Αν κερδηθεί η μάχη, να μη χαθεί ο πόλεμος…

γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Αν δεν γίνει κάποια χοντρή γκάφα, φαίνεται ότι η μάχη με την πανδημία μπορεί να κερδηθεί. Η έμφαση είναι στο υποθετικό «αν». Διότι το τελευταίο 24ωρο παρατηρήθηκαν μια-δυο απαράδεκτες «παροτρύνσεις» καταστρατήγησης των μέτρων και μάλιστα από υπεύθυνα-υποτίθεται-χείλη.

Πρώτα η επίσημη Εκκλησία, η οποία ανακοίνωσε επίσημα ότι οι ναοί θα μείνουν ανοικτοί συγκεκριμένες ώρες τη Μ. Εβδομάδα. Είναι σαν να έλεγε στους πιο τολμηρούς-ή πολύ πιστούς ή απλώς θρησκόληπτους- «μπορείτε να προσέλθετε». Ακολούθησε μια τουλάχιστον περίεργη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Στέλιου Πέτσα.

Ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ παρότρυνε τους πιστούς, αφού δεν προβλέπεται εξαίρεση για μετάβαση στους ναούς, να χρησιμοποιήσουν κάποιον άλλον λόγο (πχ σούπερ μάρκετ ή φαρμακείο) και να πάνε για «ατομική προσευχή».

Η παρότρυνση αυτή είναι πρωτοφανής και θα μπορούσε να προκαλέσει φαινόμενα συνωστισμού έξω από τους ναούς και να τινάξει στον αέρα την-επιτυχημένη έως τώρα- προσπάθεια να περιοριστεί η εξάπλωση του ιού. Γι’ αυτό και ακολούθησε η άρον άρον ανάκλησή της από τον υφυπουργό Νίκο Χαρδαλιά. Η δήλωση Πέτσα δεν μπορεί να θεωρηθεί γκάφα. Αποτυπώνει την αρχική πρόθεση της κυβέρνησης να μη συνεχίσει να συγκρούεται με το τμήμα εκείνο των πιο φανατικών πιστών που αντιτίθεται στις απαγορεύσεις.

Αν τους επόμενους δύο μήνες δεν έχουμε τέτοιες «παρασπονδίες» και ο αριθμός των κρουσμάτων και, κυρίως, των θυμάτων παραμείνει ελεγχόμενος, μπορεί η μάχη του κορονοϊού να κερδηθεί. Αλλά δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες. Θα είναι μόνο μία μάχη, πολύ σημαντική ασφαλώς, αφού αφορά ανθρώπινες ζωές. Όμως, ο «πόλεμος» θα είναι ακόμα εν εξελίξει.

Και ο «πόλεμος» αυτός θα αφορά όλες τις εκφάνσεις της ζωής, πέρα από την υγεία: την οικονομία της χώρας στο σύνολό της, την εργασία και την επιχειρηματικότητα, τις αμοιβές και την κοινωνική ασφάλιση. Μόνο το πλήγμα στην τουριστική βιομηχανία αναμένεται να σημάνει απώλειες πολλών δισεκατομμυρίων στο εθνικό εισόδημα(ΑΕΠ) και εκατοντάδες χιλιάδες χαμένες θέσεις εργασίας.

Ετσι, κάποια στιγμή οι πάντες-εργαζόμενοι και άνεργοι, μεγάλοι και μικροί επιχειρηματίες-θα ζητούν τη βοήθεια τους κράτους. Το οποίο μπορεί να βρεθεί μπροστά σε σκληρά διλήμματα, αν οι κρατικοί πόροι δεν επαρκούν για όλους.

Βεβαίως, υπάρχει το γνωστό ως «μαξιλάρι ασφαλείας»(αρκετά δισεκατομμύρια), που άφησε η προηγούμενη κυβέρνηση στη σημερινή. Ένα μαξιλάρι που είχε επικριθεί έντονα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αφού προερχόταν κυρίως από τα υπερπλεονάσματα. Αλλά να που σήμερα-σαν ένα οδυνηρό καπρίτσιο της τύχης-μπορεί να αποτελέσει ένα σωσίβιο. Βεβαίως, δεν γνωρίζουμε ακόμα το μέγεθος της κρίσης που θα ακολουθήσει. Όμως, η χώρα βρίσκεται σήμερα σε σαφώς καλύτερη θέση από το 2009, όταν έκλεισαν οι αγορές χρήματος και δεν μπορούσε να δανειστεί, με αποτέλεσμα να έρθουν τα Μνημόνια και η δεκαετής διεθνής επιτήρηση.

