Η ΠΟΕΔΗΝ καταγγέλλει : Δόθηκε στο Υπερταμείο και το Νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς» της Θεσσαλονίκης ?

Μετά από τους αρχαιολογικούς χώρους και τα νοσοκομεία περνούν στο Υπερταμείο Αποκρατικοποιήσεων, όπως καταγγέλλει η ΠΟΕΔΗΝ, η οποία σε ανακοίνωσή της αναφέρει ότι το με κωδικό 6.152 ακίνητο της λίστας δεν είναι άλλο από το νοσοκομείο «Γεννηματάς Θεσσαλονίκης».

Η ανακοίνωση της ΠΟΕΔΗΝ αναφέρει:

«Με έκπληξη διαπιστώσαμε σήμερα ότι μετά τους αρχαιολογικούς χώρους η κυβέρνηση παραχωρεί στο Υπερταμείο Αποκρατικοποιήσεων (Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου Α.Ε.) και Δημόσια Νοσοκομεία.

Το 6.152 ακίνητο από τα 10.119 συνολικά που παραχωρήθηκαν με το ΦΕΚ Αρ. Φύλλου 2317 19 Ιουνίου 2018 είναι το Δημόσιο Νοσοκομείο «Γεννηματάς Θεσσαλονίκης». Φέρει Κωδικό Αριθμό Κτηματολογίου (ΚΑΕΚ) 190442650001-0-0.

Η έρευνα μας συνεχίζεται. Απ’ ότι φαίνεται υπάρχουν και άλλα Νοσοκομεία που παραχωρήθηκαν. Αν είναι δυνατόν. Ασύλληπτο!!! Ένα Νοσοκομείο του Εθνικού Συστήματος Υγείας εκχωρείται για ξεπούλημα στο Υπερταμείο Αποκρατικοποιήσεων. Τι σημαίνει αυτό; Ξεπουλιέται η Δημόσια Υγεία.

Να χαιρόμαστε μία αριστερή κυβέρνηση που ξεπουλάει τα πάντα. Νοσοκομεία που είναι ο πυρήνας του κοινωνικού κράτους, αρχαιολογικούς χώρους. Ότι βρει μπροστά της. Σημασία έχουν τα υπερπλεονάσματα και η καρέκλα της εξουσίας. Ντροπή».   

Πραγματικά «κακοί λύκοι»

γράφει η Αρχοντία Κάτσουρα

Είμαι γυναίκα, κοντά στη μέση ηλικία. Όσο μεγαλώνω το χρώμα των μαλλιών μου ανοίγει –μπορεί έως τα γεράματα, αν η υγεία μου το επιτρέψει να φτάσω εκεί, να γίνω πολύ ξανθιά. Πάντα με επέπλητταν ότι ήμουν πολύ σοβαρή, πολύ του διαβάσματος, που δεν χόρευα μέχρι τελικής πτώσεως στα γλέντια και στα πάρτι, που δεν διασκέδαζα όπως οι πολλοί.

Προτιμούσα άλλες διασκεδάσεις, λιγότερο θορυβώδεις, κι ας κουνούσαν όλοι το κεφάλι: «Μα, τι καταλαβαίνεις σε όλα αυτά. Πότε θα εκτονωθείς». Κανείς δεν με ρώτησε αν χρειάζομαι εκτόνωση.

Δεν υπήρξα ποτέ συλφίδα, σαν όλες αυτές τις πραγματικά οπτικά υπέροχες κοπέλες που παρελαύνουν από τις τηλεοπτικές οθόνες και στα περιοδικά και κάνουν τα στόματα να ανοίγουν. Πολλές φορές μού είπαν, ότι «κοίταξε, μια χαρά είσαι, αλλά αν έχανες και πέντε κιλάκια, καλό θα σου έκανε. Αν βαφόσουν λίγο παραπάνω και αν φορούσες και κάτι πιο κοντό, πιο στενό, πιο χρωματιστό, θα σε διάλεγαν περισσότερο τα αγόρια».

Μου άρεσαν πάντα τα αγόρια, αλλά έχω κάνει φίλους και φίλες που αγαπάνε μόνο αγόρια, μόνο κορίτσια ή και τα δύο. Και τους αγαπώ πολύ, χαίρομαι να τους βλέπω, να κουβεντιάζω μαζί τους, να μοιραζόμαστε τις χαρές και τις λύπες μας. Αυτές μοιάζουν πολύ. Και λυπάμαι γιατί πρέπει μερικές φορές να υπερασπίζομαι σε τρίτους το δικαίωμά τους να υπάρχουν.

Ζω σε μια πόλη που λέει ότι είναι πολυπολιτισμική, στην πρωτεύουσα, και οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι. Όμως κάποιος κάποια στιγμή με προειδοποίησε πολύ φιλικά και με πολλή ευγένεια ότι αν λέω τη γνώμη μου, ότι ζω σε μια πόλη βρόμικη και σκληρή, όπου οι σχέσεις στηρίζονται κυρίως στη σύγκρουση και όχι στη συναίνεση, κάποιοι μπορεί να μου πουν να πάω να ζήσω αλλού, αν δεν μ' αρέσει.

Προέρχομαι από οικογένειες προσφύγων, με μέλη τους που πήγαν μετανάστες, μεγάλωσα σε γειτονιά προσφύγων, κι όμως φίλοι και γνωστοί, πρόσφυγες δεύτερης και τρίτης γενιάς οι ίδιοι, που διατείνονται ότι είναι πολύ δημοκράτες, βλέπουν τους άλλους πρόσφυγες και τους άλλους μετανάστες, τους σύγχρονους, σαν μιάσματα. Δυσκολεύομαι να το κάνω κι εγώ.

Και δουλεύω σε μια δουλειά που οι άνθρωποι ψάχνουν την αλήθεια –όσο μπορούν, ο αγώνας είναι δύσκολος και τα εμπόδια πολλά. Μαζί τους κι εγώ, όσο μπορώ. Και μερικές φορές συγκρουόμαστε όταν διαφωνούμε, γιατί δεν είμαστε ίδιοι.

Και ντρέπομαι που υπάρχουν συνάδελφοι, σε κάποια μέσα, που μπροστά από την αλήθεια βάζουν την τηλεθέαση θυσιάζοντας την αξία της δουλειάς τους στον βωμό μιας ασαφούς έννοιας «κοινής γνώμης» που αν την ταΐσεις φέρνει νούμερα. Που στον θάνατο ενός νέου ανθρώπου, διαφορετικού από τον μέσο όρο, επενδύουν στο κλίμα φόβου που σε μεγάλο βαθμό έχουν καλλιεργήσει, δίνοντας τροφή σε πραγματικά «κακούς λύκους»: στην άκρα Δεξιά και στην κοινωνία της αυτοδικίας.

Είμαι ένας πολύ συνηθισμένος άνθρωπος, που τρώει, μαγειρεύει, καθαρίζει, δουλεύει. Αλλά είμαι διαφορετική από τους γονείς μου, τα αδέλφια μου, τους φίλους μου, τους συγγενείς, τους συναδέλφους, τους γείτονες, τους παλιούς συμμαθητές. Ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη. Ούτε πιο έξυπνη ούτε πιο καλή. Κι εκείνοι είναι διαφορετικοί από εμένα.

Ποιος από μας έχει μεγαλύτερο δικαίωμα να ζει;

Ενας άθλιος νόμος οπλίζει ασύδοτους πολιτικούς

Η αυτόφωρη διαδικασία στα αδικήματα Τύπου πρέπει να καταργηθεί. Διότι δεν αποσκοπεί στην προστασία των πολιτικών, αλλά στον εκφοβισμό των μέσων ενημέρωσης. Ακόμα και ο κίτρινος Τύπος είναι προτιμότερος από τους ασύδοτους πολιτικούς

Του Γιώργοςυ Καρελιά  

 Δουλειά των δημοσιογράφων είναι να πληροφορούν, να σχολιάζουν και να κριτικάρουν τις πράξεις και τις παραλείψεις των πολιτικών. Αυτό, βέβαια, δεν αρέσει στους πολιτικούς, τους αρέσει μόνο να ακούνε και να διαβάζουν όσα συμφωνούν μαζί τους. Υπάρχουν και λίγες τιμητικές εξαιρέσεις, που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. 

Οι πολιτικοί έχουν ασυλία. Ετσι, αν τους μηνύσει ένας πολίτης, δεν πάνε στο δικαστήριο, όπως οι πολίτες. Πρέπει να άρει την ασυλία τους η Βουλή. Δεν συμβαίνει συχνά. Οι ίδιοι, όμως, με βάση τον ισχύοντα νόμο, μπορούν να μηνύουν εφημερίδες και δημοσιογράφους ακόμα και για αδικήματα λόγου! Και να ζητούν, μάλιστα, τη σύλληψή τους, αφού τα αδικήματα Τύπου χαρακτηρίζονται αυτόφωρα! 

