Ομοιος ομοίω

Του Δημήτρη Νανούρη

Μια διαφορετική προσέγγιση του διαφορετικού και των διαφορετικών έκανε τη διαφορά το, κάθε άλλο παρά αδιάφορο, Σαββατόβραδο στο κτήμα του Θωμά Κοροβίνη στα Πλατανίδια του δυτικού Πηλίου, μια ανάσα από τα Ανω και όχι από τα Κάτω Λεχώνια, καταπώς έγραφα την Παρασκευή και με διόρθωσε ευγενικά οπωσούν σχολαστικός με την ιστορία του τόπου γηγενής. Δυστυχώς δεν αναφέρονται Μέσα Λεχώνια, η ύπαρξη των οποίων θα αποτελούσε έναν «έντιμο συμβιβασμό», λέμε τώρα, καίτοι γίνεται κατάχρηση του όρου από τους σκληρούς διαπραγματευτές μας στις ατέρμονες συζητήσεις με τους δανειστές που καταλήγουν με ακρίβεια χειροποίητου ελβετικού ρολογιού σε πανωλεθρίαμβο για τη χώρα.

Επιστήμονες, γλωσσολόγοι, γλωσσοπλάστες, γλωσσοθήρες και γλωσσοκοπάνες, τουτέστιν ένα πολύβουο σμάρι ποιητών, πεζογράφων, εν γένει λογοτεχνών και κριτικών λογοτεχνίας, αλλά και ηθοποιοί, χορευτές, μουσικοί, τραγουδιστές και λογής λογής καλλιτέχνες προσέγγισαν τους «διαφορετικούς» με θαυμαστά κείμενα, εξαιρετικές απαγγελίες και αναλόγια ανάλογα κορυφαίων θιάσων. Κάτω από μηλιές, ροδακινιές, βερικοκιές και αροχλάδες δημιουργήθηκε μια θερμή ατμόσφαιρα που εξουδετέρωσε τον καύσωνα σαν φυσικό και συνάμα ψυχικό ερκοντίσιον.

Θαμπή, θλιμμένη, θολή και αδρανής η δική μου συνεισφορά στα δρώμενα: «Φυλάγαμε τσίλιες οι τρεις μας, γωνία Αρριανού-Ολύμπου. Κρατούσαμε σφιχτά το περίστροφο, με το χέρι στη φαρδιά τσέπη του σακακιού που φούσκωνε, όπως στην τελευταία ταινία του Τζωρτζ Ραφτ. Στις οχτώ ακριβώς ακούστηκε μια ριπή από πολυβόλο και σε λίγο σκόρπιοι πυροβολισμοί. Στις οχτώ και πέντε έφτασε ο Γαλάνης να μας πει να διαλυθούμε. Εγώ κατέβαινα μαζί του μέχρι την Εγνατία. “Απλή δουλειά” είπε. “Μόλις μπήκαμε μέσα στον τεκέ τούς βρήκαμε όλους ξαπλωμένους στην κουρελού, ακίνητους, σαν να μην άκουσαν που μπήκαμε. Τους φωνάξαμε να σηκωθούν. Δε σηκωθήκανε, ήτανε βαριά μαστουρωμένοι. Τους ρίξαμε με την ησυχία μας μια και καλή. Δε σάλεψε κανείς τους, ούτε κιχ, οχτώ άτομα. Θ’ ανασάνει τώρα η γειτονιά από την αλητεία του Κιορπέ”. “Πάρε το περίστροφο” είπα “δεν έχω πού να το ακουμπήσω απόψε”. Πρόσεξα τη φωνή μου. Την πρόσεξε και ο Γαλάνης. “Σε καταλαβαίνω” είπε. “Δεν έχεις συνηθίσει ακόμα”. “Είναι κι αυτό” είπα».

Ηταν ένα κείμενο του Μανώλη Αναγνωστάκη από «Το Περιθώριο ’68-’69» που δείχνει πώς οι κομμουνιστές κανόνιζαν τις διαφορές τους με τους «διαφορετικούς» στην απελευθερωμένη Θεσσαλονίκη περί τα μέσα της δεκαετίας του ’40. Ας είναι. Επιστρέφοντας Δευτέρα μεσημέρι, με τη νηφάλια μέθη της βραδιάς να θάλπει τα φυλλοκάρδια, έπεσα πάνω στην ομοιομορφία των ομοίων μέσω ραδιοφώνου. Ηγουν στον ΘΑλέξη να κουτουλοχτυπιέται με τον Κούλη στη Βουλή. Πόσο εύκολα, αλήθεια, αποδομούσαν ο ένας το αφήγημα του άλλου. Και πόσο δύσκολα άρθρωναν το δικό τους, πανομοιότυπο με εκείνο που μόλις είχαν κατεδαφίσει. Ο Τσίπρας μιλούσε σαν τον Σαμαρά του ’14 κι ο Κυριάκος αντιδρούσε σαν τραγί. Ομοιος ομοίω αεί... βελάζει!   

efsyn.gr

Τα όνειρα που δεν πεθαίνουν

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Ισχυρίζονται αρκετοί, ορθά ίσως, ότι οι ολετήρες ονείρων είναι οι πλέον αδίστακτοι εγκληματίες της ανθρωπότητας. Πώς καταστρέφει κανείς τα όνειρα -και γιατί; Ονειρα όταν λέμε συνήθως εννοούμε βελτίωση των κοινωνικών συνθηκών, ώστε να καταφέρουμε να απολαύσουμε τα αγαθά της φύσης και του πολιτισμού απρόσκοπτα, χωρίς φόβο και χρήση βίας από την εκάστοτε εξουσία, που εμείς οι ίδιοι ομονοούμε να «στήσουμε».

Τα όνειρα αφορούν είτε το εγώ του καθενός είτε μια ευδαίμονα πολιτεία όπου ο καθένας ξεχωριστά επιλέγει τον δικό του τρόπο ικανοποίησης των επιθυμιών του -μια ουτοπία με άλλα λόγια, με συγκρούσεις μεν με αποτελέσματα δε, κάτι σαν ένα παραμυθάκι. Και όμως αυτά τα παραμυθάκια συντηρούν την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον και μάλιστα κοντινό.

Εδώ που τα λέμε, οι ιδέες της ουτοπίας ξέφτισαν και δόθηκαν βορά από τη σκληρή πραγματικότητα στους αστοιχείωτους και τους εξουσιομανείς· κόπηκε η διάθεση των ιδεολόγων για εγκαθίδρυση της ιδεολογίας τους, μετά μάλιστα και τη θλιβερή κατάληξη της μεγάλης Οχτωβριανής Επανάστασης στην τσαρική Ρωσία (όχι ακριβώς κόπηκε -τους την έκοψαν οι οικονομικοί οικουμενικοί οδοστρωτήρες...).

Μπορεί η ουτοπία να επανεμφανιστεί στο μέλλον ή όλα έχουν τελειώσει και έχουν πάρει τον δρόμο τους;

Μα τότε θα γκρεμιζόταν διά παντός η ελπίδα, τα όνειρα θα έπαυαν να υπάρχουν.

Μήπως, όμως, βρισκόμαστε ακριβώς σ’ αυτό το σημείο; Μήπως έχει επικρατήσει η ιδεολογία της ισχύος και όλα τα άλλα είναι απλώς κούφια λόγια για τους παραιτημένους και ανήμπορους να αντιδράσουν, μετά μάλιστα και το φιάσκο της Αριστεράς;

Οχι, επιμένει -παραδόξως;- ο Παναγιώτης Κονδύλης, ένας επαΐων του περιθωρίου.

Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, γράφει στο «Η ηδονή, η ισχύς, η ουτοπία», εκδ. Στιγμή, «τότε θα παρέλυε η ανανεωτική και ριζοσπαστική διάθεση, η οποία χαρακτηρίζει τις συνθήκες γένεσης της ουτοπίας, ενώ θα ευδοκιμούσαν ιδεολογίες που θα νομιμοποιούσαν σκληρά πειθαρχικά μέτρα και άτεγκτες ιεραρχίες».

Να το λοιπόν ξανά το ερώτημα. Μήπως βρισκόμαστε εκεί όπου ευδοκιμούν η πειθαρχία και η ιεραρχία και οι κοινωνίες δεν ξέρουν από πού να φυλαχτούν;

Μήπως ο οργουελιανός θαυμαστός καινούργιος κόσμος είναι αυτός που βιώνουμε τούτη τη στιγμή;

Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε ο μηδενισμός είναι το μέλλον και άρα ο αφανισμός του είδους επίκειται...

Πώς αντέχεται τόση καταπίεση και τόση ανισότητα, τόσος εκφυλισμός του ανθρώπινου πνεύματος και τέτοιος εξευτελισμός του ανθρώπινου σώματος;

Μακάρι να μπορούσε κάποιος να απαντήσει, ειδικά σήμερα που η πολιτική έχει εκπέσει στην άβυσσο της μετριότητας και της οιονεί δουλικότητας όσων τη «διακονούν», ζώντας βέβαια πλουσιοπάροχα απ’ αυτήν, αυτοί και οι κολαούζοι τους (μια ζωή τα ίδια, τι να κάνουμε, δεν παλεύεται η κατάσταση...).

Γενικά τα όνειρα πέθαναν και μαζί τους κάποια καλή διάθεση για τη ζωή και τους συνανθρώπους -ε, αυτό να ανατραπεί, αυτή η απώλεια της ελπίδας.

Να αποφασίσουν οι πολλοί ότι τα όνειρα ποτέ δεν παθαίνουν όσο και να φροντίζουν γι’ αυτό οι παροδικοί διαφεντευτές της μοίρας των ονειροπολούντων. 

efsyn.gr 

Ετοιμη η δεύτερη μαγική εικόνα…

Ο Αλέξης Τσίπρας περιέγραψε στη Βουλή το τοπίο που θέλει να διαμορφώσει για τους επόμενους 12-16 μήνες πριν προκηρύξει εκλογές. Αυτό είναι το μείζον και όχι η κάλυψη που έδωσε στον Καμμένο και στον Πολάκη

Του Γιώργου Καρελιά

Από τη χτεσινή (Δευτέρα) συζήτηση στη Βουλή οι περισσότεροι κατάλαβαν ότι ο Αλέξης Τσίπρας «προσφέρει απόλυτη κάλυψη» στις (σχεδόν παρακρατικού τύπου) Κλουζο-δραστηριότητες του Πάνου Καμμένου και στις «αστοιχείωτες» επιθέσεις του Παύλου Πολάκη εναντίον του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Όμως, αυτό είναι το προφανές και δεν χρειαζόταν άλλη μια κοινοβουλευτική «μάχη» για να πιστοποιηθεί. Είναι δεδομένο. Ειδικά η συμμαχία με τον Καμμένο είναι στρατηγικού χαρακτήρα (μέχρι να τη διαλύσει η κάλπη), παρά τις πομφόλυγες περί «προοδευτικής συνεργασίας» με το ΠΑΣΟΚ, στις οποίες δεν «τσιμπάνε» πλέον ούτε οι πλέον φιλο-ΣΥΡΙΖΑ ΠΑΣΟΚοι.  Αλλά δεν είναι αυτή η εικόνα που επιδιώκουν να οικοδομήσουν ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ για τους επόμενους 12 έως 16 μήνες, οπότε πιθανολογείται βάσιμα ότι θα προκηρύξουν εκλογές. Η νέα μαγική εικόνα θα έχει άλλα χαρακτηριστικά.

Σε αδρές γραμμές θα είναι τα εξής:

Πρώτον, η νέα συμφωνία με τους δανειστές δεν περιέχει μέτρα, μόνο «αντίμετρα». Ο κ. Τσίπρας απέφυγε επιμελέστατα να πει οτιδήποτε για τα μέτρα που θα πληρώσουν οι πάντες και εκθείασε τα αντίμετρα, τα οποία θα εφαρμοστούν υπό όρους και για λίγους. Μένει να το πιστέψουν και οι (ταλαντευόμενοι ακόμα) ψηφοφόροι.

Δεύτερον, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υλοποιεί το «προοδευτικό» σχέδιο, σε αντίθεση με το «συντηρητικό», που έχει η ΝΔ.

Τρίτον, αυτό το «σχέδιο» δεν έχει, βεβαίως, καμιά σχέση με εκείνο του 2014 και του πρώτου εξαμήνου του 2015. Τότε που οι αγορές ήταν δυνάστες, τα πλεονάσματα ματωμένα και οι διεθνές Οίκοι Αξιολόγησης μιάσματα. Σήμερα ο κ. Τσίπρας επαίρεται για τα «αριστερά» πλεονάσματα, εκστασιάζεται με την ανταπόκριση των αγορών, με το ράλι του Χρηματιστηρίου και με τον καλό βαθμό της Μoody’s.

Τέταρτον, επειδή η συμφωνία στο Εurogroup δεν φαίνεται να περνάει τόσο καλά στην κοινή γνώμη, ούτε καν στο αριστερό κοινό που έχει απομείνει στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως πιστοποιούν όλες οι έρευνες, ακόμη και των φιλικών τους εφημερίδων (εδώ), ο κ. Τσίπρας άρχισε να χρησιμοποιεί και το τελευταίο επιχείρημα: παρόλα αυτά, δηλαδή τα «δυσάρεστα μέτρα», που έχει παραδεχτεί  και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, είναι προτιμότερο να τα εφαρμόζει μια αριστερή κυβέρνηση («εμείς είμαστε η Αριστερά», αναγκάστηκε να πει ο Πρωθυπουργός για όσους αμφιβάλλουν…) παρά η «νεοφιλελεύθερη ΝΔ».

Πέμπτον, όλα αυτά (θα) έχουν ως τελική κατάληξη το «εμείς σας βγάλαμε από τα Μνημόνια και την επιτροπεία». Του χρόνου τέτοιες μέρες θα γίνεται επικοινωνιακό πάρτι με την (επικείμενη, τότε) λήξη του τρίτου (αριστερού) Μνημονίου, λίγο πριν στηθούν οι κάλπες.

Αυτό είναι το σχέδιο, που περιέγραψε ο κ. Τσίπρας στη Βουλή. Αυτό είναι το μείζον και όχι η κάλυψη που έδωσε στον Καμμένο και στον Πολάκη. Αυτοί μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως «μαντρόσκυλα» στη σύγκρουση με επιλεγμένους αντιπάλους της άλλη πλευράς, μπορεί και όχι. Ειδικά ο Καμμένος  μπορεί και να εγκαταλειφθεί στην τύχη του, αν η εκλογική του επιβίωση (θα) είναι αβέβαιη και θα αναγκαστεί να επινοήσει τότε νέα τρενάκια και «ξεκόλλα».

