Ήπειρος: Πέτρα και δάκρυ στο μάτι, κλαρίνο στο αυτί, παράπονο στο στόμα

Του Άρη Κεραμάρη

«Το γεφύρι της πλάκας, υπήρξε το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι των Βαλκανίων. Φτιάχτηκε το 1864 από τον πρωτομάστορα Κώστα Μπέκα.»

Έτσι είναι ο τόπος μας. Αυτοδίδακτος.

Εξελίσσει μόνο τις θύμησες από χαραυγή σε χαραυγή και αυτές τραγουδάει σε κηδείες, γάμους και πανηγύρια.

Χρόνια ακόμα, αυτό είναι το σωτήριο παραμύθι τους.

Τις ώρες που ακούγεται μόνο το σύρσιμο της ομίχλης και το ζωντανό νερό της βροχούλας.

Κι όσες φορές έφυγα, η δική μου θύμηση ήταν πότε σαν ύπνος σε παγωμένο χιόνι και πότε σαν ζάλη από την μυρωδιά λιβανιού, στο μαντήλι της γιαγιάς. Ο δικός μου κήπος της Γεσθημανής. Τα βλέμματα χαμηλωμένα όπως το δέος τα χαμηλώνει ή ο άνθρωπος που ξέρει από την αρχή πως είναι σπείρα.

Τα λόγια λίγα, σαν να φοβούνται οι λέξεις.

Όπου βλέπω τρία λιθάρια, κάθεται ο παππούς με τα αδέρφια του. Ανοίγουν τις καπνοσακούλες και στρίβουν τσιγάρα με ροζ χαρτάκια, φυλαγμένα σε ξύλινο κουτάκι με τον άι Γιώργη σκαλισμένο. Μόνο που μιλάνε μια γλώσσα, που πια δεν την θυμάμαι. Και ύστερα σιωπή.

Σαν να έχει μόλις χασμουρηθεί ο κόσμος πάνω στις λυπημένες στέγες. Λες και πρέπει, μυστικά, να φανταστείς την ζεστασιά, την κλέφτη μάτια, το μοσχοβόλημα της μαυρομάτας που πέρασε…

Έχουμε αυτήν την ευχή και κατάρα, εμείς οι Ηπειρώτες. Πέτρα και δάκρυ στο μάτι, κλαρίνο στο αυτί, παράπονο στο στόμα. Δεν βγάζεις άκρη μαζί μας.

Κοιτάμε κρυφά σαν από ανάγκη το ξένο και για να σε μπάσουμε στο σπίτι μας , πρέπει να φέξει. Όταν διαβείς όμως, είναι σαν να μην έλειπες ποτέ. Στις πόρτες είναι τα κεντήματα . Στο έμπα και στο έβγα.

Σε ξένους τόπους , ότι πέτρινο δούμε, λέμε, δικό μας είναι.

Παππούδες δικοί μας , χτιστάδες , ήρθαν και πελεκήσαν εδώ μακριά και σαν χαμένα πρόβατα, θέλουμε να τα μαζέψουμε πίσω στον τόπο τους. Χρόνια κλεισμένοι, τα πρόσωπα μας χαμογελάνε, κλαίνε, αντέχουν, πονάνε με τον δικό μας τρόπο. Λιτά χωρίς στολίδια. Με ένα καθρέφτισμα στον πάγο και στο χιόνι.

Γελάει για λίγο η γιαγιά μου… Να λέει, να σκούζει το παιδί στην πλάτη και τα κεντίδια πάνω από τον αστράγαλο.

Να βγαίνουν από τους τοίχους στα χαλάσματα… ζευγάρια χωρισμένα στην ζωή, στην Γερμανία… με τα κορμιά καμάρες, από το ζαλίκωμα. Σαν τα γεφύρια της πατρίδας μας, που μόνο ταπεινός μπορείς να σταθείς μπροστά τους, έτσι όπως ξεφτιλίζουν τον χρόνο.

Ακριβές αυταπάτες και παρήγορα  λόγια.

Τα κομμάτια της καρδιάς δεν σπάνε. Γκρεμίζονται. Τα γκρεμίζει ο αέρας και το ποτάμι.

Έχεις δει πως είναι να γυμνώνεται ένας τόπος;

Σαν χέρι που περιμένει είναι.

Κόκκινα μάτια άγρυπνα στο τελευταίο σπίρτο και το κλαρίνο, να σημαδεύει το χώμα, σαν να ρίχνει νότες, σκάλα στους πεθαμένους… και η απότομη κίνηση του χεριού “σιγααααά”. Μην τους ταράξεις και τους αγριέψεις.

Έχεις δει πως είναι ένας τόπος σε αναμονή;

Ανάμεσα στο ζωντανό και στον λήθαργο, πως μπερδεύει τα αρώματα;

Τρία χρόνια στο χώμα και ετούτο. Να χτιστεί θέλει, με τις ίδιες πέτρες.

Ο τόπος το λέει. Γιατί εδώ από μόνος του, είναι το βασίλειο των σκιών και ο ήχος ο πρωταρχικός… είναι το τρίξιμο.

Μη με κατηγορήσετε για τοπικιστή.

Και σεις Ηπειρώτες είστε.

Το γεφύρι της πλάκας, υπήρξε το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι των Βαλκανίων. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1864 από τον πρωτομάστορα Κώστα Μπέκα.

Τον Φλεβάρη του 2015 έπεσε, για τρίτη φορά, μετά από 150 χρόνια.

Η πρώτη ήταν το 1860 και η δεύτερη το 1863, μέσα σε γλέντι τρικούβερτο… την μέρα των εγκαινίων του, την ώρα που κάψανε τα καλούπια.

Το φθινόπωρο. Έτσι λένε τα τελευταία μαντάτα. Θα είναι όρθιο.

Χανιά: Απόβλητα ελαιουργείων θα μετατρέπονται σε νερό άρδευσης, βιο-εντονομοκτόνα και εδαφοβελτιωτικά!

Υποβλήθηκε με επιτυχία η πρόταση «Circular bio-based models as tools for a re-novation in olive oil agrifood systems» (PROMITOR), στην ενότητα CE-RUR-10-2019 της πρόσκλησης Horizon 2020-RUR-2018-2020 της Ε.Ε. Η ιδέα ξεκίνησε από Ιταλούς ερευνητές του ENEA (Italian National Agency for New Technologies, Energy and Sustainable Economic Development), που συντονίζει την πρόταση, σε συνεργασία με το γεωπόνο-ερευνητή Κ. Χαρτζουλάκη, και αποτελεί μια νέα προσπάθεια για καινοτόμο και βιώσιμη λύση, ιδιαίτερα για τα υγρά απόβλητα των ελαιουργείων.

