Κουμπουρ-Άριοι

Ξέραμε ότι μόλις εκλέχτηκαν στη Βουλή έσπευσαν να πάρουν μαζικά άδειες οπλοφορίας. Ξέραμε επίσης ότι τα κουβαλούν υπερηφάνως τα κουμπούρια -το είδαμε και στο σχετικό noir της επίθεσης βουλευτή τους κατά του Καμίνη.

Ξέραμε τέλος και γιατί κάνουν όλο το σώου τόσο με τις άδειες όσο και με τα κουμπούρια -ως πολλαπλασιαστή της τρομοκρατίας τους τα χρειάζονται. Όποιον υπάνθρωπο μας κουνηθεί τον ξαπλώνουμε -κάπως έτσι. 

ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ

Τι κάνει Χάιλ Χίτλερ στα κεραμίδια είναι όλα αυτά. Εκείνο που δεν ξέραμε όμως είναι ότι τα τσογλάνια του Μιχαλολιάκου οπλοφορούν και μέσα στη Βουλή. Και το μάθαμε επισήμως όταν φτάσαμε στο σημείο να βγει ο Μεϊμαράκης και να διακηρύξει ότι από τούδε και εις το εξής θα περνούν από έλεγχο και οι βουλευτές. Και όποιον αρνηθεί τον έλεγχο , ή βρεθεί με όπλο και αρνηθεί να το παραδώσει, θα τον ξεφωνίσει ο ίδιος. Και θα δώσει το όνομά του στη δημοσιότητα.  

Να τον ξεφωνίσει, ουδεμία αντίρρηση -αυτοί οι γνήσιοι Άριοι δεν μπορούν να μπαίνουν στη Βουλή σαν κουμπουρ-Άριοι. Γιατί όμως έπρεπε να φτάσουμε σε τέτοια ξευτίλα; Να βγαίνει ο ίδιος ο πρόεδρος της Βουλής για να ανακοινώσει και να επιβάλει το αυτονόητο -ότι μέσα  εκεί τουλάχιστον δεν μπορεί κανένας βλαμμένος να κουβαλάει όπλα; Και να καταφεύγει μάλιστα σε ένα είδος δημόσιο νταηλίκι για να γίνει πειστικός τόσο προς τους δημοσιογράφους που μιλούσε, όσος και προς τους ναζί που απευθυνόταν;  

Και με την ευκαιρία, γιατί είναι αυτονόητο δικαίωμα του όποιου βουλευτή να κουβαλάει νομίμως όπλο; Ο εκλεκτός του λαού   είναι δυνατό να φοβάται τόσο το λαό; Η αστυνομική φρουρά δεν είναι άξια να φυλάξει το χρυσαβγίτικο κώλο του; Είμαστε σε εμφύλιο και δεν το ξέρουμε; Και είναι δυνατό σήμερα, που η επιβολή της τάξης και του νόμου είναι πρώτη προτεραιότητα της κυβέρνησης Σαμαρά, να οπλοφορούν θρασύτατα οι δεδηλωμένοι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί της βίας στην πιο χυδαία μορφή της; 

Να τους ξεφωνίσουν λοιπόν. Αλλά ακόμα καλύτερα να τους αφοπλίσουν. Ψωνάρες που λατρεύουν τη βία, διαταραγμένοι εραστές του αίματος, δεν είναι δυνατό να έχουν άδεια οπλοφορίας επειδή είναι βουλευτές. Διότι άμα γίνει η στραβή θα έχουν ευθύνη κι εκείνοι που τους έδωσαν το δικαίωμα στο κουμπούρι... 

Πηγή: avgi.gr

Βίντεο για την ιδιωτικοποίηση του νερού...Απόσπασμα από εκπομπή της Γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης!

Ας ενεργοποιηθούμε όλοι μας  τώρα ..πριν είναι αργά. ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ 

Η καινούργια στέγη

Γράφει ο Πάνος Σκουρολιάκος*

Εκεί λοιπόν που το είχαμε πάρει απόφαση ότι θα περάσουμε τη ζωή μας ως μια έντιμη Αριστερά που θα αγωνίζεται για να εξασφαλίζει για τον λαό καλύτερες συνθήκες ζωής μέσα σ' αυτήν την άπονη καπιταλιστική κοινωνία, αυτή (η άπονη) κλατάρισε! Μπήκε σε κρίση. Κι εκεί που ένα βράδυ κοιμηθήκαμε με ένα 4%, ξυπνήσαμε με ένα απίστευτο 27% και τα είδαμε όλα. Στην αρχή, υπέστημεν ένα σοκ, πώς να το κάνουμε. Γιατί εμείς, τα λέγαμε. Είχαμε θέσεις, αγώνες, πορεία αξιοπρεπή. Έπρεπε να προκύψει αυτό το χάος για να μας το αναγνωρίσουν; Δηλαδή, οι Έλληνες την έπαθαν σαν τον βοσκό με τον λύκο; Φώναζε η Αριστερά τόσα χρόνια, κανένας δεν την άκουγε. «Ψέματα λέει», σκεφτόντουσαν. «Δεν υπάρχει λύκος!». Μέχρι που ο εν λόγω λύκος ενέσκηψε άγριος και νεοφιλελεύθερος, αλλά πια ήταν αργά. Πλησίασαν, λοιπόν, τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι εμείς πιαστήκαμε στον ύπνο. Τόσον κόσμο πού να τον φιλοξενήσουμε; Το σπίτι μικρό! Έπρεπε να αναζητηθεί καινούργια στέγη. Τι κάνουμε; Να χτίσουμε κάνα δυο δωμάτια ακόμα; Να κάνουμεπανωσήκωμα ή να φτιάξουμε ένα καινούργιο σπίτι; «Μα το παλιό έχει τόσο ωραία υλικά! Πολλά απ' αυτά είναι πολύτιμα!» Ναι. Να τα χρησιμοποιήσουμε. Αλλά να βάλουμε και καινούργια. Να φροντίσουμε ώστε να μην υπάρχουν οι κακοτεχνίες που υπήρχαν στο παλιό. Να μη στάζουν οι βρύσες. Αυτές οι διαρροές πολύ μας ταλαιπώρησαν στο παρελθόν. Και, βρε παιδί μου, να 'χει καθένας την ανεξαρτησία του, αλλά να έχουμε και έναν μεγάλο κοινό χώρο, ένα καθιστικό που λέμε, ώστε να βρισκόμαστε σαν οικογένεια. Να μας χωράει όλους και να προβλέψουμε να χωράει κι άλλους που θα 'ρθουν ! Να καθόμαστε εκεί, να μιλάμε και να αποφασίζουμε τι θα κάνουμε σαν οικογένεια. Να μη μας λέει ο απέναντι «Ο γιος σου είπε πως θέλουμε άσφαλτο κι εσύ λες άσ' το έτσι, καλντερίμι, είναι πιο γραφικό. Ξεκαθαρίστε, κύριέ μου, τι θέλετε σαν οικογένεια και μην ταλαιπωρείτε τη γειτονιά!» Σωστά, έχει δίκιο ο γείτονας...

Να κάνουμε ένα σπίτι με τα βασικά «λιθάρια» της οικογένειας και να κοιτάξουμε το ιδιαίτερο και προσωπικό γούστο καθενός από μας να μην καθορίσει όλο το οικοδόμημα. Δεν ζητάμε ν' αλλάξει κανένας... γούστα. Όχι. Απλώς να σεβαστούμε το κοινό μας σπίτι, μιας και ο κόσμος γι' αυτό έρχεται. Και όχι για τις επιμέρους κλασικές, ποπ, ρομαντικές, κουλέρ λοκάλ ή άλλες στυλιστικές επί μέρους προτιμήσεις μας. Να συνεννοηθούμε σε έναν κοινό τόπο. Μην ανησυχείτε, το 'χουμε!

Άλλωστε, σε τέτοιες περιπτώσεις δεν πρέπει να φοβόμαστε τις αλλαγές. Ιδιαίτερα όταν αυτές ακουμπάνε στο βραχώδες (από τα ξερονήσια) έδαφος των βασικών (που λέει κι ο Νιόνιος) αρχών μας. Πώς το 'πε εκείνος ο νέος; «Αν δεν αλλάξουμε εμείς, πώς θα αλλάξουμε την κοινωνία;».

Κοιτάξτε. Σας θυμίζω πως τον κόσμο που ήρθε τον βολέψαμε όπως-όπως στο άβολο σαλονάκι της παλιάς μας κατοικίας και του είπαμε: «Mισό λεπτάκι, εμείς αποσυρόμαστε στην κρεβατοκάμαρα, γιατί έχουμε να συζητήσουμε κάτι δικά μας, κι ερχόμαστε».

Είναι προφανές ότι ο κόσμος στο σαλονάκι δεν θα περιμένει για πολύ ώστε να τελειώσουμε εμείς τα δικά μας στην κρεβατοκάμαρα. Πρέπει όλοι μαζί να ξεκινήσουμε την οικοδόμηση της καινούργιας μας στέγης, γιατί αυτό που ζούμε τώρα είναι λίγο μπροστά σ' αυτό που έρχεται. Διότι «έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα, έρχεται κρύο και παγωνιά». Και ο νεοφιλελεύθερος λύκος μάς καταπίνει ήδη μια χαρά!

