Ακόμα και οι δημοτικοί σύμβουλοι της παράταξής του ζητούν την παραίτηση του “ανίκανου” και “επικίνδυνου” Ψινάκη

Στην έκδοση ενός ψηφίσματος με το οποίο θα απαιτείται η παραίτηση του δημάρχου Μαραθώνα – Νέας Μάκρης, προσανατολίζεται η συντριπτική πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου, καθώς η οργή σχετικά με τη στάση του Ηλία Ψινάκη την ώρα της τραγωδίας, ξεχειλίζει.

Το ψήφισμα, το οποίο έχει ήδη προετοιμαστεί, επιρρίπτει βαριές ευθύνες στον Δήμαρχο, τον οποίο χαρακτηρίζει «ανεπιθύμητο», «ανίκανο» και «επικίνδυνο». Το εντυπωσιακό σε αυτή την υπόθεση, είναι πως το συγκεκριμένο ψήφισμα, δεν υπογράφεται μόνο από την αντιπολίτευση, αλλά από τους περισσότερους εκ των συμβούλων της πλειοψηφούσας παράταξης, εκείνης δηλαδή του ίδιου του Ηλία Ψινάκη.

Από την παράταξη του Ηλία Ψινάκη, έχουν ήδη παραιτηθεί οι Αντιδήμαρχοι, Δήμητρα Λαμπαρού και Βασίλης Τσουπράς, αλλά και ο δημοτικός σύμβουλος, Θοδωρής Καλπακίδης. Το επίσημο αίτημα για άμεση συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου που θα εγκρίνει το ψήφισμα για την παραίτηση του Δημάρχου, υπογράφουν 23 από τους εναπομείναντες 30 του σώματος.

Επτά άτομα από την παράταξη Ψινάκη, υπογράφουν το σχετικό αίτημα, ενώ η Λαϊκή Συσπείρωση Μαραθώνα, που στηρίζεται από το ΚΚΕ, δε συμφώνησε με συγκεκριμένες πτυχές του κειμένου, συνυπογράφει όμως με δική της επιστολή, το αίτημα δια του επικεφαλής της.

Ολόκληρο το ψήφισμα:

«Ο Δήμος μας βιώνει από το απόγευμα της Δευτέρας 23 Ιουλίου 2018 μια ανείπωτη τραγωδία που όμοιά της δεν έχει ζήσει ποτέ στο παρελθόν. Δυστυχώς, ο χρόνος δεν μπορεί να γυρίσει πίσω.

Ο πόνος για την απώλεια ψυχών δεν μπορεί να μετριαστεί.

Ωστόσο, όλοι εμείς που εκπροσωπούμε ως δημοτικοί σύμβουλοι τους συμπολίτες μας στο ανώτατο όργανο διοίκησης του Δήμου, έχουμε ορκιστεί να υπηρετούμε αποκλειστικά το δικό τους συμφέρον και να τους προστατεύουμε από κάθε είδους απειλή. Και, δυστυχώς, αποτύχαμε.

Αφήσαμε το Δήμο μας ανοχύρωτο και έρμαιο στα χέρια ενός Δημάρχου που, πλέον, δεν αποδεικνύεται μόνο εξαιρετικά ανίκανος και επικίνδυνος για την πόλη μας, αλλά προσβάλλει με τη συμπεριφορά του και τις δημόσιες εμφανίσεις του την ηθική και την αξιοπρέπεια κάθε κατοίκου του Βαρνάβα, του Γραμματικού, του Μαραθώνα και της Νέας Μάκρης.

Ο Ηλίας Ψινάκης δεν είναι απλά ένας ανίκανος Δήμαρχος. Είναι πλέον ένας επικίνδυνος Δήμαρχος για τον τόπο μας. Σε μια περίοδο που η πόλη μας χρειάζεται συνετή διοίκηση και οργανωμένο πλάνο, προκειμένου να σταθεί ξανά στα πόδια της, να κλείσει πληγές και να διαχειριστεί μια πελώρια αγκαλιά αγάπης που φτάνει καθημερινά από κάθε γωνιά της χώρας έχουμε ανάγκη η συγκεκριμένη διαχείριση να πραγματοποιηθεί από ανθρώπους που πονάνε αυτόν τον τόπο, που νιώθουν τον πόνο και την οδύνη των συμπολιτών μας και που αντιλαμβάνονται το μέγεθος της ευθύνης για την τραγωδία που ζήσαμε.

Ο νόμος, καλώς ή κακώς, δεν μας παρέχει τη δυνατότητα οιασδήποτε μορφής καθαίρεσης ενός δημάρχου από τα καθήκοντά του. Βασιζόμαστε στην ευθιξία του, αν μπορεί να τη βρει έστω και την ύστατη στιγμή. Με το συγκεκριμένο ψήφισμα το Δημοτικό Συμβούλιο Μαραθώνα καθιστά τον Ηλία Ψινάκη ανεπιθύμητο και άκρως επικίνδυνο ακόμη και για τη σωματική υγεία των πολιτών του Δήμου μας και τον καλεί να παραιτηθεί από τη θέση του Δημάρχου».

Η επίμαχη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, αναμένεται να γίνει στις 18:00 το απόγευμα της Παρασκευής 3 Αυγούστου.     

http://agonaskritis.gr

Ασορτί

«Το κλίμα της Ελλάδος, είναι το μεσογειακό, το εύκρατο και συναντάται μόλις στο 3% των χωρών όλης της υφηλίου. Είναι το ιδανικότερο κλίμα για τους ανθρώπους, τα ζώα, αλλά και τα φυτά».

Γράφει η Μάρθα Λεκκάκου

Σαν σφήνα στο μυαλό, πηγαιονέρχεται αυτή η φράση για τον καιρό της Ελλάδας. Τον καιρό που έχουμε χειμώνα – καλοκαίρι, αυτόν τον καιρό που εμείς οι Έλληνες, οι ανατολικο-Ευρωπαίοι, νοτιο-Βαλκάνιοι, οι Δυτικο-Ασιάτες και οι ολίγον Βορειο-Αφρικανοί παινευόμαστε. Τώρα θα αντιτάξετε πολλοί και θα πείτε για την αλλαγή του κλίματος σε όλη την Ευρώπη από εύκρατο σε τροπικό, για τις τρομερές, πρωτοφανείς καταιγίδες και μια σειρά από ενδείξεις οτι είμαστε στην απαρχή μιας μεγάλης κλιματικής αλλαγής. Μπορεί και να έχετε απόλυτο δίκιο. Δηλαδή να υποθέσουμε οτι φεύγουμε από το «ιδανικότερο κλίμα για ανθρώπους, ζώα και φυτά»; Καλώς. Διότι, σαν προσαρμοστικοί άνθρωποι που είμαστε, ενδεχομένως να βρούμε εκεί το νέο μας αφήγημα. Το νέο μας ασφαλές απάγγειο δικαιολογικών.  Μιας και οι Έλληνες άλλωστε,  έχουμε μάθει να ζούμε μόνο στις ιδανικότερες των συνθηκών…. Στην παιδεία, την υγεία, στην οδική συμπεριφορά, στη συναλλαγή με το Δημόσιο, στην αστική συμπεριφορά, στην αντίστοιχη οπαδική,  εργασιακή, ομαδική κοκ .. μια τέτοια παραδοχή οτι εισερχόμαστε σε εποχή νέων, ακραίων κλιματολογικών συνθηκών θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη…

Προς τι ο σαρκασμός; Στο ότι δεν είμαστε δα και τόσο καλομαθημένοι. Τουναντίον. Οι Έλληνες διακατεχόμεθα θαρρώ, από ένα πάρα πολύ υψηλό συναίσθημα επιβίωσης με ανεξάντλητες ψυχικές αντοχές  και ευελιξία απέναντι στις αντιξοότητες. Διότι σε όλη μας τη ζωή αυτές έχουμε ως αντίπαλο. Μόνον αντιξοότητες. Μπαίνεις στο αυτοκίνητο κάθε μέρα και κάνεις το σταυρό σου να πας στη δουλειά σου χωρίς να κινδυνεύεις να στην πέσουν άλλοι οδηγοί πλαγιο-μετωπικά, να πατήσεις άνθρωπο διερχόμενο, χωρίς να απαντήσεις σε κορναρίσματα, χειρονομίες και «γαλλικά» του τιμονιού. Και αυτό είναι μόνον το ορεκτικό για το ξεκίνημα της μέρας, στη δουλειά μια απ’ τα ίδια με ό,τι συμβαίνει στον δρόμο, όπως και στον Δήμο και στο ασφαλιστικό ταμείο και στο σχολείο  και όπου θες γενικώς να κάνεις την οποιαδήποτε δουλειά σου. Έχουμε μόνον αντιξοότητες απέναντί μας. Παντού. Και με μπόλικα σκουπίδια να σε στολιζουν στον διάβα σου. Τα αντιμετωπίζουμε όλα αυτά με μοναδικό, αυτοσχέδιο manual συμπεριφοράς, ανάλογα την ψυχολογική μας κατάσταση.

