Ζυμώσεις για συμπόρευση ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ-ΚΙΔΗΣΟ

γράφει ο Δημήτρης Κουκλουμπέρης

Με πυρετώδεις ρυθμούς συνεχίζονται οι διεργασίες μεταξύ ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών για το ενδεχόμενο κοινής καθόδου στις εκλογές μέσω ενός ενιαίου ψηφοδελτίου που θα αποτυπώνει τη συνένωση των κατακερματισμένων μέχρι σήμερα δυνάμεων του χώρου της Κεντροαριστεράς.

Το προσκλητήριο της συμπόρευσης για τη δημιουργία ενός τρίτου πόλου που θα εκφράζει κόμματα και κινήσεις της ευρωπαϊκής σοσιλαδημοκρατίας επανέλαβε χθες η Φώφη Γεννηματά, ενώ στο ίδιο μήκος κύματος, λίγες ώρες αργότερα, ο Γιώργος Παπανδρέου υπογράμμισε την ανάγκη συγκλίσεων και ανασύνταξης των δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού μέσα από την εκλογική σύμπραξη κομμάτων, κινήσεων και προσωπικοτήτων του ευρύτερου χώρου.

Από τη δική της πλευρά η ΔΗΜΑΡ, που πραγματοποίησε το απόγευμα συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της για τον εκλογικό σχεδιασμό του κόμματος, μέσω του προέδρου της Θανάση Θεοχαρόπουλου έχει ταχθεί υπέρ της συνεργασίας και της συσπείρωσης των προοδευτικών δυνάμεων της χώρας.

Μάλιστα για τον κ. Θεοχαρόπουλο φημολογείται έντονα ότι ίσως ηγηθεί του κοινού ψηφοδελτίου Επικρατείας σε μια ενέργεια με ισχυρό συμβολισμό για την επιχειρούμενη ανασυγκρότηση και ανανέωση -σε επίπεδο προσώπων- της Κεντροαριστεράς.

Ενστικτο αυτοσυντήρησης

EUROKINISSI/ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ

Ωστόσο, παρά την εκπεφρασμένη επιθυμία των ηγεσιών των τριών κομμάτων, η πιο κρίσιμη εκκρεμότητα είναι να επιτευχθεί συμφωνία για το είδος και τη μορφή της εκλογικής προσέγγισης, καθώς οι όροι και οι προϋποθέσεις που τίθενται διαφέρουν και είναι πιθανό να οδηγήσουν σε ακόμη ένα ναυάγιο στις εν εξελίξει διαβουλεύσεις.

Ως μία από τις κύριες αιτίες των προσπαθειών επανένωσης και των εκκλήσεων που απευθύνουν αμφότεροι οι εκπρόσωποι του πολιτικού κέντρου και της σοσιαλδημοκρατίας πρέπει να θεωρείται και η παράμετρος της πολιτικής επιβίωσης των συγκεκριμένων κομμάτων, που βλέπουν τα τελευταία χρόνια τα ποσοστά τους να βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση.

Ειδικότερα, σε ό,τι αφορά τη διεύρυνση προς το ΚΙΔΗΣΟ, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες της «Εφ.Συν.» στη Χαριλάου Τρικούπη -λόγω της τραυματικής διάσπασης και των συνεπειών της- προκρίνουν το μοντέλο της επιστροφής στο ΠΑΣΟΚ μεμονωμένων στελεχών και πρώην βουλευτών που ακολούθησαν τον κ. Παπανδρέου στην ίδρυση ενός ξεχωριστού φορέα τον περασμένο Ιανουάριο.

Σε αυτή την κατεύθυνση στο κόμμα της ελάσσονος αντιπολίτευσης με ικανοποίηση παρατηρούν αξιοσημείωτη ροή προσχωρήσεων ανά την Ελλάδα παραγόντων που είχαν αποχωρήσει πριν από τις τελευταίες εκλογές, ενώ ανάμεσα στα πιο προβεβλημένα στελέχη που βάσιμα εκτιμάται ότι θα επανακάμψουν συγκαταλέγονται οι πρώην υπουργοί και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, Αγγελος Τόλκας, Συμεών Κεδίκογλου, Φραγκίσκος Παρασύρης κ.ά.

Ήδη στο ΠΑΣΟΚ εντάχθηκε ο Κώστας Τριαντάφυλλος, ο οποίος δεν ήταν υποψήφιος στις πρόσφατες εκλογές, απογοητευμένος από τη διαίρεση των δυνάμεων της Χαριλάου Τρικούπη.

Πάντως, όπως διευκρινίζουν πηγές που συμμετέχουν στις σχετικές συζητήσεις, το συγκεκριμένο κάλεσμα πολύ δύσκολα θα μπορούσε να συμπεριλάβει τον ίδιο τον πρώην πρωθυπουργό για το πρόσθετο γεγονός ότι μια τέτοια κίνηση θα προκαλούσε τις σφοδρότατες αντιδράσεις του Ευάγγελου Βενιζέλου και άλλων κομματικών παραγόντων.

«Οι πρωταίτιοι της διάσπασης εξαιρούνται» τονίζουν με νόημα συνομιλητές της Φώφης Γεννηματά, ενώ για να αποτρέψει μια τέτοια εξέλιξη ο κ. Βενιζέλος υπενθύμισε χθες ότι ο κ. Παπανδρέου δεν ανήκει στο ΠΑΣΟΚ και το «προσωπικό κόμμα που δημιούργησε υπονόμευσε την προσπάθειά» υπό τη δική του ηγεσία.

Συνασπισμό δυνάμεων με ισότιμη συμμετοχή ή αλλιώς αυτόνομη κάθοδο του ΚΙΔΗΣΟ φέρεται να εισηγούνται οι Γιώργος Ελενόπουλος, Φίλιππος Πετσάλνικος και Μιχάλης Καρχιμάκης, τρεις εκ των στενότερων συνεργατών του Γιώργου Παπανδρέου, απολύτως αρνητικός σε σύμπραξη με το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται ο Σωκρατης Ξυνίδης, υπέρ της επανένωσης τάσσονται -κατά ορισμένες πληροφορίες- οι Θάνος Μωραϊτης και Γιώργος Πεταλωτής, κλειστά χαρτιά κρατά ο Φίλιππος Σαχινίδης.

Στη λογική του «ανοίγματος» του ΠΑΣΟΚ θετικό αντίκτυπο εκτιμάται ότι θα είχε η επαναπροσέγγιση με τους πρώην υπουργούς Γιάννη Ραγκούση και Αννα Διαμαντοπούλου, χωρίς όμως να υπάρχει μέχρι στιγμής κάποια ένδειξη ότι θα γυρίσουν στην αρχική τους εστία.

Θέλει συμπαράταξη η ΔΗΜΑΡ

Συνάντηση του Προέδρου του ΚΙΔΗΣΟ Γιώργου Παπανδρέου με τον πρέοδρο της ΔΗΜΑΡ Θανάση Θεοχαρόπουλο | EUROKINISSI/ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

Πιο βατό και σε πολύ πιο προχωρημένο στάδιο παρουσιάζεται το πλαίσιο των συνομιλιών με τη ΔΗΜΑΡ, η οποία επιδιώκει τη συγκρότηση μιας συμπαράταξης δυνάμεων στον χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού, με σκοπό έναν εναλλακτικό πόλο διακυβέρνησης. Από την Αγίου Κωνσταντίνου επισημαίνουν ως την πλέον κατάλληλη φόρμουλα της συμπόρευσης το μοντέλο που είχε υιοθετηθεί στη συνεργασία με τους Πράσινους, με τη διατήρηση της αυτοτέλειας των συνεργαζόμενων κομμάτων, ενώ απορρίπτουν την εκδοχή των προσχωρήσεων και της απορρόφησης από το ΠΑΣΟΚ.

Οι επαφές αναμένεται να οριστικοποιηθούν σύντομα και εφόσον υπάρξει θετική κατάληξη δεν αποκλείονται επίσημες ανακοινώσεις και εντός της τρέχουσας εβδομάδας.

Αγκάθι αποτελεί προς το παρόν η εξεύρεση των θέσεων και ο αριθμός των υποψήφιων της ΔΗΜΑΡ στις ενιαίες λίστες, ώστε να υπάρξει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Περιφέρειες που συζητούνται είναι η Β΄ Θεσσαλονίκης (αν δεν τοποθετηθεί στο Επικρατείας ο Θ. Θεοχαρόπουλος), η Ημαθία , η Αχαΐα (Ν. Τσούκαλης) και οι Α’ και Β’ Αθηνών (Θ. Μαργαρίτης και Δ. Χατζησωκράτης).

