«Κι ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει»

 

Με αφορμή τη μέρα της Μητέρας

 

 

 

«….Κι ένα τέταρτο μητέρας

 

αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει.

 

Που να το ανακράξεις

 

σε στιγμή μεγάλου κινδύνου…»

 

 Οδυσσέας Ελύτης, Εκ του πλησίον

 

***

 

Μάννα μου, ἐγώ ᾽ μαι τ᾽ ἄμοιρο, τὸ σκοτεινὸ τρυγόνι

 

ὁποὺ τὸ δέρνει ὁ ἄνεμος, βροχὴ ποὺ τὸ πληγώνει.

 

Τὸ δόλιο! ὅπου κι ἂν στραφεῖ κι ἀπ᾽ ὅπου κι ἂν περάσει,

 

δὲ βρίσκει πέτρα νὰ σταθεῖ κλωνάρι νὰ πλαγιάσει.

 

 

 

Ἐγὼ βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ᾽ ἀποδαρμένη

 

μέσα σὲ πέλαγο ἀνοιχτό, σὲ θάλασσ᾽ ἀφρισμένη,

 

παλαίβω μὲ τὰ κύματα χωρὶς πανί, τιμόνι

 

κι ἄλλη δὲν ἔχω ἄγκουρα πλὴν τὴν εὐχή σου μόνη.

 

 

 

Στὴν ἀγκαλιά σου τὴ γλυκειά, μανούλα μου, ν᾽ ἀράξω

 

μὲς στὸ βαθὺ τὸ πέλαγο αὐτὸ πριχοῦ βουλιάξω.

 

 

 

Μανούλα μου, ἤθελα νὰ πάω, νὰ φύγω, νὰ μισέψω

 

τοῦ ριζικοῦ μου ἀπὸ μακρυὰ τὴ θύρα ν᾽ ἀγναντέψω.

 

Στὸ θλιβερὸ βασίλειο τῆς Μοίρας νὰ πατήσω

 

κι ἐκεῖ νὰ βρῶ τὴ μοίρα μου καὶ νὰ τὴν ἐρωτήσω.

 

 

 

Νὰ τῆς εἰπῶ: εἶναι πολλά, σκληρὰ τὰ βασανά μου

 

ὡσὰν τὸ δίχτυ ποὺ σφαλνᾶ θάλασσα, φύκια κι ἄμμο

 

εἶναι κι ἡ τύχη μου σκληρή, σὰν τὴv ψυχὴ τὴ µαύρη

 

π᾽ ἀρνήθηκε τὴν Παναγιὰ κι ὁ πόλεος δὲν θά ᾽βρει.

 

 

 

Κι ἐκείνη μ᾽ ἀποκρίθηκε κι ἐκείνη ἀπελογήθη:

 

Ἦτον ἀνήλιαστη, ἄτυχε, ἡ μέρα ποὺ γεννήθης

 

ἄλλοι ἐπῆραν τὸν ἀνθὸ καὶ σὺ τὴ ρίζα πῆρες

 

ὄντας σὲ ἒπλασ᾽ ὁ Θεὸς δὲν εἶχε ἄλλες μοῖρες.

 

Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Προς την μητέρα μου

 «…Γλυκέ μου, εσύ δεν χάθηκες, μέσα στις φλέβες μου είσαι.

Γιέ μου, στις φλέβες ολουνών, έμπα βαθιά και ζήσε.

Δες, πλάγι μας περνούν πολλοί, περνούν καβαλλαραίοι, ―

όλοι στητοί και δυνατοί και σαν κ’ εσένα ωραίοι.

Ανάμεσά τους, γιόκα μου, θωρώ σε αναστημένο, ―

το θώρι σου στο θώρι τους μυριοζωγραφισμένο.

Και γώ η φτωχή και γώ η λιγνή, μεγάλη μέσα σ’ όλους,

με τα μεγάλα νύχια μου κόβω τη γη σε σβώλους

Και τους πετάω κατάμουτρα στους λύκους και στ’ αγρίμια

που μούκαναν της όψης σου το κρούσταλλο συντρίμμια.

Κι ακολουθάς και συ νεκρός, κι ο κόμπος του λυγμού μας

δένεται κόμπος του σκοινιού για το λαιμό του οχτρού μας.

Κι ως τόθελες (ως τόλεγες τα βράδια με το λύχνο)

ασκώνω το σκεβρό κορμί και τη γροθιά μου δείχνω.

Κι αντίς τ’ άφταιγα στήθεια μου να γδέρνω, δες, βαδίζω

και πίσω από τα δάκρυα μου τον ήλιον αντικρύζω.

Γιέ μου, στ’ αδέρφια σου τραβώ και σμίγω την οργή μου,

σου πήρα το ντουφέκι σου· κοιμήσου, εσύ, πουλί μου»

 

 Γιάννης Ρίτσος, Επιτάφιος

 

πηγή

Το ολικό άνοιγμα ας μην αποδειχθεί καταστροφικό

 

 Τις τελευταίες ημέρες τα πάντα εχουν ανατραπεί.

 

Αν και τα κρούσματα που καταγράφονται είναι χιλιάδες και η διασπορά του ιου ειναι μεγάλη, ενόψει και του ανοίγματος του τουρισμού αλλά και της μεγάλης ψυχολογικής κούρασης των πολιτών η κυβέρνηση αποφάσισε το άνοιγμα των δραστηριοτήτων επιταχύνοντας ταυτόχρονα τη διαδικασια των εμβολιασμών και ενσωματώντας τα rapid test στην καθημερινοτητα των πολιτών.

 

Τώρα, πρέπει να ειμαστε ειλικρινείς. Οι καταστάσεις που βιώνουμε είναι πρωτόγνωρες και δεν υπάρχουν εύκολες ή μαγικές λύσεις. Η κυβέρνηση βρισκεται σε μία θέση που καλείται να πάρει αποφάσεις με μεγάλο ρίσκο.

 

"

 

 

 

Ο κίνδυνος λοιπόν είναι υπαρκτός και ολοι όσοι λαμβάνουν τις αποφάσεις το γνωρίζουν. Ποιος είναι ο κίνδυνος; Η φυσιολογική χαλαρωση των πολιτών μαζι με την επικράτηση πιο επιθετικων μορφών του ιού και την κάθοδο τουριστών από διάφορες περιοχές του κόσμου οι οποίοι μπορεί να μεταφέρουν νέες μεταλλάξεις του ιού να διαμορφώσει στη χώρα μας ένα εκρηκτικό και εκτός ελέγχου μείγμα.

 

Λαμβάνοντας υπόψη την οριακή λειτουργια εδώ και μήνες και των ανθρώπων στο υποχρηματοδοτημενο και υποστελεχωμένο σύστημα υγείας, τα πράγματα μπορει να γινουν πολύ άσχημα. Γιατί και αυτός είναι ένας παράγοντας που εχει μπει στο περιθώριο της συζήτησης.

 

Ξεχάσαμε τους ήρωες! Ξεχάσαμε ότι στα νοσοκομεία της χώρας μας εδώ και ένα χρόνο οι άνθρωποι εκεί εργάζονται δίχως ρεπό και άδειες υπό συνθήκες τρομερής πίεσης και είναι λογικό και αυτοί να βρισκονται στα όρια τους. Ουδεις μπορεί να λειτουργεί διαρκώς στο 100% των ικανοτήτων του. Όταν επί μηνες οι συνθήκες εργασίες είναι άσχημες και το άγχος μεγάλο, θα αυξάνονται τα λάθη, θα καταρρέουν ψυχολογικά περισσότεροι, και όλο αυτό θα γιγαντώσει το κόστος.

 

Δε θέλουμε να γίνουμε προφήτες κακών μαντάτων, ομως καλό θα είναι οι πολίτες να γνωρίζουν ότι είμαστε πολύ μακριά από το να έχουμε ξεμπερδέψει από αυτή την ιστορία. Μπορούμε και πρεπει, είναι αναγκή να χαλαρώσουμε, όμως ας το κάνουμε τηρώντας οσο μπορούμε τα μέτρα.

 

Γιατί η εικόνα που διαπιστώνουμε τις τελευταίες ημέρες στα Χανιά προκαλεί ανησυχία.

 

Πάρα πολλοί έχουν πλέον πετάξει τις μάσκες, πάρα πολλοί τις φοράνε απλά για να τις φοράνε, λίγοι φαίνεται να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την τήρηση των μέτρων εκτός από τους καταστηματάρχες οι οποίοι γνωρίζουν ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες από τη μη τήρηση αλλά και τον κίνδυνο μεγάλων προστίμων.

