Παρά τις διαβεβαιώσεις Σαμαρά «Κούρεμα» συντάξεων και εφάπαξ

Οχι νέα μέτρα, μόνο νέες περικοπές στις παροχές του ασφαλιστικού συστήματος… Παρά τις διαβεβαιώσεις που έδωσε ο πρωθυπουργός από το βήμα της ΔΕΘ, όλα δείχνουν πως έχει δρομολογηθεί «κούρεμα» συντάξεων και εφάπαξ. Σύμφωνα με πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ, στην εφημερίδα «Το Βήμα της Κυριακής«, οι κύριες συντάξεις, τα εφάπαξ, οι επικουρικές και γενικότερα οι παροχές των ασφαλιστικών ταμείων θα μειωθούν προκειμένου να καλυφθούν τα εκρηκτικά ελλείμματα του κοινωνικού ασφαλιστικού συστήματος.
Η μη καταβολή ασφαλιστικών εισφορών λόγω των προβλημάτων ρευστότητας που αντιμετωπίζουν οι περισσότερες εταιρείες και επιχειρήσεις που παραμένουν ζωντανές είναι η ρίζα του κακού. Η Τρόικα δεν θέλει να καλυφθούν οι «τρύπες» στο ασφαλιστικό σύστημα από τον κρατικό προϋπολογισμό και ζητά να γίνει η διόρθωση «από μέσα», να πληρώσουν δηλαδή οι ασφαλισμένοι.

Μέρες Αδέσποτες

Είχα κάμποσο καιρό να κατέβω προς το κέντρο της πόλης. Πήρα τους δρόμους έτσι, χωρίς να θέλω να πάω απαραίτητα κάπου συγκεκριμένα. Πέρασα από τα στέκια τα παλιά, τελευταία φορά που βρέθηκα εκεί ήταν τότε που ήμουν αρκετά πιο νέος. Για έναν περίεργο λόγο, θυμόμουν με λεπτομέρεια ποιες διαδρομές έπρεπε να ακολουθήσω, δεν χάθηκα ούτε στιγμή, αν και διαπίστωσα ότι είναι πολλά εκείνα που έχουν αλλάξει μετά από τόσα χρόνια. Τελικά είναι
φοβερό πράγμα η μνήμη. Ειδικά αν την έχεις λιγάκι ενισχυμένη όπως εγώ. Έτσι και τώρα. Θυμήθηκα ακόμα και τις πιο καλά κρυμμένες γωνιές των δρόμων, τα ασπρόμαυρα μάρμαρα στις πλατείες, τα περίεργα εκείνα σχήματα πάνω στο φθαρμένο ξύλο από τα παγκάκια στο πάρκο. Μέχρι και μερικές φυσιογνωμίες αναγνώρισα αμέσως με το που τις συνάντησα, καθώς περνούσα έξω από σπίτια, πάγκους και μαγαζιά. Δεν έχει σημασία που κανείς τους δεν κατάλαβε ποιος ήμουν, είναι όλοι τους δικαιολογημένοι, περάσαν τα χρόνια, οι άνθρωποι μεγάλωσαν, ασπρίσαν τα μαλλιά τους, άλλοι δεν έχουν καν πια μαλλιά, μεγάλωσα και εγώ, άλλαξα, άλλαξε ακόμα και αυτή η ίδια η γειτονιά, είναι λογικό λοιπόν που κανένας τους δεν μου έκανε έστω ένα νόημα, ένα σινιάλο, για να δείξει ότι με ξέρει. Τι και αν μερικές φορές κοντοστάθηκα επίτηδες έξω από την πόρτα τους, τι κι αν μπήκα μπροστά τους την ώρα που βγαίναν βόλτα με τα παιδιά τους, τι κι αν έκανα πως φωνάζω, πως τάχα κάτι μου είχε συμβεί. Όχι μόνο δεν τους ένοιαξε. Ήταν λες και τους ενοχλούσα, έτσι όπως με παραμέριζαν. Ουστ!  
Πως αγρίεψαν έτσι όλοι. Γέμισε η περιοχή από ανθρώπους που είναι λες και έχουν όλοι τους το ίδιο πρόσωπό. Λες και έφυγε το χαμόγελο από τα χείλη τους, λες και δεν έχουν πια καμία άλλη έκφραση παρά μόνο την έκφραση κάποιου που έπαψε να εκφράζεται. Κοιτάζονται σπάνια μεταξύ τους όταν μιλάνε, τις περισσότερες φορές ούτε καν μιλάνε. Κι ύστερα από λίγο, το βλέμμα τους χάνεται, φεύγει σε διαφορετικές κατευθύνσεις, λες και ξεχνιούνται, λες και ξεχνάνε ποιοι είναι, που βρίσκονται, γιατί βρίσκονται, από πότε βρίσκονται εκεί. Μπερδεύουν τα βήματά τους, σκοντάφτουν και ξανασηκώνονται, σκουπίζοντας τα ματωμένα χέρια τους από ρούχα άσπρα γεμάτα τρύπες και λίγο αργότερα ουρλιάζουν, μαλλιοτραβιούνται, κάνουν λες και δεν αναγνωρίζουν αυτόν που έχουν δίπλα τους, αυτόν με τον οποίο μόλις πριν λίγο ήταν αγκαλιά, περίεργα πράγματα, είναι λες και όλοι τους ονειρεύονται ξύπνιοι. Μερικοί από αυτούς έρχονται προς το μέρος μου, μου μιλάνε χωρίς να με ξέρουν, μου πιάνουν κουβέντα, μου λένε λέξεις που είναι μπερδεμένες και που δεν καταλαβαίνω και απλώνουν τα χέρια τους προς το πρόσωπό μου και είναι λες και με παρακαλάνε να τους δώσω λίγη προσοχή, έτσι όπως με περιεργάζονται με τα θολωμένα τους μάτια. Και λίγο μετά, πέφτουν στα γόνατα και με ικετεύουν να τους βοηθήσω ενώ έχω μείνει να παρατηρώ ένα-ένα τα δάκρυα που κυλάνε πάνω στα μάγουλά τους. Και έτσι όπως κλαίνε, βγάζουν κραυγές πνιχτές, κραυγές που τις ακούς κι ας βγαίνουν από στόματα κλειστά. Σαν κλάμα σκύλου.
Η αλήθεια είναι ότι τρόμαξα στ’ αλήθεια με όλα αυτά κι έκανα να απομακρυνθώ από εκείνους τους παράξενους και ανήμπορους τύπους. Πήγα παραπέρα, και άρχισα να χάνομαι μέσα σε πιο απόμερα στενά, δίπλα από κάδους σκουπιδιών, κάτω από σκάλες σάπιες, ετοιμόρροπες. Προχώρησα γοργά και προσπέρασα τοίχους ζωγραφιστούς και κτίρια με τζαμαρίες μεγάλες που όταν έκανες να κοιτάξεις πάνω τους, έβλεπες μονάχα το είδωλό σου, μιας και στο εσωτερικό τους δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά μόνο το κενό. Έτσι όπως περιπλανιόμουν αμέριμνος, ένιωσα να μπλέκονται τα πόδια μου με τα πόδια ενός τύπου που είχε ξαπλώσει στο πεζοδρόμιο, πάνω σε μερικά βρεγμένα χαρτόνια και είχε τυλιχτεί από τα νύχια μέχρι το κεφάλι, τόσο που δεν μπορούσες να διακρίνεις καν τα χαρακτηριστικά του, αν ήταν άντρας, αν ήταν γυναίκα, αν ήταν άνθρωπος, αν ήταν ζώο τυλιγμένο. Μόλις τον πάτησα, πετάχτηκε απότομα και αμέσως κουλουριάστηκε σε μια γωνιά, με το κορμί του να τρέμει λες και ένιωσε κάποιον τρόμο μεγάλο, λες και είχε να φάει για ημέρες, δεν ξέρω, μόνο τα μάτια του μπόρεσα να δω μέσα από τη βρώμα, έτσι όπως ανοιγόκλεινε αργά τα τρομαγμένα βλέφαρά του. Κι αυτός ο τρόπος που με κοίταζε, πρώτη μου φορά έβλεπα άνθρωπο να κοιτάζει έτσι, σαν σκυλάκι φοβισμένο, από εκείνα που έχουν ένα βλέμμα μόνιμα θλιμμένο. Πιο κάτω, παραπάτησα πάλι κι έπεσα πάνω σ’ έναν ακόμα τέτοιο. Και σ’ έναν ακόμα. Και σ’ έναν ακόμα. Και σ’ έναν ακόμα. Ήταν τόσοι πολλοί. Και τόσο ίδιοι. Σαν αγέλη.
Έβαλα τα δυνατά μου και έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα για να γλιτώσω. Βγήκα και πάλι στην ελεύθερη, μεγάλη λεωφόρο κι έκανα μια στάση να ηρεμήσω λίγο από το συνεχόμενο λαχανητό. Είχα αρχίσει να διψάω ύστερα από όλη αυτήν την περιπλάνηση αλλά εκεί που βρέθηκα δεν υπήρχε κανείς τριγύρω να μου δώσει λίγο νερό, ψυχή δεν έβλεπες, λες και όλοι είχαν εξαφανιστεί, λες και πήγανε όλοι μαζί για ύπνο, ούτε αυτοκίνητα έβλεπες να κινούνται, ούτε να περπατάει κανείς. Εκμεταλεύτηκα αυτήν την απουσία και σωριάστηκα για λίγο στην άσφαλτο να πάρω μιαν ανάσα, να ξεκουραστώ. Έτσι όπως ηρεμούσα, άκουσα από τη μια μεριά να έρχονται ποδοβολητά λες και τρέχανε μαζί άνθρωποι χιλιάδες, φωνές ακούστηκαν βγαλμένες ταυτόχρονα από τα στόματα, όλες με τον ίδιο το ρυθμό, έτσι καθώς μεγάλωνε η έντασή τους και με πλησιάζανε ολοένα. Από την άλλη την πλευρά είδα να έρχονται άνθρωποι που είχαν όλοι την ίδια φορεσιά και φορούσαν όλοι το ίδιο κράνος και κρατούσαν όλοι το ίδιο κομμάτι γυαλί και είχανε όλοι την ίδια σειρά και βήμα ίδιο. Σε λίγο, χωρίς να το υποψιαστώ, από το πουθενά, βρέθηκα ανάμεσα σε αυτούς που ήρθαν από τη μια πλευρά του δρόμου και που ορμήξανε σε αυτούς που ερχόντουσαν από την άλλη και δεν μπορούσα να βρω τρόπο να ξεμπλέξω από όλο αυτό το πλήθος, έτσι όπως όλοι έτρεχαν και έπαιρναν φόρα και έπεφτε ο ένας πάνω στον άλλο. Ξάφνου, ένιωσα καπνό που μου έκαιγε το λαιμό και τη μύτη και τα μάτια. Κι άρχισα να δακρύζω χωρίς να το θέλω. Με το ζόρι.
Δεν είναι κατάσταση αυτή. Όταν ηρέμησε ο πανικός, πήρα την απόφαση να φύγω, να γυρίσω στο σπίτι μου. Κόντευε πλέον να νυχτώσει. Μου πήρε ώρα να επιστρέψω πίσω αλλά τα κατάφερα, παρά την εξάντλησή μου. Επειδή ήξερα καλά τους δρόμους πήγα από τον συντομότερο. Πέθαινα και της πείνας. Μα, όταν έφτασα, το σπίτι ήταν άδειο και η πόρτα ανοιχτή. Πολλή ησυχία έπεσε εδώ πέρα. Μήπως ανησύχησαν και είπαν να με ψάξουν; Ούτε φαγητό βλέπω να είναι έτοιμο, ακόμα και αυτό το πιάτο μου αδειανό είναι. Ανυπομονώ να βρω τον καλό μου φίλο να του πω όσα είδα και άκουσα σήμερα! Είναι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου, χωρίς υπερβολές. Είναι εδώ όποτε τον χρειαστώ, θα τρέξει να δει αν μου έλειψε τίποτα, αν έχω φάει, αν έχω κοιμηθεί, αν είμαι ήρεμος κι ευτυχισμένος. Θα παίξουμε, θα τρέξουμε, θα κάνουμε τρέλες και κόλπα ωραία και στο τέλος θα μου δώσει ένα τρυφερό φιλί στο μέτωπο. Μα που έχει πάει; Και τι είναι όλα αυτά τα σχηματισμένα βήματα στον χωματένιο δρόμο; Θα τα ακολουθήσω από ένστικτο για να δω που βγάζουν. Που ξέρεις, ίσως τον βρω έτσι. Κι όλο πάω και πάω και ακολουθώ τα χνάρια με όλες μου τις αισθήσεις, μέχρι στη μύτη μου νιώθω τη μυρωδιά από τα ρούχα του, από το κορμί του. Κι ολοένα πλησιάζω. Κι ολοένα τον νιώθω δίπλα μου. Μα δεν τον βλέπω! Το μόνο που βλέπω είναι λουλούδια και ένα μικρό βουνό από χώμα και έναν σταυρό επάνω του. Σαν να τον ακούω μέσα στο έδαφος. Μάλλον θα κρύφτηκε για να μου κάνει έκπληξη. Θα κάτσω εδώ. Όλη τη νύχτα αν χρειαστεί. Και θα γαβγίζω δυνατά. Μήπως και φανεί.
Και θ’ ακούγεται το γάβγισμα σαν κλάμα.                                                                                            

