Αεροπειρατεία ή υπεράσπιση εθνικής ασφαλείας;

 

γράφει ο Δημήτρης Λιάτσος

 

Τι σου είναι η ιστορία, ακόμα και η εντελώς πρόσφατη!  Ανατρέχοντας κάποια αρχεία του ρωσικού πρακτορείου ΙΝΤΕΡΦΑΞ, το μάτι μου έπεσε σε μια ενδιαφέρουσα δήλωση:

 – Κάθε κράτος εν ονόματι της ασφαλείας του και για στρατιωτικούς λόγους, μπορεί να κάνει χρήση του Διεθνούς Δικαίου και να απαιτήσει την προσγείωση κάθε αεροσκάφους που πετά στον εναέριο χώρο του!

Μια δήλωση με άμεση επικαιρότητα που θα μπορούσε να την εκφέρει αυτές τις μέρες αξιωματούχος της Λευκορωσίας. Άλλωστε ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης του Μινσκ δήλωσε ότι η αλλαγή πορείας και η προσγείωση του αεροσκάφους που πετούσε από την Αθήνα στο Βίλνιους, στο Μινσκ, «έγινε με βάση όλους τους κανόνες της διεθνούς ναυσιπλοΐας»!

Ε λοιπόν, η παραπάνω δήλωση που βρήκα στο ΙΝΤΕΡΦΑΞ, έγινε στις 24 Ιουνίου 2013 από… αμερικανό ανώνυμο αξιωματούχο! Ο οποίος, τότε, δεν απέκλειε το ενδεχόμενο να αναγκάσουν οι αμερικανικές αρχές να προσγειωθεί στο έδαφος τους αεροσκάφος της ρωσικής ΑΕΡΟΦΛΟΤ που έκανε την πτήση προς την Κούβα! Οι μυστικές υπηρεσίες είχαν την πληροφορία ότι μέσα μπορεί να βρίσκεται ο πρώην πράκτορας της CIA, Εντουάρντ Σνόουντεν, που διέφυγε στο Χονγκ-Κονγκ και από εκεί στη Μόσχα! Και επεδίωκαν, πάσει θυσία, να τον συλλάβουν και να τον δικάσουν…

Τότε οι αμερικανοί δεν τόλμησαν να κάνουν μια τέτοια κίνηση υψηλού ρίσκου για τους ίδιους! Ρωσία είναι αυτή, δεν ξέρεις με τι τρόπο μπορεί να σου… απαντήσει!

Ωστόσο, δέκα μέρες αργότερα, «ξεχνώντας» τα λεγόμενα περί «εθνικού εναέριου χώρου», προέβησαν σε αυτό που πραγματικά μπορεί να χαρακτηριστεί «κρατική αεροπειρατεία»! Τσαλαπατώντας κάθε έννοια εθνικής αξιοπρέπειας της Ιταλίας, Γαλλίας, Ισπανίας, Πορτογαλίας, οι ΗΠΑ ανάγκασαν τις χώρες αυτές να κλείσουν τον εναέριο χώρο τους στη διέλευση του αεροσκάφους του προέδρου της Βολιβίας, Εβο Μοράλες, που είχε απογειωθεί τρεις ώρες πριν από τη Μόσχα! Ο κυβερνήτης του αεροσκάφους ενημέρωσε τον Μοράλες ότι τους αναγκάζουν να προσγειωθούν στη… Βιέννη! Εκεί, πράκτορες της CIA, έκαναν έφοδο και αναζητούσαν τον… Εντουάρντ Στόουν! Δεν ήταν μέσα… Το φιάσκο των αμερικανών μυστικών υπηρεσιών δεν αποτελεί αντικείμενο αυτής της ανάλυσης. Η ουσία είναι πως ανάγκασαν σε προσγείωση προεδρικό αεροσκάφος τρίτης χώρας χρησιμοποιώντας  ως εργαλείο τέσσερεις χώρες της γηραιάς Ηπείρου! Είδε κανείς να βγάλουν οι Βρυξέλλες καμμία καταγγελία που να καταδικάζει το «πρωτοφανές» αυτό γεγονός;

 

Εντυπωσιάζει η άμεση συντονισμένη ομοβροντία αντιδράσεων!

 

Μαζεύω τα στοιχεία που έρχονται στη δημοσιότητα τώρα και, να ορισμένα:

• Η πρώτη αναφορά που έγινε περί ύπαρξης βόμβας στο αεροσκάφος της Ryanair, έδινε την εικόνα πως την απόφαση για την αλλαγή πορείας και προσγείωσης στο Μινσκ πήρε ο κυβερνήτης του αεροσκάφους…

 • Εννέα μόλις λεπτά της ώρας μετά την προσγείωση, η Σβετλάνα Τιχανόφσκαγια που βρίσκεται στη γειτονική Πολωνία έδωσε στη δημοσιότητα βίντεο καταγγελίας της «αποτρόπαιας» πράξης της κυβέρνησης της χώρας της!

• Μέσα στην επόμενη ώρα από Αθήνα έως Βρυξέλλες, Πολωνία, Λιθουανία, Αυστρία, Γερμανία κλπ γινόταν αγώνας δρόμου ποιος θα δώσει πιο γρήγορα δήλωση-καταγγελία!

• Πέρα από τη συνήθη φράση για κίνδυνο των επιβατών, όλοι, σαν σε καρμπόν, απαιτούσαν την απελευθέρωση του «ακτιβιστή» και «συνεργάτη της ηγέτιδας της αντιπολίτευσης», Ρομάν Προτασέβιτς!

Τι και αν οι αρχές της Λευκορωσίας δηλώνουν ανοικτές σε κάθε έρευνα για το θέμα με συμμετοχή διεθνών εμπειρογνωμώνων;

Δίνεται η εντύπωση πως κάποιοι, κυρίως πολιτικοί παράγοντες, δείχνουν τον υπεύθυνο, του επιβάλουν κυρώσεις και αποκλεισμούς  και μετά ξεκινούν οι «έρευνες» που πρέπει να «αποδείξουν», το… προκαθορισμένο!

Ίδια τακτική που ακολούθησαν οι ΗΠΑ τον Ιούλιο 2014, σχετικά με την πολύκροτη υπόθεση της κατάρριψης του τζάμπο των Μαλαισιανών αερογραμμών πάνω από το Ντονμπάς, στα ανατολικά της Ουκρανίας, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 297 άνθρωποι! Ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Ομπάμα, δήλωσε ευθαρσώς ότι την ευθύνη φέρουν οι υποστηριζόμενοι από τη Ρωσία, «αυτονομιστές»!

Πέρασαν επτά ολόκληρα χρόνια και η δική τους επιτροπή που εδρεύει στην Ολλανδία, δεν έχει καταφέρει ακόμα να «συγκλονίσει» έτσι τα στοιχεία ώστε αυτά να συμβαδίζουν με την πολιτική προαπόφαση της Ουάσιγκτον!

 

Ποιον υπερασπίζεται η Δύση;

 

Τώρα που όλοι οι επιβάτες έφτασαν σώοι στον προορισμό τους, το Βίλνιους, παρά την πολύωρη ταλαιπωρία, αναδύεται το ερώτημα; Ποιον υπερασπίζεται η πολιτική ελίτ της Δύσης; Πράγματι έναν απλό «ακτιβιστή»;

Ο Προτασέβιτς, παρά το νεαρό της ηλικίας του, έχει πλούσια δράση στο οργανωμένο και αδρά χρηματοδοτούμενο κίνημα επεμβάσεων σε άλλες χώρες. Βρέθηκε αρχικά στην Ουκρανία όπου εκπαιδεύτηκε σε στρατόπεδα που αποτελούν το άντρο των ποικίλων νεοναζιστικών ενόπλων ομάδων που ουσιαστικά δίνουν τον τόνο των εξελίξεων από το 2014, στην Ουκρανία! Δεν δίσταζε να φωτογραφηθεί και με κράνη με το σήμα των SS…

 

 

Στη Λευκορωσία ήταν από τα κορυφαία στελέχη που μέσα από τις γραμμές δυο telegram καναλιών έπαιξε ρόλο στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στο δεύτερο μισό του 2020. Αποτελούσε το σύνδεσμο νεολαιίστικων οργανώσεων με την Πολωνία και τη Λιθουανία από όπου ερχόταν στη Λευκορωσία υλικό, βίντεο και χρηματοδότηση των οργανωτών των διαδηλώσεων! Για τη δράση του αυτή βγήκε ένταλμα σύλληψης του. Ξέφυγε στο εξωτερικό. Το ένταλμα έγινε διεθνές, εστάλη στην Ιντερπόλ! Ωστόσο, ο Προτασέβιτς ένοιωθε πλήρη ασφάλεια, ταξίδευε ελεύθερα… Ακτιβιστής γαρ… Στο διαδίκτυο ανέβασε σωρεία φωτογραφιών από τις βόλτες με την Τιχανόφσκαγια στην Αθήνα!

