεν είναι «φυσικό» φαινόμενο.

Η Ελλάδα των εγκλημάτων της «Ρικομέξ» και της «Φαράν» δεν έχει προκύψει από κάποιο «φυσικό» φαινόμενο. Αυτή η Ελλάδα είναι προϊόν ενός κατεξοχήν πολιτικού φαινομένου. Για το οποίο υπάρχουν διαχρονικές πολιτικές ευθύνες.

Τι άλλο από απόδειξη αυτών των διαχρονικών πολιτικών ευθυνών είναι ότι (αν και στη χώρα μας εκλύεται το 50% της σεισμικής ενέργειας της Ευρώπης) η πολιτική του ελληνικού κράτους, και μάλιστα σε μια υπόθεση που τελικά τίθεται ως ζήτημα ζωής και θανάτου, μεταφράζεται ως εξής:

• Στην Αθήνα, μόνο από τον τελευταίο σεισμό της Πάρνηθας του 1999, ένας τεράστιος αριθμός οικογενειών, που υπολογίζονται σε πάνω από 50.000 και που προφανώς ανήκουν στις χαμηλότερες εισοδηματικές τάξεις, ζουν σε κατοικίες που είχαν χαρακτηριστεί ακατάλληλες για χρήση. Σήμερα, κανείς δε γνωρίζει ποια κτίρια και πώς επισκευάστηκαν, μετά το σεισμό του ’99.
• Στη Θεσσαλονίκη, σύμφωνα με έρευνα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου σε 167 σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, το 80% βαθμολογήθηκαν κάτω από το μισό της κλίμακας βαθμολογίας όσον αφορά στην αντισεισμική τους θωράκιση. Μάλιστα, 48% από αυτά βαθμολογήθηκαν στην κλίμακα από 0 έως 5,5 με βαθμό κάτω από το 1 και το 18% με βαθμό κάτω από 0!
• Στην Πάτρα, σύμφωνα με έρευνα του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, εκατοντάδες κτίρια σχολείων και δημόσιων υπηρεσιών είναι επικίνδυνα, αφού δεν έχουν αποκατασταθεί επαρκώς από τους σεισμούς του 1993 και του 1995.
• Το 2001 – δύο χρόνια μετά το σεισμό του 1999 – η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ανακοίνωσε πρόγραμμα για ταχύ προσεισμικό έλεγχο σε όλα τα δημόσια κτίρια της χώρας που υπολογίζονται σε 80.000 με 90.000. Μέχρι τις αρχές του 2012, όπως είχε ανακοινώσει ο Οργανισμός Αντισεισμικού Σχεδιασμού και Προστασίας έλεγχος είχε γίνει μόλις στο 13% των κτιρίων…
• Το 57,4% των σχολικών μονάδων της χώρας χαρακτηρίζονται «γερασμένες» αφού έχουν χτιστεί χωρίς ή με ελάχιστες αντισεισμικές προδιαγραφές.
• Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών το 50% των νοσοκομειακών κτιρίων της χώρας, δηλαδή κάπου 300 ανεξάρτητα από στατικής πλευράς κτίρια, χρειάζονται λεπτομερέστερο αντισεισμικό έλεγχο ή και παρέμβαση.
• Σε κάθε περίπτωση: το 80% των 4.000.000 κτιρίων της χώρας έχουν κτιστεί πριν το 1985. Δηλαδή πριν τεθεί σε εφαρμογή ο σύγχρονος αντισεισμικός κανονισμός, και επομένως χρίζουν ελέγχων και ενισχύσεων…

Ο σεισμός είναι ένα φυσικό φαινόμενο. Οι συνέπειές του, όμως, δεν είναι. Οι συνέπειες ενός σεισμού είναι φαινόμενο πολιτικό και οικονομικό. Το «πώς» και το «αν» αντιμετωπίζει ένα κράτος τις συνέπειες ενός σεισμού, το «πώς» και το «αν» παίρνει μέτρα πρόληψης αυτών των συνεπειών, είναι ζήτημα πολιτικών προτεραιοτήτων και ιεραρχήσεων.

Η Ελλάδα της βροχής…

Νοέμβρης 1961: Η θεομηνία πλήττει την Αττική. Οι νεκροί φτάνουν τους 43, οι άστεγοι τους 4.000.

Νοέμβρης 1977: Η θεομηνία πλήττει την Αθήνα. Οι νεκροί ανέρχονται στους 37.

Νοέμβρης 2017: Οι νεκροί στη Μάνδρα ανέρχονται σε 24.

Παρατήρηση 1^η: Σαράντα, πενήντα και παραπάνω χρόνια από το 1961, μέσα σε αυτές τις δεκαετίες που πέρασαν και που η Αττική και η Ελλάδα βίωσε και βιώνει αναρίθμητες τέτοιες θεομηνίες, δεν είναι καθόλου υπερβολή να μιλήσουμε για θεομηνίες που η μετατροπή τους σε τραγωδίες δεν συνιστά φυσικό αλλά πολιτικό φαινόμενο.