Panos Muchteros TA KAKΩΣ KEIMENA

Ο Α. Σαμαράς στην χώρα των θαυμάτων. Του Στέλιου Κούλογλου

Τελικώς η σύγκλιση μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχει προχωρήσει πολύ: ακόμη και η πρωθυπουργική ομιλία στην Θεσσαλονίκη ξεκίνησε “ώρα ΠΑΣΟΚ”, δηλαδή με μια ώρα καθυστέρηση, όπως τις παλιές καλές εποχές. Μάλιστα οι ομοιότητες με την εποχή της “ευημερίας με πήλινα πόδια”, με την οποία τα έβαλε ο πρωθυπουργός στην αρχή της ομιλίας του, δεν σταματούν εδώ. Οι προκάτοχοι του χρησιμοποιούσαν το βήμα της Διεθνούς Εκθεσης για να μοιράσουν παροχές και υποσχέσεις, ο κ. Σαμαράς αποθέωσε το “σύστημα του ΘΑ”: μίλησε για κάποια άλλη χώρα που κερδίζει και υποσχέθηκε ότι το 2021, στα 200 χρόνια από την επανάσταση, η Ελλάδα θα έχει κυριολεκτικά απογειωθεί.

Υπάρχουν βέβαια και διαφορές με τις εξορμήσεις στις ΔΕΘ και την παροχολογία των προηγούμενων πρωθυπουργών, από τους οποίους ο κ. Σαμαράς εξαίρεσε τον Κώστα Καραμανλή,για να μην του τη πέσουν οι Καραμανλικοί. Οπως και πέρυσι, ο πρωθυπουργός απέφυγε την καθιερωμένη συνέντευξη τύπου και δικαιολογημένα: τι να πεις όταν ακόμη και ο ΣΕΒ βγαίνει και λέει ότι δεν αντέχουμε άλλο; Ποιος μπορεί σοβαρά να υποστηρίξει ότι η Ελλάδα είναι πλέον υπολογίσιμη δύναμη διεθνώς, όταν ακόμη και μια απλή οικονομική απόφαση της κυβέρνησης χρειάζεται να εγκριθεί από την τρόικα:
Θα αρκούσε μια απλή δημοσιογραφική ερώτηση για να αναδείξει το χάσμα ανάμεσα στην σκληρή πραγματικότητα και την Disneyland που περιέγραψε ο κ. Σαμαράς, μιλώντας στο “επίνειο ολόκληρης της βαλκανικής ενδοχώρας”, όπως υποσχέθηκε ότι θα φτιάξει την Θεσσαλονίκη. Ανάμεσα στα κυβερνητικά επιτεύγματα η ύφεση, που “είναι για πρώτη φορά μικρότερη απ' ότι είχαν υπολογίσει” την ώρα μάλιστα που“υπάρχουν ενδείξεις ότι η ανεργία φρέναρε”! Και όλα αυτά ενώ η Ελλάδα παρουσιάζει “το μεγαλύτερο κυκλικό πλεόνασμα σε όλη την Ευρώπη” !
Η παραμύθα “είμαστε πρώτοι σε όλη την Ευρώπη” μπορεί να περάσει ευκολότερα στο κομματικό ακροατήριο που συνήθως παρακολουθεί αυτές τις ομιλίες. Αν και αυτή την φορά- κι εδώ πρόκειται για μια ακόμη διαφορά με τις προηγούμενες τελετές- τα χειροκροτήματα ήταν αραιά και πολύ χλιαρά. Ορισμένοι από τους παρευρισκόμενους έχουν δουλέψει κάποια στιγμή στην ζωή τους ή εξακολουθούν και εργάζονται. Και όσοι έχουν επαφή με την πραγματική οικονομία, γνωρίζουν ότι τα πράγματα είναι οριακά.
Στα ενδιαφέροντα σημεία της ομιλίας περιλαμβάνεται η έννοια της “ελάφρυνσης του χρέους”, την οποία σύμφωνα με τον κ. Σαμαρά έχουν υποσχεθεί οι εταίροι και δανειστές καθώς και το θέμα των πλειστηριασμών, για το οποίο ο πρωθυπουργός είπε ότι δεν θα αφορούν την πρώτη κατοικία(ο κ. Στουρνάρας παρακολουθούσε σιωπηλός).
Το πολιτικό μέρος της ομιλίας παρουσιάζει περισσότερο ενδιαφέρον, καθώς ανέδειξε την αγωνία της ΝΔ για τους ψηφοφόρους που εξακολουθεί να χάνει προς όφελος των νεοναζί. Ο κ. Σαμαράς αναφέρθηκε στους νεοναζί με ένα είδος αμηχανίας("τι να πει κανείς για τους νεοναζί") στους οποίους καταλόγισε ότι “μόνο με την παρουσία τους βλάπτουν την Ελλάδα”, αποφεύγοντας όμως να ασκήσει κριτική στις ρατσιστικές και ξενοφοβικές θέσεις τους. Αντίθετα, μιλώντας συνεχώς για τους λαθρομετανάστες και την θρησκεία, επεδίωξε να υιοθετήσει την ακροδεξιά πλατφόρμα.
Τον σκοπό της απόσπασης ακροδεξιών ψηφοφόρων εξυπηρετούσαν επίσης τα συγχαρητήρια στο Λιμενικό και την Αστυνομία, όπου οι νεοναζί είναι εξαιρετικά δημοφιλείς καθώς και ο ισχυρισμός σύμφωνα με τον οποίο η κυβέρνηση, κρατώντας σκληρή διαπραγματευτική στάση απέναντι στην τρόικα, απέφυγε τις μειώσεις στους μισθούς των ένστολων. Ακόμη και την Μακεδονία θυμήθηκε ο κύριος Σαμαράς, ανέβαζόντας σε μια κορόνα τους τόνους, για να μην δοθεί προσοχή στην περίτεχνη διατύπωση: “δεν διαπραγματευόμαστε την  ιστορική ταυτότητα της ελληνικής Μακεδονίας”.(απ' ότι φαίνεται υπάρχει και άλλη). Χωρίς καμία αναφορά στο θέμα της ονομασίας. Για έναν άνθρωπο που πριν 20 χρόνια έσυρε την χώρα σε μια πρωτοφανή διπλωματική ήττα ακριβώς για το όνομα της γειτονικής χώρας, η αλλαγή είναι εντυπωσιακή.
Οπως έχει αποδειχθεί, η τακτική υιοθέτησης της πλατφόρμας της Χρυσής Αυγής την δυναμώνει, αλλά αυτό δεν είναι το μόνο πολιτικό “φάουλ” της ομιλίας. Ακόμα πιο σημαντικό είναι η επαναφορά της θεωρίας των δύο άκρων, την οποία οποία ο κ. Σαμαράς επαναλάμβανε συνεχώς, αδιαφορώντας για την ζημιά που προκαλεί στην δημοκρατία η ταύτιση των νεοναζί και της αριστεράς, στην οποία έστρεψε και τα περισσότερα πυρά του. 
Στο Μαξίμου έχουν φαίνεται καταλήξει ότι 3 είναι οι βασικοί πολιτικοί και εκλογικοί πόλοι, που θα προσελκύσουν τους ψηφοφόρους: η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Χρυσή Αυγή. Το γεγονός ότι, παρά την επιθυμία του κ. Βενιζέλου, ο κ. Σαμαράς απέφυγε να πει ότι η κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία, είναι ίσως προμήνυμα πολιτικών εξελίξεων. Θα μπορούσε να είναι και ρεαλισμός, αλλά που να βρεθεί κάτι τέτοιο σε μια ομιλία πρωθυπουργού στην χώρα των θαυμάτων;
http://tvxs.gr/