Με την προοπτική σύμπλευσης με το ΠΑΣΟΚ διαφωνεί ριζικά ο τέως πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Φώτης Κουβέλης, ο οποίος αντιπροτείνει την προγραμματική σύμπραξη με τον ΣΥΡΙΖΑ και κατά ορισμένες πηγές θα του γίνει πρόταση από τον Αλέξη Τσίπρα να συμμετάσχει στα ψηφοδέλτια της Κουμουνδούρου.

Τις απόψεις Κουβέλη φέρεται να συμμερίζεται ακόμη μια ομάδα στελεχών που είχε αντιταχθεί στην υποψηφιότητα Θεοχαρόπουλου στο συνέδριο του περασμένου Ιουνίου.

Σημειώνεται ωστόσο ότι η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ επιρρίπτει στον ΣΥΡΙΖΑ την ευθύνη για τη μη επίτευξη ενός «πολιτικού γάμου» ανάμεσα στις δύο δυνάμεις, καθώς -όπως αναφέρεται- σε πολλαπλές απόπειρες για διάλογο η πλευρά της Κουμουνδούρου ουδέποτε ανταποκρίθηκε.

Άρση ασυλίας του Αλέξη Μητρόπουλου ζητά ο εισαγγελέας

Έγγραφο στον Άρειο Πάγο για άρση της ασυλίας του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Μητρόπουλου έστειλε ο εισαγγελέας Διαφθοράς Ιωάννης Δραγάτσης, σύμφωνα με το Βήμα. 

Σύμφωνα με την εφημερίδα, το αίτημα αφορά στην υπόθεση είσπραξης και μη έκδοση απόδειξης για συναλλαγή ύψους 1.000.000 δολαρίων από τον εργατολόγο ενώ η υπό διερεύνηση υπόθεση έχει ιστορία 14 χρόνων.

Στην δημοσιότητα ήρθε από δυο συνεργάτες του Αλέξη Μητρόπουλου που προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη υποστηρίζοντας ότι ο συνεργάτης τους δεν τους απέδωσε το μέρος της αμοιβής που τους αναλογούσε. 


Πηγή

Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών

Της Γιώτας Ιωαννίδου

Οι παράλληλες πορείες του Ελληνικού λαού και του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 μέχρι σήμερα, μου φέρνουν στο μυαλό την αγαπημένη ταινία των εφηβικών μου χρόνων «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών» – κι αν κάποιοι σπεύσουν να το αποκαλέσουν αυτό αφελώς ρομαντικό θα διαψευσθούν στο τέλος αυτών των γραμμών. Ο Μr. Keating , αντισυμβατικός καθηγητής λογοτεχνίας, τάραξε τα νερά στη σκοτεινή αίθουσα του συντηρητικού σχολείου, ξεδιπλώνοντας και ανασύροντας στην επιφάνεια τις καταπιεσμένες φιλοδοξίες και τα όνειρα των μέχρι τότε άχρωμων μαθητών, περπάτησε μαζί τους μέχρι τη σπηλιά των νυχτερινών συναντήσεών τους, δείχνοντάς τους μία άλλη προοπτική για τη ζωή.
Σε αναλογία, ο Ελληνικός λαός, συντηρητικός και αρνητικός γενικά στις μεγάλες αλλαγές και τα ρίσκα, ταλαιπωρημένος όμως από την οικονομική κρίση, αφέθηκε στην πρόταση ενός άλλου αντισυμβατικού (για τα δεδομένα του τόπου) «Καπετάνιου», του Αλέξη Τσίπρα.
Παρένθεση: Στην αριστερά, λέγεται με στόμφο ότι δεν έχει θέση η προσωπολατρία, ωστόσο στην πράξη αποδεικνύεται πως η φράση αυτή είναι προσχηματική, γιατί οι αριστεροί είναι αυτοί που σχεδόν αποκλειστικά παραμένουν εμμονικά προσκολλημένοι σε ηγετικές φιγούρες και σύμβολα άλλων εποχών. Ως μη προσωπολάτρης, αλλά παραδεχόμενη την πραγματικότητα και χωρίς καμία διάθεση παραλληλισμού με διαχρονικούς ήρωες των παιδικών μας χρόνων και των εφηβικών μας επαναστατικών οραμάτων, λέω ότι κινήματα και αλλαγές χωρίς ηγέτη, εμπνευστή ή, έστω, ικανό επικεφαλής ούτε έγιναν ποτέ, ούτε θα υπάρξουν, χωρίς να σημαίνει ότι αυτός από μόνος του είναι αρκετός. Ως εκ τούτου (όχι και τόσο «ποιητική αδεία»), όπου «Καπετάνιος» θα εννοώ «Τσίπρας» και όποιος ενοχλείται ας διαβάζει «ΣΥΡΙΖΑ».
Από το 2012 και μετά λοιπόν, κυρίως οι νεότεροι βαδίσαμε μαζί του, ένα δρόμο, ίσως ανάμεσα σε υπερβολές, υπερεκτιμήσεις, ενθουσιασμό αλλά και ανάγκη, καταλήγοντας στο καλοκαίρι του 2015, περνώντας από τη δική μας σπηλιά των απαγγελιών και των ονείρων που ταυτίστηκαν με την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Πιστεύω βαθιά πως αυτό δεν αφορούσε αποκλειστικά στο μνημόνιο/αντιμνημόνιο ή την οικονομική κρίση αυτή καθεαυτή, αλλά μια βαθύτερη τομή και συνειδητοποίηση της Ελληνικής κοινωνίας για τα όνειρα και τις προσδοκίες της. Στο δρόμο αυτό ανατράπηκαν πολλά ταμπού και άνοιξαν προοπτικές για το εγγύς και το απώτερο μέλλον, για αλλαγές έξω από τα σύνορα της χώρας αλλά με αφετηρία αυτήν, κι αυτό το θεωρώ σπουδαίο όσο κι αν αυτή τη στιγμή η κατάληξη σε μία αναγκαστική επιλογή θολώνει το τοπίο και προκαλεί είτε ανασφάλεια είτε απογοήτευση. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα…
Η δική μας σπηλιά ήταν οι ημέρες από την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος μέχρι τη διεξαγωγή του, ανεξάρτητα από το αν τελικά η εξαγγελία του δημιούργησε πολλά ερωτηματικά για την στρατηγική της ορθότητα. Προσωπικά και εκ του αποτελέσματος, δεν έχω αποφασίσει ακόμα…
Ανάμεσα στους μαθητές υπήρχαν κάποιοι που δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν τη μετάβαση από τη χειμερία νάρκη της κανονικότητας στο απότομο ξύπνημα του ριζοσπαστισμού. Ορισμένοι ξέφυγαν τελείως χάνοντας την ουσία του ταξιδιού και ένας από αυτούς αποφάσισε να το φτάσει μέχρι το τέλος. Η αυτοκτονία του ευαίσθητου αγαπημένου μαθητή ήταν το ατύχημα που δεν προέβλεψε ο χαρισματικός Mr. Keating, παρόλο που όταν συνειδητοποίησε πως ο κύκλος των χαμένων ποιητών είχε αρχίσει να μετατρέπεται σε κύκλο ανεξέλεγκτων ανοησιών τους είπε ελαφρώς μουδιασμένα, ίσως νιώθοντας ότι αναιρούσε τον ίδιο του τον εαυτό: «είπαμε να αδράξετε την ημέρα, όχι να πνιγείτε στο μεδούλι», απογοητεύοντας τους πιο φορτισμένους θεατές στην κινηματογραφική αίθουσα… Τι τους έλεγε τελικά ο εμπνευστής τους; Επανάσταση, ναι, αλλά με μέτρο; …!
Δεν ξέρω αν ο Αλέξης Τσίπρας θα μπορούσε να είναι αυτός ο δάσκαλος, δεν ξέρω καν αν οι παραλληλισμοί μου έχουν κάποια βάση… αυτό για το οποίο είμαι σίγουρη είναι ότι εξαντλώντας κάθε περιθώριο, παίζοντας κορώνα-γράμματα ακόμα και το κεφάλι του, μέσα από λάθη και κατά τη γνώμη μου παλινωδίες, ακροβατώντας μεταξύ ενός οράματος και μιας πραγματικότητας που ξεδιπλωνόταν με τον πιο εκβιαστικό τρόπο μπροστά στα μάτια του, στο τέλος αποφάσισε και έπραξε το σωστό. Γιατί ό,τι κι αν είχε προηγηθεί, ό,τι κι αν είχε πει, ούτε μπορούσε να εκβιάζει αυτούς που τον είχαν εγκλωβίσει με το θάνατο του λαού του, ούτε είχε τη νομιμοποίηση να το κάνει…
Ξέρω επίσης στα σίγουρα, ότι αν ο Καπετάνιος αποφάσιζε να οδηγήσει χωρίς κανένα σχεδιασμό το καράβι σε ναυάγιο-εξπρές, μόνο και μόνο για να διατηρήσει ζωντανό το όνειρο της βραδιάς του δημοψηφίσματος (στο οποίο κάποιοι έχουν αφήσει το νου και τα μάτια τους), οδηγώντας στην ακαριαία φτώχεια εκείνους που υποτίθεται ότι προστατεύει, ελάχιστοι από αυτούς που τώρα τον κατηγορούν για ατολμία ή ακόμα και …προδοσία θα ανέβαιναν πάνω στο «θρανίο» για να του δηλώσουν την υποστήριξη και το θαυμασμό τους.
Το πιθανότερο είναι να τον κυνηγούσαν με την ίδια μανία που τώρα οργανώνουν ιντερνετικές επαναστάσεις και να έστηναν τις κρεμάλες στη θέση του ανδριάντα… Ίσως γιατί η πραγματικότητα δεν είναι κινηματογραφική ταινία, ίσως γιατί τα διακυβεύματα δεν είναι της φαντασίας, ίσως γιατί η απόλυτη ισοπέδωση δεν επιδέχεται μοντάζ και ίσως γιατί έχει φανεί ότι πολλοί φιλοδοξούν έστω και όψιμα να καταταγούν στο θεωρητικό επιτελείο της «επανάστασης» αλλά ελάχιστοι στην εμπροσθοφυλακή.
Αν υπάρχει μία πιθανότητα λοιπόν το μονοπάτι του δάσους προς τη δική μας σπηλιά των χαμένων ποιητών να οδηγήσει κάποια στιγμή σε κάποιο ξέφωτο, τότε αυτός που μας το αποκάλυψε μπορεί να συνεχίσει να το ανοίγει. Όχι μόνος του αλλά μαζί με όσους εξακολουθούν να τον στηρίζουν…
Υ.Γ. Σε όσους συντρόφους του επέλεξαν τη διάσπαση και, πριν «αλέκτωρ λαλήσει τρεις», η πορεία προς την κάλπη εξαφάνισε από το λεξιλόγιό τους «τις ρήξεις, τις μονομερείς ενέργειες, τις εξόδους από το ευρώ», όλα δηλαδή για όσα έριξαν την ίδια τους την κυβέρνηση, υπονοώντας ότι αυτοί θα καταφέρουν ό,τι δεν κατάφερε μέχρι τώρα ο Αλέξης Τσίπρας και η διαπραγματευτική ομάδα και σε όσους ξαφνικά ανακάλυψαν ότι ο εκβιασμός του Πρωθυπουργού της χώρας και το πραξικόπημα (για το οποίο έβγαζαν πύρινους λόγους) ήταν πλαστά, νιώθω την απέραντη και άνευ ενδοιασμών ανάγκη να δηλώσω την περιφρόνησή μου. Δεν γνωρίζω το μέλλον τους, δεν ξέρω αν έχουν καν τέτοιο, αλλά «Καπετάνιοι» ούτε θέλουν ούτε θα μπορέσουν να γίνουν ποτέ!