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ

Πηγή : Εφημερίδα ΑΥΓΗ

Σε 100 δόσεις οι οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία

Νέα εγκύκλιος του υπουργείου Εργασίας δίνει τη δυνατότητα ρύθμισης οφειλών σε μισθωτούς και συνταξιούχους που είχαν έως το τέλος του 2012 προς τα ασφαλιστικά ταμεία έως και σε 100 δόσεις, με ελάχιστη μηνιαία καταβολή τα 50 ευρώ. Για επιχειρήσεις και ελεύθερους επαγγελματίες, οι δόσεις φτάνουν τις 48.

Μόνο τα φυσικά πρόσωπα τα οποία δεν ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα και οφείλουν στα ασφαλιστικά ταμεία ποσά έως 5.000 ευρώ και δεν μπορούν να εξοφλήσουν τις ληξιπρόθεσμες εισφορές στα Ταμεία με το σύστημα των 48 δόσεων, θα μπορούν να κάνουν χρήση της ευεργετικής ρύθμισης των, αναλόγως του εισοδήματός τους και με ελάχιστο ποσό δόσης τα 50 ευρώ. Και αυτό σε αντίθεση με την αντίστοιχη απόφαση του υπουργείου Οικονομικών, στην οποία ορίζεται ως ελάχιστη δόση το ποσό των 15 ευρώ ακόμη και για οφειλή που υπερβαίνει τις 5.000 ευρώ. Επομένως, σε αυτήν την κατηγορία εντάσσονται ασφαλισμένοι που αυτασφαλίζονται καθώς και ελεύθεροι επαγγελματίες οι οποίοι έχουν κλείσει τις επιχειρήσεις τους και είναι σε διαδικασία σύνταξης.

Αυτό ορίζει το σχέδιο υπουργικής απόφασης για τους όρους και τις προϋποθέσεις ένταξης στη ρύθμιση «νέας αρχής» των οφειλών στα Ταμεία. Σύμφωνα με το σχέδιο, το οποίο φέρει την υπογραφή του αρμόδιου υπουργού Εργασίας κ. Γ. Βρούτση, ο ανώτατος αριθμός δόσεων για όλες τις άλλες περιπτώσεις οφειλετών δεν μπορεί να υπερβαίνει τις 48, οι οποίες δεν εκτείνονται πέραν της 30ής Ιουνίου του 2017.

Όσοι ενταχθούν στη νέα ρύθμιση θα απολέσουν τις όποιες διευκολύνσεις είχαν από προηγούμενες ρυθμίσεις. Η νέα ρύθμιση έως και 48 δόσεων αφορά τις υποχρεώσεις προς τα Ταμεία έως τις 31.12.2012. Επομένως, ο οφειλέτης για να κάνει χρήση των νέων διατάξεων αποπληρωμής ασφαλιστικών εισφορών παλαιότερων χρόνων πρέπει, αρχικώς, να εξοφλήσει τις οφειλές του 2013 –εάν υπάρχουν τέτοιες– μέσω της πάγιας ρύθμισης και στη συνέχεια να κάνει αίτηση για την ένταξη των παλαιότερων οφειλών. Αυτό σημαίνει ότι το χρέος του, το οποίο διαμοιράζεται σε παλαιό και νεότερο, θα ενταχθεί σε δύο ρυθμίσεις: Το χρέος του 2013 θα υπαχθεί στην πάγια ρύθμιση 12 δόσεων (για τις εφορίες η αντίστοιχη απόφαση του υπουργείου Οικονομικών ορίζει έως και 24 δόσεις) και στη συνέχεια το χρέος με κεφαλαιοποίηση έως 31.12.2012 θα υπαχθεί στο σύστημα των 48 δόσεων.

Για όλους όσοι ενταχθούν στη ρύθμιση θα χορηγείται μηνιαίο αποδεικτικό ασφαλιστικής ενημερότητας, στο οποίο θα αναγράφεται και το υπολειπόμενο ποσό οφειλής. Από την ευνοϊκή ρύθμιση των 48 δόσεων εξαιρούνται όσοι οφειλέτες Ταμείων έχουν καταδικαστεί ή έχει ασκηθεί κατ’ αυτών ποινική δίωξη.

Οι λοιπές προϋποθέσεις υπαγωγής στη ρύθμιση «νέας αρχής» είναι οι εξής:

• Πρέπει να αποδεικνύεται η αδυναμία εξόφλησης της οφειλής τη δεδομένη χρονική στιγμή καθώς και η βιωσιμότητα του διακανονισμού.

• Για ποσά από 5.000 έως 75.000 ευρώ πρέπει να υποβάλλεται υπεύθυνη δήλωση, στην οποία θα βεβαιώνονται λεπτομερείς πληροφορίες σε σχέση με το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη (κινητές και ακίνητες αξίες, ετήσιο εισόδημα, αριθμοί τραπεζικών λογαριασμών, οχήματα, κύκλος εργασιών). Για ποσά άνω των 75.000 ευρώ πρέπει να προσκομίζεται και επιβεβαίωση των στοιχείων του από τρίτο, ανεξάρτητο εκτιμητή, ενώ αλλάζουν τα δεδομένα για ποσά άνω των 300.000 ευρώ.

Γι’ αυτήν την κατηγορία απαιτείται σύσταση εγγύησης για τη διασφάλιση της οφειλής, η οποία μπορεί να συνίσταται στα εξής:

• Προσκόμιση εγγυητικής επιστολής τράπεζας για όλο το διάστημα της ρύθμισης για το σύνολο της ρυθμιζόμενης οφειλής συν τις επιβαρύνσεις.

• Πλήρη διασφάλιση οφειλής με εγγραφή υποθήκης.

• Εγγύηση τρίτου αξιόχρεου προσώπου και

• Οποιονδήποτε άλλο τρόπο εγγύησης, αποδεκτό από τις αρμόδιες ακτές των ασφαλιστικών ταμείων.

• Για τις οφειλές άνω των 75.000, η αδυναμία εξόφλησης της οφειλής τη δεδομένη στιγμή υποβολής της αίτησης για τη ρύθμιση των 48 δόσεων αξιολογείται από ανεξάρτητο φορέα. Ως ανεξάρτητοι εκτιμητές ορίζονται οι ορκωτοί λογιστές, οι λογιστές φοροτεχνικοί και δικηγόροι. Ωστόσο, μόνο στην περίπτωση προσκόμισης βεβαίωσης από ορκωτούς λογιστές δεν απαιτείται περαιτέρω αξιολόγηση των στοιχείων από τις οικονομικές υπηρεσίες των ασφαλιστικών ταμείων.

• Η ρύθμιση εκπίπτει είτε εάν ο οφειλέτης καταβάλει εκπρόθεσμα μία δόση για δεύτερη φορά είτε δεν καταβάλει εμπρόθεσμα τις τρέχουσες εισφορές κατά τη διάρκεια του διακανονισμού.

• Οι οφειλέτες έχουν δικαίωμα να υποβάλουν μόνο μία φορά αίτημα υπαγωγής στη ρύθμιση και υποχρεούνται να έχουν υποβάλει τις δηλώσεις ασφάλισης μισθωτών της τελευταίας πενταετίας.

http://www.koutipandoras.gr

Πώς και γιατί “κόβουν και ράβουν” θέματα και… μαθητές

Του Χρήστου Κάτσικα

Οσοι παρακολουθούν από κοντά το «τι», το «πώς» και το «γιατί» των πανελλαδικών εξετάσεων, τα θέματα και την κίνηση των βαθμολογιών, γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο έντυπος και ηλεκτρονικός Τύπος, αυτές τις μέρες, θα γεμίσει με αναλύσεις για «εύκολα» ή «δύσκολα» θέματα, για «θέματα–παιχνιδάκι» ή «θέματα–φωτιά» ανεβάζοντας το θερμόμετρο του άγχους και της ανησυχίας των υποψηφίων στον πιο κρίσιμο «εξεταστικό» γύρο.

Ωστόσο όσοι γνωρίζουν τη «λογική» των πανελλαδικών εξετάσεων, μπορούν, πριν ακόμη ολοκληρωθούν, να κάνουν ένα είδος πρώιμου απολογισμού για τις φετινές πανελλαδικές εξετάσεις ο οποίος θα επαληθευτεί καθώς βασίζεται σε ακλόνητη σειρά στατιστικών δεδομένων.

Εχουμε λοιπόν και λέμε: η Κεντρική Επιτροπή Εξετάσεων θα προσπαθήσει να υποτάξει τα θέματα σε σχέδια που ούτε με την εκπαιδευτική διαδικασία έχουν σχέση ούτε με τις ανάγκες και τις δυνατότητες των μαθητών.

Τόσοι 18-20, τόσοι κάτω από τη βάση

Τα θέματα των εξετάσεων υποτάσσονται στη λογική να χωριστούν οι μαθητές σε κατηγορίες, έτσι ώστε να «χωράνε» στην προσφορά θέσεων εισακτέων. Ακόμη υποτάσσονται στη λογική της κίνησης των βάσεων. Το κύριο ζήτημα είναι τόσοι να πάρουν 18-20, τόσοι 12-15, τόσοι να πέσουν κάτω από τη βάση κτλ. Με θέματα σωστά ή λάθος, εύκολα ή υπερφυσικά, σύμφωνα ή όχι με τους διακηρυγμένους στόχους των αναλυτικών προγραμμάτων, θεωρητικά ή πρακτικά, έξυπνα ή ηλίθια, πονηρά ή παπαγαλίστικα, για το ΥΠΑΙΘΠΑ ο πραγματικός στόχος των εξετάσεων είναι «να παρουσιάζουν οι επιδόσεις των υποψηφίων ορθολογική κλιμάκωση στη διάκριση άριστα, καλά, μέτρια, έτσι ώστε η κλιμάκωση αυτή να βοηθήσει να γίνει πιο “αντικειμενική” η επιλογή όσων θα εισαχθούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση».