Ειρηνοδικείο Πάρου: Απόφαση καταπέλτης κατά των τραπεζών και της συμβολής τους στην υπερχρέωση των πολιτών

Μία εξαιρετική απόφαση του Ειρηνοδικείου Πάρου βάζει τα πράγματα στη θέση τους όσον αφορά τη συμβολή των Τραπεζών στην υπερχρέωση των πολιτών και τις επιθετικές πρακτικές προώθησης των προϊόντων τους κατά το παρελθόν.

Οι τράπεζες δεν είναι άμοιρες ευθυνών…….. η εν λόγω πιστώτρια, θα μπορούσε να αρνηθεί τη δανειοδότηση της αιτούσας, εφόσον διαπίστωνε ότι ήταν μειωμένης πιστοληπτικής ικανότητα….. αντιθέτως …… δόθηκε στην αιτούσα το ως άνω στεγαστικό δάνειο, εκ 250.000 ελβετικών φράγκων αποβλέποντας στα πρόσκαιρα οφέλη από αυτήν και συντελώντας έτσι στην υπερχρέωση της. 

Μία εξαιρετική απόφαση [PDF] του Ειρηνοδικείου Πάρου βάζει τα πράγματα στη θέση τους όσον αφορά τη συμβολή των Τραπεζών στην υπερχρέωση των πολιτών και τις επιθετικές πρακτικές προώθησης των προϊόντων τους κατά το παρελθόν. 

 

Ειδικότερα, η αιτούσα είναι κάτοικος Αντιπάρου με μηνιαίο μισθό 460 ευρώ περίπου. Η οφειλή της ανέρχεται στο ποσό των 273.869,23 ευρώ και έχει στην κυριότητά της διώροφη κατοικία που αποτελείται από ισόγειο επιφανείας 99,96 τ.μ., πρώτο όροφο επιφανείας 97,44 τ.μ. και υπόγειο (αποθήκη) 122,36 τ.μ., σε οικόπεδο έκτασης 704,60 τ.μ., που βρίσκεται στην Αντίπαρο. Περαιτέρω η αιτούσα είναι άγαμη  και λόγω της εργασίας της, διαμένει φιλοξενούμενη στην Αθήνα, το δε εισόδημά της που ανέρχεται στο ποσό των 460 ευρώ μηνιαίως μόλις που επαρκεί για την διαβίωσή της, με αποτέλεσμα να περιέλθει σε μόνιμη και διαρκή αδυναμία πληρωμής των ληξιπρόθεσμων χρεών της.

 

Το Δικαστήριο έκρινε πως «αδυναμία  συνιστά όχι απαραίτητα κάποιο έκτακτο γεγονός όπως π.χ. πρόβλημα υγείας, αλλά και άλλοι παράγοντες, όπως αστοχία σχετικά με τις οικονομικές δυνατότητες του δανειολήπτη, ατυχείς προγραμματισμοί, επιθετικές πρακτικές προώθησης των πιστώσεων, εισοδηματική στενότητα, υψηλά επιτόκια κλπ. Η αδυναμία της αιτούσας στη συγκεκριμένη περίπτωση, κρίνεται μόνιμη λαμβανομένης υπόψη της οικονομικής κρίσης που διέρχεται η χώρα, του υψηλού ποσοστού ανεργίας των πολιτών, του χαμηλού ύψους των μηνιαίων αποδοχών των εργαζόμενων. Γεγονότων γνωστών σε όλους, που λαμβάνονται υπόψη αυτεπάγγελτα από το δικαστήριο κατ΄ εφαρμογή του άρθρου 336 Κ.Πολ.Δ.».

 

Η ένσταση περί δόλιας περιέλευσης της αιτούσας σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής των οφειλών της, η οποία θεμελιώνεται στη μεγάλη δυσαναλογία μεταξύ των υποχρεώσεων που αναλάμβανε και των εισοδημάτων της απορρίφθηκε ως ουσιαστικά αβάσιμη, διότι ο δόλος πρέπει να αναφέρεται στο χρονικό σημείο μετά την ανάληψη του χρέους και όχι στο χρόνο σύναψης της δανειακής σύμβασης.

 

«Εκτός αυτού, μόνο οι πιστωτές βαρύνονται με την απόδειξη του ισχυρισμού αυτού και στη συγκεκριμένη περίπτωση η καθ΄ ης, δεν προσκόμισε κανένα σχετικό αποδεικτικό στοιχείο. Επιπλέον ο δανειολήπτης, ο οποίος αιτείται τη λήψη δανείου, δεν έχει τη δυνατότητα να υποχρεώσει τον πιστωτή να αποδεχθεί την πρότασή του. Ιδιαίτερα, τα πιστωτικά ιδρύματα έχουν τη δυνατότητα – εκτός από την έρευνα των οικονομικών των οικονομικών στοιχείων του αιτουμένου του δάνειο (μέσω εκκαθαριστικών, φορολογικών δηλώσεων και βεβαιώσεις αποδοχών) – να διαπιστώσουν αν υπάρχουν άλλες δανειακές υποχρεώσεις του σε άλλα πιστωτικά ιδρύματα ή την εν γένει οικονομική του συμπεριφορά (ύπαρξη ακάλυπτων επιταγών) μέσω του διατραπεζικού συστήματος «Τειρεσίας» και αναλαμβάνουν την ευθύνη της χορήγησης ή μη των δανείων που τους ζητούνται. Έτσι, η εν λόγω πιστώτρια, θα μπορούσε να αρνηθεί τη δανειοδότηση της αιτούσας, εφόσον διαπίστωνε ότι ήταν μειωμένης πιστοληπτικής ικανότητας και δε θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις δανειακές υποχρεώσεις της. Δολιότητα θα μπορούσε να υπάρξει μόνο αν ο δανειολήπτης εξαπάτησε τους υπαλλήλους της Τράπεζας, προσκομίζοντας πλαστά στοιχεία ή αποκρύπτοντας υποχρεώσεις του που για οποιοδήποτε λόγο δεν έχουν καταχωρηθεί στις βάσεις δεδομένων που αξιοποιούν οι τράπεζες για την οικονομική συμπεριφορά των υποψήφιων πελατών τους, περιστατικά που δε συντρέχουν στη συγκεκριμένη. Παράλληλα, οι τράπεζες δεν είναι άμοιρες ευθυνών, αφού στα πλαίσια της επιθετικής πρακτική προώθησης πιστώσεων των τραπεζών και του μεταξύ τους ανταγωνισμού που κυριάρχησε κατά τα τελευταία χρόνια στο τραπεζικό σύστημα της Ελλάδας, δόθηκε στην αιτούσα το ως άνω στεγαστικό δάνειο, εκ 250.000 ελβετικών φράγκων αποβλέποντας στα πρόσκαιρα οφέλη από αυτήν και συντελώντας έτσι στην υπερχρέωση της. Επιπλέον ο δανειολήπτης δεν έχει καμία εξουσία διαμόρφωσης ή τροποποίησης των όρων των δανειακών συμβάσεων που συνάπτονται με τις τράπεζες αφού πρόκειται για συμβάσεις προσχωρήσεως, σε εκτέλεση των οποίων αυτές (τράπεζες) - αφού εκτιμούσαν ορισμένες παραμέτρους στο πρόσωπο του δανειολήπτη και βαθμολογούσαν την πιστοληπτική τους ικανότητα, - χορηγούσαν το τραπεζικό προϊόν. Εντούτοις, με επίκληση της ίδιας σύμβασης, σήμερα οι Τράπεζες μεταστρέφουν την άποψη τους και προβάλλουν – αβάσιμα όμως – δολιότητα του δανειολήπτη».

