Τα Χημικά της Κρήτης και το Κράτος των Αθηνών.

Του Καθηγητή Δρ. Γ.Ζουγανέλη

Έχω βαρεθεί να μιλάω για αυτό το θέμα. Δεν έχει νόημα. Το κράτος των Αθηνών με την επιτηδευμένη συμπεριφορά του διαχωρίζει τη Κρήτη από την υπόλοιπη επικράτεια. 

Επί μήνες εγώ και άλλοι συνάδελφοι από την Ελλάδα αναφερόμαστε στα Χημικά που θα κάνουν το γύρο της Κρήτης λόγω της κίνησης των θαλασσίων επιφανειακών ροών της Ανατολικής Μεσογείου σε περίπτωση ατυχήματος στο πλοίο-παγίδα που λέγεται Cape Ray. Ακόμη δεν εδόθη απάντηση για τη περιοχή 24

Μέχρι στιγμής κανείς δεν ξέρει επακριβώς το είδος και τη ποσότητα των τοξικών που θα “εξουδετερωθούν” με υδρόλυση πάνω στο πλοίο. Αν το ήξεραν θα μπορούσαν να εκτιμήσουν την αύξηση της τοξικότητας του θαλασσίου ύδατος αλλά και του κρέατος κάποιων ψαριών που θα επιβάρυνε το ατύχημα. Αν ήξεραν τη θέση του πλοίου την ώρα του ατυχήματος θα γινόταν αποκλεισμός της αλίευσις σε περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου προς την οποία θα εκινούντο τα ρεύματα, αν γίνει ατύχημα. Αυτές οι μελέτες δεν γίνονται σε μια μέρα.

Αυτό που θα έπρεπε να γίνεται ήδη, είναι τακτικές αναλύσεις για τοξικότητα σε ψάρια και οργανισμούς του βυθού - όχι μόνο στο νερό – σε συγκεκριμένες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου (όχι σε ένα σημείο και βάθος αλλά σε πολλά και διαφορετικά σημεία και βάθη και κατά τακτά χρονικά διαστήματα) αλλά και μετρήσεις φασμάτων από δορυφόρο ή δορυφόρους (που θα παρακολουθούν τη μεταβολή των οπτικών ιδιοτήτων της επιφάνειας της θάλασσας από τον ουρανό).

Αντί αυτού στη Κρήτη, το έχουν ρίξει στο τραγούδι και στη ρακή, Ευτυχισμένος λαός…

Δεν είναι δυνατόν να μιλούν για μυστικότητα οι Αμερικανοί, όσον αφορά τη θέση του πλοίου αφού το Cape Ray είναι πλοίο ορατό στα radar, όπως και μια έκρηξη πάνω σε αυτό. Άρα ο ισχυρισμός περί μυστικότητας καταρρίπτεται. Κάτι άλλο πρόκειται να γίνει πάνω στο Cape Ray και οι Αμερικανοί δεν θέλουν να το δει κανείς.

Η κυβέρνηση του κράτους των Αθηνών είναι σαν το ΑΕΠ, συνεχώς συρρικνούται.

Ακολουθεί μια φωτογραφία από δορυφόρο που δείχνει τη θέση μιας πετρελαιοκηλίδας στις ακτές του Λιβάνου, από διαρροή σε κάποιες αποθήκες εργοστασίου στις ακτές του. (πριν και μετά το συμβάν).

Ακολουθεί άλλη μια φωτογραφία που δείχνει κατ’αναλογία τη θέση της πετρελαιοκηλίδας στο κόλπο του Μεξικού, που σχηματίσθηκε μετά τη διαρροή πετρελαίου από το τρυπάνι που έκανε εξόρυξη σε βάθος πάνω από 2,000 μέτρα.

Βλέπετε λοιπόν πως ένας δορυφόρος μπορεί να βοηθήσει στη παρακολούθηση του Cape Ray και να επιτρέψει στη κυβέρνηση των Γρόθων των Αθηνών να λάβουν γρήγορες αποφάσεις άν και όταν συμβεί κάτι (φανερά ή κρυφά).

Αν συμβεί ατύχημα έχουν ληφθεί μέτρα για να μη φάει κανείς τοξικά; Όχι. Στην κυβέρνηση ξέρουν τί μέτρα θα πάρουν; Yπάρχει πρόβλεψη; Ένα γράμμα στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου καλό είναι να υπάρχει.

Ελπίζω να μη δούμε ένα προμελετημένο έγκλημα που θα κάνει κακό στον τουρισμό της Κρήτης και θα προκαλέσει μεγάλο ρήγμα στην οικονομία της χώρας.

 
zcode-gr.blogspot.jp

 

Ρεαλιστικός ριζοσπαστισμός, ο νέος δρόμος προς τον σοσιαλισμό

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Όταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα βρεθεί να διαπραγματεύεται στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο την εθνική υπόσταση της χώρας και του ελληνικού λαού έχοντας πίσω της τα συντρίμμια 5-7 ετών εφαρμογής της βιοπολιτικής του άκρατου νεοφιλελευθερισμού και την εκθεμελίωση του όποιου παραγωγικού ιστού διαθέτει η Ελλάδα, με το τραπεζικό και ασφαλιστικό σύστημα  διαλυμένα, μικρή σημασία θα έχουν τα όσα σπουδαία και σημαντικά γράφτηκαν και ειπώθηκαν στην ΚΕ μετά τη στρατηγική νίκη στις τριπλές εκλογές του Μαΐου. Εκείνο που θα έχει σημασία θα είναι το μέγεθος της νίκης που θα έχει οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και η ενεργός συμπαράταξη του λαού στην απελευθερωτική αντεπίθεση υπό την αριστερή ριζοσπαστική κυβέρνηση. 

Όσο πιο γρήγορα συμβεί αυτό, τόσο μικρότερες θα είναι οι στρατηγικές ζημιές που θα έχει υποστεί η πατρίδα και ο λαός. Δυστυχώς, στις 26 δεν έφυγαν και τώρα μπαίνουμε στην φάση της «τελικής λύσης», δηλαδή της οριστικής καθυπόταξης του φρονήματος και της πλήρους εκποίησης των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας. Η επόμενη μάχη της αποτροπής εκλογής πρόεδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή είναι αβέβαιη. Βέβαια, είναι προφανές ότι όσοι βουλευτές συγκροτήσουν την πλειοψηφία των 180 θα πρέπει να ξέρουν πως στο εξής θα ανήκουν στους  βαστάζους των μνημονιακών πολιτικών…

Πως αισθάνεται το 23%

Οι ψηφοφόροι που ανέδειξαν τον ΣΥΡΙΖΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση και σε κόμμα εξουσίας  ανήκουν κυρίως στον  ευρύτερο ιδεολογικό χώρο της πατριωτικής, σοσιαλιστικής μη κομμουνιστικής αριστεράς και της εαμικής παράδοσης, με μίκρο και μεσοαστικό ταξικό πρόσημο. Οι ψηφοφόροι αυτοί έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί και επιδιώκουν την υλοποίηση της μεγάλης αλλαγής που εκκρεμεί από το 1945, το 1974 και η οποία δυστυχώς όταν παρουσιάστηκε η ιστορική ευκαιρία το 1981 δεν ευδοκίμησε, διότι έγιναν σοβαρά αλυσιδωτά λάθη. Οι ψηφοφόροι αυτοί είχαν στηρίξει τις αλλαγές που ευαγγελιζόταν το ΠΑΣΟΚ για να βρεθούν εγκλωβισμένοι στις νεοφιλελεύθερες επιλογές της πράσινης νομενκλατούρας. Ως εκ τούτου έχουν την πολιτική εμπειρία της βαθειάς απογοήτευσης και της προδοσίας. Γι΄ αυτό και οι πολίτες αυτοί δεν κρύφτηκαν στο κόμμα-καταφύγιο του ΚΚΕ, αλλά αποτόλμησαν να εμπιστευτούν και πάλι το καινούργιο και το ανατρεπτικό, δηλαδή την προσπάθεια συγκρότησης μιας νέας αριστεράς με τον ΣΥΡΙΖΑ και με αρχηγό ένα ευφυή νέο άνθρωπο που μαθαίνει και εξελίσσεται συνεχώς.

Υπό το πρίσμα αυτής της οπτικής και το βάρος του ασφυκτικού περιβάλλοντος, ένας σκεπτόμενος ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ από το «νέο» 23% που προστέθηκε στο παραδοσιακό 4%, έχει να παρατηρήσει και να σκεφτεί πολλά. Κατ΄ αρχήν, ο Αλέξης Τσίπρας μοιάζει να είναι πολύ πιο μπροστά από το κόμμα που δυσκολεύεται να αντιληφθεί  την πραγματικότητα και τα νέα του καθήκοντα. Η κοινωνικο-πολιτική εμβέλεια του λόγου του αποδυναμώνεται δραματικά από την κομματική εσωστρέφεια, σε σημείο που ουκ ολίγοι να αναρωτούνται ακόμη «αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει πράγματι να κυβερνήσει» ή «αν προτιμάει να του συμβεί αργότερα, το 2016». Βέβαια, η ομιλία του Τσίπρα στο Ηράκλειο, η τελευταία πριν τις ευρωεκλογές, ήταν μια ομιλία εθνικής ηγεσίας και η ομιλία του στην παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Βαρουφάκη, ήταν μια θαρραλέα και ξεκάθαρα ριζοσπαστική στρατηγική πολιτικού ρεαλισμού, τόσο με όρους εσωτερικού μετώπου, όσο και με όρους ευρωπαϊκούς και γεωπολιτικούς. Αυτές οι δύο ομιλίες δείχνουν ξεκάθαρα κάποιον που έχει ταχθεί στην ανατροπή και στην ανάγκη της αριστερής ριζοσπαστικής διακυβέρνησης. Καμία αμφισημία, καμία ιδεοληψία, καμιά ενδοσκόπηση. Οι δύο αυτές ομιλίες του Τσίπρα οριοθετούν ένα νέο δρόμο προς τη δημοκρατία και τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως «ρεαλιστικός ριζοσπαστισμός».