Στην πρόταση από την Ελλάδα συμμετέχει το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας, το Διεθνές Κέντρο Έρευνας για το Περιβάλλον και την Οικονομία (ICRE8 ) και από τα Χανιά το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Χανίων (ΕΒΕΧ), η επιχείρηση ‘ΕΛΑΙΟΥΡΓΕΙΟ ΚΟΚΟΤΣΑΚΗΣ ΟΕ’ και η εταιρεία συμβούλων ZEN AGRO PC, που διαμόρφωσαν τις δράσεις που θα γίνουν στα Χανιά και τη Κίσαμο.

Την πρόταση στηρίζουν με έγγραφη δήλωση (Expression of Interest) η Αντιπεριφέρεια Χανίων, ο δήμος Αποκόρωνα, η Πανελλήνια Ένωση Ελαιουργείων (ΠΑΣΕΛ) και ο Σύνδεσμος Ελαιουργών Ν. Χανίων.

  

Η πρόταση αφορά την πλήρη αξιοποίηση στα πλαίσια της κυκλικής οικονομίας των υποπροϊόντων των ελαιουργείων (υγρά και στερεά) για παραγωγή νερού άρδευσης, παραλαβή πολυφαινολών, παραγωγή βιο-εντομοκτόνων και εδαφοβελτιωτικών και πιλοτικές εφαρμογές και δράσεις αγροτουρισμού στην Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία και Ιορδανία. Στην πρόταση συμμετέχουν ερευνητικά ιδρύματα, επιμελητήρια και εταιρείες από Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα, Γαλλία, Βέλγιο, Αλβανία και Ιορδανία.

http://agonaskritis.gr

Επτά μήνες φυλάκιση για τον Αμβρόσιο

Αποδοκιμασίες προς το δικαστήριο από τους υποστηρικτές του μητροπολίτη. Η ποινή είναι με 3ετή αναστολή λόγω προτέρου έντιμου βίου του κατηγορούμενου.

Ποινή φυλάκισης 7 μηνών με τριετή αναστολή επιβλήθηκε από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αιγίου στον μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιο για τα ακραία ομοφοβικά του σχόλια με τα οποία καλούσε τους πιστούς να φτύσουν τους ομοφυλόφιλους που συναντούν.

Ο μητροπολίτης αντιμετώπιζε την κατηγορία της κατάχρησης εκκλησιαστικού αξιώματος και της ρητορικής μίσους κατά τον αντιρατσιστικό νόμο.

Ο Αμβρόσιος είχε αθωωθεί σε πρώτο βαθμό, όμως ασκήθηκαν εφέσεις επί της αρχικής απόφασης από την Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αιγίου και τον Εισαγγελέα Εφετών Πατρών.

«Ε, λοιπόν αυτούς τους ξεφτιλισμένους, φτύστε τους! Αποδοκιμάστε τους! Είναι εκτρώματα της φύσεως! Ψυχικά και πνευματικά πάσχουν! Είναι άτομα με διανοητική διαταραχή!», δήλωνε στο επίμαχο κείμενό του ο Αμβρόσιος.

Η απολογία του Αμβρόσιου

«Όλα αυτά δεν τα έγραψα με δόλο, αλλά για να προφυλάξω την κοινωνία», δήλωσε ο Αμβρόσιος στο δικαστήριο κατά την απολογία του, υποστηρίζοντας ότι «η σημερινή ημέρα είναι η πιο ιστορική της ζωής μου, γιατί διώκομαι για την αγάπη του Χριστού».

«Το "Φτύστε τους" αποτελεί τον πιο επιεική τρόπο του Χριστιανικού λόγου», τόνισε.

Μάλιστα, δε δίστασε να συγκρίνει τον εαυτό του με τον Απόστολο Παύλο, διαβάζοντας απόσπασμα που ανέφερε: «εις θάνατον οι αμαρτωλοί και όσοι τους υποστηρίζουν»

Ένοχος παρά την αντίθετη άποψη της εισαγγελέα

Νωρίτερα, με λογικά άλματα η εισαγγελέας πρότεινε την αθώωση του Αμβρόσιου από την κατηγορία της δημόσιας υποκίνησης σε βία ή μίσος.

«Ο μητροπολίτης μπορεί να είναι λαοπρόβλητος και να χαίρει σεβασμού, πόσοι όπως ενστερνίζονται ή παρασύρονται από τα λόγια του; Μόνο άνθρωποι που ήδη τα πιστεύουν αυτά. Η κοινωνία μας έχει κάνει βήματα μπροστά», σημείωσε η εισαγγελέας.

Τόνισε ότι αν και οι προτροπές του Αμβρόσιου είναι καταδικαστέες, η ίδια αμφιβάλλει ότι ο λόγος του κατηγορουμένου μπορεί να προκαλέσει εχθροπάθεια, δηλαδή αισθήματα μίσους και εχθρότητας ικανά να οδηγήσουν σε πράξεις μίσους.

Στο πλευρό του οι Χρυσαυγίτες

Στο δικαστήριο βρέθηκε και ο πρώην βουλευτής της Χρυσής Αυγής Μιχάλης Αρβανίτης, ο οποίος κάθισε στα έδρανα της υπεράσπισης.

Παράλληλα, λίγες μέρες νωρίτερα, ο βουλευτής της ΧΑ Ηλίας Παναγιώταρος έκανε ανάρτηση υποστήριξης στο Twitter, με τη φράση «Δώσε πόνο δέσποτα».

Στο παρελθόν ο Αμβρόσιος είχε χαρακτηρίσει τη ΧΑ «γλυκιά ελπίδα».

Μετά την ανακοίνωση της απόφασης, ο Μιχάλης Αρβανίτης φέρεται να φώναζε «Μπράβο, θα κοιμηθείτε ήσυχοι το βράδυ!».      

koutipandoras.gr      

Για μια αγκαλιά…

γράφει η Κυριακή Μπεϊόγλου

Από το απόγευμα φυσούσε ένας δυνατός νοτιοδυτικός άνεμος. Ολη νύχτα έβρεχε καρεκλοπόδαρα. Ανακάθισε ο κύριος Τ. στο κρεβάτι του, θραύσματα ονείρων κλωθογύριζαν ακόμη μέσα στο κεφάλι του σαν ένα επίμονο σμήνος από μέλισσες. Εσπρωξε τα στρωσίδια του, πήγε να βάλει νερό στην καφετιέρα κι άνοιξε το ραδιόφωνο. Η ραδιοφωνική παραγωγός έλεγε πως «σήμερα είναι η Παγκόσμια Μέρα Αγκαλιάς». Κι εκείνος που αντιπαθούσε σφόδρα όλες αυτές τις «παγκόσμιες μέρες του… οτιδήποτε» άρχισε να μουρμουράει: «Μάλιστα, για κοίτα, πάω να κατουρήσω… Τι; Δεν έχει παγκόσμια μέρα κατουρήματος; Α, πάω να πλυθώ; Τι, δεν έχει παγκόσμια μέρα πλυσίματος; Μμμ, μάλιστα! Χασμουρήματος; Κοψίματος; Βρε δεν μας παρατάτε πρωινιάτικα!».