Κάπως έτσι πριν από μερικούς μήνες ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς ζήτησε και πέτυχε τη σύλληψη ενός δημοσιογράφου που τον θεωρεί πολιτικό αντίπαλό του, για μια ανάρτησή του στο facebook (εδώ). Kάπως έτσι χτες Σάββατο ο υπουργός Αμυνας Πάνος Καμμένος ζήτησε τη σύλληψη άλλων δημοσιογράφων για ένα δημοσίευμα (εδώ). 

Πρόκειται για άθλια πρακτική, που στηρίζεται σε έναν άθλιο νόμο. Γιατί είναι άθλια: 

Πρώτον, διότι ο πολιτικός έχει τη δυνατότητα να απαντήσει και να απαιτήσει να δημοσιευθεί η απάντησή του. Αν δεν δημοσιευθεί, η εφημερίδα απειλείται και με υψηλές χρηματικές ποινές. 

Δεύτερον, διότι η πρακτική αυτή δεν αποσκοπεί στην προστασία των πολιτικών. Εχει στόχο τον εκφοβισμό των μέσων ενημέρωσης, ώστε να αποφεύγουν να ασχολούνται με τα έργα και τις ημέρες στους. 

Τρίτον, διότι δεν υπάρχει ισονομία στα όπλα. Οι δημοσιογράφοι μπορεί  να συλληφθούν και να δικαστούν, οι πολιτικοί ποτέ ή σπανίως. Εχουν ασυλία. Και αυτό πρέπει να αλλάξει. 

Ποια είναι η λύση; Να καταργηθεί ρητά η αυτόφωρη διαδικασία στα αδικήματα Τύπου. Να προβλέπεται, επίσης ρητά, ότι το έντυπο υποχρεούται να δημοσιεύει αμέσως την απάντηση του θιγόμενου και να ανακαλεί το δυσφημιστικό δημοσίευμα, αν είναι τέτοιο. Αν επιμείνει,  πρέπει να το τεκμηριώνει, αλλιώς το λόγο θα έχουν τα δικαστήρια. Οι αυτόφωρες συλλήψεις έτσι κι αλλιώς δεν προσφέρουν τίποτα. Συνήθως η υπόθεση πάει σε τακτική δικάσιμο ή στο αρχείο. 

Και στο παρελθόν είχαμε εκφοβιστικές και λογοκριτικές παρεμβάσεις στον Τύπο, με διάφορες αφορμές (ένα παράδειγμα εδώ). Όμως, τα τελευταία χρόνια το κακό έχει παραγίνει. Ειδικά ο πολιτικός τυχοδιώκτης  Καμμένος,  ο οποίος στο παρελθόν έχει συκοφαντήσει ασύστολα κόμματα και πολιτικούς αντιπάλους του,  έχει εξελιχθεί σε Τυποδιώχτη. Τον ενοχλεί το παραμικρό και κάνει σωρηδόν μηνύσεις και αγωγές (ένα παράδειγμα εδώ). 

Επειδή από το κόμμα του εξαρτάται η βιωσιμότητα της κυβέρνησης, είναι ανεξέλεγκτος. Ο Πρωθυπουργός, ο οποίος ακούει και διαβάζει πολύ περισσότερα που στρέφονται εναντίον του,  αλλά δεν καταφεύγει-ευτυχώς- στην ίδια άθλια πρακτική, δεν μπορεί να τον (συμ)μαζέψει. Μπορεί, όμως, να κάνει κάτι άλλο: να δώσει εντολή στο νέο υπουργό Δικαιοσύνης να καταργήσει την αυτόφωρη διαδικασία στα αδικήματα Τύπου. Θα είναι μια έμπρακτη απόδειξη ότι, τουλάχιστον σ’ αυτό, διαφέρουν από τους καθεστωτικούς προηγούμενους. Αν δεν το κάνουν, απλώς θα επιβεβαιώσουν ότι  τους μοιάζουν και σ΄αυτό, είναι πια-κι αυτοί- καθεστώς. 

Όποιος ισχυριστεί -πόσο μάλλον ένας δημοσιογράφος- ότι τα μέσα ενημέρωσης είναι καλύτερα από τους πολιτικούς, κατανοώ ότι θα συναντήσει (το λιγότερο) χάχανα. Δικαίως. Όμως, οι πολίτες πρέπει να κατανοούν ότι ακόμα και ο κίτρινος Τύπος είναι προτιμότερος από τους ασύδοτους πολιτικούς. Ο Αλμπέρ Καμί το είχε πει έτσι πριν από πολλές δεκαετίες: «Ο ελεύθερος Τύπος μπορεί να είναι είτε καλός είτε κακός. Όμως, χωρίς ελευθερία, είναι απόλυτα βέβαιο ότι ο Τύπος δεν μπορεί να είναι παρά μόνο κακός». 

Έλληνες εφοπλιστές: Αγοράζουν τοις μετρητοίς γερμανικά πλοία, αλλά στους ναυτεργάτες ψίχουλα

Του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

Από το 2015, Έλληνες πλοιοκτήτες έχουν αγοράσει από τη Γερμανία 140 πλοία συνολικής χωρητικότητας 4,6 εκατ. τόνων!

H παρατεταμένη μείωση των ναύλων και τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια έχουν οδηγήσει σε σημαντική μείωση τον εμπορικό στόλο της Γερμανίας, γράφει η Wall Street Journal. «Η έλλειψη χρηματοδότησης για τα πλοία και η αδυναμία κάλυψης τόκων και πρωτογενών πληρωμών, είχαν ως αποτέλεσμα μαζικές πωλήσεις γερμανικών πλοίων», υπογραμμίζει ο Αλφρεντ Χαρτμαν, πρόεδρος της Ένωσης Γερμανών Πλοιοκτητών (VDR).

Την στιγμή λοιπόν που το Γερμανικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, έχει πρόβλημα ρευστότητας, οι Έλληνες εφοπλιστές έχουν «ζεστό» και αγοράζουν μαζικά τα πλοία του!

«Τα περισσότερα υπό γερμανική σημαία πλοία πήγαν σε πλούσιους σε μετρητά Έλληνες ιδιοκτήτες, και ακολούθησαν αγοραστές από την Κίνα και τη Σιγκαπούρη», σημειώνει η αμερικανική εφημερίδα. Τους ξεπέρασαν όλους οι Έλληνες εφοπλιστές που φαίνεται ότι διαθέτουν μια αξιοθαύμαστη ρευστότητα!

Μάλιστα τα συγκεκριμένα πλοία τα αγοράζουν κοψοχρονιά. «Στη χειρότερη περίπτωση, έχουν υπάρξει πωλήσεις πλοίων πενταετίας σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές ακόμα και με 70% έκπτωση»(!) δήλωσε στην WSJ ο Βασίλειος Καρατζάς, διευθύνων σύμβουλος της Karatzas Marine Advisors με έδρα τη Νέα Υόρκη, που συμμετέχει στην πώληση πολλών γερμανικών πλοίων μέσω διαχειριστών αφερεγγυότητας.

Οι Έλληνες εφοπλιστές σαν «αρπακτικά» της αγοράς αποκτούν πλοία σε τιμή ευκαιρίας.  Σαν αρπακτικά όμως συμπεριφέρονται και απέναντι στους Έλληνες ναυτεργάτες.

Επικαλούμενοι την κρίση, η οποία ωστόσο φαίνεται ότι λειτουργεί προς το συμφέρον τους, έδωσαν …αυξήσεις  της τάξης του 2% και αφού πρώτα είχαν προτείνει αυξήσεις μόλις 1%. «Υποχώρησαν» μετά τις απεργίες των ναυτεργατών και τελικά υπέγραψαν νέα συλλογική σύμβαση τόσο των ακτοπλοϊκών όσο και των μεσογειακών – τουριστικών πλοίων, για το έτος 2018.

— Το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, που παζαρεύει ψίχουλα με τους ναυτεργάτες διαθέτει στόλο αξίας 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων και βρίσκεται στην πρώτη θέση και κατέχει το 17% του παγκόσμιου στόλου.

— Οι Έλληνες εφοπλιστές που ξεζουμίζουν τους εργάτες έκαναν τις περισσότερες αγορές μεταχειρισμένων πλοίων ενώ «κατασκεύασαν» και νέα στα ναυπηγεία της Κίνας.