Η μάχη για των επόμενων εκλογών θα γίνει με όπλο τη νέα μαγική εικόνα που περιέγραψε ο κ. Τσίπρας, τα κομμάτια της οποίας θα συμπληρώνονται μήνα με το μήνα με διαφορετικές «φωτογραφίες». Για τις οποίες ισχύει αυτό που έχει πει ο αμερικανός φωτογράφος Ανσελ Ανταμς: «Δεν παίρνεις μια φωτογραφία, την κατασκευάζεις».

 protagon.gr

Τελικά, ήμασταν σεξιστές με τη Ραχήλ και τη Ζωή;

Η Ελλάδα παραμένει ο μεγαλύτερος επενδυτής στην Αλβανία, αφήνοντας πίσω χώρες με μεγαλύτερο οικονομικό εκτόπισμα αναφέρει η Τράπεζα της Αλβανία σε έκθεση της που δημοσιοποιήθηκε την Τρίτη.

 Στο κλίμα της πρώτης μνημονιακής περιόδου, οι συμπεριφορές της Ραχήλ και της Ζωής ήταν ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος δραματοποιημένος. Ο Τσίπρας τα έλεγε, η Ραχήλ και η Ζωή τα ερμήνευαν. Χρησιμοποιήθηκαν σαν μεγάφωνα, που κάηκαν από την υψηλή τάση...

Του Κώστα Γιαννακίδη

Ο πρόεδρος της ΕΡΤ είναι ένας εξαιρετικός συνθέτης. Μια κιθάρα να είχε δίπλα, να ήταν το πιάνο κάπου εκεί κοντά, το έβγαζε το μιούζικαλ με τη Ραχήλ. Και μετά η ΕΡΤ θα είχε τα πάντα. Τη μελωδία του MTV, την ψυχαγωγία του FOX και τα σπάνια πλάσματα του National Geographic.

Μνημείο υπάρχει στη δημόσια τηλεόραση της Σερβίας, για να θυμίζει τον βομβαρδισμό του κτιρίου από το ΝΑΤΟ. Ε, μνημείο έχει τώρα και η ΕΡΤ για να θυμάται το «μαύρο» του Σαμαρά και το φρόνημα που επέδειξε η ΠΟΣΠΕΡΤ. Ο καθένας μπορεί να φέρνει τους συμβολισμούς στα μέτρα του –δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι η Ραχήλ Μακρή.

Η γυναίκα αυτή εμφανίστηκε στο προαύλιο της ΕΡΤ ντυμένη στα μαύρα, κρατώντας ένα μπουκέτο λουλούδια –ΕΡΤ και Καισαριανή, το ίδιο πράγμα. Και αφού φώναξε, άκουσε το «σκάσε» του Τσακνή και παραδόθηκε στα δόντια των social media. Περιέργως η Ραχήλ δεν πληγώνεται από κάθε σημείο της Timeline. Και αυτό είναι λογικό. Δεν γίνεται να αποθέωνες όταν σκαρφάλωνε στα κάγκελα της ΕΡΤ και να τη λοιδορείς για όσα κάνει στο προαύλιο. Το βουλώνεις και εύχεσαι να μη θυμάται κανείς ότι πριν από τέσσερα-πέντε χρόνια χαρακτήριζες σεξιστική την κριτική προς τη Ραχήλ και τη Ζωή.

Βέβαια οι συμπεριφορές των ανθρώπων αξιολογούνται πάντα ανάλογα με το περιβάλλον εντός του οποίου εκδηλώνονται. Μπορείς να ουρλιάζεις στο γήπεδο, αλλά όχι σε ένα κονσέρτο κλασικής μουσικής. Μπορείς να αφήνεις τα μυαλά σου στα κάγκελα της ΕΡΤ όταν την κλείνει ο Σαμαράς, όχι όμως και όταν την απαξιώνει ο Τσίπρας.

Όλα, λοιπόν, έχουν να κάνουν με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Στο κλίμα της πρώτης μνημονιακής περιόδου, οι συμπεριφορές της Ραχήλ και της Ζωής ήταν ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος δραματοποιημένος. Ο Τσίπρας τα έλεγε, η Ραχήλ και η Ζωή τα ερμήνευαν. Και μάλιστα τότε αξιοποιήθηκαν ως αποτελεσματικά επικοινωνιακά και πολιτικά εργαλεία. Του κερατά, δεν μπορεί να είχε και εδώ αυταπάτες ο Πρωθυπουργός. Εν προκειμένω, ήξερε πολύ καλά με ποιες είχε να κάνει. Όμως από τη στιγμή που το show έκοβε εισιτήρια, δεν είχε καμία αναστολή να κάτσει στο Ταμείο. Αλλωστε με προσωπική του παρέμβαση η Ραχήλ Μακρή μετακινήθηκε από το ψηφοδέλτιο των ΑΝΕΛ σε εκείνο του ΣΥΡΙΖΑ –οι ψήφοι δεν λερώνουν, ούτε μυρίζουν.

Και εντάξει, ο Τσίπρας. Η κοινωνία, όμως, πώς επιβράβευσε πολιτικά αυτές τις συμπεριφορές; Νομίζω ότι τις χρησιμοποίησε ως άλλοθι για να νομιμοποιήσει την άσκηση βίας με πολιτική επένδυση. Ο τύπος που πάει και κοπανάει τον Χατζηδάκη, θα ψηφίσει χρυσαυγίτες και, τέλος πάντων, θα εντάξει τη Ραχήλ στα αντανακλαστικά της δίκαιης οργής.  Αν ο πολιτικός καβαλάει τα κάγκελα, ο πολίτης αισθάνεται ότι μπορεί να πάει και ένα βήμα πιο πέρα.

Κάναμε ολόκληρα debate για το αν είναι ή όχι σεξιστική η κριτική προς τη Ραχήλ ή τη Ζωή. Ελεγες ότι είναι για τα κάγκελα (όχι της ΕΡΤ) και σου απαντούσαν με κάτι ανοησίες περί καθωσπρεπισμού. Τελικώς επρόκειτο για περιπτώσεις που αξίζουν τη συμπάθεια, όχι όμως για πολιτικούς λόγους. Ας πούμε για την ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία τους και, φυσικά, μη ξεχνιόμαστε, την πολιτική τους συνέπεια… Χρησιμοποιήθηκαν σαν μεγάφωνα, που κάηκαν από την υψηλή τάση. Ως κλακαδόροι πολυτελείας και προπαγανδιστές των όχλων. Ως μπαλόνια που έχασαν τον αέρα τους.

protagon.gr

Οι Έλληνες πρώτοι επενδυτές στην Αλβανία με 1,22 δισ. ευρώ

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Τράπεζας της Αλβανίας οι άμεσες ξένες επενδύσεις που πραγματοποιήθηκαν από την Ελλάδα στην γειτονική χώρα ανέρχονται σε 1,22 δισ. ευρώ το πρώτο τρίμηνο του 2017 αυξημένες σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2016 όταν είχαν διαμορφωθεί σε 1,17 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με οικονομικούς αναλυτές οι ελληνικές επενδύσεις θα συνεχίσουν να αυξάνονται τα επόμενα χρόνια καθώς όσο οι εδώ επιχειρήσεις βλέπουν την Αλβανία σαν μία χώρα όπου μπορούν να επεκτείνουν τις δραστηριότητες τους.