 Μόλις κατάλαβε ότι το αεροπλάνο άλλαξε πορεία και αντί για το Βίλνιους πάει στο Μινσκ, άρχισε να χτυπιέται, μετέφερε πράγματα από τη βαλίτσα του σε άλλες…

Μετά την προσγείωση συνειδητοποίησε ότι η σύλληψη είναι αναπόφευκτη. Το ενδιαφέρον είναι πως ο νεαρός «ακτιβιστής», διαβάζω ότι δέχεται να συνεργαστεί με τις ανακριτικές αρχές της χώρας του.

 

Προς τι οι φωνασκίες των Ευρωπαίων;

 

Μήπως για να χρησιμοποιηθούν ως «προπέτασμα καπνού» ώστε να σκεπάσουν τα όσα «σπαρταριστά» φαίνεται ότι θα ξεράσει ο Προτασέβιτς: Για τους έξωθεν πάτρωνες του, για τις χρηματοδοτήσεις και τους μηχανισμούς κίνησης τους, για τους συνδέσμους του και αλλά πολλά και… δημοκρατικά εργαλεία στην επιχείρηση ανατροπής της λευκορωσικής ηγεσίας! Δε φωνασκούν από… ντροπή που θα αποκαλυφθούν αλλά από απόγνωση που ένα ακόμα πολυδάπανο οργανωμένο σύστημα επέμβασης σε άλλη χώρα, τσακίζεται! Ο Λουκασένκο αποδείχτηκε «σκληρό καρύδι» από το οποίο σπάνε τώρα τα δόντια τους. Και επειδή θεωρούν ότι είναι τελείως εξευτελιστικό για τους ίδιους να χάσουν από ένα «πρόεδρο κολχοζ», όπως τον αποκαλούν υποτιμητικά, έσπευσαν να διαρρεύσουν ότι πίσω από την «κρατική αεροπειρατεία» είναι, φυσικά, ο Πούτιν! Ο Πολωνός ΥΠΕΞ έτρεξε πρώτος να το διακηρύξει…

 

 

(εδώ ο Προτασέβιτς δείχνει το ντοκουμέντο διαβίωσης στην Πολωνία)

 

Οι… γίγαντες της Λετονίας όπου διεξάγεται αυτές τις μέρες το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα χόκεϊ (που ήταν να γίνει στο Μινσκ αλλά του το πήραν για να τιμωρήσουν το καθεστώς οι φερέλπιδες αθλητικοπατέρες της Ε.Ε), απέσυραν τη σημαία της Λευκορωσίας και στη θέση της τοποθέτησαν εκείνη που ανέμιζαν οι αντικυβερνητικοί διαδηλωτές (άσπρο-κόκκινη) τους προηγούμενους μήνες. Τη σημαία αυτή ύψωσαν εκείνοι που στο μεγάλο αντιφασιστικό πόλεμο, όπου η Λευκορωσία έδωσε θυσία τον έναν στους τέσσερεις κατοίκους της, πολέμησαν στο πλευρό του Χίτλερ!

 

ΥΓ: Στη Μόσχα οι επίσημες δηλώσεις για το θέμα είναι συγκρατημένες δίνοντας κυρίως έμφαση στα ανάλογα «έργα και ημέρες» των αμερικανών, όπως προαναφέρω. Ωστόσο, το σύνολο των πολιτικών αναλυτών εκφράζει ικανοποίηση και αναγνωρίζει ότι ο Λουκασένκο και η παλιά σχολή της Επιτροπή Κρατικής Ασφαλείας (ΚΑΓΚΕΜΠΕ), πραγματοποίησαν μια «εκπληκτική επιχείρηση»! Και αυτό, εκτιμούν, είναι καρφί στο μάτι των μυστικών υπηρεσιών των γειτονικών χωρών που έχουν αναλάβει εργολαβικά την επιχείρηση ανατροπής του καθεστώτος!  

Χουντογλέντι και χουντογελοιότητα στη Λάρισα

 

Δεν ξέχασαν το χουντογλέντι τους και φέτος οι χουνταίοι του «Πατριωτικού Συνδέσμου» στη Λάρισα.

 

Σύμφωνα ρεπορτάζ του onlarissa.gr οι χουνταίοι στο όρος Μαυροβούνι, όπου χόρεψαν μια εικόνα του δικτάτορα Παπαδόπουλου.

 

Ως συνήθως, δε, το χουντογλέντι πάει μαζί με τη χουντογελοιότητα:    

πηγή

Η αποτύπωση της ηρωικής αντίστασης του Κρητικού λαού σε ένα πίνακα του λαϊκού καλλιτέχνη Πέτρου Βλαχάκη.!

 

Η Μάχη της Κρήτης Δεν ήταν μια «αλλόκοτη μάχη», ένας «αλλοπρόσαλλος αγώνας», «μια απέλπιδα προσπάθεια» συγκράτησης του ναζί κατακτητή. Η Μάχη της Κρήτης αποτέλεσε ίσως την πρώτη σκηνή στο θέατρο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου όπου ο λαϊκός παράγοντας έγινε πρωταγωνιστής.  

Ένας πίνακας λαϊκού καλλιτέχνη δίνει την εικόνα των γεγονότων της εποχής. Ο Πέτρος Βλαχάκης, ο ζωγράφος που αποτύπωσε τη σκηνή στον κλασσικό σήμερα πίνακα του (κεντρική φωτογραφία) που φυλάσσεται στο Ιστορικό Αρχείο Κρήτης και αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύγχρονα έργα τέχνης στη Μεγαλόνησο, είχε μιλήσει το 2008 στον γράφοντα για τη σκηνή που αποτύπωσε.

  

 

«Πήγαινα προς τον “Θόλο” (σημείο στο Γαλατά το χωριό του Βλαχάκη) και είδα ένα Γερμανό με αλεξίπτωτο να περνάει από πάνω μας. “Βαράτε του” λέω σε δυο στρατιώτες που ήταν κάτω από μια ελιά. Πυροβόλησαν και αυτός έπεσε πίσω από ένα σπίτι. “Τον καθαρίσαμε” μου έκαναν νόημα, αλλά δεν ήταν έτσι. Πηγαίνοντας πίσω από τον σπίτι είδα ότι ο Γερμανός είχε πέσει σε ένα χωράφι πιο κάτω και δεν είχε κτυπηθεί. Ένας χωριανός, ο Μανώλης Θεοδωράκης, τον είδε και παίρνει ένα δίκανο από το σπίτι του και κατευθύνθηκε προς το μέρος του. Τον πυροβόλησε αλλά δεν τον πέτυχε και ο αλεξιπτωτιστής γυρίζοντας το αυτόματο τον γάζωσε τραυματίζοντας τον σοβαρά στη κοιλιά.

 

Για αυτό και στον πίνακα μου, ο Θεοδωράκης φαίνεται σκυμμένος. Τότε ένας άλλος γείτονας, ο Αντώνης Φυντικάκης, με μια πρωτοφανή λύσσα και επειδή ήταν και άοπλος, αρπάζει μια πέτρα από κάτω και πέφτει πάνω στον Γερμανό. Με την πέτρα του σπάει το κεφάλι και τον σκοτώνει. Αυτήν την εικόνα την είδα να γίνεται μπροστά και μετά τον πόλεμο την αποτύπωσα σε πίνακα. Ο Θεοδωράκης την επομένη πέθανε από τα τραύματα του. Ο Φυντικάκης μπορεί να ήταν αγράμματος αλλά ήταν Κρητίκαρος με ψυχή» είχε πει ο Π. Βλαχάκης.

Γιώργος Κώνστας 

Ο καλύτερος υπουργός του κόσμου

 

Επειδή οι Έλληνες πολίτες δεν ανέχονται τον εξευτελισμό, ο υπουργός Ναυτιλίας Γιάννης Πλακιωτάκης θα έπρεπε να πάει σπίτι του, ώστε να μπορεί να έχει δουλεπρεπή οικειότητα με όποιον μεγαλοσχήμονα επιθυμεί.

 

γράφει ο Μάνος Χωριανόπουλος

 

Στο ντοκιμαντέρ "Black Trail" του ανεξάρτητου δημοσιογραφικού οργανισμού European Investigative Collaboration (EIC), σχετικά με τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της ναυτιλιακής βιομηχανίας, ο ελληνικός λαός πληροφορήθηκε ότι έχει την τύχη να τον υπηρετεί ο "σημαντικότερος υπουργός του κόσμου, αναφορικά με τη ναυτιλία", ο κ. Γιάννης Πλακιωτάκης (οι σχετικές δηλώσεις του στο 32:50 του βίντεο).