 

Το ζητούμενο όλων πρέπει να είναι ένα: Το ολικό άνοιγμα να μην αποδειχθεί καταστροφικό, γιατί τις συνέπειες μίας τέτοιας καταστροφής δε θα τις βιώσουμε μόνο σε αριθμό νεκρών απο τον ιό αλλά και οικονομικά. Μια έκρηξη κρουσμάτων, μπορεί να οδηγήσει σε νέο κλείσιμο δραστηριοτήτων μια περίοδο που υπάρχει τεράστια ανάγκη να ανοίξουν οι επιχειρήσεις και να κυκλοφορήσει το χρήματα.

 

Και το να κυκλοφορεί χρήμα, το να βελτιωθεί οικονομικά η κατάσταση, δεν είναι παράγοντας ασύνδετος από την υγεία.    

πηγή   

Η ανατριχιαστική απλότητα του κ. Άδωνι Γεωργιάδη

 

γράφει η Κατέ Καζάντη

 

“Εσείς μιλάτε για κέρδη και ζημιές, εμείς μιλάμε γι’ ανθρώπινες ζωές”: πίσω από το κλισέ ενός από τα συνθήματα που ακούγονται συχνότατα, όταν οι αδικημένοι κατακλύζουν τους δρόμους, κρύβεται μια μεγάλη αλήθεια. Η μάλλον τραγική διάζευξη καταδείχνει δυο κόσμους ασύμπτωτους, δυο λογικές ερμηνείας της ανθρώπινης κοινωνίας, δυο τρόπους ανάγνωσης της προόδου. Μια τέτοια σχάση, δίχως ενδιάμεσες αποχρώσεις, είναι χαρακτηριστικό ιστορικών στιγμών όπως αυτή που ζούμε. Εκεί όπου οι ιδέες απογυμνώνονται από διανοητικές φιοριτούρες και μένουν ατόφιες, καθορίζοντας ευθέως τις ανθρώπινες ζωές.

 

Η λογική, λοιπόν, των ιδεών της δεξιάς, όπως τούτη εκφράστηκε δια στόματος Άδωνι Γεωργιάδη, μοιάζει, και είναι, ανατριχιαστικά απλή: αν πάρεις, σου λέει, τώρα τις πατέντες από τις φαρμακοβιομηχανίες, την ώρα δηλαδή που αυτές περιμένουν να βγάλουν κέρδος, σε μια επόμενη πανδημία ουδεμία θα δουλέψει για να βγάλει εμβόλια. Επίσης, σου λέει, ζούμε -ευτυχώς, κατά την άποψή του- σ’ ένα κόσμο όπου η ιδιοκτησία είναι υπέρτατο αγαθό σε κάθε της μορφή, η δε κλοπή έγκλημα καθοσιώσεως, οπότε τι, θα κλέψει το κράτος τον ιδιώτη; Δεν γίνονται αυτά! Εξάλλου, το κέρδος είναι το μέγα κίνητρο. Αυτό κινεί τον κόσμο, όχι η λαχτάρα να σώσεις ζωές ούτε κάποια άλλου είδους ηθική που υπαγορεύει τη συμπόνια. Θα προστατέψουμε την αγορά, λοιπόν, διότι σε τέτοιο κόσμο ζούμε. Άρα, μπορούμε να υποθέσουμε, είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων να πεθαίνουν κατά εκατομμύρια οι πολλοί των χαμηλών στρωμάτων προκειμένου να μην έχουν χασούρα οι λίγοι στα ψηλά, είναι ανθρώπινο και λογικό να υποτάσσονται οι πολιτικές των κυβερνήσεων στα συμφέροντα των επιχειρήσεων. Το ότι βέβαια οι φαρμακοβιομηχανίες έλαβαν αδρή κρατική χρηματοδότηση τεχνηέντως παραλείπεται να ειπωθεί όπως επίσης και το ύψος των κερδών που τούτες θα λάβουν από τα εμβόλια.

 

Έτσι, το κράτος μπορεί να μεταβάλλεται σε υπηρέτη μεγαλοσυμφερόντων, ο κρατικός παρεμβατισμός, όμως, ή η έννοια της κρατικής πρόνοιας, μία διόλου αριστερή υπόθεση, για τη νέα σκληρή δεξιά αποτελούν άγνωστες λέξεις. Να ελέγχονται και να περιορίζονται τα κέρδη των επιχειρήσεων σε συνθήκες εκτάκτου ανάγκης, όπως οι τωρινές, ούτε που τους περνά απ’ το μυαλό. Η κοσμοθεωρία που τοποθετεί το “περιουσιακό δικαίωμα” και τα εξ αυτού εκπορευόμενα κέρδη πάνω από την ίδια τη ζωή, παραδίδει στη χλεύη οποιαδήποτε άλλη άποψη ως ανήκουσα στον επάρατο κομμουνισμό. Οι δε, σε γραμμή Αδωνι, από το βήμα της Βουλής, αλήστου μνήμης, ειρωνείες του Κυριάκου Μητσοτάκη προς τον Αλέξη Τσίπρα, όταν ο δεύτερος διατύπωσε την πρόταση για τις πατέντες, ανήκουν στην ίδια πολιτική κουλτούρα.

 

Η κοινωνία ως ζούγκλα, η κοινωνία ως φύση, η κοινωνία ως κόλαση για τους αδύναμους, ως χώρος άλωσης για τους δυνατούς: τούτη τη συνθήκη μοναχά χωρά το μυαλό τους. Οι αρετές της αλληλέγγυας κοινωνίας, της αρχής της ισοτιμίας και του διαμοιρασμού, αρετές, θα έλεγε κανείς, ενός πρωτόλειου ανθρωπισμού, χριστιανικές, δεν υπάρχουν στο κάδρο: θυμίζουν αριστερά, μπορεί να παρεξηγηθούν. Το αυτάρεσκο κυρίαρχο μοντέλο δεν κάνει σκόντο υπέρ των από κάτω, φροντίζει δεν σκανδαλωδώς τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών από πάνω. Στην πολιτική φιλοσοφία της δεξιάς, δεν υπάρχουν επιτάξεις, παρά μόνο αυτές των δικαιωμάτων: αυτά μπορούν να τα περιορίζουν ασκώντας βιοπολιτική, διαιωνίζοντας την κατάσταση εξαίρεσης, ακόμα κι όταν τούτες οι πολιτικές αποτυγχάνουν παταγωδώς.

 

Ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης, ο τέως γραφικός βιβλιοπώλης, είναι το πουλέν της νέας εποχής. Με μια εκμοντερνισμένη όσο και εκχυδαϊσμένη μορφή δαρβινισμού, δίδει άλλοθι στις εκμεταλλευτικές παραδόσεις του παρελθόντος, επαναφέροντας στο παρόν και όσες καταργήθηκαν. Αλλά το πιο τρομακτικό δεν είναι ο χοντροκομμένος τρόπος να τοποθετούν την κερδοφορία των εκμεταλλευτριών τάξεων σε uber alles μοχλό της ιστορίας, υποβιβάζοντας τον κόσμο της εργασίας σε υποζύγια. Είναι που τούτο αναδείχτηκε, περίπου αναντίρρητα και για πολλούς λόγους, σε κυρίαρχη ιδεολογία.

 

Η νέα δεξιά είναι εδώ: η άρνηση της Γερμανίας στην πρόταση Μπάιντεν δείχνει πως η εγχώρια δεξιά δεν απέχει και πολύ από την εξωχώρια, τουναντίον. Η δε μητέρα των μαχών είναι, πρωτίστως, μάχη ιδεών. Που θα ανατρέπει στο συλλογικό ασυνείδητο τα εγκαθιδρυμένα δεξιά Αδώνεια αυτονόητα.

      

Σοβαρή φθορά γλυπτού στην Ακρόπολη από κομπρεσέρ .!

 

Δεν έχουν τέλος ως φαίνεται οι περιπέτειες της Ακρόπολης από την ώρα που βάλθηκε το υπουργείο Πολιτισμού να ξεκινήσει τις επεμβάσεις εφαρμόζοντας, όπως έχει καταγγελθεί από φορείς και επιστήμονες, ιδεοληπτικά σχέδια για την αναμόρφωση του Παρθενώνα αλλά και την πολιτική στρατηγική του για προσέλκυση τουριστικών μαζών.

 

Όπως αποκαλύπτει η Αυγή μετά το «τσιμέντωμα» και τη δρομολόγηση ειδικής μαρμάρινης πινακίδας με το όνομα του χορηγού και της υπουργού στον Βράχο, την τιμητική του είχε αρχαίο γλυπτό που έπεσε «θύμα» των εργασιών που πραγματοποιούνται στο μνημείο για την απορροή των ομβρίων υδάτων.