 

Με βάση τα προελεχθέντα, το Δικαστήριο έκρινε ότι συντρέχουν στο πρόσωπο της αιτούσας οι προϋποθέσεις για την υπαγωγή της στη ρύθμιση του νόμου 3869/2010. Ως εκ τούτου όρισε μηδενικές καταβολές έως την έκδοση οριστικής απόφασης και νέα δικάσιμο για επαναπροσδιορισμό τυχόν μηνιαίων καταβολών την 10η Νοεμβρίου 2014.

Δείτε την απόφαση πατώντας ΕΔΩ

Δημήτριος Αναστασόπουλος 

Δικηγόρος, LL.M.

 

 

Προς απεργία διαρκείας οι καθηγητές στα σχολεία

Μαζική συμμετοχή στις συνελεύσεις των ΕΛΜΕ

Προς απεργία με διάρκεια προσανατολίζονται οι αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων των καθηγητών στα γυμνάσια και τα λύκεια, ενώ μια σειρά σύλλογοι δασκάλων στα σχολεία προτείνουν να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο αντιδρώντας στα σχέδια περικοπών, απολύσεων και κλεισιμάτων της κυβέρνησης. Η απεργία έκοψε το νήμα του 66% των απαιτούμενων ψήφων από τις γενικές συνελεύσεις των ΕΛΜΕ.

Υπέρ των πενθήμερων επαναλαμβανόμενων απεργιών, με ενδιάμεσες γενικές συνελεύσεις, ψήφισαν 53 από τις 59, σε σύνολο 88 ΕΛΜΕ πανελλαδικά. Υπέρ του πλαισίου αιτημάτων ψήφισαν 54 από τις 59 ΕΛΜΕ, ποσοστό 98,2%. Από τους 438 ψήφους των ΕΛΜΕ, η απεργία συγκεντρώνει μέχρι στιγμής 303, ποσοστό 93,5%, αναφέρει η ανακοίνωση των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων Συσπειρώσεων Κινήσεων ΔΕ.

Οι ΕΛΜΕ ψήφισαν, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, υπέρ της απεργίας αντιδρώντας στο μέτρο της διαθεσιμότητας στον χώρο της εκπαίδευσης, αλλά όλα θα κριθούν στη συνεδρίαση των προέδρων των ΕΛΜΕ, όπου θα υπάρξει και η τελική απόφαση για τη διάρκεια της απεργιακής κινητοποίησης.

Υπενθυμίζεται πως πριν μερικόύς μήνες η κυβέρνηση επιστράτευσε τους εκπαιδευτικούς όταν ψήφιζαν για απεργία στις πανελλαδικές εξετάσεις στις συνελεύσεις των ΕΛΜΕ εκείνων των ημερών, αλλά στη συνέλευση των προέδρων το αποτέλεσμα ήταν διαφορετικό, που σημαίνει πως θα υπάρξει μάχη για την έκβαση της απόφασης.

Τη Δευτέρα, οι πρόεδροι των ΕΛΜΕ θα συνεδριάσουν με τα μέλη του ΔΣ της ΟΛΜΕ, προκειμένου να αποφασιστεί εάν οι καθηγητές θα προχωρήσουν σε πενθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες (πρόταση της παράταξης που πρόσκειται στον ΣΥΡΙΖΑ - 3 έδρες στο ΔΣ) που συμπίπτει με την απεργία διαρκείας (ΑΝΤΑΡΣΥΑ - 2 έδρες), 48ωρη απεργία, 12-13 Σεπτεμβρίου (πρόταση των παρατάξεων που πρόσκεινται στη ΝΔ και το ΚΚΕ - 3 και 2 έδρες αντίστοιχα) ή δύο 48ωρες απεργίες, 18-19 και 25-26 Σεπτεμβρίου (ΠΑΣΟΚ - 1 έδρα).

Στο πλευρό των καθηγητών έχουν συνταχθεί οι δάσκαλοι αλλά και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί.

Οπως αναφέρει η ανακοίνωση των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων Συσπειρώσεων Κινήσεων ΔΕ το “απεργιακό ποτάμι ξεκίνησε και πίσω δε γυρνά!” και καλεί όλους τους εκπαιδευτικούς να προσέλθουν μαζικά στις Γενικές Συνελεύσεις που απομένουν και συσπειρωμένοι στις απεργιακές επιτροπές, να περιφρουρήσουν τις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων, να πάρουν την υπόθεση του αγώνα στα χέρια τους.

«Να ενημερώσουμε τους μαθητές μας και τους γονείς τους. Να απλώσουμε χέρι συντονισμού σε όλους τους αγωνιζόμενους κλάδους, τους εργαζόμενους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Τους ανέργους, τη νεολαία. Να καλέσουμε όλη την κοινωνία να πλαισιώσει με τις προσδοκίες και την οργή της, τον αγώνα ελπίδας που ξεκινάμε αποφασιστικά» συμπληρώνει η ανακοίνωση.

Και κλείνει καλώντας κάθε συνάδελφο, «να πάρει δυναμικά τη θέση του στο μπλοκ του αγώνα, για μόρφωση, δουλειά, δημόσια, κοινωνικά αγαθά, ελευθερία. Για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ. Για να σπάσει ο φόβος και η υποταγή και να ξαναγεννηθεί η ελπίδα.

Όλοι μαζί, μαχητικά, αποφασιστικά! Θα τους νικήσουμε!».

http://www.enet.gr/

«Αντιμνημονιακό» θα είναι το ΠΑΣΟΚ μετά τον Βενιζέλο

Του Γ. Δελαστίκ

Ανενόχλητος από εσωκομματικούς αντιπάλους, αλλά με ανύπαρκτη συμπαράσταση και διαρκώς φθίνουσα επιρροή στο εκλογικό σώμα βρίσκεται πλέον ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος. Στερείται ένθερμων υποστηρικτών της πολιτικής γραμμής που υλοποιεί, όπως αποτυπώθηκε και στις διήμερες εκδηλώσεις του ΠΑΣΟΚ με αφορμή, υποτίθεται, την 39η επέτειο από την ιδρυτική Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη 1974 από τον Ανδρέα Παπανδρέου - στην ουσία της οποίας δεν αναφέρθηκε κανένας από τους ομιλητές. Στελέχη του παρελθόντος ή του παρόντος του τρίτου για την ώρα κόμματος της Βουλής έδειξαν ότι περιμένουν αδρανή τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, προφανώς εκτιμώντας πως το αποτέλεσμα του ΠΑΣΟΚ σε αυτές θα σηματοδοτήσει την έναρξη της αντιπαράθεσης στο εσωτερικό του κόμματος για την ανάδειξη νέας ηγεσίας.

Οι πρώην πρωθυπουργοί Γιώργος Παπανδρέου και Κώστας Σημίτης είχαν κύριο μέλημα την υπεράσπιση των πεπραγμένων τους όταν ασκούσαν την εξουσία. Δεν έκρυψαν καθόλου την αμοιβαία αντιπάθεια που πλέον τους χωρίζει, επικρίνοντας οι ίδιοι ή άνθρωποί τους την πολιτική που ακολούθησε ο άλλος. Ο πληθωρικός... πολιτικός συνταξιούχος Θόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος από κάποιο σημείο και πέρα ήταν φανατικός εχθρός του Ανδρέα Παπανδρέου, επιτέθηκε και εναντίον του Κ. Σημίτη και του Γ. Παπανδρέου, ισχυριζόμενος δημοσίως ότι «βασικά υπήρξαν αποτυχημένοι πρωθυπουργοί, οι οποίοι οδήγησαν το κόμμα στο περιθώριο». Χαρακτήρισε μάλιστα «αδιανόητη και ελαφρώς γελοία ως ιδέα την επάνοδό τους στην ενεργό πολιτική».