 

Δυστυχώς, όσο αλήθεια είναι ότι ο κ. Πλακιωτάκης είναι ο σημαντικότερος υπουργός του κόσμου, άλλο τόσο αλήθεια είναι και ότι υπηρετεί τους απλούς πολίτες.

 

Αν προσπεράσουμε τα αγγλικά της αριστείας, που χρησιμοποιεί, την αλαζονεία που εκπέμπει, αλλά και την ανοησία να εκφράζεται με τέτοια οίηση και με σαθρά επιχειρήματα απέναντι σε δημοσιογράφους ερευνητές, θα φτάσουμε στην ουσία, που μόνο οργή και ντροπή μπορεί να προκαλέσει.

Ο υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής στις απαντήσεις που δίνει, μπαίνει στη χορεία των αρνητών των μέτρων που πρέπει να ληφθούν για την κλιματική αλλαγή, την ώρα που ήδη ζούμε τις συνέπειές της.

 

"Έχουμε δεσμευτεί να μειώσουμε τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Έχουμε όμως πραγματικές αποδείξεις πως μια τέτοια πολιτική θα έχει θετικές επιπτώσεις; Αυτό είναι ερωτηματικό", λέει χαρακτηριστικά.

 

Εμφανίζεται, ως κουτοπόνηρος, που κοροιδεύει διεθνείς οργανισμούς και δεν δίνει λογαριασμό, καθώς όταν ερωτάται γιατί στον Διεθνή Οργανισμό Ναυσιπλοΐας (IMO), όσοι εκπροσωπούν την Ελλάδα προέρχονται από την βιομηχανία της ναυσιπλοΐας, και κανείς από την επιστημονική κοινότητα, υπεκφεύγει και κάνει ότι δεν καταλαβαίνει την ερώτηση.

 

Τα πραγματικά αποκαλυπτήρια όμως γίνονται όταν οι δημοσιογράφοι του δίνουν να ρίξει μια ματιά σε όσα έχει αναφέρει ο εφοπλιστής Λασκαρίδης σχετικά με το πόσο υπολογίζουν οι εφοπλιστές κυβερνήσεις, υπουργούς και πρωθυπουργους.

 

Ο κ. Πλακιωτάκης παίρνει στο χέρι του το τάμπλετ, αλλά πριν δει τι έχει πει ο Λασκαρίδης (και μείνει ενεός), αναφωνεί:

 

"Α, ο Πάνος, ξέρω".

 

Ο "Πάνος" θα έπρεπε να είναι "Πάνος" για τους φίλους του. Για έναν υπουργό, ειδικά για έναν υπουργό που έχει άμεση σχέση με το αντικείμενο του "Πάνου", θα έπρεπε να είναι ο κ. Λασκαρίδης.

 

Όχι όμως προφανώς για τον "σημαντικότερο υπουργό του κόσμου".

 

Ο κάθε εφοπλιστής, δρα με ένα και μόνο στόχο. Τη μεγιστοποίηση των κερδών του και την προστασία της θαλάσσιας αυτοκρατορίας του. Γι' αυτό είναι περίεργο να πέφτουμε από τα σύννεφα όταν διαπιστώνουμε ότι η μεγάλη ισχύς, πάει μαζί με τον κυνισμό, αλλά και τη σκληρότητα της δύναμης.

 

Ο υπουργός όμως, είναι σε αυτή τη θέση για να προστατεύει τα συμφέροντα του λαού και οφείλει εκτός από ικανός και αποτελεσματικός να είναι και αξιοπρεπής.

 

Γιατί όταν εξευτελίζεται, εξευτελίζεται στο όνομα του λαού.

 

Και επειδή αυτός ο ταλαιπωρημένος λαός, την ξεφτίλα ποτέ δεν την ανέχθηκε, καλό θα είναι ο κ. Πλακιωτάκης να πάει σπίτι του, ώστε να μπορεί με όλη του την άνεση να έχει δουλεπρεπή οικειότητα με όποιον μεγαλοσχήμονα επιθυμεί.    

Εμβόλια και αντιεμβολιαστές: Μια διαμάχη που ξεκίνησε πριν από 220 χρόνια!

 

 γράφει ο Μιχάλης Στούκας

 

 

Οι Έλληνες γιατροί πρωτοπόροι του εμβολιασμού – Ο πρώτος εμβολιασμός από τον Έντουαρντ Τζένερ (1796) και οι αντιδράσεις που προκάλεσε – Το αντιεμβολιαστικό κίνημα – Ο εμβολιασμός γίνεται υποχρεωτικός στη Μεγάλη Βρετανία (1853) και ξεσπούν μεγάλες αντιδράσεις – 20ος αιώνας: τα εμβόλια σώζουν εκατομμύρια ζωές

Με αφορμή τον κορωνοϊό και τα εμβόλια γι’ αυτόν τα οποία δημιουργήθηκαν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα να υπάρχουν έντονες επιφυλάξεις για το πόσο αποτελεσματικά και ασφαλή είναι, σκεφτήκαμε να αναζητήσουμε περισσότερα στοιχεία για την ιστορία των εμβολίων και τους λεγόμενους αντιεμβολιαστές.

 

Με έκπληξη ανακαλύψαμε ότι εμβόλια και αντιεμβολιαστές έχουν παράλληλες ιστορίες. Το 1796 έγινε από τον Έντουαρντ Τζένερ, έναν Βρετανό γιατρό, το πρώτο εμβόλιο κατά της ευλογιάς. Ο Τζένερ αντιμετώπισε χλεύη και πλήθος αντιδράσεων. Το 1806 στο κορυφαίο Λεξικό της αγγλικής γλώσσας, το Merriam Webster’s, εμφανίζεται η λέξη antivaccine (vaccine=εμβόλιο) ως επίθετο, που σημαίνει αντίθετος στη χρήση του εμβολίου.

 

Ε. Τιμόνης – Ι. Πυλαρινός: οι πρωτοπόροι των εμβολιασμών

 

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, ακόμα και στην ιστορία των πρώτων εμβολιασμών, εμπλέκονται έμμεσα δύο Έλληνες γιατροί. Πριν την εισαγωγή του δαμαλισμού από τον Τζένερ για την πρόληψη της ευλογιάς, μοναδικός τρόπος αντιμετώπισής της ήταν η εμπειρική μέθοδος του ευλογιασμού που είχε μελετηθεί επιστημονικά από τον 17ο αιώνα από δύο Έλληνες γιατρούς: τον Εμμανουήλ Τιμόνη και τον Ιάκωβο Πυλαρινό, που όμως δεν είχε εφαρμοστεί ευρύτερα λόγω της επικινδυνότητάς της. Νομίζουμε ότι αξίζει να αναφερθούμε εκτενέστερα σ’ αυτούς τους δύο Έλληνες πρωτοπόρους γιατρούς, που είναι σχεδόν άγνωστοι στη χώρα μας και αποδεικνύουν και αυτοί, ότι ακόμα και στα σκοτεινά χρόνια της τουρκοκρατίας οι Έλληνες, κυρίως της διασποράς, μεγαλουργούσαν.

 

Ο Εμμανουήλ Τιμόνης γεννήθηκε στη Χίο γύρω στο 1650. Σπούδασε στην Πάντοβα και την Οξφόρδη. Το 1691 έγινε καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Πάντοβας και αργότερα άσκησε το επάγγελμα του γιατρού στην Κωνσταντινούπολη. Υπήρξε μάλιστα γιατρός της οθωμανικής Αυλής. Μελέτησε επιστημονικά την εμπειρική μέθοδο του ευλογιασμού για την πρόληψη της ευλογιάς, αρχικά ανεξάρτητα και στη συνέχεια παράλληλα με τον Ιάκωβο Πυλαρινό. Το 1713 κατέθεσε στην Βασιλική Εταιρεία του Λονδίνου, της οποίας ήταν μέλος, εργασία με τίτλο «Περί της δ’ εντομών η εμβολιασμού παραγωγής της νόσου ευλογίας, ως τελείται εν Κωσταντινουπόλει». 

Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ

 

Βασίλης Ραφαηλίδης : “Ζωή, όχι επιβίωση”

 

Ένα παλαιότερο αλλά συνάμα  επίκαιρο άρθρο του αείμνηστου Βασίλη Ραφαηλίδη που αφορά τις ζωές όλων μας από εδώ και στο εξής, με τα νέα δεδομένα, όπως αυτά διαμορφώθηκαν μετά από δέκα "μνημονιακά" χρόνια σκληρής λιτότητας και τις τελευταίες νομοθετικές πρωτοβουλίες της Κυβέρνησης των "αρίστων"...

 

Όλοι οι άνθρωποι που αγωνίζονται για την επιβίωση τους βρίσκονται κοντά στην κατάσταση του ζώου και συνεπώς τοποθετούνται αυτόματα πέραν της ηθικής.