Τσίπρας χωρίς... ΣΥΡΙΖΑ;

Η εξίσωση είναι πολύπλοκη: Από τη μια οι αποχωρήσεις βουλευτών και στελεχών για την «Λαϊκή Ενότητα», από την άλλη η άγρια σύγκρουση με την Ζωή Κωνσταντοπούλου, παράλληλα με τη δημόσια κριτική που ασκεί ο Γ. Βαρουφάκης και με φόντο την αποστασιοποίηση συντρόφων που δεν αντέχουν τη διάσπαση. 

Η παραίτηση του γραμματέα της ΚΕ Τάσου Κορωνάκη δημιούργησε βαρύ κλίμα στην Κουμουνδούρου ακριβώς επειδή αθροίζεται με τη δήλωση της Ηρώς Διώτη ότι δεν θα είναι ξανά υποψήφια, όπως μια μέρα πριν είχε ανακοινώσει ο βουλευτής Λασιθίου Κ. Δερμιτζάκης, ενώ επιφυλάξεις φαίνεται πως έχουν και οι υπουργοί Θ. Δρίτσας και Τ. Χριστοδουλοπούλου. 

Έχει τη σημασία του το γεγονός ότι Κορωνάκης, Διώτη, Δρίτσας, Χριστοδουλοπούλου είναι μέλη της «Κίνησης των 53» η οποία βρισκόταν κοντά στην ηγεσία ασκώντας κριτική κατά περίπτωση και τώρα, μετά την αποχώρηση της Αριστερής Πλατφόρμας, φαίνεται ότι εξελίσσεται σε νέο πόλο εσωκομματικής αντιπολίτευσης. 

Σε κάθε περίπτωση, εκφράζεται έντονη απογοήτευση από την κομματική βάση για τη διάσπαση, για όσα προηγήθηκαν και όσα ακολουθούν, και, παρόλο που δεν αμφισβητείται ο Α. Τσίπρας, διαμορφώνεται μια κατάσταση κατά την οποία ο ίδιος γίνεται ο απόλυτος πρωταγωνιστής της προεκλογικής προσπάθειας. Μέρα με τη μέρα επιβεβαιώνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε βαθιά κρίση και δεν μπορεί να ακολουθήσει σε μια μάχη για γερό στομάχι, όπως είναι η προεκλογική. 

Το δίλημμα 

Μιλώντας χθες στην Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης Τσίπρας εξήγησε ότι τα ερωτήματα στα οποία θα κληθούν να απαντήσουν οι πολίτες είναι τέσσερα: 

Σωστό ή λάθος ότι έγινε τόσο σκληρή και τόσο πολύμηνη διαπραγμάτευση με τους πιστωτές; 

Έπρεπε ή όχι να γίνει τελικά συμφωνία στο νέο τριετές πρόγραμμα για να διασφαλιστεί η χρηματοδότηση της χώρας; 

Μπορούσε άλλος να πετύχει καλύτερο αποτέλεσμα με δεδομένους τους συσχετισμούς στην ευρωζώνη; 

Ποιος μπορεί να καταφέρει το καλύτερο δυνατό για τη χώρα αποτέλεσμα στη διαπραγμάτευση για το χρέος στο τέλος του έτους;

Είναι προφανές από τη φύση των ερωτημάτων ότι η προσωπικότητα του πρωθυπουργού είναι το δυνατό χαρτί της καμπάνιας του ΣΥΡΙΖΑ λόγω της υψηλής του δημοτικότητας: 

Αυτός που προσπάθησε όσο κανένας άλλος πρωθυπουργός, αυτός που έδειξε εθνική υπευθυνότητα και έκανε τον αναγκαίο συμβιβασμό αγνοώντας το πολιτικό κόστος, αυτός που έφερε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα γιατί διεκδίκησε μέχρι την τελευταία στιγμή με πάθος ό,τι ήταν δυνατό να κερδηθεί. 

«Θα τα καταφέρουμε» είναι ένα από τα βασικά συνθήματα της προεκλογικής εκστρατείας που θα ξεκινήσει τις επόμενες μέρες και το μήνυμα δείχνει τη διάθεση του Αλέξη Τσίπρα να ζητήσει ξανά την εμπιστοσύνη των πολιτών ακριβώς επειδή πάλεψε στο όνομα του λαού και κανενός άλλου. 

Ο ορίζοντας

Οι επόμενες προγραμματισμένες εκλογές (ευρωεκλογές/αυτοδιοικητικές) είναι το 2019 και αυτό σημαίνει ότι η επόμενη κυβέρνηση θα έχει μπροστά της καθαρή τετραετία. «Καθαρή λύση, καθαρή εντολή» είναι μια φράση που χρησιμοποιεί ο Αλέξης Τσίπρας ο οποίος τόνισε στην Πολιτική Γραμματεία ότι η εκλογική μάχη δεν πρέπει να μετατραπεί σε έναν εμφύλιο της Αριστεράς. Αυτό, όμως, δύσκολα αποφεύγεται με βάση όσα έχουν ήδη συμβεί. 

Τα επόμενα βήματα είναι η επεξεργασία ενός επικαιροποιημένου προγράμματος που θα λαμβάνει υπόψιν το περιεχόμενο της συμφωνίας με τους πιστωτές, οι περιοδείες σε όλη την Ελλάδα και η προσπάθεια διεύρυνσης του κοινωνικού ΣΥΡΙΖΑ ώστε να υπερβεί τα όρια του κομματικού. 