Πίσω από την Ελλάδα, σε επίπεδο επενδύσεων βρίσκεται η Ολλανδία με επενδύσεις ύψους 869 εκατ. ευρώ (688 εκατ. ευρώ το πρώτο τρίμηνο του 2016) και ο Καναδάς με τα κεφάλαια που έχουν επενδυθεί να φθάνουν τα 839 εκατ. ευρώ.

Στα 200 εκατ. ευρώ τα έσοδα από οικειοθελή αποκάλυψη εισοδημάτων

Το ποσό των 200 εκατ. ευρώ σύμφωνα με την "Καθημερινή" έχει εισέλθει στον κρατικό κορβανά (έχουν βεβαιωθεί 316 εκατ. ευρώ) από τους φορολογουμένους που έκαναν χρήση της ευνοϊκής ρύθμισης για την αποκάλυψη αποκρυβείσας φορολογητέας ύλης.

Ωστόσο, το μεγαλύτερο ποσοστό των 53.000 φορολογουμένων που εντάχθηκαν στην ανωτέρω ρύθμιση δεν παρουσιάστηκε οικειοθελώς αλλά αντίθετα κλήθηκε από την εφορία να δώσει εξηγήσεις, καθώς από τον έλεγχο διαπιστώθηκε αναντιστοιχία δηλωθέντων και περιουσιακών στοιχείων.

Επίσης, χρήση της διάταξης έκαναν και οι φορολογούμενοι στους οποίους είχε προσδιοριστεί φόρος με βάση τα ευρήματα του ελέγχου. Οσοι λοιπόν έσπευσαν στην εφορία, το έπραξαν για να πληρώσουν λιγότερους φόρους σε σχέση με το υφιστάμενο σύστημα (αυξημένα πρόστιμα μέχρι και 120%).

Αντίθετα, σύμφωνα με πληροφορίες δεν έχουν εμφανιστεί –μέχρι στιγμής τουλάχιστον– φορολογούμενοι για να αποκαλύψουν αδήλωτα εισοδήματα.

Όσοι εμφανίστηκαν οικειοθελώς, προχώρησαν σε μικροδιορθώσεις παλαιότερων δηλώσεων από τους οποίες το ελληνικό Δημόσιο δεν έχει κανένα όφελος. 

Σε κάθε περίπτωση, το ποσό που έχει εισπραχθεί είναι ιδιαίτερα σημαντικό και μάλιστα ξεπερνά τις προσδοκίες της φορολογικής διοίκησης που υπολόγιζε να εισπραχθούν 200 εκατ. ευρώ Ωστόσο, επικρατεί προβληματισμός στη φορολογική διοίκηση, καθώς αρκετά από τα ποσά που έχουν εισπραχθεί δεν αποκλείεται να επιστραφούν, καθώς οι χρήσεις που ελέγχθηκαν ενδέχεται να έχουν παραγραφεί σύμφωνα με την πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ.

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων:

Στη ρύθμιση έχουν ενταχθεί 53.000 φορολογούμενοι.

Το ποσό που έχουν αποκαλύψει-αποδεχθεί ανέρχεται στα 3,67 δισ. ευρώ (μέχρι 9/6/2017).

Εχουν εισπραχθεί μέχρι στιγμής 200 εκατ. ευρώ.

Τα ποσά που αποκαλύπτονται κυμαίνονται από 100.000 έως 300.000 ευρώ.

Οσοι ενταχθούν στη ρύθμιση πρέπει να πληρώσουν τον φόρο που προκύπτει σε 30 ημέρες ή διαφορετικά να υπαχθούν στη ρύθμιση των 12 ή 24 δόσεων, ενώ θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η εφορία διατηρεί το δικαίωμα ελέγχου, εκτός των στοιχείων που θα αποκαλύψουν οι φορολογούμενοι, συνολικά των εισοδημάτων τους και των περιουσιακών τους στοιχείων ακόμα και για τη χρήση που αφορά η δήλωση που θα υποβάλουν. Επί της ουσίας, η υποβολή της εθελουσίας δήλωσης δεν σημαίνει ότι παράγεται οριστικό αποτέλεσμα για τον φορολογούμενο και τις επιχειρήσεις.

Ειδικότερα, οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να γνωρίζουν ότι:

Ο φόρος που θα κληθούν να καταβάλουν ξεκινάει από το 30% της αποκρυβείσας φορολογητέας ύλης και φθάνει μέχρι και το 60% ανάλογα με την περίπτωση και τον χρόνο απόκρυψης.

Οι δηλώσεις υποβάλλονται χειρόγραφα.

Για αρχικές ή τροποποιητικές δηλώσεις που υποβάλλονται μετά τις 31.5.2017 και μέχρι το πέρας της προθεσμίας (30.9.2017), ο τυχών οφειλόμενος πρόσθετος φόρος ορίζεται στο 12% του κυρίου φόρου.

Στη ρύθμιση μπορούν να ενταχθούν φορολογούμενοι για τους οποίους έχει εκδοθεί ή θα εκδοθεί εντολή ελέγχου μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου 2017. Στην περίπτωση που έχει κοινοποιηθεί προσωρινός προσδιορισμός φόρου, ο πρόσθετος φόρος ανέρχεται στο 36%, ενώ σε διαφορετική περίπτωση στο 18%.     

Τι μας είπε η Δημοκρατική Συμπαράταξη;

Του Γιάννη Παντελάκη

Με δυο λόγια μας είπε ότι επέστρεψε η κεντροαριστερά, ότι τον Οκτώβριο θα εκλέξει από την βάση τον/την νέο αρχηγό και ότι θ' ακολουθήσει μια αυτόνομη πορεία. Αυτό το τελευταίο, παρότι θολό ως πολιτική απάντηση, είναι το πιο ενδιαφέρον. Η Δημοκρατική Συμπαράταξη θα κατέβει αυτόνομα στις επόμενες εκλογές. Αυτό όμως ήταν αυτονόητο. Το βασικό ερώτημα είναι αν χρειαστεί να μετάσχει σε κυβέρνηση συνεργασίας, τι θα κάνει;

Σ αυτό το ερώτημα, απάντηση δεν υπήρξε. Και μάλλον δεν θα μπορούσε να υπάρξει, πως να προβλέψει ένα ελληνικό κόμμα- όπως συμβαίνει με τα περισσότερα στη χώρα μας-με ποιόν θα πάει και ποιόν θ' αφήσει όταν αυτό χρειαστεί ; Για να συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα έπρεπε οι αναφορές να αφορούσαν σε κόμματα με συγκεκριμένα προγράμματα ιδεολογικών αναφορών τα οποία συγκλίνουν με τα προγράμματα άλλων κομμάτων και αποκλίνουν από κάποια άλλα. Και παράλληλα, κόμματα που διατυπώνουν σε ανύποπτο πολιτικό χρόνο πιθανούς αυριανούς κυβερνητικούς εταίρους και απίθανους τέτοιους.

