Ελλάδα: “Η χώρα με τον δεύτερο αυξανόμενο πληθυσμό πολυεκατομμυριούχων στην Ευρώπη”!

 Στοιχείο πρώτο: Σύμφωνα με τα στοιχεία-σοκ που ανακοίνωσε το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής οι Έλληνες που ζουν σε συνθήκες ένδειας, φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού ανέρχονται στα 6,3 εκατομμύρια!

    Στοιχείο δεύτερο: Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ μόνο μέσα σε ένα χρόνο, από το 2012 στο 2013, τα νοικοκυριά που είχαν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν θέρμανση για τα σπίτια τους μειώθηκαν κατά 31,3%...

    Στοιχείο τρίτο: Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΑΕΔ το ποσοστό ανεργίας των νέων ανήλθε μεσοσταθμικά το 2013 στο 58,3%...

    Τα προηγούμενα δεδομένα αξίζει να συγκριθούν με ένα ακόμα στοιχείο. Προέρχεται από την έρευνα της εταιρείας «Wealth-Χ» με έδρα τη Σιγκαπούρη και της ελβετικής τράπεζας UBS. Η έρευνα αφορά στην καταγραφή των υπερδισεκατομμυριούχων ανά τον κόσμο. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

    Στοιχείο τέταρτο: Στην Ελλάδα το 2014 είχαμε 11 τον αριθμό Έλληνες κροίσους από 9 που είχαν καταγραφεί το 2013, οι οποίοι αύξησαν την περιουσία τους από τα 16 δισ. δολάρια στα 18 δισ. δολάρια (14,2 δισ. ευρώ). Σύμφωνα με την ίδια έρευνα επιβεβαιώνεται η τάση που είχε καταγραφεί από πέρσι στην αντίστοιχη έκθεση της «Wealth-Χ» στην οποία τονιζόταν ότι όσον αφορά τα άτομα με περιουσία μεγαλύτερη των 30 εκατ. δολαρίων η Ελλάδα έχει αναδειχτεί «η χώρα με τον δεύτερο αυξανόμενο πληθυσμό πολυεκατομμυριούχων στην Ευρώπη» (A. Γιαννίκος, http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=447986) …

    Από τα παραπάνω προκύπτουν τα εξής:

    Συμπέρασμα πρώτο: Η Ελλάδα έχει μετατραπεί παγκοσμίως σε ένα ανελέητο πειραματικό εργαστήριο του πιο αδυσώπητου καπιταλισμού. Στο όνομα της κρίσης και της τάχα μου «αντιμετώπισής της» ο μοναδικός νόμος που βασιλεύει είναι ο κεφαλαιοκρατικός νόμος της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου στα χέρια των πολυεθνικών και των μονοπωλίων. Παίρνουν από τους πολλούς τα πάντα και τα δίνουν όλα στους λίγους!

    Στην Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων ανθρώπων, τα 6,3 εκατομμύρια έχουν περιπέσει στην ένδεια, αλλά την ίδια ώρα τα θησαυροφυλάκια της ολιγαρχίας μεγεθύνονται κατά ρυθμό ευθέως ανάλογο των κοινωνικών ερειπίων. Στην Ελλάδα των 6,3 εκατομμυρίων φτωχών, μόλις 11 άνθρωποι, ποσοστό 0,00011% του πληθυσμού, κατέχει πλούτο που αντιστοιχεί σχεδόν στο 10% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας! Η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε «υπόδειγμα» χώρας που  οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι.

    Συμπέρασμα δεύτερο: Αυτοί που κυβέρνησαν, που επί δεκαετίες διαχειρίστηκαν τα κοινά για λογαριασμό βιομηχάνων, τραπεζιτών, εργολάβων, «νταβατζήδων», τοκογλύφων και κερδοσκόπων, είναι εκείνοι που χρεοκόπησαν, που ξεφτίλισαν και κατάντησαν τον ελληνικό λαό εδώ που τον κατάντησαν. Αλλά είναι οι ίδιοι που παριστάνουν τους «σωτήρες». Και ενώ καμώνονται τους «σωτήρες» το αποτέλεσμα της «σωτηρίας» είναι η αποθέωση των αβυσσαλέων κοινωνικών ανισοτήτων ανάμεσα στην συντριπτική πλειοψηφία του λαού και σε μια απειροελάχιστη «κάστα» εκπροσώπων της χρηματιστικής ολιγαρχίας.

    Συνεπώς: Αν οι «σωτήρες» μας αν γνώριζαν τι σημαίνει πολιτική τσίπα και πολιτικό φιλότιμο (στα οποία συχνά αναφέρονται), θα είχαν να επιλέξουν ανάμεσα σε δυο επιλογές:

    α) Ή θα έβαζαν μια πέτρα στο λαιμό τους και θα εκλιπαρούσαν γονατιστοί να ανοίξει η γη και η θάλασσα για να τους καταπιεί ή β) θα εμφανίζονταν ενώπιον των εκατομμυρίων μισθοσυντήρητων, χαμηλοσυνταξιούχων, ανέργων, πτωχευμένων, και θα τους έλεγαν ένα και μόνο πράγμα:

«Ελληνίδες και Έλληνες, σας ζητάμε συγνώμη, αλλά ξέρουμε ότι με το κακό που σας προκαλέσαμε είναι αδύνατο να μας συγχωρήσετε. Γι' αυτό ως ελάχιστη ένδειξη ντροπής και ανάληψης των ευθυνών μας, σας δηλώνουμε ότι εξαφανιζόμαστε από προσώπου Γης και ότι το μόνο πια που σας ζητάμε είναι, αν μπορείτε, να μας ξεχάσετε».

    Αυτό θα έκαναν!

    Φυσικά, δεν μας διαφεύγει ότι μια τέτοια προσέγγιση ακούγεται πολύ… «λαϊκιστική» στα ευερέθιστα αυτάκια των δυναστών του λαού. Όπως, επίσης, δεν μας διαφεύγει το κυριότερο: Ότι η πολιτική, ως έκφραση συμφερόντων, ταξικών συμφερόντων, δεν διεξάγεται ούτε με όρους τσίπας, ούτε με όρους φιλότιμου, ειδικά μάλιστα όταν μιλάμε για εκείνη την πολιτική που υπηρετεί τους λίγους, βασανίζοντας τους πολλούς.

    Αντίθετα, στον πραγματικό κόσμο, εδώ που η «αυτοκριτική» είναι το συγχωροχάρτι για τις νέες αγιοαμαρτίες, έχουμε την πολιτική κάστα των δήθεν «σωτήρων», όλους αυτούς που οι Ηρόστρατοι και οι Γουλιμήδες δεν πιάνουν μπροστά τους χαρτωσιά, οι οποίοι διαθέτουν από πάνω και το απερίγραπτο θράσος να ποζάρουν σαν «σοφοί», σαν «Μεσσίες»!

    Θα ’λεγε κανείς ότι είναι πραγματικά απίθανο να παριστάνουν τους «σωτήρες» οι Ηρόστρατοι. Το πιο απίθανο, όμως, είναι ότι ο ελληνικός λαός τους ανέχεται – ακόμα – να δίνουν τέτοιου είδους παραστάσεις και να βαφτίζουν «μονόδρομο» την παραμονή του κόσμου της εργασίας σε ένα πολιτικό και οικονομικό καθεστώς που τον εξανδραποδίζει…

email: mpog@enikos.gr 

 Πηγή

Όργιο αυθαιρεσίας και προχειρότητας στον προσδιορισμό των αντικειμενικών αξιών - Δείτε τα Πρακτικά της "αρμόδιας" Επιτροπής!

Το σύστημα των “αντικειμενικών αξιών” δημιουργήθηκε (το 1982) από την ανάγκη της δημόσιας διοίκησης να υπάρξει ένας μηχανισμός για τη γρήγορη διεκπεραίωση της διαδικασίας “προσδιορισμού της φορολογητέας αξίας” ενός ακινήτου, χωρίς την παρέμβαση υπαλλήλων της εφορίας. Όμως, με τον τρόπο που λειτούργησε αυτό, σε συνδυασμό με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες των τριών τελευταίων δεκαετιών, το σύστημα αυτό υπήρξε ένας από τους βασικούς υπεύθυνους της “φούσκας” των ακινήτων στην Ελλάδα, κάτι που επηρέασε σημαντικά τις οικονομικές εξελίξεις.
Σήμερα, το σύστημα “αντικειμενικών αξιών” καταλήγει σε “φουσκωμένες” και φανταστικές αξίες για τα ακίνητα, με αποτέλεσμα να δημιουργεί τεράστια φορολογικά βάρη σε εκατομμύρια φορολογούμενους, αλλά και σοβαρά προβλήματα στις σχέσεις πολιτών και δημόσιας διοίκησης.

Το σύστημα των “αντικειμενικών αξιών” δημιουργήθηκε ώστε να εκλείψει η δυνατότητα καθορισμού της φορολογητέας αξίας από τους υπαλλήλους των εφοριών, αφού η πρακτική αυτή συχνά οδηγούσε σε αυθαιρεσίες και εννοούσε τη δυνατότητα “συναλλαγής” μεταξύ φορολογούμενου και του υπαλλήλου της εφορίας. Όμως, δημιουργήθηκε ένα άλλο πρόβλημα, ακόμη πιο μεγάλο, αφού τώρα οι αυθαιρεσίες δεν αφορούν μία μόνο συναλλαγή, αλλά το σύνολο των ακινήτων και μάλιστα για το σύνολο των συναλλαγών και των υποχρεώσεων των ιδιοκτητών τους προς την εφορία.

Η αυθαιρεσία προκύπτει από το γεγονός ότι, στον τρόπο του υπολογισμού των αντικειμενικών αξιών, δεν έχει προβλεφθεί μία συγκεκριμένη επιστημονική μεθοδολογία, ώστε το αποτέλεσμα των υπολογισμών να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ή και να προσαρμόζεται άμεσα και εύκολα στα δεδομένα της αγοράς που αλλάζουν διαρκώς. Ο νόμος απλά αναφέρει ότι, “οι τιμές εκκίνησης της φορολογητέας αξίας και οι συντελεστές αυξομείωσής τους θα καθορίζονται με αποφάσεις του Υπουργού των Οικονομικών μετά από εισήγηση Επιτροπών που θα αποτελούνται από οικονομικούς υπαλλήλους του Υπουργείου Δημοσίων Έργων, εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, εκπροσώπους του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας και άλλα πρόσωπα που διαθέτουν ειδικές γνώσεις ή ιδιάζουσα εμπειρία”.

Παράλληλα, σε αντίθεση με παλαιότερους νόμους που αφορούσαν τις αντικειμενικές αξίες, στους πρόσφατους νόμους για τον ΦΑΠ και τον ΕΝΦΙΑ δεν προβλέπεται το δικαίωμα των πολιτών να αμφισβητήσουν τις τιμές που υπολογίζουν οι επιτροπές του Υπουργείου των Οικονομικών (επί αυτού του ζητήματος, έχει γίνει προσφυγή στο ΣτΕ και η υπόθεση θα συζητηθεί την 1η Οκτωβρίου 2014).