Εχει αυτό σχέση με την εκπαιδευτική διαδικασία; Εχει μήπως σχέση με τους όρους και τις διαδικασίες μάθησης μέσα στη σχολική αίθουσα; Καμία.

Πέρα από τους επιτυχόντες και τους αποτυχόντες

Την ίδια ώρα, με βικτοριανή υποκρισία, προβάλλεται ως τεκμήριο της αθωότητάς του εξεταστικού συστήματος η δυνατότητα που παρέχει σε όλους να διαγωνιστούν ισότιμα, κάτω από τις ίδιες συνθήκες και με τα ίδια θέματα, για την είσοδό τους στη σχολή που επιθυμούν, εξαγνισμένο στην «κολυμβήθρα» των μαρτύρων υπεράσπισης, επιτυχόντων και αποτυχόντων, που ως πρώην υποψήφιοι βεβαιώνουν μπροστά στις κάμερες την αντικειμενικότητα της επιλογής.

Είναι βεβαίως οι απόψεις όλων εκείνων που πήραν μέρος στις γενικές εξετάσεις.

Γιατί οι απόψεις και η ίδια η ύπαρξη όσων δεν μπόρεσαν να παρουσιαστούν ούτε καν ως υποψήφιοι σ’ αυτές υφίστανται το τελευταίο στάδιο του αποκλεισμού, καθώς εξαφανίζονται την περίοδο αυτή από το εκπαιδευτικό τοπίο σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην είναι πλέον ορατοί διά γυμνού οφθαλμού. Βρισκόμαστε μπροστά στην περίπτωση όπου η διεξαγωγή και τα αποτελέσματα των γενικών εξετάσεων, ο ίδιος ο θεσμός τους, αποκρύπτουν τον αποκλεισμό χιλιάδων μαθητών χωρίς καν εξετάσεις.

Η “κατασκευή” των χαμηλών επιδόσεων

Είναι σίγουρο ότι σύντομα, ίσως και από την επόμενη χρονιά, το υπουργείο Παιδείας θα επαναφέρει με αυτή ή την άλλη μορφή τη ρύθμιση που απαγορεύει την είσοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με βαθμολογία κάτω από τη βάση.

Για όσους παρακολουθούν τα πράγματα από μακριά πιθανόν η παραπάνω απόφαση να φαίνεται λογική, καθώς φαντάζει περίεργο να εισάγονται υποψήφιοι με βαθμολογίες κάτω από τη βάση στα πανεπιστήμια. Ωστόσο οι βαθμολογίες που συγκεντρώνουν οι υποψήφιοι κάθε χρόνο είναι «κατασκευή». Το πρόβλημα του μεγάλου ποσοστού μαθητών που βαθμολογούνται κάτω από τη βάση δεν είναι πρόβλημα των μαθητών, αλλά του εξεταστικού συστήματος που λειτουργεί σαν εκπαιδευτική ΥΠΕΔΑ.

Με άλλα λόγια, τα υψηλά ποσοστά αποτυχίας είναι τεχνητή απόρροια των λεγόμενων διαβαθμισμένων θεμάτων που λειτουργούν σαν «έξυπνες βόμβες» στην κατανομή της αποτυχίας/επιτυχίας. Με λίγα λόγια το υπουργείο Παιδείας, με βάση τον βαθμό δυσκολίας/ευκολίας των θεμάτων, μοιάζει με τον υδραυλικό που κρατάει στο χέρι του τον διακόπτη και κανονίζει ανάλογα με τις επιλογές του τη ροή του νερού. Αλλοτε με εύκολα θέματα έχει μόλις 3.000 υποψήφιους με βαθμολογία κάτω από τη βάση (2000), άλλοτε με δυσκολότερα έχει 31.500 (2001) και άλλοτε με ακόμη δυσκολότερα (2004) ξεπερνάει τις 37.000

Το ύψος της αποτυχίας συνδέεται με ένα νήμα με την ίδια τη λογική του εξεταστικού συστήματος, που απαιτεί όχι μόνο τον «εξοστρακισμό» ενός μεγάλου τμήματος του μαθητικού πληθυσμού από την τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά και τη νομιμοποίηση, στη συνείδηση των αποτυχόντων, του αποκλεισμού τους μέσα από την «κατασκευή» της αποτυχίας τους με όχημα τον «βαθμό δυσκολίας» των θεμάτων.

 Το “φάντασμα” των φροντιστηρίων και τα… μεταρρυθμιστικά ξόρκια!

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 μέχρι σήμερα ένα «φάντασμα» πλανιέται πάνω από την ελληνική εκπαίδευση: το «εξεταστικό» ή με άλλα λόγια ο τρόπος και οι όροι πρόσβασης των νέων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Η πιο «ταραγμένη ζώνη» του σχολείου υπήρξε ακριβώς η περίοδος της μετάβασης από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην τριτοβάθμια. Αν κανείς τινάξει το εκπαιδευτικό «σώμα» των μεταρρυθμιστικών «επεισοδίων» της τελευταίας τριαντακονταετίας, θα διαπιστώσει ότι όλα όσα προβλήθηκαν από τη μεριά του υπουργείου Παιδείας ως πρωτότυπα και μαγικά ελιξίρια για την ανανέωση του ελληνικού σχολείου αναφέρονταν στο εξεταστικό σύστημα.

Μια στοιχειώδης αναδρομή-εξέταση των ιστορικά διαμορφωμένων εξεταστικών συστημάτων στη χώρα μας από τη δεκαετία του ’70 έως τις μέρες μας φανερώνει ότι οι εξετάσεις για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, με όποια μορφή κι αν έγιναν, όποιο όνομα κι αν πήραν, πανελλήνιες, πανελλαδικές, γενικές εξετάσεις, είχαν ένα κοινό βασικό χαρακτηριστικό στον νομιμοποιητικό τους λόγο: «τον περιορισμό της παραπαιδείας». Με λίγα λόγια, δεν υπάρχει «μεταρρύθμιση» στον τρόπο μετάβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που να μην υπονοεί το τέλος των φροντιστηρίων και των οικογενειακών εξόδων σαν να πρόκειται για πελατειακή και πλαστή ανταπόκριση στις ελπίδες και τα όνειρα χιλιάδων οικογενειών.

Με κάθε σχεδόν κυβερνητική αλλαγή εξαγγέλλεται νέα αλλαγή του εξεταστικού συστήματος πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Στο πολυπαιγμένο εκπαιδευτικό δραματολόγιο βρήκαν αγκυροβόλιο «υποσχετικές- καρμπόν» για «αύξηση του ενδιαφέροντος των μαθητών», «για την απόκτηση της γνώσης στο σύνολο των μαθημάτων του Λυκείου», για «αύξηση του ελεύθερου χρόνου των μαθητών», για περιορισμό ή και εξαφάνιση «της φροντιστηριακής εκπαίδευσης που εξανεμίζει τα οικονομικά της ελληνικής οικογένειας».

Ολοι οι ισχυρισμοί αποδείχτηκαν ολωσδιόλου αβάσιμοι. Είναι φανερό σήμερα ότι όλες οι αλλαγές αποτελούσαν έναν παραπλανητικό επίδεσμο στο ρημαγμένο σώμα της λυκειακής εκπαίδευσης. Ουσιαστικά έμεινε άθικτος ο εξεταστικοκεντρικός προσανατολισμός του Λυκείου και οι εξετάσεις στην Γ΄ Λυκείου μετατράπηκαν σε κορυφαία πράξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας με αποτέλεσμα όλα μέσα στο Λύκειο, από την Α΄ τάξη μέχρι την Γ΄, να κινούνται γύρω από αυτές. Είναι φανερό ότι οι εξετάσεις παρακυβέρνησης του Λυκείου παραμένουν και μαζί και τα παρεπόμενά τους: η εκπαίδευση της αμάθειας, τα φροντιστήρια και η οικονομική εξουθένωση των πιο αδύναμων νοικοκυριών.

Παράλληλα, εφόσον στόχος δεν είναι να μάθει ο μαθητής αλλά να ξεπεράσει τους άλλους, ούτε ο ελεύθερος χρόνος του αυξάνεται ούτε το φροντιστήριο ελαττώνεται. Κάνει μικρότερη προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες ο δεκαθλητής από τον δρομέα των 100 μέτρων;

Πίνακας “30 χρόνια ράβε-ξήλωνε”: Ανάλυση και επεξεργασία στοιχείων Χρήστος Κάτσικας, Μάιος 2013 (πηγή)

Πηγή : Εφημερίδα Συντακτών

Θέλεις δουλειά; Πήγαινε στο ΜΕΓΚΑ

Του Γ. Ανανδρανιστάκη

Ιερή αγανάκτηση είχε καταλάβει, τόσο τον παρουσιαστή όσο και την ρεπόρτερ του  ΜΕΓΚΑ. Μα είναι δυνατόν, Νίκο μου, να δίνουν 17 ευρώ την ημέρα για δουλειά στα χωράφια και να πηγαίνουν μόνο ξένοι; Που είναι οι Έλληνες, τι περιμένουν με τέτοια ανεργία; Μόνο 28 έλληνες και πάνω από 1.200 ξένοι υπέβαλλαν αίτηση, υπερθεμάτισε ο ιδιοκτήτης του χωραφιού. Ούτε οι γιοι μου δεν έρχονται να δουλέψουν στα χωράφια, καλή μου κυρία. Και με τι ασχολούνται οι γιοί σας, ρώτησε η  ρεπόρτερ. Είναι απόφοιτοι πανεπιστημίου, απάντησε ο χωραφάς.