Η ΔΗΣΥ κράτησε ουσιαστικά αποστάσεις και από τα δυο κόμματα εξουσίας και τη Ν.Δ. και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε αυτό σημαίνει κάτι όταν λέγεται σε νεκρό πολιτικό χρόνο. Όλα θα κριθούν όταν μελλοντικά χρειαστεί μια ανάγκη συνεργασιών. Η πρόεδρος της ΔΗΣΥ έκανε κάτι αναμενόμενο, κράτησε μια γραμμή «ουδετερότητας», κάτι που όφειλε να κάνει για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας. Όταν διατρανώνεις ότι «Η ΔΗΣΥ φιλοδοξεί να γίνει ο προοδευτικός πόλος που θα καθορίσει την πορεία της χώρας στη μεταμνημονιακή περίοδο», κάτι που σημαίνει ότι διεκδικείς να είσαι ένας από τους δυο πόλους εξουσίας, δεν αναφέρεσαι σε μελλοντικές συνεργασίες. Είναι σαν να παραδέχεσαι ότι δεν θα είσαι στους δυο πρώτους και δείχνει ηττοπάθεια.

Το πρόβλημα της ΔΗΣΥ, που δεν είναι μόνο δικό της, είναι ότι δεν έχει ξεκαθαρίσει μ' έναν συγκεκριμένο, σαφή και ουσιαστικό τρόπο πως βλέπει ότι μπορεί να προχωρήσει η χώρα. Με ποιο πρόγραμμα, με ποιους όρους και προς ποια κατεύθυνση. Όχι γενικές αναφορές, αλλά κάτι συγκεκριμένο. Ένα ρεαλιστικό νέο παραγωγικό μοντέλο που πρέπει ν' ακολουθήσει η χώρα, οι τρόποι υλοποίησης του, η θέση της κοινωνίας μέσα σ' αυτό. Αυτό ουσιαστικά δεν μας το έχει πει κανένα κόμμα, ούτε καν ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος βρίσκεται στην εξουσία. Η  ασκούμενη πολιτική του, έχει καθαρά επικοινωνιακό χαρακτήρα, ενώ επί της ουσίας διακρίνεται για τους αυτοσχεδιασμούς οι οποίοι συχνά είναι ανεπιτυχείς και αυτοακυρώνονται.

Πρόσφατα, έγιναν εκλογές στη Βρετανία, τα προγράμματα των δυο βασικών διεκδικητών της εξουσίας ήταν σαφή, διαφορετικά, συγκρουόμενα, υπήρξαν δυο διαφορετικές προτάσεις εξουσίας. Το ίδιο συγκεκριμένες ήταν και οι προθέσεις των δυο για μετεκλογικές συνεργασίες. Στη χώρα μας, λόγω των μνημονίων-αλλά όχι μόνο γι αυτό-υπάρχει μια απόλυτη σύγχυση. Ο ΣΥΡΙΖΑ για παράδειγμα που στο παρελθόν αντιστεκόταν σθεναρά στην πιο μικρή ιδιωτικοποίηση, είναι το κόμμα που κάνει το μεγαλύτερο κύμα ιδιωτικοποιήσεων που συνέβη ποτέ στη χώρα. Και ενδεχομένως και στην Ευρώπη. Ο ΣΥΡΙΖΑ παρ όλα αυτά δηλώνει ότι έχει αριστερό πρόσημο και κατηγορεί τη Νέα Δημοκρατία για οικονομικό φιλελευθερισμό.

Το πολιτικό σύστημα μοιάζει μ' έναν αχταρμά πολιτικών εκφράσεων ο οποίος επιχειρεί να λειτουργήσει σε συνθήκες κανονικότητας η οποία όμως δεν υπάρχει. Η συνεργασία ΝΔ.-ΠΑΣΟΚ το 2012  αρχικά χαρακτηρίστηκε παράταιρη, το ίδιο και η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το 2015. Όμως είναι φανερό πως σε όλα τα κόμματα υπάρχουν κάποιοι-όχι λίγοι- οι οποίοι έχουν νομιμοποιήσει πολιτικά τις προαναφερόμενες ανίερες συμμαχίες. Στην Δημοκρατική Συμπαράταξη, είναι ισχυρό το ρεύμα εκείνων που βλέπουν με καλό μάτι μια μελλοντική επανάληψη της συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία. Αντίστοιχα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν επίσης αρκετοί που νοιώθουν βολεμένοι με την κυβερνητική συνεργασία με τον σημερινό ακροδεξιό εταίρο.

Στις μέρες μας τα διακυβεύματα κεντροαριστερά-κεντροδεξιά, έχουν πάρει εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα απ' ότι στο πρόσφατο (προ κρίσης) παρελθόν. Σήμερα θεωρείται σχεδόν φυσιολογικό οτιδήποτε και δεν προκαλεί εντύπωση οποιουδήποτε είδους κυβερνητική συνεργασία. Έχουμε τουλάχιστον πέντε μνημονιακά κόμματα τα οποία επιχειρούν να πείσουν ότι το ένα είναι θεαματικά διαφορετικό από το άλλο. Και ενδεχομένως είναι, διαφορές υπάρχουν αλλά αυτές δεν κινούνται στην παλαιά πολιτική οριογραμμή αλλά σε νεα δεδομένα τα οποία δημιουργήθηκαν τα χρόνια της κρίσης.

    

Η σοβιετία θέλει και παντελόνια επαναστατών

Μας έχουν ζαλίσει τον έρωτα διάφοροι επαναστάτες του γλυκού νερού, που είναι μπαρουτοκαπνισμένοι σε αρραβώνες και σε γάμους, με τη διαρκή επίδειξη αριστερής ταυτότητας στη θεωρία, ενώ στην πράξη επιδεικνύουν όλα τα χαρακτηριστικά ναινέκων, συνεργατών και δειλών υποτακτικών του κάθε ισχυρού. Τελευταία τέτοια επίδειξη η αμετροεπής σύνδεση της Σοβιετίας με τους Έλληνες ναινέκους, από τον πιο κραυγαλέο αντιπρόσωπό τους, τον κ Πολάκη και τον σιωπηρώς συναινούντα πρωθυπουργό του.

Σε ανάρτησή του στο κοινωνικό μέσο που προτιμά επίσης διακαώς και ο αντίστοιχης πνευματικότητας Ντόναλντ Τράμπ, απείλησε ότι «θα κάνει σοβιετία» τους «φιλελέδες  οπαδούς του κ Μητσοτάκη». Δεδομένου ότι ο κ Μητσοτάκης δεν έχει δική του αποκλειστικά χώρα, ο συναγωνιστής του Λένιν και του Τρότσκι κ Πολάκης …απειλεί και ονειρεύεται να κάνει σοβιετία την Ελλάδα.

Είτε πάρει κανείς στα σοβαρά είτε όχι την … απειλή, το βέβαιο είναι ότι ο υφυπουργός Υγείας, όπως και πλήθος από στελέχη και οπαδούς του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ δεν ανήκουν στην άλλοτε πλειοψηφία του Συνασπισμού, που είχε αποκλείσει από τον τίτλο του και την ιδεολογία του τη δικτατορία του προλεταριάτου και που είχε συμπλεύσει με την ευρωπαϊκή αριστερά,καταδικάζοντας το σοβιετικό αυταρχικό μοντέλο.