Αργότερα όμως, καθώς έπινε το δεύτερο φλιτζάνι καφέ, στο γραφείο του πια, σκεφτόταν αυτό το «Παγκόσμια Μέρα Αγκαλιάς». Κι έτσι ασυνείδητα άρχισε να τραγουδάει το τραγούδι του Νικ Κέιβ που έβαλε ελληνικούς στίχους ο Σαββόπουλος: «Χέρια μου αδειανά, Χριστέ! Αδεια μου αγκαλιά, Χριστέ μου!». Σκέφτηκε πόσο καιρό είχε να νιώσει τη ζεστή αγκαλιά ενός άλλου σώματος, ενός φίλου ας πούμε… Τόσο πολύ λοιπόν τον είχε απορροφήσει η καθημερινότητά του; Η δουλειά του, βλέπετε, δεν επέτρεπε αγκαλιές. Το γκισέ στην τράπεζα που δούλευε είχε μέχρι και τζαμάκι να διασφαλίζει την απαραίτητη απόσταση με τους πελάτες. Με τους φίλους του μιλάει συνεχώς αλλά μόνο με μηνύματα, στην καλύτερη περίπτωση στο τηλέφωνο. Οι δικοί του μακριά στον τόπο του, είχε να τους δει από το καλοκαίρι.

Κοιτάζει τα χέρια του γύρω από την κούπα του καφέ. Χλιαρός. Τα άψυχα χάνουν τη θερμοκρασία τους. Καμία σχέση με τη θερμοκρασία των ανθρώπων που αγγίζεις. Κοιτάζει έξω από την τζαμαρία την πόλη. Η βροχή τής δίνει μια άλλη διάσταση. Οι άνθρωποι μοιάζουν λίγο πιο ευαίσθητοι, πιο τρωτοί, μέσα στα αδιάβροχα πανωφόρια τους. Διαβάζει μια ανάρτηση στο φέισμπουκ: «Εξω αιώνια βρέχει, έξω ερημιά·/θαρρώ πως χάθηκα για πάντα./Mε ζώνει πάλι ο φόβος, με κυκλώνει./Πύρινη γλώσσα απειλεί το σπίτι μου./Tο παίρνει, το αιωρεί πάνω απ’ την πόλη./Ποιος ξέρει τι κατάντησα και δεν το νιώθω./Ενας απόψε να με άγγιζε στον ώμο,/αμέσως θα κατέρρεα στα πόδια του..», είναι του Γιώργου Ιωάννου. Αυτό το «ποιος ξέρει τι κατάντησα και δεν το νιώθω» το σκέφτεται μέχρι το απομεσήμερο που φεύγει από τη δουλειά. Τηλεφωνεί στους φίλους του. «Να βρεθούμε», τους λέει. « Μα είσαι καλά; Καθημερινή; Τι τρέχει; Τι έπαθες;». «Γιορτάζω», λέει. «Τι γιορτάζεις, βρε παιδί μου, ούτε γενέθλια ούτε γιορτή έχεις!». Το σκέφτεται για λίγο. Τι να πει κοτζαμάν άντρας πενήντα χρονώ! Κι όμως το τολμά: «Την Παγκόσμια Μέρα Αγκαλιάς», λέει και το κλείνει χαμογελώντας.

          

Διαφοροποίηση Δένδια από την "ακροδεξιά" στροφή της Ν.Δ

Ο Νίκος Δένδιας θέλησε σήμερα για μια ακόμη φορά να διαφοροποιηθεί εμφανώς και με ηχηρό τρόπο από την παρουσία του Αντώνη Σαμαρά αλλά και ομάδας βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας τις δύο μέρες της συζήτησης στη Βουλή για τη συμφωνία των Πρεσπών.

Μιλώντας στο ραδιόφωνο των «Παραπολιτικών» ανέφερε πως υπάρχουν δύο τάσεις αυτή τη στιγμή στο κόμμα όμως κυρίαρχη είναι η τάση της κεντροδεξιάς του Κυριάκου Μητσοτάκη και πρόσθεσε με νόημα πως αν η άλλη τάση γίνει κυρίαρχη η Νέα Δημοκρατία θα μετατραπεί σε κομματίδιο.

«Η κυρίαρχη τάση μέσα στη ΝΔ είναι η κεντροδεξιά. Η τάση του μετρό και της αντίληψης του μέσου ανθρώπου με προσεγγίσεις στα λαϊκά στρώματα αλλά χωρίς αυτό να συνδυάζεται και με εθνικιστικές υστερίες και λαϊκισμούς. Η αντίληψη μας για την Μακεδονία είναι βαθειά πατριωτική, μια αντίληψη φιλίας προς όλους και με γέφυρες προς τα Βαλκάνια. Δεν είναι μια αντίληψη αμυντικής κραυγής ενός ανασφαλούς πολιτικού κόμματος που δε βρίσκει άλλο λόγο ύπαρξης και το ρίχνει στον εθνικισμό. Δεν είμαστε γκρουπούσκουλο με εθνικιστικές κραυγές και λαϊκισμούς» ανάφερε χαρακτηριστικά ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ και πρόσθεσε: «Αυτή η γραμμή της κεντροδεξιας πράγματι δεν αποτυπώθηκε σε όλες τις ομιλίες των βουλευτών. Δεν θα μασήσω τα λόγια μου υπάρχουν κι άλλες τάσεις μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Προσπαθούμε να είμαστε ένα πολυσυλλεκτικό κομμα όμως υπάρχουν όρια. Έχουμε ο καθένας τις ιδιαιτερότητες του όμως η κυρίαρχη γραμμή η γραμμή του κόμματος όπως αποτυπώνεται από τον αρχηγό του είναι αυτή η γραμμή που εγώ υπηρετώ. Την άλλη γραμμή αυτήν την οποία δεν δέχομαι με κανένα τρόπο ότι ειναι κυρίαρχη δεν μπορώ να την υπηρετήσω. Η άλλη γραμμή έχει αντίθετα χαρακτηριστικά με τη δική μας γραμμή αλλά με αποκλίσεις διότι αν ήταν ακριβώς στην αντίθετη θέση θα ήταν εκτός κόμματος».

Ο κ. Δενδιας παραδέχτηκε ότι η συμφωνία των Πρεσπών δίνει τη δυνατότητα στην πιο σκληρή γραμμή της Νέας Δημοκρατίας να ισχυροποιηθεί ωστόσο έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου λέγοντας πως αν αυτή η γραμμή γίνει κυρίαρχη η Νέα Δημοκρατία θα μετατραπεί σε κομματίδιο, θα συρρικνωθει και τα ποσοστά της θα μειωθούν στο 18%.