Ήταν τόσο αγανακτισμένοι από την τεμπελιά των ελλήνων εκεί στο ΜΕΓΚΑ, που δεν μπορούσαν να κάνουν ούτε έναν πολλαπλασιασμό. Διότι αν τον έκαναν, θα έβλεπαν ότι τα 17 ευρώ την ημέρα επί 25 ημέρες τον μήνα, δίνουν ως γινόμενο το εξωτικό ποσό των 425 ευρώ. Κοίτα, ρε παιδί μου, τι σύμπτωση! Τετρακόσια εικοσιπέντε ευρώ, όσα ακριβώς πρότεινε ως κατώτατο μισθό ο Βενιζέλος και τα νομοθέτησαν ασμένως ο Σαμαράς με τον Κουβέλη. Θαύμα, θαύμα!

Τετρακόσια εικοσιπέντε ευρώ το μήνα, για να δουλεύει κάποιος άνθρωπος, έλληνας ή αλλοδαπός δεν έχει καμιά σημασία, οκτώ ώρες την ημέρα στα χωράφια. Οκτώ ώρες την ημέρα, σε μια από τις πιο σκληρές εργασίες, στον ήλιο, στη βροχή, στις λάσπες. Και σιγά μην είναι μόνο οκτώ ώρες, σιγά μην τολμήσει κάποιος να πει στο αφεντικό ή στον επιστάτη «ξέρετε, πήγε τρεις η ώρα, ώρα να πηγαίνω». Αντί να αγανακτήσουν στο ΜΕΓΚΑ για τα 425 ευρώ, αγανακτούν με όσους τα αρνούνται, αντί να ξεσηκωθούν για τη μισθωτή σκλαβιά, την πλασάρουν ως  χρυσή ευκαιρία για καριέρα. Ρωτήστε και τους εργάτες στα φραουλοχώραφα της Νέας Μανωλάδας, να σας πουν τι λαμπρή καριέρα κάνουν. Καριέρα καραμπινάτη.

Τρία χρόνια τώρα τα ΜΕΓΚΑ και τα λοιπά φερέφωνα του συστήματος παρουσιάζουν τα πιο αδύναμα στρώματα του πληθυσμού ως υπεύθυνα για την κρίση. Εσείς διοριζόσασταν στο δημόσιο, εσείς ζητούσατε χλιδάτους μισθούς των 700 ευρώ, εσείς είχατε απαίτηση να παίρνετε σύνταξη μετά από 35 χρόνια εργασίας, εσείς παίρνατε τα διακοποδάνεια. Αυτό ειδικά με τα διακοποδάνεια, δεν μπορώ να το χωνέψω. Φταίει για την κρίση αυτός που δανείστηκε 500 ευρώ, για να πάει να δει μια φορά στη ζωή του πως είναι η Πράγα και δεν φταίει αυτός που πήγαινε κάθε Σαββατοκύριακο στη Μύκονο να φάει τα κέρδη από το χρηματιστήριο και τα μεγάλα έργα.

Δεν φτάνει που μας  φέρατε την κρίση, τώρα το παίζετε και δύσκολοι. Αρνείσθε να λάβετε μέρος στο success story του Σαμαρά εργαζόμενοι σε όποια σκατοδουλειά σας δώσουν για 400 ευρώ το μήνα. Τετρακόσια ευρώ επί πέντε μήνες, ιδού τα 2.000 ευρώ που χρειάζεστε για να πληρώσετε την εφορία και να συμβάλλετε στην εθνική εποποιία του Πρωτογενούς Ελλείμματος. Έτσι όπως πάτε, θα διώξετε μέχρι και του Κινέζους, που φτύσαμε αίμα, το δικό σας αίμα,  για να τους φέρουμε στην Ελλάδα. Κουφάλες.

Ένοχοι, κ. Πρόεδρε, ένοχοι κατά το κατηγορητήριο. Το είπε και το ΜΕΓΚΑ.

Πηγή : ΑΥΓΗ

Αλέξης Τσίπρας: Μετεξελισσόμαστε σε μια μεγάλη, ενιαία αλλά και δημοκρατική παράταξη της αριστεράς

Ομιλία του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ - ΕΚΜ, Αλέξης Τσίπρας, στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του βουλευτή Αλέξη Μητρόπουλου με τίτλο «Αριστερά και Ευρώπη - Η Κύπρος αλλάζει την ατζέντα».

                                                                      Φίλες και φίλοι,

Θέλω να συγχαρώ τον Αλέξη Μητρόπουλο για την ακάματη προσπάθειά του να επικοινωνεί τις απόψεις του με τρόπο συγκροτημένο. Και επιχειρεί αναλύσεις και στοχασμούς που, παρότι υπερβαίνουν την τρέχουσα συγκυρία, εντούτοις την συμπεριλαμβάνουν.

Η σημερινή εκδήλωση θα μπορούσε υπό άλλες συνθήκες να είναι και μια ανοιχτή προσυνεδριακή διαδικασία του ΣΥΡΙΖΑ, του ΣΥΡΙΖΑ που στη πορεία προς το πρώτο του Συνέδριο δε φοβάται το διάλογο, δε φοβάται την ανταλλαγή απόψεων, αυτός είναι ο πλούτος μας, πόσω μάλλον όταν έχουμε συνειδητά αποφασίσει ότι προχωράμε στη δημοκρατική μας εμβάθυνση, ότι μετεξελισσόμαστε σε μια μεγάλη, ενιαία αλλά και δημοκρατική παράταξη της αριστεράς.

Οι περσινές εκλογικές αναμετρήσεις ανέδειξαν ένα πρωτοφανές ρεύμα υποστήριξης της Αριστεράς και γενικότερα του ΣΥΡΙΖΑ- ΕΚΜ. Ένα ρεύμα που δεν έσβησε την επομένη των εκλογών.

Μια μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία έχει, εδώ και ένα χρόνο, διαρκώς την προσοχή της στραμμένη στο δικό μας χώρο, απαιτώντας από μας όχι μόνο να χτίζουμε τα επιχειρήματά μας στο «όχι», στην καταγγελία του υπάρχοντος που, είναι κοινή η διαπίστωση πια ότι είναι καταστροφικό, βάρβαρο, αδιέξοδο, αλλά να χτίζουμε τα επιχειρήματά μας και στην κατάθεση, δηλαδή να προσπαθούμε να εξηγούμε ποιο είναι αυτό το εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο με το οποίο θα αντιμετωπίσουμε τη σημερινή βάρβαρη συγκυρία και πάνω σε ποιες ράγες θα οικοδομήσουμε αυτή την εναλλακτική πρόταση.

Ένα σχέδιο που πρέπει να είναι πειστικό, ρεαλιστικό και ταυτόχρονα ανατρεπτικό.

Η μετεξέλιξη της Αριστεράς από μια δύναμη πολιτικής διαμαρτυρίας και αντίστασης σε έναν φορέα εναλλακτικής πρότασης εξουσίας δεν είναι προφανώς εύκολη υπόθεση.

Τα γεγονότα δεν μας περιμένουν, και η συγκυρία απαιτεί από εμάς όσο το δυνατόν πιο διαυγείς και σαφείς απαντήσεις.

Κάτω από αυτό το πρίσμα, το βιβλίο του Μητρόπουλου θέτει στο τραπέζι όλα τα μεγάλα θέματα στα οποία οφείλει να τοποθετηθεί η Αριστερά: την πολιτική διαχείριση της απεμπλοκής από το Μνημόνιο – που είναι το βασικό πολιτικό μας πρόταγμα.

Το ζήτημα των συμμαχιών. Το ζήτημα των εξελίξεων στην Ευρώπη και τη δική μας στρατηγικής απέναντι σε αυτές.

Αλλά θέτει και άλλα ζητήματα που είναι εξίσου σημαντικά, και αφορούν τις αναγκαίες θεσμικές και συνταγματικές αλλαγές, την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος, την θέση μας για το μεταναστευτικό, την αυτοδιοίκηση, τις ιδιωτικοποιήσεις, την παραγωγική ανασυγκρότηση, τον εκσυγχρονισμό του δημόσιου τομέα.

Υπό την έννοια αυτή, το βιβλίο του Μητρόπουλου είναι μια πολύ σοβαρή συμβολή στην συζήτηση η οποία ανοίγει, όχι μόνο εν όψει του ιδρυτικού Συνεδρίου, αλλά και ενόψει της προσπάθειάς μας να καταρτίσουμε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, ένα εναλλακτικό πρόγραμμα απέναντι στο πρόγραμμα του μνημονίου, που έχει οδηγήσει την ελληνική κοινωνία σε πρωτοφανές αδιέξοδο.

Η Αριστερά εμφανίζεται στο προσκήνιο με την εντολή ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας, και την ελπίδα ενός ακόμα μεγαλύτερου, ότι θα καταφέρει να αναμετρηθεί με τους υπάρχοντες συσχετισμούς δύναμης.

Για να είναι σε θέση να το κάνει, πρέπει να δώσει ουσιαστικές και περιεκτικές απαντήσεις για το πολιτικό της σχέδιο και για την αναπτυξιακή της πρόταση.

Για να το κάνει αυτό οφείλει πρώτα από όλα να συζητά και να συνθέτει.

Οι απόψεις και οι σοβαρές αναλύσεις δεν μας λείπουν.