Τί συμβαίνει στην πράξη

Ας δούμε όμως τί συμβαίνει στην πράξη. Πώς υπολογίζονται οι “αντικειμενικές αξίες” στην Ελλάδα; Μπορείτε να το δείτε μόνοι σας διαβάζοντας το πρακτικό της συνεδρίασης της αρμόδιας Επιτροπής (αυτή που ορίζει το άρθρο 41 του ν. 1249/1982), της 14ης Δεκεμβρίου 2010.

Δείτε το Πρακτικό της Επιτροπής (σε pdf)
Δείτε το κείμενο του Πρακτικού της Επιτροπής

Η Επιτροπή που συνεδρίασε στις 14 Δεκεμβρίου 2010 (δηλαδή περισσότερα από 2 χρόνια από την έναρξη της ύφεσης στην Ελλάδα και μετά από επτά μήνες που η χώρα μπήκε στο Μνημόνιο), από έρευνα σε συνολικά δεκαέξι (16) δηλώσεις μεταβίβασης κατά τα έτη 2007 (3 δηλώσεις), 2008 (3), 2009 (5) και 2010 (5 δηλώσεις), από έρευνα σε πρόσφατο ...έντυπο αγγελιών (!), αλλά και με βάση μία αυθαίρετη εκτίμηση ότι “η οικονομική κρίση δεν επηρέασε αισθητά τις αγοραπωλησίες ακινήτων με υψηλές τιμές” (!) αποφάσισαν ότι η τιμή ζώνης επιβάλλεται να αυξηθεί από 5.150 €/τμ, σε τουλάχιστον 9.500 €/τμ! Δηλαδή, μία αύξηση της τάξης του 84,5%!

Μπορεί άραγε να υπάρξει καλύτερο παράδειγμα προχειρότητας και για το πώς οι διοικητικοί μηχανισμοί αυθαιρετούν και καταλήγουν να δημιουργούν μία “φούσκα” η οποία, πέραν του ότι βλάπτει την οικονομία, καταλήγει να παγιδεύει σ' αυτή εκατομμύρια πολίτες; Και όλα αυτά επειδή κάποιος πιστεύει κάτι ανόητο (ότι δηλαδή η κρίση δεν επηρεάζει τις αγοραπωλησίες ακινήτων με υψηλές τιμές – αλήθεια, αυτός ο κύριος ή η κυρία, επιμένει και σήμερα στην άποψη αυτή;) ή επειδή η “Χρυσή Ευκαιρία” ή κάποιο άλλο έντυπο αγγελιών έχει αγγελίες με κάποιες τιμές πώλησης; Ακόμη και όταν ο δείκτης που δημοσιεύει η Τράπεζα της Ελλάδας (ο μόνος φορέας που δημοσιεύει δείκτες που υπολογίζονται με επιστημονικές μεθόδους) δείχνει ξεκάθαρα ότι οι τιμές των ακινήτων βρίσκονται σε φάση κατάρρευσης;

Όταν το 1982 δημιουργήθηκε το σύστημα των αντικειμενικών αξιών, έγινε για να προστατευθούν όσοι προέβαιναν σε αγοραπωλησίες ακινήτων, από τις αυθαίρετες εκτιμήσεις μερικών είτε άσχετων, είτε πονηρών εφοριακών. Αντί αυτού, δημιουργήθηκε ένα άλλο σύστημα αυθαιρεσίας. Πολύ μεγαλύτερο και που καταλήγει στο ίδιο αποτέλεσμα: στην κλοπή (επειδή περί κλοπής πρόκειται) του συνόλου του πληθυσμού.
Κατά τη δημιουργία του συστήματος των αντικειμενικών αξιών, δεν έγινε το αυτονόητο: Η θεσμοθέτηση επιστημονικών, σύγχρονων και αξιόπιστων τρόπων υπολογισμού τους. Και αυτές μπορούν να θεσμοθετηθούν μόνον μέσα από την αξιοποίηση του κτηματολογίου και των πληροφοριών που συλλέγονται για κάθε ακίνητο, έτσι ώστε η υπολογιζόμενη αξία, να είναι η πραγματική και η δίκαιη. Και αν αυτό δεν έγινε το 1982, πρέπει να γίνει σήμερα. Και πρέπει να γίνει άμεσα!

Από παραδείγματα άλλων ευρωπαϊκών κρατών, αλλά και από πολλές πολιτείες των ΗΠΑ, μπορεί κάποιος να αναζητήσει τους σύγχρονους τρόπους αξιοποίησης των πληροφοριών που συγκεντρώνονται για τις διαρκείς εξελίξεις στις αγορές ακινήτων, αλλά και τα χαρακτηριστικά του κάθε ακινήτου, έτσι ώστε να μπορεί να υπολογίζεται άμεσα και αυτόματα μία πραγματική αξία για το κάθε ακίνητο, η οποία θα χρησιμοποιείται για κάθε είδους υποχρέωση του ιδιοκτήτη της προς το δημόσιο, ή για κάθε συναλλαγή του. Και βεβαίως, ο φορολογούμενος θα πρέπει πάντα να διατηρεί το δικαίωμα της αμφισβήτησης της αξίας που υπολογίζεται αυτόματα, κάτι που σήμερα -δυστυχώς- δεν το έχει.

Πηγή

Δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο – Γερμανικός οίκος δημοπρασιών βγάζει στο σφυρί θησαυρούς της Αμφίπολης

Αίσθηση προκαλεί η είδηση ότι ο γερμανικός οίκος δημοπρασιών Gorny and Μosch βγάζει στο σφυρί αρχαία νομίσματα της εποχής του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τα οποία προέρχονται από την περιοχή της Αμφίπολης.

Τα νομίσματα, που είναι άγνωστο το πώς βρέθηκαν στα χέρια των Γερμανών πρόκειται να βγουν σε δημοπρασία τον Οκτώβριο στο Μόναχο, ενώ η τιμή τους ξεκινά από 500 ευρώ και φθάνει έως τις 2.500 ευρώ, ενώ δεν λείπουν και τα πολύ ακριβότερα νομίσματα. Σύμφωνα με το megatv.com τα νομίσματα προέρχονται από την περιοχή της Αμφίπολης.

Μεταξύ άλλων, όπως σημειώνει ο Γιώργος Λεκάκης στο xronos.gr στο σφυρί βγαίνουν τα εξής νομίσματα:

Φιλίππου Β΄ (359-336 π.Χ.)

• Τετράδραχμο, βάρους περίπου 14,40 γραμμ. Νόμισμα του 356-355 π.Χ. Εμπρός εικονίζεται κεφάλι του Διός με δάφνινο στεφάνι. (Πίσω γράφει «ΦΙΛΙΠ-ΠΟΥ», και «ΔΥ»(ναστεία), και εικονίζει ιππέα σαν να χαιρετά με ανυψωμένο το δεξί χέρι. Κάτω από το άλογο υπάρχει ο κοσμικός μυστικιστικός κεραυνός-όπλο του Διός.)

• Τετράδραχμο, βάρους 14,21 γραμμ. Νόμισμα του 355-349/8 π.Χ. (Εμπρός εικονίζει κεφάλι του Διός, με δάφνινο στεφάνι. Πίσω γράφει «ΦΙΛΙΠ-ΠΟΥ» και «Λ», και εικονίζει ιππέα-αναβάτη επί πηγασόμορφου αλόγου, με κλαδί, δάφνης ή φοίνικα, και έναν καρκίνο (καβούρι). 

• Τετράδραχμο, βάρους 14,16 γραμμ.Παρόμοιο με τα προηγούμενα νόμισμα του 323/2-316/5 π.Χ. (Εμπρός: Κεφάλι του Διός με δάφνινο στεφάνι. Πίσω γράφει «ΦΙΛΙΠ-ΠΟΥ», ιππέας -αναβάτης με  καπέλλο, βαστώντας κλαδί, και τσεκούρι με μακρύ κοντό. Κάτω από το άλογο ένας λαγός - σύμβολο των Λαγιδών.)

• Τετράδραχμο, βάρους 14,12 γραμμ.Νόμισμα του 323/2-316/5 π.Χ. (Εμπρός: κεφαλή του Διός, με ένα δάφνινο στεφάνι. Πίσω γράφει «ΦΙΛΙΠ-ΠΟΥ», και εικονίζεται ιππέας-αναβάτης με κλαδι, ένα άφλαστον, και το γράμμα «Γ»)

• Τρία χρυσά νομίσματα, στατήρες, βάρους 8,59 γραμμ. Νόμισμα του 340/336-328 π.Χ. (Εμπρός: Κεφαλή του θεού Απόλλωνος με δάφνινο στεφάνι. Πίσω γράφει «ΦΙΛΙΠΠΟΥ», και εικονίζονται φύλλα κισσού.)

• Τετράδραχμο, βάρους 14,36 γραμμ. Νόμισμα του 342-329 π.Χ. (Εμπρός: Κεφάλι του Διός με δάφνινο στεφάνι. Πίσω γράφει «ΦΙΛΙΠ-ΠΟΥ», και εικονίζεται αναβάτης ιανόμορφου αλόγου, με κλαδί.)

• Τετράδραχμο, ιδίου βάρους (14,36 γραμμ.). Νόμισμα του 323/2-316/5 π.Χ. (Εμπρός: Κεφάλι του Διός, με δάφνινο στεφάνι. Πίσω γράφει «ΦΙΛΙΠ-ΠΟΥ», και εικονίζει αναβάτη ίππου με κλαδί, και το μονόγραμμα «Λ».)

Μ. Αλεξάνδρου

• Τετράδραχμο, βάρους 17,25 γραμμ. Νόμισμα του 336-323 π.Χ. (Εμπρός: κεφαλή του Ηρακλέους με λεοντοκεφαλή. Πίσω: Γραφή «ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ». Εικονίζεται ο Ζευς με ράβδο-σκήπτρο καθιστός, κρατώντας με τεντωμένο το δεξί του χέρι έναν αετό. Από κάτω υπάρχει ένα μακεδονικό κράνος.)

• Τετράδραχμο, βάρους 17,23 γραμμ. Νόμισμα του 325-315 π.Χ. (Εμπρός: κεφαλή του Ηρακλέους με λεοντοκεφαλή. Πίσω γράφει «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ» και εικονίζεται ο Ζευς καθιστός, πατώντας σε υποπόδιο, κρατώντας βασιλική ράβδο (σκήπτρο) στο αριστερό χέρι, και στο τεντωμένο δεξί χέρι αετό, ενώ συνυπάρχουν μάλλον μέλισσα και ροδοπέταλα).