Το κόμμα όμως; Οι ψηφοφόροι αντιλαμβάνονται την απόσταση Τσίπρα – κομματικών, όσο και τις προσωπικές στρατηγικές. Αποτέλεσμα ο αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μοιάζει να είναι ο μόνος που έχει συναίσθηση της πολιτικής συγκυρίας και του μηνύματος των εκλογών. Το μήνυμα των εκλογών ήταν ξεκάθαρα ευρωπαϊκό και ταυτόχρονα ανατρεπτικό, δηλαδή, ακόμη πιο μακριά από το Σχέδιο Β΄ και πολλαπλώς «εαμικό» με την ιστορική έννοια της πατριωτικής κοινωνικής συμπαράταξης.  

Από τις συνιστώσες στις τάσεις

Δυστυχώς ένα χρόνο μετά το ενοποιητικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, για το 23%, η οργανωτική, λειτουργική και κυρίως ιδεολογική ενότητα παραμένει ζητούμενο και η διαδικασία ομογενοποίησης έχει παγώσει. Και το χειρότερο, οι περισσότεροι από το 23% αντιλαμβάνονται πως οι άλλοι τους βλέπουν σαν φιλοξενούμενους. Η ψυχική ένωση δεν έχει συμβεί, ούτε μπορεί να συμβεί σε επίπεδο βουλευτών. Το ζήτημα είναι πολύ πιο βαθύ και δραματικά ουσιαστικό. Οι συνιστώσες έγιναν τάσεις που σαφώς είναι μια σοβαρή εξέλιξη, αλλά αποτελεί πολυτέλεια σε αυτή τη φάση. 

Η εισήγηση της Πολιτικής Γραμματείας στην Κεντρική Επιτροπή αποτέλεσε μια καλή  προσπάθεια ενίσχυσης της εσωτερικής ενότητας. Όμως, τις τελευταίες ημέρες πολλοί ψηφοφόροι ανακάλυψαν εκτός από την Αριστερή Πλατφόρμα και τους 53! Τι καινούργιο είναι αυτό; … Αλλά και την διασπασμένη (;) Σοσιαλιστική Τάση. Το κείμενο των 5 πασοκογενών βουλευτών είχε την καλύτερη ανάλυση και ίσως ήταν μάλλον το πιο γόνιμο. Αλλά κι αυτοί λειτούργησαν πατερναλιστικά, παραμερίζοντας και αγνοώντας επιδεικτικά την 11μελή τους Γραμματεία, κάτι που έκαναν βέβαια και οι άλλοι δύο (Μητρόπουλος, Τεμπονέρας). 

Σε ότι αφορά την Αριστερή Πλατφόρμα, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι μαξιμαλιστικές προγραμματικές θέσεις όταν δεν υποστηρίζονται από στιβαρές ρεαλιστικές επεξεργασίες που να πείθουν την κοινωνία, καταλήγουν σε επικίνδυνες θρησκευτικές ιδεοληψίες τύπου ΚΚΕ. Σε ότι αφορά την οργανωτική αναβάθμιση του κόμματος, αυτή πρέπει να διαθέτει υψηλούς βαθμούς ευελιξίας, όχι μόνο για να ξεπερνά τις αγκυλώσεις της κομματικής γραφειοκρατίας, αλλά να εκφράζει την αντιεξουσιαστική νοοτροπία των νέων. Οι νέοι δεν θέλουν καπελώματα, ούτε μαθήματα για τους κλασικούς. Στις προεκλογικές συγκεντρώσεις, ο μέσος όρος ηλικίας δεν αντιστοιχούσε με το μέσο όρο ηλικίας των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Με δυο λόγια, πρώτα πρέπει να πάψεις να ξενερώνεις τους νέους και μετά να προσπαθήσεις να τους φέρεις μέσα.

Οι λίστες των υποψηφίων ήταν δραματικά στενές και οι οργανωτικές ανεπάρκειες εμφανείς. Έτσι, δεν είναι μόνο ότι χάθηκε μια ευκαιρία ανοίγματος προς τα κοινωνικά στελέχη της ευρύτερης συμπαράταξης και μια οργανωτική αποκέντρωση, αλλά είναι και ότι ο κομματισμός, ο συντηρητισμός και η αδυναμία εφαρμογής του ριζοσπαστισμού στην πράξη που δεν μπόρεσαν να κρυφτούν. Την ώρα που το σύστημα αμπαλάρει τους ανεξάρτητους βουλευτές σε κόμμα για να εκβιάσει την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας, την ώρα που 260.000 επιπλέον επιχειρήσεις βρίσκονται μπροστά στο αδιέξοδο, την ώρα που ο Σόιμπλε κόβει την υπουργοποίηση του καθηγητή Οικονομίδη, την ώρα που ο Αντ. Σαμαράς αυξάνει τον αυταρχισμό και το ξεπούλημα μπαίνει στην τελική φάση, ο προβληματισμός «πατριωτική, δημοκρατική συμπαράταξη» ή «αριστερή κυβέρνηση» μοιάζει εκτός τόπου και χρόνου. Αυτά είναι πολυτελή διλήμματα της περιόδου της αφασίας. 

Τα κριτήρια της αξιοπιστίας

Συνεπώς, εμείς οι ψηφοφόροι, αντιλαμβανόμαστε, όσο και η Αριστερή Πλατφόρμα,  τους πολιτικούς κινδύνους. Όμως, η πολιτική έχει ρίσκα και οι ηγεσίες είναι για να τα αποφεύγουν και οι τάσεις για να χτυπάνε τις καμπάνες. Στις μάζες δεν μπορείς να ζητάς πιστοποιητικό φρονήματος, αλλά στα πρόσωπα μπορείς να διαλέξεις α λα καρτ. Δηλαδή, δεν γυρίζεις την πλάτη σε ψηφοφόρους που ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ, επειδή η Μιλένα έγραψε ένα άρθρο που λέει «είμαι διαθέσιμη». Περιμένουμε να δούμε πως θα εφαρμοστεί στην πράξη το κάλεσμα της Πολιτικής Γραμματείας: «να παραμερίσουμε τις υπαρκτές, αλλά δευτερεύουσες σε σχέση με τη συγκυρία διαφορές μας, σε όλες και σε κάθε μια ξεχωριστά, στις πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς, της οικολογίας, στους αριστερούς σοσιαλιστές, στις λαϊκές δυνάμεις που αποδεσμεύονται από τα κόμματα της συγκυβέρνησης. Σε όλους όσοι συνειδητοποιούν ότι πρώτιστο καθήκον, τώρα, είναι να αποτρέψουμε την καταστροφή». 

Σύντροφοι, μην έχουμε αυταπάτες. Αυτά που λέει ο Αλέξης, ο Παναγιώτης και ο καθένας έχουν την σημασία τους. Όμως τη δουλειά θα την κάνουν τα εκκαθαριστικά σημειώματα, ο ενιαίος φόρος ακινήτων, οι κατασχέσεις και το νέο κούρεμα των συντάξεων…Εκεί, δυστυχώς, καραδοκούν κι άλλοι.

http://www.koutipandoras.gr/

Συναγερμός στους χρήστες e -banking εξαιτίας κακόβουλου λογισμικού που «αδειάζει» τραπεζικούς λογαριασμούς

Το καμπανάκι του κινδύνου κρούει η Διεύθυνση της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και εφιστά την προσοχή σε όσους χρησιμοποιούν e -banking λόγω κακόβουλου λογισμικού, που στοχεύει στην παράνομη πρόσβαση του τραπεζικού τους λογαριασμού (Banking Malware).

Το επικίνδυνο κακόβουλο λογισμικό έχει τη δυνατότητα να υποκλέπτει τα ηλεκτρονικά στοιχεία πρόσβασης του e-banking (username, password, κτλ), αλλά και να «συλλέγει» τα δεδομένα της κίνησης του δικτύου του χρήστη (sniff network traffic), υποκλέπτοντας ευαίσθητα δεδομένα και των υπολοίπων χρηστών που είναι συνδεδεμένοι σε αυτό.

Ονομάζεται «EMOTET» και εξαπλώνεται γρήγορα μέσω μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Στον χρήστη αποστέλλεται μήνυμα (e-mail), το οποίο τον ενημερώνει για κάποια μεταφορά ποσού, που έγινε στο τραπεζικό του λογαριασμό και το οποίο περιέχει σύνδεσμο (link) για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την επίμαχη τραπεζική μεταφορά. Μόλις ο χρήστης πατήσει στο σύνδεσμο (link), που περιέχεται στο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, αρχίζει η διαδικασία εγκατάστασης του κακόβουλου λογισμικού, εν αγνοία του χρήστη.

Το κακόβουλο λογισμικό έχει την ικανότητα να παρακάμπτει ακόμα και την ασφαλή σύνδεση HTTPS (Hypertext Transfer Protocol Secure). Το γεγονός αυτό, θέτει σε μεγαλύτερο κίνδυνο την υποκλοπή των ηλεκτρονικών στοιχείων εισόδου στο e-banking, καθώς οι χρήστες θεωρούν ότι πραγματοποιούν τις online τραπεζικές τους συναλλαγές με ασφάλεια.