 

Ε, όχι και κομπρεσέρ στην Ακρόπολη, θα μπορούσε να αναφωνήσει κανείς. Κι όμως, στην εποχή των αρίστων, βαριά μηχανήματα χρησιμοποιούνται στο εμβληματικό μνημείο για να υλοποιηθεί ένα έργο κατόπιν εορτής. Όπως όλοι θυμόμαστε πρώτα πλημμύρισε η Ακρόπολη εξ’ αιτίας των τσιμεντοστρώσεων και μετά εκπονήθηκε η απαιτούμενη συμπληρωματική υδραυλική μελέτη, που είχε τεθεί ως αναγκαίος όρος για την υλοποίηση των εργασιών από την εγκριτική απόφαση. Ο αναστηλωτής των Προπυλαίων, δρ. αρχιτεκτονικής Τάσος Τανούλας είχε από νωρίς κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Ωστόσο για το υπουργείο Πολιτισμού, ήταν απλώς μέρα Σάββατο!

 

Για τη χρήση κομπρεσέρ όμως στην Ακρόπολη, θα είχε ενδιαφέρον να ακούσουμε τις εξηγήσεις τόσο της αρμόδιας Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Αθηνών όσο και της Επιτροπής Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεων, ακόμα περισσότερο της ίδιας της υπουργού Πολιτισμού και κατά τα άλλα αρχαιολόγου Λίνας Μενδώνη. Γιατί απ’ όσο γνωρίζουμε στους οργανωμένους αρχαιολογικούς χώρους, πόσο μάλλον σε ένα μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς οι εργασίες γίνονται χειρωνακτικά και με παρακολούθηση από αρχαιολόγο, πράγμα που επίσης δεν συνέβη στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ας δώσουν λοιπόν οι αρμόδιοι τις δέουσες εξηγήσεις.

 

Ας μη θυμηθούμε βέβαια και την καταστροφή τριών πωρόλιθων από αρχαίο τοιχίο που βρέθηκε κατά τη θεμελίωση του ανελκυστήρα πλαγιάς όπως έχουν καταγγείλει στην Αυγή τόσο η πρόεδρος του ΣΕΑ Δέσποινα Κουτσούμπα όσο και ο αρχιτέκτονας, αναστηλωτής των Προπυλαίων Τάσος Τανούλας. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, σε δύο μόλις μήνες, μετράμε ήδη δύο  σοβαρές καταστροφές αρχαιοτήτων στην Ακρόπολη. Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να σταματήσουν οι εργασίες στο μνημείο; Να γκρεμιστεί ο Παρθενώνας;

 

Δυστυχώς όμως, οι περιπέτειες στο εμβληματικό μνημείο της χώρας και κηρυγμένο μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την Ουνέσκο, δε σταματούν εδώ.

 

Ο πολυδιαφημισμένος νέος ανελκυστήρας πλαγιάς, που εγκαινιάστηκε με δόξα και τιμή από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό,  δυστυχώς έχει αρχίσει ήδη να παρουσιάζει προβλήματα. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, εδώ και καιρό έχει παρουσιαστεί πρόβλημα με την υπερθέρμανση ενός πηνείου, με αποτέλεσμα να σταματάει η λειτουργία του ανελκυστήρα έως ότου κρυώσει το συγκεκριμένο εξάρτημα. Το συγκεκριμένο πρόβλημα, μάλιστα, έχει προκαλέσει διχογνωμία ανάμεσα στην ιταλική εταιρεία MASPERO που υλοποίησε την εγκατάσταση του ανελκυστήρα πλαγιάς και της ελληνικής εταιρείας με την οποία συνεργάστηκε για το έργο. Η ελληνική εταιρεία αποδίδει το πρόβλημα στην τοποθέτηση του πηνείου από τη ΜASPERO, ενώ η ιταλική εταιρεία από την πλευρά της υποστηρίζει ότι υπάρχει άλλο πρόβλημα που προκαλεί τη δυσλειτουργία του πηνείου. Και το υπουργείο Πολιτισμού από τη δική του πλευρά τηρεί σιγή ιχθύος.

 

Μόνο που σε λίγες ημέρες ανοίγει ο τουρισμός και μαζί οι αρχαιολογικοί και άλλοι χώροι πολιτισμού. Τι εξηγήσεις θα δώσει τότε το υπουργείο, δεδομένου ότι η Ακρόπολη είναι το διασημότερο μνημείο της χώρας που συγκεντρώνει χιλιάδες επισκέπτες καθημερινά, και τον νέο ανελκυστήρα που αποτελεί τον μοναδικό τρόπο πρόσβασης των ανάπηρων και εμποδιζόμενων επισκεπτών στο μνημείο.     

 πηγή

Εμβολιόδεντρα και πατέντες

 

γράφει  ο Παντελής Μπουκάλας

 

 

Η Ινδία, κι ας μην το επιβεβαιώνει ο χάρτης, ούτε ο γεωφυσικός ούτε ο πολιτικός, είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Και συγχρόνως μία από τις πολιτείες των ΗΠΑ. Το ίδιο ισχύει για τη Βραζιλία ή τη Νότια Αφρική. Στρογγυλός παραμένει ο πλανήτης. Και τα τείχη ή οι φράχτες που χωρίζουν τα κράτη, αφορούν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Οχι τους ιούς και τα βακτήρια. Δεν έχουμε παρά να ρωτήσουμε τον SARS-CoV-2. Θα μας απαντήσει. Ή, μάλλον, μας έχει ήδη απαντήσει. Μια χαρά (για τον ίδιο και το σόι του) ταξιδεύει από το Ντουμπάι ή τους Αγίους Τόπους στην Αθήνα, από την Ινδία στις Βρυξέλλες, από τη Βραζιλία στη Νέα Υόρκη. Διαιωνίζοντας τη δεσποτεία του.

 

Απλοϊκά ηχούν όλ’ αυτά. Σε τέτοιες απλοϊκές σκέψεις, όμως, θεμελιώθηκε η πρόταση να μην ισχύουν τα δικαιώματα ευρεσιτεχνίας στα εμβόλια κατά του κορωνοϊού. Το τείχος ανοσίας ή θα είναι παγκόσμιο ή δεν θα υπάρξει. Τόσο απλά – ή απλοϊκά. Πριν υιοθετήσει την πρόταση αυτή ο Τζο Μπάιντεν, τιμώντας (μυστήριο πράμα) άλλη μία προεκλογική υπόσχεσή του, την είχαν υποστηρίξει ο ΠΟΥ, γιατροί όπου γης, μη κυβερνητικές οργανώσεις, χώρες όπως η Ινδία και η Νότια Αφρική, και ορισμένοι πολιτικοί.

 

Ηταν ανάμεσά τους ο Ελληνας πρωθυπουργός; Ναι, αν πιστέψουμε  ειδησεογραφικό σάιτ που διαλάλησε χθες το εξής: «Σε μια σημαντική κίνηση προχώρησε η κυβέρνηση Μπάιντεν, υποστηρίζοντας την πρόταση που είχε θέσει πριν από καιρό επί τάπητος ο Ελληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης για την απελευθέρωση της πατέντας εμβολίων». Μόνο που ο κ. Μητσοτάκης είχε προτείνει να αγοραστούν από την Ε.Ε. τα δικαιώματα, όχι να καταργηθούν. Και είχε ειρωνευτεί στη Βουλή –δεν πάει δα πολύς καιρός, δεν είναι τόσο γενικευμένο το πολιτικό Αλτσχάιμερ– τον κ. Τσίπρα και το «εμβολιόδεντρό» του.

 

Η τόση κολακεία, στα όρια της ειδωλολατρίας, κάνει κακό. Στην ειδωλολατρεύουσα δημοσιογραφία αλλά και στον ειδωλολατρευόμενο, που μπορεί να πάρει τοις μετρητοίς όσα υμνητικά τού απευθύνουν. Παρασυρμένος πιθανόν από το ειδησεογραφικό σάιτ που συγχέει με δημοκοπική επιμονή τους εμβολιασμούς με τους εμβολιασμένους (χθες βεβαίωνε ότι «εμβολιάστηκαν στην Ελλάδα: 3.309.788»!), ο κ. Μητσοτάκης ισχυρίστηκε στο πασχαλινό διάγγελμά του ότι «ήδη, περισσότεροι από 3.000.000 πολίτες έχουν κάνει την πρώτη ή και τη δεύτερη δόση». Μόνο που ο σωστός αριθμός, όπως απέδειξαν τα hellinika hoaxes, ήταν το 2.170.847. Αρκετά μικρότερος. Αν ξαναπιστέψει το σάιτ, θα πιστέψει και ότι ο Μπάιντεν είναι μαθητής του.