Ο καιρός θα μας τα χαλάσει τώρα; Μια ζωή στην Ελλάδα, τα πάντα – εκτός μόνον από τον καιρό –  όλα ήταν τροπικά. Απλά τώρα γινόμαστε ασορτί. Όχι με τον καιρό. Ο καιρός γίνεται με εμάς ασορτί. Τροπικός και ασορτί.   

Δήμαρχος Ραφήνας: Οι νεκροί θα είναι 120 -Βόμβες για ανεπαρκείς υπουργούς

Ευθείες βολές κατά της κυβέρνησης εξαπέλυσε ο δήμαρχος Ραφήνας Βαγγέλης Μπουρνούς για τις ευθύνες στην φονική πυρκαγιά της περασμένης Δευτέρας.

«Διαπίστωσα ένα απίστευτο σκηνικό συγκάλυψης των πραγματικών ενόχων. Δεν γνωρίζω ποιος στήνει ένα τέτοιο σκηνικό, ξέρω ότι προσπαθούν να μεταθέσουν την ευθύνη από αυτούς που τις έχουν σε όσους ήταν στην πρώτη γραμμή» είπε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1 ο κ. Μπουρνούς.

Ερωτηθείς σχετικά απάντησε: «Πραγματικοί ένοχοι είναι αυτοί που άφησαν τον κόσμο να καεί. Δεν τον προειδοποίησαν, δεν τον βοήθησαν, τον άφησαν να καίγεται, δεν μπήκαν μέσα. Αυτοί που φταίνε είναι αυτοί που ήταν ανεπαρκείς» είπε με έμφαση λέγοντας ότι αυτά τα κατέθεσε και στην εισαγγελέα Πρωτοδικών Βαρβάρα Γνεσούλη, στην οποία έχει ανατεθεί, με παραγγελία του προϊσταμένου της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, Ηλία Ζαγοραίου, η προκαταρκτική εξέταση για τα αίτια των πυρκαγιών στην ανατολική Αττική.

«Μπορούν να δουν από τις κάμερες κυκλοφορίας, πως κανένα πυροσβεστικό δεν μπήκε όταν πέρασε η φωτιά στο Μάτι. Κανένα πυροσβεστικό δεν κάηκε ενώ κάηκαν 400 οχήματα» είπε ο κ. Μπουρνούς.

«Δεν μας δόθηκε καμία σύσταση εκκένωσης. Και να μας δινόταν, δεν ήμαστε αρμόδιοι όταν φεύγει η φωτιά από ένα Δήμο» πρόσθεσε.

Επίσης ο δήμαρχος Ραφήνας διέψευσε τον αναπληρωτή υπουργό Προστασίας του Πολίτη: «Ο κ. Τόσκας είπε πως ενημερωθήκαμε για εκκένωση. Αυτό είναι ψευδές. Είναι όλα καταγεγραμμένα».

Μάλιστα, αποκάλυψε ότι «ο πρώτος άνθρωπος που πήρα ήταν ο αντιπεριφερειάρχης κ. Φιλίππου, ο οποίος ήταν εκτός και μου είπε "Βαγγέλη δεν μπορώ να σε βοηθήσω, απευθύνσου αλλού"». Απέφυγε να πει ποιον πήρε μετά, αφήνοντας ωστόσο υπόνοιες για συγκεκριμένα πρόσωπα.

«Δεν είχα αρμοδιότητα να δώσω εντολή για εκκένωση. Αν έδινα και σκοτωνόταν κάποιος…», επεσήμανε ο δήμαρχος Ραφήνας.

Σε ερώτηση γιατί δεν έλαβε εντολή για εκκένωση, απάντησε: «Νομίζω επικράτησε πανικός. Η φωτιά έτρεψε πιο γρήγορα από τα αυτοκίνητα».

Οσο για τον αριθμό των νεκρών, ο κ. Μπουρνούς ο οποίος από τα πρώτα 24ωρα κάνει λόγο για τριψήφιο αριθμό νεκρών, είπε:

«Σας λέω από την αρχή ότι θα είναι τριψήφιο το νούμερο, γιατί ήμουν μέσα στη φωτιά. Σας λέω ότι οι νεκροί θα είναι 120. Ακουσα ότι βρέθηκε άλλος ένας νεκρός πριν από λίγο. Όλοι οι αγνοούμενοι φυσιολογικά δεν είναι εν ζωή, εκτός αν δεν έχουν ταυτοποιηθεί κάποιοι νεκροί και κλείσει ο κατάλογος με ταυτοποίηση κάποιων ανθρώπων που αγνοούνται και τους βρουν ότι είναι μέσα στους νεκρούς. Αν ο αριθμός των νεκρών με τον αριθμό των αγνοουμένων είναι προσθετικός, είναι πάνω από εκατό» είπε χαρακτηριστικά ο Δήμαρχος Ραφήνας Πικερμίου.

Βρέθηκε μια ακόμη σορός στο Κόκκινο Λιμανάκι

Στο μεταξύ, το απόγευμα της Δευτέρας, 30 Ιουλίου, η σορός ενός ακόμη ανθρώπου -άντρα κατά τις πληροφορίες -εντοπίστηκε στο Κόκκινο Λιμανάκι.

Μια εβδομάδα μετά τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι, σκάφος, στο οποίο επέβαιναν κλιμάκια της Μονάδας Υποβρύχιων Αποστολών του Λιμενικού, εντόπισε τη σορό κατά τη διάρκεια ερευνών.

Σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση του Πυροσβεστικού Σώματος οι αγνοούμενοι ανέρχονται σε 25.

Την ίδια ώρα, επιδείνωση παρουσίασε η κατάσταση μιας γυναίκας που τραυματίστηκε στην πυρκαγιά και νοσηλεύεται στο «Γ. Γεννηματάς».

Η εγκαυματίας διασωληνώθηκε και μεταφέρθηκε στη μονάδα εντατικής θεραπείας του νοσοκομείου. Σύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία του υπουργείου Υγείας, 43 εγκαυματίες παραμένουν σε νοσοκομεία της Αττικής. Από αυτούς, οι 11 είναι στην εντατική.

Ενα παιδί εξακολουθεί να νοσηλεύεται στο Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία».

 iefimerida.gr  

  

Φρένο στην Airbnb σε Ευρώπη και ΗΠΑ

Καθώς κλείνουν δέκα χρόνια από την ίδρυση της Airbnb, είναι αναμφισβήτητο πως η πλατφόρμα βραχυχρόνιων ενοικιάσεων κατοικιών έχει αλλάξει άρδην το σκηνικό στην αγορά ακινήτων και στον ξενοδοχειακό κλάδο.

Εύλογο είναι η επιτυχία της Airbnb να προκαλεί αντιδράσεις σε διάφορα επίπεδα. Υπάρχουν εκείνοι που δυσφορούν διότι δεν μπορούν να βρουν στέγη προς ενοικίαση, ενώ ξενοδόχοι διαμαρτύρονται για άνισο ανταγωνισμό από τους «οικοδεσπότες» της Airbnb.