Παράλληλα, εκφράστηκε με πολύ θετικό τρόπο για τον Προκόπη Παυλόπουλο.

Η εν λόγω τοποθέτηση Δένδια δεν είναι καθόλου τυχαία, ιδιαίτερα μετά τα όσα διημείφθησαν στη Βουλή κατά τη διάρκεια της συζήτησης στη Βουλή για τη συμφωνία των Πρεσπών. Υπενθυμίζεται ότι τον τόνο για τη ΝΔ επιχείρησε να δώσει ο Αντώνης Σαμαράς, υποστηρίζοντας ότι «η Μακεδονία είναι μια και ελληνική», ενώ δεν πέρασε απαρατήρητο το παραλήρημα Βορίδη, ο οποίος έκανε λόγο για κυβέρνηση «εθνικής μειοδοσίας που ξεπουλάει τη Μακεδονία μας».

Αξίζει να σημειωθεί επίσης ο ίδιος ο Νίκος Δένδιας είχε κάνει κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης ηχηρή παρέμβαση εναντίον της Χρυσής Αυγής, καταχειροκροτούμενος από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, προκαλώντας όμως παράλληλα εμφανή αμηχανία σε μεγάλο τμήμα της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ.    

















tvxs.gr 

8 σκέψεις που μας εμποδίζουν να βγούμε από τη ζώνη άνεσής μας

Είτε το πιστεύετε είτε όχι, η ικανότητα να αφήσετε τη ζώνη άνεσή σας για να πετύχετε τους μακροπρόθεσμους στόχους σας είναι αυτή που μπορεί να σας ξεχωρίσει από το μέσο όρο των ανθρώπων. Φανταστείτε δύο κύκλους που δεν συνδέεται ο ένας με τον άλλο με κανένα τρόπο.

Ο ένας είναι μικρός ενώ ο δεύτερος είναι σημαντικά μεγαλύτερος και ανώτερος του πρώτου. Ο πρώτος κύκλος αναπαριστά την άνετη ζωή γεμάτη ξεκούραση, χαλάρωση και καλό φαγητό. Συμβολίζει μια ζωή μέσα στη ζώνη άνεσης. Με την πρώτη ματιά, φαίνεται μια ζωή όμορφη, αλλά αυτός ο κύκλος είναι γεμάτος μεταμέλεια.

Ύστερα, υπάρχει ο δεύτερος κύκλος: γεμάτος άγνωστες περιοχές που περιμένουν να εξερευνηθούν, μεγάλα όνειρα που θέλουν να γίνουν πραγματικότητα και ανταμοιβές τόσο ικανοποιητικές που αξίζει να ανταλλαχθούν με ώρες χαλάρωσης και καλού φαγητού. Αυτή είναι η ζωή έξω από τη ζώνη άνεσης. Αυτός ο τρόπος ζωής τεστάρει τη δύναμη θέλησης και την πειθαρχία σε τακτική βάση. Κάθε νέα μέρα είναι μια νέα πρόκληση.

Για να κάνετε αυτό το μεγάλο άλμα από τον πρώτο στο δεύτερο κύκλο, χρειάζεται να καθορίσετε και να εξολοθρεύσετε τις αρνητικές σκέψεις που σας αποθαρρύνουν να αφήσετε τη ζώνη άνεσής σας μια και καλή. Οι 8 παρακάτω σκέψεις είναι αυτές που κυρίως δυσκολεύουν αυτό το σημαντικό άλμα. Αν τις εντοπίσετε και τις εξολοθρεύσετε, τότε όλες οι πιθανότητες απλώνονται μπροστά σας.

8 σκέψεις που μας εμποδίζουν να βγούμε από τη ζώνη άνεσής μας

1. «Δεν χρειάζεται τελικά να το κάνω αυτό»

Αν δεν υπάρχει κανείς να σας πιέσει, είναι πολύ δύσκολο να μείνετε κινητοποιημένοι και να μην τα παρατήσετε. Ο εγκέφαλος σας πείθει με δικαιολογίες για το ότι δεν είναι σημαντικό, αλλά στην πραγματικότητα είναι και αυτή η φωνή που χρειάζεται να αγνοήσετε.

2. «Θα ξεκινήσω αύριο»

Κάποιες φορές, είναι το καλύτερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε. Μόνο όμως αν πράγματι ξεκινήσετε αύριο. Το πρόβλημα είναι πως ενώ το αύριο έρχεται, η δουλειά δεν γίνεται. Μην αφήσετε, λοιπόν, το αύριο να γίνει μια άγνωστη ημερομηνία στο μέλλον.

3. «Τώρα δεν είναι η τέλεια κατάλληλη στιγμή»

Και πότε είναι; Τη γνωρίζετε; Θα έρθει ποτέ; Αν αφήσετε αυτές τις σκέψεις να διαιωνίσουν μια κατάσταση, έναν στόχο, μια προσπάθεια και ένα όνειρο, θα ξυπνήσετε μια μέρα και θα είναι πραγματικά αργά.

4. «Θα ξεκινήσω μόλις έχω περισσότερο…»

Περισσότερο χρόνο λέμε συνήθως. Αυτή είναι η αγαπημένη δικαιολογία των ανθρώπων. Ειδικά όταν χρειάζεται να κάνουν κάτι άβολο, κάτι που απαιτεί συγκέντρωση και προσπάθεια. Να έχετε υπόψη σας όμως πως χρειάζεται απλά να ξεκινήσετε και ο χρόνος θα βρεθεί.

5. «Αν είχα…, σίγουρα θα πετύχαινα»

Μας βολεύει να ρίχνουμε την ευθύνη σε εξωτερικές συνθήκες ή καλύτερα στην έλλειψή τους. Οι επιτυχημένοι άνθρωποι όμως έχουν βασιστεί σε εσωτερικούς παράγοντες για να καταφέρουν αυτό που θέλουν.

6. «Δεν είμαι καλός ούτε για να ξεκινήσω»

Συχνά, νιώθουμε ανεπαρκείς και φταίει και η κοινωνία κατά ένα μεγάλο μέρος. Αλλά αυτός είναι ένας ακόμα τρόπος ο εγκέφαλός σας να σας ξεγελάσει για να μείνετε αδρανείς και ασφαλείς. Αν τον αγνοήσετε και κάνετε την αρχή, θα πειστείτε ότι είστε αρκετοί για να τα καταφέρετε.

7. «Ζούμε μόνο μία φορά και είμαστε προορισμένοι να την απολαύσουμε»

Το μόνο βέβαιο είναι πως η πραγματική ευχαρίστηση και απόλαυση βρίσκεται στην άβολη ζώνη. Γιατί για να πετύχουμε την ευτυχία και την πλήρωση, χρειάζεται να αγκαλιάσουμε και το χάος. Μόλις βουτήξετε στο άγνωστο, θα αντιληφθείτε πόσο εκνευριστική ήταν η στασιμότητα.