Αυτή στη στιγμή υπάρχουν κρατικοί πόροι- το «μαξιλάρι» που είπαμε. Η κυβέρνηση έχει την ευθύνη της διαχείρισής του. Το αν θα το κάνει με τη μέθοδο «βλέποντας και κάνοντας», όπως δείχνει να προτιμά ή αν θα το διαθέσει «εμπροσθοβαρώς», όπως ζητεί ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι δική της επιλογή. Εύκολη απάντηση δεν υπάρχει.

Όμως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν πρέπει να έχει καμία αυταπάτη. Η τύχη της δεν θα κριθεί από τη διαχείρισης της πανδημίας. Οσο καλά κι αν τα πάει σ’ αυτήν, η αποτυχία θα ελλοχεύει, αν δεν καταφέρει να περιορίσει-διότι να τις εξαλείψει είναι αδύνατον- τις επιπτώσεις της πανδημίας στην οικονομία και στην κοινωνία.

Οσο καλά αποτελέσματα κι αν αφήσουν ο Χαρδαλιάς με τις απαγορεύσεις και ο Τσιόδρας με τον περιορισμό των κρουσμάτων και των θανάτων, η εικόνα θα μαυρίσει, αν χιλιάδες επιχειρήσεις κλείσουν ή υπολειτουργούν και εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια πολίτες μείνουν χωρίς δουλειά ή με μισό μισθό. Αν, δηλαδή, μόλις παραμερίσουν επιτυχώς οι λοιμωξιολόγοι, τα κάνουν ρόιδο ο Σταϊκούρας, ο Βρούτσης, ο Γεωργιάδης, ο Βορίδης και όσοι άλλοι διαχειριστούν τους χειμαζόμενους τομείς.

Αν συμβεί- ο μη γένοιτο- το απευκταίο και δούμε το κακό σενάριο, η χώρα θα οπισθοδρομήσει για πολλά χρόνια. Και αυτό το «μετά» θα είναι τώρα πιο επώδυνο, αφού έχουν προηγηθεί τα δέκα χρόνια της παραλίγο χρεοκοπίας.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επωμίζεται τη βαριά ευθύνη να αποτραπεί το κακό σενάριο. Διαφορετικά, τα αποτελέσματα θα είναι πολύ επώδυνα. Και για την ίδια θα ισχύει αυτό που αποτυπώνει η ρήση του Βρετανού νομπελίστα συγγραφέα Ράντγιαρντ Κίπλινγκ:

«Εχουμε σαράντα εκατομμύρια λόγους για την αποτυχία, αλλά καμιά δικαιολογία».

  

Ίος: Η εξαγορά ενός ολόκληρου νησιού μαζί με τους κατοίκους του

Όλοι ζούμε καθημερινά την διαφθορά στους δήμους, στις εφορίες, στις πολεοδομίες, στις αστυνομίες, σε όλα τα σημεία επαφής μας με την ελληνική πολιτεία. Στις μεγάλες πόλεις η διαφθορά καλύπτεται από ένα νέφος ανθρώπων και πολυκατοικιών, και οι αποκαλύψεις ενόχων ανάβουν και σβήνουν στιγμιαία σε τηλεοπτικές εκπομπές ενημέρωσης κομματικών σκοπιμοτήτων.

Σε ένα μικρό όμως νησί, όπως η Ίος, ένα τουριστικό χωριό των δύο χιλιάδων κατοίκων, όλα είναι μόνιμα στο φως.

Ο ανασφάλιστος Αλβανός μετανάστης ξέρει τον εργοδότη του.

Τα ρέματα που βαφτίζονται δρόμοι είναι γνωστά.

Οι επιτυχημένοι νονοί της νύχτας και της ημέρας είναι επώνυμοι.

Οι οικοδομές χωρίς άδεια είναι γνωστές και στα κατσίκια.

Τα παράνομα βήματα του Δημάρχου τα ξέρει ακόμα και ο τρελός του χωριού.

Τα γαμήλια δώρα συναλλαγής εχόντων και εξουσίας προβάλλουν ξεδιάντροπα στο φως της ημέρας.

Όλοι ξέρουν από πού ανατέλλει και πού δύει ο ήλιος στο μικρό νησί. Ένα μικρό μέρος σαν την Ίο είναι ο καθρέφτης της ελληνικής κοινωνίας.

Εδώ βλέπεις καθαρά ποιος διαφθείρει και ποιος διαφθείρεται, πώς αναπαράγεται η διαφθορά στην ελληνική κοινωνία.