Ο Αλέξης Τσίπρας επανέλαβε μιλώντας στην Πολιτική Γραμματεία ότι στόχος εκλογικός είναι η καθαρή εντολή τετραετίας, ενώ απέκλεισε το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με τις «συστημικές δυνάμεις του παλιού πολιτικού συστήματος», μια έκφραση που δεν είχε χρησιμοποιήσει ξανά μέχρι τώρα. 

Οι λίστες 

Γίνεται ακόμη συζήτηση για την κάλυψη των κενών στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Αναζητείται μια φόρμουλα συνεννόησης με τους βουλευτές που ψήφισαν «παρών» στο τρίτο μνημόνιο, θα είναι υποψήφιοι οι περισσότεροι εξωκοινοβουλευτικοί υπουργοί (Κατρούγκαλος, Νικολούδης, Σπίρτζης, Μάρδας…), ενώ ανοιχτό είναι το ενδεχόμενο υποψηφιότητας του Φώτη Κουβέλη (ακούγεται η Α’ Αθήνας λόγω αποχώρησης της Ζωής Κωνσταντοπούλου), της Μαρίας Γιαννακάκη (ΔΗΜΑΡ) και του Μάρκου Μπόλαρη. 

Πηγή

Φεύγουν από το Ποτάμι και στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ

Ξεραίνεται σιγά-σιγά και το «Ποτάμι», καθώς το συνονθύλευμα ιδεών και απόψεων δεν μπόρεσε να «ποτίσει» τις καρδιές και τα μυαλά ούτε των ίδιων των στελεχών του.
Εξάλλου οι καιροί απαιτούν ξεκάθαρη τοποθέτηση και όχι αριβισμούς.
Ούτε ένα ούτε δύο αλλά οχτώ πρώην στελέχη του Ποταμιού τάσσονται με επιστολή τους στο πλευρό της κυβέρνησης.
Στο ίδιο κείμενο που δημοσιεύουν σε γνωστή ιστοσελίδα καταγγέλλουν την «καλλιέργεια κλίματος τρομοκρατίας εις βάρος του ελληνικού λαού, η αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου είναι βασική απαίτηση της ελληνικής κοινωνίας».
Η επιστολή καταγγελία τους έχει ως εξής:
«Στις εκλογές της 25ης Γενάρη, οι Έλληνες πολίτες έδωσαν με την ψήφο τους την εντολή για την εφαρμογή του προγράμματος του πολιτικού σχηματισμού που πλειοψήφησε σε αυτές. Με διαφοροποιημένο ενδεχομένως ύφος και -όπως είχε προεκλογικά ανακοινωθεί- διαφοροποιημένη στόχευση διαπραγμάτευσης σε σχέση με την απερχόμενη κυβέρνηση.

Έδωσαν εντολή απαλλαγής από την λιτότητα, ριζικών μεταρρυθμίσεων σε όλους τους τομείς του κράτους, πάταξης της φοροδιαφυγής και της διαπλοκής, η οποία διασπαθίζει επί δεκαετίες το δημόσιο χρήμα.

Έδωσαν εντολή αποκατάστασης της Δημοκρατίας στην χώρα, της εύρυθμης λειτουργίας των θεσμών, της κοινωνικής συνοχής, και μια εντολή για μια πιο πετυχημένη αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, η οποία μαστίζει την πατρίδα μας.

Η νέα κυβέρνηση ξεκινάει την εφαρμογή της πολιτικής που εξήγγειλε προεκλογικά, σε μία στιγμή που αναμένονται πολλά από αυτή, τόσο από εμάς τους Έλληνες πολίτες όσο και από τη διεθνή κοινότητα.

Η παραμονή δύο μόνο πολιτικών κομμάτων στην εξουσία τα τελευταία 40 χρόνια, δύο κομμάτων που στο τέλος έπεισαν τους πάντες ότι οι πολιτικές τους συγκλίνουν σε όλους σχεδόν τους τομείς, είχε σαν αποτέλεσμα έναν κρατικό μηχανισμό προσαρμοσμένο στον παλιό τρόπο διακυβέρνησης.

Τόσο κατά την προεκλογική περίοδο αλλά και σήμερα, κέντρα εξουσίας συνδεδεμένα με συγκεκριμένα επιχειρηματικά , εθνικά και άλλα συμφέροντα εκτελούν μία ενορχηστρωμένη επίθεση εναντίον κάθε προσπάθειας εφαρμογής οποιασδήποτε εναλλακτικής πολιτικής σε οικονομικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και διεθνώς.

Είναι φανερό, ότι πρόθεση τους είναι να μην προχωρήσει η νέα κυβέρνηση στην εκτέλεση του προγράμματος της, τιμωρώντας τους Έλληνες ψηφοφόρους και τρομοκρατώντας τόσο αυτούς όσο και τους πολίτες άλλων χωρών.

Μέχρι εδώ τα πράγματα ήταν αναμενόμενα.

Αυτό που ξεπερνάει όμως τα όρια είναι η ανελέητη, δημόσια επίθεση στην οποία επιδίδονται πολιτικοί σχηματισμοί και ΜΜΕ της Ελλάδας κατά της νέας κυβέρνησης, από την πρώτη μέρα της εκλογής της, προκαταλαμβάνοντας την αποτυχία σε κάθε τι που ανακοινώνεται.

Ειδικότερα, εκμεταλλευόμενοι ακόμα και τα κοινωνικά μέσα, αφήνουν κάποιους «λαγούς» να εκφράζονται ακραία υπέρ των αντιπάλων της χώρας μας, ακόμα και κατά τη διάρκεια μίας διαπραγμάτευσης, τορπιλίζοντας την ορμή της ομάδας που αγωνίζεται.

Όταν ο όποιος αντίπαλος πληροφορείται ότι στην απέναντι πλευρά δεν υπάρχει ομόνοια και αλληλεγγύη, οι απαιτήσεις του μεγιστοποιούνται, όπως θα ήταν αναμενόμενο.

Πιο σημαντικό από το τι θα κάνουν οι άλλοι, είναι τι θα κάνουμε ΕΜΕΙΣ για τη λύση των τεράστιων προβλημάτων . Και πρέπει να αρχίσουμε σταματώντας τη φαγωμάρα μεταξύ μας εν μέσω «μάχης».

Οι διαρκείς δημόσιες τοποθετήσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης εναντίον όλων των κινήσεων της νέας κυβέρνησης, είναι άραγε προς όφελος της χώρας μας ή για τη δημιουργία εντυπώσεων και καλλιέργεια κλίματος ρήξης στο εσωτερικό της χώρας; Eξυπηρετούν το συμφέρον της Ελλάδας αυτή την καίρια στιγμή των διαπραγματεύσεων ή όχι;

Προεκλογικά, υπήρξαν σειρά από προτροπές των κομμάτων για την ανάγκη συνεννόησης του πολιτικού κόσμου σε θέματα καίριας εθνικής σημασίας. Είναι η στιγμή που η ειλικρίνεια των προεκλογικών προτροπών μένει να αποδειχτεί έμπρακτα!

Κατά τη διάρκεια μιας σύνθετης διαπραγμάτευσης, είναι αναγκαίο να γίνουν πολλοί ελιγμοί και δεν έχει νόημα να ελέγχεται ο διαπραγματευτής για κάθε έναν από αυτούς. Κάποιοι πρέπει να γίνουν για λόγους μη προφανείς και σε κάθε περίπτωση ίσως και όχι δημόσια.

Πρέπει ως χώρα να δούμε πώς μπορούμε να μεγιστοποιήσουμε τα οφέλη και να ελαχιστοποιήσουμε τις ζημιές. Ειρωνείες και άσκοπες επιθέσεις δεν ωφελούν σε τίποτε. Για να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα πρέπει σε αυτή την ανηφόρα να κάνουμε όλοι μαζί ορθοπεταλιά, με ομόνοια και κοινή υπεύθυνη στάση.

Ας στηρίξουμε την εθνική προσπάθεια για ευνοϊκότερες ρυθμίσεις, αλλά ταυτόχρονα ας απαιτήσουμε από την κυβέρνηση να μη διακινδυνεύσει τα πολιτικά επιτεύγματα των τελευταίων 40 ετών.

Απέναντι σε όλη αυτή την ενορχηστρωμένη επίθεση, σε μια κυβέρνηση η οποία δείχνει να σέβεται τους πολίτες που την εξέλεξαν, και δεν κάνει κάτι άλλο από το να επαναλαμβάνει τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, δείχνοντας την πρόθεση να τις τηρήσει, εμείς παίρνουμε την ανθρώπινη και σύμφωνη με την στοιχειώδη αίσθηση δικαίου απόφαση να δηλώσουμε τη στήριξή μας σ’ αυτή την διαφορετική πολιτική και οικονομική πρόταση.