• Και νομίσματα του Μ. Αλεξάνδρου: Τέταρτο στατήρος, βάρους 2,12 γραμμ. Νόμισμα περ.  330-320 π.Χ.. Εμπρός: Κεφαλή της θεάς Αθηνάς με κορινθιακό κράνος. Πίσω γράφει «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ» και εικονίζεται ο φλογοβόλος κεραυνός-όπλο του Διός, τόξο και ρόπαλο.)

• Τετράδραχμο, βάρους 17,25 γραμμ. Νόμισμα του 336-323 π.Χ. (Εμπρός: κεφαλή του Ηρακλέους με λεοντοκεφαλή. Πίσω γράφει «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ», και εικονίζεται ο Ζευς με τον ιερό αετό του και έναν κόκκορα. )

• Τετράδραχμο, βάρους 17,05 γραμμ. Νόμισμα του 336-323 π.Χ. (Εμπρός: Κεφαλή του Ηρακλέους με λεοντή. Πίσω γράφει «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ», και εικονίζεται ο Ζευς με αετό. Κάτω από τον θρόνο, μονόγραμμα).

• Τετράδραχμο, βάρους 17,19 γραμμ. Νόμισμα του 323-320 π.Χ.( Εμπρός. Κεφαλή του Ηρακλέους με λεοντοκεφαλή. Πίσω γράφει «ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ», και εικονίζει ένθρονο τον Δία, σε πολυτελή θρόνο, να κρατά το ιερό πτηνό του, τον αετό, με το δεξί και βασιλικό σκήπτρο με το αριστερό. Και μονόγραμμα του βασιλέως).

• Τετράδραχμο, βάρους 17,19 γραμμ. Νόμισμα του 323-320 π.Χ. (Εμπρός: κεφαλή του Ηρακλέους με λεοντοκεφαλή. Πίσω γράφει «ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ», και εικονίζεται ένθρονος ο Ζευς με τον αετό του και ένας αλέκτωρ (κόκκορας) από κάτω, ενώ υπάρχει και μονόγραμμα στον τομέα).

• Δυο τετράδραχμα, βάρους 17,11 γραμμ. Νόμισμα του 315-294 π.Χ. ( Εμπρός: Κεφαλή του Ηρακλέους με λεοντή. Πίσω γράφει «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ», και εικονίζεται ο Ζευς ένθρονος κρατώντας αετό και σκήπτρο. Διακρίνεται το γράμμα «Λ», και κάνθαρος κάτω από τον θρόνο. )

Πηγή:  http://www.iefimerida.gr/ 

Γερμανική εταιρεία ο μεγαλύτερος φοροφυγάς της Ελλάδας-Δικαστική απόφαση δικαιώνει το Δημόσιο έναντι της Hochtief

Δικαιώνει το Ελληνικό Δημόσιο απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών στην πολύχρονη δικαστική διαμάχη του με τη γερμανική Hochtief για το σκάνδαλο της παρακράτησης ΦΠΑ. Ανοίγει έτσι ο δρόμος για τις ελληνικές Αρχές να διεκδικήσουν άμεσα έως και 600 εκατ. ευρώ για τον ΦΠΑ που επί 20 χρόνια δεν απέδιδε στο Δημόσιο για τη λειτουργία του «Ελ. Βενιζέλος», το οποίο κατασκεύασε και διαχειριζόταν η θυγατρική εταιρεία εκμετάλλευσης αεροδρομίων στην Ευρώπη.

Η δικαστική απόφαση, καθιστά έτσι τον γερμανικό κολοσσό τον μεγαλύτερο «εν ενεργεία» μεγαλοοφειλέτη και φοροφυγά στη χώρα μας. Μαζί με άλλες οικονομικές οφειλές της (σε ασφαλιστικά ταμεία, ΟΤΑ κ.λπ.) η συνολική οφειλή της Hochtief μπορεί να αγγίξει και το 1 δισ. ευρώ. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι τα ποσά που «ενθυλάκωσε» η γερμανική εταιρεία σε βάρος του ελληνικού Δημοσίου είναι σχεδόν τα διπλάσια από αυτά που γλίτωσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις κόβοντας και καταργώντας τα δώρα σε μισθούς και συντάξεις.

Η απόφαση-σταθμός του Διοικητικού Εφετείου, σύμφωνα με το «business stories» δημοσιεύτηκε την περασμένη Δευτέρα και θεωρείται πλέον άμεσα εκτελεστή. Το επόμενο βήμα θα είναι μόλις την παραλάβει η αρμόδια ΔΟΥ να βεβαιώσει για είσπραξη σε βάρος της Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών Α.Ε. ποσό που εκτιμάται πως θα ανέλθει ή και θα ξεπεράσει τα 500 εκατ. ευρώ για τον ΦΠΑ και τα πρόστιμα που η Hochtief  όφειλε αλλά αρνούνταν να καταβάλει, επιμένοντας να υποστηρίζει μάλιστα πως δεν χρωστάει τίποτε στο Ελληνικό Δημόσιο.
 

Ερωτήματα γεννώνται όμως για το πότε και ποιος θα πληρώσει τελικά τα χρέη αυτά. Τα πράγματα περιπλέκει το γεγονός ότι πριν από ενάμιση χρόνο τα αφεντικά της γερμανικής εταιρείας στο Εσσεν προνόησαν να «απογειωθούν» από τη χώρα μας, πουλώντας σε καναδικό fund το μερίδιο που κατείχαν στον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών.

Το ακριβές ποσό που θα βεβαιωθεί παραμένει ανυπολόγιστο, καθώς δεν έχουν προσμετρηθεί ακόμη από την Εφορία οι χρήσεις μέχρι το 2013. Η είσπραξη μπορεί να γίνει μέσω ρύθμισης από τα μελλοντικά κέρδη του αεροδρομίου (φέτος καταγράφεται αύξηση αφίξεων 25%). Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι μέχρι σήμερα το ελληνικό Δημόσιο δεν έχει ασκήσει μέτρα είσπραξης και ούτε έχει προχωρήσει σε συντηρητικές κατασχέσεις όπως θα έκλεβε το κράτος επί 20 ολόκληρα χρόνια!

Ζητούσαν και τα «ρέστα» οι Γερμανοί

Οι ξεσαλωμένοι Γερμανοί της Hochtief όμως ζητούσαν και τα «ρέστα» από πάνω. Το Διοικητικό Εφετείο έδωσε τέλος στην πολύχρονη διένεξη της Hochtief με το ελληνικό Δημόσιο-η οποία είχε φτάσει και στα βρετανικά δικαστήρια- καθώς έκρινε ότι, παρά τη λεόντειο σύμβαση που πέτυχε να συνάψει το 1992 για να αναλάβει να κατασκευάσει το νέο αεροδρόμιο, η γερμανική διοίκηση της Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών έκανε κακή χρήση της εξαίρεσης από ΦΠΑ που δικαιούνταν για συγκεκριμένες μόνο δραστηριότητές της, αλλά παρανόμως την επεξέτεινε και σε όλες τις άλλες…

Τα τελευταία 7 χρόνια έχουν γίνει τουλάχιστον δύο φορολογικοί επανέλεγχοι από επιτροπές, με πορίσματα ελεγκτών του ΔΕΚ, αλλά και από οικονομικούς επιθεωρητές, από τους οποίους διαπιστώθηκε ότι ο ΦΠΑ που έπρεπε να αποδώσει η εταιρεία ξεπερνά τα 250 εκατ. ευρώ (και άλλα τόσα για πρόστιμα και προσαυξήσεις που φτάνουν στο 120%). Ελέγχθηκε, λόγου χάρη, για το πάρκινγκ που επινοικίαζε σε ελληνική εταιρεία και διαπιστώθηκε ότι, αν και όφειλε να χρεώνει ΦΠΑ, δεν τον απέδιδε στο Δημόσιο επιδεικνύοντας έτσι μία καθαρά αποικιοκρατικού χαρακτήρα συμπεριφορά.

Αρχικά ελέγχθηκαν οι χρήσεις 2001 έως 2003, ενώ η ΔΟΥ Μεγάλων Επιχειρήσεων έχει διενεργήσει ελέγχους και για την περίοδο 2004-2011 και έχει εκδώσει τις σχετικές πράξεις προσδιορισμού ΦΠΑ με τους προβλεπόμενους πρόσθετους φόρους. Η εταιρεία προσέφυγε στα διοικητικά δικαστήρια, ενώ το 2010 υπέβαλε και αίτηση για υπαγωγή σε διαιτησία ενώπιον του London Court of International Arbitration, αμφισβητώντας το ποσό του ΦΠΑ που της είχαν επιβάλει οι φορολογικές αρχές. Πέτυχε μάλιστα και απόφαση του δικαστηρίου του Λονδίνου, με την οποία το ελληνικό κράτος καλούνταν να διαγράψει τις απαιτήσεις του.

Σε τρεις συνεδριάσεις του τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2013 το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών εξέτασε και απέρριψε την προσφυγή της «υπ’ αριθμόν 1» κατασκευαστικής εταιρείας της Γερμανίας κατά του Ελληνικού Δημοσίου.

Η δικαστική απόφαση

Η απόφαση που εξέδωσε το Διοικητικό Εφετείο:

-Απορρίπτει την προσφυγή της Hochtief δικαιώνοντας την κρίση των φορολογικών αρχών της χώρας μας.

-Απορρίπτει και καθιστά άκυρη την απόφαση του βρετανικού δικαστηρίου που δικαίωνε τη Hochtief, τονίζοντας πως με βάση το Ελληνικό Σύνταγμα η Διαιτησία δεν έχει την εξουσία να σβήσει τα διοικητικά πρόστιμα που της έχουν επιβληθεί.

-Ακόμα και αν η εταιρεία προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας, η απόφαση του Εφετείου είναι δεσμευτική και εκτελεστή, ενώ το ΣτΕ μπορεί να την απορρίψει μόνο για τυπικούς και όχι για λόγους ουσίας.

Επιπλέον το δικαστήριο καταρρίπτει και τους ισχυρισμούς ότι το Ελληνικό Δημόσιο παραβίασε την «καλή πίστη» ή το ευρωπαϊκό δίκαιο, όπως υποστήριζε η Hochtief, απειλώντας …να διεκδικήσει και να …εισπράξει και αποζημίωση από τη χώρα μας.

Πηγή

Δραγασάκης: Απόσυρση χρέους αντί για κούρεμα

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Δραγασάκης, μιλώντας στη Real News, αναφέρει πως «αντί για ‘κούρεμα’ μπορεί να υπάρξει απόσυρση του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, δηλαδή ένα μέρος του να αποσυρθεί από τις αγορές ή τους φορείς που το κατέχουν σήμερα και να κρατηθεί ‘παγωμένο’ στα πλαίσια της ΕΚΤ».