 

 

Φτώχεια λέγεται η κατάσταση εκείνη κατά την οποία η επιβίωση αποτελεί την πρώτη και σχεδόν τη μοναδική φροντίδα του ανθρώπου. Ο φτωχός δεν ζει, επιβιώνει όταν μπορεί να επιβιώσει. Το σύνθημα «ζωή, όχι επιβίωση» παραπέμπει στη σταθερή απαίτηση του ανθρώπου, από τότε που έγινε sapiens (σκεπτόμενος), να αποδεσμευτεί κάποτε από τον αγώνα για την επιβίωση και να μπει στη ζωή χωρίς αγωνία.

 

 

Πέρασαν πολλοί αιώνες από τότε που ο άνθρωπος κατάλαβε πως σκοπός της ύπαρξής του δεν είναι η επιβίωση, όπως στα ζώα, αλλά η ζωή. Κι ωστόσο το σύνθημα «ζωή, όχι επιβίωση» διατηρεί πάντα τη σημασία που είχε την εποχή του ανθρώπου του Νεάντερταλ. Είναι λίγοι αυτοί που πράγματι ζουν. Οι περισσότεροι είτε -επιβιώνουν, είτε ψευτοζούν με το φόβο πως θα χάσουν ακόμα και τη δυνατότητα της επιβίωσης που εξασφάλισε στους περισσότερους ο καπιταλισμός.

 

Ο καπιταλισμός όντως εξασφάλισε στους περισσότερους τη δυνατότητα της επιβίωσης, Γιατί, τα πριν απ’ αυτόν κοινωνικά συστήματα θα μπορούσαν να έχουν ως σύνθημα «επιβίωση, όχι θάνατος». Η διαφορά ανάμεσα στα δύο συνθήματα είναι προφανής. Σήμερα, μπορεί να επιβιώσει κανείς ασκώντας, ας πούμε το «επάγγελμα» του ζητιάνου. Όμως, σκεφτήκατε ποτέ πως στο Μεσαίωνα και ζητιάνος να ήσουν και να εξαρτούσες τη ζωή σου αποκλειστικά από την ελεημοσύνη θα ήταν δύσκολο να επιβιώσεις. Ήταν τόσο λίγοι οι πλούσιοι τότε, που κι αν φανταστούμε όλους τους πλούσιους ελεήμονες και φιλάνθρωπους θα κατάφερναν να κάνουν να επιβιώσουν διά της ελεημοσύνης μόνο ένα εντελώς ασήμαντο μέρος από τις στρατιές των εξαθλιωμένων. Αυτή η κατάσταση θα διαρκέσει κάπου 13 αιώνες, από τους λεγόμενους Σκοτεινούς Χρόνους που διαδέχονται την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον 5ο αιώνα, μέχρι τον 18ο ή τον 19ο αιώνα.

 

 

 

Η φεουδαρχία, που αρχίζει να οργανώνεται σε κοινωνικό σύστημα μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, βάζει μια στοιχειώδη τάξη στο χάος που προκαλεί αυτή η παταγώδης πτώση, τότε που οι μάζες των λαών της Ευρώπης εγκαταλείπονται στην κακή τους μοίρα καθώς οι δούλοι χάνουν τους δουλοκτήτες που τους εξασφάλιζαν ένα κομμάτι ψωμί. Κανείς καλλιεργητής δεν αφήνει το βόδι να ψοφήσει από την πείνα. Κι αν βρεθεί μπροστά στο δίλημμα, θα προτιμούσε ίσως να πεθάνει το παιδί του ή ο γονιός του, που δεν μετέχουν στην παραγωγική διαδικασία, παρά να καταστραφούν τα μέσα παραγωγής που για αιώνες είναι τα ζώα ή οι άνθρωποι που αντιμετωπίζονται σαν ζώα στο δουλοκτητικό σύστημα παραγωγής.

 

Μέχρι τον 18ο ή τον 19ο αιώνα, λοιπόν, το σύνθημα «ζωή, όχι επιβίωση» θα μπορούσαν να το κάνουν πράξη μόνο οι ελάχιστοι πλούσιοι της εποχής, ενώ για την απέραντη μάζα των εξαθλιωμένων το σύνθημα «επιβίωση, όχι θάνατος» θα ηχούσε εφιαλτικά, αν υπήρχε. Δεν πρέπει να μας εξαπατούν οι πολιτισμοί που αναπτύχθηκαν τα 1.300 χρόνια, που η φτώχεια είναι κυρίαρχη κατάσταση σ’ όλο τον κόσμο. Γιατί, όποιος κι όσος πολιτισμός εμφανίστηκε αυτά τα χρόνια είναι δημιούργημα των ελαχίστων πλούσιων που, όταν δεν είχαν ανάμεσά τους ικανούς ανθρώπους, έπαιρναν στη δούλεψή τους τούς εκ των εξαθλιωμένων ταλαντούχους και τους έδιναν ένα κομμάτι ψωμί για να σκέφτονται και να δημιουργούν για λογαριασμό της άρχουσας τάξης ή για να παράγουν τέχνη προς τέρψιν της άρχουσας τάξης.

 

 

 

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως η συμφωνική μουσική, πχ, εμφανίστηκε, αναπτύχθηκε και ολοκληρώθηκε στην κλασική της μορφή μέσα στις αυλές των βασιλιάδων, των πριγκίπων και των αρχόντων από ταλαντούχους συνθέτες, που δεν είχαν καμιά σχέση με την άρχουσα τάξη. Ο Μπαχ, πχ, η πιο μεγάλη μορφή σ’ ολόκληρη την ιστορία της συμφωνικής μουσικής, πέρασε όλη του τη ζωή σαν μεροκαματιάρης παραγωγός έντεχνων ήχων στις αυλές των αρχόντων και ποτέ δεν χόρτασε ψωμί αυτός και η πολυμελής οικογένειά του. Σήμερα, όλοι οι χορτάτοι ακούν Μπαχ και νιώθουν «ρίγη συγκινήσεως» από τη θεία μουσική του, χωρίς να πολυνοιάζονται κάτω από ποιες συνθήκες δημιουργήθηκε αυτή η εκπληκτική μουσική.

 

Το γεγονός πως σήμερα υπάρχουν πολύ περισσότεροι πλούσιοι απ’ όσους υπήρχαν πριν από έναν ή δύο ή δώδεκα αιώνες δεν σημαίνει και πάρα πολλά από πολιτιστικής απόψεως. Σημαίνει όμως πολλά από οικονομικής απόψεως. Διότι αυτοί που σκορπούν τα χρήματά τους ανοήτως, μπορεί να είναι ημιβάρβαροι, αλλά η βαρβαρότητα τους είναι … νέου τύπου. Οι σύγχρονοι ημιβάρβαροι έχουν λύσει το πρόβλημα της επιβίωσης, χωρίς ωστόσο να έχουν λύσει το πρόβλημα της ζωής. Αντιλαμβάνονται την «καλή ζωή» σαν δυνατότητα να «τ’ ακουμπά» κανείς μέρα παρά μέρα, ας πούμε στα μπουζούκια, κάνοντας πλούσιους κι άλλους ομοίως ημιβάρβαρους που, μάλιστα, αυτοχαρακτηρίζονται «λαϊκοί καλλιτέχνες».

 

 

Παρά ταύτα, όμως, είτε βαρβαρίζων, είτε πολιτισμένος, ο πλούσιος είναι πλούσιος. Και είναι πάρα πολύ καλό μια κοινωνία να έχει πλούσιους, έστω κι αν σου γυρίζουν τ’ άντερα βλέποντας να μην ξέρουν τι να κάνουν τον πλούτο τους, σαν να νιώθουν αμηχανία που βρέθηκαν πλούσιοι, σαν να θεωρούν την κατάστασή τους αφύσικη, σαν να νοσταλγούν τον «παλιό καλό καιρό» της «έντιμης φτώχειας», τότε που η φτωχογειτονιά ήταν κάτι σαν θερμοκήπιο καλών αισθημάτων.

 

Ο καλός Θεός άκουσε την αγωνιώδη επίκληση «δος ημίν σήμερον» και κάτι έδωσε στα καλύτερα εκ των τέκνων του για σήμερα. Μη με ρωτάτε πώς κατάλαβε ότι αυτά είναι τα καλύτερα τέκνα του. Πάντως, σε κάποιους έδωσε και για σήμερα και για αύριο και για μεθαύριο και για όλη τους τη ζωή, που δεν είναι πλέον μια ζωή αφιερωμένη στην επιβίωση. Αν τους έδινε ο Θεός και μυαλό, θα ήταν ακόμα καλύτερα τα πράγματα.