Οι πολίτες, που λαμβάνουν μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με παρόμοιο περιεχόμενο καλούνται να μην ανοίγουν τους συνδέσμους, ούτε να κατεβάζουν τα αρχεία που περιέχονται σε αυτά. Σε κάθε περίπτωση, συστήνεται σε κάθε χρήστη η επιβεβαίωση των συναλλαγών μέσω του τραπεζικού του ιδρύματος. Κατ' αυτόν τον τρόπο επιβεβαιώνεται η ορθότητα του μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου πριν προχωρήσει σε περαιτέρω ενέργειες.

Επιπλέον, σε περίπτωση που ο χρήστης «πατήσει» τον σύνδεσμο σε παρόμοιο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, το οποίο έχει επιβεβαιωθεί για την πλαστότητά του, συστήνεται η επανεγκατάσταση του λειτουργικού συστήματος.

http://www.koutipandoras.gr/

Η κυβέρνηση ξεπουλάει: Στο σφυρί και το 55% του αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος

Με αμείωτο ρυθμό συνεχίζει το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου η κυβέρνηση Σαμαρά που βάζει πωλητήριο και στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Το Μέγαρο Μαξίμου προωθεί ένα σχέδιο προκειμένου να ικανοποιήσει τους Κινέζους που θέλουν να το αγοράσουν αλλά και τους Καναδούς που κατέχουν το 40% των μετοχών.

Το μοντέλο που προκρίθηκε προβλέπει την πώληση του πλειοψηφικού μεριδίου από την πλευρά της κυβέρνησης, γεγονός που σε πρώτη φάση ικανοποιεί την κινεζική πλευρά, σύμφωνα με την «Καθημερινή».

Οι Κινέζοι ξεκαθάρισαν στην ελληνική κυβέρνηση ότι ενδιαφέρονται για την πλειοψηφία των μετοχών του αερολιμένα και φυσικά το μάνατζμεντ της επιχείρησης. Πραγματικός στόχος της κινεζικής πλευράς είναι ο έλεγχος του 100% των μετοχών του αεροδρομίου.

Στο επιχειρηματικό σχήμα που θα διεκδικήσει την αγορά του αεροδρομίου, μετέχουν: η Shenzhen Airport και η επενδυτική εταιρεία Friedmann Pacific Asset Management (FPAM), ενώ αναμένεται ότι θα συμμετάσχει μια από τις μεγαλύτερες τράπεζες της Κίνας και ένα επιπλέον κινεζικό επενδυτικό κεφάλαιο (fund).

Αναμένεται να συμμετάσχει κάποια Κινεζική Ένωση Επιχειρήσεων (enteprise association), τη δραστηριότητα των οποίων προωθεί και ενθαρρύνει η κινεζική κυβέρνηση. Εκτός όμως των Κινέζων και των Καναδών ενδιαφερομένων, λέγεται ότι επαφές με το ΤΑΙΠΕΔ για την αποκρατικοποίηση του αεροδρομίου έχει πραγματοποιήσει και μια εταιρεία από τη Νέα Ζηλανδία.

Την έγκρισή της για να πωληθεί η πλειοψηφία των μετοχών του «Ελευθέριος Βενιζέλος» έδωσε και η καναδική PSP Investments. Με βάση την Συμφωνία Μετοχών του 1996, καμία εναλλαγή μετόχων στο αεροδρόμιο δεν μπορεί να γίνει χωρίς την συναίνεση όλων των μετόχων. Η ελληνική πλευρά, αυτό το δικαίωμα απεμπόλησε όταν μεταβιβάστηκε το 40% των μετοχών του ΔΑΑ από τη Hochtief AG στην καναδική PSP Investsmens.

Για να συναινέσουν οι Καναδοί στην προτεινόμενη μορφή αποκρατικοποίησης, αποφασίστηκε να συμπεριληφθεί και η επέκταση της διάρκειας της σύμβασης παραχώρησης, η οποία λήγει το 2026.

http://www.koutipandoras.gr/

Να δανειστούμε από την Κίνα;

Της Μίκας Ιατρίδη
Σε τί δίκαιο και με ποιους όρους συζητά η κυβέρνηση δανεισμό απ την Κίνα;

Από το 1974 μέχρι το 2010 δεν υπήρξε ούτε μία χρονιά που η ελληνική οικονομία να μην κριθεί ως έχουσα προβλήματα, άλλοτε μεγαλύτερα και άλλοτε μικρότερα. Πόσο μάλλον που στο διάστημα αυτό των τεσσάρων, σχεδόν, δεκαετιών η χώρα βρέθηκε αντιμέτωπη με μία σειρά κρίσεων, πετρελαϊκών, διεθνών, ευρωπαϊκών, πολιτικών, νομισματικών, τραπεζικών και άλλων.

Στις δεκαετίες ’70 και ’80 η Ελλάδα κατατασσόταν στα «Λιγότερο Αναπτυγμένα Κράτη» και θεωρούνταν μία «φτωχή, ευρωπαϊκή χώρα» η οποία προς τα τέλη του ’80 είχε, ήδη, υπερβολικό χρέος και έλλειμμα. Στην αυγή της δεκαετίας του ’90 η χώρα χτυπήθηκε από τη σφοδρή ευρωπαϊκή κρίση και την παγκόσμια ύφεση, οι οποίες και οδήγησαν στην ελληνική κυβέρνηση συνεργασίας σε μία προσπάθεια να αντιμετωπιστούν τα οικονομικοπολιτικά προβλήματα που είχαν προκύψει.

Ακολούθησε η άνοδος και η βίαιη πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο θάνατος Παπανδρέου και η αντικατάσταση του από τον κ. Σημίτη, η φούσκα και το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, η είσοδος στο ευρώ και η ταχύτατη ανατίμηση του κόστους ζωής, η καταστροφική σπατάλη των Ολυμπιακών Αγώνων, η απογείωση της τιμής του ευρώ έναντι του δολαρίου και η μείωση της ελληνικής ανταγωνιστικότητας, η εκτόξευση των τιμών των εμπορευμάτων που οδήγησε το πετρέλαιο και τα τρόφιμα σε τιμές ρεκόρ, το ξέσπασμα της αμερικανικής κρίσης ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων, η διεθνής τραπεζική και τελικά η παγκόσμια οικονομική κρίση.

Κόντρα σε όλα τα παραπάνω εμπόδια και με εξαίρεση τον κρυφό δανεισμό Σημίτη, η Ελλάδα μπόρεσε στις τέσσερις αυτές δεκαετίες να δανειστεί από τις αγορές κεφαλαίων στο ελληνικό δίκαιο και χωρίς να χρειαστεί ως αντάλλαγμα να δεσμεύσει κρατική περιουσία και μελλοντικά έσοδα του κράτους από φόρους.

Πράγματι, το 2010, περίπου το 99% του ελληνικού χρέους υπαγόταν στο ελληνικό δίκαιο και ήταν ελεύθερο από νομικά βάρη ενώ στο 1% του δανεισμού σε ξένο δίκαιο δεν συμπεριλάμβανε καμία ύποπτη νομική ρήτρα, πάντα με εξαίρεση το swap Σημίτη.

Η σύμβαση δανεισμού που συνόδευσε το πρώτο Μνημόνιο άλλαξε αυτήν την πρακτική δεκαετιών και για πρώτη φορά ανάγκασε την Ελλάδα προκειμένου να εξασφαλίσει δανεικά κεφάλαια να ταπεινωθεί ως μία κατακτημένη χώρα, δηλαδή να προβεί σε υποθήκευση της ελληνικής περιουσίας και των μελλοντικών εσόδων από φόρους, να δανειστεί υπό ξένο δίκαιο και να παραδώσει τον έλεγχο της οικονομίας της στους δανειστές της. Η τραγική αυτή εξέλιξη παρουσιάστηκε ως έχουσα το ελαφρυντικό πως έσωζε την Ελλάδα από ακόμη χειρότερες καταστάσεις και ότι αποτελούσε μία λύση ανάγκης με περιορισμένη και απόλυτα προσδιορισμένη διάρκεια, με σκοπό να λειτουργήσει αποκλειστικά και μόνο για όσο οι αγορές κεφαλαίων θα παρέμεναν κλειστές για την Ελλάδα.

Έτσι, το πρώτο Μνημόνιο ήταν μία διακρατική συμφωνία δανεισμού με τη συμμετοχή του ΔΝΤ που, μεταξύ άλλων, λειτούργησε ως ένας μηχανισμός μεταφοράς της Ελλάδας από την περίοδο της «πιστωτικής και οικονομικής ελευθερίας» σε αυτήν την «πιστωτικής και οικονομικής ανελευθερίας», επιτελώντας δύο βασικές διεργασίες:
α) μετατρέποντας το χρέος που μέχρι τότε υπαγόταν στο ελληνικό δίκαιο και ήταν απαλλαγμένο από εγγυήσεις και οποιαδήποτε ιδιαίτερη νομική ρήτρα σε χρέος υπαγμένο στο αγγλικό δικαίου και εγγυημένο με ελληνική περιουσία και μελλοντικά έσοδα από φόρους

β) μεταφέροντας αυτό το χρέος από τους ιδιώτες κατόχους του στα κράτη της ευρωζώνης και στο ΔΝΤ, ώστε ο ιδιωτικός τομέας να ελαφρυνθεί από το ρίσκο μίας ενδεχόμενης πτώχευσης της Ελλάδας και αυτό το ρίσκο να επιβαρύνει την Τρόικα, η οποία και για να προστατευθεί θα αναλάμβανε τον οικονομικό έλεγχο της Ελλάδας μέχρις ότου εξασφαλιστεί η ικανότητα της να αποπληρώνει τα δανεικά μόνη της και χωρίς ιδιαίτερο κίνδυνο για τους κατόχους του χρέους της.