Ο Γιάννης Δραγασάκης, υπεύθυνος προγράμματος του κόμματος, προτείνει την «απόσυρση» επικαλούμενος προτάσεις οικονομολόγων και επιστημονικών ιδρυμάτων ενώ επανέφερε την πρόταση για σύγκληση πανευρωπαϊκής διάσκεψης για το χρέος.

Επιπλέον κατηγορεί την κυβέρνηση για κινδυνολογία εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και προσθέτει: «Έχει πέσει στο κενό και εάν επιμείνουν, ο λαός θα τους απομονώσει ακόμη περισσότερο».

Η Ευρώπη αποβαίνει η μαύρη κηλίδα της παγκόσμιας οικονομίας

[...] Αυτά που λέγαμε από το 2010 επαληθεύονται σήμερα με τον πιο δραματικό τρόπο. Η Ευρώπη αποβαίνει η «μαύρη κηλίδα» της παγκόσμιας οικονομίας, αφού είναι η μόνη που με τόση αδιαλλαξία προτάσσει την λιτότητα σαν πολιτική απέναντι στην κρίση! Με συνέπεια, να μην αντιμετωπίζει πραγματικά την κρίση, αλλά να της ανοίγει τον δρόμο. Αντιθέτως, η Αμερική, η Ιαπωνία, η Αγγλία, δίδουν προτεραιότητα στην απασχόληση, στην καταπολέμηση της ανεργίας, που είναι το κλειδί, ο δείκτης για την πορεία της οικονομίας [...] Ο Κώστας Βεργόπουλος, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο VIII του Παρισιού, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, συμμετέχοντας στην Έρευνα για την κρίση, με αφορμή την περίφημη σταθερότητα της χώρας, όπου 6,3 εκ. Ελλήνων είναι, είτε σε κίνδυνο φτώχειας (3,8 εκ.), είτε κάτω από το όριο της φτώχειας (2,5 εκ.) και συγχρόνως 1.300.000 νέοι είναι στην ανεργία.

Κρ.Π.: Αν κάνετε μία αναδρομή από τότε που έγινε ορατή η κρίση μέχρι σήμερα, ποιο είναι εκείνο που δεν εννοούν οι κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Ευρώπης, με αποτέλεσμα να χειροτερεύουν συνεχώς οι συνθήκες διαβίωσής μας; 

Κ.Β.: Όταν ξεκινούσε αυτή η περίοδος το 2010, με τα μέτρα λιτότητας, από τότε πολλοί από εμάς το είχαμε καταγράψει ότι με τη λιτότητα τα πράγματα δεν διευκολύνονται, αλλά αντίθετα επιδεινώνονται και μάλιστα ανώφελα. Έκτοτε η λιτότητα εφαρμόστηκε και σε όλη την Ευρώπη, πράγμα που έκανε το πρόβλημα ακόμη πιο δύσκολο!

Διότι η κρίση δεν αντιμετωπίζεται με περιορισμό δαπανών, όπως συνιστούν και επιβάλλουν οι εγκέφαλοι του Βερολίνου, αλλά αντιθέτως σε παρόμοιες στιγμές χρειάζεται αύξηση των κρατικών δαπανών προς στήριξη της οικονομίας. Δεν είναι η ώρα για περιορισμό των ελλειμμάτων. Όσο τα ελλείμματα περιορίζονται, τόσο η οικονομία περιέρχεται σε βαθύτερη ύφεση.

Αυτά που λέγαμε από το 2010 επαληθεύονται σήμερα με τον πιο δραματικό τρόπο. Η Ευρώπη αποβαίνει η «μαύρη κηλίδα» της παγκόσμιας οικονομίας, αφού είναι η μόνη που με τόση αδιαλλαξία προτάσσει την λιτότητα σαν πολιτική απέναντι στην κρίση! Με συνέπεια, να μην αντιμετωπίζει πραγματικά την κρίση, αλλά να της ανοίγει τον δρόμο. Οι άλλες περιοχές του κόσμου δεν κάνουν αυτό. Αντιθέτως, η Αμερική, η Ιαπωνία, η Αγγλία, δίδουν προτεραιότητα στην απασχόληση, στην καταπολέμηση της ανεργίας, που είναι το κλειδί, ο δείκτης για την πορεία της οικονομίας.

Το κλειδί για την ανάκαμψη είναι η εξασφάλιση θέσεων εργασίας, έστω και προσωρινών, στους ανέργους. Στην Ελλάδα ο αριθμός των ανέργων έχει εκτιναχθεί και αυτό από τους κυβερνώντες δεν θεωρείται και τόσο δραματικό, γιατί αντιμετωπίζεται ως φυσιολογική συνέπεια της υποτιθέμενης «εξυγίανσης» του δημοσίου, την οποία προτάσσουν ως απόλυτη προτεραιότητα.

Ενώ, όσο το δημόσιο «εξυγιαίνεται», όσο συρρικνώνεται, ισοσκελίζεται, και μάλιστα βγαίνει και «πρωτογενές πλεόνασμα», τόσο οι επενδύσεις μειώνονται και τόσο αυξάνεται η δυσπιστία ακόμη και των ιδιωτών επενδυτών απέναντι στις προοπτικές της οικονομίας. Και βέβαια οι εργαζόμενοι την πληρώνουν πάντα, αφού όσο το δημόσιο «εξυγιαίνεται», τόσο η ανεργία δεν παύει να εκτινάσσεται.

Όσο η δημοσιονομική «εξυγίανση» προτάσσεται ως λύση για την απεμπλοκή από την ύφεση, τόσο αυτή βαθαίνει. Αυτό το έχουμε πει κατ’ επανάληψη και επαληθεύεται σήμερα.

Κρ.Π.: Γι' αυτό που συνέβη στη Γαλλία με τον Ολάντ που παραιτήθηκε, τι θα λέγατε; Πριν εκλεγεί, είχατε πει ότι είναι υπέρ ενός προγράμματος κατά της λιτότητας… 

Κ.Β.: Δεν τήρησε τις προσδοκίες που είχε αφήσει να δημιουργηθούν, αλλά δεν μπορούμε να πούμε και ότι τις έχει εγκαταλείψει τελείως, διότι ψελλίζει ακόμη την ανάγκη αλλαγής πολιτικής με επίκεντρο την απασχόληση. Όμως, αυτή τη στιγμή, στην Ευρώπη, προ του Ολάντ προηγείται ο Ιταλός Ρέντζι, που εμφανίζεται πιο μαχητικός.

Και απόδειξη ότι οι Ευρωπαίοι μπορούν να αποφασίσουν αντίθετα με την βούληση της Γερμανίας, είναι αυτό που συνέβη με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όπου όλες οι χώρες μαζί στο Συμβούλιο της τράπεζας, ενέκριναν στις 4 Σεπτεμβρίου την πολιτική του προέδρου της Ντράγκι, με μοναδική αντίθεση της Γερμανίας.

Δεν είναι αλήθεια ότι στην Ευρώπη, η Γερμανία μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Κάνει ό,τι θέλει όσο οι υπόλοιποι την φοβούνται και αποδέχονται την βούληση της, χωρίς να την πιστεύουν. Αν τολμήσουν να αντιταχθούν, η Γερμανία θα βρεθεί σε μειοψηφία.

Κρ.Π.: Και σε ότι αφορά στα προβλήματα της Ευρώπης και της Αμερικής με τη Ρωσία; 

Κ.Β.: Η διακοπή των εμπορικών σχέσεων της Ευρώπης με τη Ρωσία και οι απειλές στο ζήτημα της ενεργειακής τροφοδοσίας της Ευρώπης με το φυσικό αέριο της Ρωσίαςεπιδεινώνουν οπωσδήποτε το οικονομικό κλίμα στον ευρωπαϊκό χώρο και αυτό τροφοδοτεί ακόμη πιο σκοτεινές προοπτικές για την Ευρώπη, η οποία θα πρέπει να αντιδράσει με αλλαγή πολιτικής και να αναπτύξει φιλειρηνικές πρωτοβουλίες στην ανατολική της πλευρά, ώστε να εξασφαλιστεί για το μέλλον και επιπλέον να δημιουργήσει προοπτικές με πραγματικά αναπτυξιακή δυναμική και πραγματικά για την ανάκαμψη.

Η καταπολέμηση των δημοσίων ελλειμμάτων δεν χρειάζεται να εγκαταλειφθεί, αλλά επιβάλλεται να μετατεθεί για αργότερα. Τα δημόσια ελλείμματα δεν είναι καλό πράγμα αλλά δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να καταπολεμηθούν στην σημερινή περίοδο ύφεσης.

Πρέπει πρώτα οι οικονομίες να σταθεροποιηθούν, να αυξηθούν οι ρυθμοί ανάπτυξης, και έπειτα θα μειωθούν τα ελλείμματα. Όχι ενόσω η οικονομία βρίσκεται σε αρνητικούς ρυθμούς σε ολόκληρη την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας!

Κρ.Π.: Ακούσαμε π.χ. τον Τσίπρα να μιλά για δομική ευρωπαϊκή κρίση, κάτι που έχει αναφέρει ο ανθρωπολόγος Σωτήρης Δημητρίου ήδη από το 2010, στην Έρευνα για την κρίση.

Κ.Β.: Είναι πολύ σωστό, και έπρεπε από καιρό να έχει ήδη επισημανθεί. Η επιμονή με την οποία η Γερμανία επιβάλλει τις λεγόμενες δομικές μεταρρυθμίσεις, έχει δημιουργήσει ανυπέρβλητο δομικό πρόβλημα.Επαναλαμβάνω ότι έχουμε επισημάνει από πενταετίας αυτό το θέμα,. Και αυτό σήμερα επιβεβαιώνεται. Και επιβεβαιώνεται και από την διαφορετική πορεία των άλλων κρατών, όπως είπα, της Αμερικής, της Αγγλίας, της Ιαπωνίας.

Δηλαδή, αυτές οι χώρες δεν προτάσσουν τις συγκεκριμένες δομικές μεταρρυθμίσεις, αλλά προτάσσουν την ανάκαμψη, την καταπολέμηση της ανεργίας. Ακολουθούν βεβαίως πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων αλλά δεν το προτάσσουν. Αυτό έχει σημασία.

Το δομικό πρόβλημα της ευρωπαϊκής κρίσης, όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι σήμερα το συνειδητοποιούν και γίνεται ξεκάθαρο. Μολονότι οι πολιτικοί είναι οι τελευταίοι σε αυτήν την συνειδητοποίηση. Οι οικονομολόγοι, αν και έχουν κατηγορηθεί για πολλά, έχουν επισημάνει αυτό το ζήτημα εδώ και πολλά χρόνια. Σήμερα αρχίζουν να το βλέπουν περισσότερο ξεκάθαρα και οι πολιτικοί.