— Οι …πατριώτες εφοπλιστές που ζητάνε από τους ναυτεργάτες να ζήσουν με μισθούς πείνας, βλέπουν τις μεγαλύτερους από αυτούς να φιγουράρουν στη λίστα της Lloyd’s List με τους 10ο πλουσιότερους εφοπλιστές του κόσμου. Εκεί λοιπόν βρίσκονται 14 Έλληνες πλοιοκτήτες, αλλά και στελέχη από την ελληνική ναυτιλιακή βιομηχανία, με περιουσίες δισ. ευρώ!

Την επόμενη φορά που θα ακούσετε για το ελληνικό «εφοπλιστικό θαύμα». Που θα ακούσετε να υμνούν τους Έλληνες εφοπλιστές που αγοράζουν πλοία ακόμα και από τους εφοπλιστές της ισχυρότερης οικονομίας της Ευρωζώνης, να θυμάστε: Το θαύμα χτίστηκε πάνω στην άγρια εκμετάλλευση των ναυτεργατών και στις δεκάδες (!) φοροαπαλλαγές που τους προσφέρουν όλες οι κυβερνήσεις αυτού του τόπου…   

Ευρωπαίος αξιωματούχος: Το νωρίτερο τον Δεκέμβριο η απόφαση για τις συντάξεις

Το νωρίτερο τον Δεκέμβριο, στην τότε σύνοδο του Eurogroup, θα ληφθούν οι αποφάσεις αναφορικά με το ελληνικό αίτημα μη περικοπής των συντάξεων, ανέφερε ανώτερος αξιωματούχος της Ευρωζώνης, ενημερώνοντας για τη σύνοδο Eurogroup την προσεχή Δευτέρα. Πρόσθεσε ότι το ζήτημα μπορεί να συζητηθεί στο περιθώριο αυτή της συνόδου, χωρίς όμως να βρίσκεται επισήμως στην ατζέντα.

Αναλυτικά, σχετικά με το μέτρο της περικοπής των συντάξεων, είπε πως "δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο" και ότι θα συζητηθεί όταν υπάρχει η "πλήρης εικόνα".

"Η απόφαση θα ληφθεί στο πλαίσιο της εξέτασης των προσχεδίων των προϋπολογισμών των κρατών-μελών που θα κατατεθούν μέχρι τις 15 Οκτωβρίου. Θα ακολουθήσει η γνωμοδότηση της Επιτροπής και μετά θα συζητηθεί σε επίπεδο Eurogroup, πιθανότατα στη συνεδρίαση του Δεκεμβρίου, καθώς αυτή του Νοεμβρίου είναι πολύ νωρίς" εξήγησε ο αξιωματούχος.

Σύμφωνα με τον αξιωματούχο της Ευρωζώνης, οι θεσμοί ενημέρωσαν τους εκπροσώπους των υπουργείων Οικονομικών για την πρώτη μεταμνημονιακή αποστολή στην Αθήνα και το επόμενο βήμα είναι η αποστολή των ελληνικών προτάσεων για τον προϋπολογισμό της επόμενης χρονιάς στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού εξαμήνου.

Σημειώνεται ότι η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ελλάδα, σύμφωνα με πληροφορίες του Capital.gr, δεν αναμένεται πριν τη 15η Νοεμβρίου και ως εκ τούτου ο χρόνος λήψης αποφάσεων μεταφέρεται για τον Δεκέμβριο. Εκκρεμεί μια σειρά από διαβουλεύσεις και αποστολές πακέτων στοιχείων που θα χρειαστεί να τεκμηριώσουν την ελληνική θέση. Πρώτη εξ αυτών αναμένεται να λάβει χώρα την προσεχή δευτέρα με την κατάθεση του προσχεδίου του προϋπολογισμού στη Βουλή.

Αναφορικά με την διαπραγμάτευση για το δημοσιονομικό μέτωπο, η Επιτροπή θεωρεί δεδομένο ότι καλύπτεται ο στόχος του 3,5% του ΑΕΠ, ενώ το ΔΝΤ εκτιμά ότι είναι σε γενικές γραμμές πιθανό. Έτσι, αυτό που εξετάζεται είναι αν το μέτρο θα έχει διαρθρωτικό χαρακτήρα (αν ισχύει, δηλαδή, ή όχι η άποψη της κυβέρνησης ότι λόγω της φυσικής γήρανσης του πληθυσμού η κατάργηση της προσωπικής διαφοράς στους παλαιούς συνταξιούχους δεν επηρεάζει τη βιωσιμότητα των δημοσιονομικών μεγεθών τις δεκαετίες 2030 2040), αλλά και αν θα υπάρχει επαρκής υπέρβαση στόχου (δηλαδή δημοσιονομικός χώρος) για κάποια από τα αντίμετρα που ζητά (κυρίως, αλλά όχι μόνο) το ΔΝΤ ώστε να δώσει τη συγκατάθεσή του ή έστω να υπάρξει η... ανοχή του.

Πέρα όμως από τη σφαίρα των "τεχνοκρατικών" επιχειρημάτων, υπάρχει και η μεγάλη πολιτική διαπραγμάτευση, η οποία είναι πολυεπίπεδη και έχει αρχίσει ήδη (αθόρυβα) να διεξάγεται. Πηγές των διαπραγματευτών εξηγούν ότι θα κορυφωθεί το επόμενο διάστημα.

Θα αρχίσει να γίνεται εμφανής μετά τις διπλές εκλογές του Οκτωβρίου στη Γερμανία, που επιβάλλουν χαμηλούς τόνους, ειδικά μετά και τις χθεσινές δημοσκοπήσεις που φέρνουν την ακροδεξιά στη δεύτερη θέση. Όσο για την τελική απόφαση για τις συντάξεις, όποια και να είναι τα τεχνοκρατικά στοιχεία, "στο τέλος της ημέρας θα είναι καθαρά πολιτική", εξηγούν οι ίδιες πηγές.

capital.gr  Με πληροφορίες από ΑΜΠΕ  

Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδος: ΣΚΑΙ και Στεφανίδου να ζητήσουν συγγνώμη για τον Ζακ Κωστόπουλο

Την οργή του Συλλόγου Οροθετικών Ελλάδος, ο οποίος κατέφυγε στο ΕΣΡ, προκάλεσε το διαδικτυακό «γκάλοπ» της εκπομπής της Τατιάνας Στεφανίδου στον ΣΚΑΙ, με το οποίο «ζητούσε» από τους πολίτες να πουν αν συμφωνούν ή όχι με το λιντσάρισμα του Ζακ Κωστόπουλου.

Μεταξύ άλλων, ο Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδος, «Θετική Φωνή», αναφέρει στην ανακοίνωσή του: «Στη μνήμη του Ζακ Κωστόπουλου, καλέσαμε το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης να παρέμβει άμεσα και τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ και τη δημοσιογράφο Τατιάνα Στεφανίδου να ζητήσουν δημόσια συγνώμη και να πιάσουν το νήμα από την αρχή.

Το δίπολο δεν είναι «νοικοκυραίος» ή «περιθωριακός». Το δίλημμα είναι «σκοτάδι και φόβος» ή «αποδοχή και ελευθερία». Ο καθένας επιλέγει την πλευρά του», σημειώνει η «Θετική Φωνή».

Η ανακοίνωση

«Ο Ζακ αντιτάχθηκε με τη στάση ζωής και το δημόσιο λόγο του σε κάθε μορφή βίας και διακρίσεων και στη ρητορική μίσους. Ο ίδιος βίωσε πολλαπλά τις συνέπειες του στιγματισμού και της περιθωριοποίησης όσο ζούσε. Έμελλε ο θάνατός του να προκαλέσει τα ίδια φοβικά αντανακλαστικά της κοινωνίας μας.

Αυτά τα αντανακλαστικά αναπαράγονται και τα στερεότυπα δυναμώνουν, όσο ο δημόσιος λόγος μας νομιμοποιεί συμπεριφορές, στάσεις και αντιλήψεις που αντιτάσσονται στο κράτος δικαίου και στην ισονομία του κάθε πολίτη.

Σε αυτό πλαίσιο, η πρωτοβουλία της εκπομπής της Τατιάνας Στεφανίδου στον τηλεοπτικό σταθμό «ΣΚΑΙ» να διενεργήσει ηλεκτρονική έρευνα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τη γνώμη των τηλεθεατών αναφορικά με το θάνατο του Ζαχαρία συνιστά πράξη απολύτως απαράδεκτη:

Ζητά τη γνώμη του κοινού και επομένως νομιμοποιεί την πράξη της αυτοδικίας και τη βάρβαρη συμπεριφορά όσων πήραν μέρος αλλά και όσων αδιαφόρησαν βλέποντας μπροστά στα μάτια τους να τελείται ένα έγκλημα. Από το οπτικοακουστικό υλικό που έχετε στη διάθεσή σας προκύπτει αυτονόητα πως η παραμικρή εκδοχή «νόμιμης άμυνας» δεν αντέχει ούτε στη λογική, ούτε πολύ περισσότερο στο οποιοδήποτε δικαστήριο. Παραθέτει ως δεδομένα, στοιχεία που αμφισβητούνται από αυτόπτες μάρτυρες όπως το γεγονός ότι ο Ζαχαρίας ήταν οπλισμένος με μαχαίρι, για τη δημιουργία εντυπώσεων στο κοινό.