8. «Δεν ξέρω το πώς»

Αν δεν το γνωρίζετε, είναι εντελώς κατανοητό. Οι περισσότεροι ειδικοί ήταν αρχάριοι στην αρχή. Η ζωή έξω από τη ζώνη άνεσης δεν είναι ένα ταλέντο ή κάποια μαγική ικανότητα, είναι το αποτέλεσμα συνεχούς δουλειάς και βελτίωσης. Στον σημερινό κόσμο των τόσων πολλών διαθέσιμων πηγών πληροφόρησης, δεν μπορείτε απλά να λέτε ότι δεν γνωρίζετε το πώς και να τα παρατάτε.

enallaktikidrasi.com

Εξω πάμε καλά...

Του Παντελή Μπουκάλα

Εκατόν σαράντα κράτη αποκαλούν τη χώρα των βορείων γειτόνων με τη συνταγματική της ονομασία: Μακεδονία. Εμείς εδώ έχουμε βρει τα τεχνάσματά μας: Οταν μεταδίδουμε στην τηλεόραση δηλώσεις ξένων πολιτικών, σπεύδουμε να κλείσουμε σε εισαγωγικά το όνομα Μακεδονία που αναφέρουν· στην ουσία, δηλαδή, τους λογοκρίνουμε ή νοθεύουμε την άποψή τους. Τουλάχιστον στα μάτια των τηλεθεατών που δεν ξέρουν γερμανικά, ρωσικά, τουρκικά κ.ο.κ., και νομίζουν ότι αυτό που βλέπουν γραμμένο στην οθόνη αποδίδει πιστά τα λεγόμενα, δίχως λαθροχειρίες. Στις εφημερίδες, όταν παραθέτουμε αποσπάσματα άρθρων από ξένα έντυπα, κλείνουν επίσης σε εισαγωγικά τη Μακεδονία του «Γκάρντιαν», των «Τάιμς», του «Σπίγκελ» κ.ο.κ. Και μπερδεύουμε και πάλι τον μη ενημερωμένο αναγνώστη. Ακόμα περισσότερο τον μπερδεύουμε όταν αμέσως μετά το Μακεδονία κολλάμε το «sic», σε παρένθεση. Ούτε όλοι οι αναγνώστες γνωρίζουν την ακριβή σημασία αυτού του τροπικού επιρρήματος της λατινικής, αλλά ούτε καν όλοι οι δημόσιοι χρήστες του, που αντί να εκμεταλλευτούν την ειρωνική διάσταση που προσλαμβάνει συχνά η ένθεσή του, πέφτουν θύματα της ίδιας της ειρωνικής πρόθεσής τους.

Τα μεταφραζόμενα ξενόγλωσσα συγγράμματα, στα οποία απαντά ο όρος Μακεδονία, δίχως άλλο προσδιοριστικό, ως όνομα της δικής μας ΠΓΔΜ, προκαλούν πάντα έναν μπελά, μικρό ή μεγάλο, ανάλογα με την ιδεολογική τοποθέτηση μεταφραστών και εκδοτών, αλλά ανάλογα και με το μέγεθος του φόβου τους μήπως σταμπαριστούν σαν ανθέλληνες. Συνήθως, την πρώτη φορά που συναντάται η λέξη μπαίνει από τους συντελεστές της ελληνικής έκδοσης ένας δείκτης υποσημείωσης, στην οποία εξηγείται ότι έτσι γράφει τη διπλανή χώρα ο ξένος αρχαιολόγος, κοινωνιολόγος, ιστορικός, βαλκανιολόγος, λογοτέχνης κ.ο.κ., Αγγλος, Γάλλος, Ισπανός, Ιταλός, Κινέζος κ.ο.κ. Ο οποίος, και φιλέλληνας αν είναι, θα δυσκολευτεί πολύ να μας καταλάβει.

Αυτή την πτυχή του όλου ζητήματος, την οικουμενική μας μοναξιά, πρέπει να τη σκεφτόμαστε όποτε μετράμε πόσες χώρες λένε Μακεδονία τη δική μας ΠΓΔΜ και τις βρίσκουμε 140, 141, 142, δηλαδή όλο και περισσότερες. Εδώ δύο τινά συμβαίνουν: Ή γνωρίζουν την ελληνική αγωνία και αδιαφορούν, δεν τη συμμερίζονται, ή δεν τη γνωρίζουν, αλλά και πάλι αδιαφορούν να μάθουν. Και στις δύο εκδοχές πιστοποιείται ο θρίαμβος της εξωτερικής μας πολιτικής από το ’90 και μετά. Αλλά τι ανάγκη τούς έχουμε τους ξένους; Μήπως ψηφίζουν στις εκλογές μας για να μας ανταμείψουν σαν μακεδονοφύλακες;

Η επιζήσασα του Άουσβιτς και ο Ναζί

Από την μια η επιζήσασα από το κολαστήριο του Άουσβιτς, η 93χρονη Εσθήρ Κοέν. Διηγείται και συγκλονίζει (ΕΡΤ 25/1/2019).

Από την άλλη ο αρχιναζί Μιχαλολιάκος της Χρυσής Αυγής. Που εκθειάζει τα Άουσβιτς. Που γελάει μαζί με τα άλλα χιτλεροειδή για τις “ψηλές καμινάδες”…  

Δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια. Το βίντεο τα λέει όλα.

Κανείς πια δεν μπορεί να παριστάνει ότι “δεν ξέρει”… 

imerodromos.gr

Με μισώ

Γεια χαρά. Με διαβάζεις φανατικά, δεν με διαβάζεις φανατικά, δεν με διαβάζεις καθόλου. Ελπίζω για αυτό το κείμενο, να κάνεις μια εξαίρεση. Να με διαβάσεις. Σκέτο.

Κυκλοφορώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εδώ και αρκετά χρόνια. Όπως κι εσύ. Σε βλέπω να γελάς με αστεία βίντεο, να δακρύζεις με ιστορίες αγάπης, να θυμώνεις με την αδικία. Μπορεί να αλληλεπιδρούμε συχνά ή, και καθόλου. Ίσως σε συμπαθώ, ίσως με συμπαθείς. Ίσως κι όχι. Μπορεί να συμφωνούμε σε πολλά και να διαφωνούμε σε άλλα τόσα. Δεν είναι απαραίτητα κακή η διαφωνία. Μπορεί να γίνει μοχλός πίεσης, να μας βάλει να σκεφτούμε, να δούμε την άλλη πλευρά, ακόμη και να αναθεωρήσουμε. Θα σου πω, όμως, το εξής: χρειαζόμαστε δουλειά για να μάθουμε να διαφωνούμε σωστά, να εστιάζουμε στις απόψεις μας και στη διαφορετικότητα τους και όχι σε εκείνα τα άλλα, τα ευτελή και διάφανα.