Καταγγέλλουμε δε το κλίμα τρομοκρατίας που καλλιεργείται εις βάρος του Ελληνικού Λαού, και δηλώνουμε το παρών ως απλοί πολίτες στην μεγάλη προσπάθεια που φαίνεται να καταβάλει η νέα Κυβέρνηση, με την ελπίδα να επιστρέψουν οι αξίες της Δημοκρατίας, της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, και της αξιοπρέπειας στη χώρα μας.

Υπενθυμίζουμε τέλος , ότι η αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου είναι βασική απαίτηση της ελληνικής κοινωνίας καθώς επίσης ότι η διαπραγμάτευση γίνεται για λογαριασμό όλων των Ελλήνων.

Α. Βανταράκης, Αν.Καθηγητής Παν.Πατρών
Δ. Δουράκης, Εκπαιδευτικός
Α. Κάτσικα, Ψυχοθεραπεύτρια
Δ. Κουρέτας, Καθηγητής Παν. Θεσσαλίας
Κ. κωστόπουλος, Ιστορικός
Κ. Λουλάκης, Ιδ. Υπάλληλος
Α. Ραμαντάς, Εκπαιδευτικός
Π. Σαμαράς, Μηχανολόγος-Αεροναυπηγός»

Πηγή

Τσίπρας: «Η εκλογική μάχη δεν πρέπει μετατραπεί σε εμφύλιο της Αριστεράς»

Πως η επερχόμενη εκλογική μάχη δεν πρέπει να μετατραπεί σε έναν εμφύλιο της Αριστεράς αλλά και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να συνεργαστεί μετεκλογικά με τις «συστημικές δυνάμεις του παλιού πολιτικού συστήματος» ανέφερε ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας κατά την ομιλία του στην Πολιτική Γραμματεία του κόμματος.

Με την οξεία αντιπαράθεση μεταξύ της νεοσυσταθείσας κοινοβουλευτικής ομάδας «Λαϊκή Ενότητα» του Παναγιώτη Λαφαζάνη και 24 ακόμα βουλευτών της Αριστερής Πλατφόρμας με τον «κυβερνών» ΣΥΡΙΖΑ να έχει ήδη ξεκινήσει, ο κ. Τσίπρας τόνισε ότι εκλογική μάχη δεν πρέπει να γίνει εμφύλιος της Αριστεράς, στέλνοντας ουσιαστικά ένα μήνυμα στο μέτωπο Λαφαζάνη, να ρίξει τους τόνους.

Όπως υπογράμμισε ο Αλέξης Τσίπρας, «θα πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να προβάλλει το αριστερό ριζοσπαστικό πρόγραμμα διακυβέρνησης σε αντιπαράθεση με τη νεοφιλελεύθερη δόμηση της Ευρώπης, αλλά και με το εγχώριο συστημικό μπλοκ».

Ταυτόχρονα, ο πρωθυπουργός διευκρίνισε πως στόχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι «καθαρή εντολή τετραετίας»  ενώ απέκλεισε το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με τις «συστημικές δυνάμεις του παλιού πολιτικού συστήματος».

Μεταξύ άλλων, στη σημερινή του εισήγηση στο διευρυμένο όργανο της Πολιτικής Γραμματείας, ο κ. Τσίπρας σκιαγράφησε τις πρώτες κατευθυντήριες γραμμές της προεκλογικής δουλειάς για τον ΣΥΡΙΖΑ».

Όπως τόνισε, υπάρχει αναγκαιότητα οργανωτικής ανασύνταξης του κόμματος και εξωστρεφούς δράσης αλλά και «συνάντησής μας με τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ».

Σε αυτό το πλαίσιο, πρότεινε τη συγκρότηση ενός πανελλαδικού σώματος, αποτελούμενο από τα μέλη της ΚΕ, των μελών νομαρχιακών επιτροπών και βουλευτών, όπου και θα αποφασιστεί το εκλογικό πρόγραμμα.

«Στόχος μας είναι να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη του κόσμου, για την υλοποίηση ενός προγράμματος προοδευτικών αλλαγών, για τον σταδιακό απεγκλωβισμό της χώρας από την επιτροπεία και τα μνημόνια».

Τέλος, ο πρωθυπουργός διευκρίνισε ότι στόχος του ΣΥΡΙΖΑ στις επικείμενες εκλογές είναι ο ελληνικός λαός να κρίνει «αν σωστά παλέψαμε στη σκληρή διαπραγμάτευση τους τελευταίους μήνες. Αν σωστά στο τέλος επιλέξαμε να μην οδηγήσουμε τη χώρα σε μια μαζική οικονομική καταστροφή. Αν υπάρχει κάποιος άλλος που θα μπορούσε στις δεδομένες συνθήκες και συσχετισμούς να φέρει μια καλύτερη συμφωνία».

«Και εν τέλει ποιος μπορεί να καταφέρει το καλύτερο δυνατό για τη χώρα αποτέλεσμα στη διαπραγμάτευση για το χρέος στο τέλος του έτους».

Πηγή

Αυτή είναι ολόκληρη η επιστολή παραίτησης Κορωνάκη

Με μια επιστολή που αφήνει σαφείς αιχμές τόσο εναντίον του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα όσο και κατά της Λαϊκής Ενότητας του Παναγιώτη Λαφαζάνη, ο Τάσος Κορωνάκης εξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν σήμερα Δευτέρα στην παραίτησή του  από τη θέση του Γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ. 

Ο Τ. Κορωνάκης εκτιμά, μεταξύ άλλων, ότι «η απόφαση για εκλογές χωρίς καμία ουσιαστική εσωκομματική διαδικασία αγνόησε την τελευταία απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής», ενώ αναφερόμενος στην Αριστερή Πλατφόρμα υπογραμμίζει ότι «σημαντική ευθύνη για τις αρνητικές εξελίξεις φέρουν και οι δυνάμεις της που προχώρησαν σαν έτοιμοι από καιρό σε αυτή τη σύγκρουση, πολλές φορές με ανοίκειες για το χώρο μας συμπεριφορές, οριστικοποιώντας τελικά τη διάσπαση».

Ολόκληρη η επιστολή του Τάσου Κορωνάκη έχει ως εξής:

«Το τελευταίο διάστημα έχω εκφράσει τις διαφωνίες μου στα όργανα τόσο για τη γραμμή με την οποία κινούμαστε όσο και για την υποτίμηση της λειτουργίας του κόμματος.

Πάλεψα με κάθε τρόπο στo πλαίσιο του ρόλου μου για την ενότητα του κόμματος, πιστεύοντας όχι σε μια ενότητα κενή περιεχομένου, αλλά στην ενότητα που για πολλά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν όλα αυτά τα χρόνια στον πυρήνα του πολιτικού μας σχεδίου, ως όρος για την αλλαγή των συσχετισμών. Δυστυχώς, ζήσαμε για άλλη μια φορά την πόλωση των βεβαιοτήτων και μάλιστα σε μια στιγμή που νέα στρατηγικά ερωτήματα μας καλούσαν να απαντήσουμε, με αποτέλεσμα μια σοβαρή διάσπαση που φέρνει την απογοήτευση και την αποστράτευση καθώς και την αναζωπύρωση ενός αλληλοσπαραγμού.

Μετά την πρωτοφανή μάχη που αναμφισβήτητα δώσαμε στο επίπεδο της διαπραγμάτευσης και τις σημαντικές παρακαταθήκες που δημιουργήσαμε, αλλά και με την πρωτόγνωρη εμπειρία της επτάμηνης διακυβέρνησης, αυτό που χρειαζόμασταν ήταν μια σοβαρή διαδικασία αποτίμησης, αυτοκριτικής και εκπόνησης ενός νέου σχεδίου στρατηγικού επανακαθορισμού.

Από την πρώτη στιγμή, προσπάθησα να πείσω πως ο μόνος τρόπος για να συζητήσουμε τα νέα δεδομένα μετά τον πρωτοφανή και απολύτως πραγματικό εκβιασμό και την ήττα της διαπραγματευτικής μας τακτικής καθώς και βασικών υποθέσεων του σχεδίου μας ήταν η προσφυγή στα μέλη του κόμματος. Χρειαζόμαστε σοβαρή συζήτηση στο εσωτερικό μας αλλά και μέσα στην κοινωνία καθώς και με όλες τις δυνάμεις στην Ευρώπη που στάθηκαν αλληλέγγυες στον αγώνα μας.

Πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω πως η σοβαρή συζήτηση, η γόνιμη αυτοκριτική στα λάθη και τις ελλείψεις της προηγούμενης περιόδου, που βαρύνουν όλη την ηγεσία και εμένα ακόμα πιο πολυ, η εκπόνηση ενός νέου σοβαρού και ριζοσπαστικού σχεδίου απεμπλοκής από τα μνημόνια και τους εκβιασμούς, ενός νέου σχεδίου για την αλλαγή των συσχετισμών σε ευρωπαϊκό επίπεδο μέσω μιας πλατιάς συμμαχίας ενάντια στην λιτότητα και την εσωτερική υποτίμηση και υπεράσπισης της δημοκρατίας, ενός σχεδίου δημοκρατικής ανασυγκρότησης και κοινωνικής οργάνωσης που θα αξιοποιεί γνώσεις και ικανότητες κάνοντας την κοινωνία συμμέτοχη της μάχης, η διεκδίκηση ενός διαφορετικού μοντέλου διακυβέρνησης καθώς και ενός νέου ρόλου του κόμματος, ήταν και είναι ο μοναδικός τρόπος για την υπέρβαση της κρίσης και της συσπείρωσης και ανασυγκρότηση του κόμματος.

Η απόφαση για εκλογές χωρίς καμία ουσιαστική εσωκομματική διαδικασία αγνόησε την τελευταία απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής, συνεχίζοντας την υποτίμηση του κόμματος και στερώντας τη δυνατότητα για στοιχειώδη συζήτηση στις οργανώσεις. Η επίσπευση των εκλογών σε συνδυασμό με το περιεχόμενο του διαγγέλματος του συντρόφου πρωθυπουργού δημιουργούν  την εντύπωση της αποδοχής του μνημονίου και της άρσης της λαϊκής κυριαρχίας όχι ως αποτελέσματος ενός στυγνού εκβιασμού που μπορεί να επανέλθει, αλλά ως ενός νέου δεδομένου με το οποίο αναγκαζόμαστε να συμπορευτούμε. Χωρίς μια συλλογική δημοκρατική διαδικασία που θα έβαζε σε προτεραιότητα ένα ριζοσπαστικό σχέδιο απεγκλωβισμού και θα κρατούσε ενωμένο στην μεγάλη πλειοψηφία του έστω το κόμμα, κινδυνεύουμε η προηγούμενη ήττα της διαπραγματευτικής μας τακτικής να μεταβληθεί σε στρατηγική ήττα για την Αριστερά.

Πέρα από τις ευθύνες όλων μας, σημαντική ευθύνη για τις αρνητικές εξελίξεις φέρουν και οι δυνάμεις της Αριστερής Πλατφόρμας που προχώρησαν σαν έτοιμοι από καιρό σε αυτή τη σύγκρουση, πολλές φορές με ανοίκειες για το χώρο μας συμπεριφορές, οριστικοποιώντας τελικά τη διάσπαση. Η ανέξοδη ρητορεία και η προβολή του νομίσματος ως διαφορετικό πολιτικό σχέδιο ούτε να πείσουν, ούτε να εμπνεύσουν μπορούν και σίγουρα δεν φτάνουν για να απαντήσουν στα ερωτήματα που η ίδια η πραγματικότητα μας έθεσε όλους αυτούς τους μήνες.

Δυστυχώς, έχω φτάσει στο οδυνηρό σημείο όπου αδυνατώ να ανταποκριθώ στον ρόλο μου ως γραμματέας της ΚΕ, αναλαμβάνοντας πλήρως τις ευθύνες μου για την μέχρι σήμερα πορεία.

Με απέραντη αγάπη και συντροφικότητα για την τιμή που μου κάνατε αναγκάζομαι να παραιτηθώ από την θέση του γραμματέα παραμένοντας στον ΣΥΡΙΖΑ, που μαζί με κόπο και αγωνία χτίσαμε, προσδοκώντας στις συλλογικές εκείνες διαδικασίες που θα μπορέσουν δημοκρατικά να επανακαθορίσουν την πορεία μας.

Η τελευταία μου πολιτική πράξη, ως γραμματέας, είναι η έκκληση προς όλους και όλες να υπερασπιστούν το αριστερό ήθος, τη συλλογικότητα και τη συντροφικότητα, απορρίπτοντας την ανθρωποφαγία, αλλά και την ιδιώτευση. Με αλληλεγγύη πρέπει να συνεχίσουμε ενεργοί στον αγώνα για δικαιοσύνη, δημοκρατία και αξιοπρέπεια.

24/8/2015

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ»

Πηγή

Τι Συμβαίνει στην Κίνα;

Το «κινεζικό ‘29» απειλεί την παγκόσμια οικονομία εν μέσω γεωπολιτικών προκλήσεων στην ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Ασίας.

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ

 Την ίδια στιγμή που στην Ελλάδα ετοιμαζόμαστε για τις εκλογές του Σεπτεμβρίου και το τρίτο μνημόνιο, στη διεθνή ειδησεογραφία κυριαρχεί η «Μαύρη Δευτέρα» των κινεζικών χρηματιστηρίων και των ευρύτερων επιπτώσεων τους στα διεθνή χρηματιστήρια, τις αναδυόμενες αγορές και τις αγορές εμπορευμάτων(πετρέλαιο). Τι ακριβώς συμβαίνει στην Κίνα και τι αυτό σημαίνει για την παγκόσμια οικονομία κα κατ’ επέκταση την Ελλάδα;

 Την Δευτέρα(24/08) το κινεζικό χρηματιστήριο υποχώρησε 8,5%, καταγράφοντας την μεγαλύτερη ημερήσια πτώση από το 2007-την εβδομάδα 17/8-21/08 το κινεζικό χρηματιστήριο υποχώρησε 11%.

 Η «Μαύρη Δευτέρα» έχει στην πραγματικότητα ξεκινήσει από τον Ιούλιο, όταν άρχισαν οι πρώτες μεγάλες πτώσεις των κινεζικών χρηματιστηρίων, οι προσπάθειες της κυβέρνησης του Πεκίνου να αντιστρέψει το κλίμα, με την τονωτική ένεση άνω του ενός τρισ. δολαρίων και την υποτίμηση του γουάν. 

 H Κίνα χρησίμευσε ως «ατμομηχανή» της παγκόσμιας οικονομίας μετά την κατάρρευση της Lehman Brothersτο 2008. Οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης αντιστάθμισαν τις επιπτώσεις της ύφεσης που ακολούθησε για τις περισσότερες αναπτυγμένες οικονομίες, ενώ οι κρουνοί ρευστότητας από την αμερικανική Fed και άλλες κεντρικές τράπεζες με την περιβόητη πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης(αγοράς ομολόγων που ισοδυναμούσε έμμεσα με τύπωμα χρήματος) διοχετεύτηκαν στην κινεζική αγορά μετοχών και ακινήτων, καθώς το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα αναζητούσε διέξοδο…

 Οι ρυθμοί ανάπτυξης της Κίνας ξεπερνούσαν το 10%. Το 2007 η κινεζική οικονομία αναπτυσσόταν κατά 14,2%. Τα τελευταία χρόνια ωστόσο η κυβέρνηση του Πεκίνου προσπαθούσε μέσω συνεχών τονωτικών ενέσεων να κρατήσει την ανάπτυξη πάνω από το 7%, όριο που θεωρείται το ελάχιστο για να μπορέσει η κινεζική οικονομία να συνεχίσει να υπόσχεται υψηλές αποδόσεις στη διεθνή της χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας. Επισήμως η κινεζική οικονομία συνέχισε να αναπτύσσεται το πρώτο εξάμηνο φέτος κατά 7%. Εκφράζονται ωστόσο φόβοι ότι η ανάπτυξη έχει ήδη περιοριστεί στο 5% με 6% ίσως και χαμηλότερα.

 Μέχρι στιγμής η κυβέρνηση της Κίνας χρησιμοποιούσε ως τονωτική ένεση για την οικονομία τις επενδύσεις σε έργα υποδομής, αποφεύγοντας να ανοίξει τους κρουνούς του τραπεζικού δανεισμού όπως έκανε το 2008. Το πακέτο στήριξης που ανακοίνωσε η Κίνα το 2008- 4 τρισ. γουάν(586 δισ. δολάρια) προκειμένου να αποτρέψει τα κύματα ύφεσης που έφερνε η διεθνής χρηματοπιστωτική ασφυξία, οδήγησε σε τετραπλασιασμό του κινεζικού χρέους από 7 τρισ. δολάρια το 2007 σε 28 τρισ. δολάρια στα μέσα του 2014, ποσό που ισοδυναμεί με 282% του ΑΕΠ. Το μεγαλύτερο μέρος, 125% του ΑΕΠ, είναι χρέος των επιχειρήσεων με τη μορφή εταιρικών ομολόγων.

  Άρχισε η κατηφόρα...