Αντίθετα, η διατύπωση του κειμένου είναι εξαιρετικά επιεικής για τη στάση όσων επιτέθηκαν στον Ζακ. Η αποστροφή «Ο Ζακ έχασε τη ζωή του» σε καμία περίπτωση δεν αποτυπώνει ή έστω υπονοεί την εικόνα να κλοτσάνε το κεφάλι ενός απροστάτευτου ανθρώπου στο πεζοδρόμιο.

Μπροστά σε ένα έγκλημα όπως αυτό που συντελέστηκε, τα μέσα ενημέρωσης έχουν υποχρέωση να αναδείξουν την ουσία: τους κοινωνικούς μηχανισμούς που ωθούν τους ανθρώπους στο περιθώριο, τις στιγματικές συμπεριφορές, τις συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσης, την απουσία της πολιτείας από την υποστήριξη ευάλωτων ομάδων, τη χρήση ψυχοδραστικών ουσιών ως ασθένεια και όχι ως έγκλημα. Αντί των παραπάνω, πράξεις όπως η «έρευνα» που δημοσιεύσατε «χαϊδεύουν» τα πιο φοβικά ένστικτα και αντανακλαστικά της κοινής γνώμης.

Στη μνήμη του Ζακ Κωστόπουλου, καλέσαμε το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης να παρέμβει άμεσα και τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ και τη δημοσιογράφο Τατιάνα Στεφανίδου να ζητήσουν δημόσια συγνώμη και να πιάσουν το νήμα από την αρχή. Το δίπολο δεν είναι «νοικοκυραίος» ή «περιθωριακός». Το δίλημμα είναι «σκοτάδι και φόβος» ή «αποδοχή και ελευθερία». Ο καθένας επιλέγει την πλευρά του».

tvxs.gr

«Τα βούκινα των κατηχήσεων του εθνικού μίσους»...

Του Παντελή Μπουκάλα

Πριν από έναν αιώνα, το 1917, στον έκτο τόμο της «Λαογραφίας», περιοδικού της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας, ο Γεράσιμος Καψάλης, ανάμεσα στις πολλές παροιμίες που παρέθετε στο δοκίμιό του «Λαογραφικά της Μακεδονίας», δημοσίευε και μία της Βέροιας: «“Είνι Βούλγαρους ανάλατους και κρουμμυδοκέφαλους”. Περί των ανοήτων εν γένει». Είκοσι σελίδες παρακάτω ο λαογράφος κατέγραφε το εξής περίπαιγμα: «Οι Βουλγαρόφωνοι Ελληνες περιπαίζονται από τους Ελληνοφώνους ως κρεμμυδοκέφαλοι, βοϊδοκέφαλοι και χοντροκέφαλοι. Διηγούνται δε οι Ελληνόφωνοι ότι είναι οι Βουλγαρόφωνοι χοντροκέφαλοι, διότι ο αρχαιότερος των προγόνων των εζήτησεν από τον Θεόν κατά την εορτήν της βαπτίσεως του Χριστού κατά λάθος ένα κοιλό χρήματα. Ωσαύτως περιπαίζονται διά την αφυϊαν των». Αφυϊα είναι βέβαια η έλλειψη φυσική αρετής, δεξιοτήτων κ.λπ., το δε κοιλό ήταν μέτρο χωρητικότητας επί δημητριακών, ισοδύναμο περίπου με 24 οκάδες.

Ωστε λοιπόν ανόητοι οι Βούλγαροι. Ποιος το λέει όμως αυτό; Το λένε Ελληνες για Ελληνες: οι ελληνόφωνοι Ελληνες για τους βουλγαρόφωνους Ελληνες. Δεν είναι πάντως αυθαίρετη η σκέψη ότι την ελληνικότητα των βουλγαρόφωνων Ελλήνων (όπως και των σλαβόφωνων, των πομακόφωνων, των βλαχόφωνων, των αρβανιτόφωνων, των τουρκόφωνων) δεν τη θεωρούσαν δεδομένη, γνήσια και υψηλής στάθμης όλοι οι ελληνόφωνοι Ελληνες. Και πρώτα πρώτα η ίδια η πολιτεία, η οποία και τους «εξελλήνιζε» διά του στρατού και της εκπαίδευσης ή και διατάζοντας τους χωροφύλακές της να τσακίζουν τις γκάιντες τους, στα μετεμφυλιακά χρόνια. Δεν είναι, επίσης, τοπικό φαινόμενο η σαρωτική φυλετική υποτίμηση των Βουλγάρων. Στον επόμενο τόμο της «Λαογραφίας», το 1923, ο Σίμος Μενάρδος δημοσιεύει την εξής κυπριακή παροιμία: «“Σαν τον Βούρκαριν ή εν τέλεια Βούρκαρις”, σημαίνει είναι κακός, άγροικος και προ πάντων αφιλόξενος, εν Πάφω δε και Μεσαρεά η προσφώνησις

Βούρκαρε, δηλαδή Βούλγαρε, θεωρείται υβριστική. Τους Βουλγάρους εγνώρισαν οι Κύπριοι ως μισθοφόρους των Φράγκων ρηγών, ίσως δε και προτού, των Ελλήνων δουκών, οίτινες και αυτοί μετεκάλουν έξωθεν αλλοφύλους στρατιώτας, καθώς κατόπιν οι πασάδες Τουρκαλβανούς». Δεν είναι καν αποκλειστικό γνώρισμα της ελληνικής γλώσσας και νοοτροπίας η υποτίμηση αυτή. «Η λέξις Βούλγαρος», έγραφε ο Στίλπων Κυριακίδης στην «Ελληνική λαογραφία» του, «ισοδυναμεί παρά τοις Ελλησι προς το χονδροκέφαλος, ενώ παρά τοις Ευρωπαίοις η λέξις Bougre από του μεσαιώνος εδήλου τον αιμοχαρή και βάρβαρον, η λέξις Βλάχος και Μπαστουνόβλαχος δηλοί τον χονδροειδή τούς τρόπους, αι λέξεις Κατελάνος, Σαρακηνός είναι επίσης υβριστικαί, δηλούσαι τον ωμόν, τον τύραννον». Ας προσθέσουμε τις απαξιωτικής χρήσης λέξεις Βάνδαλοι, Κάφροι, Γύφτοι, Οβριοί. Αλλά και τους νεότερους Πάκηδες (τους Πακιστανούς), τις Φιλιππινέζες και τους Αλβανούς, οι οποίοι ως γνωστόν δεν θα αναβαθμιστούν ποτέ σε Ελληνες. Ελληνες; Μα και το εθνώνυμο «Ελληνες» κυκλοφορούσε κάποτε σε λεξικά της Δύσης με αρνητική σημασία, ως συνώνυμο των απατεώνων.

Εύκολο και παρηγορητικό είναι να λέμε πως «οι λαοί δεν έχουν τίποτε να τους χωρίζει», αλλά δυστυχώς έχουν. Εχουν την Ιστορία κατ’ αρχάς (πώς δεν χωρίζει τίποτε κατακτητές και κατακτημένους;), τις προκαταλήψεις έπειτα, οι οποίες, ακόμα κι όταν έχουν κάποια ιστορική ρίζα, αυτονομούνται σταδιακά και, με τη μεσολάβηση της εκπαίδευσης, της λογοτεχνίας, της Εκκλησίας, της δημοσιογραφίας και όσων άλλων μηχανισμών επενεργούν σαν θαλπτήρια της μισαλλοδοξίας, γίνονται σύμβολα τυφλής πίστεως. Την καλλιέργεια της φυλετικής εχθροπάθειας και τη διαβρωτική επίδραση των προκαταλήψεων τη στηλίτευε σαρκάζοντας ο Κωστής Παλαμάς στο άρθρο του «Εθνικά μίση», δημοσιευμένο στην εφημερίδα «Ακρόπολις Εσπερινή», στις 7.9.1897, με το ψευδώνυμο Διαγόρας. Αποσπασματικά:

«Κάθε φορά που εξεχείλιζε μέσα μας ο πατριωτισμός, ποσάκις ήκουσα να διατυπώνονται, το εν του άλλου ευφραδέστερον, παράπονα, τι λογής παράπονα; Παράπονα πως δεν μισούμεν όσον πρέπει και καθώς πρέπει τους εχθρούς μας• παράπονα πως δεν μισούμεν αρκετά τον Τούρκον, τον Βούλγαρον, τον Σλάβον, τον Αρμένην αυτόν. [...] Παράπονα πως η πολιτεία, πως η παιδεία, πως η φιλολογία δεν λαμβάνουν τα μέτρα των διά να τραφή και να ζωντανέψη εις τα βάθη της εθνικής ψυχής η κατακαθισμένη φωτιά του μίσους. [...]