Κρ.Π.: Και όταν μιλάμε για δομική κρίση, για να λυθούν τα προβλήματα πρέπει να αλλάξει δομικά και ο τρόπος της οικονομίας και της πολιτικής, άρα και του πολιτισμού, δηλαδή του τρόπου ζωής μας; 

Κ.Β.: Πρώτα πρέπει να αλλάξουν οι προτεραιότητες. Να μην τίθεται ως πρώτος στόχος οι δομικές μεταρρυθμίσεις και μάλιστα με την έννοια της μείωσης των δημοσίων δαπανών και ειδικότερα των κοινωνικών δαπανών, δηλαδή εις βάρος των φτωχότερων και των ασθενέστερων κοινωνικά τάξεων. Αυτό είναι το μέγιστο λάθος. Δομικό λάθος, θα έλεγα! Διότι έτσι οι οικονομίες χάνουν τις ισορροπίες τους, αποσταθεροποιούνται και καταποντίζονται.

Ολόκληρη η ισορροπία του ευρωπαϊκού υποδείγματος, βασιζόταν μεταπολεμικά στο κοινωνικό κράτος! Όταν σήμερα αυτό ακριβώς πλήττεται κατά προτεραιότητα, επόμενο είναι ολόκληρη η οικονομία και η κοινωνία να τινάζονται στον αέρα! Αυτό λέγαμε από την αρχή της 5ετιας και αυτό σήμερα δικαιώνεται εκ των πραγμάτων.

Όταν μιλούν για διαθρωτικές μεταρρυθμίσεις οι πολιτικοί της Ευρώπης εννοούν να μειωθούν οι δαπάνες του δημοσίου, και επίσης να μειωθεί η εσωτερική κατανάλωση και να αυξηθούν οι εξαγωγές. Ωστόσο,  όταν αυτά υλοποιούνται, οι κοινωνίες καταβυθίζονται με επιτάχυνση.

Κρ.Π.: Στο εσωτερικό, τι θα λέγατε για το προγραμματικό συμβόλαιο του ΣΥΡΙΖΑ στην ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ; 

Κ.Β.: Από τις κριτικές που εμφανίστηκαν γι’ αυτήν την ομιλία, η πρώτη ήταν για την ατελή κοστολόγηση του προγράμματός του. Το επιχείρημα αυτό προέρχεται κυρίως από την συντηρητική πλευρά, ωστόσο παραμένει ευάλωτο, στο μέτρο που η συντηρητική  κοστολόγηση λαμβάνει υπόψη της μόνο τους ήδη υπάρχοντες διαθέσιμους πόρους στη χώρα. Δεν υπολογίζει καθόλου τους πρόσθετους νέους πόρους που θα προκύψουν με την αποκατάσταση των ρυθμών της ανάπτυξης.

Η συντηρητική προσέγγιση παραμένει πάντα στατική, ενώ η προοδευτική είναι δυναμική. Η συντηρητική δεν λαμβάνει υπόψη της ότι με τις αλλαγές αυτές που επαγγέλλεται ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πραγματοποιηθεί ραγδαία αύξηση του εισοδήματος και έτσι θα βρεθούν νέοι πρόσθετοι πόροι, ώστε το πρόβλημα της κοστολόγησης να τεθεί σε νέα βάση απείρως καλύτερη απ’ ότι σήμερα. Το πρόβλημα της ανάπτυξης επιβάλλει δυναμική προσέγγιση και όχι στατική.

Το περίεργο είναι ότι κυκλοφορεί μία κριτική από τα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, με κύριο επιχείρημα επίσης την «κοστολόγηση», δηλαδή το επιχείρημα της Δεξιάς, και μάλιστα με τον ίδιο στατικό τρόπο «Πού θα βρείτε τους πόρους;», για να καταλήξει, στην ίδια χιλιοειπωμένη, αλλά προ πολλού εξαντλημένη επωδό, ότι δηλαδή γι’ αυτό θα πρέπει η Ελλάδα να αποχωρήσει από την Ευρώπη και το ευρώ. Λες και αν βγούμε από την Ευρώπη και το ευρώ θα διαθέτει η χώρα πολύ περισσότερους πόρους από αυτούς που έχει σήμερα. Αυτό δεν είναι καθόλου βέβαιο και μάλιστα το ακριβώς αντίθετο είναι βέβαιο.

Με την έξοδο από την Ευρώπη, η χώρα θα διαθέτει αυτομάτως ασύγκριτα λιγότερους πόρους και δυνατότητες χρηματοδότησης, αλλά και κατά συνέπεια μειωμένες δυνατότητες δημιουργίας νέων πρόσθετων πόρων. 

Επιπλέον, με ιδιαίτερη επιμονή οι ίδιοι συνιστούν να τεθεί από τώρα ο στόχος της εξόδου από την Ευρώπη και από το ευρώ, ή τουλάχιστον να υπάρχει από τώρα κάποιο«εναλλακτικό σχέδιο Β», όπως λένε ορισμένοι. Αλλά όσο με αφορά, δεν βλέπω πουθενά να υπάρχει σχέδιο B. Κανένας δεν το έχει παρουσιάσει από αυτούς που το διεκδικούν και το απαιτούν από τους άλλους!

Ουδείς μέχρι σήμερα έχει παρουσιάσει τέτοιο εναλλακτικό σχέδιο, που να λέει όχι μόνον ότι αποχωρούμε από την Ευρώπη, αλλά και ποια μέτρα, που η Ευρώπη μας απαγόρευε να λάβουμε, θα ληφθούν επιτέλους, προκειμένου να αυξηθούν οι διαθέσιμοι πόροι και δυνατότητες. Αυτό με κάνει να φοβάμαι, ότι με την ενδεχόμενη προτεραιότητα στην έξοδο από την Ευρώπη, η κατάσταση θα επιδεινωθεί στη χώρα μας ραγδαία και πολύ χειρότερα απ’ ότι είναι σήμερα.

Υπάρχει σήμερα μία προοπτική, η οποία όλο και περισσότερο αναδεικνύεται: να αλλάξει πολιτική η Ευρώπη, η οποία έχει περιέλθει σήμερα αναίτια και με δική της επιλογή σε αδιέξοδο! Και όχι μόνο για την Ελλάδα και Ιταλία, ακόμη και για την Γαλλία, αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη, της Γερμανίας συμπεριλαμβανομένης.

Όλες οι άλλες περιοχές του κόσμου, η Αμερική, η Κίνα, η Ιαπωνία, οι αναπτυσσόμενες χώρες, βλέπουν την Ευρώπη σαν βαρίδι, που σύρει όλη την παγκόσμια οικονομία προς το βυθό, και γι’ αυτό όλες μαζί απαιτούν να αλλάξει η σημερινή ευρωπαϊκή πολιτική! Οι G7, G8, G20, όλοι απευθύνονται προς την Ευρώπη και αξιώνουν: «Επιτέλους αλλάξτε πολιτική! Δεν πάει άλλο!»

Η ίδια η Κεντρική Τράπεζα της Ευρώπης αλλάζει ραγδαία πολιτική, ήδη από τις 4 Σεπτεμβρίου, με τις προτάσεις του προέδρου της Μάριο Ντράγκι. Υπάρχει αύξουσα δυνατότητα παρέμβασης για αλλαγή της ευρωπαϊκής πολιτικής και σοβαρή δυνατότητα για συμμαχίες μέσα στην Ευρώπη, ώστε να αλλάξει πολιτική το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Ο κυριότερος λόγος για την αναγκαία αλλαγή, δεν είναι καν ότι τα θύματα νικούν, αλλά ότι νικά το βαθύ αδιέξοδο στο οποίο έχει εμπλακεί κυρίως η γερμανική πολιτική, με ανυπολόγιστο κόστος, ακόμη και για τους εμπνευστές της.

Από αυτή την πλευρά, ο ΣΥΡΙΖΑ κατακτά βαθμιαία μία κοινωνική εμπιστοσύνη. Γίνεται δεκτός ως φορέας μίας διαφορετικής προσέγγισης στα προβλήματα, στον δημόσιο και ευρωπαϊκό διάλογο, τόσο στην Ελλάδα, όσο και ακόμη περισσότερο διεθνώς. Δεν θα κινδύνευε η Ελλάδα να απομονωθεί με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Παρατηρώ επίσης ότι η τελευταία ομιλία, και γενικά οι πρόσφατες παρουσίες του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκουν μεγάλη απήχηση, πολύ μεγαλύτερη απ’ ότι θα περίμενε κανείς, και στην Ελλάδα και ακόμα πιο πολύ διεθνώς, όπου προεξοφλείται ήδη ως εν αναμονή πρωθυπουργός.

Στην ίδια την Ελλάδα συνειδητοποιείται ότι όλο και περισσότερο αυξάνεται αυτή η πιθανότητα, έστω και αν αυτό δεν εκφράζεται δημοσκοπικά. Η διαφορά ανάμεσα στα δυο πρώτα κόμματα συνεχίζει να διευρύνεται υπέρ του πρώτου και εις βάρος του δεύτερου.

Μια δεύτερη κριτική είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ περιορίζεται σε  πολιτική ανακούφισης των θυμάτων της τελευταίας πενταετίας, αλλά αυτό δεν συνιστά «αριστερή πολιτική». Αυτό κι είναι από τα άγραφα! Τα εκατομμύρια θύματα της κρίσης, δεν ενδιαφέρονται για το πόσο αριστερή είναι η πολιτική που τα ανακουφίζει. Το πιο επείγον είναι σήμερα η ανακούφισή τους και γενικό είναι το συναίσθημα ότι «δεν πάει άλλο», ότι υπάρχει άμεσο πρόβλημα επιβίωσης.

Κρ.Π.: Και όπως μαθαίνουμε η Ελλάδα είναι το μοναδικό κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν έχει υλοποιήσει το μέτρο του ελαχίστου εγγυημένου εισοδήματος, ενώ 6,3 εκ. Ελλήνων είναι, είτε σε κίνδυνο φτώχειας (3,8 εκ.), είτε κάτω από το όριο της φτώχειας (2,5 εκ.) και συγχρόνως 1.300.000 νέοι είναι στην ανεργία. Και σε αυτό το κλίμα, διάφοροι κυβερνητικοί παράγοντες συνεχώς επικαλούνται την... σταθερότητα και κατηγορούν την αντιπολίτευση ότι την υποσκάπτει... 

Κ.Β.: Άνθρωποι αυτοκτονούν, συντρίβονται!Υπολόγισαν ποτέ οι κυβερνώντες το κόστος από τις σαρωτικές συνέπειες σε ανθρώπινη φτώχεια και εξουθένωση, θανάτους και αυτοκτονίες, της σημερινής πολιτικής; Οι απλοί άνθρωποι χρειάζονται άμεση ανακούφιση, στοιχειώδη αναπνοή. Δεν έχουν θεωρητικές αναζητήσεις σχετικά με το ποια είναι η πραγματικά αριστερή πολιτική. Και στη συγκεκριμένη συγκύρια, αυτό το ζήτημα είναι ανύπαρκτο.