 

Η ανθρωπότητα, παρά την αύξηση του αριθμού των πλουσίων, παρά τη μείωση του αριθμού των φτωχών, συνεχίζει να έχει άλυτο το πρόβλημα της επιβίωσης όλων των ανθρώπων και όχι μόνο των προνομιούχων. Κι ενώ υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σαν βασικό τους μέλημα την επιβίωση, αυτοί που έχουν λύσει το πρόβλημα της επιβίωσης σύντομα θα υποχρεωθούν να πάρουν μέτρα για τη ζωή τους. Ήδη οι μισοί οπλοφορούν για να αντιμετωπίσουν την πιθανή επίθεση εκείνων που δεν έχουν λύσει το πρόβλημα της επιβίωσης. Και, βέβαια, προκειμένου να επιβιώσει κανείς, και θα σκοτώσει και θα κλέψει, και θα ρημάξει.

 

 

Πάντως σ’ αυτόν τον τερατώδη αγώνα για την επιβίωση που συνεχίζεται, η φύση ευνόησε τη γυναίκα, ίσως γιατί τη χρειάζεται περισσότερο απ’ όσο τον άντρα για τη διαιώνιση του είδους. Ένας άντρας μπορεί να γονιμοποιήσει πολύ περισσότερες της μιας γυναίκες. Συνεπώς, μια κοινωνία με εκατό ας πούμε γυναίκες και με ένα μόνο άντρα θα μπορούσε να συνεχίσει την ιστορία της ανετότατα.

 

Η πανάρχαια πορνεία είναι μια οικονομικής φύσεως παραχώρηση της κοινωνίας προς την πολύ χρήσιμη για τη διαιώνιση του είδους γυναίκα. Κάθε γυναίκα έχει μια «φάμπρικα» ανάμεσα στα σκέλια της, που θα μπορούσε να τη βάλει μπροστά πάρα πολύ εύκολα, μέσα σε οποιεσδήποτε συνθήκες. Και μη μου πείτε πως η πορνεία είναι ανήθικο πράγμα, γιατί στον αγώνα για την επιβίωση τίποτα δεν είναι ανήθικο. Η επιβίωση είναι α-ηθική, τοποθετείται πέραν της ηθικής, δεν είναι ανήθικη. Δεν υπάρχει ηθική για ζώα, ούτε για ανθρώπους που βρίσκονται κοντά στη ζωώδη κατάσταση από ανάγκη.

 

Το λέει και ο Θουκυδίδης: όλοι οι άνθρωποι που αγωνίζονται για την επιβίωση τους βρίσκονται κοντά στην κατάσταση του ζώου και συνεπώς τοποθετούνται αυτόματα πέραν της ηθικής. Αλλά και πέραν της αισθητικής και πέραν των πάντων. Η φτώχεια, άλλωστε, κάνει πολύ καλή παρέα με την άγνοια, την αγραμματοσύνη, την πρόληψη, τη δεισιδαιμονία. Η φτώχεια περιορίζει ασφυκτικά τα όρια της ζωής και αποκλείει από τον άνθρωπο τη δυνατότητα για τον παραπέρα εξανθρωπισμό. Γιατί ο άνθρωπος είναι το μόνο ον στη φύση που δεν γεννιέται μόνο αλλά και γίνεται. Οι φτωχοί είναι καταδικασμένοι να περιορίζονται σε όσα τους χάρισε η φύση, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να αναπτύξουν μέσα από την κοινωνική ζωή τα φυσικά τους χαρίσματα.

 

Πριν από διακόσια μόλις χρόνια ευημερούσε μόλις το 10% του πληθυσμού της σημερινής αναπτυγμένης Ευρώπης και Αμερικής. Σταδιακά, η φτώχεια έπεσε από το 90% στο 30%. Σήμερα βρίσκεται κατά μέσο όρο στο 20%. Δηλαδή 20% των ανθρώπων στον πολιτισμένο δυτικό κόσμο και όχι σ’ όλο τον κόσμο, γιατί αν επεκτείνουμε τη στατιστική σ’ όλο τον κόσμο θα μας στρίψει, συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν οξύτατο πρό6λημα επιβίωσης. Βέβαια, σε σχέση με το 90% των φτωχών του 18ου αιώνα, το σημερινό ποσοστό του 20% φαντάζει εντελώς ασήμαντο.

  

Αλλά δυστυχώς δεν επισημαίνονται τάσεις παραπέρα συρρίκνωσης, όπως γινόταν συνεχώς υπό καπιταλιστικό καθεστώς μέχρι το 1940 περίπου. Είναι βέβαιο, κι αυτό δεν το λένε μόνο οι μαρξιστές, πως ο καπιταλισμός εξάντλησε τις δυνατότητές του να μεταθέσει όλους από την κατάσταση της ένδειας στην κατάσταση της ευμάρειας.

 

Όμως, το καπιταλιστικό κατάλοιπο του 20% της αμετακίνητης φτώχειας αποκλείεται να μη δημιουργήσει κοινωνικά προβλήματα, αργά ή γρήγορα. Το 20% του πληθυσμού μιας αναπτυγμένης χώρας που είναι οι φτωχοί δεν είναι καθόλου μικρό για να γίνει αποτελεσματική μια αυθόρμητη επίθεση στα σούπερ μάρκετ.

 

Βέβαια, η σπουδαία καπιταλιστική εφεύρεση του επιδόματος ανεργίας, που το καπιταλιστικό καθεστώς δεν δίνει γιατί σκοτίζεται για τους άνεργους, αλλά γιατί νοιάζεται μην κάνουν γιουρούσι και γίνουν όλα ρημαδιό, θα είναι αποτελεσματική όσο υπάρχει κάποιο περίσσευμα από το 80% των λιγότερο φτωχών και των πλουσίων. Όμως, τι θα γίνει στο νέο κραχς (Η ηχοποίητη λέξη κραχ παράγεται από τον ήχο κρατς-κρουτς που κάνει μια οικοδομή την ώρα που καταρρέει).

 

Χάρη στο επίδομα ανεργίας, το 20% των φτωχών μπορούν και κρατιούνται στα ποδάρια τους. Και το μόνο που χρειάζεται ένας πεινασμένος για να κάνει έφοδο είναι να στέκεται στα ποδάρια του. Το επίδομα ανεργίας πρέπει να είναι καλά υπολογισμένο για να μην κρατιέσαι για πολύ στα ποδάρια σου.

 

 

Βασίλης Ραφαηλίδης -Η κρυφή γοητεία της Μπουρζουαζίας

 

πηγή 

 

 

Ο Μητσοτάκης ξηλώνει τους νόμους του Ανδρέα

 

Καταργήθηκαν ήδη δύο νομοσχέδια της "Αλλαγής" και προγράφεται άλλο ένα. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη μοιάζει να παίρνει την ετεροχρονισμένη εκδίκηση της από τον "ιστορικό" αντίπαλο της οικογένειας.

 

Στους κύκλους της ηγετικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας η διαδικασία αντικατάστασης νομοσχεδίων παλιότερων δεκαετιών, που άντεξαν στον χρόνο, αποκαλείται «εκσυγχρονισμός». Αν ρίξει όμως κανείς μια προσεκτική ματιά στα νομοσχέδια που η κυβέρνηση επιλέγει να καταργήσει, θα δει ότι δεν πρόκειται για νόμους του ’50 ή του ’60. ούτε για νόμους των κυβερνήσεων της δεκαετίας του ’90 και του ’00. Σημαντικά νομοσχέδια που φέρνει στην Βουλή (όταν δεν αφορούν προηγούμενους νόμους του ΣΥΡΙΖΑ) στοχεύουν σε μία συγκεκριμένη περίοδο: Αυτή των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου.

 

 

ΤΡΙΑ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ

Έως στιγμής τα νομοθετήματα που εγκρίνονται για ψήφιση στο κοινοβούλιο από το υπουργικο Συμβούλιο έχουν ήδη αλλοιώσει μέχρι …κατάργησης το νομοσχέδιο Πεπονή για το ΑΣΕΠ που ψηφίστηκε το 1994, ένα από τα τελευταία χρονικά σημαντικά νομοσχέδια των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου. Μόλις την προηγούμενη Πέμπτη, με την ψήφιση του νομοσχεδίου για την συνεπιμέλεια καταργήθηκε το νομοσχέδιο για το οικογενειακό δίκαιο που είχε ψηφιστεί από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 1983. Το «τρίτο χτύπημα» στα νομοσχέδια των «παπανδρεϊκών» περιόδων ετοιμάζει -όπως είναι γνωστό- ο Κωστής Χατζηδάκης: Με το νομοσχέδιο για τα εργασιακά που θα αντικαταστήσει τον νόμο 1264/82 επίσης ταυτοτικο νόμο των κυβερνήσεων της Αλλαγής.