»Ονειροπολούσαμεν και είμεθα ανυπόμονοι να μετρηθώμεν προς τον Τούρκον, και ενομίζαμεν ιεράν υποχρέωσιν να τρέφωμεν περί αυτού την αισχίστην ιδέαν, να τον καταφρονώμεν, να τον εχθρευώμεθα και να τον συχαινόμεθα, ως το βδέλυγμα της ερημώσεως• να μιλούμεν περί αυτού ως θα ωμίλει ο αετός δι’ ένα σκώληκα. Και το κατά του Τούρκου μίσος το υπεθάλπομεν δι’ όλων των μέσων του προφορικού και του γραπτού λόγου.

»Περί Σέρβων, κάθε φοράν που έβγαιναν και αυτοί εις την μέσην διά να διεκδικήσουν δεν γνωρίζω ποία δικαιώματα εις την Μακεδονίαν, δεν ελέγαμεν παρά αυτό και μόνον συνοπτικώτατα: “οι Σέρβοι, οι χοιροβοσκοί!” Και εξωφλούσαμεν.

»Οι Βούλγαροι; Χυδαίοι και βάρβαροι• απόγονοι του Κρούμου, χωρίς κανένα Περικλή, κανένα Παρθενώνα!

»Οι Ρώσοι; Μουζίκοι! “Εάν δεν είσαι άνθρωπος, τότε θα είσαι... Ρώσος!” ανέκραζεν ο ποιητής Παράσχος, και πόσοι θα ευρέθησαν αποθαυμάζοντες τον ανόητον στίχον ως το άκρον άωτον της εθνικής εμπνεύσεως. [...]

»Μπορεί, υπό μίαν έποψιν, και χρησιμοποιούμενα εις την ώραν των, όλα αυτά, να είναι καλά και άγια. Το δυστύχημα είναι ότι δεν μας ωφέλησαν διόλου μέχρις ώρας. Και νομίζω ότι ήλθεν ο καιρός να θέσωμεν κατά μέρος, επαναλαμβάνω, τα εθνικά αυτά μίση, τα οποία περισσότερον μας απομακρύνουν από τους μισουμένους, κατορθώνουν ώστε να συλλαμβάνωμεν περί των αντιζήλων μας λαών φανταστικάς και κωμικάς ιδέας, και καμμίαν πραγματικήν οπωσδήποτε γνώσιν, ενεργούν ακριβώς εναντίον του συμφέροντός μας, και εις το τέλος αποδεικνύονται βλαπτικώτατα. Τα μίση αυτά μάς απομακρύνουν, ως από λεπρούς, από τους λαούς εκείνους, τους οποίους, προ πάσης ενεργείας εναντίον των, προ παντός μετρήματος, προ πάσης εξοφλήσεως λογαριασμών, έχομεν ανάγκην να γνωρίσωμεν όσον το δυνατόν λεπτομερέστερον και αληθινώτερον• τα μίση αυτά είναι αντεθνικά».

Και καταλήγει ο Παλαμάς: «Τώρα είναι καιρός να καταλάβωμεν ότι οι εχθροί και οι αντίζηλοι λαοί, αν χρειάζεται να τους αποστρεφώμεθα, αν είναι απαραίτητον να τους πολεμώμεν, χρειάζεται προ τούτου να τους γνωρίσωμεν. Και προς τούτο, περισσότερον από τα τύμπανα και τα βούκινα των κατηχήσεων του εθνικού μίσους, χρειαζόμεθα μάτια και αυτιά γερά και γυαλιά και μολύβια και χαρτιά και ταξείδια και βιβλία, και ησυχίαν απόλυτον και μελέτην επίμονον, διά να τους αντιληφθώμεν με το νυ και με το σίγμα τους λαούς αυτούς... Η εθνική μας ανάπλασις, αν είμεθα ικανοί να την επιχειρήσωμεν, δεν θα βασίζεται πλέον επί του μίσους, αλλ’ επί της γνώσεως». Αυτά από έναν «συντηρητικό» και «σωβινιστή», πριν από 120 χρόνια. Σε χρονιά-πληγή για την Ελλάδα.    

Παγίδες με την απαλλαγή από τα δημοτικά τέλη των κενών ακινήτων -Τι πρέπει να γνωρίζουν οι ιδιοκτήτες

Παγίδες κρύβει η απαλλαγή των κενών από τα δημοτικά τέλη, καθώς κάθε Δήμος ερμηνεύει με δικό του την ισχύουσα νομοθεσία για τα μη ηλεκτροδοτούμενα ακίνητα.

Οι πολίτες που σπεύδουν να τακτοποιήσουν με νόμιμο τρόπο το θέμα διαπιστώνουν, όπως αναφέρει η εφημερίδα «Το Εθνος» ότι αντί να απαλλαγούν βρίσκονται πολλές φορές χρεωμένοι με περισσότερα δημοτικά τέλη.

Η «βαβέλ» στα αρμόδια τμήματα εσόδων των Δήμων εντάθηκε το τελευταίο διάστημα λόγω των διατάξεων με τις οποίες το υπουργείο Εσωτερικών επιχείρησε να τακτοποιήσει το ζήτημα.

Ανάλογο αλαλούμ επικρατεί και με τις βεβαιώσεις για τα Τέλη Ακίνητης Περιουσίας.

Βάσει νόμου οι ιδιοκτήτες κλειστών και μη ηλεκτροδοτούμενων ακινήτων απαλλάσσονται από τα τέλη για το διάστημα που το διαμέρισμα ήταν κλειστό ως τις 19 Ιουλίου οπότε και ψηφίστηκε ο νόμος.

Αν ο ιδιοκτήτης εμφανίσει βεβαίωση του ΔΕΔΔΗΕ και υπεύθυνη δήλωση ότι το ακίνητο είναι κενό και μη ηλεκτροδοτούμενο για το συγκεκριμένο διάστημα, οι δήμοι διαγράφουν την οφειλή.

Ο νόμος ωστόσο προβλέπει ότι οι ιδιοκτήτες απαλλάσσονται από τα δημοτικά τέλη από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης και ύστερα.

Εάν ο ιδιοκτήτης δηλαδή υποβάλλει τη δήλωση τον ερχόμενο Οκτώβριο θα απαλλαγεί μεν από την οφειλή ως τις 19 Ιουλίου, θα πληρώσει όμως δημοτικά τέλη για το διάστημα από τον Ιούλιο ως την ημέρα υποβολής της αίτησης.

Εξίσου μεγάλο μπάχαλο, όμως, επικρατεί σύμφωνα με την εφημερίδα “Το Έθνος” και όταν κάποιος ιδιοκτήτης ζητά βεβαίωση καταβολής Τέλους Ακίνητης Περιουσίας (ΤΑΠ) προκειμένου να προχωρήσει στη μεταβίβαση ακινήτου.

Αλλοι δήμοι χρεώνουν μόνο το ΤΑΠ της τελευταίας πενταετίας και χορηγούν τη βεβαίωση χωρίς περαιτέρω έρευνα. Άλλοι δήμοι κάνουν έρευνα και για άλλες οφειλές όπως τα δημοτικά τέλη και χρεώνουν αναδρομικά μεγάλα ποσά για ακίνητα που είναι κενά και μη ηλεκτροδοτούμενα. Άλλοι δήμοι χρεώνουν τα αναδρομικά για μια 5ετία ενώ έχουν υπάρξει αναφορές για χρέωση αναδρομικών 9ετίας ή ακόμη και 20ετίας.

  iefimerida.gr

Αγάπη μου, συρρίκνωσα το Κινάλ

Αν γινόταν δημοσκόπηση ρωτώντας το ευρύ κοινό «τι είναι το Κινάλ;», με ελεύθερη απάντηση, θα ακούγαμε διάφορα: είναι μπαχαρικό από την Ινδία, είναι αλοιφή για τα εγκαύματα, είναι σύλλογος της Λάρισας. Ως παράταξη θέλει εξήγηση: «Κινάλ είναι το παλιό Πασόκ μαζί με άλλους του κεντρώου χώρου».