 

 Μία σειρά από οικονομικούς δείκτες που ανακοινώθηκαν τις τελευταίες ημέρες αντικατοπτρίζουν την κατηφόρα την οποία έχει πάρει η κινεζική οικονομία με αποτέλεσμα από τον Ιούλιο και μετά να πολλαπλασιάζονται οι βουτιές στα χρηματιστήρια. Οι πωλήσεις smartphones φέτος στην Κίνα, την μεγαλύτερη κατασκευάστρια στον κόσμο, άρχισαν να μειώνονται για πρώτη φορά, σύμφωνα με τα στοιχεία των εταιρειών έρευνας IDC καιGartner.

Οι πωλήσεις αυτοκινήτων μειώθηκαν κατά 3,4% τον Ιούνιο σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα πέρυσι, καταγράφοντας την πρώτη μείωση από τις αρχές του 2013. Εκεί που παρατηρείται η μεγαλύτερη κάμψη είναι στον τεράστιο βιομηχανικό και κατασκευαστικό κλάδο, οι οποίοι είναι οι ατμομηχανές της κινεζικής οικονομίας. Η κάμψη μάλιστα στους κλάδους αυτούς είναι η αιτία της μεγάλης πτώσης στις τιμές στα χρηματιστήρια εμπορευμάτων, κυρίως του πετρελαίου, καθώς η Κίνα είναι ένας από τους μεγαλύτερους καταναλωτές ενέργειας και πρώτων υλών στον κόσμο.

 Πίσω από τις τάσεις υποχώρησης της κινεζικής οικονομίας, βρίσκεται ο θεμελιώδης νόμος του καπιταλισμού,  η μείωση της κερδοφορίας και η αδυναμία του χρηματοπιστωτικού συστήματος να συνεχίσει να συντηρεί τη φούσκα στην αγορά ακινήτων και μετοχών.

 Η αύξηση στην κερδοφορία της βιομηχανίας στην Κίνα, παρουσιάζει έντονες διακυμάνσεις τα τελευταία χρόνια, επηρεαζόμενη και από το γενικότερο κλίμα στην παγκόσμια οικονομία.

 Το 2007 η κερδοφορία αυξήθηκε κατά 39%, το 2008 και 2009 όμως με την πτώση της διεθνούς ζήτησης λόγω της χρηματοπιστωτικής κρίσης, η κερδοφορία μειώθηκε σε 12,5% και 13% αντίστοιχα. Το 2010 αυξήθηκε 53,5%, για να περιοριστεί στο 16% την επόμενη χρονιά. Το 2012 η αύξηση της κερδοφορίας ήταν μικρότερη του 1% και το 2013 ήταν 10,5%. Το 2014, η κερδοφορία είχε αρνητική ανάπτυξη.

 Η μείωση της κερδοφορίας είχε αποτέλεσμα να μειώνονται οι επενδύσεις παγίου κεφαλαίου. Για παράδειγμα το 2007 τα αποθέματα σε μηχανήματα κλπ. παρουσίαζαν αύξηση 21%, το 2013 όμως, με βάση τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία, η αύξηση περιορίστηκε σε 11%.

  Οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης είχαν δημιουργήσει μία χρηματιστηριακή φούσκα, στην οποία επένδυε τόσο η διεθνής των αγορών αναζητώντας υψηλές αποδόσεις, εκμεταλλευόμενη τις συνθήκες φθηνής διεθνώς ρευστότητας λόγω των μηδενικών επιτοκίων και των πακέτων ποσοτικής χαλάρωσης των κεντρικών τραπεζών, όσο και  ανερχόμενη κινεζική μεσαία τάξη που έβλεπε το χρηματιστήριο ως μέσο εξασφάλισης ενός καλύτερου ατομικού μέλλοντος(θυμηθείτε την Ελλάδα στα τέλη του ’90).

 Στο απόγειο της χρηματιστηριακής φούσκας, οι τιμές των μετοχών στο χρηματιστήριο της Σενζέν, ήταν 60 φορές πάνω από τα κέρδη, ποσοστό σχεδόν διπλάσιο σε σχέση με τα επίπεδα στα τέλη του 2014. Τον Ιούνιο οι κινεζικές αρχές περιόρισαν τα περιθώρια δανεισμού πυροδοτώντας την απαρχή της τρέχουσας χρηματιστηριακής κατρακύλας.

 Η Υποτίμηση

 Πρόσφατα η κινεζική κυβέρνηση επιχειρώντας να αντιστρέψει το κλίμα, προχώρησε σε υποτίμηση της ελεγχόμενης ισοτιμίας του γουάν, κατά 2%, προκειμένου να τονώσει την ανταγωνιστικότητά της. Η κίνηση αυτή θεωρήθηκε προοίμιο στην κατεύθυνση της πλήρους απελευθέρωσης του γουάν, εξέλιξη που θεωρείται προϋπόθεση για την εκπλήρωση  της στρατηγικής του Πεκίνου για μεγαλύτερη διεθνοποίηση του νομίσματος, με απώτερο στόχο να συμπεριληφθεί στο καλάθι νομισμάτων του ΔΝΤ-γνωστό ως ειδικά τραβηχτικά δικαιώματα-και αμφισβήτησης της ηγεμονίας του δολαρίου στις διεθνείς συναλλαγές.

 Η υποτίμηση, η οποία συνεχίστηκε με πτώση του γουάν στις διεθνείς χρηματαγορές, ήταν η μεγαλύτερη μεταβολή στην ισοτιμία του κινεζικού νομίσματος από το 2005 που η Κίνα εγκατέλειψε την πρόσδεση με το δολάριο και προχώρησε σε ελεγχόμενη διακύμανση του νομίσματός της. Για να κατανοήσουμε τη σημασία της κίνησης αυτής αρκεί να αναφέρουμε ότι πριν την υποτίμηση η μεγαλύτερη διακύμανση του γουάν για φέτος έφθανε στο 0,16%.

 Η υποτίμηση εκδηλώθηκε υπό το φως των ανησυχητικών μακροοικονομικών δεδομένων. Οι κινεζικές εξαγωγές μειώθηκαν τον Ιούλιο κατά 8,3%, ενώ οι εισαγωγές μειώθηκαν επίσης τον ίδιο μήνα κατά 8,1% σε σχέση με πέρυσι, έχοντας επίσης μειωθεί τον Ιούνιο 6,1%. Με την υποτίμηση η Κίνα ελπίζει να τονώσει τις εξαγωγές της και να αποτρέψει την οικονομική επιδείνωση.

 Οι διεθνείς εξελίξεις έχουν επηρεάσει την κινεζική οικονομία. Η παραγωγή στην Ευρώπη δεν έχει επιστρέψει στα επίπεδα του 2007, με το ίδιο το ΔΝΤ να προειδοποιεί σε πρόσφατη έκθεσή του ότι η παγκόσμια οικονομία δεν πρόκειται να επιστρέψει στα προ του 2008 επίπεδα. Οι κινεζικές εξαγωγές προς την Ευρώπη έχουν μειωθεί κατά 12% σε σχέση με πέρυσι, ενώ κατά 10% έχουν μειωθεί και οι εξαγωγές προς την Ιαπωνία.

 Το «κινεζικό ‘29»-270 δισ. ευρώ χάθηκαν από την αξία των ευρωπαϊκών μετοχών μόνο μέχρι το μέσον της συνεδρίασης την Δευτέρα, σε 1 τρισ. δολάρια ανέρχονται οι απώλειες από τις αρχές Αυγούστου- είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει η Κίνα από τις απαρχές της οικονομικής φιλελευθεροποίησης στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

 Συμπίπτει επίσης με εντεινόμενες γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην ευρύτερη περιοχή: Την ένταση στις σχέσεις Πεκίνου-Τόκιο για την αμφισβητούμενη κυριότητα στα νησιά Σενκάκου/Ντιαγοού, την εντεινόμενη κινεζική στρατιωτική παρουσία  στη θαλάσσια περιοχή της Νότιας Κίνας και την αναζωπύρωση της έντασης στην κορεατική χερσόνησο με τη Βόρεια Κορέα να διατηρεί στενές σχέσεις με την κυβέρνηση του Πεκίνου.

Ακόμη και αν καταφέρει η κυβέρνηση της Κίνας με τις παρεμβάσεις της να αντιστρέψει για λίγο το κλίμα στην κινεζική χρηματοπιστωτική αγορά, ένα νέο κεφάλαιο φαίνεται να ανοίγει στη συστημική κρίση που πυροδότησε η κατάρρευση της Lehman Bothers το 2008.