Οι τύποι Πολάκη, Τσίπρα και σια έγιναν πλειοψηφία στον ΣΥΡΙΖΑ επαναφέροντας όχι τον προσανατολισμό του ΚΚΕ εσωτερικού, αλλά εκείνον των αριστερίστικων γκρουπούσκουλων που κινούνταν στο περιθώριο της κομμουνιστικής ιδεολογίας και, φυσικά, του ΚΚΕ. Πολλή επαναστατική θεωρία, πολλή θολή ακτιβιστική δράση, έτσι, ανένταχτη από έναν απώτερο σχεδιασμό. Πιασιάρικη για τα ΜΜΕ, ντόρος να γίνεται για λίγο. Μετά… βλέπουμε.

Οι τύποι αυτοί, που τα δίνουν όλα αρκεί να κρατηθούν στην εξουσία για να αφήσουν «το αριστερό τους αποτύπωμα», όπως αρέσκεται να λέει ο πρωθυπουργός, ονειρεύονται πράγματι μια σοβιετία, παρ όλο που δεν έχουν το θάρρος να το ομολογήσουν, αλλά ξεχνάνε ορισμένα βασικά πράγματα.

Ξεχνάνε ότι τη σοβιετία την έφτιαξε ο συνδυασμός αληθινών ένοπλων επαναστατών και αληθινά ένοπλου επαναστατημένου λαού. Στην Ελλάδα, από επαναστάτες δεν υπάρχει κανείς που να έχει τα κότσια ούτε να δέσει τα κορδόνια των παπουτσιών του Λένιν. Είναι ανίκανοι και δειλοί όχι για επανάσταση, αλλά ούτε για ένα τόσο δα «όχι» σε οποιονδήποτε ισχυρότερο!

Στην Ελλάδα, επίσης, δεν υπάρχει ένοπλος επαναστατημένος λαός, γιατί αν υπήρχε δεν θα υπήρχαν οι κυβερνήσεις των τελευταίων 7 ετών, αυτής συμπεριλαμβανόμενης.

Στη σοβιετία ξηλώθηκε με πολύ αίμα ένα πολιτειακό, πολιτικό και κοινωνικό σύστημα συθέμελα για να χτιστεί ένα άλλο πολύ διαφορετικό. Και όταν οι εμπνευστές του και επαναστάτες διαπίστωσαν ότι οικονομικά το όραμά τους δεν βγαίνει στην πράξη, είχαν τα κότσια να κάνουν στροφή 180 μοιρών, και άφησαν ελεύθερη την οικονομία στα χέρια αγροτών και εργαζόμενων και μικρομεσαίων επιχειρηματιών (την ΝΕΠ), πετυχαίνοντας ραγδαία ανάπτυξη μέχρι την επιδρομή Στάλιν το 1927. Δεν έκατσαν πάνω στις φαντασιακές πολιτικές και οικονομικές αγκυλώσεις τους. Είχαν το θάρρος της αλλαγής.

Στη σοβιετία οι επαναστάτες άλλαξαν όλο το νομικό καθεστώς με τα όπλα. Δεν κάθονταν να μυξοκλαίνε στο κοινοβούλιο του αυτοκράτορα ότι έχουν την κυβέρνηση, αλλά δεν έχουν την εξουσία και το κράτος! Έχυσαν αίμα εκατοντάδων χιλιάδων σύντροφων και συμπατριωτών τους. Λέρωσαν τα χέρια τους μ’ αυτό. Δεν τραγουδούσαν αντάρτικα στα γλέντια τους με μαχαιροπίρουνα τα βράδυα, ενώ την άλλη μέρα με τα ίδια χέρια υπέγραφαν μνημόνια φτωχοποίησης του λαού, ξεδιάντροπα.

Στη σοβιετία της επανάστασης υπήρχε νόμος και τάξη. Απόλυτα. Και κάθε παραβάτης πήγαινε είτε στο απόσπασμα, είτε στην εξορία είτε στα μπουντρούμια των φυλακών. Επειδή οι επαναστάτες δεν άφηναν το κράτος τους να γίνει τσαρδάκι του κάθε λούμπεν και του κάθε περιθώριου που ήθελε να γράφει στα παλιά του τα παπούτσια το συμφέρον της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Επειδή οι επαναστάτες πήραν την εξουσία για να είναι αυτό το κράτος της πλειοψηφίας και καμιάς μειοψηφίας. Δεν υπήρχε ανοχή σε μειοψηφίες. Κυρίως, δεν υπήρχε ανοχή σε αριστερίστικες και αναρχικές μειοψηφίες, τις οποίες οι κομμουνιστές επαναστάτες τις ξεπάστρεψαν. Δεν τις είχαν ούτε για συντρόφους τους ούτε για συμμάχους. Κράτος ήθελαν να φτιάξουν, όχι όμιλο προβληματισμού.

Στη σοβιετία, που πιάνουν στο στόμα τους ως πρότυπο ο κ Πολάκης και οι όμοιοί του, η θρησκεία εξοβελίστηκε, δεν έγινε συνδημιουργός σχολικών βιβλίων για μερικούς ψήφους και από το φόβο της σύγκρουσης με τον άμβωνα. Σε μια Ρωσία φανατικά Ορθόδοξη, όχι light σαν τη δική μας.

Στη σοβιετία επιβλήθηκε ένα σύστημα Υγείας αφού οι έμποροι εκτελέστηκαν ή πέθαναν στη Σιβηρία.  Δεν συνέχισαν ανενόχλητοι να χρεώνουν τα φάρμακα και τις υπηρεσίες όσο ήθελαν επειδή διαπλέκονταν με κολεγιές κυβερνητικές και κομματικές ή λάδωναν τους ενδιάμεσους.

Στη σοβιετία ο στρατός και οι υπηρεσίες ασφάλειας ήταν από την πρώτη μέρα στα χέρια των πιο δοκιμασμένων στελεχών και η κατάρτιση με τον εξοπλισμό τους και τη διαβίωσή τους ήταν στις προτεραιότητες της κυβέρνησης. Δεν ήταν σε χέρια ανθρώπων που σε άλλη χώρα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν νούμερα.

Στη σοβιετία, που θέλει να μας κάνει ο κ Πολάκης και όσοι από τους ομοίους του δεν έχουν τα κότσια να το πουν, τα εργατικά συνδικάτα των πρώτων επαναστατικών χρόνων ήταν συνδημιουργοί του κράτους με την κυβέρνηση των επαναστατών στελεχών. Δεν ήταν μηχανισμοί συντεχνιακών διεκδικήσεων, μακριά από τους εργαζόμενους, σε διαρκή διεκδίκηση χαριστικών προνομίων σε βάρος των υπόλοιπων εργαζόμενων.

Μπορεί το μεγάλο πλήθος να μη θέλει τη σοβιετία και να διαφωνεί με κάθε θεωρία και πρακτική των επαναστατών που την έστησαν. Δεν μπορεί, όμως κανείς να αρνηθεί ότι στη σοβιετία της επανάστασης, που ονειρεύεται ο κάθε Πολάκης, οι επαναστάτες έβαλαν το κεφαλάκι τους στον πάγκο του χασάπη, ρίσκαραν ή έδωσαν τη ζωή τους για αυτά που πίστευαν.

Δεν έβριζαν από την ασφάλεια του σπιτιού ή του γραφείου τους τούς πολιτικούς τους αντίπαλους, ενώ την ίδια μέρα ψήφιζαν ό,τι ζητούσε ο αυτοκράτορας. Τουλάχιστον, είχαν αυτά τα παντελόνια.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

liberal.gr 

Διηπειρωτικό πύραυλο εκτόξευσε με επιτυχία η Βόρεια Κορέα - Εντονη ανησυχία της διεθνούς κοινότητας

Εντονη αντίδραση και ανησυχία στη διεθνή κοινότητα έχει προκαλέσει η επιτυχημένη εκτόξευση διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου από τη Βόρεια Κορέα, ο οποίος σύμφωνα με τους ειδικούς θα μπορούσε να πλήξει ακόμη και εδάφη των ΗΠΑ και συγκεκριμένα την περιοχή της Αλάσκας.

Ο πύραυλος που εκτοξεύτηκε από την αεροπορική βάση Μπανγκιόν στην πόλη Κουσόνγκ, που βρίσκεται στα βορειοδυτικά, υπό την επίβλεψη του προέδρου της χώρας Κιμ Γιονγκ Ουν, θα μπορούσε να πλήξει οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη, όπως αναφέρει το πρακτορείο Reuters. Σύμφωνα με την κρατική τηλεόραση ο πύραυλος έφτασε το ύψος των 2.802 χλμ. και έπληξε τον στόχο του έπειτα από 39 λεπτά.

Πάντως, η είδηση για τον διηπειρωτικό πύραυλο έρχεται σε αντίθεση με όσα δήλωναν νωρίτερα αξιωματούχοι των ΗΠΑ και της Νότιας Κορέας, καθώς έκαναν λόγο για πύραυλο με μεσαίας ακτίνας δράση.

Η εκτόξευση έγινε έπειτα από συνομιλία του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ με τον πρωθυπουργό της Ιαπωνίας Σίνζο Άμπε για το ζήτημα των προγραμμάτων της Πιονγκγιάνγκ με σκοπό την απόκτηση βαλλιστικών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς και πυρηνικών όπλων.

«Η Αμερικανική Διοίκηση Αεροδιαστημικής Άμυνας για την Βόρεια Αμερική (NORAD) εκτίμησε ότι η πυραυλική εκτόξευση που έγινε από τη Βόρεια Κορέα, δεν ήταν απειλή για την Βόρεια Αμερική», αναφέρει σχετική ανακοίνωση των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων.

Μήνυμα Τραμπ

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έκρινε σε μήνυμά του στο Twitter ότι είναι «δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία θα το ανέχονται αυτό για πολύ ακόμα», λίγες ώρες αφού η Βόρεια Κορέα προχώρησε σε νέα εκτόξευση βαλλιστικού πυραύλου.

«Ίσως η Κίνα να ασκήσει την πειθώ της στη Βόρεια Κορέα και να τερματίσει αυτή την ανοησία μια για πάντα», πρόσθεσε ο Τραμπ σε δεύτερο tweet του.

Ο Λευκός Οίκος δεν έχει σχολιάσει ακόμη επίσημα την εκτόξευση του βαλλιστικού πυραύλου.

Η Διοίκηση Ειρηνικού (USPACOM) των αμερικανικών ένοπλων δυνάμεων παρακολούθησε την τροχιά του πυραύλου για 37 λεπτά ώσπου έπεσε στη Θάλασσα της Ιαπωνίας. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, το NORAD, η διοίκηση αεράμυνας της βόρειας Αμερικής, έκρινε ότι η εκτόξευση του πυραύλου από τη Βόρεια Κορέα «δεν αποτελούσε απειλή» για τις ΗΠΑ. Κατά την ίδια ανακοίνωση, ο πύραυλος εκτοξεύθηκε από την βορειοκορεατική αεροπορική βάση Πανγκγιόν. 

kathimerini.gr

FAZ: Θα καθυστερήσει και πάλι η εκταμίευση της δόσης;

Το χρονοδιάγραμμα καταβολής της δόσης των 8,5 δισ. στην Ελλάδα ενδέχεται να καθυστερήσει ακόμη και μετά τη συμφωνία του Eurogroup και την έγκριση από τη γερμανική Επιτροπή Προϋπολογισμού, αναφέρει σε δημοσίευμά της η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ).

«Διαφορετικά από ό,τι έχει προγραμματιστεί, τα αρμόδια όργανα του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας δεν πρόκειται να αποφασίσουν την εκταμίευση μέσα στην τρέχουσα εβδομάδα» σημειώνει η εφημερίδα.

Στις 10 Ιουλίου οι υπουργοί Οικονομικών θα πρέπει και πάλι να ασχοληθούν με το θέμα, όπως διαβεβαιώνουν την εφημερίδα πολλοί συμμετέχοντες στη διαδικασία, και μόνο στη συνέχεια θα δώσουν το πράσινο φως. Αιτία αυτής της εξέλιξης, συνεχίζει η εφημερίδα, «είναι καθυστερήσεις στην υλοποίηση ορισμένων προϋποθέσεων. Ανοιχτή παραμένει η παραπομπή στη δικαιοσύνη τριών τεχνοκρατών του ΤΑΙΠΕΔ, ενός Ισπανού, ενός Ιταλού και ενός Σλοβάκου, με βούλευμα ενώπιον του Αρείου Πάγου (σ.σ.: το οποίο στο μεταξύ αναιρέθηκε από αντιεισαγγελέα του Άρειου Πάγου)».

«Επίσης η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει υλοποιήσει όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την καταβολή της δόσης. Σύμφωνα με το ΔΝΤ λείπουν τέσσερα από τα συνολικά επτά τελευταία βήματα, παράλειψη που η Αθήνα έχει παραδεχθεί και έχει διαβεβαιώσει ότι θα διορθώσει, όπως αναφέρουν κοινοτικοί διπλωμάτες», καταλήγει το δημοσίευμα.

naftemporiki.gr

Αναιρέθηκε η απόφαση για τα 600 δισ. του Σώρρα

Ο Άρειος Πάγος έκρινε πως η πρωτόδικη απόφαση φέρει ελλιπής και εσφαλμένη αιτιολογία

Με μία απόφαση - καταπέλτη κατά του Η' Μονομελούς Πρωτοδικείου και της αθωωτικής ετυμηγορίας που είχε εκδώσει για τον Αρτέμη Σώρρα, ο Άρειος Πάγος αναίρεση την απόφαση. Έτσι πλέον, ο καταζητούμενος Σώρρας ή οι ακόλουθοί του δεν μπορούν να επικαλεστούν την επίμαχη απόφαση, καθώς από σήμερα θεωρείται ανύπαρκτη.

Όπως αναφέρει η Ολομέλεια του ανώτατου ποινικού δικαστηρίου, το Η' Μονομελές "εσφαλμένα και αντιφατικά δέχθηκε ότι δεν προκάλεσε ανησυχία και έλλειψη εμπιστοσύνης στους πολίτες η είδηση ότι (ο Αρτέμης Σώρρας) έχει αμύθητο ποσό το οποίο θα διαθέσει για την Ελλάδα, ενώ αντικειμενικά μια τέτοια είδηση προκαλεί ανησυχία στους πολίτες γιατί φέρεται ότι το κράτος δεν μπορεί να καλύψει τις υποχρεώσεις του ενόψει της δυσμενούς οικονομικής κρίσης".

Παράλληλα, κάνει λόγο για ελλειπή, εσφαλμένη και ασαφή αιτιολογία. Μεταξύ άλλων, στην απόφαση:

- δεν προσδιορίζεται με ποιό αμετάκλητο πληρεξούσιο είναι ο Αρτέμης Σώρρας διαχειριστής του ποσού των  600 δισεκατομμυρίων δολαρίων

- δεν αναφέρονται τα ακριβή στοιχεία των διεθνών γραμματειών που ο Αρτ. Σώρρας ισχυρίζεται πως έχει στην κατοχή του, ούτε και πού ακριβώς αυτά φυλάσσονται σε Τράπεζα του Καναδά

- δέχεται ότι το επίμαχο ποσό φυλάσσεται για πίστωση και χορήγηση της Ελλάδος, ενώ την ίδια στιγμή και τελείως αντιφατικά δέχεται ότι ο Αρτέμης Σώρρας σκοπεύει να   χορηγήσει το ποσό αυτό  στο Ελληνικό Δημόσιο με την μορφή δανείου διάρκειας 100 ετών και με επιτόκιο 0,5%

Υπενθυμίζεται ότι Πρόκειται για την περιβόητη απόφαση με την οποία το δικαστήριο ουσιαστικά έκρινε ότι ο Αρτέμης Σώρρας είναι διαχειριστής 600 δισεκατομμυρίων δολαρίων, αθωώνοντάς τον για το αδίκημα της διασποράς ψευδών ειδήσεων       

Αντωνία Ξυνού   

 news247.gr

Ερχεται τσουνάμι... κατασχέσεων -Σε ποιες περιοχές χρωστάνε περισσότερα

ΜΟΛΙΣ 16 ΑΠΟ ΤΑ 95 ΔΙΣ. ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΙΣΠΡΑΧΘΟΥΝ

       

Όταν από ένα «βουνό» χρεών που ξεπερνά το 55% του ΑΕΠ (95 δισ. ευρώ) οι υπηρεσίες σου λένε ότι στην καλύτερη περίπτωση μπορείς να εισπράξεις 16 δισ. ευρώ, τότε για να πιάσεις τους εισπρακτικούς και μνημονιακούς στόχους θα πρέπει ο σχεδιασμός και οι κινήσεις να είναι χειρουργικής ακρίβειας.

Κάθε μήνα, στο επιτελείο της ΑΑΔΕ μαζεύουν στοιχεία από όλες τις Δ.Ο.Υ., τα οποία δείχνουν αφενός το ρυθμό αύξησης των οφειλών αφετέρου την αποτελεσματικότητα στην είσπραξη. Τι δείχνουν αυτά τα στοιχεία; Ότι ο μηχανισμός της ΑΑΔΕ παλεύει για να καταφέρει να εισπράξει περίπου το 20% του συνόλου των οφειλών, καθώς το υπόλοιπο stock θεωρείται- λίγο ως πολύ- χαμένη υπόθεση! Με φόντο την επισήμανση της Τράπεζας της Ελλάδας ότι η ελληνική οικονομία φαίνεται να έχει παγιδευτεί σε ένα φαύλο κύκλο οφειλών, αυξήσεων φορολογικών συντελεστών, στασιμότητας, τα αναλυτικά στοιχεία απ’ όλη την Επικράτεια αποκαλύπτουν ότι εκεί που έχει συσσωρευθεί ο μεγαλύτερος όγκος χρεών, εκεί εκτιμάται ότι είναι η χαμηλότερη εισπραξιμότητα. Ειδικότερα:

Στις εφορίες της Αθήνας, όπου συμπεριλαμβάνονται και μεγάλες Δ.Ο.Υ. της Στερεάς Ελλάδας, το σύνολο των χρεών φτάνει στα περίπου 44 δισ ευρώ, εκ των οποίων μόλις τα 8 δισ ευρώ θεωρούνται εισπράξιμα

Στις εφορίες του Πειραιά, όπου συμπεριλαμβάνονται μεγάλες νησιωτικές Δ.Ο.Υ. (π.χ. της Κρήτης), οι φορολογούμενοι έχουν δημιουργήσει χρέη περίπου 11 δισ ευρώ, εκ των οποίων κάτι λιγότερο από 3 δισ ευρώ εκτιμάται ότι μπορούν να εισπραχθούν

Στις εφορίες της Β. Ελλάδας, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές φτάνουν στα 22 δισ ευρώ, από τα οποία περίπου 5 δισ ευρώ θεωρούνται εισπράξιμα

Στις εφορίες της Δυτικής Ελλάδας και της Πελοποννήσου τα χρέη αγγίζουν τα 5,5 δισ ευρώ και μπορούν να εισπραχθούν περίπου 1,9 δισ ευρώ

Αυτό που έχει κινήσει το ενδιαφέρον είναι ότι πέρα από τις μεγάλες Δ.Ο.Υ., παρατηρείται αύξηση του stock των ληξιπρόθεσμων οφειλών σε πολλές περιφερειακές εφορίες. Έτσι, αν και ο όγκος των περίπου 20 δισ ευρώ στη ΦΑΕ Αθηνών προκαλεί δέος, δεν έχει διαφύγει της προσοχής ότι π.χ. στην εφορία της Καλλιθέας ή της Ελευσίνας, καταγράφονται οφειλές άνω των 2 δισ ευρώ σε κάθε μία από αυτές.

Η μεγάλη δεξαμενή, από την οποία μπορούν να εισπραχθούν τα περισσότερα, είναι οι οφειλές που κυμαίνονται μεταξύ 3.000- 1.500.000 ευρώ. Με βάση την ποιοτική ανάλυση που έχουν στη διάθεση τους οι αρμόδιες υπηρεσίες, από τα 16 δισ ευρώ των εισπράξιμων οφειλών, περίπου 8,6 δισ ευρώ αφορούν σε χρέη αυτής της κατηγορίας, εκ των οποίων κάτι λιγότερο από 4 δισ ευρώ βρίσκονται σε εφορίες της Αθήνας.

Με δεδομένες τις μεγάλες ελλείψεις προσωπικού, το μεγάλο στοίχημα είναι η αποτελεσματικότητα στη διαδικασία της είσπραξης, όπου όσον αφορά στις εισπράξεις επί των νέων οφειλών καταγράφεται υπερκάλυψη έναντι του στόχου (περίπου 114%), χωρίς να λείπουν οι εξαιρέσεις και ήδη εξετάζεται τι φταίει και πώς μπορεί να βελτιωθεί η κατάσταση.

Το πρόβλημα είναι ότι η αποτελεσματικότητα των εισπρακτικών μηχανισμών μεταφράζεται σε ένταση των μέτρων αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος των οφειλετών. Με φόντο τα στοιχεία, που δείχνουν ότι έχουν ήδη γίνει κατασχέσεις σε κάτι λιγότερο από 1 εκατομμύριο οφειλέτες, οι υπηρεσίες της ΑΑΔΕ καλούνται να ανεβάσουν ρυθμούς, έτσι ώστε από το stock των παλιών οφειλών να έχουν εισπραχθεί τουλάχιστον 2,2 δισ ευρώ ως το τέλος Σεπτεμβρίου και 2,7 δισ ευρώ ως το τέλος του έτους, δηλαδή περίπου 250 εκατ. Ευρώ παραπάνω από πέρσι. Όσον αφορά, δε, στις νέες οφειλές, ο πήχης ανεβαίνει στο 24% από 22,5% που επιτεύχθηκε πέρσι.    

Γεώργιος Παππούς

iefimerida.gr