 

ΔΥΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

Για την πρακτική αυτή που ακολουθεί η σημερινή κυβέρνηση μπορεί κανείς να κάνει δύο πολιτικές παρατηρήσεις:

 

Η πρώτη είναι πως τα 3 νομοσχέδια που καταργούνται, όταν πριν απο δεκαετίες ήρθαν για ψήφιση στη Βουλή, συνάντησαν όλα την έντονη αντίδραση της Νέας Δημοκρατίας. Η «γαλάζια» παράταξη όχι απλά τα καταψήφισε τότε, αλλά έδωσε αξιοσημείωτες πολιτικές μάχες εναντίον τους. Όμως, στα μεταγενέστερα χρόνια, όταν πλέον τα νομοθετήματα αυτά είχαν ψηφιστεί και εφαρμοστεί, οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας που ακολούθησαν, δεν τα κατάργησαν. Είτε πρόκειται για την κυβέρνηση Μητσοτάκη του 1990-93, είτε για την κυβέρνηση του Κ.Καραμανλή το 2004 – 2009 είτε για την κυβέρνηση Σαμαρά του 2012-2015. Δείγμα του ότι οι νομοθετικές αυτές αλλαγές «περπάτησαν» στην κοινωνία καλύπτωντας υπαρκτές ανάγκες. Έτσι είτε εκτιμήθηκαν από κάποιες ηγεσίες της Ν.Δ, είτε κάποιες άλλες ηγεσίες έκριναν ότι ήταν πολύ μεγάλο το πολιτικό κόστος της κατάργησής τους.

 

Ένα επιτελείο απο στελέχη του φιελεύθερου χώρου αλλά και πρώην "σημητικούς" εδρεύει όπως ειναι γνωστό στο Μέγαρο Μαξίμου  

   

Η δεύτερη παρατήρηση είναι πως η σημερινή κυβέρνηση φαίνεται να στοχεύει σε εμβληματικούς νόμους του ΠΑΣΟΚ παρά το γεγονός ότι στο επιτελείο της βρίσκονται πολλά στελέχη πο είχαν στο παρελθόν σχέση με το κόμμα αυτό. Αν και ανήκαν στην λεγόμενη «σημητική» πτέρυγα.

 

Είναι γνωστό ότι στο επιτελείο του Μεγάρου Μαξίμου πλάι σε στελέχη πολιτογραφημένα στον φιλελεύθερο χώρο όπου ανήκει και ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκονται πρώην στελέχη που σχετίστηκαν με τον Κώστα Σημίτη. Ανάμεσά τους ο Άκης Σκέρτσος και ο ο Γιώργος Γεραπετρίτης. Επίσης η κυβέρνηση διαθέτει ουκ ολίγους πρώην «σημητικούς» υπουργούς όπως ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, η Λίνα Μενδώνη, ο Πάνος Τσακλόγλου και ο Κυριάκος Πιερακάκης. Στοιχείο που φέρνει στην σκέψη την καταγεγραμμένη προσπάθεια του «εκσυγχρονιστικού» ΠΑΣΟΚ να αποποιηθεί το παπανδρεϊκό παρελθόν του. Τάση που γέννησε αντιλήψεις ρήξης με εκείνη την περίοδο.

 

Άς θυμηθούμε ομως τα νομοσχέδια που αλλάζει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, Νομοθετικές πρωτοβουλίες που αξίζει να σημειωθεί ότι συνάντησαν και θα συναντήσουν σημαντικές πολιτικές αντιδράσεις.

 

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΓΙΑ ΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

Ο νόμος 1329/83 είναι αυτός που αλλοιώνεται σε θεμελιακές του διατάξεις με το νομοσχέδιο για την συνεπιμέλεια ήταν από τους πλέον προοδευτικούς της εποχής του. Κατά κύριο λόγο αφορούσε το οικογενειακό δίκαιο. Μεταξύ άλλων, όμως, θεσμοθέτησε και τον πολιτικό γάμο. Προκαλώντας τότε την οργή της εκκλησίας και αντίστοιχα την αντίθεση της Νέας Δημοκρατίας που συντάχθηκε μαζί της. Η κυβέρνηση πάντως του Ανδρέα Παπανδρέου το 1983 προχώρησε -παρά τις αντιδράσεις- στην ψήφισή του. Η επιλογή της δικαιώθηκε αφού το νομοθέτημα διατηρήθηκε έως τις μέρες μας.

 

Την περασμένη Πέμπτη κατά την διάρκεια της συζήτησης του νομοσχεδίου για την συνεπιμέλεια, στο νόμο αυτό του 1983 αναφέρθηκε η πρόεδρος του ΚΙΝ.ΑΛ, Φώφη Γενννηματά. Τόνισε πως «η παράταξή μας στον τομέα αυτό υπήρξε πρωτοπόρα. Είμαστε εμείς που προχωρήσαμε στις πολύ μεγάλες τομές, στις μεγάλες μεταρρυθμίσεις στο Οικογενειακό Δίκαιο. Με το νόμο 1329/1983, με τον οποίο αντικαταστάθηκε η πατρική εξουσία με τη γονική μέριμνα. Ήρθε επιτέλους το παιδί στο προσκήνιο. Από περιουσιακό στοιχείο των γονιών, και κυρίως του πατέρα, αναγορεύτηκε σε κεντρικό στοιχείο της φιλοσοφίας της νομοθεσίας».

 

Μια πολύ ενδιαφέρουσα αναφορά στις πολιτικές ρίζες του νόμου για το οικογενειακό δίκαιο του 1983, έκανε και ο γραμματέας του Μέρα 25 Γιάννης Βαρουφάκης. Όπως είπε «θέλω να αποτίσω φόρο τιμής στις γυναικείες οργανώσεις που κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ‘70 δούλεψαν σκληρά, για να γίνει πραγματικότητα το οικογενειακό δίκαιο του 1983. Θα αναφερθώ στην Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας, στην Κίνηση Δημοκρατικών Γυναικών, στην Ένωση Γυναικών Ελλάδας και ιδίως στη Μαργαρίτα Παπανδρέου -που αξίζει μία αναφορά, γιατί ξέρω προσωπικά τη δουλειά που είχε κάνει γι’ αυτό-, στις ανεξάρτητες, αυτόνομες κινήσεις γυναικών, στον τρόπο με τον οποίο κινήθηκε όλο το πολιτικό σύστημα το προοδευτικό».

 

Μάλιστα άσκησε κριτική στην Νέα Δημοκρατία για την αντίθεσή της τότε στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης Παπανδρέου. Όπως είπε «πάντα ήσασταν μέρος του σκοταδισμού της Δεξιάς. Απόδειξη ότι το 1983 εκείνο το εξαιρετικό νομοθέτημα το καταψηφίσατε υποστηρίζοντας ακόμα και τότε την προίκα. Μην το ξεχνάτε αυτό, ποιοι είστε. Να έχετε συναίσθηση του εγκλήματος, της ενοχής σας. Αυτό, λοιπόν, το νομοθέτημα το προοδευτικό ενός Μαγκάκη, μιας Μαραγκοπούλου, ενός Μάνεση, ενός Κασιμάτη, που τότε είχατε καταψηφίσει, σήμερα έρχεστε να το αλλάξετε».

 

Ο Αναστάσιος Πεπονής (1924-2011) . Ο νόμος του για το ΑΣΕΠ έχει εκτιμηθεί από τις περισσότερες κυβερνήσεις που ακολούθησαν αυτή του 1984

Ο ΝΟΜΟΣ-ΠΕΠΟΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΕΠ

Στις αρχές του χρόνου και συγκεκριμένα στις 14 Ιανουαρίου του 2021 ψηφίστηκε στην Βουλή από τον Μάκη Βορίδη το νομοσχέδιο για την νέα δομή του Ανώτατου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού (ΑΣΕΠ). Ένα νομοθέτημα το οποίο ο νυν υπουργός Εσωτερικών παρέλαβε από τον προκάτοχό του Τάκη Θεοδωρικάκο. Ο τελευταίος είχε επιχειρήσει με απανωτές επαφές και συνομιλίες με τα πολιτικά κόμματα (και ειδικά με το ΚΙΝ.ΑΛ) να επιτύχει μία ευρεία συναίνεση, όμως αυτό δεν κατέστη εφικτό.

 

Έτσι το νομοθέτημα αυτό ψηφίστηκε μόνον από τους βουλευτές της Ν.Δ και αποτέλεσε παρέμβαση δομικού χαρακτήρα σε έναν ακόμη εμβληματικό νόμο του ΠΑΣΟΚ επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου. Τον ιδρυτικό νόμο του ΑΣΕΠ που εισηγήθηκε και ψήφισε στην Βουλή τον Φεβρουάριο του 1994 ο τότε υπουργός Εσωτερικών (σ.σ υπουργός Προεδρίας λέγονταν το 1994) Αναστάσιος Πεπονής. Για πρώτη φορά καθιερώθηκε ένα κεντρικό σύστημα ελέγχου των διαδικασιών για τις προσλήψεις στο δημόσιο το οποίο εποπτεύονταν από μία αρχή που είχε τα εχέγγυα της δικαιοσύνης.