 

   

Εκτός της βρετανικής λίστας για ταξίδι χωρίς καραντίνα η Ελλάδα

 

Μια εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη για τον ελληνικό τουρισμό επιβεβαιώνεται, τη στιγμή που η κυβέρνηση διαμηνύει σε όλους τους τόνους ότι σε δέκα ημέρες η χώρα ανοίγει τις... αγκάλες της για τους τουρίστες.

 

Τα ρεπορτάζ επιβεβαιώθηκαν και η χώρα μας βρίσκεται εκτός της λίστας 12 κρατών στα οποία θα μπορούν να ταξιδέψουν οι κάτοικοι της Αγγλίας από τις 17 Μαΐου.  Εκτός από την Ελλάδα, η οποία παραδοσιακά αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς για τους Βρετανούς, από τη λίστα απουσιάζουν τόσο η Ισπανία όσο και η Γαλλία.

 

Αναλυτικά οι 12 χώρες είναι:

 

Πορτογαλία

Ισραήλ

Σιγκαπούρη

Αυστραλία

Νέα Ζηλανδία

Μπρουνέι

Ισλανδία

Γιβραλτάρ

Νησιά Φόκλαντ

Νησιά Φερόε

Νησιά Νότιας Γεωργίας και Νότιου Σάντουιτς

Νησιά Αγία Ελένη, Ασενσίον

Όσοι κάτοικοι Αγγλίας επιστρέφουν από τις χώρας αυτές δεν θα είναι υποχρεωμένοι να μπουν σε καραντίνα. Τα αρνητικά τεστ Covid, πάντως, είναι υποχρεωτικά και κατά την αναχώρηση και κατά την επιστροφή στη χώρα.

 

«Η επιτυχία της Βρετανίας στη μάχη κατά του κορονοϊού, δεν είναι ίδια σε άλλες χώρες» δήλωσε σχετικά ο Γκραντ Σαρπς, υπουργός Μεταφορών της χώρας, εξηγώντας περαιτέρω τις ανακοινώσεις.

 

Η Ελλάδα και η Κύπρος παραμένουν στην «πορτοκαλί» λίστα, που σημαίνει ότι όσοι επιστρέφουν από αυτές τις χώρες στη Βρετανία θα πρέπει να μπαίνουν σε καραντίνα 10 ημερών και να υποβληθούν δύο φορές σε διαγνωστικό τεστ για την Covid-19. Οι ταξιδιώτες από χώρες που βρίσκονται στην «πράσινη» κατηγορία θα πρέπει να υποβάλλονται σε τεστ πριν από την αναχώρησή τους και δύο ημέρες μετά την άφιξή τους στο Ηνωμένο Βασίλειο.

 

Η λίστα θα αναθεωρείται κάθε τρεις εβδομάδες. Τρεις χώρες που σήμερα βρίσκονται στην «πορτοκαλί» κατηγορία, η Τουρκία, οι Μαλδίβες και το Νεπάλ, θα μετακινηθούν στην «κόκκινη» από την Τετάρτη, 12 Μαΐου.  

πηγή 

Εμπόριο ελπίδων με πατέντα!

 

Η συζήτηση που έχει ανοίξει για τις πατέντες των εμβολίων θα μπορούσε να είναι ουσιαστική εάν δεν ήταν υποκριτική.

 

Σε διεθνές επίπεδο εμφανίζονται οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση να δηλώνουν, μετά από ένα χρόνο και αρκετούς μήνες πανδημία, υπέρ μιας προσωρινής άρσης των πατεντών για τα εμβόλια κατά του κορωνοϊού. Κατά κύριο λόγο η πρόταση φέρεται να είναι του «καλού» Μπάιντεν στην οποία συμφωνεί και η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.

 

Όσον αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει το ηχηρό «όχι» της Γερμανίας, μέσω της Άγκελα Μέρκελ, αλλά κι εντός Αμερικής υπάρχουν κάθετες διαφωνίες. Παράλληλα, η θέση των φαρμακοβιομηχανιών εκφράζεται ανοιχτά από την Pfizer και τον εκτελεστικό διευθυντή της Άλμπερτ Μπουρλά, ο οποίος δηλώνει ότι θα ήταν προτιμότερο να αυξηθεί η παραγωγή στις υπάρχουσες μονάδες.

 

Το πράγμα γίνεται ακόμα πιο πολύπλοκο, αφού αποκαλύπτει αντιθέσεις και συμφέροντα χωρών, φαρμακοβιομηχανιών, κέρδη από τα εμβόλια αλλά και απώλειες (από κέρδη) από τη στασιμότητα και την κρίση της καπιταλιστικής οικονομίας που έχει φέρει η υγειονομική κρίση.

 

Υπάρχει το αυτονόητο (αλλά όχι δεδομένο αφού πολλοί το ξεχνάνε) ερώτημα γιατί δεν μπήκε η συγκεκριμένη πρόταση στο τραπέζι έναν χρόνο τώρα. Γιατί χρειάστηκε να ξεπεράσει ο πλανήτης τα 3 εκατομμύρια θύματα από την πανδημία, για να δηλωθεί η συγκεκριμένη πρόθεση, έστω σε επίπεδο δηλώσεων;

 

Μέχρι τώρα ήταν «φυσιολογικό» οι φαρμακευτικές εταιρείες να βγάζουν υπέρογκα κέρδη από την παρασκευή και τη διανομή των εμβολίων. Το «φυσιολογικό» δεν θα ήταν η σπουδαία επιστημονική ανακάλυψη των εμβολίων να διατεθεί για σωθούν ζωές από την πανδημία; Αντίθετα, μέχρι τώρα έχουν πωληθεί, με κόστος, τα διαθέσιμα εμβόλια, κυρίως στις χώρες του ανεπτυγμένου (καπιταλιστικά) κόσμου. Δεκάδες άλλες χώρες έχουν παραλάβει ελάχιστα εμβόλια.

 

Κι ας πούμε ότι τώρα έγινε αντιληπτή η ανάγκη να μην χαθούν ανθρώπινες ζωές. Γιατί μιλάνε για προσωρινή άρση στις πατέντες για τα εμβόλια; Μήπως, άραγε, δεν γνωρίζουν, όσοι πετάνε στον αέρα αυτή την πρόταση, ότι χρειάζονται διαπραγματεύσεις και ομοφωνίες για να προχωρήσει ακόμα κι αυτή η περιορισμένη άρση στις πατέντες;

 

Εάν, πάντως, δεν πρόκειται για «πυροτέχνημα», τότε υπάρχουν τρόποι να νομιμοποιηθεί η πλήρης κατάργηση της πατέντας, στις χώρες που παράγονται τα εμβόλια (από τις ΗΠΑ, τις χώρες της ΕΕ μέχρι τη Ρωσία). Όταν, πάντως, θέλουν να βρούνε «ομοφωνίες» (ή και να τις προσπεράσουν) τα καταφέρνουν οι χώρες της «πολιτισμένης» Δύσης. Ας θυμηθούμε μόνο και μόνο τους πολέμους των πρόσφατων δεκαετιών (Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιρακ κ.α). Εκεί, βέβαια, το «δίκαιο»είναι τα ιμπεριαλιστικά σχέδια τα τερατώδη οικονομικά συμφέροντα.

 

Το ερώτημα είναι απλό: Πουλάνε ελπίδες (ακοστολόγητες) για ένα πρόσωπο ανθρωπισμού; Εάν δεν μπει ευθέως το ζήτημα της εμπορευματοποίησης του φαρμάκου και της δημόσιας Υγείας, τότε, ναι: Πουλάνε ελπίδες, ανοίγοντας μια κουβέντα που θα χρειαστεί διαπραγματεύσεις επί διαπραγματεύσεων και για χρόνια.

 

Και κάτι ακόμα: Δεν έγιναν ξαφνικά ήρωες του αλτρουισμού οι εκπρόσωποι των ΗΠΑ. Πρόκειται για έναν πόλεμο εντυπώσεων στη λεγόμενη διπλωματία των εμβολίων, όπου συγκρούονται κέρδη επί κερδών.