 Σε αντίθεση όμως με τότε, «οι κεντρικές τράπεζες διαθέτουν ελάχιστα πυρομαχικά  αυτή την στιγμή για να αντιμετωπίσουν μια ακόμα παγκόσμια ύφεση», όπως έγραψε και στο Twitter ο γνωστός μεγιστάνας Ρούπερτ Μέρντοχ.

Πηγές:

http://www.ft.com/intl/cms/s/0/1ea8c24a-4267-11e5-9abe-5b335da3a90e.html#axzz3jkSRzp93

https://www.jacobinmag.com/2015/08/china-currency-depreciation-comminist-party-yuan-renminbi/

http://www.wsws.org/en/articles/2015/08/12/pers-a12.html

https://www.stratfor.com/weekly/chinas-crisis-price-change?utm_source=freelist-f&utm_medium=email&utm_term=Gweekly&utm_campaign=20150818&utm_content=readmoretext&mc_cid=d5d074175b&mc_eid=1285de2df8

http://www.telegraph.co.uk/finance/china-business/11725236/The-really-worrying-financial-crisis-is-happening-in-China-not-Greece.html

Αναστέλλει το Δουβλίνο ΙΙ για τους Σύρους πρόσφυγες η Γερμανία

«Το Ομοσπονδιακό γραφείο μετανάστευσης και προσφύγων της Γερμανίας, εκδίδοντας νέες οδηγίες, αναστέλλει τις διαδικασίες που προβλέπει ο Ευρωπαϊκός κανονισμός Δουβλίνο ΙΙ για τους πρόσφυγες που προέρχονται από τη Συρία», αναφέρει η διαδικτυακή πλατφόρμα πληροφόρησης ασύλου Asylum Information Database (aida).

Ο κανονισμός Δουβλίνο ΙΙ, καθορίζει ως χώρα υπεύθυνη για να δώσει άσυλο στον αιτούντα πρόσφυγα, την ευρωπαϊκή χώρα στην οποία θα εισέλθει την πρώτη φορά. Ωστόσο, με τη χρήση της 'ρήτρας κυριαρχίας'  ένα Κράτος - Μέλος μπορεί να αναλάβει οικειοθελώς την ευθύνη για τη διεκπεραίωση αιτήσεων ασύλου.

Έτσι, «σύμφωνα με τις οδηγίες της 21ης  Αυγούστου του 2015, οι διαδικασίες του Δουβλίνου ΙΙ που είχαν ήδη ξεκινήσει για τους Σύρους πρόσφυγες, πρόκειται να ακυρωθούν ώστε η Γερμανία να αποτελέσει το Κράτος - Μέλος που θα είναι υπεύθυνο για την επεξεργασία των αιτήσεων τους. Συνεπακόλουθα, οι επαναπροωθήσεις που έχουν ήδη εκτελεσθεί, αναμένεται να ανακληθούν. Οι νέες αιτήσεις Σύρων αιτούντων άσυλο θα περνούν άμεσα τις καθιερωμένες διαδικασίες ασύλου παρακάμπτοντας τις διαδικασίες της συνθήκης Δουβλίνο ΙΙ».

Η Γερμανία, που αποτελεί πλέον τον κυριότερο προορισμό των αιτούντων άσυλο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει ήδη από τον Ιανουάριο εγγράψει στους σχετικούς καταλόγους 44.417 αιτήσεις, και σύμφωνα με τον υπουργό  Εσωτερικών Τόμας ντε Μεζιέρ, υπολογίζεται «πλέον ότι έως και 800.000 αιτούντες άσυλο θα φθάσουν στη Γερμανία μέσα στο 2015».

Τον Ιούλιο υπέβαλαν αίτηση χορήγησης ασύλου περίπου 38.000 άνθρωποι και μόνο μέσα στις πρώτες 17 ημέρες του Αυγούστου έχουν ήδη υποβληθεί ακόμη 50.000. 

«Είναι ντροπή, αρκετές χώρες της ΕΕ να μην δέχονται κανέναν πρόσφυγα, ή να δέχονται μόνο ένα μικρό αριθμό. Πρόκειται για πρόκληση που αφορά όλη την Ευρώπη. Είναι απαραίτητο όλοι να βοηθήσουν και να αναλάβουν δράση», υπογραμμίζει ο κ. ντε Μεζιέρ.

Πηγή: Asylum Information Database (aida)

Ασιατικό «τσουνάμι» στις διεθνείς αγορές - Στο -10,54% έκλεισε το Χρηματιστήριο Αθηνών

Με σοβαρές απώλειες τερμάτισαν τις σημερινές συνεδριάσεις τους τα ασιατικά χρηματιστήρια, όπου σημειώθηκαν εκτεταμένες ρευστοποιήσεις μετοχικών τίτλων, καθώς συνεχίζεται το κραχ στις οικονομίες της Άπω Ανατολής.

Με μεγάλη πτώση 4,61% έκλεισε το χρηματιστήριο του Τόκιο, για πέμπτη συνεχή ημέρα, λόγω των ανησυχιών για την παγκόσμια οικονομική κατάσταση γενικά και για την κατάσταση της κινεζικής οικονομίας ειδικότερα.

Ενώ το χρηματιστήριο της Σανγκάης κατέγραφε πτώση σχεδόν 8,5% στα μέσα της συνεδρίασής του, ο βασικός δείκτης Nikkei υποχώρησε κατά 4,61%, σημειώνοντας απώλειες 895,15 μονάδων για να κλείσει στις 18,540.68 μονάδες.

Ο Nikkei έχει υποχωρήσει συνολικά κατά 10% καταγράφοντας απώλειες 2.079 μονάδων στις τελευταίες πέντε συνεδριάσεις.

Επενδυτικοί κύκλοι χαρακτήρισαν τη σημερινή ημέρα ως μια ακόμη «Μαύρη Δευτέρα» για τις διεθνείς χρηματαγορές, αφού οι συνέπειες των σημαντικών απωλειών που κατέγραψαν οι ασιατικοί δείκτες ήταν κάτι παραπάνω από εμφανείς και κατά το άνοιγμα των ευρωπαϊκών χρηματιστηρίων.

Στο Λονδίνο, ο δείκτης FTSE-100 ξεκίνησε με απώλειες κατά 2,62% και διαμορφώθηκε στις 6.025,27 μονάδες. Τελικά, η αγορά του Λονδίνου έκλεισε στο -4,67%, διαμορφούμενη στις 5.898,87 μονάδες

Παρόμοια εικόνα και στο Παρίσι, όπου ο δείκτης CAC 40 άνοιξε με πτώση 3,57%, με απώλειες 165,51 μονάδων, για να διαμορφωθεί στις 4.465,48 μονάδες. Στο κλείσιμο της παρισινής αγοράς, υψηλές ρευστοποιήσεις και πτώση κατά 5,35% στις 4.383,46 μονάδες.

Στη Φρανκφούρτη, ο βασικός δείκτης Dax υποχώρησε κατά 3,15% και διαμορφώθηκε στις 9.805,72 μονάδες, περνώντας εκ νέου κάτω από το όριο των 10.000 μονάδων για πρώτη φορά από τα μέσα Ιανουαρίου. Στο κλείσιμο του χρηματιστηρίου, ο Dax κατέγραψε πτώση κατά 4,70% τερματίζοντας τις συναλλαγές του στις 9.648,43 μονάδες. Ο δείκτης MDax κατέγραψε απώλειες 3,60% και διαμορφώθηκε στις 18.645,43 μονάδες.

Την ίδια ώρα, σε νέα χαμηλά έτους, στα επίπεδα των 600 μονάδων, υποχώρησε η ελληνική χρηματιστηριακή αγορά, καθώς εντείνονται οι αρχικές πιέσεις, εν μέσω αρνητικού κλίματος στις διεθνείς αγορές. Στο επίκεντρο των ρευστοποιήσεων βρίσκονται οι τραπεζικές μετοχές.

«Βουτιά» σημειώνουν οι μετοχές και στο Χρηματιστήριο Αθηνών, με τις απώλειες να ξεπερνούν το 11% και τον τραπεζικό κλάδο να έχει «κλειδώσει» με απώλειες άνω του 23%.

Ειδικότερα, ο Γενικός Δείκτης έκλεισε με πτώση κατά 10,54% στις 563,54 μονάδες, ενώ ο τζίρος βρισκόταν στα 31 εκατ. ευρώ. Ο FTSE25 σημειώνει απώλειες 13,37% στις 16,99 μονάδες και ο τραπεζικός δείκτης κατέγραφε πτώση23,95% στις 160,65 μονάδες.

Ενδοσυνεδριακά κατέγραψε κατώτερη τιμή στις 603,57 μονάδες, όταν υποχωρούσε έως και 5,00%. Η αξία των συναλλαγών ανέρχεται στα 20,80 εκατ. ευρώ.

Πηγή