Η πρόταξη των ιδεολογικών θεμάτων αντί των πρακτικών και συγκεκριμένων έχει συρρικνώσει κάθε κοινωνική αξιοπιστία, ιδίως μετά το 2012, για τις οργανώσεις και οργανωσούλες που δεν λαμβάνουν υπόψη τους τις ανάγκες της καθημερινότητας στην σημερινή ελληνική κοινωνία. Αυτή την στιγμή, για την πολιτική που σώζει την χώρα από τον κατήφορο δεν υπάρχει πρόβλημα ονοματολογίας, αλλά πρόβλημα ουσίας.

Και είναι αριστερή πολιτική η άμεση ανακούφιση των θυμάτων! Τελεία και παύλα. Και αυτό εξηγεί αυτή τη στιγμή και την ανοδική απήχηση που βρίσκει ο ΣΥΡΙΖΑ με τις συγκεκριμένες προτάσεις του. H ενίσχυση των κοινωνικά αδύναμων δεν είναι μόνον ζήτημα κοινωνικό, αλλά ταυτόχρονα και εξόχως οικονομικό, αφού με αυτόν τον τρόπο και μόνον με αυτόν, η οικονομία επανεκκινεί.

Σε κάθε περίπτωση, αυτά που η συντηρητική πλευρά κατανοεί ως «παροχολογίες», στην πραγματικότητα δεν είναι παρά οι ελάχιστες προϋποθέσεις για την επανεκκίνηση της οικονομίας.

Κρ.Π.: Ένα παράδειγμα για τις νέες πηγές εσόδων που μπορούν να προκύψουν με αλλαγή πολιτικής όπως την εννοεί ο ΣΥΡΙΖΑ, μπορείτε να δώσετε; 

Κ.Β.: Καταρχάς η Ευρωπαϊκή Τράπεζα προσφέρει εκατοντάδες δισεκατομμύρια για να αποτραπεί ο αποπληθωρισμός και να εξέλθει η Ευρώπη από την ύφεση. Η Ελλάδα επειδή καταγράφει τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική καταστροφή σε όλη την Ευρώπη,δικαιούται να ζητήσει και το μεγαλύτερο μερίδιοαναλογικά με τις άλλες χώρες. Με τις αυξήσεις στα εισοδήματα θα ξυπνήσει η αγορά, που σήμερα έχει καταρρεύσει, θα κινηθούν οι επιχειρήσεις, θα προληφθούν οι άνεργοι και το εθνικό εισόδημα θα αυξηθεί.

Τους πόρους που σήμερα δεν διαθέτουμε και μάλιστα λόγω της λιτότητας και της απώλειας εθνικού εισοδήματος κατά 25%, θα τους έχουμε πολύ σύντομα, με την επανεκκίνησης της οικονομίας.

Έτσι κι αλλιώς, στην ιστορία του καπιταλισμού, καμία οικονομική δραστηριότητα δεν ενεργοποιήθηκε ποτέ, χωρίς «προκαταβολές». Την ανάγκη των προκαταβολών έχουν επισημάνει όλοι οι μεγάλοι πατέρες της οικονομικής επιστήμης, από τον Φρανσουά Κενέ μέχρι τον Άνταμ Σμιθ, τον Ντέηβιντ Ρικάρντο και τον Καρλ Μαρξ.

Εάν το εθνικό εισόδημα αρχίσει να αυξάνεται με 2-3% θα έχουμε αμέσως δεκάδες δισεκατομμυρίων επιπλέον πόρους, για να επιταχύνουμε τον ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας. Το μέγιστο μέρος της ανάπτυξης, πρέπει να γίνει στη συγκεκριμένη περίπτωση προς την εσωτερική αγορά, και όχι προς το εξωτερικό. Διότι η Ελλάδα εξάγει στο εξωτερικό μόνον το ένα πέμπτο του εθνικού της προϊόντος. Τα τέσσερα πέμπτα καταναλώνονται στο εσωτερικό.

Όσο συνεχίζουν να υπερφορολογούνται τα εισοδήματα και να καταρρέει η αγορά, καταρρέουν επίσης και οι επιχειρήσεις που παράγουν για την εσωτερική αγορά. Προϋπόθεση για την επανεκκίνηση είναι η τόνωση των εισοδημάτων ώστε να ξυπνήσει η αγορά για να μπορέσουν να επανενεργοποιηθούν οι επιχειρήσεις και οι θέσεις απασχόλησης.

Κρ.Π.: Δεν θα έπρεπε να αξιοποιηθεί και η κρατική περιουσία, π.χ. άδεια κτίρια, ή ανεκμετάλλευτα κομμάτια γης, όπως έκαναν με τους πρόσφυγες από την Σμύρνη, κάποτε, κλπ.; 

Κ.Β.: Ε, ναι, όμως αυτό υποστηρίζει και ο ΣΥΡΙΖΑ.Υπάρχουν πόροι στην Ελλάδα οι οποίοι δεν αξιοποιούνται, υπολειτουργούν. Το κυριότερο πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα είναι όχι τόσο το έλλειμμα επενδύσεων, όσο κυρίως η υπολειτουργία τους.

Υπάρχουν ήδη εγκατεστημένες επενδύσεις, μηχανήματα, εξοπλισμοί, που δεν λειτουργούν στο 100% της ικανότητός τους, αλλά στο 60% η και 50%, αφού απουσιάζει η επαρκής ζήτηση. Και ίσως δεν χρειάζονται καν νέες επενδύσεις. Με τις ήδη πραγματοποιημένες, μπορεί να υπάρξει απείρως καλύτερο αποτέλεσμα, αρκεί να τονωθεί η ζήτηση η οποία σήμερα εκ των άνω υπονομεύεται και αποβαίνει όλο και περισσότερο ανεπαρκής!

Κρ.Π.: Τι θα μπορούσε πιστεύετε να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο δεν το κάνει;  

Κ.Β.: Αυτό που θα μπορούσε να κάνει, και νομίζω το προσπαθεί σήμερα, είναι να απευθυνθεί απευθείας στην κοινωνία. Γιατί δεν έχω την εντύπωση ότι έχει υλοποιηθεί η τόσο αναγκαία σύνδεση με την κοινωνία όσο θα έπρεπε και θα μπορούσε να έχει γίνει.

Αυτά τα δύο νέα στοιχεία, α) η απήχηση των συγκεκριμένων προτάσεων και β) η κοινωνική αφύπνιση, μοιάζουν να είναι ακόμη δύο ξεχωριστά πράγματα, ενώ θα έπρεπε να έλθουν σε επαφή, να συντονιστούν και στην πορεία να ταυτισθούν. Αυτό φυσικά δεν συμβαίνει μέχρι σήμερα, όμως αυτή είναι η απαράκαμπτη προϋπόθεση για την επιτυχία ενός προγράμματος αλλαγής στη χώρα μας.

Το γεγονός αυτό, κάνει τον κόσμο να τηρεί ακόμα κάποια επιφύλαξη και απόσταση και γι’ αυτό δεν ανεβαίνουν ακόμα περισσότερο τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά οφείλει και μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μετατρέψει την απλή συμπάθεια και ανοχή της κοινωνίας, σε εμπιστοσύνη και θετική υποστήριξη!

Κρ.Π.: Τι έχετε να πείτε γι’ αυτό που απάντησε, σε σχετική ερώτηση των ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, ο Επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων της ΕΕ, Γ. Κατάϊνεν, ότι οι Έλληνες δεν δικαιούνται δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και πως στην Ελλάδα και γενικά στις χώρες του Μνημονίου δεν ισχύει ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ και το Δίκαιο της ΕΕ;  

Κ.Β. Έχω να πω ότι τα δικαιώματα των Ελλήνων εργαζομένων είναι κατοχυρωμένα από τις διεθνείς συμβάσεις ένταξης της χώρας στην ΕΕ και ο νεαρός και άπειρος Φιλανδός Επίτροπος δεν νομιμοποιείται καν να έχει διαφορετική γνώμη.

Τα δικαιώματα είναι ζήτημα των Συνθηκών και όχι της προσωπικής γνώμης του κάθε Επιτρόπου. Και όταν στην Ελλάδα αυτά παραβιάζονται, δικαιούται η κυβέρνηση να προσφύγει, ακόμη και οι απλοί εργαζόμενοι, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για να αξιώσει την τήρηση των Συνθηκών και την τιμωρία όσων τα παραβιάζουν και όσων καλύπτουν τις παραβιάσεις με αυθαίρετες δήθεν «ερμηνείες». Δεν θα είναι η πρώτη φορά που το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καταδικάζει την μη τήρηση των κατοχυρωμένων δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Αλλά και πριν από την ευρωπαϊκή δικαιοσύνη, υπάρχει η εθνική. Στην Πορτογαλία, το Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε τις περισσότερες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που είχαν αποδοθεί στην τήρηση του Μνημονίου. Ομοίως, σε κάποια μικρότερη κλίμακα, και στη χώρα μας, το ΣτΕ έχει ακυρώσει κάποιες πράξεις που παραβιάζουν τα δικαιώματα της εργασίας.

Όμως και πέρα από τις Συνθήκες, τα Δικαστήρια και την νομολογία, υπάρχει η ουσία και αυτή είναι ότι τα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα δεν αποτελούν αντικείμενο καμιάς απολύτως διαπραγμάτευσης, αφού μάλιστα έχουν κηρυχτεί οικουμενικής ισχύος.

Δεν υπάρχουν χώρες ούτε πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ανάλογα με την ικανότητα αποπληρωμής των οφειλών τους. Αυτή η διάκριση έχει καταργηθεί οριστικά από τον Σόλωνα στην αρχαία Αθήνα τον 6ο π.Χ. αιώνα. Στην Δημοκρατία, όλοι οι πολίτες έχουν ισότητα δικαιωμάτων, είτε είναι δανειστές είτε οφειλέτες, είτε φερέγγυοι είτε αφερέγγυοι.

Και σήμερα, ο οφειλέτης δεν χάνει τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα του, αλλά αντίθετα προστατεύεται, ώστε να μπορέσει να εξέλθει από την δυσμενή οικονομική του κατάσταση. Οι δανειστές έχουν κάθε συμφέρον να βοηθούν τον οφειλέτη, να του εξασφαλίζουν εργασία και εισόδημα, αφού μόνον έτσι εξασφαλίζονται και οι ίδιοι. Ενώ αντίθετα, η συρρίκνωση των δικαιωμάτων του οφειλέτη, η υποβαθμισή του σε πολίτη δεύτερης κατηγορίας, δεν ωφελεί ούτε τους δανειστές του.-

Πηγή

Συντάξεις με αναλογικό σύστημα βάσει των αποδοχών της 40ετίας για όλους

Ένα νέο αναλογικό μοντέλο εξετάζει η κυβέρνηση να προωθήσει για τον υπολογισμό των συντάξεων που θα προκύπτουν σε συνάρτηση με τις αποδοχές και τις εισφορές που έχουν καταβάλει οι ασφαλισμένοι.