Χρειάζεται, όμως, να ενισχύσουμε την ικανότητα μας να κουβεντιάζουμε χωρίς προκαταλήψεις.

Χωρίς να απολυτοποιούμε την αντίθετη άποψη, χωρίς να αναζητάμε κάποια ιστορική δικαίωση σε κάθε μας επιχείρημα, χωρίς να θεωρούμε απαραίτητο κάθε συζήτηση να ξεκινά και να καταλήγει στην αναπαραγωγή περιχαρακώσεων.

Υπάρχουν κάποια δεδομένα τα οποία βάζει το βιβλίο και τα οποία αναγκάζουν τον αναγνώστη όχι να δεχτεί κάποιες δεδομένες απαντήσεις, αλλά να σκεφτεί ακόμα περισσότερο.

Δε θα αποφύγω, παρότι απευθύνω έναν χαιρετισμό, να υπεισέλθω επί της ουσίας σε τρία ζητήματα που τίθενται στο βιβλίο.

Το πιο σημαντικό από τα ζητήματα που προκαλούν τον αναγνώστη είναι αυτό που αναφέρεται στον τίτλο: η Κύπρος αλλάζει την ατζέντα.

Πράγματι την αλλάζει αλλά αξίζει το κόπο να σκεφτούμε: σε ποια κατεύθυνση;

Ακούω κάποιους να ισχυρίζονται το τελευταίο διάστημα, κάποιους ενδεχομένως καλόπιστους, αλλά κυρίως ακούω τους άλλους, τους μη καλόπιστους, οι οποίοι πρωτοστατούν στον οργουελιανό μηχανισμό επικοινωνιακής προπαγάνδας του διαπλεκόμενου κατεστημένου, να ισχυρίζονται ότι η περίπτωση της Κύπρου απέδειξε ότι δήθεν δεν υπάρχουν ενδιάμεσα σημεία ισορροπίας στην Ευρωζώνη.

Ότι δεν υπάρχει διαπραγμάτευση στη λιτότητα.

Αυτό δηλαδή που με δυο λόγια υποστηρίζει εδώ και τρία χρόνια το μνημονιακό πολιτικό κατεστημένο, για να δικαιολογήσει τη δική του αδυναμία να θέσει οποιαδήποτε κόκκινη γραμμή.

Όπου μας έλεγαν, δηλαδή: ή μέσα με Μνημόνιο ή έξω από την Ευρωζώνη.

Είναι ακριβώς το ίδιο επιχείρημα που μας είπε και η Μέρκελ, όταν πέρυσι, ζορισμένη από το κίνημα των πλατειών και από την προοπτική των εκλογών και μιας κυβέρνησης που δεν είχε εκλεγεί, δοτής κυβέρνησης που είχε σχηματισθεί για να αποκρούσει την κοινωνική αγανάκτηση, της κυβέρνησης Παπαδήμου, επέλεξε να τηλεφωνήσει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και με περισσή αναίδεια να του θέσει το εκβιαστικό δίλημμα «αφήστε τις εκλογές, διεξάγετε τώρα δημοψήφισμα με βασικό ερώτημα, αν θέλετε ή όχι το ευρώ».

Από τη πλευρά της κ. Μέρκελ, βέβαια, είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς γιατί αυτό το θράσος και η επιμονή.

Από τη πλευρά της εσωτερικής τρόικα όμως δεν πρόκειται απλά για μια στρατηγική διαστρέβλωσης της πραγματικότητας, αλλά για συνειδητή επιλογή καθαγιασμού της εγκληματικής στρατηγικής της παράδοσης άνευ όρων και άνευ μάχης στη κ. Μέρκελ.

Στρατηγική που αποφάσισε ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του την επομένη των εκλογών, αφού, παραπλανώντας τους ψηφοφόρους, κέρδισε οριακά την εκλογή του, υποσχόμενος επαναδιαπραγμάτευση.

Και με τη πρόφαση του αμαρτωλού προεκλογικού παρελθόντος του, έκτοτε αναζητεί τον εξαγνισμό, ακλουθώντας πιστά ό,τι του ζητήσει η τρόικα και χωρίς αντιρρήσεις.

Και αμέσως μετά, επιχειρεί να παρουσιάσει κι ως μεγάλη εθνική επιτυχία, την υλοποίηση όσων του ζητούνται να υλοποιήσει.

Αν πράγματι ίσχυε αυτό το επιχείρημα, ότι ή μέσα κι όπως εμείς ορίσουμε, ή έξω, τότε γιατί άραγε αυτό το τεράστιο ενδιαφέρον, τόσος πανικός και αγωνία για τις πολιτικές εξελίξεις μην τυχόν και αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία, το περασμένο Ιούνη, και δώσει τη δυνατότητα στο λαό να εκφράσει τις δικές του διαθέσεις;

Γιατί τόσος πανικός; Γιατί ακόμα και άρθρο στα ελληνικά έγραψαν, σε γερμανική εφημερίδα, προσπαθώντας να πείσουν τον ελληνικό λαό μην τυχόν και κάνει το λάθος και ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί όλη αυτή η αγωνία, όχι του εγχώριου πολιτικού κατεστημένου, αλλά του ευρωπαϊκού; Εδώ όμως τίθεται το ερώτημα:

Μήπως όμως η Κύπρος δείχνει διαφορετικά συμπεράσματα;

Μήπως η Κύπρος είναι διαφορετική περίπτωση από την Ελληνική;

Κατά την άποψή μου, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχουν διαφορές.

Διαφορετικές οι αιτίες και τα συμπτώματα της κρίσης.

Ίσως η Κύπρος να μπορούσε να χαρακτηριστεί ως Ιρλανδία της Μεσογείου, γιατί το βασικό της πρόβλημα είναι το τραπεζικό της σύστημα.

Αλλά και πάλι το κομβικό θέμα δεν είναι αυτό.

Τι απεδείχθη στη περίπτωση της Κύπρου;

Στην περίπτωση της Κύπρου, λοιπόν, απεδείχθησαν τρία πράγματα :

Πρώτον ότι μια κυβέρνηση του Ναι δε μπορεί να υπερασπιστεί το Όχι ενός λαού, όσο ηρωικό κι αν είναι αυτό.

Να γιατί έχει μεγάλη σημασία το ποιες δυνάμεις είναι στη κυβέρνηση. Να γιατί δεν είναι δευτερεύον το ζήτημα ποια κυβέρνηση, με ποιες δυνάμεις, ποιους συσχετισμούς.

Δεύτερον, απέδειξε η Κύπρος ότι στη διαπραγμάτευση με τους εταίρους, που δεν θα είναι ένας περίπατος, αλλά μια πραγματική σύγκρουση με σκληρούς εκβιασμούς, δεν έχεις ελπίδες όταν πηγαίνεις ως ειδική περίπτωση και χωρίς συμμαχίες.

Και στη συγκεκριμένη περίπτωση η Κύπρος ήταν απελπιστικά μόνη. Δεν είχε τη παραμικρή υποστήριξη ούτε καν από την Ελληνική κυβέρνηση.

Και τρίτο και σημαντικότερο συμπέρασμα: ότι το δόγμα μένουμε στο μνημόνιο για να μην έχουμε ρίσκο και να είμαστε ασφαλείς, μετά την Κύπρο δεν ισχύει.

Μέχρι την Κύπρο, γνωρίζαμε ότι το μνημόνιο δεν εξασφάλιζε τους μισθούς και το βιοτικό επίπεδο, αλλά εξασφάλιζε τουλάχιστον τις τραπεζικές καταθέσεις και άρα αποτελούσε ένα κάποιο οχύρωμα απέναντι στη προοπτική μιας άτακτης χρεοκοπίας.

Σήμερα, μετά την Κύπρο, κανείς σοβαρός άνθρωπος δε μπορεί αυτό να το ισχυριστεί.

Ας μη βιάζονται λοιπόν ορισμένοι να θεωρούν την εξέλιξη της Κύπρου ως επιβράβευση της στρατηγικής της άνευ όρων παράδοσης.

Σαν αυτούς που τους δείχνεις το δάσος και εκείνοι επιμένουν να κοιτούν το δέντρο.

Διότι μετά την Κύπρο, ολοένα και περισσότερο στη συνείδηση των καταθετών, αλλά και εν γένει των πολιτών, το δίλλημα μνημόνιο ή χρεοκοπία γίνεται συνώνυμο.

Και μνημόνιο και χρεοκοπία.

Και κούρεμα μισθών και συντάξεων αλλά, ενδεχομένως, και κούρεμα καταθέσεων.

Κι αυτή είναι μια συντριπτική αλλαγή που όντως αλλάζει την ατζέντα.

Και δημιουργεί τριγμούς, συνολικά για το τραπεζικό σύστημα των ευάλωτων χωρών, και φυσικά ενισχύει τις πλεονασματικές χώρες.

Έχουμε ξεφύγει λοιπόν πλέον από μια συζήτηση για το αν η Ευρώπη ακολουθεί σωστό ή λάθος δρόμο απέναντι στην κρίση.

Είμαστε σε μια φάση όπου η κρίση υπάρχει και αναπαράγεται, προκειμένου η μισή Ευρώπη – η πλεονασματική, να φάει την άλλη μισή – τον ελλειμματικό Νότο.

Που είναι ελλειμματικός ακριβώς γιατί τόσα χρόνια τάιζε τα πλεονάσματα του Βορρά.

Δεν υπάρχει λοιπόν πλέον κανένα πρόσχημα πια

Δεν υπάρχει ενιαίος δρόμος για την Ευρώπη.