Εδώ βλέπεις καθαρά χωρίς φίλτρα τους ανθρώπους και τους μηχανισμούς διαχείρισης της εξουσίας που οδήγησαν την Ελλάδα στην παρακμή και τη χρεοκοπία…

Το κείμενο που ακολουθεί ακτινογραφεί τις δομές εξουσίας που νέμονται και καταπατούν την τουριστική Ελλάδα, χωρίς χωροταξικά, περιβαλλοντικά ή πολιτιστικά κριτήρια και ηθικές αναστολές. Σκιαγραφεί την εξαγορά των κατοίκων και την παράδοση, άνευ όρων, ενός νησιού στην ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία και πιστεύω ότι θα κάνει όλους τους κατοίκους αυτής της χώρας που αγαπούν την πατρίδα τους να ντρέπονται που κατοικούν σε αυτόν τον τόπο αλλά ίσως τους κάνει και πιο σοφούς.

Το κείμενο περιγράφει πώς κακοποιούνται, ιδιωτικοποιούνται και πωλούνται οι αιγιαλοί και παραλίες του Αιγαίου, πώς λειτουργούν οι μηχανισμοί της διαφθοράς στους διαδρόμους των δημοσίων υπηρεσιών, πώς χορηγούνται παράνομες οικοδομικές άδειες και εγκρίσεις αρχιτεκτονικών μελετών, πώς νομιμοποιούνται αυθαίρετα κτίσματα που έχουν κατασκευαστεί μετά το 2011, πώς οι εκλεγμένοι μας νομοθετούν χέρι χέρι με επιχειρηματικά ιδιωτικά συμφέροντα εκποιώντας κοινόχρηστους χώρους, πώς καταστρέφονται και παραδίδονται στην κερδοσκοπία τοπία ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους του Αιγαίου και πώς καταργείται κάθε έννοια προσπάθειας χωροταξικού σχεδιασμού και προστασίας του περιβάλλοντος σε αυτή τη χώρα.

Η απροκάλυπτη συγκάλυψη των αυθαιρεσιών και η σιωπή των αμνών όλων των εμπλεκόμενων φορέων και πολιτικών, στην υπόθεση της καταστροφής των παραλιών και του περιβάλλοντος της μικρής Ίου, ξεπερνάει κάθε σενάριο επιστημονικής φαντασίας κακοδιοίκησης πολιτείας και είναι ένα τεράστιο σκάνδαλο προς διερεύνηση με πολλούς αποδέκτες στην Ελλάδα και στις Βρυξέλλες.

Ας ξεκινήσουμε το οδοιπορικό με μια περιληπτική ιστορική αναδρομή της αγοράς από χρηματιστηριακά κεφάλαια του μεγαλύτερου μέρους της Ίου, που μπορεί χωρίς υπερβολή να χαρακτηριστεί «η άλωση της Ίου».

Η άλωση της Ίου

Το 2007 ένα κότερο πλησιάζει τις ακτές της Ίου. Ο ιδιοκτήτης του είναι ένας πλούσιος χρηματιστής που λέγεται ότι είχε βγάλει πολλά λεφτά ποντάροντας με επιτυχία στο χρηματοπιστωτικό επιχειρηματικό καζίνο της Wall Street. Ο επιχειρηματίας μαγεύεται από την ομορφιά και τις παρθένες παραλίες του νησιού και αποφασίζει να τις αγοράσει και να τις εκμεταλλευτεί. Ανεβαίνει στο χωριό να διαπιστώσει αν υπάρχουν εκεί, όπως σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δημόσιες αρχές, χωροταξικές μελέτες, θεσμοθετημένοι περιβαλλοντικοί περιορισμοί, εκλεγμένοι δήμαρχοι που θα μπορούσαν να σταθούν εμπόδιο στα σχέδιά του. Γυρνάει στο κότερο πανευτυχής. Η νήσος Ίος είναι ανοχύρωτη πολιτεία χωρίς κτηματολόγιο και χωρίς εγκεκριμένες χωροταξικές μελέτες στις εκτός σχεδίου περιοχές. Ιππότες με πανοπλίες, πρίγκιπες με άσπρα άλογα, αστοί, προεστοί του τόπου, αριστερό εργατικό κίνημα να υπερασπισθούν τον τόπο δεν υπάρχουν στο νησί. Οι δύο χιλιάδες ιθαγενείς κάτοικοι, παρόλο που έχουν βγάλει αρκετά χρήματα εκμεταλλευόμενοι οι ίδιοι το γνωστό από χρόνια τουριστικό νησί τους, δείχνουν επιρρεπείς σε εξαγορά, προσκυνητές στο χρήμα. Ίσως από τα προπολεμικά χρόνια της φτώχιας και της ανέχειας στο νησί η δίψα για το χρήμα να έχει ενσωματωθεί στο DNA τους. Στα στενά δρομάκια του χωριού πολλοί μεσίτες, πωλητές του τόπου τους, εμφανίζονται σε κάθε γωνία, σε κάθε νυχτερινό κέντρο. Πατριώτες να σταθούν εμπόδιο στα σχέδια της μονοπωλιακής επιχειρηματικής εκμετάλλευσης του νησιού από νεοφερμένους ξένους δεν φαίνονται στον ορίζοντα. Ο επιχειρηματίας σίγουρος πια ότι ο τόπος είναι χωρίς υπερασπιστές τρίβει τα χέρια του και αποφασίζει να αγοράσει όλες τις νότιες παραλίες της όμορφης παρθένας Ίου με στόχο να τις εκδίδει αποκλειστικά σε ανά τον κόσμο πλούσιους, Σαουδάραβες, Ρώσους ολιγάρχες και άλλους, που πληρώνουν πλουσιοπάροχα για all inclusive αποκλειστικές χρήσεις και απολαύσεις. Η επιχείρηση εξαγοράς ενός ολόκληρου νησιού του Αιγαίου ξεκινά.