Αγάμητη, κακογαμημένη, πατσαβούρα, κωλόχοντρη, χτικιάρα. Είσαι ηλίθια; Γιατί τόσα νεύρα, έχουμε περίοδο; Άλλη μια καημένη μανουλίτσα. Καλά να πάθει, το τραβούσε το κέρατο ο οργανισμός της. Κάτι τέτοιες θέλουν έναν ομαδικό βιασμό. Γίνατε όλες μάνες και τα ξέρετε όλα. Εγώ δεν κάνω βίζιτες, κουκλίτσα μου.

Και μόνο που τα έγραψα, αναγούλιασα. Αλλά τα έχεις πει. Κουβέντες που αν προέρχονταν από έναν άντρα, θα σε εξόργιζαν, θα σε έκαναν να βγεις στους δρόμους να φωνάξεις για τα δικαιώματα των γυναικών σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, τον υποβιβασμό και εξευτελισμό που είμαστε αναγκασμένες να υπομένουμε στον χώρο εργασίας, στο μπαράκι, στο σπίτι μας το ίδιο κλπ κλπ κλπ. Λόγια που κάνουν την Κρουέλα ντε Βιλ και την «κακιά» του παλιού ελληνικού κινηματογράφου Τασσώ Καββαδία να μοιάζουν με την Χάιντι και την Άννυ – ξέρεις, τη φίλη της Κάντυ.

Βγάζεις χολή για μια άλλη γυναίκα τόσο αβίαστα. Κι ας θυμάσαι ακόμη εκείνη τη φορά που ο πατέρας σου είπε τη μάνα σου ηλίθια κι εσύ πετάχτηκες και του απάντησες «Ηλίθια είσαι» χωρίς να το σκεφτείς. Και, παραδόξως, δεν «μπήκες» τιμωρία.

Κι εκείνη τη φορά που όλα τα credits του κόσμου δόθηκαν σε έναν άντρα συνάδελφο – κι ας τα άξιζες εσύ – και ήσουν τόσο θυμωμένη που βούρκωσες. Και στον διάδρομο, όταν σε πέτυχε με κόκκινα μάτια, σε ρώτησε όλο ειρωνεία «Τι έχεις, καλή μου; Περίοδο;»

Και τότε, που δούλευες σ’ εκείνο το καφέ και το αφεντικό σου σου φώναζε να δουλεύεις περισσότερο και να τρως λιγότερο, να φανεί η μεσούλα σου, μπας και βρεις κανέναν γαμπρό.

Επίσης θυμάσαι εκείνη τη φορά που σου πήρε τη σειρά ένας τύπος στο σουπερμάρκετ κι όταν έκανες σκηνή, σε έστειλε στην κουζίνα σου.

Και, φυσικά, δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσεις εκείνο το βράδυ που, ενώ δεν ήθελες, έκανες σεξ. Βουρκωμένη, ντροπιασμένη, μισή. Και με μια ωραία μελάνια στο όμορφο πρόσωπό σου.

Αλήθεια; Φέρεσαι σε μια άλλη γυναίκα τόσο άθλια όσο σου φέρθηκαν διάφοροι άντρες σε όλη σου τη ζωή, άντρες που εγώ, εσύ, η Μαίρη, η Χαρά, η Ανδριάνα, ο Κώστας, ο Τάσος, ο Δήμος και οι υπόλοιποι σκεπτόμενοι άνθρωποι αυτού του κόσμου, κατατάσσουμε στην κατηγορία «σκουλίκι της γης»; Και είσαι εντάξει με όλο αυτό; Δεν σε κάνει να θέλεις να ουρλιάξεις όλο αυτό το μίσος; Δεν σε καταβάλλει; Δεν σε αδειάζει συναισθηματικά; Δεν θα υπερασπιζόσουν με όλο σου το είναι μια γυναίκα που δέχεται/ανέχεται/υπομένει/επιτρέπει αυτή τη συμπεριφορά; Δεν θα γινόσουν η φωνή της, η γροθιά της, η ανάσα της; Το ξέρω ότι θα γινόσουν όλα αυτά και άλλα τόσα. Τότε, γιατί επιλέγεις να γίνεις διάφανη; Γιατί επιτρέπεις στον εαυτό σου από συμπαγής ασπίδα να γίνει κοφτερό μαχαίρι; Πώς αντέχεις να μειώνεις και να πληγώνεις έτσι την ίδια σου τη φύση; Μια άλλη γυναίκα. Την μάνα σου, την αδερφή σου, την κολλητή σου, εμένα, τον εαυτό σου.

Είμαι η Ξένια, η Μυρτώ, η Βιβή, η Τάνια, η Κατερίνα. Και με μισώ.

Δεν εξηγείται αλλιώς.

Κάποτε, με διάβαζες φανατικά, δεν με διάβαζες φανατικά, δεν με διάβαζες καθόλου. Ελπίζω για αυτό το κείμενο να έκανες μια εξαίρεση. Να με διάβασες. Σκέτο.   

thebluez.gr

Αυτό είναι ένα άσκοπο κείμενο

Κάθεται και ακούει από του υπολογιστή κασετόφωνο.

Κάνει πως διαβάζει ένα μάθημα άλλα δεν έχει σημασία.

Ανάβει τσιγάρο. Κάνει το μισό. Πάντα έτσι κάνει τα αφήνει όλα στην μέση

Συνεχίζει το διάβασμα. Ωραίες πληροφορίες. Αλλά πληροφορίες.

Σηκώνεται. Χαζεύει την γάτα κοιμάται δίπλα. Χαιδεύει τον σκύλο και κάθεται ξανά.

Ακούει το πλυντήριο από μέσα να τελειώνει. Πρέπει να απλωθεί για να μην βρωμίσει, εντάξει δεν θα πάθει τίποτα για λίγη ώρα. Ας διαβάσει άλλες δύο σελίδες να αισθανθεί καλύτερα.

Ο υπολογιστής παίζει κασέτα studying και γελάει με τα χάλια των ανθρώπων.

Κοιτάζει την ώρα πω πότε πήγε 13 00 πρέπει να κάνει και μπάνιο.

Γαμώτο έχει κρύο στο σπίτι ποιος μπαίνει για μπάνιο με τόσο κρυο;

Ο σκύλος γαβγίζει

Σουτ σταμάτα δεν θα μπορώ να συγκεντρωθώ (αστείο).

Πρέπει να σταματήσει να γράφει να ασχοληθεί με κάτι που θα προσφέρει κέρδος. (αστείο ξανά)

Κλείσε λαπτοπ. Μπες στην σελίδα του πανεπιστημίου.

Και κάνε ένα όνειρο πως έγινες τελικά αυτό που ήθελες.

Αυτό που προοριζόσουν να γίνεις

Όχι κάτι άλλο

Όχι

enfo.gr

Ο χαλβάς...