Υπάρχει ο δρόμος που βολεύει τους ισχυρούς και επιβάλλεται με σκληρούς όρους στους πιο αδύναμους.

Περιέργως το ζήτημα αυτό -και το βιβλίο το επισημαίνει - αντί να φέρνει σε αμηχανία τους άνευ όρων «ευρωπαϊστές», τίθεται ως ερώτημα στην Αριστερά.

Δεν καλείται η Ευρώπη να επιβεβαίωσει τον σεβασμό της σε αρχές και αξίες τις οποίες μέχρι χθες διεκήρυττε.

Καλείται η Αριστερά να επιβεβαιώσει υπογράφοντας σε λευκό χαρτί ότι παραμένει ευρωπαϊκή, όπου και αν οδηγείται η Ευρώπη.

Και αυτό είναι ένα κατασκευασμένο ψευτοδίλημμα το οποίο οφείλουμε να απορρίψουμε.

Το ουσιώδες για μας είναι ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς, που θα έρθει με την λαϊκή εντολή, με στόχο την σωτηρία από τη βαρβαρότητα των μνημονίων, έχει ένα καθήκον: οφείλει να διαπραγματευτεί σθεναρά την απεμπλοκή της χώρας από αυτή την καταστροφική πορεία του Μνημονίου.

Για να διαπραγματευτεί δεν πρέπει να απεμπολήσει κανένα απολύτως διαπραγματευτικό της πλεονέκτημα. Αντίθετα, να αξιοποιήσει κάθε διαπραγματευτική δυνατότητα, κι αυτό σημαίνει επιδίωξη συμμαχιών και μέτωπο στον ευρωπαϊκό Νότο, κυρίως όμως σημαίνει και πρόγραμμα, ώστε ο αντίπαλός μας κάθε στιγμή να γνωρίζει ότι είμαστε σε θέση να ανασυγκροτήσουμε και να αναπτύξουμε την οικονομία μας, είμαστε σε θέση, ανεξάρτητα από τις δικές του επιδιώξεις και τους δικούς του εκβιασμούς να προχωρήσουμε προς τα μπρος, στην παραγωγική ανασυγκρότηση, στη θεμελίωση μιας κοινωνίας δικαιοσύνης και προοπτικής.

Το δεύτερο ζήτημα που θίγει το βιβλίο αφορά την πολιτική συμμαχιών. Για αυτό των συμμαχιών δε θέλω να πω πολλά. Μονάχα να πω, Αλέξη, ότι πριν δυόμισι χρόνια κοντέψαμε να φάμε τα μουστάκια μας για το αν ήταν ή δεν ήταν επιτυχής η επιλογή να είσαι υποψήφιος στην Περιφέρεια Αττικής. Σήμερα, πιστεύουμε ότι πρέπει όλοι να αισθανόμαστε δικαιωμένοι για αυτή την επιλογή, διότι, πέραν του ότι αναφέρεται στο πρόσωπό σου, το λέω ως στρατηγική επιλογή: αυτό που είπαμε και θέλαμε να το κάνουμε πράξη, μια ευρεία συμμαχία από τα αριστερά της αριστεράς ως τα αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας, η οποία σήμερα έχει εκφυλιστεί διότι οι ηγεσίες της επιμένουν στη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξή της. Και θα ήμασταν ευτυχέστεροι αν μπορούσαμε σήμερα να συμπληρώσουμε αυτό το πάζλ και με δυνάμεις που επιμένουν, στον χώρο της αριστεράς, εννοώ, ότι το ζήτημα μιας μεγάλης, ευρείας εκλογικής νίκης δεν είναι σημαντικό. Βλέπουμε ότι υπάρχουν δυνάμεις στην αριστερά που εξακολουθούν να μη θέλουν να ακούσουν για συνεργασία.

Το ΚΚΕ δεν θέλει να ακούσει τίποτα. Κατάφερε να αγνοήσει ακόμα κι αυτή την τεράστια ανακατάταξη στο πολιτικό πεδίο.

Κατάφερε να μη απαντήσει στο ερώτημα των μελών του, γιατί η αντιμνημονιακή συσπείρωση έγινε γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Έγινε γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ με ειλικρίνεια προσκάλεσε όλες τις δυνάμεις της αριστεράς, και επιμένουμε σε αυτό. Να προχωρήσουμε σε ένα ευρύ μέτωπο δυνάμεων με στόχο την κοινωνική σωτηρία.

Έχουμε λοιπόν αυτή την επιλογή. Παραμένουμε σταθεροί στην γραμμή της ειλικρινούς ενότητας με όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς, καθώς και με τις δυνάμεις που προέρχονται από τον σοσιαλιστικό χώρο, με σαφέστατη οριοθέτηση απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό.

Το τελευταίο ζήτημα, είναι αυτό της λεηλασίας του δημόσιου πλούτου.

Ο Μητρόπουλος συμβάλλει τα μέγιστα στην ανασυγκρότηση της επιχειρηματολογίας μας ότι η λεηλασία του δημόσιου πλούτου που σχεδιάζεται για την Ελλάδα δεν είναι εκσυγχρονισμός.

Θα ήταν αδιανόητη για ένα σύγχρονο ,ανεπτυγμένο και κυρίαρχο κράτος.

Θα ήταν αδιανόητο για την κ. Μέρκελ να προωθήσει στην Βαυαρία, λχ «επενδύσεις» εντός πολλών εισαγωγικών, με τους όρους και τις προϋποθέσεις με τις οποίες την προωθεί στην Ελλάδα το Μνημόνιο.

Ταυτόχρονα καθιστά σαφές ότι είναι αδιανόητο να μιλάμε για ανάπτυξη χωρίς την συμμετοχή του δημόσιου τομέα, χωρίς σχεδιασμό και παραγωγική ανασυγκρότηση, χωρίς πόρους και σχέδιο επενδύσεων.

Αυτή είναι η δική μας λογική.

Πολύ μακριά από τον πελατειακό κρατισμό, που απετέλεσε για δεκαετίες πολιτικό εργαλείο των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας.

Και ταυτόχρονα πολύ μακριά από την λογική της διάλυσης του κράτους και της εκχώρησης κάθε αναπτυξιακής δυνατότητας σε μια αντιπαραγωγική, έντρομη, κερδοσκοπική και σε τελική ανάλυση πλήρως κρατικοδίαιτη «ελεύθερη αγορά».

Το αρχικό ερώτημα του Μητρόπουλου είναι αν η Αριστερά είναι έτοιμη να ερμηνεύσει την κρίση και να αντιτάξει ένα εναλλακτικό σχέδιο.

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, στα βασικά σημεία έχει δικαιωθεί από την ανάλυσή του για τη κρίση.

Και τα έχει πει και τα έχει περιγράψει όλα και εγκαίρως.

Αν θέλεις βέβαια να είσαι σοβαρός, απόλυτα έτοιμος δεν είσαι ποτέ για το ραντεβού με την ιστορία. Οι προκλήσεις έρχονται πρώτες, και το ζήτημα είναι αν θα τολμήσεις κι αν θα μπορέσεις να ανταποκριθείς.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι άλλο από το αν είσαι αποφασισμένος να ανταποκριθείς στις ιστορικές προκλήσεις ή αν κάθε φορά ψάχνεις να βρεις θεωρητικές δικαιολογίες για να τις αποφύγεις.

Και δεν ξέρω αν η αριστερά ήταν έτοιμη να ερμηνεύσει ή να αντιτάξει ένα εναλλακτικό σχέδιο, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν και συνεχίζει να είναι αποφασισμένος να αναλάβει τις προκλήσεις και τις ευθύνες που αναλογούν.

http://left.gr/

Ανακοίνωση του Τμήματος Αυτοδιοίκησης του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για τις επικείμενες απολύσεις στους ΟΤΑ

Η μνημονιακή κυβέρνηση της κοινωνικής και εργασιακής ισοπέδωσης, της εκποίησης της Δημόσιας περιουσίας  και του φυσικού πλούτου της χώρας, της διάλυσης της Αυτοδιοίκησης και του ελάχιστου κοινωνικού κράτους, επιζητεί την ολοκλήρωση του «θεάρεστου» έργου της. Απαιτεί την αναγκαστική καταγραφή δομών και προσωπικού της Αυτοδιοίκησης για «αξιολόγηση», δηλαδή απολύσεις.

Έχοντας υπονομεύσει τις στοιχειώδεις λειτουργίες των δήμων, των πιο φτωχών και λιγότερο χρεωμένων στην Ευρώπη σύμφωνα με την Eurostat, προχωρά, υποταγμένη στα κελεύσματα των δανειστών και στις εντολές των μνημονίων, στην διάλυση των εναπομεινάντων δημοτικών κοινωνικών δομών προστασίας των ασθενέστερων  στρωμάτων. Δομές που έχουν ήδη μειωθεί κατά 80% με τον «Καλλικράτη», οδηγώντας έτσι στην υποχρεωτική παραγωγή «πλεονάζοντος» προσωπικού με σταθερή σχέση εργασίας, ανοίγοντας,  «για την κάλυψη των αναγκών»,  την πόρτα αντικατάστασης του με εργαζόμενους ποικίλων, ελαστικών και επισφαλών, μορφών απασχόλησης.

Κι όλα αυτά, τη στιγμή που οι ελλείψεις είναι ήδη τεράστιες (μείωση προσωπικού από το 2009 περίπου 30%), σύμφωνα ακόμα και με την, υπερβολικά φιλοκυβερνητική, ΚΕΔΕ.

Ο μνημονιακός δρόμος για την υπερφορολόγηση των πολιτών και την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων και κοινωνικών υπηρεσιών γίνεται πλέον λεωφόρος.

Η απάντηση που θα πρέπει να δώσει σύσσωμη η Αυτοδιοίκηση,  με την ευκαιρία του   επικείμενου συνεδρίου της στα Ιωάννινα, στις 30-31 Μαΐου, είναι μία: «φτάνει πια, ανατροπή σήμερα», των μνημονίων και των παρατηρητηρίων, των πολιτικών εκφραστών και των δημιουργών τους.

Απαιτείται άμεσα η συγκρότηση ενός μετώπου Αυτοδιοίκησης, τοπικών κοινωνιών και εργαζομένων, ένα μέτωπο αντίστασης και ανατροπής.

Όποιος θέτει σήμερα  εμπόδια στην δημιουργία του, φέρει ιστορικές ευθύνες για την τραγική κατάσταση που βιώνουμε και την ακόμα χειρότερη που θα βιώσουμε.

ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ   24/05/2013

Κάθε λιμάνι και καημός, κάθε έλληνας και κόμμα

Η αναμενόμενη αποχώρηση της Άννας Διαμαντοπούλου από το ΠΑΣΟΚ και η ίδρυση νέου κόμματος από την πλευρά της αποτελεί έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα των αποτυχημένων πρώην προέδρων και υπουργών, οι οποίοι προσπαθούν απεγνωσμένα να μείνουν στον αφρό της επικαιρότητας, συνδυάζοντάς το ταυτοχρόνως με μια επικοινωνιακή αποκήρυξη του παρελθόντος τους. Την πιο πρόσφατη αρχή έκανε ο Αλέκος Αλαβάνος, ο οποίος με το κόμμα Σχέδιο Β τίθεται ξεκάθαρα υπέρ της επιστροφής της χώρας μας στη δραχμή, γνωρίζοντας μια πρωτόγνωρη για τον ίδιο προβολή από το μιντιακό κατεστημένο το οποίο βλέπει στο πρόσωπό του ένα χρήσιμο ανάχωμα στην άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Αλαβάνος έχει σπεύσει να ξεκαθαρίσει, άλλωστε, πως δεν θα στήριζε μια κυβέρνηση του πρώην κόμματός του.

Την ίδια ώρα, εκτός από την κα Διαμαντοπούλου τα «ιμάτια» του ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να καρπωθεί κι ο Ανδρέας Λοβέρδος, στην αρχή με τη Κίνηση Πολιτών με την ονομασία ΡΙΚΣΣΥ (Ριζοσπαστική Κίνηση Σοσιαλδημοκρατικής Συμμαχίας) και στη συνέχεια με την ίδρυση του κόμματος Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα. Ο πρώην υπουργός αποπειράται με την αποχώρησή του από το ΠΑΣΟΚ και το νέο του σχηματισμό να καθαρθεί στην Κολυμβήθρα του πολιτικού Σιλωάμ. Την ίδια ώρα, η παρουσίαση του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος από το Νίκο Νικολόπουλο έρχεται να προστεθεί στη Νέα ΜΕΡΑ (Νέα Μεταρρυθμιστική Ριζοσπαστική Ανασυγκρότηση) του Χρήστου Ζώη, του Γιάννη Μανώλη κι άλλων αποχωρήσαντων από τους Ανεξάρτητους Έλληνες και μαρτυρά όχι μόνο την ανάγκη πολιτικής επιβίωσης των στελεχών τους, αλλά και το κενό που έχει δημιουργηθεί στην κεντροδεξιά από την άκρατη νεοφιλελεύθερη στροφή της ΝΔ.

http://www.koutipandoras.gr/

Διευκρινίσεις ΥΠΟΙΚ για το ποιοί έχουν τη δυνατότητα υποβολής χειρόγραφης φορολογικής δήλωσης

Διευκρινίσεις ΥΠΟΙΚ για τις έντυπες φορολογικές δηλώσεις

Σε ποιες εξαιρετικές περιπτώσεις δίνεται η δυνατότητα χειρόγραφης υποβολής των φορολογικών δηλώσεων του οικονομικού έτους 2013, για τα φυσικά πρόσωπα

Την κατ'  εξαίρεση δυνατότητα χειρόγραφης υποβολής των φορολογικών δηλώσεων του οικονομικού έτους 2013, για τα φυσικά πρόσωπα, δίνει εγκύκλιος που υπέγραψε ο υφυπουργός Οικονομικών Γ. Μαυραγάνης και δόθηκε την Παρασκευή στη δημοσιότητα.

Στη σχετική εγκύκλιο τονίζεται πως οι ετήσιες δηλώσεις φορολογίας εισοδήματος οικονομικού έτους 2013 υποβάλλονται υποχρεωτικά, με τη χρήση ηλεκτρονικής μεθόδου επικοινωνίας μέσω διαδικτύου, ωστόσο αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι «σε περίπτωση που δεν υπάρχει η δυνατότητα ηλεκτρονικής υποβολής λόγω αποδεδειγμένης τεχνικής αδυναμίας που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί από την ΓΓΠΣ ή εφόσον κρίνεται από τον αρμόδιο Προϊστάμενο Δ.Ο.Υ. σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ότι συντρέχει αντικειμενική και πραγματική αδυναμία υποβολής της δήλωσης με ηλεκτρονικό τρόπο, επιτρέπεται να υποβληθούν αυτές σε έντυπη μορφή στις αρμόδιες Δ.Ο.Υ».

Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα του in.gr, σύμφωνα με την εγκύκλιο, για δηλώσεις που υποβάλλονται ηλεκτρονικά από εξουσιοδοτημένο λογιστή - φοροτεχνικό με τους προσωπικούς του κωδικούς πρόσβασης, η οποία εξουσιοδότηση των φορολογουμένων θα αφορά την διαχείριση των εντύπων Ε1,Ε2 (όπως έχουν ενημερωθεί από τα αρχεία της ΓΓΠΣ) και το Ε3 ανεξάρτητα αν οι υπόχρεοι είναι εγγεγραμμένοι στις ηλεκτρονικές υπηρεσίες Taxisnet.

Στην περίπτωση αυτή, απαιτούνται υπεύθυνες δηλώσεις του Ν.1599/1986 με γνήσιο της υπογραφής του φορολογούμενου και της συζύγου του προς το λογιστή.

Ακόμη, οι δηλώσεις των αποβιωσάντων υποβάλλονται αποκλειστικά χειρόγραφα στην αρμόδια Εφορία και στην περίπτωση αυτή απαιτείται ενημέρωση του τμήματος Μητρώου της Δ.Ο.Υ του αποβιώσαντος πριν από την υποβολή της δήλωσης.

Οι κωδικοί των χρηστών του TaxisNet που αυτή τη στιγμή κάνουν χρήση των υφισταμένων ηλεκτρονικών υπηρεσιών, θα διατηρηθούν σε ισχύ μέχρι και την 30η Αυγούστου 2013 και θα μπορούν να υποβάλλουν κάθε είδους δήλωση.

Τέλος, αναφέρεται πως τόσο οι αρχικές εμπρόθεσμες δηλώσεις όσο και εκπρόθεσμες δηλώσεις των φυσικών προσώπων, θα υποβάλλονται ηλεκτρονικά μέσω διαδικτύου.

Αντιθέτως, οι συμπληρωματικές και τροποποιητικές δηλώσεις θα υποβάλλονται χειρόγραφα στις αρμόδιες ΔΟΥ.

Αναλυτικά η εγκύκλιος  εδώ

Παράξενα φρούτα...

Του Θανάση Καρτερού

Νάτος, νάτος ο πρωθυπουργός λοιπόν. Ύπουλο, υπόγειο, όλο διαρροές το όχι του στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο -αλλά το διέπραξε χωρίς να παίξει το μάτι του. Ρώτησε βέβαια και τον Χρύσανθο, τον Μπαλτάκο και δυο-τρία άλλα μπουμπούκια της αυλής του και ξαπέστειλε τελικώς από το Μαξίμου την τελευταία διαρροή: το νομοσχέδιο του Ρουπακιώτη δεν πρόκειται να δει άσπρη μέρα, επειδή η υπάρχουσα νομοθεσία είναι επαρκής. Αλλά και επειδή δεν θέλει ιδιώνυμα. Ποιος; Ο Σαμαράς, που όλη του η πολιτική είναι ένα απέραντο ιδιώνυμο!

Δεν πα να λέει η Διεθνής Αμνηστία ότι πολλαπλασιάζονται τα ρατσιστικά εγκλήματα στην Ελλάδα. Δεν πα να διασύρεται η χώρα εξαιτίας της Κλαν με τα μαύρα. Δεν πα να έχει γίνει η ρατσιστική βία καθημερινό φαινόμενο και να διεκδικεί ο Σαμαράς τον τίτλο πρωθυπουργός του ρατσισμού. Καρφάκι δεν του καίγεται -του καλαρέσει κιόλας. Κι έτσι το νομοσχέδιο που θα έδινε ένα σήμα ότι η ελληνική κυβέρνηση κάνει μια προσπάθεια να αντιμετωπίσει το Κύμα στραγγαλίζεται στην κούνια του. Σαμαρική διαταγή και τα σκυλιά δεμένα.

Στέλνει έτσι ένα σήμα αίματος ο Σαμαράς προς τους μελανοχίτωνες: Μπορείτε να συνεχίσετε το έργο σας στους δρόμους, κι εμείς θα συνεχίσουμε την πάρλα μας για τα δύο άκρα. Στέλνει ένα σήμα και προς τη δικαιοσύνη και την αστυνομία: Ύπνον ελαφρύ και μη διανοηθείτε να ξυπνήσετε. Στέλνει τέλος ένα σήμα προς τους απανταχού ακροδεξιούς, που τράβηξαν τα κουμπούρια μόλις πληροφορήθηκαν τα του νομοσχεδίου: Εγώ είμαι ο άνθρωπός σας στην παράταξη, στην κυβέρνηση και στο Μαξίμου.

Στέλνει φυσικά και ένα σήμα στον Βενιζέλο και στον Κουβέλη, οι οποίοι φαντασιώνονται ότι είναι οι φωτισμένοι συνεταίροι ενός μισοσκότεινου πρωθυπουργού και έχουν επενδύσει τόση ανθρωπιστική ρητορεία, τόσο προοδευτικό πάθος και τόση δημοκρατική ευαισθησία στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Και το σήμα αυτό δεν αφήνει περιθώρια για παρεξηγήσεις: Κύριοι, περιοριστείτε στη λάντζα της κυβερνητικής κουζίνας και του Μνημονίου κι αφήστε το κουμάντο του σπιτιού σε μένα. Αγενές, περιφρονητικό, ίσως και λίγο ρατσιστικό, αλλά σαφέστατο.

Στέλνει όμως με όλα αυτά και χωρίς να το θέλει ένα σήμα και προς όλους μας: Να τον ξεφορτωθούμε εγκαίρως γιατί αλλιώς θα δούμε πολλά παράξενα φρούτα να κρέμονται στα δέντρα -και δεν θα είναι μόνο μετανάστες...

http://beta.avgi.gr/

Το καταπληκτικό διαφημιστικό σποτ για την Κρήτη που κάνει τον γύρο του κόσμου (ΒΙΝΤΕΟ)

Εξαιρετική αισθητικής είναι τα μονόλεπτα και τρίλεπτα βίντεο που δημιούργησε η Περιφέρεια Κρήτης με στόχο την προβολή της κρητικής φιλοξενίας, του φυσικού κάλλους και του πολιτισμού. Ήδη τα βίντεο κάνουν το γύρο του διαδικτύου, στο πλαίσιο της καμπάνιας για τον τουρισμό και συγκεντρώνουν εξαιρετικές κριτικές. Στο παρακάτω σποτ μια Ελληνίδα πέφτει «θύμα» μιας Κινέζας σερβιτόρας σε ένα κινέζικο εστιατόριο η οποία την φωτογραφίζει συνεχώς γιατί κάτι της θυμίζει… Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Θεόδωρος Παπαδουλάκης.

http://www.theinsider.gr/

Η μεταμνημονιακή πραγματικότητα στην Ελλάδα του σήμερα..!! Δείτε το Βίντεο..

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΟΚ! Η ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!

Η μαστεκτομή και η λοβοτομή..

          Του Στέλιου Κούλογλου 

Δύο πρόσφατες ανακοινώσεις μας θύμισαν πόσο θρησκόληπτη είναι η χώρα. Η μία ήταν η ανακοίνωση του Αμβρόσιου, με την οποία ο μητροπολίτης Καλαβρύτων κήρυξε τον ιερό του πόλεμο εναντίον του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου το οποίο θα επιφέρει «την επικράτηση της αμαρτίας και της διαστροφής». Μας περιμένει κάτι σαν τη Δευτέρα Παρουσία: «Η Ομοφυλοφιλία, η πορνεία και κάθε είδους διαστροφή θα κυριαρχήσουν ολόγυρα και οι έμποροι ναρκωτικών καθώς και τα "βαποράκια" τους θα κινούνται ελεύθερα!». Μέχρι και «ο Γυμνισμός θα είναι ελεύθερος!».  

Ο Αμβρόσιος, που έχει υιοθετήσει την κουλτούρα της Χρυσής Αυγής, δεν εκφράζει τις απόψεις της πλειονότητας της Εκκλησίας, στην οποία ο Αρχιεπίσκοπος προσπαθεί να δώσει ένα ανθρώπινο πρόσωπο. Είναι απομονωμένος. Όμως, με την εξαίρεση της Σαουδικής Αραβίας, τέτοια φανατίλα δεν θα έσκαγε μύτη σε καμία πολιτισμένη χώρα του πλάνητη.    

Η άλλη ανακοίνωση ήταν του γραφείου Τύπου του ΠΑΜΕ, με την οποία η συνδικαλιστική οργάνωση του ΚΚΕ κατήγγειλε τα δημοσιεύματα για τη μαστεκτομή της Αντζελίνας Τζολί: «Αν οι αστοί δημοσιογράφοι, και όχι μόνο, θέλουν να προβάλλουν καρκινοπαθείς αγωνίστριες και αγωνίστριες με μαστεκτομή που συνεχίζουν να δίνουν τη μάχη, ας έρθουν σ' εμάς. Έχουμε να τους δείξουμε εκατοντάδες εργάτριες, άλλες λαϊκές γυναίκες που εξακολουθούν, παρά την αρρώστια, να δίνουν τη μάχη του μεροκάματου, τη μάχη του μεγαλώματος και της ανατροφής των παιδιών χωρίς νταντάδες, τη μάχη συμμετοχής στους καθημερινούς κοινωνικούς αγώνες. Αυτές οι γυναίκες για τις οποίες όλοι εσείς, αστική τάξη και κολαούζοι, νιώθετε μίσος είναι τα αληθινά πρότυπα, άξια θαυμασμού, και είναι χιλιάδες τέτοιες ανώνυμες γυναίκες στη χώρα μας και διεθνώς».  

Μένεις άναυδος. Να σχολιάσεις την ηλιθιότητα; Την αγένεια απέναντι σε μια γυναίκα που, παρότι σταρ, είχε το θάρρος να ανακοινώσει το πρόβλημά της, σώζοντας ίσως τις ζωές όσων θα ακολουθήσουν το παράδειγμα της; Την έλλειψη ανθρωπιάς; Τη διάκριση του καρκίνου σε προλεταριακό και μπουρζουάδικο; Πρέπει να ψάξει κανείς στις πιο μαύρες σελίδες του σταλινισμού για να βρει ανάλογη εκδήλωση μίσους.  

Όπως ο Αμβρόσιος, έτσι και το ΚΚΕ αποτελεί διεθνώς μοναδική περίπτωση. Μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, τα Κ.Κ. σε όλο τον κόσμο είτε διαλύθηκαν, είτε ανασυγκροτήθηκαν, αναζητώντας διαφορετικούς δρόμους για την επίτευξη της κοινωνικής δικαιοσύνης. To KKE έχει αυτοαπομονωθεί - ακόμα και στις διαδηλώσεις ή τις απεργίες το ΠΑΜΕ του κάνει τα πάντα χώρια. Πώς θα έρθει ο σοσιαλισμός, όταν το κόμμα χάνει συνεχώς δυνάμεις, αλλά αρνείται να κάνει την οποιαδήποτε συμμαχία; Μάλλον θα ξυπνήσουμε κάποια μέρα με σοσιαλισμό. Έστω και αν η κομμουνιστική Δευτέρα Παρουσία έχει λιγότερες πιθανότητες να συμβεί και από αυτή του Αμβρόσιου...  

Το Σαββατοκύριακο, στη συνεδρίαση της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ η «αριστερή πλατφόρμα» πρότεινε στο πρόγραμμα εξουσίας του κόμματος μια Δευτέρα Παρουσία light: τον σχηματισμό αριστερής κυβέρνησης με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΚΚΕ, τη στιγμή που ο νέος γραμματέας του εκλέχτηκε ακριβώς επειδή θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οποιονδήποτε εκτός Περισσού αιρετικό και προδότη.    

Το άλλο κρίσιμο θέμα που απασχόλησε την ίδια συνεδρίαση ήταν η αντίρρηση κάποιων από τις περίφημες συνιστώσες να ενσωματωθούν στον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ. Τα μέλη μερικών από αυτές μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε στις τελευταίες εκλογές 1.650.000 ψήφους. Υπήρξαν παράλληλα προειδοποιήσεις το κόμμα να μην «ενσωματωθεί στο σύστημα» βάζοντας νερό στο κρασί του, στην πραγματικότητα δηλαδή να μη διεκδικήσει την κυβέρνηση, με τους αναγκαίους συμβιβασμούς που κάτι τέτοιο συνεπάγεται. Λες και όλοι οι συμβιβασμοί που είναι απαραίτητοι και στην πολιτική και στη ζωή ισοδυναμούν με προδοσία.  

Στις σοβαρές χώρες του κόσμου οι προοδευτικοί άνθρωποι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι χωρίς την ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν σοβαρές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Οι Αμερικανοί αριστεροί λένε τώρα ότι μπορεί το κίνημα Occupy Wall Street να συντάραξε τις ΗΠΑ για 2-3 μήνες, αλλά σήμερα τον τόνο δίνει το υπερσυντηρητικό Κόμμα του Τσαγιού με τους βουλευτές που το υποστηρίζουν κ.λπ. Στην Ελλάδα που καταρρέει, αυτό που σήμερα θα βοηθούσε τους φτωχούς και τις ασθενέστερες ομάδες που υποφέρουν είναι μια κυβέρνηση που θα τους ανακούφιζε και θα έβαζε μπροστά να λύσει τα προβλήματά τους. Για να αποδείξουν ότι είμαστε θρησκευόμενη χώρα, αυτοί φιλονικούν για το φύλο των Αγγέλων.

Άρθρο για τη Lifo.gr via http://tvxs.gr/