Ο στόχος στο τέλος του δρόμου του Μνημονίου ήταν η έξοδος στις αγορές ώστε να υποκατασταθεί ο μηχανισμός άντλησης δανεικών κεφαλαίων μέσω της δέσμευσης ελληνικής περιουσίας και φόρων από τον κανονικό, προ κρίσης, μηχανισμό που ισχύει για όλα τα ευρωπαϊκά κράτη, αποδεσμεύοντας την Ελλάδα από ένα μία σύμβαση με οσμή ήττας σε πόλεμο και όχι με άρωμα αλληλεγγύης μεταξύ ευρωπαϊκών κρατών.

Η αρχική ημερομηνία που, επισήμως, είχε τεθεί ως εναρκτήρια αυτής της διαδικασίας ήταν στο πρώτο με δεύτερο τρίμηνο του 2012. Όμως, η παταγώδης και για πολλούς προδιαγεγραμμένη αποτυχία του πρώτου Μνημονίου ακύρωσε αυτήν την προοπτική και οδήγησε στον ορισμό μίας δεύτερης ημερομηνίας, μέσα στο 2015, που θα προέκυπτε ως αποτέλεσμα της επιτυχίας του δεύτερου Μνημονίου και της αναδιάρθρωσης του χρέους.

Όμως, λίγο πριν τις ευρωεκλογές του 2014 και ενώ η ελληνική κυβέρνηση διαφήμιζε το success story της, προχώρησε σε δανεισμό από τις αγορές με αγγλικό δίκαιο υπογράφοντας νομικούς όρους που εγγυώνται την αποπληρωμή ελληνικών ομολόγων στα χέρια κερδοσκοπικών ιδιωτικών εταιριών με ελληνική περιουσία και έσοδα από φόρους καταστρέφοντας κάθε ελπίδα για μία οικονομική και χρηματοοικονομική απελευθέρωση της Ελλάδας από τους πολεμικούς όρους δανεισμού. Μάλιστα, το υπουργείο Οικονομικών με ειδικό σημείωμα ζήτησε και πέτυχε τη σιωπή πολλών ΜΜΕ και απέκρυψε με σχέδιο από τη Βουλή και τον ελληνικό λαό τη νομική σύμβαση που συνόδευσε την «έξοδο» στις αγορές, θέτοντας ένα προηγούμενο το οποίο από την πρώτη στιγμή υποστήριξα πως θα δέσμευε τη χώρα στις επόμενες προσπάθειες της για ελεύθερο από βάρη δανεισμό.

Όταν προσπάθησα, προεκλογικά, να εξηγήσω αυτήν εξέλιξη δημόσια διαπίστωσα μία έντονη άρνηση μεγάλων ΜΜΕ να την αναπαράγουν. Αναφερόμενη στο θέμα σε συζήτηση σε γνωστή πρωινή εκπομπή καναλιού πανελλήνιας εμβέλειας, είδα, έκπληκτη, τον παρουσιαστή να αναπηδά από την καρέκλα του και όρθιος αλλά και έξαλλος να μου επιτίθεται θέτοντας μου το απίστευτο ερώτημα αν και η Αγγλία, πέρα απ” την Ελλάδα, δανείζεται σε αγγλικό δίκαιο (λες και θα μπορούσε η Αγγλία να δανειστεί στο ελληνικό!), φανερώνοντας πως είτε κάποια μεγάλα ΜΜΕ δεν έχουν κατανοήσει τί ακριβώς συμβαίνει στη συγκεκριμένη περίπτωση είτε πως συνεργούν στο έγκλημα της απόκρυψης της αλήθειας από τον κόσμο.

Φτάνοντας στο σήμερα και στις πρόσφατες δηλώσεις των αξιωματούχων της ελληνικής κυβέρνησης ότι προγραμματίζεται πώληση ελληνικών ομολόγων στην Κίνα, το ερώτημα που τίθεται είναι πολύ απλό: σε ποιο δίκαιο και με ποιους όρους συζητείται να γίνει αυτός ο δανεισμός; Οι πληροφορίες της γράφουσας είναι ότι στις πρώιμες συζητήσεις το αγγλικό δίκαιο και οι επαχθείς νομικές ρήτρες εξελήφθησαν ως δεδομένα.

Σε κάθε περίπτωση αν αυτός ή οποιοσδήποτε νέος, εκτός Μνημονίων δανεισμός, γίνει σε ελληνικό δίκαιο και με τους προ κρίσης όρους τότε θα έχει ενεργοποιηθεί, επιτέλους, ο μηχανισμός μετάφρασης του ελληνικού χρέους από δεσμευμένο με πολεμικές νομικές ρήτρες υποδούλωσης σε δανεισμό ελεύθερου κράτους.

Αν, όμως, ο δανεισμός γίνει στο αγγλικό δίκαιο και στα νομικά πλαίσια αυτού της πρόσφατης «εξόδου» της Ελλάδας στις αγορές, τότε θα σφραγίσει τη δημιουργία ενός καινούργιου μηχανισμού χρηματοοικονομικής υποδούλωσης της χώρας στους όποιους νέους δανειστές της και αυτό θα αποτελέσει την ολοκλήρωση ενός εθνικού εγκλήματος.

Και επειδή τα κόμματα της αντιπολίτευσης δείχνουν να μην έχουν, ούτε αυτά, κατανοήσει το πόσο σημαντικό είναι αυτό το θέμα για το μέλλον της χώρας, μέσα από αυτό το άρθρο κάνω μία πρόσκληση σε όσους βουλευτές – ανεξαρτήτως χρώματος και ιδεολογίας – θέλουν να συνδράμουν στην ανάδειξη του και την αποκάλυψη της αλήθειας στο λαό, να συνυπογράψουν και να καταθέσουν μαζί μου μία σχετική ερώτηση στη Βουλή, γνωρίζοντας πως θα έχουν στη διάθεση τους από τη γράφουσα όλα τα στοιχεία που χρειάζονται.

* Η Μίκα Ιατρίδη είναι ανεξάρτητη Βουλευτής

ipolitics.gr

Ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα, Σταύρο;

Του Στέλιου Κούλογλου
Μερικές φορές, η στατιστική είναι αποκαλυπτική. Πάρτε για παράδειγμα τον εναρκτήριο λόγο του ηγέτη του Ποταμιού στο συνέδριο του κόμματος: η αριστερά κριτικάρεται 10 φορές και αν προσθέσει κανείς και τέσσερις αναφορές στον "αριστερό λαϊκισμό", φθάνουμε στις 14. Στη δεξιά ο Σ. Θεοδωράκης αναφέρθηκε 7 φορές κριτικά, δηλαδή τις μισές από την αριστερά, αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι οι αναφορές στην κυβέρνηση: η τελευταία μνημονεύεται μόνο 3 φορές, εκ των οποίων καμία δεν αφορά την σημερινή κυβερνητική πολιτική.

Η πρώτη αναφορά γίνεται για τις κυβερνητικές "λαϊκίστικες κορώνες" μετά τον ανασχηματισμό, η δεύτερη αφορά την "αναίρεση της μεταρρύθμισης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση" και στην τρίτη κριτικάρονται "αρκετοί από τους νέους υπουργούς της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου" επειδή αναπαράγουν τον "αριστερό λαϊκισμό".

Μισό λεπτό. Το να θέλει κανείς να οριοθετηθεί περισσότερο προς τα αριστερά του, αν προς τα εκεί παρά προς τα δεξιά κινδυνεύει να χάσει μέλη ή οπαδούς, έχει μια πολιτική λογική. Αλλά με την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ; Τις μέρες που πραγματοποιείται το ιδρυτικό Συνέδριο του κόμματος η κυβέρνηση παραδίδει τον στρατηγικό τομέα της ενέργειας στα ιδιωτικά συμφέροντα, ετοιμάζεται να βγάλει στο σφυρί τις παραλίες και να κόψει ξανά τις συντάξεις. Αφού προηγουμένως, επειδή δεν υπήρχε δήθεν κοινοβουλευτικό έργο, έκλεισε την Βουλή την οποία συστηματικά υποβαθμίζει κυβερνώντας με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου.

Πρόκειται για την πιο καταστροφική ακροδεξιά πολιτική(για την ακροδεξιά στροφή του Μαξίμου όπως και για την Χρυσή Αυγή δεν υπήρχε η παραμικρή αναφορά στην ομιλία)στα 40 χρόνια από την μεταπολίτευση του 1974. Ομως από την ΔΕΗ μέχρι την ακροδεξιά,για κανένα από τα παραπάνω φλέγοντα θέματα δεν έγινε η παραμικρή νύξη στην κεντρική ομιλία ενός κόμματος που στην Ευρωβουλή εντάχθηκε στους Σοσιαλιστές και Δημοκράτες.

Σύμφωνοι, όπως τονίστηκε στην ομιλία, "η πρώτη πράξη του ελληνικού δράματος" ήταν η δολοφονία του Καποδίστρια ενώ "μετά από λίγα χρόνια ηττήθηκαν και οι τολμηρές πολιτικές του Χαρίλαου Τρικούπη και του Ελευθέριου Βενιζέλου" με αποτέλεσμα να μας "κατατρέχουν ακόμη και σήμερα τα προβλήματα που γεννήθηκαν στα χρόνια της Τουρκοκρατίας". Μήπως όμως εκτός από τον Μωάμεθ τον Β' τον Πορθητή, φταίνε και οι Σαμαράς-Βενιζέλος που κυβερνούν αυτή τη χώρα;

http://tvxs.gr/

Η άνοδος του νομισματικού φασισμού

Ίσως να έχετε συχνά αναρωτηθεί γιατί «ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς» μοιάζει να έχει αποτύχει, παρά την καθολική διαβεβαίωση από οικονομολόγους και πολιτικούς ειδήμονες, ότι λειτουργεί όπως προβλέπεται και η διαίσθησή σας δεν είναι σωστή. 