Παρατήρηση 2^η:  Η αποστολή κάθε κυβέρνησης, κάθε Υπουργικού Συμβουλίου, ενός πολιτικού συστήματος εν συνόλω, δεν είναι να διεκπεραιώνει ρόλο περιοδεύοντα θιάσου παροχής συλλυπητηρίων. Δεν τελειώνει η αποστολή της ούτε με εξαγγελίες μιας μετά θάνατον παροχής αρωγής, ούτε με την κήρυξη εθνικού πένθους όταν έτσι κι αλλιώς το πένθος έχει καταπλακώσει ακόμα και τις λάσπες που προκάλεσαν το πένθος.

   Παρατήρηση 3^η: Η όποια ανθρώπινη συμπεριφορά, με την πλειάδα των πολιτικών παραγόντων να σπεύδουν (καλώς) στους τόπους της τραγωδίας, οι συσκέψεις και οι αποφάσεις σε πολιτικά γραφεία, οι διακηρύξεις για παροχή ανθρώπινης συνδρομής, δεν συνιστά το μέτρο με το οποίο κρίνονται η ευθύνη και οι υποχρεώσεις μιας (της κάθε) πολιτικής ηγεσίας.Το μέτρο της ευθύνης κάθε πολιτικής ηγεσίας καθορίζεται από το πώς αντιμετωπίζει το εκάστοτε πολιτικό πρόβλημα.

   Παρατήρηση 4^η: Μια θεομηνία, όπως συνέβη στην Μάνδρα το Νοέμβρη του 2017, ένα μετεωρολογικό φαινόμενο όπως αυτό που εκδηλώθηκε στο όρος Πατέρα, δεν είναι πολιτικό πρόβλημα. Μετατρέπεται, όμως, σε πολιτικό πρόβλημα, όταν η αιτία της πλημμύρας και της καταστροφής που επακολουθεί, και η οποία επαναλήφθηκε 8 μήνες αργότερα, δεν είναι – μόνο – η θεομηνία, αλλά οι εργολαβικές αυθαιρεσίες, το κράτος των φωτογραφικών αναθέσεων, το ατιμώρητο των παραλείψεων, η πολιτική της αντιπαροχής και της οικοπεδοποίησης.

   Παρατήρηση 5^η: Ένας σεισμός δεν είναι πολιτικό πρόβλημα. Μετατρέπεται, όμως, σε πολιτικό πρόβλημα, από την ανυπαρξία αντισεισμικής πολιτικής, από την ανοχή στη ρεμούλα, από την πολιτική της αδιαφορίας απέναντι στην ανθρωποκτόνα κερδοσκοπία.

   Παρατήρηση 6^η: Ένα αυτοκινητικό δυστύχημα δεν είναι πολιτικό θέμα. Είναι, όμως, πολιτικό θέμα – και μάλιστα πρώτου μεγέθους – όταν σ’ αυτήν τη χώρα, την ίδια ώρα που το πολιτικό της σύστημα διακινούσε την «μεγάλη ιδέα» των Ολυμπιακών Αγώνων, το 2004, υπήρχαν πάνω από …6.226 (!) τρόποι για να πεθάνεις στους ελληνικούς δρόμους. Σύμφωνα με την τότε μελέτη της Τροχαίας τόσες ήταν οι παγίδες θανάτου (6.226!) στο ελληνικό εθνικό οδικό δίκτυο.

   Παρατήρηση 7^η: Σ’ αυτόν τον τόπο, πίσω από κάθε σχεδόν δυστύχημα, πίσω από κάθε σχεδόν τραγωδία, πίσω από κάθε σχεδόν ανθρώπινη καταστροφή, πέρα από τον παράγοντα «φύση», πέρα από τον παράγοντα «τύχη», πέρα από τον παράγοντα «ανθρώπινο λάθος», υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής: Η αδιαφορία μπολιασμένη με την ανικανότητα των ιθυνόντων για την προστασία, πόσω μάλλον, την καλυτέρευση της ζωής των πολλών.

   Παρατήρηση 8^η: Αυτή η αδιαφορία δεν μπορεί να λογίζεται σαν αβλεψία, ούτε καν να επικαλείται το «άλλοθι» της καρεκλοκένταυρης ανικανότητας των φορέων της. Πρόκειται, καθαρά, για πολιτική επιλογή. Πρόκειται για την πολιτική επιλογή όλων των κυβερνήσεων, με τις πολεοδομίες τους, με τους δημοτικούς τους άρχοντες, με τους εργολάβους τους, που ενώ έχουν στη διάθεσή τους και στα συρτάρια τους δεκάδες αναφορές τοπικών αρχών, δεκάδες μελέτες πανεπιστημιακών, δεκάδες παρεμβάσεις φορέων, δεκάδες καταγραφές που επισημαίνουν κινδύνους και προβλέπουν το μέλλον, εκείνες κωφεύουν.

• Η μαρτυρία του καθηγητή Γεωλογίας Δ.Παπανικολάου (στον RealFm) ότι επί 20 χρόνια (!) πηγαίνει τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του στη Μάνδρα και τους διδάσκει γιατί εκεί – λόγω της αυθαιρεσίας – η νεροποντή θα φέρει τραγωδία, μιλάει από μόνη της.
• Η μαρτυρία μιας πραγματικότητας που λέει ότι στην Αττική στα μέσα του 19^ου αιώνα υπήρχαν 700 ποτάμια και ρέματα, αλλά το 2000 είχαν απομείνει 70 και σήμερα λιγότερα από 50, πιστοποιεί ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι «φυσικό» φαινόμενο. Η τσιμεντοποίηση 550 χιλιομέτρων ρεμάτων στην Αθήνα δεν είναι «φυσικό» φαινόμενο.
• Οι καταγγελίες-σοκ που αποτυπώνουν τη «σαπίλα» ενός συστήματος το οποίο μετατρέποντας σε εμπόρευμα τη γη δεν διστάζει να απειλήσει, να «λαδώσει» και να εκβιάσει προκειμένου να «νομιμοποιήσει» και να γιγαντώσει τα κέρδη του, η μαρτυρία όσον αφορά την εκπόνηση του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου του Δήμου Νέας Μάκρης στον οποίο ανήκει διοικητικά και η καμένη περιοχή στο Μάτι, στις οποίες προχώρησε η πρώην Ειδική Γραμματέας Επιθεωρητών Περιβάλλοντος Μαργαρίτα Καραβασίλη, μιλώντας στον ραδιοσταθμό Realfm 97,8 (http://www.imerodromos.gr/proin-epitheoritria-perivallontos-to-kratos-einai-ladomeno-sygklonistikes-kataggelies/), δεν περιγράφουν κάποιο «φυσικό» αλλά ένα ρυπαρό πολιτικό φαινόμενο.
• Ότι έπρεπε να περάσουν 90 μέρες (!) από τις φωτιές του Αυγούστου 2017 στον Κάλαμο για να αρχίσουν οι εργασίες κορμοδέτησης ώστε οι καμένοι να μην πνιγούν κιόλας από τις αναμενόμενες βροχές, ότι μετά από ένα ολόκληρο χρόνο οι πολυάσχολοι υπουργοί δεν έχουν εφαρμόσει τα μέτρα βοήθειας που εξαγγέλθηκαν, αυτά δεν είναι «φυσικά» φαινόμενα.  

    Παρατήρηση 9^η:

• Ναι, το μετεωρολογικό φαινόμενο που χτύπησε την Μάνδρα ήταν ακραίο, αλλά άλλο αυτό κι άλλο η πλημμελής αντιπλημμυρική προστασία (που δεν φέρνει κέρδη, «άρα» δεν συμφέρει).  
• Ναι, ο σεισμός δεν προβλέπεται, αλλά άλλο αυτό κι άλλο η ανύπαρκτη αντισεισμική θωράκιση (που δεν φέρνει κέρδη, «άρα» δεν συμφέρει).  
• Ναι, ήταν 9, 10 και 11 τα μποφόρ στη Ραφήνα και στο Μάτι την περασμένη Δευτέρα, αλλά άλλο αυτό κι άλλο η απουσία αντιπυρικής πρόβλεψης (που δεν φέρνει κέρδη, «άρα» δεν συμφέρει).  
• Ναι, η δυσκολία της αντιμετώπισης δεδομένη και μεγάλη, αλλά άλλο αυτό κι άλλο η αβελτηρία, η ανυπαρξία συντονισμού, οργανωμένου σχεδίου, προετοιμασίας, πρόβλεψης, που δεν μπορούν να υπερνικηθούν παρά την αυτοθυσία, την αυταπάρνηση, τον ηρωισμό των πυροσβεστών, των λιμενικών, των διασωστών και την αλληλεγγύη του λαού μας, που για μια ακόμα φορά έδειξε το μεγαλείο του.

   Αυτά δεν είναι «φυσικά» φαινόμενα. 

   Όπως καθόλου «φυσικό» δεν είναι να κρύβονται πίσω από την γραφειοκρατία, τις παθογένειες της πάσης φύσεως αυθαιρεσίας και την ψηφοθηρική διαιώνισή τους εκείνοι που τα δημιούργησαν και οι άλλοι που τα αναπαραγάγουν.

Και εδώ είναι που εντοπίζεται το πολιτικό πρόβλημα: Ότι πίσω από κάθε σχεδόν θεομηνία, πίσω από κάθε σχεδόν ακραίο φυσικό φαινόμενο, υπάρχει μια τόσο ακραία κρατική συμπεριφορά που, τελικά, αυτή μετατρέπει τις θεομηνίες σε τραγωδίες. Αλλά, τότε, σε αυτή την περίπτωση, δεν μιλάμε για θεομηνίες. Μιλάμε για εγκλήματα…