Σύνταξη μέσω αναλογικού μοντέλου εξετάζει πλέον από το υπουργείο Εργασίας και μάλιστα οι μελέτες που εκπονούνται στηρίζονται στην παραδοχή ότι το νέο σύστημα θα εφαρμοστεί καθολικά για όλα τα έτη ασφάλισης και όχι μόνο για τα χρόνια πληρωμής εισφορών από το 2011 και μετά.

Ο νέος τρόπος υπολογισμού των συντάξεων «βγάζει» μειώσεις καθώς το σημερινό σύστημα που προβλέπει τον υπολογισμό τους με το μέσο όρο των αποδοχών της καλύτερης πενταετίας από τα 10 τελευταία έτη του εργασιακού βίου για τους ασφαλισμένους του ΙΚΑ και με βάση τον μισθό του τελευταίου μήνα για τους εργαζόμενους σε ΔΕΚΟ, τράπεζες και Δημόσιο, πρόκειται ουσιαστικά να καταργηθεί.

Το νέο μοντέλο θα είναι μικτό με στοιχεία από το ιταλικό και το σουηδικό σύστημα (σ.σ ου νομοθετήθηκε για τις επικουρικές συντάξεις) και πέραν της αναλογικότητας εισφορών – παροχών θα προβλέπει και την «δημοσιονομική ουδετερότητα» για τα Ταμεία ώστε στην περίπτωση ελλείμματος να προχωρούν σε οριζόντιες μειώσεις συντάξεων.

Πηγή: enikos.gr

ΔΟΛιοι, ΔΟΛαριομανείς, ΔΟΛοφόνοι: αυτοί είναι οι εθνικοί μας "μύθοι"...

Δεν είναι να απορεί κανείς πώς σε μια τόσο μικρή χώρα κρατιούνται επί δεκαετίες τόσο μεγάλα μυστικά, όπως για παράδειγμα ότι ο Χρ. Λαμπράκης είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στο πραξικόπημα κατά τού Μακάριου, το οποίο οδήγησε στη διχοτόμηση της Κύπρου; Ή, μήπως, πολλοί ξέρουν πολλά αλλά για διάφορους λόγους προτιμούν να τα γράφουν στην άμμο ώστε να μην κλονίζονται οι εθνικοί μύθοι, στην αγαθότερη των περιπτώσεων, ή επειδή προτιμούν με αυτόν τον τρόπο να παρέχουν τις διαχρονικές υπηρεσίες τους στη διαπλοκή των δωσίλογων της κατοχής και των απογόνων τους που εξακολουθούν να διοικούν αυτήν τη χώρα;

Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, άλλωστε, όλη η "καλή" κοινωνία, μεταξύ των οποίων κι ο Στ. Ψυχάρης-διάδοχος του Λαμπράκη-, παρευρέθηκε στο πάρτι τού Γλίξμπουργκ, αποδίδοντας βασιλικές τιμές σε έναν κοπρίτη που η μόνη δουλειά που έκανε στη ζωή του ήταν να συνωμοτεί σε βάρος τής δημοκρατίας. Οι 300 οικογένειες που διαφεντεύουν μια χώρα σε παρακμή είναι στην ουσία μία, ενιαία κι αδιαίρετη και προσκυνά το χρήμα όπως η Ελένη Λουκά το εικόνισμα του Χριστούλη. Γι' αυτό και προτιμά να κρατά τα εν οίκω της μη εν δήμω. Σε διαφορετική περίπτωση μόνο χάρη στην παρέμβαση των ψυχραιμότερων δεν θα απαγχονίζονταν τα μέλη της ύστερα από λαϊκά δικαστήρια στην πλατεία Συντάγματος...

Δεν είναι τυχαίο πως ο φάκελος της Κύπρου έκλεισε πριν καν ανοίξει. Το ξέρατε, για παράδειγμα, ότι οι στρατιωτικοί εμπλεκόμενοι στην τραγωδία τής Μεγαλονήσου δεν χρειάστηκε ούτε καν να απολογηθούν για τα αμαρτήματά τους κι αυτό στο πλαίσιο του "εθνικού συμφέροντος" και της "καλής γειτονίας" με την Τουρκία; Πιστεύουμε ότι θάβοντας τις μαύρες κηλίδες τής Ιστορίας μας θα απαλλαγούμε από αυτές με τον ίδιο τρόπο που το επιτυγχάνουν οι νοικοκυρές σε διαφημιστικά απορρυπαντικών. Στο όνομα μιας στρεβλής θεώρησης των ιστορικών γεγονότων αποσιωπούμε ό,τι θα έπρεπε να μας κάνει να κοκκινίζουμε προκειμένου να μη διαταραχτεί η εθνική μας υπερηφάνεια. Στήνουμε αγάλματα σε καθάρματα και λησμονούμε τους ήρωες, οι οποίοι γίνονται βάρος στη συνείδησή μας... 

Πριν λίγα χρόνια, για παράδειγμα, σε μια έρευνα περισσότεροι έλληνες απάντησαν πως αντιστάθηκε στη χούντα ο Κ. Μητσοτάκης από εκείνους που μνημόνευσαν τον Αλέκο Παναγούλη, ο οποίος παρεμπιπτόντως είναι πολύ πιθανό να δολοφονήθηκε γιατί ερευνούσε τα αίτια που οδήγησαν στον "Αττίλα". Ονομάσαμε βιβλία Ιστορίας εγχειρίδια στην ουσία επιστημονικής φαντασίας, επιχειρώντας να μετατρέψουμε σε αλήθεια επαναλαμβανόμενα ψέματα. Πώς, επομένως, μετά από όλα αυτά να είμαστε σε θέση να αντιμετωπίζουμε τα δεινά που μας επιφέρει η σημερινή πραγματικότητα όταν δεν έχουμε διδαχθεί πώς τα αντιμετώπισαν οι πρόγονοί μας;...

Σε 40 χρόνια από τώρα ενδεχομένως δημοσιογράφοι εκείνης της εποχής, αν υπάρχουν ακόμα ρεπόρτερ και δεν έχουν αντικατασταθεί από ρομπότ μαζικής αναπαραγωγής ειδήσεων, να ανασύρουν αρχεία και μαρτυρίες τής σημερινής περιόδου και να εξοργίζονται με την προδοσία αυτών που τα σύγχρονά μας μέσα διαπλοκής, μερικά από τα οποία κυβερνούσε κι ο Λαμπράκης, παρουσιάζουν ως σωτήρες τού τόπου. Δεν αμφιβάλλω πως υπάρχουν και τώρα δημοσιογράφοι που πολύ ευχαρίστως θα ξεμπρόστιαζαν τη διαπλοκή, κι αυτό το γράφω μετά λόγου γνώσης. Πού θα βρουν, όμως, τα μέσα για να διαλαλήσουν πως οι βασιλιάδες είναι γυμνοί όταν τα περισσότερα είτε ελέγχονται από τους βιαστές τού ελληνικού λαού είτε τα "σκιάζει η φοβέρα και τα πλακώνει η σκλαβιά"; Κι αν επιχειρήσουν μόνοι τους να αποκαλύψουν την αλήθεια που γνωρίζουν θα "γραφικοποιηθούν" από τις μεγαλόσχημες πένες, που κάθε λέξη που αραδιάζουν είναι πληρωμένη με χρυσάφι από τα σεντούκια τής ελίτ. Υπομονή, επομένως, "μόνο" σαράντα χρόνια έμειναν μέχρι να λάβουμε γνώση και των ντοκουμέντων για όλα αυτά που ήδη υποψιαζόμαστε...  


Πηγή

Οι συνετοί δεξιοί καλούν κάθε δεύτερη ημέρα σε "bank run". Ευτυχώς δεν είναι ανεύθυνοι Αριστεροί...

Δεν χρειαζόταν κανείς να ακούει τί έλεγε ο Αντ. Σαχλαμαράς μετά από τη συνάντησή του με την Ανγκ. Μέρκελ για να καταλάβει πως δεν πήρε τίποτα από την "καγκελάριο της καρδιάς μας". Αρκούσε η απουσία έκφρασης στο πρόσωπό του, η οποία ήταν η ίδια με του ρεζίλη των Παπανδρέου λίγο πριν το δικό του τέλος, όταν συνειδητοποιούσε πόσο αναλώσιμος ήταν. Κι αν ακόμα δεν σας αρκούσε η γλώσσα τού σώματος Σαχλαμαρά για να αντιληφθείτε ότι αυτή η κυβέρνηση πνέει τα λοίσθια, φαντάζομαι πως θα πειστήκατε από το απελπισμένο ύφος με το οποίο ο Αδ. Γεωργιάδης, μιμούμενος τον πρωθυπουργό του που έκανε το ίδιο μια εβδομάδα νωρίτερα, καλούσε ουσιαστικώς τον κόσμο να αποσύρει τα χρήματά του από τις τράπεζες στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει τις εκλογές. Και το κερασάκι στην τούρτα το έβαλε ο μάστερ τής κωλοτούμπας Γ. Καρατζαφίρερ, ο οποίος αποκάλεσε πολιτικό έμπολα την αξιωματική αντιπολίτευση σε μια ακόμα προσπάθειά του να πείσει τη Συγγρού πως έγινε καλό παιδί. Ποιός το είπε αυτό; Ο ίδιος άνθρωπος που καλούσε τη Χρυσή Αυγή σε συστράτευση με το κόμμα του κι αποκαλούσε το σημερινό πρωθυπουργό "Τρελαντώνη". Το αιώνιο "ήθος" τής δεξιάς...

Φανταστείτε πώς θα αντιδρούσαν τα διαπλεκόμενα μίντια στην περίπτωση που καλούσαν ο Αλέξης Τσίπρας ή ακόμα και μικροστελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ σε "bank run". Θα είχαν μετατρέψει μια τέτοια δήλωση σε σημαία ευκαιρίας και θα την κουνούσαν πέρα δώθε για να βλέπει όλος ο ντουνιάς την ανευθυνότητα της Αριστεράς. Αφήστε που θα είχε ήδη επέμβει η εισαγγελία. Το μόνο ενθαρρυντικό σε αυτήν την ιστορία, που δεν είναι και λίγο, είναι πως ξεμπροστιάζεται ο πανικός ενός ολόκληρου συστήματος δεκαετιών το οποίο αισθάνεται πως χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του. Αν δεν δω το "MEGA" ή τα "ΝΕΑ" να δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στο ΣΥΡΙΖΑ, θα διατηρώ μια μικρή αισιοδοξία πως κάτι μπορεί να αλλάξει σε αυτόν τον τόπο. Μόνο όταν βγουν καλά λόγια από το στόμα τού Γ. Πρετεντέρη ή την πένα τού Στ. Ψυχάρη για τον Αλέξη Τσίπρα θα βάλω τα μαύρα και θα γράψω με τη σειρά μου πως η Αριστερά απώλεσε μια ιστορική ευκαιρία να αναγεννήσει αυτήν τη χώρα. Οσο, όμως, διαπιστώνω τον τρόμο στα πρόσωπα των σαμαράδων και των γεωργιάδηδων, καθώς και το μένος των δεξιών κομμουνιστών τού ΚΚΕ αφήστε με να ονειρεύομαι μια διαφορετική Ελλάδα...

Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως στις επόμενες εκλογές θα αναμετρηθούν στην ουσία δύο κόμματα. Από τη μια ο ΣΥΡΙΖΑ κι από την άλλη όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα και οι ψεκασμένοι τού Π. Καμμένου και οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα που θα ενωθούν με τους μνημονιακούς για να μην έρθει η "αριστερή χολέρα". Ενδεχομένως αύριο μεθαύριο ο Αλέξης Τσίπρας να φανεί κατώτερος των περιστάσεων, να συνθηκολογήσει με την εγχώρια διαπλοκή και τους διεθνείς τοκογλύφους και να αποδειχθεί, εν ολίγοις, μία από τα ίδια. Πολύ το φοβάμαι. Είμαι σίγουρος, ωστόσο, ότι πολλοί ανάμεσά σας θα χαρείτε μαζί μου το βράδυ των εκλογών όταν θα βλέπουμε το ΣΥΡΙΖΑ να κερδίζει την αυτοδυναμία, τη Ν.Δ. να καταποντίζεται, το ΠΑΣΟΚ να μένει εκτός Βουλής, το Ποτάμι να "ξεφουσκώνει" και τη ΜΝΗΜΑΡ...συγγνώμη, ποιά ΜΝΗΜΑΡ; Οταν θα κυματίζουν μεσίστιες οι σημαίες τής διαπλοκής θα έχει η Αριστερά την ευκαιρία που της χρωστούσε η Ιστορία από τότε που η ηγεσία της την πρόδωσε στη Βάρκιζα να φέρει την κοινωνική δικαιοσύνη σε αυτήν τη χώρα. Και τότε θα είναι χρέος τού λαού να της το υπενθυμίζει κάθε ημέρα πως δεν εκλέχθηκε απλώς για να διαχειριστεί την καταστροφή, αλλά για να δημιουργήσει μια δίκαιη Ελλάδα μέσα από τα ερείπια. Θα τα καταφέρει; Πώς στα κομμάτια θέλετε να το ξέρω;...  


Πηγή

Ο ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΡΥΘΜΙΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕ Ο,ΤΙ ΘΕΣΠΙΣΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΧΡΗΣΕΙΣ ΓΗΣ Ο ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ

Η διαπλοκή σχεδιάζει

Δύο αλληλο-αναιρούμενοι νόμοι και τα συμφέροντα της αμιγούς κατοικίας

Του ΔΗΜ. ΚΟΤΣΩΝΗ*

Ο νέος νόμος για τη Χωροταξική Ρύθμιση της χώρας επέφερε αλλαγή και στο καθεστώς που ίσχυε για την ομαδοποίηση των συμβατών λειτουργιών στις διάφορες περιοχές των πόλεων, τις οποίες η πολεοδομική νομοθεσία ονοματίζει ως «χρήσεις γης».

Με το νέο Ρυθμιστικό επιτρέπεται η ελεύθερη εγκατάσταση υπερτοπικών χρήσεων σε όλα τα οικόπεδα που έχουν πρόσωπο επί των 4 βασικών οδικών αξόνων της Αττικής, μεταξύ των οποίων και της Λεωφόρου Κηφισίας 

Διά των ρυθμίσεων αυτών καταργήθηκαν οι θεσμοθετημένες ομάδες-κατηγορίες, που ίσχυαν από το 1979, και δημιουργήθηκαν νέες ομάδες-κατηγορίες, στις οποίες περιλαμβάνονται πλέον και χρήσεις που δεν συμβαδίζουν μεταξύ τους, ιδίως στις κατηγορίες εκείνες στις οποίες συνυπάρχει και η χρήση της κατοικίας.

Επιτρέπεται, δηλαδή, πλέον η ταυτόχρονη ύπαρξη (η απόλυτη γειτνίαση) λειτουργιών χαμηλής και υψηλής όχλησης (οικιστική φόρτιση με αντίστοιχες υψηλής), π.χ., επιτρέπεται η συνύπαρξη κατοικιών και εμπορικών κέντρων, πολυκινηματογράφων, νυχτερινών κέντρων, ξενοδοχείων, καζίνων κ.ά.

Η κατακραυγή που ξεσήκωσε αυτή η ρύθμιση δεν πτόησε το υπουργείο, το οποίο επέμενε σε αυτήν. Οταν όμως δημοσιοποιήθηκε και έγινε αντιληπτός ο κίνδυνος για την καταστροφή των βόρειων προαστίων, επεβλήθη η στροφή στο υπουργείο και με τροποποίηση παραχώρησε στους δήμους το δικαίωμα να αποφασίζουν αυτοί για τη μετατροπή των επιτρεπόμενων χρήσεων εντός των υφιστάμενων περιοχών αμιγούς κατοικίας.

Αγνοώντας διά του τρόπου αυτού επιδεικτικά τη δημόσια κατακραυγή για το εμπόριο των χρήσεων και τη δημιουργία «μαύρου χρήματος», που αναμφισβήτητα γίνεται με την αλλαγή των χρήσεων γης, κυρίως στις περιοχές αμιγούς κατοικίας, λόγω των υψηλότατων αξιών και υπεραξιών των ακινήτων.

Επιπροσθέτως, η αλλαγή των χρήσεων γης δίνει ευκαιρίες κατά βάση ισχυροί επιχειρηματικοί παράγοντες να νομιμοποιούν αυθαίρετα κτήρια, σβήνοντας και τα τεράστια πρόστιμα που τα βαρύνουν. Πράγμα το οποίο γίνεται με ερμηνείες της νομοθεσίας και πολιτικές αποφάσεις χωρίς να υπάρχει ρητή πρόβλεψη στους νόμους περί νομιμοποιήσεως αυθαίρετων μέχρι σήμερα!

Πριν στεγνώσει το μελάνι εκτύπωσης του νόμου, βάσει του οποίου νομίσαμε ότι σώθηκαν οι περιοχές αμιγούς κατοικίας, καταργήθηκε η συγκεκριμένη διάταξη για την Αθήνα, με το νέο νόμο για το Ρυθμιστικό της Αθήνας.

Διότι με το νόμο αυτόν επιτρέπεται πλέον η ελεύθερη εγκατάσταση υπερτοπικών χρήσεων σε όλα τα οικόπεδα που έχουν πρόσωπο επί των τεσσάρων βασικών οδικών αξόνων της Αττικής, μεταξύ των οποίων και της λεωφόρου Κηφισιάς. Δηλαδή, Ψυχικό, Φιλοθέη, Χαλάνδρι, Μαρούσι, Κηφισιά, Ερυθραία, Καστρί, Εκάλη, Δροσιά, Αγιος Στέφανος, οδός Βασιλίσσης Σοφίας, Αμαλίας κ.λπ.

Με αυτή τη ρύθμιση ο νόμος κατήλθε στο επίπεδο της πολεοδομικής μελέτης και περιεβλήθη αρμοδιότητες που ούτε του αρμόζουν ούτε επιτρέπονται από τις συνταγματικές επιταγές.

Διότι καθορίζει τις χρήσεις που θα ισχύουν σε διάφορες περιοχές του Πολεοδομικού Συγκροτήματος της Πρωτεύουσας, ο καθορισμός των οποίων αποτελεί αντικείμενο της πολεοδομικής επιστήμης, η οποία καλείται, διά της πολεοδομικής μελέτης, να συνδυάσει τη διάθρωση και τον καταμερισμό του χώρου ανάλογα με τον προορισμό, το χαρακτήρα, το ύφος της πόλης, και τη μορφολογία του εδάφους και το βαθμό οχλήσεως των διαφόρων περιοχών της, αποσκοπώντας στη λειτουργικότητα, στην Οικονομία του Φυσικού Περιβάλλοντος και στη διαμόρφωση των κατά το δυνατόν αρίστων συνθηκών διαβιώσεως.

Αυτό, βέβαια, δεν συνεπάγεται de fakto τη δημιουργία περιοχών αμιγούς κατοικίας (υπνωτήρια), αλλά τη δημιουργία περιοχών κατοικίας οχλήσεως τοιούτου βαθμού, που να αποτρέπει τη δημιουργία της ανάγκης για εξοχική κατοικία, ιδιαιτέρως ευεργετικής για την οικονομία του φυσικού περιβάλλοντος - μετακινήσεις, κατάληψη εδάφους για οδούς, καύσιμα, ενέργεια κ.λπ.

Αυτό είναι το αντικείμενο και ο κύριος σκοπός της πολεοδομικής επιστήμης, που εκφράζεται με την πολεοδομική μελέτη και είναι προφανές ότι αυτό δεν «μπαίνει σε καλούπια και φιρμάνια», ούτε άλλωστε επιτρέπεται από τις συνταγματικές επιταγές, όπως με την παγία νομολογία έχει κριθεί από το Συμβούλιο της Επικρατείας, για να καθορίζεται με νόμους, με τους οποίους θέλησε το υπουργείο Περιβάλλοντος και Πολεοδομίας να διαμορφώσει συλλήβδην τις οικιστικές συνθήκες της πρωτεύουσας.

Παράλληλα είναι προφανές ότι η ρύθμιση που προώθησε το υπουργείο για την Αθήνα αποσκοπεί στην ελεύθερη εγκατάσταση μεγάλων εμπορικών κέντρων και άλλων χρήσεων μεγάλων συναθροίσεων κοινού και επομένως μεγάλης οχλήσεως, που καταστρέφει τις οικιστικές συνθήκες, όποιες δηλαδή έχουν απομείνει στο συγκρότημα της Πρωτεύουσας.

Το συμπέρασμα που βγαίνει δεν είναι μόνον ότι σχεδιάζουν στο πόδι, αλλά ότι το υπουργείο Περιβάλλοντος και Πολεοδομίας σχεδιάζει διαπλεκόμενο. Και η απόδειξη είναι ότι κανείς δεν πιστεύει ότι όλες αυτές οι ρυθμίσεις δεν θα καταπέσουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας, όπου θα οδηγηθούν.

Και η απάντηση στο «γιατί» τα κάνουν: Για έναν και μοναδικό λόγο. Γιατί παραμένουν ατιμώρητοι από την ελληνική Δικαιοσύνη, όχι οι υπουργοί, που δεν μπορεί να τους αγγίξει κανείς, αλλά όλοι οι διοικητικοί παράγοντες που συνεργούν σε αυτά.

* Πολιτικός μηχανικός

Πηγή