Ο Καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς έχει γίνει πια ένα εργαλείο του παρελθόντος. Στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς έχει αντικατασταθεί από κάτι που είναι πραγματικά η αντι-ελεύθερη αγορά και η οποία εκφράζεται αντι-καπιταλιστικά. Η εκτροπή λειτουργεί σε κοινή θέα.

Ξεκινώντας κάποια στιγμή γύρω στο 1970 στις ΗΠΑ αλλά και στο μεγαλύτερο μέρος του «ελεύθερου κόσμου», είχαν αρχίσει να αποκλίνουν από τον παραδοσιακό «καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς» για κάτι διαφορετικό.

Σήμερα, οι ΗΠΑ και πολλές από τις οικονομίες του κόσμου λειτουργούν κάτω από αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλούμε Νομισματικό Φασισμό: ένα σύστημα όπου τα οικονομικά συμφέροντα ελέγχουν το κράτος για την προώθηση της οικονομικής τάξης. Αυτό είναι αισθητά διαφορετικό από τον παραδοσιακό φασισμό, δηλαδή όταν έχουμε ένα σύστημα που το κράτος και η βιομηχανία συνεργάζονται για την πρόοδο του κράτους.

Ο Νομισματικός φασισμός δημιουργήθηκε και μεταδόθηκε μέσω της Σχολής Οικονομικών του Σικάγου. Συλλογικά έργα του Milton Friedman, αποτελούν τα θεμέλια του νομισματικού φασισμού. Γνωρίζοντας ότι ο όρος «φασισμός», ήταν παγκοσμίως δημοφιλής, ο Friedman και η Σχολή του Σικάγου μεταμφιέζονται σε αυτά τα έργα, όπως «ο καπιταλισμός» και «η ελεύθερη αγορά» για την οικονομία.

Η αρχή του Friedman είναι ότι ο επενδυτής (τα χρήματα για να είναι πιο ακριβές) δεν έχει κάποια υποχρέωση ή καθήκον, σε οποιονδήποτε ή οτιδήποτε. Η «Αγορά» του Friedman δεν υπόκειται σε κανένα ανθρώπινο πρότυπο της ηθικής, ούτε σε πολιτικούς περιορισμούς ή εθνικά συμφέροντα. Τα χρήματα είναι ελεύθερα να ενεργούν χωρίς όρια ή συμβάσεις. Τίποτα δεν απαγορεύεται, εφόσον η αγορά μπορεί να προσφέρει μια «τιμή εκκαθάρισης».

Η βασική διαφορά μεταξύ του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς του Άνταμ Σμιθ και του «καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς» του Friedman είναι ότι ο δεύτερος προτείνει ένα μοντέλο, που δημιουργεί και διατηρεί το είδος των χωρών του τρίτου κόσμου και Δημοκρατίες της Μπανανίας, χωρίς γεω-πολιτικά σύνορα.

Ο Friedman δεν κάνει διάκριση μεταξύ κάποιας χώρας του τρίτου κόσμου και τη δική του. Η τελική διαφορά είναι ότι o Friedman έχει δημιουργήσει ένα μοντέλο όπου προωθεί την εκμετάλλευση της δικής του χώρας, στην πραγματικότητα κάθε χώρας, προς όφελος του επενδυτή, τα χρήματα πάνω από όλα.

Αυτή η πρακτική έχει ενδυθεί και έναν ιδεολογικό μανδύα και παρουσιάζεται ως ιδεολογία του «καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς» και προσπαθεί να πείσει πως είναι η μέθοδος της οικονομικής σωτηρία του κόσμου.

Όσο απίθανο κι αν ακούγεται, αυτή η ιδεολογία έχει την σχεδόν καθολική υποστήριξη των περισσότερων οικονομολόγων, των μέσων μαζικής ενημέρωσης, των Πανεπιστημίων, της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (Federal Reserve), του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, σχεδόν όλα τα μέλη του Κογκρέσου των ΗΠΑ… και θα λέγαμε πως σήμερα η ιδεολογία του Friedman είναι αποδεκτή, σε κάποιο βαθμό, από σχεδόν όλες τις χώρες του κόσμου. Αλλά τελικά αυτό το εκμεταλλευτικό μοντέλο δεν είναι βιώσιμο σε κάθε επίπεδο, ή για οποιονδήποτε ή σε οποιοδήποτε έθνος.

Η απόλυτη διαφορά μεταξύ της ιδεολογίας του Friedman και του Adam Smith είναι ότι ο πλούτος για τον Smith προέρχεται στην πραγματικότητα από το μερκαντιλιστικό μοντέλο (= εμποριοκρατία). Ο Adam Smith προωθεί την αντίληψη του "ελεύθερου εμπορίου" με στόχο τη βελτίωση των πλεονεκτημάτων του αγγλικού εμπορίου και κατά συνέπεια του ίδιου του κράτους. Ο μερκαντιλισμός βασίζεται στη σχετική ευημερία ενός κράτους έθνους πάνω στο άλλο, δεν είναι η λεηλασία του κράτους και του λαού προς όφελος του ατόμου.

Ο Smith πίστευε στη δύναμη του κράτους και έτσι ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς, όπως τον σχεδίασε ήταν εθνικιστικής φύσεως, δηλαδή καθώς το κράτος-έθνος γινόταν πλουσιότερο, εξυπηρετούσε τους ανθρώπους και τη βιομηχανία. Αυτή η σχέση απαιτούσε κοινές υποχρεώσεις και κοινά οφέλη μεταξύ του κράτους και του λαού.

Ο παραδοσιακός φασισμός, όπως σχεδιάστηκε από τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ, είχε μια επιθετική εθνικιστική διάθεση, πίστευαν ότι το κράτος πρέπει να προάγει τη βιομηχανία, ώστε να παρέχει στους ανθρώπους του αξιοπρέπεια και εθνική υπερηφάνεια.

Ο Νομισματικός φασισμός, όπως σχεδιάστηκε από τον Friedman, χρησιμοποιεί τις εξουσίες του κράτους για να θέσει το συμφέρον του χρήματος και την οικονομική τάξη πάνω και πέρα ​​από όλες τις άλλες μορφές, είτε της βιομηχανίας (και τους κατόχους μετοχών) και πάνω από το ίδιο το κράτος. Για τις χώρες του πρώτου κόσμου, τις ονομαζόμενες δημοκρατίες, αυτό επιτυγχάνεται μέσω της άσκησης πιέσεων που αφορούν τη αλλαγή στην νομοθεσία, προς όφελος της οικονομικής κατηγορίας ενός συγκεκριμένου κλάδου. Τελικά αυτές οι ενέργειες υπονομεύουν την κυριαρχία των κρατών.

Ένας ακόμη τρόπος υπονόμευσης των κρατικών συμφερόντων είναι οι διεθνείς νομισματικοί οργανισμοί, όπως, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και άλλοι.

Σε παγκόσμια βάση οι ιδέες του Friedman επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τις διεθνείς συμβάσεις σχετικά με τη φορολογία και τη ροή κεφαλαίων με στόχο την απελευθέρωση κεφαλαίων από την υποχρέωση της χώρας υποδοχής ή της χώρας προέλευσης. Οι συμφωνίες αυτές δημιουργούν ουσιαστικά ένα εικονικό έθνος, ή μη-έθνος, των χρημάτων που τελικά δεν έχει καμία σχέση με αυτό που εννοούμε ως κράτος-έθνος.

Το «αόρατο χέρι» του Friedman είναι ελεύθερο να εξαγάγει τον πλούτο της κάθε εταιρείας ή ενός έθνους χωρίς αμοιβαίες υποχρεώσεις.

Ολόκληρες βιομηχανίες έχουν εδώ και πολύ καιρό εξαφανιστεί. Ο νομισματικός φασισμός του Friedman αναζητώντας «καύσιμα» βάζει φωτιά και καίει την ανώτερη μεσαία τάξη την κατώτερη μεσαία τάξη, τις μικρές επιχειρήσεις, τις συνδικαλιστικές οργανώσεις αλλά ακόμη και τάξεις του χρηματοπιστωτικού τομέα προσφέρονται ως προσάναμμα στο θεό του χρήματος. Πρόσφατα δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι της ανώτερης μεσαίας τάξης και κατώτερων βαθμίδων βρίσκονται χωρίς ουσιαστική δουλειά και με σκοτεινές προοπτικές.

Η μόνη λογική άμυνα για τους ανθρώπους είναι να καταγγέλλουν παντού την ιδεολογία του Friedman, σε όλες τις δημόσιες συζητήσεις της πολιτικής και ακαδημαϊκής κοινότητας, και να διατυπώνουν τουλάχιστον τις αληθινές αρχές του Adam Smith.

Είμαστε στο τέλος της ανθρώπινης εξέλιξης, αφού έχουμε γίνει κινητή περιουσία. Είμαστε στην υπηρεσία των ατόμων με τα χρήματα, που το μόνο που επιδιώκουν είναι περισσότερο χρήμα. Το μέλλον είναι ζοφερό.

Το μακροπρόθεσμο προβλέψιμο αποτέλεσμα είναι μια απότομη πτώση σε μια πολύ σκοτεινή Νομισματική Φεουδαρχία.

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΛΟΗΓΟΣ - denpaeiallo-xylok.blogspot.gr

  

Παιδεία περασμένων εποχών

Η εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης οδηγεί μαθηματικά την Παιδεία στα Τάρταρα αναγκάζοντας πολλούς μαθητές να διακόπτουν τη φοίτηση, πολλούς καθηγητές να επιδιώκουν την άρον άρον συνταξιοδότησή τους και τα σχολεία να κλείνουν το ένα μετά το άλλο. 