Η off shore εταιρεία Sharivan Limited ξεκινάει τις αγορές στη χαρακτηρισμένη παραμεθόρια περιοχή του Αιγαίου νήσο Ίο αλλά γρήγορα μεταβιβάζει ιδιοκτησίες και παραδίδει την σκυτάλη σε ανώνυμες ελληνικές εταιρείες. Ο στόχος είναι προφανής: να λαμβάνει επιδοτήσεις από ελληνικά και ευρωπαϊκά προγράμματα. Σύντομα ο επιχειρηματίας καταφέρνει με τους πολιτικούς του φίλους να εξασφαλίσει εγκρίσεις επιδοτήσεων των εταιρειών του συνολικά γύρω στα 24 εκατ. ευρώ. Έτσι με τις επιδοτήσεις αυτές και με τις κατάλληλες υπερτιμολογήσεις μπορεί να παρουσιάζεται σαν ευεργέτης επενδυτής χρησιμοποιώντας τα χρήματα του Έλληνα και Ευρωπαίου φορολογούμενου.

Για την αγορά της Ίου δημιουργούνται οι εταιρείες 105 Α.Ε., Λούκας Α.Ε., Νερό Α.Ε., Ίος Μαρίνα Α.Ε., Λούγια ΑΕ., Χαμόγελο Α.Ε. συμφερόντων του επιχειρηματία με ταυτόσημα διοικητικά συμβούλια. Αγοράζονται παραλιακές εκτάσεις χιλιάδων στρεμμάτων με, συχνά, μάρτυρες συμβολαίων τα κατσίκια. Τα εκατοντάδες στρέμματα που αναφέρονται στα συμβόλαια των εκτάσεων αγοράς από τους ιδιοκτήτες πωλητές γίνονται χιλιάδες με την επίκληση κτηνοτροφικής χρησικτησίας δημοσίων εκτάσεων. Ιδιοκτήτες εξ αδιαιρέτου εκτάσεων που δεν θέλουν να απομακρυνθούν από τα πατρικά εδάφη εξαναγκάζονται να πουλήσουν τις πατρογονικές τους περιουσίες με την απειλή της πρωτόγνωρης στα νησιά των Κυκλάδων δικαστικής διαδικασίας «αγωγής διανομής». Οι ιδιοκτήτες των off shore και των ανωνύμων εταιρειών εκβιάζουν τους εξ αδιαιρέτου ιδιοκτήτες με αναγκαστικούς πλειστηριασμούς με αγωγές διανομής, αν δεν πουλήσουν στους νέους άρχοντες οικειοθελώς τα κτήματά τους.

Οι παραλίες ή τμήματα αυτών, που έχει αγοράσει μέχρι σήμερα το παραπάνω δίκτυο εταιρειών συμφερόντων του επιχειρηματία κ. Μιχαλόπουλου στη νήσο Ίο είναι συνολικά δεκατέσσερις:

Παραλία Καλάμου, παραλία Παπά, παραλία Τρεις Κλησιές, παραλία Μαγγανάρι (τμήμα), παραλία Τρυπητή, παραλία Μανούσου, παραλία Πέπα, παραλία Πικρί Νερό (βόρειο τμήμα), παραλία Μυλοπότα (τμήμα), παραλία Κολιτσάνι (τμήμα), παραλία Λιμανιού (τμήμα), παραλία Τζαμαρία (τμήμα), παραλία Κουμπάρα, νησάκι Διακοφτό.

Ο νέος σύγχρονος φεουδάρχης, κάτοχος πια με τις ανώνυμες εταιρείες του τού μεγαλύτερου μέρους της Ίου (17% κατά εκτίμηση) με τη συμπαράσταση των αστυνομικών, δημοτικών και κυβερνητικών αρχών, συμπεριφέρεται πλέον σαν ο υπεράνω κάθε νόμου αδιαμφισβήτητος κυβερνήτης της Ίου.