 

Στο νομοθέτημα αυτό είχε τότε είχε αντιδράσει με ιδιαίτερα έντονο τρόπο η Νέα Δημοκρατία, υπό τη πολιτική ηγεσία του Μιλτιάδη Έβερτ. Ο νομος Πεπονή «κατηγορήθηκε» ως απόπειρα του ΠΑΣΟΚ να ελέγξει την δημόσια διοίκηση. Παρόλα αυτά ο θεσμός του ΑΣΕΠ παρέμεινε και τα επόμενα χρόνια ακόμη και επί των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας που ακολούθησαν.

 

Στην συζήτηση που έγινε στην Βουλή για την αλλαγή του συγκεκριμένου νόμου, πρόεδρος του ΚΙΝ.ΑΛ Φώφη Γεννηματά αναφέρθηκε στο νόμο Πεπονή και σχολιάζοντας την στάση της Ν.Δ το 1994 είπε πως «τον πολέμησε λυσσαλέα, τον είχε καταψηφίσει και ως κυβέρνηση, αργότερα έκανε ό,τι μπορούσε για να τον υπονομεύσει και να τον ακυρώσει στην πράξη. Θέλει περίσσιο θράσος για να παρουσιαστεί η παράταξη της ΝΔ, με τέτοιο "πολιτικό βιογραφικό", ως "αναμορφωτής" αυτής της μεταρρύθμισης"».

 

Έντονη κριτική είχε ασκηθεί και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα σε αρθρογραφία του στο News 24/7 ο αρμόδιος τομεάρχης Κώστας Ζαχαριάδης επισήμανε πως η στόχευση του νομοθετήματος ήταν αντίθετη με την ουσία της σύλληψης του ΑΣΕΠ που είναι ο δημόσιος χαρακτήρας του. Είχε αναφερθεί σε «πρόβλεψη για συμμετοχή εκπροσώπων του ιδιωτικού τομέα στη σύνθεση επιτροπών διεξαγωγής της διαγωνιστικής διαδικασίας» αναρωτώμενος «που πραγματικά αποσκοπεί; Θέλει ο Υπουργός από την πίσω πόρτα να κάνει outsourcing τις εξετάσεις σε ιδιωτικά κέντρα; Δεν υπάρχει μέσα στο νομοσχέδιο πρόβλεψη για ουσιαστική αναβάθμιση του ιδίου του οργανισμού του ΑΣΕΠ. Οι πρακτικές του ιδιωτικού τομέα δεν συνάδουν με τις προδιαγραφές των δημοσίων υπηρεσιών, ούτε στην Ελλάδα ούτε στην υπόλοιπη Ευρώπη, όχι γιατί είναι αξιολογικά ανώτερες ή κατώτερες, αλλά γιατί δεν συνδέονται με την ουσία, τον σκοπό και τις λειτουργικές προδιαγραφές των δημοσίων υπηρεσιών».

 

Ο υπουργός Εργασίας του ΠΑΣΟΚ που εισηγήθηκε το νόμο 1264, Απόστολος Κακλαμάνης

ΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΚΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ

Ο Κωστής Χατζηδάκης, στην συνέντευξη τύπου όπου παρουσίασε το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τα εργασιακά , εκτίμησε ως ιδιαίτερα θετικό το γεγονός ότι πρόκειται να αντικατασταθεί ένας νόμος που ισχύει εδώ και 40 χρόνια. Ο νόμος στον οποίο αναφέρονταν ήταν ο 1264/82 που ψηφίστηκε έναν χρόνο μετά την έλευση του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ για πρώτη φορά στην εξουσία. Ο ακριβής τίτλος του ήταν: «Για τον εκδημοκρατισμό του συνδικαλιστικού κινήματος και την κατοχύρωση των συνδικαλιστικών ελευθεριών των εργαζομένων». Την εισήγηση του στην Βουλή ανέλαβε ο τότε υπουργός Εργασίας και μετέπειτα πρόεδρος της Βουλής, Απόστολος Κακλαμάνης.

 

Την περίοδο εκείνη ο νόμος 1264/82 «απεικόνισε» τους πολιτικούς συσχετισμούς της εποχής και το πλειοψηφικό ρεύμα που είχε οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση με το κόμμα αυτό να βρίσκεται σε μία από τις πιο ριζοσπαστικές περιόδους της ιστορίας του.

 

Με τον νόμο αυτό άλλαξε άρδην η εργατική νομοθεσία και μπήκαν οι βάσεις στις οποίες στηρίζεται ως και σήμερα το εργατικό δίκαιο. Ο νόμος αυτός θεωρείται εξαιρετικά προοδευτικός για την εποχή του τουλάχιστον για τα μέτρα του δυτικού κόσμου. Με τις διατάξεις του θεσμοθετήθηκε το δικαίωμα στην απεργία για την συντριπτική πλειοψηφία των παραγωγικών κλάδων ενώ απαγορεύθηκε το lockout, δηλαδή η εργοδοτική ανταπεργία. Ορίστηκε η διαδικασία για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και μηχανισμοί μεσολάβησης και διαιτησίας ανάμεσα σε εργοδότες και εργαζόμενους. Θεμελιακό στοιχείο του νόμου ήταν η αντίληψη της αναγκαιότητας επιπλέον νομοθετικής προστασίας της εργατικής πλευράς, αναγνωρίζοντας σε σημαντικό βαθμό την ανισοτιμία της σχέσης της με την εργοδοσία. Το στοιχείο δηλαδή που – σύμφωνα με την κριτική που ασκείται από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης – ανατρέπει το νομοθέτημα που αναμένεται να φέρει στην Βουλή στις αρχές Ιουνίου ο υπουργός Εργασίας.

 

Η ιστορική αντιπαράθεση του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ίσως δεν σχετίζεται με τις αποφάσεις της σημειρνής κυβέρνησης. Όμως οι αντιλήψεις των δύο πολιτικών συγκρούονται και στο σήμερα.   

  

ΠΑΛΙΟΙ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ

Η πολιτική κόντρα ανάμεσα στον Ανδρέα Παπανδρέου και τον πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού Κωσταντίνο Μητσοτάκη είναι γνωστή. Ξεκίνησε στις δέκατίες του '60, του ’70 και του ’80 και κορυφώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Έχει περάσει πάρα πολύς καιρός από τότε ώστε να μπορεί να ισχυρισθεί κάποιος πως η αντιπαλότητα αυτή καθορίζει τις αποφάσεις της σημερινής κυβέρνησης. Παρά το γεγονός πως νομοθετικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως πρωθυπουργός φαίνεται σήμερα να «ξηλώνει» την νομοθεσία της «Αλλαγής».

 

Αυτό όμως που μπορεί κανείς να εικάσει είναι ότι σε συνθήκες πολύπλευρης και παρατεταμένης κρίσης -όπως οι σημερινές-, συνεχίζουν να «συγκρούονται» οι δύο αντιλήψεις που διαχρονικά κυριαρχούν στην πολιτική σκηνή της χώρας: Η φιλελεύθερη προσέγγιση που επιδιώκει την κυριαρχία της αγοράς, με τις κεϋνσιανές συνταγές που ψάχνουν ισορροπίες ανάμεσα στην αγορά και την ισχυρή δημόσια παρέμβαση. Απόψεις που κατά καιρούς έχουν «υπηρετήσει» πολλοί κομματικοί σχηματισμοί. Ενίοτε και με εναλλασσόμενους ρόλους…

  Γεράσιμος  Λιβιτσάνος

 

Συμβουλές από Έλληνες γιατρούς για μετά τον εμβολιασμό –Πώς προλαμβάνονται οι θρόμβοι

 

Όλα τα εμβόλια κατά της Covid-19 έχουν την τάση να αυξάνουν την πηκτικότητα του αίματος, χωρίς, όμως, καμία επίπτωση στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού που εμβολιάζεται.

 

Ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με θρόμβους εμφανίζονται σε μικρότερο ποσοστό στα mRNA εμβόλια (Pfizer – Moderna) και σε λίγο μεγαλύτερο -σύμφωνα με τη βιβλιογραφία- στα εμβόλια που χρησιμοποιούν την τεχνολογία του αδενοϊού (AstaZeneca – Johnson & Johnson).

 

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε, όμως, μετά τον εμβολιασμό μας, ώστε να μειώσουμε ακόμη περισσότερο τις απειροελάχιστες πιθανότητες εμφάνισης θρόμβων;

 

Η καλή ενυδάτωση και η σωματική δραστηριότητα αποτελούν διαχρονικά δύο προληπτικές ενέργειες που συμβάλλουν στην απομάκρυνση της πιθανότητας εμφάνισης θρομβοεμβολικών επεισοδίων, όπως τονίζουν μιλώντας στο iatropedia.gr δύο κορυφαίοι επιστήμονες, ο ομότιμος Καθηγητής Παιδιατρικής ΕΚΠΑ και μέλος της Εθνικής Επιτροπής Εμβολιασμών, Γεώργιος Χρούσος και ο αν. Καθηγητής Πνευμονολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης, Νίκος Τζανάκης.