Τα στοιχεία που έρχονται στο φως της δημοσιότητας αποδεικνύουν ότι αυξάνεται δραματικά ο αριθμός των μετεξεταστέων και των απορριπτόμενων μαθητών μετά την εφαρμογή της Τράπεζας Θεμάτων και τις αλλαγές στους όρους προαγωγής των μαθητών.

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για την Παιδεία και ότι η πολιτική της διαμορφώνει μια εκπαίδευση καθαρά ταξικού χαρακτήρα, μια και οι μαθητές που φοιτούν σε σχολεία στερημένων οικονομικά και κοινωνικά περιοχών σφάζονται στην κυριολεξία από τα νέα μέτρα, αφού δεν έχουν δυνατότητα να παρακολουθήσουν φροντιστήρια, ξένες γλώσσες κ.λπ.

Στις περιοχές λ.χ. υψηλών εισοδημάτων το ποσοστό μετεξεταστέων κυμαίνεται στο 9% μόλις, ενώ στις υποβαθμισμένες εκτινάσσεται στο 22,5%, παρουσιάζοντας μια τεράστια διάκριση, η οποία εμφανίζεται και στην περιφέρεια, μεταξύ Λυκείων των πρωτευουσών και Λυκείων της υπαίθρου.

Με εξοργιστικά επιμελημένο τρόπο η δικομματική κυβέρνηση επιχειρεί τη μαζική έξωση των αδυνάτων από την εκπαίδευση. Δεν έχει ανάγκη τους αδύνατους, εκπαιδεύει αυτούς που θέλει και στη συνέχεια οι εκπαιδευόμενοι υπηρετούν το σύστημα, που θέλει πάντοτε πολίτες-υπηκόους ως μετεξέλιξη των μαθητών-φερεφώνων.

Μια κυβέρνηση που στέλνει τον ανθό της φοιτητικής νεολαίας και της επιστήμης να βρει εργασία έξω από την Ελλάδα, αφού εδώ δεν υπάρχει Παιδεία, δεν υπάρχουν μαθητές, καθηγητές, σχολεία. Σε δέκα-δεκαπέντε χρόνια η εκπαιδευτική κοινότητα θα είναι μια απέραντη έρημος.

Ηδη στελέχη της κυβέρνησης αποδέχονται την εκκωφαντική αποτυχία των μέτρων του Μνημονίου, τα οποία συνέτριψαν, έως και αφάνισαν τον κοινωνικό και παραγωγικό ιστό της χώρας, ομολογούν δηλαδή την αποτυχία τους και την αντιλαϊκή τους πολιτική.

Ειδικά στην εκπαίδευση, με τον άκρως ταξικό προσανατολισμό, οδηγούν τη χώρα σε περασμένες δεκαετίες, τότε που ήταν σχεδόν άθλος για τις φτωχές οικογένειες να σπουδάσουν τα παιδιά τους, είτε λόγω ανέχειας είτε λόγω «κοινωνικών φρονημάτων». Μια κυβέρνηση που οδηγεί την εκπαίδευση σε συνθήκες άλλων εποχών είναι μια υπόδουλη σε επιταγές άλλων κυβέρνηση στέλνοντας στην εξορία το ζωντανό επιστημονικό και εργατικό δυναμικό της και ερημώνοντας το μέλλον της εκπαίδευσης, της Παιδείας και της ίδιας της χώρας.


 
efsyn.gr

Οικογένεια Κεφαλογιάννη: Σόι πάει το βασίλειο

Στο μικροσκόπιο βρίσκεται τις τελευταίες ώρες το παρελθόν της οικογένειας Κεφαλογιάννη ύστερα από τη χυδαία επίθεση που πραγματοποίησε ο Μ.Κεφαλογιάννης εναντίον του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και συνταγματολόγου, Γ.Κατρούγκαλου ο οποίος τον κατηγόρησε για διαπλοκή.

Μια από τις μεγαλύτερες οικογένειες της Κρήτης, προσδεδεμένη εδώ και χρόνια με την οικογένεια Βαρδινογιάννη με δεσμούς αίματος, οι Κεφαλογιάννηδες εισέρχονται και εξέρχονται σε σειρά κυβερνήσεων. Συγκεκριμένα:

α) Μανώλης Κεφαλογιάννης: αντιστασιακός,πολιτεύτηκε στο Ηράκλειο για πρώτη φορά το 1946 χωρίς να εκλεγεί,πράγμα όμως το οποίο κατάφερε το 1950.Έκτοτε εκλεγόταν συνεχώς μέχρι και το 1989 ενώ διετέλεσε και υπουργός. Πέθανε το 2003,σε ηλικία 89 ετών.

β) Γιάννης Κεφαλογιάννης: ξάδελφος του Μανώλη,εκλέγεται για πρώτη φορά στις εκλογές του 1958 με την ΕΡΕ στο Ρέθυμνο,όντας 25 ετών.Από τότε(και από το 1974 με την Ν.Δ.) εκλέγεται συνεχώς μέχρι και το 2004.Στην μακρά πολιτική του σταδιοδρομία χρημάτισε υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών (1976-77),υφυπουργός Εσωτερικών (1980-81),υπουργός Δημοσίας Τάξης (1989),αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών (1989-90), υπουργός Τουρισμού (1990-91),υπουργός Επικρατείας (1990-91) και υπουργός Εσωτερικών (1992-93).Επίσης είναι παντρεμένος με την κόρη του θανόντα πολιτικού Παύλου Βαρδινογιάννη, Ελένη.
Καταδικάστηκε σε πρώτο βαθμό το Σεπτέμβριο του 2008, σε φυλάκιση 12 μηνών με αναστολή, για τις κατηγορίες της απόπειρας υπόθαλψης εγκληματία και της ψευδορκίας, επειδή ζήτησε από αστυνομικό υπάλληλο να αλλάξει την κατάθεσή του, ώστε να βοηθήσει κατηγορούμενο ο οποίος καταδικάστηκε, για εμπόριο ναρκωτικών. Μετά την έκδοση της πρωτόδικης αποφάσεως παύθηκε από τα καθήκοντα του ως σύμβουλος του Πρωθυπουργού, μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία στο Εφετείο, όμως και το Εφετείο το Δεκέμβριο του 2008, τον καταδίκασε σε δεύτερο βαθμό, σε ποινή φυλακίσεως πέντε μηνών με τριετή αναστολή. Η αίτηση αναιρέσεως που υπέβαλε στον Άρειο Πάγο, απορρίφθηκε ύστερα από απόφαση του Ποινικού Τμήματος που Ανωτάτου Δικαστηρίου και η ποινή που του επιβλήθηκε σε δεύτερο βαθμό, έγινε αμετάκλητη.

γ) Μανώλης Κεφαλογιάννης: ανηψιός των Μανώλη και Γιάννη Κεφαλογιάννη, διαδέχτηκε τον συνονόματο θείο του στον νομό Ηρακλείου καθώς εκλέγεται συνεχώς από το 1990 .Διετέλεσε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας από το Μάρτιο του 2004 έως τον Σεπτέμβριο του 2007.
Όπως αποκαλύπτει το HOT DOC στο τεύχος 30, «ο Μανώλης Κεφαλογιάννης είναι ένας εκ των υπουργών που εμφανίζονται να παρανομούν αλλά να μη δικάζονται ποτέ, αφού οι δικογραφίες παραμένουν στα αζήτητα της Βουλής έως ότου τα αδικήματα παραγραφούν. Συγκεκριμένα, για τον κ. Κεφαλογιάννη έχουν φτάσει 9 δικογραφίες στη Βουλή από το 2004, χωρίς καμία να συζητηθεί περαιτέρω. Οι περισσότερες το διάστημα που υπηρετούσε ως υπουργός Ναυτιλίας. Σε δύο από αυτές, οι οποίες προέρχονται από τον πλοίαρχο του Λιμενικού Σώματος, Δημήτρη Σκάλκο, αναφέρεται ο άνθρωπος που ο Κεφαλογιάννης προστατεύει όσο κανέναν, ο Ηλίας Φιλιππακόπουλος.
Σύμφωνα πάντα με το Hot Doc «Ο κ. Κεφαλογιάννης μιλάει για σεμνότητα, τη στιγμή που ο απολύτου εμπιστοσύνης άνθρωπός του, ο φιλοχουντικός Ηλίας Φιλιππακόπουλος, αμειβόταν με 3 μισθούς επί σειρά ετών, με τη βοήθεια του πρώην υπουργού. Ο Ηλίας Φιλιππακόπουλος κατείχε, από το 2002 έως και το 2012, τη θέση του διευθυντή του γραφείου του Κεφαλογιάννη, χωρίς ποτέ να έχει γίνει επίσημη πρόσληψη με αυτή την ιδιότητα. Εάν είχε προσληφθεί επισήμως, θα έχανε τη σύνταξη που λάμβανε ως τοπογράφος μηχανικός του ΥΠΕΧΩΔΕ. Ακόμη, το 2004, επί υπουργίας Κεφαλογιάννη στο υπουργείο Ναυτιλίας, ο Φιλιππακόπουλος προσελήφθη ως τεχνικός σύμβουλος στον ΟΛΠ με μισθό 35.400 ευρώ το χρόνο».

δ) Όλγα Κεφαλογιάννη: κόρη του Γιάννη, ανηψιά του πρεσβύτερου Μανώλη, εγγονή του Παύλου Βαρδινογιάννη και μακρινή ξαδέλφη του νυν βουλευτή του Ηρακλείου, Μανώλη. Εξελέγη για πρώτη φορά το 2007 στη θέση του πατέρα της.