Γράφει η Λώρη Κέζα

Το πάλαι ποτέ κυβερνών κόμμα έχει περιέλθει στην αφάνεια, από επιλογή και από εσφαλμένες στρατηγικές κινήσεις. Όχι μόνο δεν είναι ελκυστικό για τους ψηφοφόρους, δεν είναι καν αναγνωρίσιμο σαν ταμπέλα, δεν έχει δώσει πολιτικό στίγμα και δεν φέρεται σαν να έχει νικηφόρο πρόθεση. Το Κινάλ πολιτεύεται με την ψυχολογία του μικρού κόμματος και όταν τούτο είναι ορατό, αυτό θα είναι και το αποτέλεσμα. Υπάρχουν τρία βασικά λάθη διαχείρισης που οδηγούν σε συρρίκνωση μέρα με τη μέρα.

Το πρώτο πρόβλημα του Κινάλ είναι η εσωστρέφεια.

Το κόμμα κάνει μικρομάνατζμεντ, ασχολείται με τις αψιμαχίες του κ. Παπατέτοιου με τον κ. Χατζητάδε, δίνεται μεγάλη σημασία στην ισορροπία που χάνεται εξαιτίας των μικρών, προσωπικών υποθέσεων. Πολλές ατομικές ιστορίες, ανταγωνισμοί που γεννήθηκαν στα βάθη δεκαετιών, αμφισβητήσεις που αξιολογούνται ως πιο σημαντικές από το συνολικό συμφέρον της παράταξης. Το Κινάλ ασχολείται με τον εαυτό του, με τα εσωκομματικά του, πιο πολύ από όσο ασχολείται με την ελληνική κοινωνία και την κρίση.

Το δεύτερο πρόβλημα του Κινάλ είναι η πολυδιάσπαση.

Για να φουσκώσει το κέικ, θέλει ανακάτεμα των υλικών, να προκύψει ένα μίγμα όπου δεν θα διακρίνει κανείς που είναι το αλεύρι και πού είναι το βούτυρο. Το Κινάλ προέκυψε από συνένωση μερών που θέλουν να παραμείνουν διακριτά, γι’ αυτό και αποχώρησε το Ποτάμι, όχι για κανένα σοβαρό πολιτικό λόγο. Παραμένουν ομάδες και ομαδούλες, οπότε όσο γίνονται διακριτά «η επιστολή των 100» και «η διακήρυξη 69», τον τόνο θα δίνει η διάσπαση, όχι η συνένωση. Καλή η διαφωνία, μια άλλη ώρα ακόμα καλύτερη.

Το τρίτο πρόβλημα του Κινάλ είναι η παρελθοντολογία.

Εντελώς παράταιρο σε μια κοινωνία που προσπαθεί να βγει από την κρίση, να συνεχίζεται ο καυγάς για το πάπλωμα, «κύριε Μητσοτάκη δεν απολογηθήκατε», «η Νέα Δημοκρατία έφταιξε». Όποιος θέλει να αυξήσει τα ποσοστά του, δεν μιλάει για τον αντίπαλο, κυρίως δεν μιλάει για τα παλιά λάθη του αντιπάλου. Το μέλλον ενδιαφέρει τον ψηφοφόρο, η πρόταση διακυβέρνησης, οι ιδέες για μεταρρύθμιση. Αυτό που έχει ξεχαστεί, το όραμα. Ο κεντρώος χώρος μπορεί να δώσει όραμα και είναι πολύ κρίμα να βλέπουμε τις αυτοκαταστροφικές τάσεις να συνθλίβουν οτιδήποτε θετικό θα μπορούσε να ακουστεί.

Το κόμμα του κέντρου έχει χαθεί από τη δημόσια σφαίρα αλλά στην πολιτική πάντα υπάρχει δυνατότητα αναστροφής κι επανάκαμψης, αρκεί να ευνοεί η ιστορική στιγμή.

         

Ποια τρόφιμα δεν πρέπει να βάζετε ποτέ στον φούρνο μικροκυμάτων

Πέρα από αυτά όμως υπάρχουν και κάποια τρόφιμα τα οποία μπορούν να γίνουν πολύ τοξικά όταν τα βάλουμε στον φούρνο μικροκυμάτων και έτσι θα πρέπει να αποφεύγουμε να τα ζεσταίνουμε με αυτόν τον τρόπο.

Επειδή ο φούρνος μικροκυμάτων δεν ψήνει ομοιόμορφα, είναι πολύ σημαντικό να ξέρετε ότι κάποια βακτήρια μπορεί να επιβιώσουν. Ακόμα, κάποια τρόφιμα όταν μπαίνουν στον φούρνο μικροκυμάτων απελευθερώνουν κάποιες ουσίες που μπορεί να είναι καρκινογόνες λόγω τις τοξικότητάς τους.

Παρακάτω δείτε ποια τρόφιμα δεν πρέπει να βάζετε ποτέ στα μικροκύματα.

Τα αυγά δεν πρέπει να εκτίθενται πολλές φορές στη θερμότητα. Το ζέσταμά τους μπορεί να τα κάνει τοξικά και αυτό να έχει ως αποτέλεσμα προβλήματα στο πεπτικό σύστημα. Μην τα ξαναζεστάνετε στον φούρνο μικροκυμάτων γιατί η πρωτεΐνη τους καταστρέφεται.

Σε περίπτωση που βάλετε το μητρικό γάλα στον φούρνο μικροκυμάτων, υπάρχει η πιθανότητα να παραζεσταθεί κι έτσι αρκετές από τις ευεργετικές του ιδιότητες καταστρέφονται. Τα μικροκύματα ζεσταίνουν ανομοιόμορφα, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται «καυτές περιοχές» μέσα σε αυτό, κάτι που μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνο για ένα μωρό, καθώς μπορεί να καεί.

Το επεξεργασμένο κρέας (αλλαντικά) περιέχει χημικά και συντηρητικά. Αυτές οι ουσίες γίνονται ακόμα πιο επικίνδυνες όταν εκτίθενται στα μικροκύματα, καθώς αλλάζει η σύστασή τους και μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων.

Όσο περισσότερη ώρα μείνει σε θερμοκρασία δωματίου το ρύζι μετά τα μικροκύματα, τόσα περισσότερα βακτήρια (Bacillus cereus) αρχίζουν να δημιουργούνται. Αυτά τα βακτήρια παράγουν τοξίνες οι οποίες μπορούν να προκαλέσουν διάρροια ή εμετό και ναυτία.

Μπορεί το κοτόπουλο να είναι πλούσια πηγή πρωτεΐνης, όμως όταν ξαναζεσταίνεται στον φούρνο μικροκυμάτων αυτή η σύνθεση της πρωτεΐνης αλλάζει, διασπάται με διαφορετικό τρόπο και υπάρχει κίνδυνος στομαχικών διαταραχών. Έπειτα, το κοτόπουλο χάνει τα θρεπτικά συστατικά του και υπάρχει ακόμα και κίνδυνος σαλμονέλας από βακτήρια που θα επιβιώσουν.

Το σπανάκι, το λάχανο, το σέλερι και γενικότερα τα φυλλώδη λαχανικά, όταν ξαναζεσταίνονται μπορεί να είναι βλαπτικά για τον οργανισμό. Τα φυσικά νιτρικά άλατα που περιέχουν μετατρέπονται σε νιτροζαμίνες, οι οποίες μπορεί να είναι καρκινογόνες, σύμφωνα με μελέτες.

Τα παντζάρια έχουν και αυτά υψηλή περιεκτικότητα σε νιτρικά άλατα και έτσι άμα τα ξαναζεστάνουμε μπορεί να μετατραπούν σε καρκινογόνα άλατα.

Η καψαϊκίνη που υπάρχει στις καυτές πιπεριές και τους δίνει τη χαρακτηριστική καυτερή γεύση τους, όταν ζεσταίνεται στα μικροκύματα απελευθερώνεται στον αέρα, με αποτέλεσμα να προκαλέσει προβλήματα στην αναπνοή ή ακόμα και βήχα.

Όταν τα φρούτα θερμαίνονται σχηματίζεται πλάσμα, το οποίο είναι μια μορφή ύλης που δημιουργείται όταν το αέριο είναι ιονισμένο και αφήνει τη ροή ηλεκτρικής ενέργειας.