Οσο για τους αποχωρήσαντες από το ΠΑΣΟΚ, αυτοί ήταν πολύ σκληρότεροι στις εκτιμήσεις τους, όπως ήταν αναμενόμενο, αλλά φυσικά δεν εκπροσωπούν παρά μόνο τον εαυτό τους ουσιαστικά. «Το ΠΑΣΟΚ που συνάρπασε τους Ελληνες και έδωσε αγώνες για εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία και κοινωνική δικαιοσύνη δεν υπάρχει πια. Σήμερα έχει χάσει τις κοινωνικές αναφορές του. Εχει καταντήσει ένα κακέκτυπο, κλεψίτυπο κατασκεύασμα που λειτουργεί ως συνιστώσα της Νέας Δημοκρατίας», δήλωσε π.χ. η πρώην υπουργός Λούκα Κατσέλη. «Αυτοί οι εκπεσόντες άγγελοι του σοσιαλισμού, οι υπεξαιρέτες της Ιστορίας και ασεβείς πολιτικοί κληρονόμοι συναθροίζονται για να τιμήσουν την 3η του Σεπτέμβρη ως συνιστώσα πλέον της Δεξιάς και στρατονόμοι του λαού υπό τις διαταγές του Τέταρτου Οικονομικού Ράιχ», διακήρυξε και ο πρόσφατα αποχωρήσας από το ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παναγιωτακόπουλος. Σαφώς μεγαλύτερη πολιτική βαρύτητα όμως ενδέχεται να αποδειχθεί ότι είχαν οι παρεμβάσεις δύο πρώην υπουργών, του Δημήτρη Ρέππα και του Κώστα Σκανδαλίδη. Ηταν τα πρώτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που έβαλαν δημοσίως σε κομματική εκδήλωση το θέμα του προσανατολισμού του ΠΑΣΟΚ σε συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Δ. Ρέππας το έβαλε μάλιστα το θέμα χωρίς περιστροφές, ενώ πιο... «σιγουρατζής» ο Κ. Σκανδαλίδης το υπονόησε, αλλά δεν το είπε. «Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να πάρει πρωτοβουλίες και να δείξει ότι είναι έτοιμο για μία προοπτική σύμπραξης και με τον ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητικό επίπεδο, εάν το επιβάλλουν οι συνθήκες», δήλωσε ο Δ. Ρέππας χωρίς πάντως να υποστηρίξει τέτοια θέση άλλο στέλεχος. «Πρόσκαιρο ιστορικό συμβιβασμό» χαρακτήρισε τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ ο Κ. Σκανδαλίδης. Υποστήριξε ότι «πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι ο χρονικός ορίζοντας αυτής της κυβέρνησης κλείνει με τις επόμενες εθνικές εκλογές όποτε και αν γίνουν» και ισχυρίστηκε ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να επιδιώξει να συγκροτηθεί «μια πραγματικά προοδευτική κυβέρνηση» αφήνοντας φυσικά αδιευκρίνιστο κατά πόσο αυτό σημαίνει συγκυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η ουσία είναι ότι το θέμα της «αντιμνημονιακής κωλοτούμπας» του ΠΑΣΟΚ θα τεθεί επί τάπητος ή όχι τη νύχτα των επόμενων βουλευτικών εκλογών και σε πολλαπλή συνάρτηση με το αποτέλεσμά τους. Εννοείται ότι μια τέτοια πολιτική στροφή αποκλείεται να πραγματοποιηθεί υπό την ηγεσία του Ευ. Βενιζέλου, του οποίου το πολιτικό παρόν και μέλλον είναι απολύτως ταυτισμένο με τη μνημονιακή πολιτική. Ευνόητο είναι ότι αν ο λαός στις εκλογές εγκρίνει αυτήν την πολιτική, ο Βενιζέλος θα παραμείνει αδιαφιλονίκητος ηγέτης του ΠΑΣΟΚ, όπως άλλωστε είναι και τώρα. Αν ο λαός απορρίψει με την ψήφο του τη μνημονιακή πολιτική, τότε ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς και όλοι οι υπουργοί της σημερινής κυβέρνησης θα σαρωθούν αμέσως και από τις ηγεσίες των κομμάτων τους. Σε αυτήν την περίπτωση, μετά τις εκλογές τίποτα δεν θα είναι όπως πριν από αυτές.

Πηγή : ΕΘΝΟΣ

Για τον Βρούτση που γουρδώνει το περπούτσι

Του Θανάση Καρτερού

Φαίνεται ότι στην κυβέρνηση Σαμαρά υπάρχει ένας κρυφός καταμερισμός τον οποίο πρέπει να παίρνουμε σοβαρά υπόψη όταν έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με όσα λένε οι διάφοροι υπουργοί. Με όσα, λένε είπαμε, γιατί όσα κάνουν είναι πολύ απλά και ευανάγνωστα - υπογράφουν ό,τι τους βάζουν μπροστά τους οι δανειστές, συχνά χωρίς να τα μεταφράσουν ή και με σοβαρά λάθη εις βάρος μας στη μετάφραση. Εκείνοι ας πούμε, γράφουν "χωρίς να υπερβείτε τις νόμιμες αποζημιώσεις" κι αυτοί μεταφράζουν "χωρίς καθόλου αποζημιώσεις".

Όπως προκύπτει λοιπόν από την εμπειρία και την πρακτική, ο Σαμαράς είναι στον καταμερισμό αυτό ο πρωθυπουργός των σκέψεων - σκέφτεται συνεχώς πώς θα μας σώσει, πώς θα βελτιώσει τα σωστά της δημοκρατίας και τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας, πώς θα τετραγωνίσει τον κύκλο σε ένα ακόμα Ζάππειο. Τέτοια στριφνά πράγματα. Ο Σίμος είναι ο υπουργός πολέμου κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Στουρνάρας είναι επί των ακραίων φαινομένων - μετατρέπει κάθε ναυάγιο και κάθε στραπάτσο σε νίκη του ρεαλισμού. Ο Άδωνις είναι επί της ψυχαγωγίας. Και ο Βρούτσης είναι ο υπουργός ο αρμόδιος επί της αισιοδοξίας.

Θα πείτε, επί της αισιοδοξίας είναι όλοι τους. Ναι, αλλά άλλο πράγμα η χημική αισιοδοξία επί αριθμών και ρυθμών, όπως το πλεόνασμα, η ανταγωνιστικότητα, το επιχειρηματικό κλίμα ή αν θέλετε, το διφορούμενο νεύμα της Μέρκελ. Κι άλλο η αισιοδοξία επί του ίδιου του σώματος της κοινωνίας. Άλλο δηλαδή να κόβεις κομμάτια των θυμάτων με αναισθητικό πλεονασμάτων και θαυμάτων κι άλλο να διαβεβαιώνεις τον ασθενή ότι συνέρχεται, είναι σε πορεία ανάρρωσης, και γρήγορα όχι μόνο θα ανακτήσει τα χέρια και τα πόδια του, αλλά θα έχει και τι να τα κάνει - να εργαστεί, έστω και με τριακόσια ευρώ τον μήνα, που λέει ο λόγος.

Ε, ο τομέας αυτής της αισιοδοξίας έχει ανατεθεί στον Βρούτση. Και ασκεί το λειτούργημα με επιμονή, πίστη, ακόμα και φανατισμό. Το μικρόβιο της ανεργίας χλομιάζει τώρα μπροστά στα μαγικά του - οι μισθοί έχουν χλομιάσει από καιρό. Οι αριθμοί υποκλίνονται και αν δεν υποκλιθούν, όπως εκείνοι του Ινστιτούτου της ΓΣΕΕ, σβήνονται - θαύμα, παιδάκι μ'. θαύμα! Στον Βρούτση πάει γάντι αυτό που έλεγε ο Ούγκο Τονιάτσι στο Εντιμότατοι Φίλοι μου:γουρδώνει το περπούτσι παράμοιρα. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...

http://www.avgi.gr/

Ψυχρολουσία στην κυβέρνηση, πάει περίπατο η… έξοδος στις αγορές

 Του Μπάμπη Μιχάλη

Νέα ψυχρολουσία προκαλούν σε κυβέρνηση και οικονομικό επιτελείο οι χθεσινές δηλώσεις του επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ και του προέδρου της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι.

Περίπου δύο εβδομάδες πριν από την άφιξη της τρόικας στην Αθήνα για την τακτική αξιολόγηση του προγράμματος προσαρμογής και ενώ η συνηθισμένη επικοινωνιακή εκστρατεία για την επιβολή νέων αυστηρότερων μέτρων έχει ήδη ξεκινήσει με επίκεντρο την αμυντική βιομηχανία, ο μεν πρώτος υποστήριξε ότι ένα τρίτο πακέτο στήριξης είναι πλέον ρεαλιστικό, ενώ ο δεύτερος ότι, εάν χρειαστεί επέκταση του χρηματοδοτικού προγράμματος της Ελλάδας, θα απαιτηθούν πρόσθετοι όροι. Ο Ολλανδός πρόεδρος των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης «άδειασε» παντελώς στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου, που παραχώρησε στις Βρυξέλλες, τις αισιόδοξες εκτιμήσεις του οικονομικού επιτελείου για επιστροφή της Ελλάδος στις αγορές από το 2014.

Τόνισε ότι θεωρεί ρεαλιστική την εκτίμηση πως η Ελλάδα δεν θα έχει πλήρη πρόσβαση στις αγορές μετά το τέλος του προγράμματος το 2014 και ότι θα χρειαστεί περαιτέρω οικονομική βοήθεια. «Δεν θα πρέπει να αναμένουμε ότι μετά το 2014 τα προβλήματα της Ελλάδας θα έχουν επιλυθεί» είπε χαρακτηριστικά.

Ο Ντάισελμπλουμ απέφυγε να εκτιμήσει το ύψος της οικονομικής βοήθειας που θα χρειαστεί η Ελλάδα και τους όρους που θα τη συνοδεύουν, λέγοντας ότι είναι πολύ νωρίς για τέτοιου είδους προβλέψεις, υπογραμμίζοντας ακόμη ότι οι χώρες τις ευρωζώνης είναι έτοιμες να συνδράμουν περισσότερο την Ελλάδα αν χρειαστεί.

Οι δηλώσεις Ντάισελμπλουμ έρχονται πάντως σε πλήρη αντιδιαστολή με όσα είχε διαμηνύσει νωρίτερα φέτος το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Τον περασμένο Μάιο ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρας υποστήριξε στον ελληνικό Τύπο ότι στόχος είναι να βγει η χώρα στις αγορές την άνοιξη του 2014.