Γράφει ο Γιώργος Σταματόπουλος

Να που έλαβε τέλος όλη αυτή η «εθνική» ανακατωσούρα με τους βόρειους γείτονες. Ελαβε, όμως, τέλος; Μπορεί το διεθνές δίκαιο να μην ενδιαφέρεται για θυμικές «λεπτομέρειες», αλλά πολλοί Ελληνες εξακολουθούν να δυσφορούν. Πολλά ανεξήγητα επικρατούν στα σπλάχνα ενός λαού, που πάντα νιώθει προδομένος και κυνηγημένος, αδικημένος και τα συμπαρομαρτούντα [πληγωμένοι εγωισμοί, φιλότιμο, εθνικό φρόνημα και λοιπά].

Τα πεπολιτισμένα κράτη αγνοούν είτε αδιαφορούν παγερά εάν η συνοχή μιας κοινωνίας απαντά στα βαθιά στρώματα του καθενός, εάν υπάρχει συλλογική μνήμη ή έθιμα που καθορίζουν την πορεία και τη συνέχεια ενός λαού, που από πάνω κομπάζει ότι είναι κληρονόμος ενός αγλαού και παγκόσμιας επιρροής πολιτισμού.

Και οι μεν διεθνείς οργανισμοί έχουν δίκιο, αφού έτσι διαμορφώθηκε η ανθρωπότητα, αφού το διεθνές δίκαιο καθορίζει τις σχέσεις μεταξύ των κρατών της οικουμένης. Το πόσα κράτη ακολουθούν ρητά τις αρχές αυτού του δικαίου είναι, όπως πάντα συμβαίνει μεταξύ ισχυρών και αδυνάτων, αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Οι ισορροπίες να μην κλυδωνιστούν.

Εκτός από τα ψυχικά στρώματα που λέγαμε, μικρό πρόβλημα φαίνεται να ανακύπτει από τον μακεδονικό χαλβά, ίσως και από τη μακεδονική σαλάτα, που παρασκευάζονται μεν στην Ελλάδα, έχουν όμως επιθετικό προσδιορισμό που παραπέμπει στους γείτονες· και μπορεί μεν αυτά τα νόστιμα και συμπαθή προϊόντα να μην υπάγονται σε εκείνα που έχουν κατοχυρωμένη [προστατευόμενη] ονομασία προέλευσης, όπως είναι π.χ., η φέτα [όχι πια], ο κρόκος Κοζάνης, η μαστίχα Χίου κι άλλα καμιά δεκαριά, είναι βέβαιο όμως ότι θα υπάρξουν επιπλοκές στη διακίνησή τους. Δηλαδή σαλάτα. Αντε να βρεθεί άκρη.

Ως προστατευόμενη ονομασία προέλευσης νοείται το όνομα μιας περιοχής, που χρησιμοποιείται στην περιγραφή ενός αγροτικού προϊόντος, που παράγεται σ’ αυτήν -ας φανταστούμε εάν τα δύο προαναφερθέντα αποκτήσουν αυτήν την προστατευόμενη ονομασία. Καλύτερα να μην το φανταστούμε.

Εκτός από τα μεγάλα, υπάρχουν και τα μικρά και άντε να βγουν αυτά από τη νοοτροπία αλλά και τη συμβολικότητα, το φαντασιακό ενός λαού, που δεν μπορεί να χωνέψει ότι είναι Ελληνας και όχι Μακεδόνας, ότι είναι Μακεδόνας όπως άλλος είναι Ρουμελιώτης ή Ηπειρώτης, Κρητικός και λοιπά. Δεν αποβάλλονται εύκολα τέτοιες νοηματοδοτήσεις από την καθημερινότητα. Είναι και που η συμφωνία έγινε εσπευσμένα, χωρίς καμία συζήτηση, χωρίς ενημέρωση, σαν να ήρθαν μερικοί πεφωτισμένοι και να μας άνοιξαν τα στραβά.

Και μη γελιόμαστε, έτσι έγινε, ενώ θα μπορούσε να γίνει με πολύ πιο δημοκρατικό και διαφωτιστικό τρόπο· ίσως τότε να πείθονταν και πολλοί από αυτούς που σήμερα δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους, θεωρώντας ότι εκχώρησαν εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα [λες και τώρα δεν έχουν εκχωρήσει με τα φριχτά μνημόνια που υπέγραψαν όλες οι κυβερνήσεις].

Αλλά δεν ξέρουμε πού οφείλεται αυτή η επίσπευση -ή καμωνόμαστε πως δεν ξέρουμε. Είναι απίθανο βέβαια ένας χαλβάς ή μια σαλάτα να περιπλέξουν μια τέτοιου κύρους συμφωνία· ναι, αλλά όχι αδύνατο. Βρε, πώς μπορεί να μπλέξει κανείς.     

H Μακεδονία είναι η αρχή... (έπονται Κωνσταντινούπολη, Μ. Ασία, Πόντος κ.λπ.)

Γράφει ο Περικλής Κοροβέσης

Η Συμφωνία των Πρεσπών, που έλυσε ένα ασήμαντο θέμα εξωτερικής πολιτικής, έρχεται να δικαιώσει τον Καστοριάδη και τις θεωρίες του. Οι μελέτες του για την «ασημαντότητα» είναι μια ακτινογραφία της εποχής μας που εναρμονίζεται πλήρως με το βιβλίο του Γκι Ντεμπόρ «Η κοινωνία του θεάματος».

Ενα μικρό κράτος 2 εκατ. ανθρώπων, σε άθλια οικονομική κατάσταση, ουσιαστικά χωρίς στρατό και με πρόβλημα επιβίωσης, μπορεί να έχει άλλη έγνοια από την επιβίωσή του; Αποτελεί απειλή επειδή θέλει να ζήσει στα σύνορά του;

Ακόμα και όταν έπαιρνε σύμβολα της Μακεδονικής Δυναστείας, ήταν στο πλαίσιο της δημιουργίας κράτους-έθνους. Αυτά τα μορφώματα είθισται να ζητούν -και να επινοούν- τις ρίζες τους σε ένα μυθικό παρελθόν ή σε μια θεϊκή εύνοια. Ή ακόμα και προέλευση από Θεό.

Οταν αυτό γίνεται από ένα μικρό κράτος, είναι γραφικό. Αν όμως ένα μεγάλο και δυνατό κράτος, όπως η χιτλερική Γερμανία, αποφασίσει πως ανήκει στην ανώτερη φυλή των Αρίων, τότε έχουμε ολοκαυτώματα και γενοκτονίες. Και αυτό βρίσκει πολλούς μιμητές με ποικίλες μορφές, όπως π.χ. η Χρυσή Αυγή.