Με Πληροφορίες από: Ιστορικά και Εθνικά Θέματα, HOT DOC, Το Βήμα, Βικιπαίδεια

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ Ο χουντικός Στυλιανός Παττακός φέρεται να είχε κάνει στο παρελθόν δηλώσεις στην εφημερίδα Στόχος για την οικογένεια Κεφαλογγιάνη ( η εγκυρότητα των οποίων βρίσκεται υπό διερεύνηση καθώς ούτε ο Παττακός ούτε η εφημερίδα που τις μετέφεραν μπορούν να θεωρηθούν αξιόπιστες πηγές). Αφορμή της “δήλωσης” είχε αποτελέσει το παρακάτω σχόλιο του Μ.Κεφαλογιάννη: «Και τα μωρά παιδιά στην Κρήτη γνωρίζουν ότι οι μόνοι που είχαν το ανάστημα να σηκώσουν κεφάλι εναντίον της Δικτατορίας, ήταν η δική μου οικογένεια. Κυκλοφορούσαμε με το “ΟΧΙ” στο πέτο και ο πατέρας μου και οι άλλοι συγγενείς τραγουδούσαν στον Παττακό το “Πότε θα κάνει Ξαστεριά” στην Πλατεία Ελευθερίας”

Ο Παττακός φέρεται να απάντησε ως εξής:

“Δε θυμούμαι το περιστατικό στο οποίον αναφέρεται ο κύριος υπουργός. Είμαι βέβαιος ότι δεν είχα καμία σύγκρουση με τους Κεφαλογιάννηδες επί 21ης Απριλίου. Αντιθέτως, είχα πάρα πολύ μεγάλη εκτίμηση και φιλία γι’ αυτούς. Ο θείος του κυρίου υπουργού, πρώην βουλευτής της ΝΔ Μανώλης Κεφαλογιάννης, είχε αγαθάς σχέσεις μαζί μου. Είχε βαφτίσει έναν γιο του αδερφού μου. Τον Βαγγέλη Κεφαλογιάννη είχα οδηγό μου στον Στρατό, ο οποίος παρέμεινε πάντοτε φίλος μου και όταν πήγαινα στο Ηράκλειο με υπεδέχετο. Δεν ενθυμούμαι να τραγούδησαν ποτέ οι Κεφαλογιάννηδες ενώπιόν μου το “Πότε θα κάνει Ξαστεριά”. Το τραγούδι αυτό είναι παλιό ριζίτικο της Κρήτης και ουδέποτε το είχε απαγορεύσει η 21η Απριλίου, κατόπιν προσωπικής μου παρεμβάσεως εις τον Γεώργιον Παπαδόπουλον.  Λυπούμαι πάρα πολύ διότι παριστάνουν τους παλληκαράδες, παιδιά ανάξια του ονόματός των. Δεν νομίζω ο κύριος υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας να είναι τόσο παλληκαράς που να τα βάζει με πεθαμένους”…

http://info-war.gr/

Ένας άλλος κόσμος (δεν) είναι εφικτός

Σήμερα που το πατριωτικό ντελίριο έχει κοπάσει κάπως και δεν κινδυνεύω να λιντσαριστώ από οπαδοταλιμπάν που προσκυνούν σώβρακα και φανέλες, νομίζω ότι μπορώ να γράψω μερικά πράγματα, ξεκινώντας από τη προχθεσινή επιτυχία της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου.

Μπορείς να πανηγυρίζεις για την πρόκριση της Εθνικής στους "16" του Μουντιάλ αλλά πρέπει να ξέρεις ότι τα γήπεδα μέσα στα οποία διαδραματίζεται αυτό το Μουντιάλ έχουν χτιστεί με το αίμα ανθρώπων, οι οποίοι εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους ή δολοφονήθηκαν ακριβώς για να μπορείς εσύ να φουσκώνεις από εθνική περηφάνια.

Ξέρω, θα μου πεις "Κι εγώ τι φταίω; Εγώ ποδόσφαιρο θέλω να δω και να χαρώ την Εθνική. Τί σχέση έχει η αγάπη μου για το άθλημα με αυτά που κάνει η FIFA; Το ποδόσφαιρο είναι αθώο."

Καταρχάς, να σου πω πως όσο κάθεσαι σε έναν καναπέ χλαπακιάζοντας πίτσες και σουβλάκια, ενώ παρακολουθείς μπάλα, δε δείχνεις κάποια αγάπη για το άθλημα. Ούτε όταν κάνεις σαν ορκ κάθε φορά που πας να δεις τη Θρυλάρα. Το άθλημα δε φτιάχτηκε για να αγαπιέται έτσι. Το ποδόσφαιρο φτιάχτηκε για να παίζεται σε αλάνες και δε σε βλέπω ικανό να τρέξεις ούτε μισό χιλιόμετρο χωρίς να καταλήξεις στα επείγοντα περιστατικά.

Κατά δεύτερον, να σου πω πως ναι, το ποδόσφαιρο είναι αθώο αλλά όχι το ποδόσφαιρο που παίζεται στο Μουντιάλ της Βραζιλίας. Το Μουντιάλ της Βραζιλίας είναι ένα έγκλημα καλά οργανωμένο από τη FIFA και τις πολυεθνικές που το στηρίζουν, οι οποίες θησαυρίζουν χάρη στη δική σου "αγάπη" για το άθλημα.

Στην εποχή που ζούμε δεν υπάρχει "άλλο ποδόσφαιρο κι άλλο FIFA". Θυμίζει ένα άλλο ανέκδοτο που λέει "άλλο θρησκεία κι άλλο Εκκλησία".

Μπορείς να ασκείς τα θρησκευτικά σου καθήκοντα στις εκκλησίες αλλά πρέπει να ξέρεις ότι πίσω από τις εκκλησίες κρύβεται μια συμμορία γενειοφόρων μαφιόζων οι οποίοι πολλαπλασιάζουν τις τραπεζικές τους καταθέσεις εκμεταλλευόμενοι την "πίστη" σου.

Μπορείς να λες "εγώ αγαπάω τα ζώα αλλά τρώω κρέας" αλλά πρέπει να ξέρεις ότι τα ζώα που αγαπάς - αλλά καταναλώνεις - αντιμετωπίζονται σαν άψυχα αντικείμενα και σφαγιάζονται με τους πιο απάνθρωπους τρόπους προκειμένου να φτάσουν στο τραπέζι σου.

Μπορείς να φοράς επώνυμα ρούχα - για τους Χ, Ψ δικούς σου λόγους - αλλά πρέπει να ξέρεις ότι τα ρούχα που φοράς φτιάχονται από εργάτες τριτοκοσμικών χωρών που δουλεύουν ατελείωτες ώρες σε συνθήκες σχεδόν κράτησης με μισθούς πείνας, ώστε να μπορούν οι πολυεθνικές που τους εκμεταλλεύονται να πουλάνε τα ρούχα σε τιμή ακόμα και 50 φορές μεγαλύτερη από την τιμή κόστους.

Μπορείς να δυσανασχετείς με την ύπαρξη πολλών μεταναστών στο κέντρο της πόλης αλλά πρέπει να ξέρεις ότι λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα υπάρχουν κι άλλοι μετανάστες - ακόμα κι ανήλικοι - κλεισμένοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, στιβαγμένοι σε κελιά που δε βλέπουν το φως του ήλιου για μήνες.

Μπορείς να ζητάς περισσότερη ασφάλεια κι αυστηρότερες ποινές για τους εγκληματίες αλλά πρέπει να ξέρεις ότι αυτή τη στιγμή περισσότεροι από 4.000 κρατούμενοι σε ολόκληρη την Ελλάδα κάνουν απεργία πείνας, διαμαρτυρόμενοι για το σχέδιο της Κυβέρνησης να δημιουργήσει φυλακές Γ τύπου, όπου οι κρατούμενοι θα βιώνουν "μια φυλακή μέσα στη φυλακή" στερούμενοι πλήρως αδειών και κεκτημένων. Κάτι σαν τα ζώα που τρως δηλαδή.

Μπορείς να αποκαλείς τους ομοφυλόφιλους "πούστηδες" αλλά πρέπει να ξέρεις ότι αύριο μεθαύριο μπορεί να είναι "πούστης" και το δικό σου παιδί.

Μπορείς να γυρίζεις το κεφάλι από την άλλη κάθε φορά που συναντάς άστεγους στο δρόμο αλλά πρέπει να ξέρεις ότι όλοι αυτοί δεν είναι αμετανόητοι ναρκομανείς, αλκοολικοί και τζογαδόροι. Αρκεί ένα γύρισμα της τύχης και στη δική σου ζωή για να βρεθείς στη θέση τους και να μη σηκωθείς ποτέ ξανά στα πόδια σου.

Μπορείς να κάνεις όλα τα παραπάνω κι ακόμα περισσότερα αλλά πρέπει να ξέρεις ότι ο κόσμος που ζητάς να αλλάξει δε θα αλλάξει ποτέ. Γιατί στην ουσία δε ζήτησες ποτέ να αλλάξει.

Ξέρω, θα μου πεις "Μα τί είναι αυτά που μου τσαμπουνάς; Εγώ γεννήθηκα σε αυτόν τον κόσμο, δεν τον έκανα εγώ έτσι." Ναι, έχεις δίκιο αλλά αν θες να αλλάξει κάτι, το παραμικρό, πρέπει να θυσιάσεις μέρος των πραγμάτων που μέχρι τώρα σου άρεσαν, πρέπει να θυσιάσεις μέρος της διασκέδασής σου, της διατροφής σου και των κοινωνικών σου αντιλήψεων.

Πρέπει να στοχεύεις στο αδύνατο, προτού γίνει αδιανόητο.