Όταν ξαναζεσταίνουμε τις ήδη μαγειρεμένες πατάτες, ευνοείται και η ανάπτυξη του βοτυλικού κλωστρηδίου, ενός επικίνδυνου βακτηρίου που μπορεί να προκαλέσει σοβαρή τοξική δηλητηρίαση (αλλαντίαση).

 medicalnews.gr       

Η «αχίλλειος πτέρνα» του ευρώ

Του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Οι νομισματικές ενώσεις είναι κατ’εξοχήν γεωπολιτικό φαινόμενο. Όταν ένα κράτος κατορθώσει επί σειράν ετών να έχει ένα ισχυρό νόμισμα–αποτέλεσμα πλεονασμάτων στο ισοζύγιο εξωτερικόν πληρωμών–τότε γίνεται πόλος έλξεως άλλων κρατών που επιθυμούν το ίδιο αλλά δεν έχουν την μέθοδο. Υπάρχουν δύο ειδών νομισματικές ενώσεις. Εκείνες που διαθέτουν ενιαίο νόμισμα και ένα, αναγκαίως, υπουργείο Οικονομικών (ως οι ΗΠΑ με ομοσπονδιακό φορολογικό σύστημα) και οι άλλες, που δεν έχουν ενιαία διαχείριση εσόδων-εξόδων και συνεπώς συσσωρεύουν δημοσιονομικά ελλείμματα.

Στις πρώτες, με ενιαίο Clearing System (δίκτυο συμψηφισμών) ανήκουν οι ΗΠΑ με το δολλάριο, η προηγηθείσα το 1864, Λατινική Νομισματική ΄Ενωση με ισοτιμία χρυσού-αργύρου και σήμερα, εν τινι μέτρω, το Κινεζικό «ρεμνινμπί» (λόγω του εν ισχύι ελέγχου κινήσεως κεφαλαίων).

Στις άλλες νομισματικές ενώσεις με ενιαίο νόμισμα αλλά χωρίς ευθύνη εξασφαλίσεως της «ισοτιμίας αγοραστικής δυνάμεως» των μετεχόντων κρατών, ανήκε η διαλυθείσα Σκανδιναβική Νομισματική Ένωση, με «νόμισμα-άγκυρα» τη Σουηδική κορώνα, η σοβιετική οικονομική ένωση με το «μετατρέψιμο ρούβλι» (ΜΡ ή άλλως το «ερυθρό…δολλάριο(Sic) ) και βεβαίως η από 20ετίας λειτουργούσα Οικονομική Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) με νόμισμα το ευρώ.

Οικονομική βεβαίως δεν είναι η ΟΝΕ αλλά ελπίζει να γίνη κάποτε, εάν οι Γερμανοί που την διευθύνουν αποφασίσουν ότι η Ευρωζώνη θα έχει ενιαίο επιτόκιο του ευρώ (σήμερα έχει 19 διαφορετικά επιτόκια, όσα και τα κράτη-μέλη της) και σύστημα εκκαθαρίσεως των εμπορικών ελλειμμάτων των χωρών-μελών με χαμηλότερη «αγοραστική δύναμη».

Το ευρώ χαρακτηρίζεται από την ιδιόρρυθμο κατασκευή και βασίζεται στις γερμανικές παρεμβάσεις για την μείωση της ισοτιμίας αγοραστικής δυνάμεως χωρών-μελών, με μεγάλα εμπορικά ελλείμματα.

Εξάμβλωμα νομισματικής ενώσεως

Υπήρξε υποπροϊόν της απροόπτου το 1989 γερμανικής ενοποιήσεως και κατ’ απαίτησιν της Γαλλίας, επί προέδρου Φρανσούα Μιττεράν, που ως πρώην συνεργάτης του 3ου Ράϊχ είχε επίγνωση της ισχύος των Γερμανών και δεν ήθελε να τους αφήσει μόνους στην ηγεσία της «ηνωμένης» Ευρώπης. Ήθελε και την Γαλλία να έχει …μερτικό.

Βεβαίως, η βιασύνη και η γερμανική μονομέρεια κατασκεύασαν ένα εξάμβλωμα νομισματικής ενώσεως που εν συνεχεία προσπάθησαν να διορθώσουν, επινοώντας μηχανισμούς διασώσεως, παρακολουθήσεως και επεμβάσεως στις Τράπεζες και στα εθνικά υπουργεία Οικονομικών, όπως και στις συντάξεις γήρατος – γνωστά εν Ελλάδι από την υπεροκταετή πιστωτική κρίση του 2010.

Παράλληλα, με την επιβολή πειθαρχίας από τους Γερμανούς στις χώρες με ελλείμματα (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Κύπρος και Ιρλανδία) ανεπτύχθη ένας μηχανισμός προπαγάνδας που είχε ως σύνθημα «το ευρώ ήλθε για να μείνει» ανεξαρτήτως των δεινών που συνεπάγεται για ορισμένους «τεμπέληδες» λαούς (κατά Μάριο Ντράγκι και Βόλφγκανγκ Σόημπλε αντιστοίχως).

Χαοτική κατάσταση

Μετά 20 έτη βίου του ευρώ, η κατάσταση στην Ευρωζώνη περιγράφεται ως χαοτική: η Γερμανία συσσωρεύει εμπορικά πλεονάσματα και οι άλλες χώρες-μέλη (φυσικώ τω λόγω) ελλείμματα και η μία κρίση διαδέχεται την άλλη. Η εκκαθάριση της καταστάσεως αναβάλλεται με το Ντράγκιο επιχείρημα ότι όποια χώρα θέλει να φύγει πρέπει να πληρώσει το χρέος της κεντρικής της Τραπέζης στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, δηλαδή το ΤΑΡΓΚΕΤ2 και ν’ αναλάβει το εξωτερικό της χρέος μόνη, εξαρτωμένη από τις «αγορές» με πολύ υψηλά επιτόκια.

Εν τω μεταξύ, μέσα στην Ευρωζώνη έχουν συμβεί σημεία και τέρατα. Το 2011-12 , οι εκροές κεφαλαίων μέσω του ΤΑΡΓΚΕΤ2 επέδρασαν δυσμενώς επί της ιταλικής και ισπανικής οικονομίας. Προκαλώντας έτσι στασιμότητα, ελλείμματα στο ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών, τραπεζική κρίση, ανεργία και αντίστοιχα κεφαλαιϊκά πλεονάσματα στις γερμανικές και στις λουξεμβουργιανές τράπεζες – γνωστά «πλυντήρια μαύρου χρήματος» ή επί το κομψότερον: Safe havens (ασφαλείς παράδεισοι).

Οι γερμανικές απαιτήσεις από τις νότιες χώρες της Ευρωζώνης έφθασαν τα 700 δισ. ευρώ και ανησύχησαν την κραταιά γερμανική κεντρική Τράπεζα, Μπούντεσμπανκ. Ο διοικητής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι ως καλός Ιταλός, έσωσε τις ιταλικές τράπεζες και τους έδωσε άφθονη «μονέδα», με λογιστική χρέωση των στο ΤΑΡΓΚΕΤ2. Το 2013, η διαρροή κεφαλαίων προς τις γερμανικές τράπεζες επανελήφθη. Εμφανίσθησαν οι «τεμπέληδες» Κύπριοι και Ελληνες «φοροφυγάδες» που τους τιμώρησε ο Ντράγκι με δέσμευση των καταθέσεων και την διάλυση του τραπεζικού των συστήματος, επ’ ωφελεία των γερμανικών τραπεζών, κατ’ απαίτησιν του χέρ Σόημπλε.

Ξύπνησαν και οι Ιταλοί

Το 2015 , «ξύπνησαν» και οι Ιταλοί και η εκδοτική μηχανή Ντράγκι δουλεύει σαν παλαβή με τη νέα επινόηση της «ποσοτικής χαλάρωσης» όπου η ΕΚΤ αγοράζει στην δευτερογενή αγορά όχι μόνο κρατικά ομόλογα αλλά και ιδιωτικών επιχειρήσεων. Η Μπούντσεμπανκ άρχισε να επαναγοράζει ομόλογα εις χείρας των ιταλικών και γερμανικών τραπεζών, για να κάνει εύλογα κέρδη με φθηνό χρήμα που προμήθευε η ΕΚΤ. Οι Γερμανοί επενδυτές πωλούσαν τα ομόλογα σε ευρώ στην Ιταλία και μετέφεραν τα κεφάλαια στο ΤΑΡΓΚΕΤ2 – και μερικοί στο Κόσοβο, Μαυροβούνιο και στην Αλβανία, τους νέους φορολογικούς παραδείσους.

Το χρεωστικό υπόλοιπο της Ιταλίας, μαζί με τα εμπορικά ελλείμματα στο ΤΑΡΓΚΕΤ2 έφθασε το δυσθεώρητο ύψος του ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ που αντιστοιχεί στο 25% περίπου του γερμανικού ΑΕΠ. Οι Γερμανοί πωλούν μεν τις Μερτσέντες στους άλλους Ευρωπαίους και επέτυχαν να εξαφανίσουν την ανεργία των, αλλά το ένα τρισεκατομμύριον ευρώ συνολικό πιστωτικό υπόλοιπο στο ΤΑΡΓΚΕΤ2 δεν καλύπτεται από εγγυήσεις, όπως φρόντισαν στην Ελλάδα, που αγόρασαν τα αεροδρόμια, τις τηλεπικοινωνίες και πολλές επιχειρήσεις «μπιρ-παρά» (τσάμπα).