Μιλώντας ακόμη στη γερμανική εφημερίδα «Handelsblatt» στα τέλη του περασμένου μήνα, ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας είπε ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται δεύτερο «κούρεμα» χρέους, όπως και ότι θα μπορούσε να επιστρέψει στις αγορές χρέους -έστω και δοκιμαστικά με μια νέα έκδοση ομολόγων- από το β’ εξάμηνο του 2014. Σχολιάζοντας τις δηλώσεις Ντάισελμπλουμ ο υπουργός Οικονομικών είπε χθες ότι «είναι ακόμα πάρα πολύ νωρίς να μιλήσουμε για νέο πρόγραμμα βοήθειας της χώρας, έχουμε ακόμα ένα χρόνο μπροστά μας. Τον Ιούλιο του 2014 θα τεθεί το ζήτημα».

Λίγο νωρίτερα πάντως ο πρόεδρος ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε μετά την ανακοίνωση της απόφασης για τα επιτόκια στην ευρωζώνη, ξεκαθάρισε ότι «αν χρειαστεί παράταση του προγράμματος για την Ελλάδα, θα απαιτηθούν πρόσθετοι όροι».

Ο Ντράγκι είπε ακόμη ακόμη ότι η κεντρική τράπεζα δεν πρόκειται να λάβει μέρος σε απομείωση (κούρεμα) του ελληνικού χρέους. «Δεν μπορούμε να κάνουμε νομισματική χρηματοδότηση, η εντολή μας είναι η σταθερότητα των τιμών», δήλωσε χαρακτηριστικά.

http://www.efsyn.gr/ 

Αύξηση αυτοκτονιών λόγω της ανεργίας Ο υψηλότερος δείκτης εμφανίζεται στην Κρήτη

Αποκαλυπτικά τα στοιχεία της μη κυβερνητικής οργάνωσης «Κλίμακα». Τον υψηλότερο δείκτη εμφανίζει η Κρήτη, όπου από το 2011 έως το τέλος του φετινού Αυγούστου έχει καταγεγραμμένους 120 αυτόχειρες

Του Γιάννη Μπασκάκη

Ανεργοι είναι το 33,3% των ανθρώπων που κάλεσαν φέτος στη γραμμή παρέμβασης για την αυτοκτονία (1018) του μη κυβερνητικού οργανισμού «Κλίμακα». Ακολουθούν οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα με ποσοστό 13,6% και οι συνταξιούχοι με 10,6%. Ενώ μέχρι και πριν από λίγα χρόνια οι κλήσεις που δεχόταν η γραμμή παρέμβασης αφορούσαν κυρίως θέματα που άπτονται της ψυχικής υγείας, πλέον κυριαρχούν τα κοινωνικά και τα οικονομικά προβλήματα, τα οποία μάλιστα το α’ εξάμηνο του 2013 υπερκαλύπτουν τα άλλα θέματα.

Οπως φαίνεται από τα στοιχεία της «Κλίμακας», η πλειοψηφία όσων καλεί στο 1018 βρίσκεται στην παραγωγική ηλικία. Συγκεκριμένα στο μεγαλύτερο ποσοστό τους οι κλήσεις προέρχονται από άτομα ηλικίας 21–25 ετών και 51-55 ετών. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι κλήσεις που δέχεται η γραμμή παρέμβασης είναι 10 την ημέρα κατά μέσο όρο.

Αύξηση 43% από το 2007

Οσον αφορά τις καταγεγραμμένες αυτοκτονίες από τον Ιανουάριο μέχρι και τον Αύγουστο του 2013, το σύνολο των περιστατικών που αφορούν αυτοκτονίες και καταγράφηκαν μέσω του Δικτύου Καταγραφής του Κέντρου Πρόληψης της Αυτοκτονίας είναι 231 άτομα, που αντιστοιχούν σε 195 άντρες και 36 γυναίκες. Μιλάμε για αύξηση 43% από το 2007 έως και το 2011, τα πρώτα χρόνια δηλαδή της οικονομικής κρίσης. Εδώ θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και τις απόπειρες αυτοκτονίας. Σύμφωνα με την «Κλίμακα», ο αριθμός τους, ο οποίος δεν καταγράφεται στην Ελλάδα, είναι 20 φορές μεγαλύτερος του αριθμού των καταγεγραμμένων αυτοκτονιών.

Σύμφωνα με μελέτη που διενεργήθηκε σε 26 χώρες κράτη-μέλη της Ε.Ε. κατά την περίοδο 1970-2007, κάθε 1% αύξηση του δείκτη ανεργίας σχετίζεται με 0,79% αύξηση του δείκτη αυτοκτονιών στις ηλικίες κάτω των 65 ετών. Ακόμη, αύξηση μεγαλύτερη του 3% στον δείκτη ανεργίας οδηγεί σε 4,45% αύξηση των αυτοκτονιών σε μια χώρα. Μάλιστα η αύξηση αυτή εστιάζεται κυρίως στις καθαρά παραγωγικές ηλικίες (30- 44 ετών) του ανδρικού πληθυσμού. Ανάμεσα στις περιοχές της Ελλάδας, τον υψηλότερο δείκτη αυτοκτονιών εμφανίζει η Κρήτη, όπου το 2011 έχουμε 37 καταγεγραμμένες αυτοκτονίες, το 2012 49 και το 2013 (έως τις 27 Αυγούστου) έχουμε 34 αυτοκτονίες. Ακολουθούν η Πελοπόννησος, η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη και η Δυτική Ελλάδα.

g.baskakis@efsyn.gr

http://www.efsyn.gr/ 

Όταν η lifestyle πολιτική συνάντησε τον φασισμό.

Γιατί να μην αντικαταστήσουμε το συνδικαλισμό με τη μαφία, στη διαχείριση των απορριμάτων; Γιατί να μην απαγορεύουμε την κυκλοφορία των πολιτών σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης; Γιατί να μην αναθέσουμε στον αρχηγό Γενικού Επιτελείου τη διακυβέρνηση της χώρας; Γιατί ανεχόμαστε τους «εθνικομπολσεβίκους» και δυσφορούμε με τους εθνικοσοσιαλιστές;

Όλες οι παραπάνω προτάσεις κατατέθηκαν σε λιγότερο από ένα χρόνο σε κάποιο ελληνικό Free Press ή σε κάποια ιστοσελίδα που φιλοξενεί τις γνώμες των «πρωταγωνιστών» της ελληνικής δημοσιογραφίας και «διανόησης».

Η αφρόκρεμα του εληνικού «φιλελευθερισμού» οραματίζεται σχεδόν καθημερινά μια εφιαλτική κοινωνία όπου ο στρατός και η αστυνομία θα ελέγχουν κάθε κίνηση των πολιτών σε συνεργασία με ένα πανταχού παρών παρακράτος αποτελούμενο από ανθρώπους της νύχτας, τις νεοναζιστικές παραφυάδες τους, και κάθε είδους χουντικούς και ορκισμένους εχθρούς της δημοκρατίας.

Το βλαχομπαρόκ lifestyle της δεκαετίας του ‘80 και του ‘90, μετουσιώνεται για να καλύψει τις νέες ανάγκες του οικονομικού συστήματος. Αρκετά από τα έντυπα και τις ιστοσελίδες της συγκεκριμένης συνομοταξίας δεν διαφέρουν πλέον σε τίποτα από τα άρθρα της Χρυσής Αυγής (με μόνη ίσως διαφορά την πολιτισμική ανοχή σε ομάδες του πληθυσμού, που πραγματικά χρειάζεται προστασία αλλά δεν έχουν συγκεκριμένο πολιτικό στίγμα το οποίο θα μπορούσε να απειλήσει την κυρίαρχη ιδεολογία).

Οι ίδιες «πένες» ενοχλούνται, όπως και ο Δένδιας, από τον πολιτισμό των Εξαρχείων αλλά δεν λένε κουβέντα για το «άβατο» του Αγίου Παντελεήμονα το οποίο ενθαρρύνουν και συντηρούν με τη σιωπή τους.

Δυσφορούν, σε βαθμό υστερίας, με μια απεργία αλλά δεν τους απασχολεί ο βασανισμός κρατουμένων η δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης η φυλάκιση ανθρώπων χωρίς την απαγγελία κατηγοριών.

Έχουμε πεί αρκετές φορές, με κίνδυνο να γίνουμε κουραστικοί, ότι ο νεοφιλελευθερισμός για να λειτουργήσει απαιτεί την ύπαρξη ενός γιγαντιαίου κρατικού μηχανισμού ο οποίος δεν λειτουργεί μόνο σαν «κράτος – νυχτοφύλακας», όπως το οραματιζόταν ο Μίλτον Φρίντμαν αλλά σαν «κράτος – δεσμοφύλακας».

Στην Ελλάδα όμως οι υποστηρικτές του συγκεκριμένου οικονομικού δόγματος και μια μεγάλη μερίδα της τοπικής «διανόησης» προχωρούν ένα βήμα περισσότερο. Μπροστά στον πανικό τους να διασώσουν ότι μπορούν από το σύστημα που τους προσέφερε τόσα προνόμια οραματίζονται μια δυστοπία που θα έκανε και τους πιο διεστραμμένους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας να φρίττουν.

Το έργο τους όμως δεν είναι απλώς φρικιαστικό στη σύλληψη, είναι ένα κακογραμμένο σενάριο στα χέρια ενός ατάλαντου σκηνοθέτη. Και γι’ αυτό δεν θα αφήσουμε ποτέ να προβληθεί αυτό το έργο στην Ελλάδα.

Άρης Χατζηστεφάνου
UNFOLLOW Αύγουστος 2013

http://info-war.gr/

Η τραγωδία μιας φάρσας...