 

Μετά τον εμβολιασμό: Πολλά υγρά και κυρίως με την άνοδο της θερμοκρασίας

Η λήψη άφθονων υγρών μετά τον εμβολιασμό μας συμβάλλει στην καλύτερη διάλυση του αίματος και την απομάκρυνση της πιθανότητας εμφάνισης θρόμβων, τονίζει ο Καθηγητής κ. Γεώργιος Χρούσος:

 

“Πρέπει να πούμε στους ανθρώπους που εμβολιάζονται μια συμβουλή. Πολλά νερά και κίνηση. Είναι αυτονόητο, αλλά καμιά φορά τα αυτονόητα δεν λέγονται. Αυτά τα επεισόδια είναι σπάνια, αλλά ακόμη κι όταν συμβαίνουν, συμβαίνουν γιατί κάπου λιμνάζει το αίμα. Το αίμα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο διαλυμένο, κι αυτό σημαίνει νερό και υγρά”, σημειώνει ο ειδικός.

 

Η συμβουλή αυτή, έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία με την άνοδο της θερμοκρασίας αυτήν την εποχή και ακόμη περισσότερο μέσα στο καλοκαίρι, τονίζει ο κ. Χρούσος και συμπληρώνει:

 

“Ιδίως τώρα με τη ζέστη δεν πρέπει να είμαστε καθόλου αφυδατωμένοι. Δύο με δυόμιση λίτρα νερό πρέπει ούτως ή άλλως όλοι να πίνουμε καθημερινά”.

 

Την ίδια συμβολή δίνει και ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης, Νίκος Τζανάκης: “Υγρά όταν είσαι αφυδατωμένος. Μπορεί λόγω της αφυδάτωσης να συμπυκνωθεί το αίμα και ο αγγειακός χώρος και να δημιουργηθούν συνθήκες συσσώρευσης αιμοπεταλίων και θρόμβοι. Άρα μετά τον εμβολιασμό καλό είναι να ενυδατωνόμαστε σωστά, δηλαδή να μην αφυδατωνόμαστε, να μην γυμναζόμαστε χωρίς να πίνουμε νερά, να μην δουλεύουμε και να ιδρώνουμε χωρίς να πίνουμε νερά”.

 

Μετά τον εμβολιασμό: Αυξημένη σωματική δραστηριότητα

 

Η δεύτερη σημαντική ενέργεια -εκτός από τη σωστή ενυδάτωση- που βοηθά τον οργανισμό μας μετά τον εμβολιασμό μας κατά της Covid-19 είναι η κίνηση και η αύξηση της σωματικής μας δραστηριότητας.

 

Ο Καθηγητής Τζανάκης, εξηγεί πως η ακινησία είναι παράγοντας κινδύνου για την εμφάνιση θρόμβων, ακόμη και χωρίς τον εμβολιασμό:

 

“Γι’ αυτό συμβαίνουν θρομβώσεις μετά τα χειρουργεία, δηλαδή εξαιτίας του κλινοστατισμού, όταν δηλαδή κάποιος παραμένει καιρό ακίνητος στο κρεβάτι. Αν έχεις μάλιστα και κάποιο ανοικτό τρήμα στην καρδιά, μπορεί οι θρόμβοι να περάσουν και να πάνε στην αριστερή καρδιά και να εμβολίσουν το κεφάλι. Υπάρχουν τέτοια επεισόδια”.

 

Ο φαινόμενο της ακινησίας και του συσχετισμού της με την εμφάνιση θρόμβων έχει περιγραφεί, ως σύνδρομο της οικονομικής θέσης στο αεροπλάνο (economic class syndrome).

 

O κ. Νίκος Τζανάκης εξηγεί: “Όταν είσαι αφυδατωμένος και δεν κινείσαι, υπάρχει το λεγόμενο «economic class syndrome», δηλαδή το σύνδρομο της οικονομικής θέσης στο αεροπλάνο. Αν πας υπερατλαντικό ταξίδι και κάθεσαι δεκατρείς και δώδεκα ώρες στο αεροπλάνο ακίνητος, τότε μπορεί στα κάτω άκρα να μαζευτεί το αίμα να πήξει και να δημιουργήσει θρόμβους, που μπορεί να δημιουργήσουν κυρίως πνευμονική εμβολή, αλλά ακόμη και θρομβώσεις στα αγγεία των ποδιών κλπ”.

 

Τα παραπάνω συνυπογράφει και ο Καθηγητής Γεώργιος Χρούσος:

 

“Χρειάζεται να κινούμαστε ώστε το αίμα να κυκλοφορεί στα πόδια, στο κεφάλι και παντού. Δεν μπορείς να μένεις ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι. Και γι’ αυτό οι άνθρωποι συχνά μετά τα χειρουργεία παθαίνουν θρομβώσεις, επειδή ακινητοποιούνται πολύ στο κρεβάτι. Έτσι μετά τον εμβολιασμό χρειάζεται κίνηση και όχι παρατεταμένο ξάπλωμα σε καναπέδες και κρεβάτια”, σημειώνει.

 

Μετά τον εμβολιασμό: Ποιο είναι το επίμαχο διάστημα για την εμφάνιση ανεπιθύμητων ενεργειών

Σύμφωνα με τον Καθηγητή και μέλος της Επιτροπής Εμβολιασμών, Γεώργιο Χρούσο, οι πολύ σπάνιες αυτές επιπλοκές μετά τον εμβολιασμό συνήθως εμφανίζονται μέρες αργότερα από τη λήψη του εμβολίου.

 

“Αργούν να εμφανιστούν οι ανεπιθύμητες ενέργειες γιατί αργεί το αυτοαντίσωμα να δημιουργηθεί στον οργανισμό μετά τον εμβολιασμό. Ασφαλής θεωρείται κάποιος όταν έχουν περάσει μέρες μετά τον εμβολιασμό του”.

 

Συγκεκριμένα, στα εμβόλια που είναι κατασκευασμένα με αδενοϊούς (Johnson & Johnson και AstraZeneca) οι ανεπιθύμητες ενέργειες εμφανίζονται από την 6η μέχρι την 21η μέρα μετά τον εμβολιασμό, δηλαδή από μία έως τρεις εβδομάδες, σύμφωνα με τον κ. Χρούσο, ενώ στα mRNA εμβόλια (Pfizer, Moderna), οι ανεπιθύμητες ενέργειες εμφανίζονται συνήθως τις πρώτες δέκα μέρες.

 

“Επειδή δημιουργείται το αυτο – αντίσωμα, χρειάζεται χρόνος μέχρι να γίνει η ευαισθητοποίηση του οργανισμού και η παραγωγή των αντισωμάτων”, καταλήγει ο επιστήμονας.  

πηγή

 

«Τα κτίρια ανήκουν σε όσους στεγάζουν μέσα τα όνειρά τους»

 

γράφει ο Γιώργος X. Παπασωτηρίου

 

«Τα κτίρια ανήκουν σε όσους στεγάζουν μέσα τα όνειρά τους», γράφει το πανό. «Γκρεμίζουμε τους τοίχους που θέλουν μια κοινωνία-νεκροταφείο, δεν θα μας χτίσετε ζωντανούς», «Όσα λουλούδια και να κόψετε η άνοιξη θα έρθει!», διαβάζω στο twitter.

 

 Νέες και νέοι, όμορφα παιδιά, με μουσικές και τραγούδια σπάνε τις τσιμεντωμένες πόρτες του θεάτρου Εμπρός. Τα χάλκινα μουσικά όργανα ηχούν και ο Βάλτερ Μπένγιαμιν αληθεύει και πάλι καθώς λέει πως στη ζωή υπάρχουν «δύο ορχήστρες χάλκινων οργάνων»: μία είναι η στρατιωτική μπάντα που παίζει μια μουσική με βάρβαρο χαρακτήρα, ρυθμίζοντας το βήμα των ανθρώπων ώστε να είναι ομοιόμορφο. Η άλλη, είναι μία ορχήστρα «αισθησιακή και σαγηνευτική», ευαίσθητη, ανθρώπινη, που ηχεί τις χαρές του ατόμου μέσα στον έρωτα και στην ομάδα. Η πρώτη είναι η ορχήστρα των φασιστών, ενώ η δεύτερη είναι των ανθρώπων που επιμένουν να αγαπούν, είναι η ορχήστρα των χρωμάτων και των ερώτων.

 

Ο καθένας ας διαλέξει ποια ορχήστρα θέλει ν' ακολουθήσει...