Ο πρώην δήμαρχος της Ίου, Γιώργος Βολυκάκης αναλαμβάνει επιστάτης των συνεργείων του νέου άρχοντα. Μια στρατιά πληβείων εργαζομένων, στην πλειοψηφία ανασφάλιστοι αλλοδαποί, μεταφέρονται με φορτηγά στα κτήματα του νέου άρχοντα, μερικές φορές συνοδεία αστυνομικών οργάνων, για να περιφράξουν παράνομα, χωρίς άδειες περιτοίχισης, τις νέες ιδιοκτησίες και να ικανοποιήσουν τις εκκεντρικές αρχιτεκτονικές του επιθυμίες. Οι αρχιτεκτονικές αυτές επιθυμίες που ακροβατούν ανάμεσα στο στυλ Λας Βέγκας της Νεβάδα και το φοινικοκρατούμενο Palm Beach της Φλόριντας προσυπογράφονται, κατά παράβαση των διαταγμάτων προστασίας που ισχύουν, από τους εντεταλμένους για την προστασία της αρχιτεκτονικής φυσιογνωμίας του Αιγαίου αρμόδιους αρχιτέκτονες μηχανικούς. Το αιγαιοπελαγίτικο τοπίο του νησιού αλλοιώνεται δραματικά και η κοινωνική δομή της Ίου αρχίζει να θυμίζει Μεξικό εποχής Ζαπάτα με τον επιχειρηματία Δον Μιχαλόπουλο να εξουσιάζει με το χρήμα του το νησί.

Η παραλία του Παπά

Η παραλία του Παπά, σύμβολο του νησιού που η φωτογραφία της συνοδεύει όλες τις διαφημιστικές καμπάνιες για την τουριστική προβολή της Ίου ιδιωτικοποιείται και απαγορεύεται η επίσκεψη σε αυτή για τους κοινούς τουρίστες. Η είσοδος επιτρέπεται μόνο σε νεόπλουτους κατόχους τζιπ άνω των 2000 κυβικών και φίλους του νέου άρχοντα. Το παραδοσιακό μονοπάτι που οδηγεί στην παραλία από την πλαγιά σφραγίζεται με σιδερένιες πόρτες και αλυσίδες και όποιος τολμά να εμφανιστεί στην παραλία με φουσκωτό σκάφος τού κοινοποιείται από μπράβους ότι η παραλία είναι ιδιωτική. Κατά μήκος του δημόσιου δρόμου που οδηγεί στην παραλία του Καλάμου, ένας τεράστιος τοίχος δύο μέτρα ύψος και μήκους δύο περίπου χιλιόμετρων που θυμίζει το σινικό τοίχος απαγορεύει στον περίεργο περαστικό ακόμα και να βλέπει την παραλία του Παπά έστω και από εκεί ψηλά. 

Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ

Πόσο… Τσόρτσιλ είναι ο Κυριάκος;

Ένας από τους λογογράφους του πρωθυπουργού έβαλε μια… τζούρα Τσόρτσιλ σε ομιλία του για τις δύσκολες στιγμές που ζούμε. Σκέφτηκε: «Πόλεμο είχε κι ο Άγγλος πολιτικός που σημάδεψε την εποχή του, πόλεμο έχει κι ο δικό μας. Τι κορωνοϊός, τι Χίτλερ…»

Τι τόθελε; Από εκείνη τη στιγμή η φάμπρικα πήρε μπροστά κι όλοι

άρχισαν να μιλάνε για τον Ουίνστον… Μητσοτάκη ή τον Κυριάκο… Τσόρτσιλ.

Ακόμη κι ο Νίκος Χαρδαλιάς επικαλείται τον «πατέρα της νίκης» στις ομιλίες του. Λάθος. Θα ήταν πιο πειστικός εάν επικαλείτο τον Ντέμη Νικολαίδη που τον γνωρίζει καλύτερα.

Ε, λοιπόν κανείς δεν σκέφτηκε ότι η σύγκριση Τσόρτσιλ – Μητσοτάκη είναι επικίνδυνη. Όχι για τον Άγγλο πολιτικό που εδώ και μισό, σχεδόν, αιώνα έχει αποδημήσει και δεν ασχολείται με τύχη ή ατυχία, αλλά με τον δικό μας.

 διαβάστε περισσότερα στο pasatempo.wordpress EΔΩ    

Αλειτούργητες αισθήσεις

του Παντελή Μπουκάλα

Στο σπίτι του ο καθένας, με μειωμένες μέχρι μηδενισμού τις εξόδους στον ακινητοποιημένο κόσμο, ζούμε με επίσης αφόρητα και απότομα μειωμένες τις πηγές απ’ όπου μέχρι χθες αντλούσαμε εικόνες, πληροφορίες, συγκινήσεις και ερεθίσματα. Για να ’χουν το μυαλό και η καρδιά την πρώτη ύλη τους. Να συνθέτουν, να επεξεργάζονται, να δυσαρεστούνται, να χαίρονται, να απορρίπτουν, να αγκαλιάζουν. Να μετέχουν στα ανθρώπινα.

Στο μισάωρο ή στη μια ώρα που βγαίνεις έξω, για να περπατήσεις, να πας στο φαρμακείο ή στο ψιλικατζίδικο, ή για να βγάλεις βόλτα το αγχωμένο σκυλί, καμία από τις υπολειτουργούσες αισθήσεις σου δεν προλαβαίνει να δουλέψει στα σωστά της, να ξεδιψάσει. Το βλέμμα σου, στραμμένο προληπτικά προς την άσφαλτο ή προς τους τοίχους, σπάνια συναντάει άλλο βλέμμα, σπάνια ανταλλάσσει χαμόγελα.

Η αφή, απαγορευμένη έτσι κι αλλιώς, αφού κηρύχτηκε εξαιρετικά επικίνδυνη, έχει πια ένα ζευγάρι γάντια να τη χωρίζουν από τα πράγματα, τους καρπούς και τα φρούτα. Αλλά και από το χέρι των γειτόνων και των φίλων, από το λαιμουδάκι της γάτας ή το μουτράκι του σκύλου. Από το ένα δελτίο ειδήσεων στο άλλο ακούς τις ανανεωνόμενες εικασίες των επιστημόνων, που δηλώνουν με κάθε ειλικρίνεια ότι προς το παρόν οι αβεβαιότητές τους είναι σαφώς περισσότερες από τις σίγουρες γνώσεις τους. Μπερδεύεσαι λοιπόν, μαθαίνεις και ξεμαθαίνεις σε ταχύτατο ρυθμό, διστάζεις, ολοένα διστάζεις. Και καταλήγεις να υποτάσσεσαι στη συνθήκη της Κοινωνικής Απόστασης. Της φραγής. Της αποξένωσης.

Η γεύση; Δεν πίνεις πια έξω το καφεδάκι σου, το κρασάκι, την μπίρα, το τσίπουρο. Δεν γεύεσαι τις χαρές της παρέας δηλαδή, και απομακρύνεσαι έτσι κάθε μέρα και περισσότερο από αυτό που ήταν πάντα η μέθοδός σου για ν’ αντέχεις. Και του σπιτιού τα καλούδια, καλά κι άγια είναι. Αλλά να. Η χωριάτικη παύει να είναι χωριάτικη, αν δεν σμίγουν στο πιάτο πέντε κι έξι θηρευτικά πιρούνια, που κυνηγούν βουλιμικά την ελιά και το κρεμμύδι.

Η ακοή; Ακούει την ασήκωτη σιωπή. Και πια δεν της αρέσει. Αρχισε ήδη να νοσταλγεί τον θόρυβο, τη βοή, τη φασαρία – όπως ο Θανάσης Βέγγος νοστάλγησε το καυσαέριο μόλις βγήκε μισή ώρα έξω από την Αθήνα, κι έσπευσε να το ρουφήξει από την εξάτμιση του αυτοκινήτου. Η όσφρηση; Περνάς δίπλα στις ανθισμένες νεραντζιές των πεζοδρομίων (μοιραία απεριποίητες, όπως και οι πρασινάδες στα παρκάκια, όπου θέριεψαν οι αγριάδες) και φοβάσαι να κόψεις το ανθάκι της, να χαρείς την ευωδιά του. Και ντρέπεσαι γι’ αυτό.

Μαύρες προβλέψεις από το ΔΝΤ: «Επιστροφή» στο Κραχ του 1930

Με τη Μεγάλη Ύφεση του 1930 συνέκρινε τις οικονομικές και - κατ' επέκταση - κοινωνικές συνέπειες της πανδημίας η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα. Η πανδημία που σαρώνει τον κόσμο, θα μετατρέψει την οικονομική ανάπτυξη παγκοσμίως σε «έντονα αρνητική» το 2020, προκαλώντας την χειρότερη ύφεση από την Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930, ενώ μια μικρή ανάκαμψη αναμένεται το 2021, τόνισε η επικεφαλής του ΔΝΤ.

Η ίδια παρουσίασε μια πολύ πιο ζοφερή εικόνα για την οικονομική και κοινωνική επίδραση του κορονοϊού σε σχέση με πριν από λίγες εβδομάδες, τονίζοντας ότι οι κυβερνήσεις είχαν ήδη αναλάβει μέτρα ενίσχυσης της οικονομίας 8 τρισ. δολαρίων, αλλά πιθανότατα θα χρειαζόταν περισσότερα.

Δήλωσε ότι η κρίση θα πλήξει τις αναδυόμενες αγορές και τις αναπτυσσόμενες χώρες περισσότερο από όλες, οι οποίες στη συνέχεια θα χρειαστούν δισεκατομμύρια δολαρίων σε ξένη βοήθεια.

«Μόλις πριν από τρεις μήνες, αναμέναμε θετική αύξηση του κατά κεφαλή εισοδήματος σε περισσότερες από 160 χώρες μέλη το 2020», ανέφερε σε δηλώσεις της εν όψει της συνεδρίασης του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας την επόμενη εβδομάδα.

«Σήμερα ο αριθμός αυτός έχει αλλάξει. Τώρα προβλέπουμε ότι περισσότερες από 170 χώρες θα βιώσουν μείωση του κατά κεφαλήν εισοδήματος το 2020».

Εάν η πανδημία υποχωρήσει στο β΄ μισό του έτους, το ΔΝΤ αναμένει μερική ανάκαμψη το 2021, τόνισε η Γκεοργκίεβα, αλλά προειδοποίησε ότι η κατάσταση θα μπορούσε να γίνει χειρότερη.

«Δηλώνω ότι υπάρχει τεράστια αβεβαιότητα για τις προοπτικές: θα μπορούσε να γίνει χειρότερο, ανάλογα με διάφορους παράγοντες, μεταξύ των οποίων και η εξέλιξη της πανδημίας» δήλωσε.

Το φάσμα της παγκόσμιας επισιτιστικής κρίσης

Ανάλογες προβλέψεις έχουν κάνει όλοι οι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί, ενώ, για πολύ πιθανό κίνδυνο υπερπολλαπλασιασμού της πείνας από τις οικονομικές συνέπειες των μέτρων κατά της πανδημίας και την υποχώρηση της παγκόσμιας οικονομίας έχουν ήδη προειδοποιήσει ο ΟΗΕ και άλλοι φορείς.

Από τα πιο πρόσφατα παραδείγματα είναι οι εταιρείες Unilever, Nestlé και PepsiCo, οι οποίες, μαζί με οργανώσεις αγροτών, το Ίδρυμα των Ηνωμένων Εθνών, ακαδημαϊκούς και ομάδες πολιτών, καλούν τους παγκόσμιους ηγέτες, να αποτρέψουν την παγκόσμια επισιτιστική κρίση και  να διατηρήσουν τα σύνορα ανοιχτά στο εμπόριο, προκειμένου να βοηθήσουν τα πιο ευάλωτα άτομα της κοινωνίας.

Οι προμήθειες τροφίμων σε ολόκληρο τον κόσμο εξαντλούνται μαζικά και εάν οι κυβερνήσεις δεν αναλάβουν δράση, ο αριθμός των ανθρώπων που βρίσκονται από χρόνια υποσιτισμένοι, θα μπορούσε να διπλασιαστεί, όπως προειδοποιούν.

Αναλόγως η Oxfam προειδοποιεί σε έκθεσή της, ότι επιπλέον μισό δισεκατομμύριο άνθρωποι σε όλο τον κόσμο κινδυνεύουν να βυθιστούν στη φτώχεια εάν δεν τεθούν γρήγορα σε εφαρμογή προγράμματα στήριξης, ειδικά προς τις λιγότερο προνομιούχες χώρες, για να αντιμετωπιστεί ο αντίκτυπος της παγκόσμιας πανδημίας του κορονοϊού.

Η Όξφαμ διευκρινίζει πως ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού που κυμαίνεται μεταξύ του 6% και του 8% διατρέχει κίνδυνο να περιπέσει στην ανέχεια. 

πηγή

«Οδηγία» Πέτσα: Στείλε για σούπερ μάρκετ και πήγαινε κι εκκλησία!

Σαν να μην έφταναν τα «κόλπα» της Ιεράς Συνόδου για την παρουσία των πιστών στην εκκλησία (αυτά που μετά από αντιδράσεις πήρε πίσω – διαβάστε εδώ) έχουμε και τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να προτείνει «τεχνάσματα» για παρουσία στους ναούς!

Συγκεκριμένα, ο Στέλιος Πέτσας, κατά τη διάρκεια της σημερινής ενημέρωσης υποστήριξε:

«…υπενθυμίζοντας, πάντα, ότι δεν υπάρχει ειδική πρόβλεψη για μετακίνηση στις εκκλησίες, παρεμπιπτόντως, μπορεί κάποιος, όταν κάνει κάποια έξοδο από το σπίτι του, για τους άλλους λόγους που δικαιολογούν αυτή την έξοδο, να μπορέσει να εφαρμόσει αυτό που λέμε “ατομική λατρεία”, περνώντας και από την εκκλησία της ενορίας του». 

Με λίγα λόγια: Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έδωσε «οδηγία» να στέλνονται μηνύματα π.χ για σούπερ μάρκετ και αυτό να… αξιοποιείται για πέρασμα από την εκκλησία.

Εξαιρετικά υπεύθυνη στάση, κύριε Πέτσα! Και «Μένουμε σπίτι» και γλυκά μάτια στην Ιερά Σύνοδο! 

πηγή 

Η μελαγχολία του θεατρίνου

γράφει η Πέπη Ρηγοπούλου

Ενώ προσπαθεί να στριμώξει τον δολοφόνο του πατέρα, τον αδελφοκτόνο, αιμομίκτη και τύραννο θείο του, τον Κλαύδιο, ο Αμλετ συναντά έναν γνωστό του από παλιά θίασο ηθοποιών. Οι δουλειές τους δεν πάνε καλά. Πήραν τους δρόμους γιατί έχουν κεσάτια. Τους τσάκισαν ο ανταγωνισμός και το κακό γούστο του κοινού. Ο Δανός τους παρακαλεί να παίξουν ένα παλιό, αγαπημένο τους σουξέ: την άλωση της Τροίας και τη σφαγή του Πριάμου από τον Νεοπτόλεμο, που του φέρνει δάκρυα στα μάτια. Οσα δάκρυα δεν μπόρεσε να χύσει για τον θάνατο του δικού του πατέρα. Σε αυτούς τους θεατρίνους ο Αμλετ/Σέξπιρ θα απευθύνει τις οδηγίες του για την υποκριτική τέχνη. Και σ’ αυτούς θα εμπιστευτεί το έργο του, την Ποντικοπαγίδα, που θα ξεσκεπάσει το οικογενειακό και το πολιτικό έγκλημα που σαπίζει τη Δανία.

Τι γίνεται με τους θεατρίνους σήμερα; Ηθοποιούς, σκηνοθέτες, συγγραφείς, μουσικούς, σκηνογράφους, ενδυματολόγους, χορευτές, φωτιστές και άλλους; Κεσάτια είχαν εδώ και πολύ καιρό. Από τότε που ξέσπασε η κρίση και μας έβαλαν άδικα - όπως παραδέχονται κάποιοι κατόπιν εορτής- στα μνημόνια. Το κακό ξεκίνησε ίσως με τις πρόβες. Πρώτα έμενε απλήρωτο ένα μέρος τους. Μετά το σύνολό τους. Περίπου το ίδιο συνέβη και με την ασφάλιση, το ωρομίσθιο έγινε μόνιμο καθεστώς, ενώ οι αμοιβές κατέβηκαν στο ελάχιστο, όταν δεν έπεφταν κάτω από αυτό. Και φυσικά αυτά αφορούσαν μόνον τους προνομιούχους που είχαν, όσο είχαν, δουλειά. Γιατί υπήρχαν και οι άνεργοι. Ολα αυτά όμως ήταν την παλιά, καλή με τα σημερινά δεδομένα, εποχή. Γιατί σήμερα, λόγω των όντως απαραίτητων μέτρων για τον κορονοϊό, οι θεατρίνοι, εκτός ευτυχώς των κρατικών σκηνών, μένουν απλήρωτοι.

Η κοινωνία μας, το κράτος, πρέπει να κάνει κάτι για τους ανθρώπους αυτούς. Να τους ενισχύσει ηθικά και οικονομικά, όπως ορθά έκανε και ελπίζω να κάνει για όλες τις άλλες ομάδες. Δεν ξέρω πόσοι είναι, ούτε να ορίσω τα κριτήρια αυτών που δικαιούνται ενίσχυση. Ομως δεν μπορεί να ζητάμε από τους καλλιτέχνες στο όνομα της τέχνης να μένουν νηστικοί. Γνωρίζω επίσης ότι η ποιότητα δεν μπορεί να μετρηθεί ποσοτικά. Ωστόσο, δεν είναι αδύνατο να βρεθούν κάποια κριτήρια. Είναι χωρίς αμφιβολία τόσοι οι συνάνθρωποί μας που έχουν ανάγκη, ώστε δυσκολεύεται κανείς να αναφερθεί σε αυτή ή εκείνη την κατηγορία. Μακάρι να υπάρξει για όλους, Ελληνες και ξένους, η χωρίς τυπικές προϋποθέσεις μέριμνα της πολιτείας. Κάτι που ίσως θα μπορούσε να γίνει, αν το χρέος όλων των χωρών τώρα μηδενιζόταν. Οσο για τους θεατρίνους, από την εποχή του Σοφοκλή και του Σέξπιρ, ήταν η ψυχή της κοινωνίας. Ας μην αφήσουμε το θέατρο, την τέχνη, να πεθάνει.