Η Ελλάδα οφείλει 345 δισ. ευρώ δημόσιο εξωτερικό χρέος και η Ιταλία 2,3 τρισ. ευρώ. Το χρωστικό υπόλοιπο της πρώτης στο ΤΑΡΓΚΕΤ2 ήταν πέρυσι 80 περίπου δισ. ευρώ και της Ιταλίας τον περασμένο Ιούνιο ανήλθε στα 481 δισ. ευρώ από 165 προηγουμένως (αύξηση 191%). Όπερ σημαίνει ότι η Κεντρική Τράπεζα της Ιταλίας οφείλει σήμερα στην Μπούντεσμπανκ περί τα 500 δισ. ευρώ.

Δοθέντος ότι το ποσόν αυτό δεν μπορεί να πληρωθή, το ερώτημα παραμένει αναπάντητο από τον Ντράγκι: ως πότε θα μένει ανεξόφλητο και μάλιστα θα αυξάνεται το πιστωτικό υπόλοιπο των Γερμανών εξαγωγέων στον λογαριασμό ΤΑΡΓΚΕΤ2; Και ναι μεν ο Μάριο θα αποχωρήσει το 2019 της ΕΚΤ και θα πάει να περάσει τις διακοπές του στην Κυανή Ακτή αλλά τα χρέη σε ευρώ κάποτε πρέπει να πληρωθούν είτε το ευρωσύστημα να «βαρέσει κανόνι».

Όταν το 1990, η Σοβιετική Ένωση διελύετο ώφειλε στη Δυτική Γερμανία 6,4 δισ. «μετατρέψιμα ρούβλια»(ΜΡ) από εισαγωγές γερμανικών προϊόντων. Πλήρωσε μόνο 500 εκατομμύρια ΜΡ. Τα υπόλοιπα ΜΡ, ο καγκελλάριος Σραίντερ τα χάρισε στον Ρώσο τότε πρόεδρο Γιέλτσιν, ως κόστος της «απροσκόπτου» ενοποιήσεως της Γερμανίας και της ταχείας αποχωρήσεως των σοβιετικών στρατευμάτων από την Ανατολική Γερμανία. Πόσο θα κοστίσει η τυχόν αποχώρηση της Ιταλίας από την Ευρωζώνη; Η γεωπολιτική επέκταση της Γερμανίας στην Ιταλία έχει την Αχίλλειο πτέρνα της όπως και το 1942.     

Στο καπηλειό ώς το ξημέρωμα

Γράφει η Αρχοντία Κάτσουρα

Κάτι είχε αλλάξει εκείνη την Κυριακή. Ηταν κάτι ανεπαίσθητο, αδιόρατο, χωρίς οσμή. Τα πρώτα βήματα της ημέρας ήταν τα ίδια: άνοιξε τα παράθυρα για να αεριστεί το σπίτι, έβαλε καφέ να γίνεται, ετοίμασε πρωινό, πήρε την εφημερίδα και βγήκε στο μπαλκόνι.

Είχε λίγο αέρα, αλλά φυσούσε και τις προηγούμενες ημέρες, περισσότερο. Η μέρα φαινόταν ότι θα είναι αρκετά ζεστή για την εποχή, τα ελάχιστα και αραιά σύννεφα δεν μπορούσαν να κρύψουν τον ήλιο, αν και το χρώμα του τής φάνηκε λίγο πιο χλομό, κάπως πιο αδύναμο. Ισως να έφταιγε αυτό…

Το προηγούμενο βράδυ είχε φάει το τελευταίο ροδάκινο που είχε μείνει στη φρουτιέρα. Πόσο γλυκό της είχε φανεί… Το καλύτερο που είχε δοκιμάσει ένα ολόκληρο καλοκαίρι. Η σάρκα του όσο έπρεπε μεστή, όσο έπρεπε νόστιμη, η φλούδα του –πάντα έτρωγε τα ροδάκινα με τη φλούδα– της άφησε την αίσθηση χαδιού όσο το έπλενε κάτω από τη βρύση.

Αλλά θα ήταν το τελευταίο. «Δεν είναι πια η εποχή τους. Σε ψυγεία τα κρατάνε», είχε ακούσει μια κυρία να λέει στον πάγκο την ώρα που τα διάλεγε και τα έβαζε στη χαρτοσακούλα. Συμφωνούσε μαζί της, άλλωστε πια οι πάγκοι γέμιζαν με μήλα. Αλλά τα είχε λαχταρήσει τόσο πολύ.

Το ροδάκινο και το καλοκαίρι που έφευγε σκεφτόταν όταν στο ραδιόφωνο άρχισε να παίζει ένα –παλιό πια– τραγούδι για ένα καπηλειό*, που στέγασε τους καημούς τόσων ανθρώπων –άραγε υπήρξαν ποτέ; Ποιος ήταν ο Μύρος, που έκανε το χώμα να τραντάζει από τον χορό; Κι ο Σταύρος, τα βρήκε ξανά τα βυσσινιά χείλια που τον έκαναν να σιγοπίνει; Πού να βρίσκονται εκείνο το λαγούτο κι ο Βαρδής, που κάνουν τους πόνους μέλι για να τους αντέχεις;

Απέξω ήξερε τους στίχους. Τους σιγοψιθύριζε συχνά. Αλλωστε είχε κι εκείνη μετρήσει πολλά βαριά δικά της ζάλα** για έναν έρωτα που δεν άντεξε στον χρόνο, στις δυσκολίες, ίσως ούτε στην αλήθεια.

«Αν μπορούσα να έχω γράψει ένα τραγούδι, αν μου δινόταν αυτή η ευλογία, το Καπηλειό θα ήθελα να είναι», σκεφτόταν. Αν και δεν χόρευε, παρά μόνο σπάνια, αυτή η μελωδία, αυτοί οι στίχοι, έκαναν την καρδιά της να χοροπηδάει. Κάτι σαν καλό προμήνυμα.

«Πρώτη μέρα του φθινοπώρου σήμερα και ισημερία», ανακοίνωσε με παιγνιώδη τρόπο ο μουσικός παραγωγός. «Απολαύστε την, γιατί από αύριο οι μέρες θα αρχίσουν να μικραίνουν πολύ».

Ηξερε πια τι αλλιώτικο είχε η μέρα. Ηταν αυτή η αλλαγή της εποχής που έρχεται βήμα-βήμα, ζάλο-ζάλο, και ταΐζει τη νοσταλγία που γεννούν οι παλιοί καφενέδες, αυτοί που γίνονται στέκια για παρέες, για φίλους που βρίσκονται συχνά ή για άλλους που αναζητούν την ευκαιρία να βρεθούν και, σαν έτοιμοι από καιρό, να πουν για όσα σπυρί σπυρί μάζευαν.

Και μπορεί να μην είναι καφενεία, αλλά ταβερνάκια –πόσο λίγα ταβερνάκια τέτοια υπήρχαν πια…– όπου παρέα με λίγο κρασί ή κάποιο άλλο πνεύμα και οινόπνευμα αφήνονται, ανοίγουν οι καρδιές, τρέχουν –ή παραπατούν καμιά φορά– οι γλώσσες και οι άνθρωποι έρχονται κοντά. Και ξεχνούν την κούραση για λίγο, τα μοιρασμένα προβλήματα γίνονται κατά τι πιο ελαφρά, το δάκρυ σμίγει με το γέλιο, και η ζωή προχωρά.

Αφησε τον καφέ της να κρυώσει. Ούτε να φάει ήθελε. Λαχταρούσε μια εκδρομή, σε μια μικρή πόλη, σε ένα νησί που αδειάζει. Και ένα βράδυ σε ένα καπηλειό, ας είναι και ταβερνάκι ή καφενείο, πριν έρθει ο χειμώνας. Να μείνει εκεί μέχρι το πρωινό αστέρι να σβήσει.

Είχε τόσα να πει και η ρουτίνα δεν την άφηνε, τόσα να μοιραστεί, τόσα να μάθει, να ξεφορτώσει και να φορτωθεί. Λίγα λεπτά αργότερα πήρε το τηλέφωνο. Επρεπε να το οργανώσει. Εκείνη θα έκανε την αρχή.

* «Το καπηλειό», Χαΐνηδες, 1991

** το ζάλο: το βήμα στην κρητική διάλεκτο