 

Όσο για τη χώρα μας, που η συζήτηση έχει μεταφερθεί σε ένα επίπεδο επαρχίας του κόσμου, δεν μπορεί κανείς να ξεχωρίσει τι είναι πιο υποκριτικό: Η γελοιότητα της κυβέρνησης της ΝΔ που ειρωνευόταν ανοιχτά κάθε σκέψη για κατάργηση της πατέντας των εμβολίων γιατί έπληττε την «αγορά» ή οι λεονταρισμοί του ΣΥΡΙΖΑ που όταν ήταν στην κυβέρνηση λειτούργησε και με το παραπάνω εκπροσωπώντας τη λογική κόστους- οφέλους στα φάρμακα και στη δημόσια Υγεία. Κι επειδή ορισμένοι εμφανίζονται και ως κάτοχοι της «ιδέας» για κατάργηση της πατέντας να θυμίσουμε ότι από την αρχή της πανδημίας δεκάδες Κομμουνιστικά Κόμματα σε όλο τον κόσμο είχαν θέσει το ζήτημα. Τότε, βέβαια, δεν είχε ξεκινήσει το «χοντρό παζάρι» και η ανάγκη «επανεκκίνησης» της (καπιταλιστικής) οικονομίας. 

πηγή

 

 

 

Η χώρα που τους παίρνουν στα σπίτια τους και ο "αίλυν" ρατσιστής χωρίς δουλειά

 

Ο Άγιος Μαρίνος υποδέχεται με νόμο ασυνόδευτα ανήλικα από τα προσφυγικά στρατόπεδα, όπως εκείνο της Σάμου. Και αν μη τι άλλο, δίνει το σωστό "σήμα", έστω και σε συμβολικό επίπεδο.

 

γράφει ο Χρήστος Δεμέτης

 

Ο Άγιος Μαρίνος είναι ένα μικρό κράτος στην κεντρική ιταλική χερσόνησο. Είναι το πέμπτο μικρότερο κράτος του κόσμου, με έκταση μόλις 61,19 τ.χλμ. και 33.615 μόνιμους κατοίκους. Αυτές τις μέρες, το μικρό κρατίδιο πέρασε ένα δικό του μήνυμα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς προς τον υπόλοιπο πλανήτη. Συμβολικά ή μη, ο Άγιος Μαρίνος ψήφισε νόμο με τον οποίο επιτρέπει σε οικογένειες και άτομα που κατοικούν στη Δημοκρατία του Αγίου Μαρίνου να φιλοξενήσουν ασυνόδευτα παιδιά που διαβιούν σε συνθήκες εγκλεισμού.

 

Όπως γράφει το πρακτορείο ειδήσεων pressenza, το σχέδιο επιτρέπει σε όσους θέλουν, να φιλοξενήσουν ασυνόδευτα παιδιά προσφύγων που τελούν υπό κράτηση, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που προέρχονται από τα ελληνικά νησιά, με την επίβλεψη της οργάνωσης Still I Rise.

 

Μετά την έγκριση της ημερήσιας διάταξης, που παρουσιάστηκε από τη Σύμβουλο Sara Conti την 1η Ιουλίου 2020, το νομοσχέδιο τέθηκε στη σύνοδο ολομέλειας στις 27 Απριλίου του παρόντος έτους και πέρασε ομόφωνα.

Έτσι, με το νόμο αρ. 79 της 30ης Απριλίου 2021, η Δημοκρατία του Αγίου Μαρίνου ρυθμίζει το νομικό καθεστώς των ασυνόδευτων ανηλίκων, οι οποίοι θα έχουν την ευκαιρία να μεγαλώσουν σε ένα οικογενειακό πλαίσιο που μπορεί να παρέχει όλη την ηθική, εκπαιδευτική και υλική υποστήριξη που χρειάζονται.

 

 

Η αναδοχή επιτρέπεται σε μεμονωμένα άτομα ή συζύγους, πολίτες ή κατοίκους του Αγίου Μαρίνου, που έχουν φτάσει την ηλικία των 25 ετών και είναι σε θέση να εκπαιδεύσουν και να υποστηρίξουν τους ανηλίκους. Οι απαιτήσεις περιλαμβάνουν την ανάγκη οι θετοί φροντιστές/τριες – όπου είναι δυνατόν – να βοηθούν στη διατήρηση των επαφών μεταξύ του παιδιού και της οικογένειας προέλευσής του.

 

Σχεδιάστηκε επίσης ένας μηχανισμός "εσωτερικής αλληλεγγύης", για όσους/ες δεν μπορούν να αναλάβουν παιδιά στις οικογένειές τους, αλλά που επιθυμούν να συμμετάσχουν στο έργο, στηρίζοντας οικονομικά έναν ή περισσότερους ανηλίκους που θα ανατεθούν σε οικονομικά πιο ασθενείς οικογένειες.

 

Σε αντιδιαστολή με τα παραπάνω, πριν λίγες ημέρες ο υπουργός Εσωτερικών, Μάκης Βορίδης, αποφάσισε να κάνει πράξη το "δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ". Στην ουσία, με τη νέα διάταξή του κόντρα σε εκείνη του προκατόχου του κ. Θεοδωρικάκου, ο κ. Βορίδης έκανε πιο "σκληρά" τα πλαίσια των κριτηρίων για την εξέταση της ιθαγένειας (οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να αποδεικνύουν σταθερό εισόδημα επί τρία χρόνια εν μέσω οικονομικής κρίσης), ενώ κατήργησε και άλλη νομοτεχνική βελτίωση του κ. Θεοδωρικάκου για τις εξετάσεις πολιτογράφησης, απαιτώντας επιτυχή παρακολούθηση και των έξι τάξεων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ή επιτυχή παρακολούθηση του Δημοτικού και του Γυμνασίου, αντί για τρεις τάξεις της δευτεροβάθμιας.

 

Αμέσως φυσικά ξέσπασαν σε πανηγυρισμούς εκείνοι που ακόμα διατηρούν στο λεξιλόγιό τους τη ρητορική για "λαθρομετανάστες", αποθεώνοντας τον υπουργό που συσπειρώνει το ανάλογο ακροατήριο. Πρόκειται φυσικά για τα ίδια άτομα που συνοδεύουν στα σχόλιά τους τις ειδήσεις περί αποχώρησης ασυνόδευτων ανηλίκων από τη χώρα, με "ευχές" τύπου "στα τσακίδια" και "στον αγύριστο".

 

Εννοείται πως τα ίδια αυτά άτομα, αν ο μη γένοιτο βρίσκονταν στη δεινή θέση του να τεθούν εκτός πατρίδας, θα παρακαλούσαν τα παιδιά τους να έχουν μια καλή τύχη σε μια άλλη χώρα, με ένταξη στο σύστημα παιδείας, με ίσες ευκαιρίες εργασίας, με σωστή υγειονομική περίθαλψη μακριά από φράχτες, τέντες και σκηνές.

 

Εννοείται πως τα ίδια αυτά άτομα που διοργάνωναν πάρτι με κρεατικά έξω από τις δομές φιλοξενίας, θα παρακαλούσαν και παρακαλούν για μια δουλειά σε περίπτωση που βρεθούν άνεργοι τόσο στη χώρα τους, όσο και εκτός αυτής. Πρόσφατα είχαμε και ένα τέτοιο παράδειγμα με γνωστό -στα μέσα δικτύωσης- "Μακεδονομάχο", που έγινε viral ακριβώς για αυτό το λόγο. Πολύ απλά γιατί μόνο όταν βιώσουμε στο πετσί μας τα αληθινά ζόρια, γινόμαστε a priori ίσοι.

 

 

 

Επαγγελματίας αίλυν φασίστας μακονομάχος ρατσιστής ψάχνει δουλειά. pic.twitter.com/yjBB8WK1iC

— Κάποιος Ταδόπουλος (@_Wiesenthal_S_) May 6, 2021

Πώς σχετίζονται όμως τα παραπάνω;

 

Απέναντι σε όλα αυτά, η κίνηση του Αγίου Μαρίνου έχει μια συμβολική δυναμική, αλλά δείχνει και τον άλλο δρόμο για το πώς θα μπορούσε να φερθεί ένα κράτος. Να δώσει δηλαδή το σωστό "σήμα" που θα περιθωριοποιήσει τις μισαλλόδοξες φωνές, που θα απομονώσει το μίσος και τον τυφλό ρατσισμό. Δεν έχει περάσει άλλωστε τόσος καιρός από τις επιθέσεις εναντίον ανηλίκων στο Ωραιόκαστρο - αθλιότητες που με την πρώτη όξυνση του μεταναστευτικού, ίσως και να τα ξαναδούμε, ακριβώς επειδή η επίσημη κυβέρνηση της χώρας δίνει το λάθος "σήμα".