Του Στάθη Σταυρόπουλου

«Θα ξανάρθουμε και η Γη θα τρέμει». Με αυτήν τη μαύρη ελπίδα-απειλή σπάραζε στο κύκνειο άσμα του ο Γκαίμπελς λίγο πριν να αυτοκτονήσει, αφού πρώτα «έκανε συντρίμμι τη μάνα του» Γερμανία, έχοντας ταυτοχρόνωςανασκάψει, αυτός και η συμμορία του, συθέμελα την Ευρώπη όλη,

αφήνοντας πίσω τους εκατομμύρια νεκρών, λίθους επί λίθων και πάνω απ’ όλα το πιο φριχτό έγκλημα που διαπράχθηκε ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας: την

αποθηρίωση του κάθε αληταρά που μπορούσε να δηλώνει θεός. Του«υπεράνθρωπου» - ενός θηρίου δηλαδή που μπορούσε να αίρει τον όποιοβόρβορο μέσα του σε πεμπτουσία της ύπαρξής του, μιας ύπαρξης θανατηφόρας για τους άλλους απαλλαγμένης από κάθε ηθική υποχρέωση απέναντί τους.

Διότι αυτό ήταν ο φασισμός: η καθαίρεση της πολιτικής έτσι όπως από την αρχαία Ελλάδα έως τον Διαφωτισμό και τις μέρες μας έχει διαμορφωθεί ωςτρόπος συνύπαρξης των ανθρώπων, και η αντικατάστασή της από μια αταβιστική, βολονταριστική ζούγκλα, όπου νόμος είναι η θέληση του θηρευτή. Του αρχιθηρευτή, του φύρερ. Του «υπεράνθρωπου» που δεν λογοδοτεί σε κανέναν, του θηρίου που πιστεύει ότι είναι θεός.

Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι ο άνθρωπος είναι ον πολιτικό. Δηλαδή ούτεθεός ούτε θηρίο. Στην άλλη άκρη του ορθού λόγου ο φασισμός θέλει έναν άνθρωπο «απελευθερωμένον» απ’ τους νόμους (τις υποχρεώσεις του προς τους άλλους), υπάκουο και υπήκοο των ενστίκτων του. Ο φασισμός δηλαδή μετατρέπει τους πολίτες σε κοπάδι, ή μάλλον καλύτερα σε αγέλη που ακολουθεί ένααρχιμαντρόσκυλο, τον φύρερ, και την ιεραρχία που αυτός ο ίδιος παράγει και καθιερώνει.

Ακριβώς επειδή ο φασισμός είναι πέραν κάθε λογικής και ηθικήςαναζητά τη δικαίωσή του στον μύθο (κι όχι στην ιστορία), στον μυστικισμό (κι όχι στον ορθό λόγο) και σε παιδαριώδεις γελοιότητες όπως το αίμα - «αίμα και τιμή, Χρυσή Αυγή».

Η πολιτική (πόλις, πολιτισμός) γεννήθηκε απ’ τις ανάγκες που προκάλεσε η αρχική συνοίκηση των ανθρώπων, κατ’ αρχήν ως τρόπος (συμπεριφορά) κι αμέσως ως τέχνη κι επιστήμη - μάλιστα πολύπλοκη. Η δημοκρατία, η ολιγαρχία, η τυραννίδα, η μοναρχία, η κοινοβουλευτική δημοκρατία, είτε αστική είτε λαϊκή, είναι μορφές κι εφαρμογές της πολιτικής, ο φασισμός είναι όχι μόνον η κατάργησή τους αλλά και η κατάργηση της ίδιας της πολιτικής, η υποκατάστασή της από μια άθεη θρησκεία - μια σέχτα «εκλεκτών» που επιφυλάσσει για τον εαυτόν της το δικαίωμα στην υποταγή όλων των άλλων. Μια συμμορία

Αρίων τη μία φορά, ή, για παράδειγμα, Μεγαλορώσων την άλλη (εδώ το αίμα δεν έχει καμιά σημασία) που θεωρεί ότι έχει δικαίωμα ζωής ή θανάτου πάνω στους «υπανθρώπους», όπως

απέδειξαν οι ναζί δολοφονώντας ποταμηδόν Εβραίους, Ρώσους, κομμουνιστές, Ελληνες, Γερμανούς, δημοκράτες, ομοφυλόφιλους, ασθενείς, αιχμαλώτους, αμάχους, χριστιανούς, όλη την πανίδα της Γης. Ο φασισμός δεν είναι μόνον

η κατάργηση της πολιτικής και υ υποκατάστασή της από μιατελετουργία φόνων, είναι ταυτοχρόνως και μια τελετουργία ψεύδους. Ο φασισμός δεν εννοεί τίποτα απ’ ό,τι λέει. Για παράδειγμα το ίδιο το όνομα του ναζιστικού κόμματος: Eθνικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα. Ούτε εθνικό ήταν (ήταν εθνικιστικό), ούτε σοσιαλιστικό ήταν (ήταν υποχείριο της γερμανικήςαστικής τάξης), ούτε εργατικό ήταν (ήταν του Κρουπ και της Ζήμενς), ούτεκόμμα, παρά ένα μόρφωμα που σπονδύλωσε ο Χίτλερ και η παλιοπαρέα τουκατά το δοκούν. Μια

συμμορία στην οποίαν όποιος έμπαινε εντασσόταν σε μια ιεραρχίαθανάτου εναντίον όλων των άλλων. Η γλώσσα του φασισμού είναι έναςοργουελιανός εφιάλτης ευφημισμών και παρενδεδυμένων εννοιών (πολύ πιο φρικτός από αυτούς που έχουν εμφανισθεί επί εκσυγχρονισμού και νεοφιλελευθερισμού) που όχι μόνον δεν εννοεί τίποτα απ’ ό,τι λέει, αλλά τους δίνει κάθε φορά και το διαφορετικό περιεχόμενο που γουστάρει.

Ετσι η συνεννόηση με έναν φασίστα είναι αδύνατη. Για το ίδιο πράγμαμπορεί να σου λέει άλλο πράγμα, αναλόγως τι τον συμφέρει κάθε φορά, και

πάντως ο ορθός λόγος μπροστά στον ανορθολογισμό έχει τις πιθανότητες του κρατούμενου μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Αν ο Γκαίμπελς λοιπόν, λίγο πριν να δολοφονήσει μαζί με τη γυναίκα του τα παιδιά του, έσκουζε ότι «θα επιστρέψουμε και η Γη θα τρέμει», τα ίδια έσκουζε και ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής κ. Παππάς κλείνοντας με ψευτομαγκιές τα ελληνοαλβανικά σύνορα, «θα επιστρέψουμε και η Γη θα τρέμει».

Ομως ο κ. Παππάς δεν παραδέχεται ότι είναι φασίστας. Κατά σύμπτωσιν χρησιμοποιεί τα λόγια του Γκαίμπελς, κατά σύμπτωσιν έχει γράψει ύμνουςστον Χίτλερ, κατά σύμπτωσιν χαιρετάει ναζιστικά (ξεφτιλίζοντας τους Σπαρτιάτες με το να τους αποδίδει ως «δωρικόν» έναν χαιρετισμό που δεν είχαν δει ούτε στον ύπνο τους. Ασε που και ο τελευταίος Σπαρτιάτης θα έκανε εμετό αν μάθαινε για τον ναζισμό και το νόημά του).

Ομως, είπαμε, ο κ. Παππάς αρνείται ότι είναι φασίστας, διότι έχει τηνάνεση του κάθε ανορθολογιστή να μην εννοεί ό,τι λέει, ή να δίνει κάθε φορά σε ό,τι λέει ό,τι νόημα γουστάρει.

Αυτή η ιδιότης ενός θρασύδειλου χαμαιλεοντισμού χαρακτηρίζει και τους διαλόγους των φασιστών με όσους ανοίγουν μαζί τους κουβέντα - «δεν τους πιάνεις πουθενά», όπως λέει και ο λαός.

«Δεν βάρεσα την Κανέλλη, αυτή με προκάλεσε», σου λέει ο κ.Κασιδιάρης. Θα επρόκειτο για τη λογική ενός μικρού παιδιού που κάνει τη ζημιά κι όταν πιάνεται τη φορτώνει σε άλλους, αν δεν ήταν η κλασική

συμπεριφορά του φασίστα που είτε με δοκησισοφίες είτε με απλή ευήθεια, ενώ έχει το αίμα σου στα χέρια του σε κατηγορεί ότι κόπηκες.

Αλλά αν οι φασίστες στην Ελλάδα είναι μια γκροτέσκ καρικατούρατων ναζί, αν οι ναζί στην Ελλάδα είναι μια μικρή ορδή, η Ελλάδα έχειπρόβλημα με μια μεγάλη πλέον μερίδα των πολιτών της που τους ψηφίζει.

Η εποχή που οι πολίτες αυτοί, γείτονες, συμπατριώτες, συνάδελφοι, δενήξεραν τι είναι η Χρυσή Αυγή όταν την ψήφισαν, έχει παρέλθει. Οι λόγοι για τους οποίους την ψήφισαν, οργή, αηδία, απελπισία, περιθωριοποίηση,παραμένουν εδραίοι, αλλά το τέρας που ψήφισαν,

είτε επειδή δεν γνώριζαν, είτε επειδή παραπλανήθηκαν, είτε από προσδοκίες που δεν δικαιώνονται, έχει έρθει τώρα στο φως.