Την ίδια ώρα, οι κυβερνήσεις εντείνουν τους ελέγχους στην Airbnb προκειμένου να φορολογούνται οι ιδιοκτήτες που νοικιάζουν ακίνητα μέσω της πλατφόρμας. Στη Νέα Υόρκη εκφράζονται φόβοι για μείωση των κρατήσεων κατά το ήμισυ εάν περάσει νομοσχέδιο των δημοτικών αρχών που θα αναγκάζει την Airbnb να παραδίδει στις Αρχές τα ονόματα και τις διευθύνσεις των ιδιοκτητών ακινήτων που συνεργάζονται με την ψηφιακή πλατφόρμα.

Ο επικεφαλής παγκόσμιας στρατηγικής της Airbnb, Κρις Λέιχαν, κατηγόρησε τις δημοτικές αρχές της Νέας Υόρκης πως λειτουργούν ως «θυγατρική» του ξενοδοχειακού κλάδου. Η Airbnb ισχυρίζεται πως το επίμαχο νομοσχέδιο προβάλει ένα παράλογο αίτημα που παραβιάζει το προσωπικό απόρρητο. Ισχυρίζεται δε πως 15 από τα 51 μέλη του δημοτικού συμβουλίου έχουν λάβει χορηγίες από ξενοδοχειακούς ομίλους και φορείς που εκπροσωπούν τον κλάδο.

Η γιγάντωση

Η Airbnb, η οποία έχει γιγαντωθεί μέσα σε μία δεκαετία, έχει μπει στο στόχαστρο των Αρχών όχι μόνον της Νέας Υόρκης, αλλά και του Αμστερνταμ, της Καλιφόρνιας, αλλά ακόμη και του Ρέικιαβικ της Ισλανδίας. Στο Παρίσι, το οποίο είναι ο δημοφιλέστερος προορισμός της Airbnb με 60.000 καταχωρίσεις ακινήτων, οι Αρχές περιόρισαν τις βραχυχρόνιες μισθώσεις για τους ιδιοκτήτες ακινήτων στις 120 ημέρες ανά έτος. Στο Αμστερνταμ, οι ιδιοκτήτες ακινήτων θα μπορούν να διαθέτουν τα ακίνητά τους μέσω Airbnb μόνον για 30 διανυκτερεύσεις, ετησίως. Ορισμένες ισπανικές πόλεις επιτρέπουν τη βραχυχρόνια ενοικίαση μόνον στα διαμερίσματα που βρίσκονται στο ισόγειο και έχουν ανεξάρτητη είσοδο από αυτήν του κτιρίου. Στη Μαδρίτη, περίπου 9.000 διαμερίσματα προσφέρονται προς ενοικίαση, εκ των οποίων 2.000 δεν είναι δηλωμένα στο ειδικό μητρώο για να φορολογούνται από το κράτος, αναφέρουν κάποιες πηγές.

Στην Ιαπωνία μόλις η κυβέρνηση ανάγκασε την Airbnb να ακυρώσει κρατήσεις που αφορούσαν ακίνητα τα οποία δεν είχαν δηλωθεί στις Αρχές, η ψηφιακή πλατφόρμα απενεργοποίησε το 80% των καταχωρίσεων στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου εν μια νυκτί.

Η μεγάλη απήχηση της ψηφιακής πλατφόρμας έχει θέσει «εκτός χάρτη» ολόκληρες αστικές περιοχές για όσους αναζητούν μια κατοικία για μακροχρόνια ενοικίαση. Σε δημοσίευμα του Economist επισημαίνεται πως το 18% των ακινήτων στη Φλωρεντία είναι καταχωρισμένο στην Airbnb, περιορίζοντας ασφυκτικά τη διαθεσιμότητα ακινήτων. Οι ιδιοκτήτες προτιμούν να αναλάβουν το ρόλο «οικοδεσπότη» στην Airbnb. Μια βραχυχρόνια ενοικίαση με ημερήσια χρέωση, αποφέρει περισσότερα από μια μακροχρόνια με μηνιαίες καταβολές. Σε πολλές περιπτώσεις, κάτοικοι των πόλεων διαμαρτύρονται έντονα για τον συνωστισμό τουριστών στις γειτονιές τους.

Στη Βαρκελώνη, περίπου 200 κάτοικοι δεν επέτρεπαν σε τουρίστες να κάνουν χρήση των παραλιών παρά μόνον κατά μήκος ξενοδοχειακών μονάδων. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, όμως, τα εμπορικά μαγαζιά και τα καταστήματα εστίασης των συνοικιών επωφελούνται από την τόνωση της τουριστικής κίνησης.

Η Airbnb αποτιμάται σήμερα στα 31 δισ. δολ. Ο τζίρος των κρατήσεων μέσω της ψηφιακής πλατφόρμας αναμένεται να φθάσει, φέτος, τα 3,6 δισ. δολάρια. Μόνον στη Νέα Υόρκη η αξία των κρατήσεων θα φτάσει φέτος 140 εκατ. δολ. Οι δημοτικές αρχές της Νέας Υόρκης τονίζουν πως θα πρέπει να καταγράφονται η ταυτότητα και η διεύθυνση των ιδιοκτητών των ακινήτων για να διασταυρώνονται τα στοιχεία τους.

Οικονομία του διαμοιρασμού

Μέχρι σήμερα, όμως, η Airbnb είναι ίσως το πιο πετυχημένο κεφάλαιο στην αποκαλούμενη οικονομία του διαμοιρασμού. Η ψηφιακή πλατφόρμα πρόσθεσε μια επικερδή επιλογή στους ιδιοκτήτες ακινήτων σε μια εποχή που οι συνθήκες ήταν αρκετά δύσκολες στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Εκανε το ντεμπούτο της τον Αύγουστο του 2008, σε μια εποχή που οι ΗΠΑ προσπαθούσαν να ξεπεράσουν τη χρηματοπιστωτική κρίση και η Ευρώπη έμπαινε σε έναν φαύλο κύκλο δημοσιονομικής λιτότητας. Οι ιδιοκτήτες διαμερισμάτων στις μεγαλουπόλεις και τα τουριστικά θέρετρα του ανεπτυγμένου κόσμου μπορούσαν να ενισχύσουν τα εισοδήματά τους και να συντηρήσουν την ακίνητη περιουσία τους. Οι επισκέπτες απέκτησαν μια οικονομικότερη επιλογή για τη διαμονή τους. Καθόλου άσχημα για τους ιδρυτές της Airbnb, Μπράιαν Τσέσκι και Τζόε Γκέμπια, που αρχική τους ιδέα ήταν να νοικιάζουν φουσκωτά στρώματα ύπνου σε ταξιδιώτες στο διαμέρισμά τους στο Σαν Φρανσίσκο για να συμπληρώσουν το εισόδημά τους.

150 εκατομμύρια χρήστες παγκοσμίως

Παρότι το σκεπτικό πίσω από τη δημιουργία της Airbnb είναι να προσφέρει στους χρήστες της μια οικονομικότερη εναλλακτική, οι χρεώσεις σε ακριβούς προορισμούς μπορεί να ξεπεράσουν τα 200 δολάρια την ημέρα. Σε αυτά τα επίπεδα κυμαίνεται η βραχυχρόνια μίσθωση στο Τελ Αβίβ και το Ντουμπάι. Συμπεριλαμβανομένων του Ριάντ και της Ιερουσαλήμ, αυτές οι πόλεις συγκαταλέγονται στους πιο ακριβούς προορισμούς της Airbnb, μαζί με το Μαϊάμι και τη Βοστώνη, σύμφωνα με τον δείκτη Bloomberg World Airbnb Cost. Tο αμερικανικό πρακτορείο υπολογίζει τον μέσον όρο του κόστους διανομής για δύο άτομα.