 

Φυσικά, και δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε κάτι διαφορετικό από μια δεξιά "συμμαχία" που έχει ζωτικής σημασίας ανάγκη το ακροδεξιό της ακροατήριο, για να παραμείνει σε θέση εξουσίας, με όποιους κινδύνους συνεπάγεται κάτι τέτοιο για τους δημοκρατικούς θεσμούς του τόπου.

 

Από την άλλη, στη χώρα μας το πρόγραμμα αναδοχής επικαιροποιήθηκε προσφάτως, ωστόσο διέπεται ακόμη από μεγάλες γραφειοκρατικές καθυστερήσεις, με εκατοντάδες αιτήσεις να εκκρεμούν από το 2018. Παράλληλα, δεκάδες ασυνόδευτα παιδιά εξακολουθούν να κρατούνται υπό άθλιες συνθήκες σε ολόκληρη την Ελλάδα, υπό το λεγόμενο καθεστώς της "προστατευτικής κράτησης", ενώ εκατοντάδες ακόμη βρίσκονταν σε καταυλισμούς μαζί με ενηλίκους ή είναι άστεγα, λόγω της αδυναμίας των αρχών να παρέχουν επαρκή στέγη ή ανάδοχη οικογένεια.

 

Η πρόσφατη αντιμεταναστευτική κίνηση Βορίδη, έρχεται λοιπόν ως επιστέγασμα στο γενικότερο δαιδαλώδες πεδίο που έχει διαμορφωθεί γύρω από το μεταναστευτικό, με βασικό γνώμονα το να παρακωλύεται η ουσιαστική ένταξη.

 

Για την αναδοχή ασυνόδευτων παιδιών στην Ελλάδα, μπορείτε να ενημερωθείτε εδώ.         

 

Αυτοί οι δύο δηλώνουν δημοσιογράφοι, όχι τσιράκια των αφεντικών

Αυτοί δύο, ο Πορτοσάλτε και ο Οικονόμου, δηλώνουν δημοσιογράφοι.

 

Αυτοί οι δύο, ο Πορτοσάλτε και ο Οικονόμου, δεν δηλώνουν τσιράκια των αφεντικών.

 

Κανένα άλλο σχόλιο.

 

Δείτε το βίντεο:        

πηγή

Πως θα περπατούσα άραγε αν δεν με είχαν παρενοχλήσει ποτέ;

 

γράφει η Φωτεινή Λαμπρίδη

 

Κάποια στιγμή της ενήλικης ζωής μου, αναρωτήθηκα, γιατί όταν περπατώ μόνη τη νύχτα, καρφώνω τα πόδια μου στο πεζοδρόμιο αποφασιστικά σαν να θέλω να σπάσω τα πλακάκια. Πήγα πίσω στον χρόνο και θυμήθηκα, πως η φόρα αυτή με ακολουθούσε  στα 17 και στα 18 μου και αφότου άνοιγα την πόρτα του πατρικού μου σπιτιού. Ανέβαινα τις σκάλες με θόρυβο κι ακουγόταν από το βάθος η μητέρα μου με ένα επίμονο «σσσσσσσσ θα τους ξυπνήσεις».

 

Και θυμήθηκα όλους τους απωθημένους φόβους για τους οποίους κάθε γυναίκα έχει να πει πολλά. Πως συνωστίστηκαν στο εφηβικό μας σώμα και διατηρήθηκαν και στο ενήλικο. Πως έγιναν ένα με το σώμα μας και καθόρισαν την κίνηση και τον ρυθμό μας.

 

Αν δεν το έχεις ζήσει, δεν μπορείς να νιώσεις τι σημαίνει η απειλή ενός ψιθύρου.  Αυτό το «ψιτ έλα λίγο να σου πω, μην τρέχεις» στην πλάτη σου από έναν άγνωστο που ανοίγει το βήμα να σε φτάσει και μέχρι να αντιδράσεις είτε στρίβοντας αιφνιδιαστικά προς έναν κεντρικό δρόμο, είτε βρίζοντας, σε έχουν ήδη καταπιεί χίλια σενάρια για το τι μπορεί να σου συμβεί στον επόμενο τόνο.

 

Κι εκεί που περπατούσα αφηρημένη κι ανέμελη,  έμαθα να περπατώ και να τρέμει η γη. Και σχεδόν πάντα, να τραγουδάω δυνατά όταν επιστρέφω νύχτα στο σπίτι. Έτσι επέλεξα να ενταχθώ, όχι σε ομάδα βόλεϊ, αλλά πολεμικών τεχνών.

 

Επιδειξίες βλέπαμε από τα 12. Στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, μέρα μεσημέρι. Κατά τη διάρκεια περιπάτων και σχολικών εκδρομών. Κάποιοι παραμόνευαν μέσα στα σταθμευμένα τους οχήματα, κι όταν πλησιάζαμε να πάρουμε την μπάλα που μας ξέφυγε, πεταγόντουσαν ολόγυμνοι κι άρχιζαν να αυνανίζονται. Άλλοι κρυμμένοι σε θάμνους, άλλοι στην άκρη του δρόμου. «Είναι ακίνδυνοι άνθρωποι, άρρωστοι» μας έλεγαν οι μεγαλύτερες γυναίκες «αλλά καλό είναι να τους αποφεύγετε». Κι άρχιζαν να απαριθμούν δικές τους εμπειρίες.

 

Θύμωνα γιατί αισθανόμουν ότι με παρακινούσαν να τους οικτίρω. Και τα κατάφεραν ως έναν βαθμό. Αργότερα κατάλαβα, ότι αυτός ο οίκτος, ήταν ένα από τα εργαλεία στα οπλοστάσια αυτών των ανδρών.

 

Ήμουν δεν ήμουν 14 ετών, όταν ένας άνδρας γύρω στα 60 στην στάση λεωφορείου, προσπάθησε να με πείσει να πάω να συναντήσω τον εγγονό του που είχε δήθεν προβλήματα κατάθλιψης, προκειμένου να τον πείσω να βγει από το σπίτι. Δέκα λεπτά προσπαθούσα να καταλάβω αν μου λέει την αλήθεια. Όταν έφτασε τελικά το λεωφορείο, έτρεξα ενστικτωδώς να μπω κι εκείνος άρχισε να με τραβάει κλαίγοντας και φωνάζοντας «έλα να σώσεις μια ζωή». Όταν πια το λεωφορείο είχε ξεκινήσει, τον άκουσα να με αποκαλεί θυμωμένος «πουτανάκι» που «θα το βρεις από τη ζωή».

 

Και μαντέψτε. Κανένας από όσους περίμεναν το λεωφορείο στην στάση, δεν αντέδρασε. Άγκάλιασα τον σάκο του φροντιστήριου και καθ’όλη τη διαδρομή σκεφτόμουν πως αφελώς, πριν αποκαλυφθεί, φλέρταρα με την ιδέα να πάω να βοηθήσω τον εγγονό του. Πάλευα με την ενοχή. «Κι αν είναι όντως ένας απεγνωσμένος άνθρωπος; Κι αν μπορώ να βοηθήσω το παιδί;».

 

Ακολούθησαν κι άλλα παρόμοια περιστατικά τα επόμενα χρόνια. Με ταξιτζήδες, περαστικούς, θαμώνες καφετεριών κοκ. Μέχρι που κατάλαβα τι σημαίνει να είναι θέμα τύχης και ενστίκτου το να μην έχεις βιαστεί και πως στον πόλεμο αυτό, νιώθεις μόνη. Ειδικά αν δεν καταδέχεσαι να παίξεις το χαρτί του τρόμου. Αν δεν ζητάς υπό τον φόβο αυτό να σε συνοδέψει κάποιος ως το  σπίτι. Αν επιμένεις να διεδικείς την αυτονομία σου, με το όποιο κόστος.

 

Μετά έρχεται η επόμενη οδυνηρή συνειδητοποίηση. Α, μπορεί να σε παραβιάσουν κι οι οικείοι σου. Το αγόρι σου που δεν αποδέχεται τον χωρισμό. Ο κολλητός σου που δεν αποδέχεται τα όρια που θέτεις…. και ο κατάλογος δεν έχει  τέλος.