Ο κ. Παππάς, για παράδειγμα, πήγε στα σύνορα κι άρχισε να ουρλιάζει ότι«θα επιστρέψουμε και η Γη θα τρέμει». Σε έναν τόπο ιερό δηλαδή, όπου

οι Ελληνες σταμάτησαν με το αίμα τους το 1940 τους φασίστες, πήγαν σήμερα οι φασίστες κι άρχισαν να σκούζουν ότι «θα επιστρέψουμε και η Γη θα τρέμει». Η προσβολή όχι στη μνήμη, αλλά στην υπόσταση και το μέλλον της Ελλάδας είναι βαρύτατη. Και η απειλή θανάσιμη.

Θα τρέμουμε τι; την επιστροφή των θηρίων; των θεών του αίματος; των γερμανοντυμένων; των δωσιλόγων;

Οι άνθρωποι, κύριε Παππά, δεν είναι πλασμένοι για να τρέμουν ο ένας τον άλλον, παρά μόνο αν ζουν στη ρατσιστική ζούγκλα που ευαγγελίζεσθε, όταν ο ένας ουρακοτάγκος είναι πιο «υπεράνθρωπος» απ’ τον άλλον ουρακοτάγκο κι επιβάλλει αυτός στην αγέλη τον δικό του «νόμο», τη δική του τάξη.

Ομως, οφείλω -επί προσωπικού- να ομολογήσω ότι με παραξενεύει η επιρροή του φασιστικού αυτού μορφώματος στους Ελληνες. Ακόμα κι αν τα ποσοστά της χρήσιμης στον μονοκομματικό δικομματισμό Χρυσής Αυγής είναι φουσκωμένα στα γκάλοπ, και πάλι το τρέχον ποσοστό της είναι υπερβολικό για έναν λαό όπως ο ελληνικός.

Μπορεί το εκπαιδευτικό σύστημα να αφήνει όλο και περισσότερουςΕλληνες ανελλήνιστους, μπορεί η κυρίαρχη προπαγάνδα, κυρίως μέσα απ’ τα ΜΜΕ, να προκαλεί σύγχυση σε πολλούς για τα ταξικά τους συμφέροντα και την εθνική τους ταυτότητα, αλλά και πάλι

εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες να υπερψηφίζουν βρυκόλακες που έχουν βγει στο φως, είναι ένα ερώτημα. Οχι πως στην ιστορία μας δεν έχουμε βγάλει πλήθος Εφιαλτών, γραικύλων, γενίτσαρων και δωσιλόγων, αλλά σήμερα με την ιστορία μας (αν ήταν γνωστή) είναι ντροπή καλοί άνθρωποι να νομίζουν ότι το ραβδάκι της Κίρκης αν τη φιλήσουν δεν θα τους κάνει χοίρους.

Καλοί μου συμπατριώτες, αν «οι φασίστες γυρίσουν» δεν «θα τρέμει η Γη», θα κλαίει. Θα ανοίξει τους τάφους της, από της Αντιγόνης το μνήμα ώς του Αουσβιτς κι από τα χαρακώματα του Στάλιγκραντ ώς τα έγκατα του ίδιου του Βερολίνου, και θα κλαίει. Θα κλαίει η μάνα Γαία με τρομερή οργή πουμυαλό δεν βάζουμε. Θα ολοφύρονται τα γράμματα που γράφονται και γράφονται, χωρίς να μας μαθαίνουν.

Καλά μου παιδιά, εσείς που φοράτε μιλιταίρ παντελόνια, μαύρα μπλουζάκια και νομίζετε ότι μπαίνετε σε μια ομάδα και ζείτε μια νεανική περιπέτεια, πάρτε βιβλία και διαβάστε, Ομηρο και Θουκυδίδη, τους τραγικούς, τον Ευριπίδη· διαβάστε Πούσκιν, Ουγκώ και Σαίξπηρ, διαβάστε την Ιστορία, την Αννα την Κομνηνή, απολαύστε τον Ντα Βίντσι, τον Πικάσο, πάρτε τα βιβλία και ζήστε μαζίτους χίλιες ζωές, διαβάστε τον Ρήγα, την «Ελληνική Νομαρχία», μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του ’21, ανακαλύψτε την Αμερική του Στάινμπεκ και του Γκορ Βιντάλ, αφήστε να σας πλημμυρίσει ο σπαραγμός του Νίτσε, ανεβείτε στο τραίνο με τον Λένιν να πηγαίνει στην Αγία Πετρούπολη, αυτά και άλλα χίλια μύρια, τολμά η ταπεινότης μου να σας προτείνει ότι είναι το νόημα της ζωής -οι χίλιες ζωές της νεότητος- τι δουλειά έχεις εσύ, παιδί της μανούλας σου, με το μίσος για τα άτυχα παιδιά των άλλων; η καρπαζιά στον Πακιστανό, ο φόνος,

ο μαύρος φόνος, το πογκρόμ και η ξενηλασία τι δουλειά έχουν με τηψυχή σου; - tolle lege, πάρε διάβασε έλεγαν οι Λατίνοι, τίποτα καλύτερο δεν είπαν. Και τώρα εμένα που με διαβάζεις, μη με διαβάζεις άλλο. Πήγαινε στους κολοσσούς, στις πηγές, στα γάργαρα νερά. Κοιμήσου με τους στίχους των ποιητών σου και θα δεις στο όνειρό σου άνθρωπο τον άνθρωπο.

Κι ένα τελευταίο! ξέρω ότι στα μάτια της γενιάς σου κάποιοι με την αλαζονεία, τη μισανθρωπία και την ιδιοτέλειά τους θόλωσαν την εικόνα του ανθρωπισμού και της Αριστεράς. Και στα δικά μου το ίδιο. Αλλά ακριβώς για αυτό είμαι πιο κομμουνιστής παρά ποτέ. Δεν φταίνε, φίλε μου, οι άγιοι για τα έργα των επισκόπων. Κι αν κι εγώ χάσω την πίστη μου στον άνθρωπο, δεν θα φταίει ο άνθρωπος.

Ξεκίνα από τον Ομηρο, παιδί μου, σε περιμένει ο Γκαίτε. Από βιβλίοσε βιβλίο θα φθάσεις στον εαυτό σου. Και θα συναντήσεις τους άλλους. Οχι ως κόλαση, αλλά ως παράδεισο. Ο άνθρωπος είναι οι φίλοι του.

Κι αυτά δεν σ’ τα λέω από καθέδρας, αλλά εν πλήρει ταπεινότητι, όπως τα βιβλία που σε περιμένουν θα σου δείξουν...

email: stathis@enikos.gr

http://www.enikos.gr/

Guardian:«Δώστε στην Ελλάδα ένα διάλειμμα» πριν καταρεύσει..!!

Ένα από τα πιο «καυτά» και διαφιλονικούμενα ζητήματα στη Γερμανία είναι το μέλλον της Ελλάδας. Δυστυχώς, σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα Guardian, το μόνο που ακούμε συνεχώς είναι «τον θόρυβο ενός άκρατου λαϊκισμού, με την απουσία της λογικής να είναι εμφανέστατη».

Με τίτλο «δώστε στην Ελλάδα ένα διάλειμμα», ο Guardian απευθύνεται στους Γερμανούς πολιτικούς  υποστηρίζοντας πως πρέπει επιτέλους να πουν την αλήθεια για την Ελλάδα.

«Οι Γερμανοί έχουν αρχίσει να αναφέρουν διάφορους αριθμούς δίχως καμία συνοδεία επιχειρήματος», επισημαίνει η εφημερίδα, επικαλούμενη πρόσφατες δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί και άλλα χρήματα κτλ.

Η αλήθεια, σημειώνει ο Guardian, είναι φυσικά ότι όλοι αυτοί οι αριθμοί και ισχυρισμοί είναι αυθαίρετοι και υπονομεύουν έτσι τις προοπτικές για μια προεκλογική «συζήτηση» για το μέλλον της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Ελλάδα έχει επιτύχει τους στόχους της για τον προϋπολογισμό του 2012.

«Οι ενδείξεις για το α’ 7μηνο του 2013 υποστηρίζουν την άποψη πως η χώρα θα τα πάει καλύτερα, από ότι αναμενόταν ένα χρόνο νωρίτερα και θα πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα, δίχως να συμπεριληφθούν οι τόκοι των παλαιών δανείων», προστίθεται. Μάλιστα ο Guardian σημειώνει ότι ο μεταποιητικός δείκτης σκαρφάλωσε τον Αύγουστο σε υψηλό 44 μηνών, ενώ το Markit Economics καθιστά πιθανή την επιστροφή της ανάπτυξης στα τέλη του 2013.

«Η ανάκαμψη θα επιφέρει υψηλότερα φορολογικά έσοδα, λιγότερες κεφαλαιακές ανάγκες για τις τράπεζες και ενίσχυση της εμπιστοσύνης των επενδυτών», τονίζει η εφημερίδα και υποστηρίζει πως το πιο υπεύθυνο πράγμα τους Γερμανούς πολιτικούς είναι να σταματήσουν να παραθέτουν διάφορους αριθμούς.

Αντί οι Γερμανοί πολιτικοί να προσπαθούν να κοιτάξουν μέσα από την κρυστάλλινη μπάλα, θα πρέπει να ενημερώσουν τους ψηφοφόρους τους για τις προοπτικές της Ευρώπης και τον ρόλο της Γερμανίας, σημειώνει ο Guardian και καταλήγει αναφέροντας ότι οι πολιτικοί αρχηγοί θα έπρεπε να υπενθυμίσουν στους Γερμανούς ψηφοφόρους ποια είναι τα όρια που θέτει μία δημοκρατική κοινωνία, «προτού καταρρεύσει και μετατραπεί σε κάτι πολύ άσχημο».

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr