Το τείχος του Τραμπ και η αντιμεταναστευτική υστερία

Γράφει ο Παναγιώτης Μαυροειδής

Σε κατάσταση έκτασης ανάγκης και εθνικού συναγερμού θα κηρύξει τις ΗΠΑ ο Πρόεδρός τους Ν. Τραμπ, κάνοντας χρήση υπερεξουσιών που έχει σε περίπτωση πολέμου και ύψιστου εθνικού κινδύνου!

Ποιος είναι λοιπόν ο τρομακτικός κίνδυνος για τις ΗΠΑ; Η είσοδος μεταναστών τα νότια σύνορά τους απαντούν εν χορώ οι νεοσυντηρητικοί και ζητούν εδώ και τώρα κατασκευή ενός πελώριου τείχους σε μήκος 3.145 χιλιομέτρων και συνολικού κόστους πάνω από 33 δις!

Ποιοι τα λένε αυτά αλήθεια; Αυτοί που κορδώνονταν για το πάνθεο των μεγάλων ελευθεριών του σύγχρονου καπιταλισμού, δηλαδή την ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων/υπηρεσιών, κεφαλαίων και ανθρώπων. Αμ δε…

Όσο πολύ αγάπησε ο καπιταλισμός εμπορεύματα, κεφάλαια (και κέρδη)-αν και οι χωριστές καπιταλιστικές χώρες είναι πάντα δέσμιες των αντιθέσεων μεταξύ τους-, άλλο τόσο μίσησε τους ανθρώπους.

Μήπως όμως συμβαίνει κάτι πραγματικά ιδιαίτερο στις ΗΠΑ που οδηγεί τον Τραμπ να χτίζει τείχος προστασίας από φτωχούς ανθρώπους, μπροστά στο οποίο το αλήστου μνήμης Τείχος του Βερολίνου, μοιάζει με παιδικό παιχνιδάκι;

• Το ποσοστό των πολιτών στις ΗΠΑ που γεννήθηκαν σε άλλες χώρες (μετανάστες), πράγματι έχει αυξηθεί σε 14% σε σχέση με το 1970 που ήταν 5%. Ωστόσο, μέσα σε όλη τη διακύμανση που παρουσιάζει διαχρονικά είναι στα ίδια επίπεδα με το ποσοστό του 1870.

• Ο αριθμός των νόμιμων νέων μεταναστών για τις δεκαετίες 1990-1999, 2000-2009 και 2010-2017 ήταν σταθερός (γύρω στο 1.000.000 ανά έτος). Από το σύνολο των μεταναστών το 75% είναι νόμιμοι (με διαφορετικό καθεστώς)

• Το ποσοστό των μη νόμιμων εργαζόμενων μεταναστών (όχι κυρίως με δική τους ευθύνη) το 2007 ήταν 8,2%, ενώ το 2016 (πριν την εκλογή Τραμπ), μειώθηκε σε 7,8%.

Μήπως ωστόσο έπιασε τον Τραμπ κάποια ευαισθησία για την αρνητική επίπτωση των μεταναστών εργατών (νόμιμων και μη) στην οικονομική ανάπτυξη των ΗΠΑ ή για υποβάθμιση των εργατικών αμοιβών;

• Το ίδιο το Γραφείο Προϋπολογισμού της Γερουσίας των ΗΠΑ εκτιμά ότι η παρουσία των μεταναστών έχει θετική επίδραση στη συνολική ανάπτυξη του ΑΕΠ, ενώ τυχόν απέλαση των μη νόμιμων μεταναστών, αυτό θα οδηγήσει σε οικονομικής επιβράδυνση περίπου 0,3% κατ’ έτος.

• Όσο για τις εργατικές αμοιβές, κάθε άλλο παρά επιβεβαιώνεται η γνωστή φιλολογία της απανταχού ακροδεξιάς. Στις κατηγορίες των εργαζομένων με ειδίκευση και πτυχιούχων ανώτερης και ανώτατης μόρφωσης, η παρουσία των μεταναστών πιέζει τους μισθούς προς τα πάνω, καθότι- παρά την αντίθετη αίσθηση που υπάρχει- το μορφωτικό επίπεδο των μεταναστών είναι υψηλότερο από τους γηγενείς Αμερικανούς! Ακόμη και σε ότι αφορά τους ανειδίκευτους εργαζόμενους, στη χειρότερη των περιπτώσεων (διότι υπάρχουν έρευνες με αντιτιθέμενα αποτελέσματα), υπάρχει αρνητική επίδραση της τάξης του 0,5-1%, δηλαδή στην ουσία μη μετρήσιμη.

• Για τον ίδιο βασικό λόγο, η δημοσιονομική συμβολή των ειδικευμένων και μεσαίας/ανώτερης/ανώτατης μόρφωσης των μεταναστών στον κρατικό προϋπολογισμό , είναι μεγαλύτερη από αυτή των γηγενών Αμερικανών.

Εκεί όμως που τα στοιχεία εντυπωσιάζουν, αφορούν το περίφημο θέμα της εγκληματικότητας και της ασφάλειας.

• Τα ποσοστά κάθε εγκληματικότητας στους μετανάστες είναι πολύ χαμηλότερα από ότι στους ντόπιους Αμερικάνους.

• Πιθανή νομιμοποίηση των μη νόμιμων τώρα μεταναστών, θα οδηγήσει σε μείωση της παραβατικότητάς τους, ακριβώς επειδή και θα την «χρειάζονται» λιγότερο, αλλά και επειδή θα πάψουν να είναι «αόρατοι» όπως σήμερα.

Προς τι τότε όλη αυτή η υστερία;

Πρόκειται για αψυχολόγητες ενέργειες ενός παρανοϊκού Προέδρου, όπως αρέσκονται να πιστεύουν γιαλαντζί αντι-νεοφιλελεύθεροι στις ΗΠΑ και αλλού;

Κατ’ αρχήν η μανία με το κυνήγι των μεταναστών και τις απελάσεις, δεν αφορά μόνο τον Τραμπ.

Τα στοιχεία δείχνουν πως αυτό είναι δομικό στοιχείο της αμερικάνικης πολιτικής.

Στην οκταετία Μπους (2001-2008), απελάθηκαν περίπου 2.000.000 μετανάστες, δηλαδή περίπου 250.000 τη χρονιά.

Στην οκταετία Ομπάμα (2009-2016), απελάθηκαν περίπου 3.200.000 μετανάστες, δηλαδή περίπου 400.000 τη χρονιά.

Στις δύο πρώτες χρονιές του Τραμπ (2017 και 2018), απελάθηκαν αντίστοιχα  226.000 και 246.000 (εκτίμηση, έως τον περασμένο Σεπτέμβριο είχαν απελαθεί 191.000, αύξηση 9% σε σχέση με αντίστοιχη περίοδο του 2017) αντίστοιχα, δηλαδή περίπου 235.000 τη χρονιά. Έχει πολύ δουλειά να κάνει για να φτάσει τον Ομπάμα…

Στην πραγματικότητα η αντιμεταναστευτική υστερία, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη, δεν αφορά τους «κινδύνους» από τους μετανάστες, ούτε στοχεύει αποκλειστικά σε αυτούς.

Η ευρύτερη και κεντρική στόχευση αφορά την καρδιά και τα μυαλά των «ντόπιων» εργαζομένων. Επιδιώκουν το γονάτισμά τους και την υποταγή στην αστική πολιτική, μέσω μιας «εθνικής συστράτευσης» κατά «ξένων απειλών».

Υπάρχει οικονομική, υλική ανάγκη του κεφαλαίου για αυτό, καθώς μέσα σε αυτό το κλίμα της δήθεν «καταστροφής» που επέρχεται (και της αληθινής απειλής νέας καπιταλιστικής κρίσης), μπορούν να δικαιολογηθούν τόσο μέτρα λιτότητας/περιστολής μισθών που προωθούνται, όσο και σοβαρή περιστολή καταχτημένων εργατικών δημοκρατικών καταχτήσεων.

Υπάρχει ταυτόχρονα, πολιτική και ιδεολογική ανάγκη για αυτή την ρατσιστική εκστρατεία, καθώς με την εμπέδωση ενός κλίματος εμφυλίου πολέμου εντός των εργαζομένων και των φτωχών, η αστική πολιτική ενισχύεται και θωρακίζεται. Στην ίδια κατεύθυνση εντάσσεται και η ένταση του εθνικισμού σε όλες τις χώρες.

Εν κατακλείδει, η αντιπαράθεση με τον αντιμεταναστευτικό ρατσισμό και τον εθνικισμό, τόσο με τις φασιστικές και ακροδεξιές οργανώσεις, όσο και στην εκδοχή που λαμβάνουν στην περίπτωση των κλασικών αστικών κομμάτων και κυβερνήσεων, δεν αποτελεί μια απλή επέκταση της θεματολογίας δράσης των κομμουνιστών και της αριστεράς. Αντίθετα πρέπει να βρίσκεται στο κέντρο της εργατικής πολιτικής, αφενός αποκαλύπτοντας τις ψευδολογίες που χρησιμοποιούνται και αφετέρου προτάσσοντας την ανάγκη της ταξικής ενότητας και αδελφικής κοινής δράσης των εργαζομένων και των φτωχών όλου του κόσμου.

Η Μέρκελ ψήφισε Τσίπρα…

Απλόχερη στήριξη και «ψήφο εμπιστοσύνης» στον Τσίπρα έδωσε η καγκελάριος Αν. Μέρκελ, προωθώντας ταυτόχρονα τα συμφέροντα του Γερμανικού κεφαλαίου στην Ελλάδα και έχοντας απέναντι της τον Έλληνα πρωθυπουργό απαλλαγμένο από τις «αντιμνημονιακές» κορώνες του παρελθόντος να προπαγανδίζει τον …πρωταθλητισμό του στις μνημονιακές μεταρρυθμίσεις.

Η Μέρκελ με κεντρικό στόχο της, την προώθηση και εδραίωση των οικονομικών συμφερόντων των γερμανικών πολυεθνικών στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια έβαλε στο επίκεντρο το μοίρασμα της πίτας και σημείωσε: «Η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ελλάδας. Ευχαριστούμε για την τιμή που μας κάνετε να είμαστε η τιμώμενη χώρα στη μεγάλη εμπορική έκθεση της Θεσσαλονίκης (…) Μας ενδιαφέρει η Ελλάδα να σταθεί στα πόδια της και οι μεγάλες επενδύσεις που γίνονται από την γερμανική πλευρά στην Ελλάδα δείχνουν την εμπιστοσύνη που έχουμε στη χώρα».  

Η Μέρκελ δήλωσε «ευγνώμων», που ο Αλέξης Τσίπρας ανέλαβε την υλοποίηση του τρίτου μνημονίου και «ευχαριστημένη» από την πορεία της Ελλάδας και την εφαρμογή των προγραμμάτων. Κατανοητό! Η κυβέρνηση Τσίπρα – όπως και οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις – δημιούργησαν τα ματωμένα πρωτογενή πλεονάσματα για να πληρώνονται τα ληστρικά επιτόκια του δημόσιου χρέους. Η κυβέρνηση Τσίπρα ψήφισε και δημιούργησε το υπερταμείο που έχει αναλάβει το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας στις πολυεθνικές ανάμεσα τους και τις γερμανικές.  Η κυβέρνηση Τσίπρα συνεχίζει τη φορολεηλασία του ελληνικού λαού για να τηρείται η δημοσιονομική πειθαρχία της ΕΕ. Εξάλλου η εντολή της Καγκελαρίου ήταν συγκεκριμένη: «Οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να συνεχιστούν»!

Ο …αντιμνημονιακός διαδηλωτής που έγινε πρωθυπουργός του μνημονίου

«Η Μέρκελ έρχεται σε μια Ελλάδα διαφορετική, θέλω να πιστεύω, από αυτήν της προηγούμενης επίσκεψής της», δήλωσε από την πλευρά του ο πρωθυπουργός, σε μια προσπάθεια να στηρίξει το αφήγημα της «μεταμνημονιακής» Ελλάδας. Έσπευσε ωστόσο να ξεκαθαρίσει ότι πρωταρχικός στόχος της κυβέρνησης του παραμένει η συνέχιση των ευρωενωσιακών πολιτικών σημειώνοντας: «Αφήνουμε πίσω την εποχή των ελλειμμάτων και είμαστε πρωταθλητές στις μεταρρυθμίσεις».

Ξεχωριστή στιγμή των κοινών δηλώσεων η τοποθέτηση Τσίπρα, με την οποία επιχείρησε να «ξεπλύνει» την πορεία του, όταν κοροϊδεύοντας τον ελληνικό λαό υποκρινόταν τον πολέμιο των μνημονιακών πολιτικών για να τα εφαρμόσει μετά μέχρι κεραίας.  

«Στήριζα τις διαδηλώσεις και το πρώτο διάστημα που ήμουν πρωθυπουργός. Έχει αλλάξει και το γεγονός ότι, όταν είσαι στη θέση του πρωθυπουργού, οφείλεις να εκπροσωπείς όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Εκπροσωπείς και όσους διαδηλώνουν και όσους φοβούνται τις διαδηλώσεις.  Άρα, πρέπει να βρεις τη συνισταμένη που θα είναι επωφελής για όλους όσους εκπροσωπείς», τόνισε ο πρωθυπουργός, απατώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου.

Ο Τσίπρας λοιπόν το 2014 και το πρώτο εξάμηνο του 2015 δεν εκπροσωπούσε όλους τους Έλληνες και γι’ αυτό συμμετείχε στις διαδηλώσεις πουλώντας «φούμαρα» στους άλλους μισούς ότι θα σκίσει τα μνημόνια. Πλέον βέβαια, αλλάζοντας «ρόλο» και εκπροσωπώντας τις πολιτικές και τα συμφέροντα που πάντα επί της ουσίας στήριζε, εφαρμόζει τα αντιλαϊκά μέτρα που ξεζουμίζουν τον ελληνικό λαό και δεν διστάζει – όπως σήμερα – να πνίξει την Αθήνα με χημικά, να δώσει εντολή στα ΜΑΤ να χτυπήσουν διαδηλωτές, να απαγορεύσει ακόμα και τις διαδηλώσεις!

Τα ευρωατλαντικά παράσημα

Ο Αλ. Τσίπρας  εισέπραξε και τα εύσημα της Μέρκελ για την Συμφωνία των Πρεσπώνείτε. Μετά τις ΗΠΑ και η Καγκελάριος Μέρκελ επαίνεσε τον πρωθυπουργό που έφερε σε πέρας  τα σχέδια της ΕΕ και του ΝΑΤΟ για την περιοχή, ανοίγοντας το δρόμο για την ένταξη της ΠΓΔΜ στους ευρωατλαντικούς μηχανισμούς.

«Είμαι ευγνώμων στον Αλέξη Τσίπρα που ανέλαβε να προωθήσει μια λύση σε ένα πρόβλημα ετών (σ.σ. για τη Συμφωνία των Πρεσπών). Δίνει την ευκαιρία στη Βόρεια Μακεδονία να έχει ευρωπαϊκή προοπτική, για να υπάρξει πρόοδος. Δεν μπορώ παρά να συγχαρώ τον Έλληνα πρωθυπουργό γι’ αυτό το τόσο αποφασιστικό βήμα, από το οποίο δεν θα ωφεληθούν μόνο η Ελλάδα και η Βόρεια Μακεδονία, αλλά και όλη η Ευρώπη», τόνισε χαρακτηριστικά η Μέρκελ.

Από την πλευρά του, ο Τσίπρας μίλησε για τον καθοριστικό ρόλο της Γερμανίας στην επίτευξη της συμφωνία, ενώ διεκδικώντας αναβαθμισμένο ρόλο για την Ελλάδα στους γενικότερους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην περιοχή ανέφερε: «Μιλήσαμε για την Τουρκία, το Κυπριακό, την ανάγκη εξεύρεσης βιώσιμης λύσης… Τόνισα τη σημασία που έχει ο σεβασμός στο Διεθνές Δίκαιο στην περιοχή του Αιγαίου και στην ανατολική Μεσόγειο από τη γειτονική μας χώρα. Υπάρχει κινητικότητα στην περιοχή, υπάρχει ένας νέος ενεργειακός χάρτης, καθώς η Κυπριακή Δημοκρατία προχωρά σε εξορύξεις, απολύτως μέσα στο πλαίσιο των κυριαρχικών της δικαιωμάτων».

Με τη Μέρκελ το μέτωπο κατά της ακροδεξιάς!

Ο Αλέξης Τσίπρας επιδίωξε να αναγάγει την καγκελάριο Μέρκελ και κυρίως την ίδια την ΕΕ ως «θύλακες» της δημοκρατίας κατά της ανόδου της ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Δεν δίστασε μάλιστα να εντάξει την Μέρκελ στο μπλοκ των πολιτικών δυνάμεων που αντιμάχονται την ακροδεξιά στην Ευρώπη, σε μια προσπάθεια ακριβώς να αθωώσει την αντιλαϊκή πολιτική του ευρωοικοδομήματος που «εκκολάπτει» και ενισχύσει τις ακροδεξιές και φασιστικές δυνάμεις στην Ευρώπη.

Μάλιστα αναπαράγοντας την ευρωενωσιακή προπαγάνδα για λογαριασμό του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, δε δίστασε να «τσουβαλιάσει» κάθε φωνή αμφισβήτησης της ΕΕ με αντιδραστικές ακροδεξιές δυνάμεις.

Υ.Γ: Η μισή φράση του πρωθυπουργού «δεν ξεχνάμε το κατοχικό δάνειο και τις γερμανικές επανορθώσεις» που έγινε για τα μάτια του κόσμου αποτελεί προσβολή για τον ελληνικό λαό. Ειδικά όταν η Γερμανιδά καγκελάριος δείχνει πλήρη απαξίωση στην συγκεκριμένη αναφορά και την αγνοεί επιδεικτικά. Ο Τσίπρας μπορεί να κάνει όσες κωλοτούμπες θέλει απέναντι στο Γερμανικό κεφάλαιο και στους εκάστοτε πολιτικούς εκπροσώπους του. Ας αρκεστεί όμως σε αυτές…  

imerodromos.gr   

«Ένας εξαιρετικός υπουργός Εθνικής Άμυνας»

Του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Έργα και ημέρες του Πάνου Καμμένου στην αμυντική πολιτική της χώρας. Νέες βάσεις, το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, συμφωνίες με Ισραήλ, ιδιώτες στην αμυντική βιομηχανία.  

Είναι το πρόσωπο των ημερών και σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα «ένας εξαιρετικός υπουργός Άμυνας», όπως και από τους «μακροβιότερους». Ο λόγος φυσικά για τον Πάνο Καμμένο.

  Παρότι εμπλέκεται σε πολλά θα προσπαθήσουμε να εστιάσουμε στο κομμάτι της υπουργίας του και στα θέματα ‘Αμυνας, αφού το έκανε και ο πρωθυπουργός. Ίσως καταλάβουμε και τους λόγους.

   Πριν από όλα ας μην ξεχνάμε ότι ήδη από το 2015 στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής αλλά κυρίως της ‘Άμυνας ο Πάνος Καμμένος φρόντιζε ανελλιπώς να «διαφημίζει» τον εαυτό του ως το «αμερικανικό διαβατήριο» του ΣΥΡΙΖΑ. Υποστήριζε δηλαδή ότι αποτελεί τον «εγγυητή» του «δυτικού προσανατολισμού» μιας κυβέρνησης με βασικό κόμμα έναν σχηματισμό που αυτοαποκαλούνταν «αριστερός». (Το αν είχε δίκιο ελέγχεται βέβαια, γιατί ο Αλ.Τσίπρας πολύ πριν γίνει πρωθυπουργός είχε ξεκαθαρίσει το θέμα με την περίφημη συνέντευξη στον ΑΝΤΕΝΝΑ όπου διακήρυξε πως «ανήκουμε στο δυτικό πλαίσιο». Κι όπως φάνηκε το εννοούσε…).

   Ας δούμε όμως τα κυριότερα επιτεύγματα του Πάνου Καμμένου:

— Το τελευταίο χρονικά κατόρθωμα του είναι φυσικά η επίσκεψή του στις ΗΠΑ και οι συνομιλίες του με τον αμερικανό ομόλογό του. Εκεί όπου …έταξε νέες αμερικανικές βάσεις στο πλαίσιο του διαλόγου στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας – ΗΠΑ που ως γνωστόν συνεχίζεται. Ζήτησε να γίνουν βάσεις στην Λάρισα, την Αλεξανδρούπολη, τον Βόλο και την Κάρπαθο. (Στην Κάρπαθο μάλιστα θα είχαμε ένα …εναλλακτικό ακρωτήριο Κανάβεραλ!). Το κυριότερο όμως είναι ότι προσπάθησε να αλλάξει τα αμερικανικά σχέδια για την συμφωνία των Πρεσπών. Είχε ζητήσει «μία αξονική συμφωνία στην οποία θα περιλαμβάνεται η ΠΓΔΜ με το προσωρινό όνομά της, χωρίς όμως να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ» όμως με το σχέδιο αυτό θα εμπλέκονταν στον ΝΑΤΟικό σχεδιασμό η Σερβία μία μεγάλη βαλκανική κρατική οντότητα. ‘Όπως είχε δηλώσει στην ΕΡΤ η χώρα «δεν μπορεί να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ αφού είναι «νωπό το αίμα» από τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς της χώρας το 1999» όμως με το σχέδιο Καμμένο θα είχε ενεργητικό ρόλο στην δομή της συμμαχίας.

— Εξίσου σημαντικό «κατόρθωμα» η συμβολή του Πάνου Καμμένου στο να αρμενίζουν σήμερα στο Αιγαίο οι φρεγάτες του ΝΑΤΟ ως … «φρουροί» της συμφωνίας Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης – Τουρκίας για το προσφυγικό. Ήταν από αυτούς που «προφήτευσαν» την συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης με αυτή την εξέλιξη αφού περίπου έναν μήνα πριν ανακοινωθεί και μετά από διάσκεψη με τους ευρωπαίους ομολόγους του είχε δηλωσει: «Ένα από τα σημαντικά συμπεράσματα της κοινής συνεδρίασης των Υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την παρουσία του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ, ήταν ότι το θέμα της μετανάστευσης είναι πλέον και θέμα άμυνας». Πρόσθεσε πως «το θέμα αφορά όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση και πρέπει να παρθούν μέτρα. Αυτό σήμερα το παραδέχτηκε ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ. Από εδώ και πέρα λοιπόν, προχωρώντας σε μία πολιτική που χαράσσει η Ευρωπαϊκή Ένωση – σε πρώτη φάση για τα βόρεια σύνορα της Αφρικής, δηλαδή τα νότια θαλάσσια σύνορα της Ευρώπης– για τις επιχειρήσεις που ξεκινούν με την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, αναγνωρίζεται πλέον ως ευρωπαϊκό και το πρόβλημα που υπάρχει στα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης, στην Ελλάδα».

—Με εισήγηση του Πάνου Καμμένου εγκρίθηκε στην Βουλή η αμυντική συμφωνία Ελλάδας και Ισραήλ στις 31 Μαίου του 2016. Τότε ο είχε πει πως  «οι συμφωνίες αυτές με το Ισραήλ  και την Αίγυπτο αποτελούν στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης. Στρατηγική επιλογή που από την πρώτη στιγμή ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και εμείς οι Ανεξάρτητοι Έλληνες ως εταίροι αυτής της κυβέρνησης λάβαμε». Επίσης είχε δηλώσει ότι «έχουμε ξεκαθαρίσει προς όλους μας και προς τους εταίρους μας και προς το ΝΑΤΟ αλλά το έχουμε ξεκαθαρίσει και προς τις σύμμαχος χώρες ότι η Ελλάδα στην γειτονιά της δεν πρόκειται ποτέ να εμπλακεί σε πολεμικές επιχειρήσεις διαταράσσοντας τις σχέσεις μεταξύ των χωρών». Μια εκτίμηση πάντως που έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε.  Στο άρθρο 2 του νόμου ορίζεται πως  «σε περίπτωση κατά την οποία τα μέρη συμφωνήσουν ότι απαιτούνται περεταίρω διακανονισμοί προκειμένου να διευθετήσουν επιπρόσθετα ζητήματα των στρατιωτικών δραστηριοτήτων τα μέρη είναι δυνατόν να πραγματοποιούν αυτούς τους διακανονισμούς στο πλαίσιο Συμφωνιών Εφαρμογής σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας συμφωνίας». Πράγμα που σημαίνει ασκήσεις και επιχειρήσεις χωρίς καν ενημέρωση της Βουλής.

— Ο Πάνος Καμμένος ουδέποτε έκρυψε την συμπάθεια του προς την ιδιωτική πρωτοβουλία στον χώρο της αμυντικής βιομηχανίας. Γι αυτό και πέρασε ρύθμιση στην Βουλή , τον Ιούνιο του 2016 με την οποία οι Ακόλουθοι Αμυνας (ΑΚΑΜ) στις ελληνικές πρεσβείες οφείλουν να διαφημίζουν εκτός από τις δημόσιες και τις ιδιωτικές αμυντικές βιομηχανίες της Ελλάδας. Χαρακτηριστικά δήλωσε τότε πως «εμείς έχουμε αποφασίσει, πέραν της Εθνικής Αμυντικής Βιομηχανίας να ενισχύουμε και τις άλλες ελληνικές ιδιωτικές αμυντικές βιομηχανίες. Ιδίως, οι εντολές, οι οποίες έχουν δοθεί, πλέον, σε όλους τους ΑΚΑΜ, σε όλες τις χώρες, είναι ότι θα εκπροσωπούν τα συμφέροντα της Ελλάδος, ανεξάρτητα αν είναι ιδιωτικών ή δημοσίων επιχειρήσεων». Επικαλέστηκε την διεθνή πρακτική λέγοντας ότι «το κάνουν όλοι οι Πρέσβεις. Μας πιάνουν όλους για να εξυπηρετήσουν εταιρείες τους σε όλον τον κόσμο. Θα το κάνουμε κι εμείς»! Μάλιστα πολλάκις έχει ενημερώσει σχετικά με τις προθέσεις του ενισχυθούν επενδυτικά σχέδια από εγχώριες και ξένες βιομηχανίες στον χώρο της Άμυνας.

    Και τρία υστερόγραφα:

1. Ο Πάνος Καμμένος βρέθηκε πολλάκις στο στόχαστρο της Νέας Δημοκρατίας για σκάνδαλα (βλήματα στην Σαουδική Αραβία κ.α). Προφανώς γιατί ουδέποτε η Ν.Δ σκέφθηκε να αμφισβητήσει τον πυρήνα της αμυντικής πολιτικής του.

2. Το μεγαλύτερο μέρος των πρωτοβουλιών του σε θέματα Άμυνας είχε την στήριξη του Νίκου Κοτζια. ‘Ασχετα αν πλέον «σφάζονται».

3. Να μην ξεχάσουμε και τις περιοδείες του σε φυλάκια συνοδεία κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας με την συμμετοχή και βουλευτών της Χρυσής Αυγής. Όμως αυτό μάλλον περισσότερο πρέπει να απασχολήσει τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που επίσης συμμετείχαν σε αυτές.   

Γαμπροί και νυφούλες (της Βουλής) στον κόσμο τους

Του Δημήτρη Μηλάκα

Κάποια παλιά καραβάνα της πολιτικής ζωής του τόπου σε μια περίοδο ζυμώσεων του παρελθόντος που μύριζε εκλογές είχε – με κυνικό είναι αλήθεια τρόπο – υποδείξει μια διαφορετική γωνία παρατήρησης των κινήσεων και των επιλογών των βουλευτών: «Ξέρετε», είχε ρωτήσει την ομήγυρη, «πολλές δουλειές σήμερα οι οποίες προσφέρουν καμιά δεκαριά χιλιάρικα τον μήνα»;

Παρακολουθώντας τα όσα αυτήν την περίοδο συμβαίνουν στο πολιτικό προσκήνιο πολλά ενδεχομένως να εξηγούνται αν λάβει κάποιος υπόψη του ότι και οι βουλευτές άνθρωποι είναι που αγωνιούν, εκτός από την τύχη του τόπου, για το μέλλον τους.

Καθότι οι περισσότεροι εξ αυτών απολαμβάνουν επί τετραετία σχεδόν τα οφέλη (οικονομικά και άλλα) που συνεπάγεται η ιδιότητα του εκπροσώπου του έθνους, μπορεί εύκολα να κατανοήσει κάποιος την αγωνία που τους προκαλεί το βάσιμο ενδεχόμενο να βρεθούν στην απέξω.

Αυτή η αγωνία καθορίζει και καλλιεργεί δεξιοτεχνίες λόγων και πράξεων ανθρώπων διατεθειμένων να προσαρμόσουν ιδέες και πεποιθήσεις με τρόπο που να χωρούν σε μια καρέκλα, η οποία θα τους εξασφαλίζει το καθημερινό παντεσπάνι.

Κάπως έτσι παρακολουθούμε αυτούς που φεύγουν και αυτούς που έρχονται, αυτούς που αποχαιρετούν και αυτούς που υποδέχονται να λογαριάζουν κέρδη και ζημιές επί των καρεκλών που κατέχουν ή θέλουν να καταλάβουν.

Παρακολουθώντας αυτό το παιχνίδι όπως αποτυπώνεται στις κινήσεις των εν λόγω εκπροσώπων του έθνους, μένει με την εντύπωση πως κανένα άλλο πρόβλημα δεν υπάρχει σ’ αυτόν τον τόπο πέρα από τις διανομές των θέσεων και τη δημιουργία των πολιτικών ισορροπιών οι οποίες θα καθοριστούν από το πού θα πάει να προσφέρει υπηρεσίες ο Κόκκαλης, η Κουντουρά, ο Αμυράς, ο Ψαριανός και λοιποί εκλεκτοί διάκονοι του δημόσιου βίου.

Στην πασαρέλα «νυφούλες» κάνουν νάζια σε γαμπρούς που μετρούν την προίκα στην οποία ελπίζουν προκειμένου να στήσουν μια πλειοψηφία, μια θητεία, μια μπάζα, μια ακόμη εμφάνιση στην προσοδοφόρα πολική σκηνή.

Κι όλα αυτά για το καλό μας, για το καλό του τόπου, για τη μάχη υπέρ των λαϊκών συμφερόντων του δικαίου και της πατρίδος…

Για τη βεβήλωση του τοπίου των Δελφών

Γράφει ο  Γιώργος Σταματόπουλος

Ετσι που το πάει η ελληνική πολιτεία δεν θα μείνει τίποτα αμαγάριστο στην ελληνική γη, στο σπάνιας φυσικής ομορφιάς τοπίο της. Και να ήταν μόνο η ομορφιά. Λείψανα [αλλά τι λείψανα: πανέμορφα αγάλματα, κίονες και αετώματα, στάδια, παλαίστρες και ναοί] αρχαϊκού κλέους είναι διάσπαρτα στην επιφάνειά της, στις κοιλάδες της, στα βουνά της. Σπαρμένη όλη η χώρα με ιστορία και πολιτισμό, θεμέλια του σύγχρονου πολιτισμού της Δύσης [και της οικουμένης].

Τοπία που έπρεπε να τα προσέχουμε σαν τα μάτια μας, ίσως και καλύτερα, διότι εκτός που διασώζουν τη μνήμη και το πνεύμα αποφέρουν ένα σωρό έσοδα στα κρατικά ταμεία. Τι κράτος είναι αυτό το ελληνικό...

Ας διαβάσουμε αυτή την είδηση-ανακοίνωση συλλογικών φορέων Δελφών και Κορινθιακού Κόλπου: «Πρόσφατα η ελληνική κυβέρνηση υπέγραψε χωροταξικό νόμο με τον οποίο χαρακτηρίζει το μεγαλύτερο μέρος της γης των Δελφών περιοχή [άκουσον!] “Αποκλειστικής Μεταλλευτικής Δραστηριότητας”· το υπόλοιπο τμήμα της δίνεται για αιολικά πάρκα, η θάλασσα για εντατικές ιχθυοκαλλιέργειες και έχουν υπογράψει κάποιες σχετικές άδειες.

»Αυτός ο χωροταξικός νόμος εξασφαλίζει τα οικονομικά συμφέροντα της εταιρείας IMERYS, που έχει πάρει τα δικαιώματα εξόρυξης βωξίτη και των άλλων εταιρειών των αιολικών πάρκων [σχεδιάζεται ένα τεράστιο στη Δεσφίνα, στην ανατολική χερσόνησο των Δελφών] και των ιχθυοκαλλιεργειών. Εξασφαλίζει επίσης την καταστροφή του δελφικού τοπίου».

Και να σκεφτεί κανείς ότι από το 1981 η ελληνική πολιτεία οριοθέτησε τη δελφική γη και καθόρισε τον τρόπο προστασίας της. Οι αντιστεκόμενοι πολίτες θυμίζουν ότι το 1987 οι Δελφοί χαρακτηρίστηκαν από την Unesco Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Το μεγαλύτερο μέρος της και η θάλασσά της έχουν ενταχθεί στους προστατευόμενους οικότοπους Natura και ο ελαιώνας της έχει αναγνωριστεί ως «παραδοσιακός» από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Σιγά σιγά όμως, «μεθοδικά και καταπατώντας πολλούς νόμους επί δεκαετίες, η εταιρεία εξόρυξης βωξίτη S&B δημιούργησε σεληνιακά τοπία στο βουνό των Δελφών (Παρνασσό) και τεράστιες παράνομες εγκαταστάσεις στο λιμάνι των Δελφών, την Ιτέα».

Απευθυνόμενοι στον ίδιο τον πρωθυπουργό οι Πολίτες από τις δύο πλευρές του Κορινθιακού ζητούν ξεκάθαρα να ανακαλέσει άμεσα τον καταστροφικό χωροταξικό νόμο και κάθε άδεια για κάθε νέα κατασκευή που αλλοιώνει το δελφικό τοπίο. Του θυμίζουν βέβαια τι σημαίνουν για τη χώρα και την ανθρωπότητα οι Δελφοί, αλλά δεν ξέρω αν ο πρωθυπουργός διαθέτει ευαισθησίες ικανές να τον προτρέψουν να υπερασπίσει αυτόν τον «ιερό» τόπο. Τι ακριβώς τόπος είναι του το λένε: «Τόπος λατρείας, ιερό του θεού Απόλλωνα [ξέχασαν τον Διόνυσο] και το σπουδαιότερο μαντείο του αρχαίου κόσμου. Τόπος όπου γεννήθηκαν και αναπτύχθηκαν μερικές από τις σημαντικότερες ιδέες του ανθρωπισμού και της οικουμενικότητας. Εκατομμύρια άνθρωποι συνεχίζουν να επισκέπτονται τους Δελφούς, που εξακολουθούν να προσφέρουν στον ανθρώπινο πολιτισμό δικαιώνοντας τον αρχαίο τίτλο του “ομφαλού της γης”».

Τι είναι ένας οφθαλμός της γης (;) μπροστά στη βουλιμική ανάπτυξη των μεγάλων εταιρειών; Αόμματοι φαντάζουν [και εταιρειολάτρες] όσοι ηνιοχεύουν κατά καιρούς την ελληνική πολιτεία· δεν βλέπουν έτσι τον υπέροχο Ηνίοχο, που δεσπόζει στο Μουσείο των Δελφών και μαρμαρώνει τους ανθρώπους με την ομορφιά του.

    

Πώς μια λέξη ισούται με δεκάδες λέξεις

Γράφει ο Πέτρος Μανταίος

Περπάτησα στα χιόνια, στον Υμηττό, μιάμιση-δυο ώρες, προσεκτικά. Ακουσα κάποια κυρία, μπαμπουλωμένη, να μιλάει στο κινητό σε άλλη κυρία. Υπέθεσα ότι επρόκειτο για κυρία, γιατί η μπαμπουλωμένη κυρία ρωτούσε στο κινητό: «Πώς την έκανες την πλέξη στην κουκούλα;». Φράση πιο επίκαιρη δεν γινόταν!

Πλέξη! είχα να ακούσω τη λέξη από παιδί, στη γειτονιά –προσφυγική στους Αμπελοκήπους–, όπου όλες οι νοικοκυρές, με το έμπα του χειμώνα έπιαναν το πλέξιμο, από πουλόβερ μέχρι ζιλεδάκια και ζακέτες και από κάλτσες μέχρι κασκόλ. Συνήθως ξήλωναν τα παλιά, έκαναν πάλι το μαλλί κουβάρι, ανακάτευαν και λίγο από καινούργιο και δώσ’ του πλέξιμο.

Με τη Σοφία, την αδελφή της Δέσποινας, -μεσοτοιχία τα σπίτια μας- πρώτη πλέχτρα (ξεσήκωνε και πατρόν από ιλουστρασιόν περιοδικά· εγγλέζικα τα πιο πολλά!). Συγχρόνως εργαζόταν· πωλήτρια στο μεγάλο ζαχαροπλαστείο του Παππά, στην Ευριπίδου, που ειδικευόταν στα κουφέτα για γάμους και τα φοντάν. Λίγο πιο πάνω, Ευριπίδου γωνία με Αγίου Μάρκου, ήταν ο ναός του πλεχτού: Το μεγάλο κατάστημα του Ευθυμιάδη· ό,τι βάλει ο νους σου από μαλλιά· ποιότητα και χρώμα, ντόπια και εισαγωγής.

Εκεί η γειτονιά πήγαινε συνήθως παραμονές Χριστουγέννων, εφόσον βέβαια περίσσευαν χρήματα, που συνήθως λείπανε. Ακολουθούσα τη μητέρα, που ψώνιζε το μαλλί σε κούκλες (έτσι λέγανε το τεμάχιο μέτρησης, κούκλα) κι ήθελες τόσες κούκλες για το αντρικό πουλόβερ, τόσες για το παιδικό, τόσες για το ζιλεδάκι κ.λπ.

Μας περνούσαν μετά, των παιδιών, οι μανάδες την κούκλα στα δυο χέρια, εμείς κάναμε με τα δυο χέρια κυματισμούς, να ξετυλίγεται η κούκλα και να την τυλίγουν οι μανάδες κουβάρι, για την πλέξη. Να πώς μια λέξη (ομόηχη δε: πλέξη/λέξη) μπορεί να ισούται με δεκάδες λέξεις. Πλέξη μνήμης…

  

Γιατί κάποιοι άνθρωποι νιώθουν λιγότερο το κρύο από άλλους;

Βάζουμε γάντια, σκούφο, ισοθερμικές μπλούζες και κολάν. Βγαίνουμε και ενώ πιστεύουμε ότι δεν θα μας αγγίξει το κρύο, καταλήγουμε και πάλι να κρυώνουμε. Και βλέπουμε άλλους ανθρώπους να περπατούν χαλαροί δίπλα μας με λιγότερες στρώσεις ρούχων. Γιατί υπάρχουν τέτοιες διαφορές;

Το κρύο επιδρά διαφορετικά στον καθένα. Ορισμένοι άνθρωποι χειρίζονται καλύτερα το κρύο. Υπάρχουν εκείνοι που μπορεί να κρατήσουν ένα κρύο μπουκάλι νερού και να αρχίσουν άμεσα να κρυώνουν, και άλλοι να κρατούν παγάκια στα χέρια τους και να μην επηρεάζονται.

Η ικανότητά μας να αισθανόμαστε τις αλλαγές στη θερμοκρασία είναι απαραίτητη για την επιβίωσή μας. Ακόμα και οι μικρές αλλαγές στη θερμοκρασία του σώματός μας μπορεί να μας προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα υγείας, να μας θέσουν σε κίνδυνο θερμοπληξίας το καλοκαίρι ή υποθερμίας το χειμώνα.

Για να διατηρήσουμε τη θερμοκρασία μας, το σώμα μας έχει αναπτύξει λεπτούς μηχανισμούς για να αισθάνεται και να ανταποκρίνεται στις διακυμάνσεις της εξωτερικής θερμοκρασίας. Τα νεύρα που βρίσκονται στο δέρμα μας είναι η πρώτη γραμμή άμυνας. Αντιλαμβάνονται την αλλαγή και στέλνουν τις πληροφορίες τους στον εγκέφαλο.

Κι όμως η αντίληψη του κρύου είναι πολύ υποκειμενική. Γιατί κάποιοι άνθρωποι αρχίζουν να τρέμουν και μόνο στη σκέψη του κρύου, ενώ άλλοι το απολαμβάνουν άνετοι;

Τι συμβαίνει όταν κρυώνουμε;

Μόλις ο εγκέφαλος πληροφορηθεί τη μείωση της θερμοκρασίας, στέλνει σήματα στα αιμοφόρα αγγεία να περιορίσουν τη ροή στην επιδερμίδα. Ο John Castellani και ο Andrew Young, από το Ινστιτούτο Περιβαλλοντικής Ιατρικής στο Natick εξηγούν ότι αυτή η διαδικασία της αγγειοσυστολής προλαμβάνει την απώλεια θερμότητας και προστατεύει τον βασικό κορμό του σώματος.

Εκτός από τον περιορισμό της κυκλοφορίας του αίματος στην επιδερμίδα, αρχίζουμε να τρέμουμε. Αυτή η ανακλαστική, ρυθμική μυϊκή κίνηση ουσιαστικά παράγει θερμότητα για να ζεστάνει το σώμα μας. Αυτές οι αντιδράσεις βρίσκονται βαθιά εγκαθιδρυμένες στο σύστημά μας, αλλά ποικίλουν από άτομο σε άτομο. Τι επηρεάζει λοιπόν το πώς ανταποκρινόμαστε στο κρύο;

Το σώμα

Το μέγεθος έχει σημασία όταν μιλάμε για κρύο. Όσο μεγαλύτερη είναι η επιφάνεια του σώματος, τόσο μεγαλύτερη θερμότητα χάνουμε. Αυτό συνδέεται όμως στενά με το μέγεθος του υποδόριου λιπώδους ιστού. Το λίπος είναι ένα χρήσιμο εργαλείο μόνωσης. Όσο περισσότερο υποδόριο λίπος έχει ένα άτομο, τόσο καλύτερη μόνωση θα έχει.

Η διαφορά ανάμεσα στους άντρες και στις γυναίκες βασίζεται εν μέρει στο σχήμα του σώματος. Ας πάρουμε για παράδειγμα έναν άνδρα και μια γυναίκα με την ίδια μάζα σώματος και την ίδια επιφάνεια. Επειδή η γυναίκα είναι πιθανότερο να διαθέτει περισσότερο υποδόριο λίπος, θα είναι καλύτερα μονωμένη στο κρύο. Αν συγκρίνουμε αυτό το σενάριο με έναν άνδρα και μια γυναίκα με ίδια ποσότητα υποδόριου λίπους, η γυναίκα είναι πιθανό να έχει μεγαλύτερη επιφάνεια αλλά μικρότερη σωματική μάζα και θα χάνει θερμότητα πιο γρήγορα.

Φύλο και ηλικία

Όμως, το φύλο παίζει επίσης σημαντικό ρόλο όσον αφορά στο κρύο, καθώς η αγγειοσυστολή είναι εντονότερη στις γυναίκες. Υπάρχουν ερευνητικά δεδομένα από μελέτες με δίδυμους συμμετέχοντες που αποδεικνύουν ότι τα κρύα χέρια και πόδια καθορίζονται, εν μέρει, από τα γονίδια.

Οι διακυμάνσεις στις ορμόνες επίσης καθορίζουν το πώς νιώθουμε το κρύο. Οι αντιδράσεις των γυναικών στο κρύο ποικίλουν κατά τη διάρκεια του έμμηνου κύκλου τους. Στους άνδρες, τα υψηλότερα επίπεδα τεστοστερόνης μπορεί να μειώσουν την ευαισθησία στο κρύο, απευαισθητοποιώντας έναν από τους κυριότερους υποδοχείς του κρύου, τον TRPM8, στο δέρμα.

Οι γυναίκες είναι πιθανότερο να εμφανίσουν σύνδρομο Raynaud, που προκαλεί πολύ κρύα δάχτυλα όταν πέφτει η θερμοκρασία. Οι ακριβείς αιτίες της νόσου παραμένουν άγνωστες. Από την ηλικία των 60 και μετά, η ικανότητα του οργανισμού μας να διατηρεί θερμότητα και να αισθάνεται το κρύο αρχίζει να μειώνεται. Οι ηλικιωμένοι επίσης δεν τρέμουν μέχρι η θερμοκρασία να πέσει αρκετά χαμηλά, σε σύγκριση με τους νεότερους ανθρώπους, αλλά επίσης δυσκολεύονται να ζεσταθούν.

Πώς μπορούμε να συνηθίσουμε το κρύο

Όταν το σώμα μας εκτίθεται επανειλημμένως σε κρύες θερμοκρασίες, αρχίζει να προσαρμόζεται, εκτός αν υπάρχει ο νόσος Raynaud. Όμως, δεν μιλάμε για 5 λεπτά βόλτας ενώ όλη μέρα είμαστε στα ζεστά.

Υπάρχουν δύο άλλοι τρόποι με τους οποίους το σώμα μας μπορεί να προσαρμοστεί σε χαμηλές θερμοκρασίες: αυξάνοντας είτε την παραγωγή μεταβολικής θερμότητας ή της διατήρησης της θερμότητας.

Το πώς ένα άτομο θα αντιδράσει στο επαναλαμβανόμενο κρύο σχετίζεται τελικά με το ποσοστό της απώλειας θερμότητας από το σώμα, αλλά υπάρχουν πολλά ακόμα που δεν γνωρίζουν οι ερευνητές για το πώς νιώθει και αισθάνεται το σώμα μας. Γι’ αυτό, αν τείνετε να νιώθετε κρύο, θα μπορούσατε να δοκιμάσετε να περάσετε χρόνο έξω για να χτίσετε ανοχή. Ή να επιστρατεύσετε ζεστά γάντια και στρώσεις ρούχων για να διατηρήσετε τη θερμότητα.

Πηγές

enallaktikidrasi.com

Ποιοι την πατάνε με τα fake news; Οι άνω των 65!

Διαφωτιστικά συμπεράσματα έρευνας των πανεπιστημίων της Νέας Υόρκης και του Princeton - Τι αποκάλυψε η ανάλυση των προεδρικών εκλογών του 2016 στις ΗΠΑ για την συμπεριφορά των πολιτών άνω των 65 ετών στα social media

«Ο φόβος γεννάει τις φήμες. Όσο περισσότερη συλλογική ανησυχία έχει μια ομάδα τόσο περισσότερο έχει την τάση να αρχίσει να αναπαράγει τις φήμες», αναφέρεται χαρακτηριστικά σ’ ένα άρθρο στο Psychology Today.

Πρόσφατη έρευνα, όμως, πάει την αντίληψη αυτή ένα βήμα παραπέρα και αναφέρει ότι θύματα των fake news και της παραπάνω «ανησυχίας», είναι κυρίως οι άνθρωποι άνω των 65 ετών.

Σύμφωνα με έρευνα των πανεπιστημίων της Νέας Υόρκης και του Princeton που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science Advances, οι άνθρωποι που ανήκουν στις ηλικιακές ομάδες άνω των 65 ετών είναι πιο «ευάλωτοι» στους μηχανισμούς παραπληροφόρησης και προπαγάνδας που λειτουργούν, κατά κύριο λόγο, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Τι έδειξε η έρευνα

Οι ερευνητές από τα πανεπιστήμια του Princeton και της Νέας Υόρκης πραγματοποίησαν μελέτη στα προφίλ 3.500 χρηστών του Facebook μετά τις εκλογές του 2016 στις ΗΠΑ.

Ποιο ήταν το συμπέρασμά τους; Οι χρήστες που πέφτουν πιο συχνά θύματα και αναπαράγουν περισσότερο τα hoaxes και τα fake news, είναι κυρίως άτομα άνω των 65 ετών.

Οι ίδιοι μάλιστα ήταν αυτοί που εκτός το ότι αναπαρήγαγαν περισσότερα fake news, ταυτόχρονα, πρόσθεταν ή αφαιρούσαν κάτι από αυτήν την είδηση. Αυτό είχε ως άμεσο αποτέλεσμα, πολλές φορές, την αλλοίωση ή την παραποίηση της τελικής μορφής της είδησης.

Πιο συγκεκριμένα από την έρευνα προέκυψε ότι μόλις το 8,5% μοιράστηκε με τους φίλους του στο Facebook κάποια ψεύτικη είδηση σε αντίθεση με τους χρήστες ηλικίας άνω των 65 ετών, όπου το ποσοστό που διέσπειρε ψευδείς ειδήσεις ήταν αρκετά πιο ψηλό και έφτανε στο 11%, ενώ αντίθετα στους νέους ηλικίας 18 έως 29 ετών το αντίστοιχο ποσοστό ήταν μόλις 3%.

  

Επίσης, οι άνω των 65 διένειμαν δύο φορές περισσότερα fake news από τους ηλικίας 45-65 ετών!

Οι ερευνητές αναφέρουν πως η αιτία για αυτό το φαινόμενο μπορεί να βρίσκεται στο ότι οι άνω των 65 ετών - παρόλο που κάποιος θα ισχυριζόταν ότι είναι πιο έμπειροι- δεν έχουν τις ψηφιακές δεξιότητες που χρειάζονται για να αποφεύγουν τις παγίδες της παραπληροφόρησης.

Είναι γεγονός ότι η έλευση της ψηφιακής εποχής επέφερε μία ραγδαία αύξηση στη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (social media), γεγονός που μεταξύ άλλων, προκάλεσε μία «έκρηξη» στη διάδοση ψευδών ειδήσεων.

Σύμφωνα με την έρευνα, αυτοί που την «πάτησαν» περισσότερο από τη νέα αυτή αλλαγή και τους κινδύνους που βρίσκονται πίσω από αυτήν - ήταν οι άνθρωποι που ήταν λιγότερο εξοικειωμένοι με την τεχνολογία.

Ο Jonathan Nagler, καθηγητής πολιτικής στο NYU και συν-διευθυντής του εργαστηρίου SMaPP, δήλωσε επίσης ότι «τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν ότι η διδασκαλία της ψηφιακής παιδείας στα σχολεία - ανεξάρτητα από το πόσο επωφελής μπορεί να είναι για άλλους λόγους - είναι απίθανο να αντιμετωπίσει πλήρως τη μετάδοση ψεύτικων ειδήσεων από τη στιγμή που εμπλέκονται ηλικιωμένοι πολίτες στα social media».

Αντίθετα, η εκπαίδευση, το εισόδημα και το φύλο δεν συσχετίζονταν με την πιθανότητα να διαδόσει κάποιος fake news, σύμφωνα με τη μελέτη.

  

Η αντίληψη διαμορφώνει την κριτική σκέψη

Ένα από τα κυριότερα συμπεράσματα της έρευνας είναι ότι οι άνθρωποι καταλήγουν να διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις εξαιτίας των ίδιων των «πιστεύω» τους.

Είναι γεγονός, ότι, όταν μία είδηση συμπίπτει με τις αντιλήψεις και την κοσμοθεωρία κάποιου ατόμου, τότε δε χρειάζεται περαιτέρω αποδείξεις.

Σ' αυτό ακριβώς το γεγονός στηρίχθηκε και η διάδοση ψευδών ειδήσεων κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών του 2016 στις ΗΠΑ. Οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μετέδιδαν χωρίς να φιλτράρουν μία ψεύτικη είδηση με αποτέλεσμα να δημιουργούν «κλίμα» στα social media, υπερ του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

Η εποχή της μετά-αλήθειας

Το λεξικό της Οξφόρδης δίνει ως ορισμό της μετά-αλήθειας το ουσιαστικό που είναι σχετικό με ή δηλώνει συνθήκες στις οποίες τα αντικειμενικά γεγονότα έχουν λιγότερη επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης από την επίκληση του συναισθήματος και των προσωπικών πεποιθήσεων.

Η έννοια της μετά-αλήθειας (post truth), επομένως, θέτει στο περιθώριο τα αντικειμενικά και πραγματικά γεγονότα και δίνει προτεραιότητα και βάση στα προσωπικά πιστεύω και στο συναίσθημα προκειμένου να διαμορφώσει τη λεγόμενη κοινή γνώμη. Με άλλα λόγια, το πνευματικό και πολιτικό φαινόμενο που ονομάζεται «μετά-αλήθεια» είναι η αποδοχή ως «αλήθειας», κάποιας υπόθεσης που μοιάζει με πραγματική ή που «θα θέλαμε να ήταν πραγματική».

Έτσι λοιπόν, τη στιγμή που τα γεγονότα (facts), κάποτε, αποτελούσαν αναγκαίο θεμέλιο για τη λήψη αποφάσεων, στη λεγόμενη «εποχή της μετα-αλήθειας», οι αποδείξεις, η κριτική σκέψη και η ανάλυση αντικαθίστανται από τα συναισθήματα και τη διαίσθηση, ως κριτήρια για τη λήψη αποφάσεων και την ανάληψη δράσης.

Είναι πια εμφανές ότι το Facebook και το Twitter  έρχονται να προστεθούν στο «παιχνίδι» της διαμόρφωσης της κοινής γνώμης και γι' αυτό δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι, για πολλούς αναλυτές, οι τελευταίες αμερικανικές εκλογές θεωρήθηκαν εκλογές του twitter, με τον Ντόναλντ Τραμπ να είναι ο κορυφαίος εκφραστής της post truth πολιτικής.

protothema.gr