 

Εντωμεταξύ, σου έχει μείνει ένα ταχύ βάδισμα νευρικό. Έχεις μάθει να περπατάς και να τρέμει η γη. Να κρατάς σφιχτά τα κλειδιά στα χέρια και να σκαρφίζεσαι σενάρια αντεπίθεσης. Κι όλο αυτό, γίνεται μια συνήθεια, μια μηχανική κίνηση, μια ρουτίνα. Και μπορεί να περάσουν πολλά χρόνια για να αναρωτηθείς: «Άραγε πως θα περπατούσα αν δεν με είχαν παρενοχλήσει ποτέ; Αν δεν είχα νιώσει το ζεστό χνώτο της απειλής στον λαιμό μου;»

 

Όλα αυτά τα γράφω, επηρεασμένη από την υπόθεση της Νέας Σμύρνης. Και πιο συγκεκριμένα, απ’όσα είπε ο δικηγόρος του 22χρονου που έφτασε μέχρι την πόρτα της κοπέλας η οποία ευτυχώς, πρόλαβε να τον αφήσει απ’έξω.

 

«Ο πελάτης μου αρνείται κάθε κατηγορία και το αδίκημα ακόμα και αν υποτίθεται ότι έχει γίνει, είναι πλημμεληματικού χαρακτήρα»

 

Βαριά τα «πλημμελήματα» που καθόρισαν το βάδισμά μας.       

Εμβολιάσου ρε, τι σου ζητάμε;

 

του Άρη Χατζηστεφάνου (επί προσωπικού)

 

Γνωρίζω πως όσοι αναρτούν τις εμπειρίες τους από τις μικρές παρενέργειες που έχουν για ορισμένους τα εμβόλια το κάνουν συνήθως για καλό σκοπό. Εξηγούν ότι ένας πυρετός και μερικοί μυϊκοί πόνοι δεν είναι τίποτα μπροστά στην ασφάλεια που προσφέρει το εμβόλιο στους ίδιους και σε αυτούς που αγαπούν. Ακόμη και έτσι όμως, ακούγοντας τα σχόλια όσων λένε ότι αισθάνονται «σαν να τους πάτησε τρένο», σχηματίζεται στο πρόσωπό μου ένα ελαφρύ μειδίαμα. Γιατί όσα βιώνουν για μια ή δυο ημέρες τα έζησα στο πολλαπλάσιο για σχεδόν τρείς βδομάδες, όταν προσβλήθηκα πριν από μήνες από τον ιό.

 

Θυμάμαι τους μυϊκούς πόνους που δεν με άφηναν να κοιμηθώ για μέρες. Θυμάμαι τις νύχτες, αγκαλιά με το οξύμετρο, να μετράω τις επιπτώσεις στο άσθμα μου. Θυμάμαι ότι δεν άντεχα να κοιτάζω ούτε την οθόνη του κινητού για περισσότερο από ένα λεπτό. Θυμάμαι την άδεια που ζήτησα από τη δουλειά γιατί δεν μπορούσα ούτε να σκεφτώ – όχι να γράψω κείμενο ή να εκφωνήσω εκπομπή. Και ύστερα κι άλλες εβδομάδες με διαρκή κούραση και μια συνεχή «θολούρα». Όταν υποχώρησαν οι πόνοι, έμεινε για μήνες η ανησυχία ότι ο οργανισμός δεν θα επανέλθει ποτέ στην προηγούμενη κατάσταση του. Σαν να έχασες μέσα σε λίγες ημέρες δυο δεκαετίες ζωτικότητας και διαύγειας.

 

 

 

Φυσικά, όπως υπομειδιώ εγώ για τις μικροπαρενέργειες του εμβολίου, κάποιοι θα γελάνε μαζί μου διαβάζοντας τα «γελοία» συμπτώματα που αναφέρω. Είναι οι άνθρωποι που μπήκαν στα νοσοκομεία, διασωληνώθηκαν και είδαν τον θάνατο να τους χτυπά την πόρτα. Κάποιοι άλλοι δεν μπορούν ούτε να γελάσουν. Είναι οι 10.669 που πέθαναν στην Ελλάδα, τα 3,22 εκατομμύρια που πέθαναν σε όλο τον κόσμο και τα δεκάδες εκατομμύρια συγγενών και φίλων που δεν πρόλαβαν να τους αποχαιρετίσουν και να τους σφίξουν στο χέρι.

 

Γι’ αυτό, όταν έφτασε στο κινητό μου το μήνυμα του εμβολιασμού χρειάστηκα λιγότερο από τρία λεπτά για να κλείσω το ραντεβού. Είχα μάλιστα τη δυνατότητα να επιλέξω ανάμεσα σε Pfizer και AstraZeneca, αλλά προτίμησα χωρίς σκέψη το δεύτερο γιατί θα γινόταν λίγες ημέρες ή εβδομάδες νωρίτερα. Δεν το έκανα μόνο για μένα (εγώ έχω μάλλον κάτι περισσευούμενα αντισώματα), αλλά για όλους αυτούς που θα μπορούσα να σκοτώσω (κυριολεκτικά) περπατώντας ανάμεσά τους ανεμβολίαστος.

 

 

 

Τα εμβόλια φέρνουν την ανθρωπότητα μπροστά σε έναν καθρέφτη, όπως ελάχιστα ιστορικά γεγονότα μπορούν να το κάνουν. Η παραγωγή τους αποτελεί ένα προμηθεϊκό επίτευγμα, για το οποίο υποκλινόμαστε μπροστά στην επιστημονική κοινότητα. Από τη στιγμή όμως που κάποιος Προμηθέας αποφασίζει να προσφέρει τη φωτιά, μέχρι αυτή να φτάσει στον προορισμό της, υπάρχουν πολλά εμπόδια. Υπάρχουν καταρχήν οι εταιρείες, που εκμεταλλεύονται τις πατέντες (δηλαδή το προϊόν της συλλογικής γνώσης για το οποίο πλήρωναν εδώ και δεκαετίες εκατομμύρια φορολογούμενοι σε όλο τον κόσμο) αδιαφορώντας για τις εκατόμβες νεκρών σε χώρες όπως η Ινδία. Τα λόμπι των φαρμακοβιομηχανιών βρίσκονται τις τελευταίες εβδομάδες στις επάλξεις προκειμένου να σταματήσουν την απελευθέρωση των δικαιωμάτων ευρεσιτεχνίας, αν και γνωρίζουν ότι αν δεν επιτευχθεί άμεσα η ανοσία αγέλης σε όλο τον κόσμο ο ιός θα συνεχίσει να μεταλλάσσεται. Το κέρδος τους δεν προέρχεται από τον εμβολιασμό όλων αλλά από τον εμβολιασμό αυτών που μπορούν να πληρώσουν εμβόλια, τα οποία θα παρασκευάζονται μόνο σε δικά τους εργοστάσια. Οι μεταλλάξεις δεν θα επηρεάσουν την κερδοφορία τους. Ίσως μάλιστα να την αυξήσουν.

 

 

 

Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που δεν θέλουν να πάρουν το δώρο του Προμηθέα. Εκτός από τους ακροδεξιούς συνωμοσιολόγους του Τραμπ ή του Μπολσονάρο, συναντάς και αυτούς που νομίζουν ότι αντιστέκονται στην κυριαρχία των πολυεθνικών του φαρμάκου ή πως στήνουν «οδοφράγματα» απέναντι στον αυταρχισμό της κρατικής εξουσίας. Στην πραγματικότητα αντιγράφουν κατά γράμμα τη συμπεριφορά των εταιρειών: προτάσσουν τον εαυτό τους σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Ύστερα από δεκαετίες κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού έμαθαν να μιλούν μόνο για τα ατομικά δικαιώματα αγνοώντας τα συλλογικά. Πίστεψαν βαθιά μέσα τους ότι υπάρχει μόνο το «εγώ», το οποίο νομίζουν ότι μπορεί να επιβιώσει χωρίς το «εμείς».

 

Γνωρίζουν ότι από εμβόλια όπως το AstraZeneca ενδέχεται να παρουσιαστεί ένα περιστατικό θρόμβωσης (τις περισσότερες φορές άμεσα αντιμετωπίσιμο) ανά 100.000 εμβολιασμούς. Αυτό σημαίνει ότι αν εμβολιάζαμε δέκα εκατομμύρια ανθρώπους στην Ελλάδα θα είχαμε συνολικά 100 περιστατικά θρομβώσεων (όχι θανάτων… θρομβώσεων) και θα ξεμπερδεύαμε.

 

Όσοι αρνούνται να εμβολιαστούν προτιμούν να έχουμε καθημερινά 70 με 100 νεκρούς παρά να βρεθούν μπροστά στο απειροελάχιστο ενδεχόμενο μιας παρενέργειας, την οποία μπορούν να αντιμετωπίσουν με έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία.