Πρέπει να το κάνεις αυτό και γρήγορα. Γιατί ο χρόνος τελειώνει. Και οι δικαιολογίες στερεύουν επικίνδυνα.


by To Skouliki Tom


(Ανήθικο δίδαγμα από την I Willi Am: Στη Βραζιλία ο κόσμος εκτοπίζεται και πεθαίνει για την ανάπτυξη εδώ και πολλές δεκαετίες. Η αποψίλωση του Αμαζονίου ήταν θέμα μεγάλο ήδη από το '80 αλλά όσο κι αν γίνονταν εκστρατείες ευαισθητοποίησης τίποτα δεν άλλαξε κι όλα έγιναν χειρότερα. Φυσικά, δεν μπορούσε να κάνει κάποια επέμβαση η Αμερικούλα μας για να σώσει τη ζούγκλα, όπως κάνει για να σώσει τα πετρέλαια στη Μέση Ανατολή, αφού δεν είχε κανένα πρόσχημα τύπου "έχουν πυρηνικά και παραβιάζονται οι ελευθερίες".

Η Βραζιλία ήταν και είναι μια υποτίθεται ελεύθερη και ευνομούμενη κοινωνία, όπως πολλές από αυτές τις χώρες του Τρίτου Κόσμου ή του υπό ανάπτυξη Kόσμου που τροφοδοτούν τη Δύση με τα πολύτιμα αγαθά που κατασπαταλά χωρίς να υπάρχει αύριο. Το χειρότερο όμως είναι άλλο. Ότι ενώ κάποια στιγμή αρχισε το debate για το αν είναι εφικτός ένας άλλος κόσμος, καλύτερος, που τα παιδάκια δε θα χρειάζεται να πωλούνται ως σκλάβοι ή να δουλεύουν στα ορυχεία και το debate αυτό αφορούσε και τις κυβερνήσεις παγκοσμίως κι έφτανε στ' αυτιά τους ως ένα αίτημα για μια ζωή, έστω λίγο καλύτερη από τους ίδιους τους τους βολεμένους πολίτες, ο καταπληκτικός καπιταλισμός έπεσε σε τέλμα. Άρχισαν τα νούμερα να μη βγαίνουν και τα διαγράμματα που διαβάζουν και χύνουν οι γελοίοι τραπεζίτες πίσω από τα γραφεία τους να βγαίνουν κόκκινα και με συνεχή πτώση στα αγαπημένα τους μεγέθη (ρυθμοί ανάπτυξης κλπ). 

Κι ενώ γίνονταν αυτά, βγήκε ένας Κινέζος και τους έτριβε στη μάπα τα δικά του τα διαγράμματα και τις δικές του τις επιτυχίες. Και ο γελοίος Δυτικός αναρωτήθηκε πώς το κάνει ο Κινέζος. "Με στρατιές απλήρωτων εξαθλιωμένων εργατών", ήταν η φωτισμένη απάντηση. Αυτό που βλέπεις τώρα είναι ο δυτικός καπιταλισμός που επιστρέφει στον 18ο αιώνα, στον αρχετυπικό εαυτό του όπου τα παιδάκια δούλευαν επίσης στα ορυχεία, που πέθαιναν από την πείνα στα ορφανοτροφεία ή απλά τα έτρωγαν άλλοι πεινασμένοι. Κι όλα αυτά για να βγαίνουν τα διαγράμματα των γελοίων που κοιτάνε νούμερα και μαζεύουν μπόνους. 

Το πιο θλιβερό είναι ότι κανείς δεν είναι πια διατεθειμένος να ασχοληθεί ή να καταλάβει ή να κάνει κάτι γι' αυτό. Είναι όλοι τόσο φοβισμένοι που περιμένουν απλώς τη σειρά τους. Άλλος βλέποντας μπάλα, άλλος προσπαθώντας να κινητοποιήσει έναν διπλανό κι άλλος σωπαίνοντας. Είμαστε όλοι σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης κι απλά ελπίζουμε να μην προλάβουν να μας βάλουν στο φούρνο οι φύλακες.)

(Ανήθικο δίδαγμα: Ευχαριστώ την I Willi Am, τον Παναγιώτη Χατζηστεφάνου, τον Γελωτοποιό, τον Wonder JLaw κι οποιονδήποτε άλλον με κάνει να σκέφτομαι καλύτερα.)

http://thethreemooges.blogspot.gr/

 

Η ζωή ως απόρροια άλλων ζωών.

Ώρες ώρες, κυρίως όποτε απογοητεύομαι που με βάζει κάτω η γη, σκέφτομαι πως ίσως να μην ήταν κι άσχημα να ζω ξανά στην πόλη. Να είμαι συγγραφέας που βγάζει χρήματα και πηγαίνει σούπερ μάρκετ, που τον καλούν και που πηγαίνει στις εκδηλώσεις, να πηγαίνω επίσης σε όποιες ακόμα εκδηλώσεις μ’ αρέσουν ακάλεστος και, κυρίως, να ζω και πάλι όπως παλιά, δίχως καμία ευθύνη της ζωής μου, ανάμεσα σε ομοίως απαλλαγμένους από πρωτογενείς ευθύνες “πολιτισμένους ανθρώπους”, με μόνο μας μέλημα “να περνάμε καλά”.

Σκέφτομαι κάτι τέτοιες στιγμές απογοήτευσης που πηγάζουν από την δυσκολία να ζήσεις παράγοντας την ζωή σου σε κάθε πρωτογενές επίπεδο, ότι είναι πράγματι “βαριά η καλογερική” και ακόμα πιο βαριά κι ασήκωτη η ευθύνη τόσων ψυχών καθημερινά, φυτών και ζωντανών, τα οποία πρέπει να φροντίζεις για να ζούνε υγιώς, με άμεση συνέπεια να ζεις κι εσύ μαζί τους. Είναι πολύ βαριά η ευθύνη της ζωής και έχει τόσες παραμέτρους ενάντιες το Χάος το κυρίαρχο, που ούτε καν μπορείς να τις αντιληφθείς, όχι να αντισταθείς σ’ αυτές, να τις κατανικήσεις.

Γι’ αυτό οι άνθρωποι, σιγά σιγά με την εξέλιξη την δήθεν, αφήσαν κατά μέρος την Ευθύνη και πήγανε να ζήσουνε όλοι μαζί ανεύθυνα, στριμώχτηκαν σε περιβάλλοντα αφύσικα για να περνούν πιο “άνετα” τον βίο τους, παράδωσαν κάθε μορφή ευθύνης της ζωής (τους) σε χέρια εταιριών που έφτιαξαν, κι αυτοί μονάχα μάθανε να εργάζονται σ’ αυτές και να καταναλώνουν. 

Το Χάος του οικοσυστήματος, το ακατανίκητο το νίκησαν νομίζουν. Επειδή επιλέξανε να φύγουν από κοντά του, να κρυφτούν εντός τσιμέντου και ασφάλτου και να κάνουνε πως δεν το βλέπουν, γενιά με τη γενιά δε, το ξεχάσανε κιόλας, ασχολούνται με άλλα πράγματα, ανώτερα απ’ αυτό (!) και το θυμούνται πια μονάχα σαν κάποιος δικός τους ή και οι ίδιοι αρρωσταίνουν. Την χαοτική πολυπλοκότητα της πραγματικότητας την καταπολεμήσανε οι άνθρωποι, φτιάχνοντας μίαν άλλη, ψεύτικη “πραγματικότητα” που την ονόμασαν “ρεαλισμό” και κλείνοντας εντός της τις ζωές τους, μίαν ατελή και χολή πραγματικότητα της οποίας οι φυσικοί πόροι είναι ο εξής ένας, το χρήμα και η ευθύνη του καταναλωτή μονάχα μία, η εξασφάλισή του με δουλειά ή με όποιους άλλους τρόπους.

Κι αυτά όλα προκύψανε σιγά σιγά μέσα από τους αιώνες διότι, είπαμε, είναι πολύ βαριά κι ασήκωτη η Ευθύνη της Ζωής. Κι έγινε πια τελείως ασυνήθιστο, τρελό για την ακρίβεια, για έναν καταναλωτή να ζει πλέον σαν άνθρωπος. Να είναι δηλαδή αφοσιωμένος καθημερινά σ’ άλλες ζωές, ταγμένος στο να ζουν γύρω του χίλια δυο άλλα πλάσματα για να ζει και εκείνος κατόπιν από δαύτα. Να βλέπει καθημερινά δηλαδή την ζήση του ως απόρροια άλλης ζήσης και όχι ως όπως την έχει συνηθίσει, ένα αξίωμα εγωιστικό και πλάνο, μία ζωή που στο πέρασμά της σκορπίζει αφειδώς τον θάνατο και αφανίζει πλάσματα.

Κάπως έτσι, κρατάνε βεβαίως πολύ λίγες στιγμές κάτι τέτοιες σκέψεις μου επιστροφής στην πρότερη “ζωή”. Διότι, όπως φαίνεται παρανοϊκό σε κάποιον καταναλωτή το να δίνει ζωή σε άλλους για να ζει απ’ αυτούς και ο ίδιος, έτσι ακριβώς είναι πλέον ανέφικτο και αδιανόητο για τον άνθρωπο που νιώθει κάθε πρωί την ζωή του ως συνέπεια άλλων ζωών, να ξαναγυρίσει σε μια ζωή καθημερινή αιτία θανάτου, σε μια κοινωνία δομημένη επί του δόγματος “ο θάνατός σου η ζωή μου” και που το δόγμα αυτό δεν αφορά μονάχα τους συν-καταναλωτές αλλά πρωτίστως όλα τα άλλα (αθώα και ανυποψίαστα) πλάσματα που ζουν παράλληλα με αυτήν.

Μίας “ζωής” που σκοτώνει τη ζωή γύρω της και που ταυτόχρονα αυτοκτονεί μακροπρόθεσμα αλλά και καθημερινά.

Γιάννης Μακριδάκης