Οι πόλεις αυτές, βέβαια, ούτως ή άλλως αποτελούν πόλο έλξης για ταξιδιώτες με μεγάλη οικονομική επιφάνεια. Στο Ντουμπάι, για παράδειγμα, πάνω από το 70% των καταλυμάτων είναι τεσσάρων αστέρων και άνω. Αναμένεται να αυξηθεί η τουριστική κίνηση στα 29 εκατ. άτομα έως το 2020, μια πρόβλεψη που αν επαληθευθεί, το Ντουμπάι θα ενταχθεί στην πεντάδα των δημοφιλέστερων πόλεων παγκοσμίως.

Η ψηφιακή πλατφόρμα είναι ενεργή σε 65.000 πόλεις που βρίσκονται σε 191 χώρες, συνδέοντας 150 εκατ. χρήστες με εκατομμύρια ακίνητα. Μόνον στην Ευρώπη καταγράφηκαν 24 εκατ. χρήστες.

Ξεκινώντας με τρία άτομα, η Airbnb σήμερα έφτασε να απασχολεί 3.100, ενώ πέρυσι παρέλαβε 180.000 βιογραφικά για 900 θέσεις εργασίας, γεγονός που δείχνει το μεγάλο ενδιαφέρον να απασχοληθεί κανείς στην ψηφιακή πλατφόρμα. Στη Σιγκαπούρη, τα γραφεία έχουν διαμορφωθεί ως χώροι κατοικίας, δημιουργώντας ένα ζεστό εργασιακό περιβάλλον. Ομως, η διαδικασία επιλογής των υποψηφίων είναι αρκετά αυστηρή, καθώς περνούν από έξι έως εννέα συνεντεύξεις πριν από την τελική επιλογή τους.

kathimerini.gr 

Δεν θα μας πείτε εσείς πότε θα σας ασκήσουμε κριτική

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Τις τελευταίες ώρες βρίσκεται σε εξέλιξη ένα κυνήγι μαγισσών από οπαδούς της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης εναντίον όσων ασκούν κριτική στην παρούσα και σε προηγούμενες κυβερνήσεις για την τραγωδία που προκάλεσαν οι πυρκαγιές στην Αττική.

Όποιος τολμήσει να μιλήσει αντιμετωπίζεται λες και προέταξε τα στήθη του για να κλείσει το δρόμο στους πυροσβέστες ή σαν να έκανε σαμποτάζ στα αεροπλάνα της πυροσβεστικής.

Η πρακτική είναι συνήθης και εφαρμόζεται από κάθε κυβέρνηση που επιχειρεί να συγκαλύψει τις ευθύνες της – ειδικά, όπως μας θύμισε και ο δημοσιογράφος Χρήστος Αβραμίδης, τις πρώτες 72 ώρες της κρίσης, όταν το θέμα βρίσκεται στην κορυφή της επικαιρότητας.

Ύστερα από κάθε τρομοκρατική ενέργεια στη Γαλλία όσοι αναφέρονται στην εξωτερική πολιτική που ασκεί το Παρίσι στην ευρύτερη Μέση Ανατολή ή στις συνθήκες στα γαλλικά προάστια, οι οποίες οπλίζουν τα χέρια των τρομοκρατών, αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν προδότες από τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Το μόνο που δικαιούσαι να πεις είναι ότι «η σκέψη μας βρίσκεται στις οικογένειες των θυμάτων».

Όταν κάποιος ένοπλος σκορπά τον τρόμο σε ένα αμερικανικό σχολείο, δεν πρέπει να μιλάς για το δικαίωμα οπλοκατοχής, για τη διάλυση των υπηρεσιών πρόνοιας (και κυρίως ψυχικής υγείας) ή για οποιονδήποτε άλλο παράγοντα θα μπορούσε να εξηγήσει το φαινόμενο και να αποτρέψει παρόμοια περιστατικά στο μέλλον. Πρέπει μόνο να προσευχηθείς για τα θύματα.

Η ειδοποιός διαφορά στις πρόσφατες πυρκαγιές είναι ότι τη συγκεκριμένη πρακτική δεν την υιοθέτησε μόνο η κυβέρνηση αλλά και η αξιωματική αντιπολίτευση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δεν είναι η στιγμή για απόδοση ευθυνών αλλά για «ενότητα και αλληλεγγύη» σημείωσε ο αρχηγός της ΝΔ. Όσα μάλιστα από τα στελέχη της ΝΔ δεν πρόλαβαν να ενημερωθούν για τη νέα γραμμή δέχθηκαν δημόσιες επιπλήξεις (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Κουμουτσάκο που τα έσουρε στον Κύρτσο).

Τι συνέβη λοιπόν εδώ; Οι παλιές κομματικές αντιπαλότητες έδωσαν τη θέση τους στην «πολιτική αβρότητα»; Και αν είναι έτσι γιατί τα νεοδημοκρατικά ΜΜΕ, όπως ο ΣΚΑΙ, συνεχίζουν τις ανηλεείς (και συχνά άδικες ή χυδαίες) επιθέσεις προς την κυβέρνηση;

Το «παράδοξο» φαινόμενο έχει φυσικά μια πολύ απλή εξήγηση. Αυτή τη φορά η κριτική των πολιτών δεν περιορίστηκε σε ολιγωρία του κρατικού μηχανισμού (για την οποία κάθε κυβέρνηση απαντά με το γνωστό «εμείς χάος παραλάβαμε») αλλά σε πολιτικές επιλογές που είναι κοινές σε όλα τα κόμματα τα οποία έχουν κυβερνήσει στα χρόνια των μνημονίων.

Οι άνθρωποι εξοργίζονται όταν βλέπουν τον Γιούνκερ και άλλους Ευρωπαίους αξιωματούχους να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τα θύματα, γιατί γνωρίζουν ότι αυτοί επέβαλαν τα μέτρα λιτότητας που διέλυσαν τον κρατικό μηχανισμό και εξαφάνισαν τα κονδύλια για την πυρασφάλεια.

Οι άνθρωποι εξοργίζονται όταν ακούν τον Αμβρόσιο να αποδίδει την πυρκαγιά στην «αθεΐα» της κυβέρνησης γιατί θυμούνται ότι σε αυτή τη χώρα αντί να προσλαμβάνουμε γιατρούς και πυροσβέστες πληρώνουμε παπάδες (κυριολεκτικά).

Οι άνθρωποι ξέρουν πολύ καλά πόσα πυροσβεστικά αεροσκάφη θα διαθέταμε εάν δεν ήμασταν η δεύτερη χώρα μετά τις ΗΠΑ σε πολεμικές δαπάνες στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ – και η μοναδική η οποία εν μέσω κρίσης αύξησε τον αμυντικό προϋπολογισμό και δέχθηκε γι αυτό τα εύσημα της Ουάσινγκτον.

Σε αυτή την οργή όμως δεν έχει τίποτα να απαντήσει η αξιωματική αντιπολίτευση. Yπέγραψε τα ίδια μνημόνια, πλήρωσε τους ίδιους παπάδες και ενέκρινε τις ίδιες πολεμικές δαπάνες με την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Δεν θα μας πείτε λοιπόν εσείς πότε θα σας ασκήσουμε κριτική.

Μπορούμε να αμφισβητούμε τις προθέσεις σας ενώ παράλληλα συγκεντρώνουμε τρόφιμα ή δίνουμε αίμα για τους τραυματίες.

Μπορούμε να μετράμε τις μνημονιακές ελλείψεις, που εσείς προκαλέσατε στον κρατικό μηχανισμό, ενώ παράλληλα υμνούμε με όλη τη δύναμη της καρδιάς μας τους ηρωικούς πυροσβέστες και τους εθελοντές που σώζουν ζωές.

Μπορούμε να μετράμε πόσα πυροσβεστικά αεροπλάνα θυσιάσατε για να αγοράσετε τις φρεγάτες που ζητούσαν οι πιστωτές της Ελλάδας και τα F-35 που σας «σπρώχνει» η Ουάσινγκτον.

Υ.Γ 1 Aν πιστεύετε, όπως ορισμένοι, ότι τα επικριτικά σχόλιά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δυσχεραίνουν την μετάδοση χρηστικών πληροφοριών για τους πληγέντες ρίξτε πρώτα μια ματιά στο twitter της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας που από χτες ανέβαζε περισσότερες δηλώσεις πολιτικών παρά πληροφορίες που θα βοηθούσαν στη εκκένωση των περιοχών που επλήγησαν.

Υ.Γ 2 Το μίσος μας μεγαλώνει για τους Έλληνες ναζιστές της Χ.Α που φωτογραφίζονται μπροστά στα αποκαΐδια για μερικές ψήφους και η ευγνωμοσύνη μας γιγαντώνεται για τους Αιγύπτιους ψαράδες που σώζουν συμπολίτες μας και τους Παλαιστίνιους, οι οποίοι ύστερα από πρόσκληση της πρεσβείας τους, προσφέρουν αίμα στους τραυματίες. Στις μεγάλες καταστροφές δεν θέλουμε εθνική ενότητα. Θέλουμε ανθρωπιά.

Υ.Γ 3 Όπως έχουμε πει πολλές φορές δεν υπάρχουν φυσικές καταστροφές. Όταν ένα φυσικό φαινόμενο κάνει την εμφάνισή του σε κατοικημένες περιοχές αυτομάτως μετατρέπεται σε πολιτικό γεγονός και δεν αντιμετωπίζεται με ευχολόγια αλλά με πολιτικές πράξεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ το γνώριζε στις πυρκαγιές του 2007 αλλά το ξέχασε στις πυρκαγιές του 2018.

Πηγή

Το ιστορικό ενός διαχρονικά προμελετημένου εγκλήματος

Του Δημήτρη Μηλάκα

Κατά κανόνα, μετά τις συμφορές, οι άνθρωποι θέτουν ερωτήματα που, αν εγκαίρως είχαν απαντηθεί, οι καταστροφές θα ήταν απλά σενάρια που η πρόνοια μιας συντεταγμένης πολιτείας θα τα είχε αποτρέψει.

Αναζητώντας, λοιπόν, τα «γιατί» αυτής της εκατόμβης στην Ανατολική Αττική πρέπει κανείς να καταφύγει στην αλήθεια των αριθμών, οι οποίοι αποτυπώνουν με αδιαμφισβήτητο τρόπο την οδυνηρή πραγματικότητα και περιγράφουν τη διαχρονική εγκληματική αμέλεια (;) των κυβερνήσεων ενός ξεχαρβαλωμένου, ειδικά τα τελευταία μνημονιακά χρόνια, κράτους.

Ας ρίξουμε μια ματιά σ’ αυτούς τους αριθμούς ξεκινώντας από έναν που, εκ πρώτης όψεως, φαντάζει άσχετος, αλλά αποδεικνύει ότι «λεφτά υπάρχουν» και είναι πολιτική η απόφαση της κατανομής τους. Πρόκειται για τον αριθμό των δισεκατομμυρίων που διαθέτει η χώρα στον προϋπολογισμό της για την «ασφάλεια» έναντι απροσδιόριστων εχθρών που «αγοράζει» από το ΝΑΤΟ, προφανώς σε βάρος άλλων περισσότερο απτών απειλών όπως οι πυρκαγιές:

• Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του ΝΑΤΟ η (χρεοκοπημένη, ας μην ξεχνάμε) Ελλάδα δαπάνησε τον προηγούμενο χρόνο 5,845 δισεκατομμύρια δολάρια ή το 2,36% του ΑΕΠ και, παρά την παρατεταμένη κρίση, εξακολουθεί να είναι μέσα στις τρεις χώρες της συμμαχίας που καλύπτουν το πλαφόν του 2%. Και αυτήν την «επιτυχία» έχουν καταφέρει να τη διατηρήσουν όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις σ’ όλα αυτά τα μνημονιακά χρόνια.

Ο αριθμός αυτός έχει ιδιαίτερη σημασία αν συγκριθεί με αυτούς που περιγράφουν τις δαπάνες για την πυρόσβεση. Τα ποσά που δαπανώνται για την προστασία από τις φωτιές που κάθε χρόνο κατακαίνε τον τόπο είναι περισσότερο από 12 φορές μικρότερα από τα ποσά που δαπανούν οι περήφανες ελληνικές κυβερνήσεις υπέρ του αμερικανικού Νατοϊκού «ταμείου»!

• Προ μνημονίων, το 2009, όταν οι αμυντικές δαπάνες της χώρας είχαν φτάσει στο εξωφρενικό 4% του ΑΕΠ, οι δαπάνες για την πυρόσβεση μόλις άγγιζαν το μισό (499.601.000) δισεκατομμύριο ευρώ.

• Το 2015 το ποσό έπεσε στα 367.889.000 εκατομμύρια ευρώ

• Το 2015, στον προϋπολογισμό της πυροσβεστικής, από αυτά τα 367.889.000 εκατομμύρια ευρώ υπήρχε κονδύλι 5.010.000 για προμήθεια καυσίμων και λιπαντικών των εναέριων και επίγειων μέσων πυρόσβεσης. Τον επόμενο χρόνο (2016) αυτό το συγκεκριμένο κονδύλι κατέβηκε στα 3.130.000

Επιλογή διάλυσης

Οι συνέπειες αυτών των περικοπών στον μηχανισμό καταστολής των πυρκαγιών προφανώς δεν μπορούν να αναπληρωθούν από την αφοσίωση και γενναιότητα με την οποία οι πυροσβέστες προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους. Όσο αφοσιωμένος και να είναι ένας πιλότος πυροσβεστικού, δεν μπορεί να πετάξει αν το αεροσκάφος δεν διαθέτει (πραγματικά περιστατικά μέσα σ’ αυτά τα χρόνια των ανελέητων περικοπών) υαλοκαθαριστήρες για τα τζάμια ή τακάκια φρένων για την προσγείωση.

Η εικόνα της διάλυσης του μηχανισμού συμπληρώνεται – πέρα από τη μισθολογική απαξίωση των στελεχών του – και από τον τρόπο κατανομής του καθώς έχουμε κυβερνητικές αποφάσεις για:

• Τη συρρίκνωση και συγχώνευση υπηρεσιών και κλιμακίων του Πυροσβεστικού Σώματος με την ταυτόχρονη εκχώρηση αρμοδιοτήτων πυρόσβεσης στους Δήμους οι οποίοι, ας το υπογραμμίσουμε αυτό, αναλαμβάνουν σοβαρές ευθύνες και καθήκοντα ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζουν και μειώσεις στους προϋπολογισμούς τους!

• Την επάνδρωση από το υπάρχον προσωπικό των Πυροσβεστικών Υπηρεσιών των ιδιωτικών αεροδρομίων της Fraport και των Πυροσβεστικών Κέντρων των ιδιωτικών οδικών αξόνων. Δηλαδή, δεν φτάνει που ξεπουλήθηκαν κερδοφόρες και ελπιδοφόρες επιχειρήσεις του Δημοσίου, το κράτος (εμείς) αναλαμβάνει και το κόστος της προστασίας τους!

Από τους αριθμούς που καταγράψαμε πιο πάνω φαίνεται παραστατικά η (πολιτική) επιλογή της συρρίκνωσης του πυροσβεστικού μηχανισμού της χώρας και η τάση των κυβερνήσεων να «απαλλάξουν» το κράτος από βάρη και καθήκοντα, που αποτελούν ωστόσο τον πυρήνα της ύπαρξής του.

Κίνητρα για εμπρηστές

Τη διάλυση αυτού του μηχανισμού επιταχύνει, μαζί με τις οικονομικές περικοπές των τελευταίων χρόνων, το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο που – θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει – τελικά συντηρεί την ανομία και δημιουργεί κίνητρα στους εμπρηστές. Ας καταφύγουμε και πάλι στους αριθμούς:

• Από το 1955 μέχρι σήμερα, κάθε χρόνο καίγονται κατά μέσο όρο 550.000 στρέμματα εκτάσεων δασικού και αγροτικού χαρακτήρα.

• Οι πυρκαγιές οφείλονται κατά ποσοστό 65% σε εμπρησμό, ενώ το υπόλοιπο 35% οφείλεται κυρίως στα καλώδια της ΔΕΗ, την ανθρώπινη αμέλεια.

• Οι καμένες εκτάσεις από το 2000 έως και το 2017 ανήλθαν σε 8.286.151 στρέμματα και, από αυτά, τα 4.164.701 είναι δάση και δασικές εκτάσεις. Η ιδιοκτησιακή κατάσταση των δασικών οικοσυστημάτων είναι: κρατικά 67%, ιδιωτικά και νομικών προσώπων 17%, κοινοτικά 12%, μοναστηριακά 4%.

• Τα μισά από τα κρατικά δάση και τις δασικές εκτάσεις δεν είναι οριοθετημένα και νομικά κατοχυρωμένα και σε αυτά ουσιαστικά γίνεται διαχρονικά το «μεγάλο φαγοπότι» των καταπατήσεων, εκχερσώσεων, αλλαγής χαρακτήρα και χρήσης, εμφάνισης ανύπαρκτων ιδιοκτησιών από φυσικά ή νομικά πρόσωπα, οικοδομικούς συνεταιρισμούς.

• Από το 1950 μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει χαρακτήρα και χρήση πάνω από 3 εκατ. στρέμματα δασών και δασικών εκτάσεων, ενώ πάνω από πεντακόσιες χιλιάδες στρέμματα τέτοιων εκτάσεων εκμεταλλεύονται επιχειρηματικοί όμιλοι, μεταλλεία, λατομεία, τουριστικές επιχειρήσεις, καθώς και επιχειρήσεις εκμετάλλευσης ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Αυτά τα 3 εκατομμύρια στρέμματα που το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο επέτρεψε την αλλαγή χρήσης τους περιγράφουν επαρκώς το κίνητρο των εμπρηστών. Από εκεί και έπειτα η συνέχεια είναι γνωστή. Αυθαίρετα, ημι-νομιμότητα (ΔΕΗ – νερό) και «τακτοποιήσεις» με κάποια πρόστιμα. Κάπως έτσι έχουν δημιουργηθεί στη χώρα δεκάδες οικισμοί «μέσα στο δάσος» και «πάνω στο κύμα», όπως αυτός στο Μάτι, χωρίς ρυμοτομία, χωρίς ελεύθερη πρόσβαση στη θάλασσα, χωρίς – τελικά – οδό διαφυγής…

Έγιναν, γίνονται και θα ξαναγίνουν

Η τραγωδία στην Ανατολική Αττική, όπως αυτή αποτυπώνεται από την ολοκληρωτική καταστροφή ενός οικισμού (Μάτι) και πάνω απ όλα από τον αριθμό των θυμάτων, δημιουργεί την εντύπωση μιας «πρωτοφανούς κατάστασης». Τίποτε, ωστόσο, το πρωτοφανές δεν υπάρχει, πέρα από την τραγική και οδυνηρή «σύμπτωση» ότι αυτή η πυρκαγιά, εκτός από αποκαΐδια, άφησε πίσω της, όπως και η πυρκαγιά στην Ηλεία το 2007, και πολλά θύματα.

Με δεδομένη και καταγεγραμμένη τη διαπίστωση ότι το 67% των πυρκαγιών που ξεσπούν οφείλονται σε εμπρησμούς, με δεδομένο και καταγεγραμμένο ότι περισσότερα από 3 εκατομμύρια στρέμματα γης έχουν αλλάξει χρήση (οικοπεδοποιηθεί – εκβιομηχανιστεί) και όσο το θεσμικό πλαίσιο θα εξακολουθεί να ενθαρρύνει τα κίνητρα και το χέρι των εμπρηστών, δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτε άλλο από την επανάληψη καταστροφών όπως αυτή της Ανατολικής Αττικής και να ελπίζουμε σε ευτυχείς συμπτώσεις για να μη θρηνούμε θύματα.

«Μαθήματα» απ’ το παρελθόν

Μια ματιά στις καταστροφές του παρελθόντος είναι απαραίτητη για να συνειδητοποιήσουμε ότι αν δεν γίνουν όσα πρέπει, τότε είναι μαθηματικά βέβαιο ότι είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε και πάλι κάτι παρόμοιο με αυτό που ζήσαμε στην Ανατολική Αττική. Δυστυχώς, τα μαθήματα του παρελθόντος δεν ήταν αρκετά για να αποτραπεί η τραγωδία στο Μάτι. Ίσως αυτή η συμφορά να σταθεί αφορμή για ενέργειες που θα αποτρέψουν μελλοντικά δεινά.

Σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Joint Research Centre – JRC) της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην Ελλάδα οι χρονιές με τις μεγαλύτερες καμένες εκτάσεις ήταν το 2007 (2.257.340 στρέμματα), το 2000 (1.450.330 στρέμματα), το 1988 (1.105.010 στρέμματα) και το 1985 (1.054.500 στρέμματα. Επίσης, οι περισσότερες πυρκαγιές καταγράφηκαν το 1992 (2.582) και το 2000 (2.581).

Δεν μάθαμε…

Κοιτώντας πίσω, λοιπόν, με τη βοήθεια στοιχείων του Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικής Έρευνας (ΕΘΙΑΓΕ), από το 1983 μέχρι το 2006 μέσα στις φλόγες των πυρκαγιών έχουν χαθεί 123 άνθρωποι. Σε αυτούς θα πρέπει να προστεθούν οι 63 που χάθηκαν στις φωτιές του 2007, καθώς και όσοι τελικά έχουν χαθεί στην τελευταία μεγάλη συμφορά στην Ανατολική Αττική.

Πριν έντεκα χρόνια, στις 23 Αυγούστου 2007, σοκαρισμένοι παρακολουθήσαμε την πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα τραγωδία με τον χαμό 77 ανθρώπων που εγκλωβίστηκαν στην πύρινη κόλαση που είχε πλήξει την Ηλεία, την Αρκαδία, την Αχαΐα, την Αργολίδα, την Κορινθία, την Αττική, την Εύβοια και τη Φθιώτιδα. Οι συνολικές ζημίες της καταστροφής είχαν αποτιμηθεί σε πάνω από 3,5 δισ. ευρώ

Το 2000, στη μεγάλη πυρκαγιά που κατέστρεψε τη Σάμο, είχε χάσει τη ζωή της μια ηλικιωμένη γυναίκα. Σε εκείνη την πυρκαγιά κάηκαν 47 σπίτια, και καταστράφηκαν 145.000 στρέμματα δασικής γης. Και τότε υπήρχαν παράλληλα πολλά μέτωπα φωτιάς ανά την Ελλάδα.

Στην Καβάλα, το 1985, έξι άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους, ενώ κάηκαν περίπου 120.000 στρέμματα και δύο σπίτια.

Μία ανθρώπινη ζωή χάθηκε και στη μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1992 στη Ρόδο και κατέστρεψε 69.000 στρέμματα και άλλα 3.000 στέμματα με ελαιώνες, αμπελώνες και άλλες καλλιέργειες.

Στις 9.7.2000, πυρκαγιά που έκαιγε επί δέκα ημέρες στην Κορινθία κατέστρεψε 228.363 στρέμματα γεωργοδασικών εκτάσεων, και ισοπέδωσε στο διάβα της 139 κατοικίες.

Τον Ιούλιο του 2007, επίσης, έγιναν κάρβουνο 150.000 στρέμματα στο Αίγιο και συγκεκριμένα στο χωριό Κουνινά, ενώ, τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, 113.000 στρέμματα παραδόθηκαν στις φλόγες στον Δήμο Λαδά Καλαμάτας και άλλα 110.000 στρέμματα στον Άγιο Ισίδωρο της Ρόδου. Έναν χρόνο αργότερα, η Αττική δοκιμάστηκε από ακόμη μία μεγάλη πυρκαγιά.

Μόλις έναν χρόνο πριν, το καλοκαίρι του 2017 και πάλι στην Ανατολική Αττική παρακολουθήσαμε το «φαινόμενο» της πύρινης λαίλαπας να κατακαίει τον Κάλαμο, χωρίς ευτυχώς να μετρήσουμε τότε απώλειες ανθρώπινων ζωών. Παρακολουθήσαμε και τότε δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων περί παροχής βοήθειας για άμεση αποκατάσταση των πληγέντων αλλά και υποσχέσεις για αλλαγές που θα συμβάλουν στην αποτελεσματικότερη λειτουργία των μηχανισμών πρόληψης και αντιμετώπισης των πυρκαγιών. Αυτά ακριβώς τα ίδια, όταν καθίσει η στάχτη της καταστροφής και αρχίσουν να ξεχνιούνται οι νεκροί θα ακούσουμε και πάλι. Ήδη, πριν σβήσουν οι φλόγες, έχουν ξεκινήσει οι υποσχέσεις για «εκείνο και το άλλο», οι οποίες θα βυθιστούν στον χρόνο που περνά. Μέχρι μια επόμενη καταστροφή ξαναφέρει όλα αυτά τα μεγαλοπρεπή «θα» στην επιφάνεια…

Επίσημο: 91 οι νεκροί - 25 οι αγνοούμενοι της φονικής πυρκαγιάς

Στους 91 ανέρχονται οι νεκροί και στους 25 οι αγνοούμενοι από τις φονικές πυρκαγιές στην Αττική.   Τα στοιχεία ανακοίνωσε πριν από λίγο σε επίσημη ενημέρωσή της η Πυροσβεστική Υπηρεσία.   

Η Πυροσβεστική έπειτα από έντονη πολιτική σύγκρουση για τον ακριβή αριθμό των αγνοουμένων προχώρησε σήμερα σε μια πρώτη αποσαφήνιση του αριθμού, ενώ όπως ανακοινώθηκε, ο αριθμός των θυμάτων ανεβαίνει συνεχώς.    

«Σχετικά με την καταστροφική πυρκαγιά στις πληγείσες περιοχές της Ανατολικής Αττικής από τη διαδικασία ταυτοποίησης προκύπτει ότι: Οι αγνοούμενοι ανέρχονται σε 25 άτομα, οι οποίοι έχουν δηλωθεί επισήμως από οικεία τους πρόσωπα στην υπηρεσία μας και για τα οποία η έρευνα συνεχίζεται.   

Η Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών έχει ολοκληρώσει μέχρι στιγμής την ταυτοποίηση 59 σορών, ενώ εκκρεμεί η ταυτοποίηση για άλλες 28.   Σύμφωνα με το Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων Υγείας κατέληξαν τέσσερα άτομα τα οποία νοσηλεύονταν σε νοσοκομεία της Αττικής», δήλωσε η εκπρόσωπος της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.     

www.lifo.gr

Η ψεύτρα και η κλέφτρα, όλα τα χρόνια χαίρονται

Είναι βαριά κουβέντα να αποκαλούμε κάποιον «κλέφτη». Οπότε θα μιλήσουμε για διπλωματικό προσωπικό «περιορισμένης εντιμότητας».

Γράφει η Λώρη Κέζα

Θα μιλήσουμε για άτομο που θα έχει την ευθύνη για το συντονισμό του ταμείου που θα ανακουφίσει πληγέντες της πρόσφατης καταστροφής. Δεν μας ενδιαφέρει το πρόσωπο, μάς ενδιαφέρουν τα φίλτρα της κυβέρνησης στην επιλογή ατόμων διαχειρίζονται χρήματα. Αναφερόμαστε σε χρήματα από έρανο, εάν αυτό κάνει κάποια διαφορά.

Πιάνουμε το νήμα από την αρχή. Πριν από μερικά χρόνια, διπλωμάτης σε σημαίνον πόστο στις Ηνωμένες Πολιτείες συνελήφθη για κλοπή ενδυμάτων σε πολυκατάστημα της Νέας Υόρκης. Ίσως να γινόμαστε υπερβολικοί: ρούχα έκλεψε, δεν μπήκε με πολυβόλο σε τράπεζα. Πλην όμως το ρούχο είναι ρούχο και η κλοπή είναι κλοπή. Εξ ου και ζητήθηκε άρση της ασυλίας ώστε να δικαστεί το άτομο στην ξένη χώρα. Η ελληνική πλευρά απέρριψε το αίτημα και το άτομο επέστρεψε στη βάση. Δεν έχει διευκρινιστεί αν κράτησε τα κλεμμένα ρούχα και αν τα φόρεσε όταν κλήθηκε να απολογηθεί στο Πειθαρχικό.

Το Υπουργείο Εξωτερικών τήρησε ήρεμη στάση του τύπου «δεν θα παραπεμφθεί στη Δικαιοσύνη για μια φούστα-μπλούζα» και επέβαλε μια μικρή διοικητική ποινή. Φυσικά τούτο εξόργισε την αμερικανική πρεσβεία που θεωρούσε ότι η κλοπή είναι κλοπή ακόμη κι αν το ρούχο είναι απλά ένα ρούχο. Υπήρξε μια μικρή ένταση που πέρασε απαρατήρητη στη δημόσια σφαίρα καθώς η χώρα εκείνη τη χρονιά άλλαζε πρωθυπουργούς σαν τα υποκάμισα, υπηρεσιακούς και κανονικούς. Το άτομο έμεινε στάσιμο μέχρι που άλλαξαν πολιτικά τα πράγματα. Για να μην λειτουργήσουμε φωτογραφικά, θα πούμε μόνο ότι με το νέο καθεστώς, έτυχε ευνοϊκής μεταχείρισης. Ακούστηκε μάλιστα ότι θα τοποθετηθεί στην Τρίπολη_ όχι τη δική μας, την άλλη, εκεί δηλαδή όπου καταγράφεται ενδιαφέρον από κατασκευαστικές εταιρείες.

Ενδιάμεσα λοιπόν το άτομο ανέλαβε τον συντονισμό ταμείου που σχετίζεται με την καταστροφή. Δεν ξέρουμε ποια καθήκοντα περιλαμβάνει ο «συντονισμός» ούτε φυσικά μπορούμε να κατηγορήσουμε κάποιον υποθετικά για κακοδιαχείριση. Μόνο να αναρωτηθούμε μπορούμε: δεν υπήρχε κάποιος άλλος κρατικός λειτουργός να αναλάβει το ταμείο; Κάποιος που να μην έχει στο βιογραφικό του τίποτε σχετικό με απαλλοτρίωση αγαθών σε πολυκατάστημα της αλλοδαπής και δη με διπλωματικό διαβατήριο…

Με τέτοιο λαό υπάρχει ελπίδα !

Του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

Ναι!!! Υπάρχει ελπίδα. «Ζωντανή» πάνω στα αποκαΐδια. Αποπνέει υγεία! Συγκινεί, χειραφετεί, κινητοποιεί. Το συγκλονιστικό «κύμα» αλληλεγγύης, που εκδηλώθηκε μαζί με την φονική πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική, προσπαθεί να «νικήσει» τη θλίψη. Έμπρακτα, γνήσια, ανθρώπινα ο λαός μας στέκεται …πάνω από τους νεκρούς του.

Μέσα στη οδύνη για τον άδικο χαμό δεκάδων ανθρώπων στην πυρκαγιά στο Μάτι και το Νέο Βουτζά – με ηθικό αυτουργό, μια διαχρονική πολιτική που αφήνει αθωράκιστη τη ζωή στις φυσικές καταστροφές – ήρθαν συγκλονιστικές εικόνες αλληλεγγύης.

Την πύρινη φονική λαίλαπα ακολούθησε ένα «τσουνάμι» ανθρωπιάς και προσφοράς που εκδηλώθηκε:

— Στις μάχες με τις φλόγες που έδωσαν εθελοντές και απλοί άνθρωποι με γυμνά χέρια, δίπλα σε ηρωικούς πυροσβέστες και διασώστες που με ελλιπή μέσα προσπάθησαν να «σώσουν ότι σώζεται»

— Στον αγώνα αυτοθυσίας, μέσα στα κύματα, Ελλήνων και μεταναστών ψαράδων, για να γλιτώσουν από βέβαιο πνιγμό μικρά παιδιά, άντρες και γυναίκες.