 

Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να είναι λίγοι αλλά καταφέρνουν να διαχέουν το φόβο σε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού διαδίδοντας ψευδείς πληροφορίες. Το κάνουν με τη βοήθεια των ΜΜΕ, που εμπορευματοποιούν το φόβο και υπερπροβάλλουν κάθε παρενέργεια που ίσως να συνδέεται με κάποιο εμβόλιο (συχνά χωρίς κανένα στοιχείο).

 

 

 

Όσοι από αυτούς τους ανθρώπους ανήκουν στην εθνικιστική δεξιά μιλούν όλη την ημέρα για τις θυσίες του έθνους, αλλά αρνούνται να κάνουν την παραμικρή προσπάθεια για να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους και εν τέλει την οικονομία της χώρας. Όσοι από αυτούς ανήκουν στην αριστερά ή την αναρχία μιλούν για την «αλληλεγγύη» και την «αλληλοβοήθεια» αλλά αρνούνται να τις προσφέρουν στους διπλανούς τους. Κάνουν «αντίσταση» απέναντι στο κράτος όπως και οι φαρμακοβιομηχανίες: επιβεβαιώνουν την ατομική «κυριαρχία» τους διαιωνίζοντας το πρόβλημα.

 

Μην γίνεις σαν αυτούς που σκέφτονται και δρουν σαν εταιρείες. Να σκέφτεσαι και να δρας σαν άνθρωπος. Μην κάνεις το εμβόλιο για σένα. Κάν’το για τους γύρω σου. Κάντο για αυτούς που πέθαναν γιατί δεν είχαν την τύχη να υπάρχει ένα εμβόλιο όταν προσβλήθηκαν από τον ιό. Και ύστερα διαφήμισέ το σε όλους. Βοήθησέ τους να ξεπεράσουν τους φόβους που τους δημιουργούν όσοι ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους. Είναι ίσως η πιο ανέξοδη προμηθεϊκή πράξη που θα έχεις τη δυνατότητα να κάνεις στη ζωή σου.

 

 

 

Υ.Γ. Πριν από μερικές δεκαετίες μέλη της οργάνωσης Τουπαμάρος έγραψαν ένα σύνθημα σε ένα από τα νυχτερινά κέντρα της Ουρουγουάης, όπου επιτρεπόταν η είσοδος μόνο σε λίγους και εκλεκτούς: Ο Bailan Todos, O No Bailan Nadie – ή θα χορέψουμε όλοι ή δεν θα χορέψει κανένας.

   

Αποσύρθηκε το προσχέδιο νόμου για το ΚΕΘΕΑ – Άτακτη υποχώρηση του υπ. Υγείας

 

Σε άτακτη υποχώρηση οδηγήθηκε μετά τις έντονες αντιδράσεις εργαζομένων, μελών θεραπευτικών κοινοτήτων και συλλόγων οικογενειών του ΚΕΘΕΑ, αλλά και την πρωτοφανή κοινωνική κατακραυγή, το Υπουργείο Υγείας, αποφασίζοντας όπως αναφέρει το iatropedia.gr ν’ αποσύρει το προσχέδιο νόμου, που προέβλεπε την ριζική αναδιάρθρωση του ΚΕΘΕΑ με την πληρή αλλαγή της ταυτότητάς του και του περιεχομένου των υπηρεσιών του.

Μετά από συνάντηση του Δ.Σ. του Συλλόγου Εργαζομένων με την υφυπουργό Υγείας κ. Ζωή Ράπτη, κατά τη διάρκεια της οποίας οι εργαζόμενοι έθεσαν τεκμηριωμένα στην πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, γιατί το σχέδιο νόμου δεν μπορεί να αποτελέσει τη βάση οποιουδήποτε διαλόγου, αποφασίστηκε και μετά από συνεννόηση με τον Υπουργό Υγείας Βασίλη Κικίλια, να ζητηθεί από το Σύλλογο Εργαζομένων να καταθέσει στο υπουργείο, με ορίζοντα περίπου δύο μηνών, τις δικές του προτάσεις για τη λειτουργία του ΚΕΘΕΑ.

 

Ολόκληρη η ανακοίνωση του Συλλόγου Εργαζομένων του ΚΕΘΕΑ

«Το Προσχέδιο γραφειοκρατικής μετάλλαξης και ουσιαστικής διάλυσης του ΚΕΘΕΑ, το οποίο κατέθεσε επιτροπή που όρισε το διορισμένο από την κυβέρνηση Δ.Σ. του ΚΕΘΕΑ, προξένησε τέτοιας έκτασης αντιδράσεις που δεν την περίμεναν οι εμπνευστές του αλλά –ομολογούμε– ούτε εμείς οι ίδιοι. Όσοι υπήρξαν μέλη των Θεραπευτικών Κοινοτήτων, οι οικογένειές τους, όσοι διετέλεσαν εθελοντές ή μέλη προηγούμενων διοικήσεων, συλλογικότητες, κόμματα και δήμοι στήριξαν την προσπάθειά μας.

 

Κυρίως όμως είναι οι χιλιάδες πολίτες που πήραν στα χέρια τους αυτή την υπόθεση, ξεπερνώντας το δικό μας μπόι, με την απλή φράση «Συμπαράσταση στο ΚΕΘΕΑ». Θα θέλαμε να τους ευχαριστήσουμε όλους έναν προς έναν και μία προς μία. Είναι τα χέρια όλης της κοινωνίας που έγιναν αγκαλιά για να προστατεύσουν τον μεγαλύτερο φορέα απεξάρτησης της χώρας.

 

Το Προσχέδιο της διοίκησης είναι σήμερα παρελθόν. Απορρίφθηκε από τους εργαζόμενους του ΚΕΘΕΑ, αλλά κυρίως από την κοινωνία. Δεν υφίσταται πλέον ως προσχέδιο νόμου αλλά υποβαθμίστηκε σε εσωτερικό κείμενο, αντικείμενο επεξεργασίας μόνο για την επιτροπή που το συνέταξε.

 

Την Μεγάλη Τρίτη 27 Απριλίου, εκπρόσωποι του Δ.Σ. του Συλλόγου Εργαζομένων συναντήθηκαν με την υφυπουργό Υγείας κ. Ζωή Ράπτη. Στη συνάντηση αυτή, εξηγήθηκε τεκμηριωμένα στην πολιτική ηγεσία γιατί το Προσχέδιο δεν μπορεί να αποτελέσει τη βάση οποιουδήποτε διαλόγου. Ως κατάληξη, σε συνεννόηση με τον Υπουργό Υγείας, ζητήθηκε από το Σύλλογο Εργαζομένων να καταθέσει στο υπουργείο, με ορίζοντα περίπου δύο μηνών, τις δικές του προτάσεις για τη λειτουργία του ΚΕΘΕΑ.

 

Ο Σύλλογός μας αποδέχεται αυτή την ευθύνη. Όλο το επόμενο διάστημα θα αποτελέσει για μας μια ευκαιρία ουσιαστικού και δημοκρατικού διαλόγου χωρίς αποκλεισμούς και κλειστές πόρτες, ώστε να διαμορφωθούν οι δικές μας προτάσεις, με τη ματιά μας στραμμένη προς το μέλλον και προς την ελληνική κοινωνία.

 

Από την αρχή άλλωστε ο Σύλλογος Εργαζομένων, κινήθηκε μακριά από συντεχνιακές λογικές, στο πνεύμα ότι το ΚΕΘΕΑ δεν ανήκει ούτε στη διορισμένη Διοίκησή του, αλλά ούτε σε εμάς που εργαζόμαστε σε αυτό. Ανήκει σε όλους όσοι έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες του, σε ολόκληρη την πολλαπλά δοκιμαζόμενη ελληνική κοινωνία. Αυτή έχει ανάγκη το ΚΕΘΕΑ και αυτή μπορεί να το κρατήσει τελικά ζωντανό!

 

Το αν οι τελευταίες εξελίξεις θα αποτελέσουν εποικοδομητική βάση για έναν διάλογο για την ενίσχυση του ΚΕΘΕΑ ή προσπάθεια κατευνασμού των αντιδράσεων, θα αποδειχθεί έμπρακτα το επόμενο διάστημα. Θεωρούμε αυτονόητο ότι τα αποτελέσματα του όποιου διαλόγου διεξαχθεί τους επόμενους μήνες θα τεθούν υπό την τελική κρίση της Γενικής Συνέλευσης του ΚΕΘΕΑ. Του οργάνου το οποίο προσπάθησε να απαξιώσει πλήρως το Προσχέδιο, παρόλο που και ο ίδιος ο υπουργός Υγείας είχε δεσμευτεί ότι θα ενισχυθεί στο πλαίσιο του αυτοδιοίκητου». 

πηγή