— Στα στενά σοκάκια στο Μάτι, όπου εθελοντές αναζητούν επιζώντες, μέσα στις στάχτες.

— Στις ουρές των νοσοκομείων όπου Έλληνες, μαζί με μετανάστες και πρόσφυγες, έσπευσαν να προσφέρουν το αίμα τους, για τους τραυματίες της φονικής πυρκαγιάς. «Το πιο ακριβό πράμα που μπορούμε να δώσουμε τώρα είναι το αίμα μας», έγραψε μια ομάδα Κούρδων προσφύγων από το κέντρο φιλοξενίας στο Κουτσόχερο Λάρισας, οι οποίοι είναι κομμάτι λαού που «χύνει» εδώ και δεκαετίας ποτάμια αίμα, αγωνιζόμενος για λευτεριά.

— Στα συνεργεία καθαρισμού που δημιούργησαν άνθρωποι κάθε ηλικίας για να διώξουν το «μαύρο» από τα καμένα.

— Στην τεράστια ανιδιοτελή προσφορά τροφίμων, νερού, ρούχων, από ανθρώπους του μόχθου. Των ανέργων, των εργαζομένων, των συνταξιούχων που έστησαν μόνοι τους ακόμα και δίκτυα διανομής των αγαθών. «Δυστυχώς είμαι άνεργη, αλλά υπάρχουν και εργαζόμενοι που άφησαν τη δουλειά τους για να είναι εδώ σήμερα», είπε μια νεαρή κοπέλα, μιλώντας στην κρατική τηλεόραση, η οποία συμμετείχε εθελοντικά σε ομάδα που μοίραζε φαγητό στα σπίτια των πυρόπληκτων.

— Με την απόφαση εκατοντάδων Ελλήνων επιστημόνων και εργατών να προσφέρουν δωρεάν υπηρεσίες στους πληγέντες. Δίπλα τους μέλη της Πακιστανικής και Αφγανικής Κοινότητας στην Ελλάδα που ανακοίνωσαν ότι εξασφάλισαν εργάτες για την άμεση αποκατάσταση ζημιών σε σπίτια, σε συνεργασία με τις Τεχνικές υπηρεσίες των Δήμων όπως είχαν κάνει και στη Μάνδρα μετά την καταστροφική πλημμύρα.

Η ανιδιοτέλεια. Οι εικόνες που άνθρωπος, βοηθάει άνθρωπο. Η λογική ο «ένας για τον άλλον» – που έχει διαφορετικά ταξικά χαρακτηριστικά από τις οικονομικές ενισχύσεις που υποσχέθηκαν ότι θα προσφέρουν τραπεζίτες, εφοπλιστές, βιομήχανοι και τα ιδρύματα τους –  είναι γεγονότα που δίνουν αισιοδοξία αυτές τις δύσκολες ώρες, φέρνουν τμήματα του λαού στο προσκήνιο, ανοίγουν μια χαραμάδα ελπίδας.

Η λαϊκή οργή για την αδιαφορία ενός ταξικού κρατικού μηχανισμού στη διαχείριση της μεγάλης καταστροφής στην Ανατολική Αττική, ο οποίος ακόμα και μέσα στα αποκαΐδια λειτουργεί με ψηφοθηρικούς όρους πολιτικού κατσαπλιαδισμού, δεν πρέπει να ατονήσει από τις υποσχέσεις «αποκατάστασης» και τα επικοινωνιακά «τρικ» της ανάληψης «πολιτικών ευθυνών».

Η λαϊκή αγανάκτηση δεν πρέπει να «σβήσει» μαζί με τις φλόγες.  Οι νεκροί μας στην Ανατολική Αττική. Τα απανθρακωμένα αγκαλιασμένα παιδιά με τις μανάδες και τους παππούδες τους, δεν πρέπει να περάσουν στη «λήθη».

Το συγκινητικό, κοινό «κύμα» αλληλεγγύης Ελλήνων, προσφύγων και μεταναστών κρατούν ζωντανή την ελπίδα. Πρέπει να συνεχίσουν να την κρατούν…

Με τέτοιο λαό υπάρχει ελπίδα! Αρκεί τα υπαρκτά ποιοτικά χαρακτηριστικά του, όπως αναδείχθηκαν και μέσα από αυτό το πρωτόγνωρο κύμα προσφοράς, να καθορίσουν και την πολιτική συμπεριφορά του, μετουσιώνοντας την, σε εκείνη την ικανή συνθήκη που θα ανατρέψει μια πολιτική εξουσία που ποικιλοτρόπως «κατακαίει» τη ζωή του…     

Θήτα όπως θλίψη

Του Δημήτρη Βεργίνη

Θλίψη. Βαριά, πηχτή, άγρια, αξεπέραστη, σκουρόχρωμη, απίστευτη, αληθινή, τρομακτική, αποπνικτική, δύσμορφη, απαίσια, βαθιά, άρρωστη, σκληρή, ακραία θλίψη. Θλίψη με θήτα κεφαλαίο. ΘΛΙΨΗ που φωνάζει, θλίψη που σιωπά, θλίψη που εξεγείρεται, θλίψη που αδυνατεί να κουνηθεί. Ένα θήτα όλη μου η μέρα, όλη μου η νύχτα. Θήτα όπως θλίψη.

Θλίψη για μια τελευταία αγκαλιά, θλίψη για εικοσιέξι τελευταίες αγκαλιές, θλίψη για τη θάλασσα που καιγόταν, θλίψη για το κλάμα, θλίψη για τα ουρλιαχτά, θλίψη για τα αναφιλητά, θλίψη για τη Μόρα, θλίψη για τους σπασμούς, θλίψη για τον καπνό που έπνιγε, θλίψη για τη γη που μαύρισε.

Θλίψη για το σκυλί που φοβισμένο και καμένο έφτασε στο βράχο, θλίψη για τα σκυλιά που κάηκαν δεμένα, θλίψη για τις χελώνες στο δάσος, θλίψη για κάθε κατοικίδιο που κάηκε στις αυλές, θλίψη για τα αγρίμια, θλίψη για κάθε πουλί, για κάθε έντομο, για κάθε ζώο που δεν βρήκε τρόπο διαφυγής, θλίψη για κάθε τι που ανέπνεε κι έπαψε να το κάνει.

Θλίψη το βράδυ στο σπίτι μόνος, θλίψη τη μέρα στη δουλειά, θλίψη οδηγώντας, θλίψη διαβάζοντας, θλίψη γράφοντας, θλίψη στα αγγίγματά μου, θλίψη στα στεγνά μου χείλη, θλίψη στα χαμόγελά μου, θλίψη στους φίλους μου, θλίψη στην οικογένειά μου, θλίψη με τα χέρια στις τσέπες, θλίψη με τα χέρια στα μάγουλα, θλίψη με τα χέρια στα μάτια, θλίψη με τα χέρια στον ουρανό.

Θλίψη κόκκινη που τσούζει, θλίψει κίτρινη που καίει, θλίψη πράσινη που ξερνάει, θλίψη μπλε που δεν αναπνέει, θλίψη καφέ που σαπίζει, θλίψη λευκή που παγώνει, θλίψει μαύρη που… θλίψη μαύρη… θλίψη μαύρη που πεθαίνει.

Θλίψη. Μεγάλη, άηχη, ολοκληρωτική, άθλια, μοναχική, μωβ, φοβερή, επίμονη, διαπεραστική, διαρκής, ανατριχιαστική, ανεξάντλητη, υποβλητική, έντονη, συμπαγής θλίψη. Θλίψη που ήρθε για να μείνει. Που δε συζητάει, που δεν διαπραγματεύεται, που δεν ξεκουνάει από ξυπνήματα και όνειρα. Θλίψη για το εδώ, για το τώρα, για το μετά. Το θήτα της χάραγμα και μελάνι σε ψυχή και δέρμα μας. Θήτα όπως θλίψη.

*Το γλυπτό είναι του Albert Gyorgy με τίτλο “Melancholy”