Αν το ελληνικό κράτος που διαχειρίζεται την ελληνική κληρονομιά και τον πολιτισμό (αυθαίρετα βέβαια γιατί αυτός ο πολιτισμός είναι οικουμενικός και οφείλουμε πολλά στους ξένους ελληνιστές), αν λοιπόν το κράτος μας είχε λίγη ευφυΐα και διέθετε εκλεπτυσμένο χιούμορ, θα έδινε συγχαρητήρια στους βόρειους γείτονες που επέλεξαν να γίνουν Ελληνες.

Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει και με τη Βουλγαρία αν ήθελε να μετονομαστεί σε «Δημοκρατία της Λακεδαιμονίας» ή ακόμα με την Αλβανία, αν επέλεγε την ονομασία «Δημοκρατία των Αθηνών». Με την προϋπόθεση βέβαια πως η επίσημη γλώσσα θα ήταν τα ελληνικά όπως και η παιδεία. (Με τον όρο ελληνική παιδεία θα είχαμε κάποιο πρόβλημα, αλλά θα το λύναμε).

Και ας μη βιαστούν κάποιοι να χαρακτηρίσουν αυτήν την ιδέα ιμπεριαλιστική. Οι αρχαίοι πρόγονοί μας δεν είχαν ένα κράτος. Είχαν περισσότερα από χίλια (μαζί με τις αποικίες) και ήταν όλα αυτόνομα.

Αρχαίο ελληνικό κράτος, όπως είναι το σημερινό νεοελληνικό κράτος, ήταν έννοια άγνωστη και ουδέποτε υπήρξε. Αναγνωριζόμαστε στο όνομα Ελληνες που σήμαινε γλώσσα και παιδεία. Αυτή η υπόθεση είναι σουρεαλιστική. Και γι’ αυτό δεν τη σκέφτηκαν οι κρατούντες και οι σουρεαλιστές, όπως και οι πρόγονοί τους οι ντανταϊστές και οι επίγονοί τους οι καταστασιακοί, δεν ήθελαν εξουσία, αλλά την παραχωρούσαν στη φαντασία.

Αλλά ας δούμε τώρα και τους ρεαλιστές της εξουσίας από την πλευρά των μακεδονομάχων. Εκτός από τα υπαρκτά κόμματα στη Βουλή (πλην ΣΥΡΙΖΑ + PLUS) που ανένηψαν και έγιναν μακεδονομάχοι (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ) υπάρχουν και οι οργανωτές των συλλαλητηρίων που είναι το μάχιμο τμήμα εναντίον των προδοτών.

Η «Παμμακεδονική Ενωση Μακεδονικού Αγώνα Ελλάδας-Αυστραλίας», που κυριάρχησε στην εξέδρα, διεκδικεί: τη μισή ΠΓΔΜ και το αντίστοιχο βουλγαρικό τμήμα. Ανατολική Ρωμυλία, Β. Ηπειρος, Πόντος, Κύπρος είναι κατακτημένη ελληνική πατρίδα. Και εξυπακούεται βέβαια Πόντος, Κωνσταντινούπολη και Μικρά Ασία («Εφ.Συν.» 21.1.19 Τ. Κωστόπουλος).

Δηλαδή το σύνθημα «Η Μακεδονία είναι ελληνική» είναι ελλιπές και πρέπει να προστεθεί «και είναι μόνο η αρχή». Αλλά όταν υπάρχει προδοσία, δεν αρκούν τα ειρηνικά συλλαλητήρια.

Η «Ελεύθερη Ωρα» με πρωτοσέλιδο διά του στρατηγού Αϋφαντή διάταζε: «Ο λαός να μπουκάρει στη Βουλή». Και με υπέρτιτλο έδειχνε τον στόχο «Τα 151 σκυλιά της προδοσίας». Και ο πρώην γερουσιαστής από τις ΗΠΑ Κρις Σπύρου στην ομιλία του ανέδειξε την ανωτερότητα της φυλής μας σε σχέση με τους «γυφτοσκοπιανούς». «Κράτος-μαϊμού, πρωθυπουργός-μαϊμού, Σύνταγμα-μαϊμού».

Αρα συμπέρασμα: Λαός πιθήκων, υποανθρώπων. Η εντολή του στρατηγού εξετελέσθη στη Βουλή και μεταφέρθηκε και στην επαρχία με την προσπάθεια εμπρησμού της οικίας της βουλευτού Θ. Τζάκρη στα Γιαννιτσά. Και δεν θα είναι το μόνο. Τι καλύτερο δώρο θα μπορούσε να υπάρξει για τη Χ.Α. που η γραμμή της θριάμβευσε και στο Κοινοβούλιο; Ολη σχεδόν η Βουλή μακεδονομάχοι! Μπράβο.

Είναι γνωστό πως η Ν.Δ. αλλά και το ΠΑΣΟΚ όπως και το ΚΚΕ είχαν ταχθεί υπέρ μιας σύνθετης ονομασίας για τη γείτονα χώρα με γεωγραφικό προσδιορισμό. Μόνο η Χ.Α. και η Ακροδεξιά είχαν το κοπιράιτ του ονόματος και, όπως ήταν φυσικό, δεν ήθελαν να το παραχωρήσουν. Τώρα που στη Συμφωνία των Πρεσπών συνοψίζονται όλες οι προηγούμενες προσπάθειες και δίνεται λύση, γιατί διαφωνούν; Γιατί το θέμα τούς είναι αδιάφορο.

Το παιχνίδι παίζεται για το πώς θα ανατραπεί η κυβέρνηση Τσίπρα, με κάθε μέσο, ακόμα και με την άρνηση της δικής τους πολιτικής, αποδεχόμενοι τη γραμμή της Ακροδεξιάς που τελικά ενισχύουν. Με μια τέτοια πολιτική δεν είναι λογικό ο Τσίπρας να βγει θριαμβευτής;

ΥΓ.1 Ο πρόεδρος Μάο μελετούσε Κομφούκιο και είχε πει να μην τον διακόψει κανένας. Εντρομος ένας επιτελάρχης ορμάει στο ησυχαστήριο του προέδρου για να του ανακοινώσει πως η Ελλάδα έκανε επίθεση στην Κίνα. Ο Μάο χωρίς να διακόψει το διάβασμα ρώτησε: Και σε ποιο ξενοδοχείο μένουν; Να τους δώσετε ευρωπαϊκό πρωινό. Δεν θα φάνε το κινέζικο.

ΥΓ. 2 Η ταυτότητά μου γράφει: Ιθαγένεια-Nationality, όπως ακριβώς των Σκοπιανών. Επιτρέπεται αυτό κ. πρωθυπουργέ ή πρέπει να την αλλάξω;   

Ενας δύσκολος ύμνος στη συνήθεια

γράφει η Αρχοντία Κάτσουρα

Αφησε, παιδί μου, το βιβλίο και βγες λίγο έξω να παίξεις. Θα χαλάσεις πια τα μάτια σου

Η φράση αυτή της μάνας μου συχνά με ξυπνάει, κάθε φορά που αφήνω ένα βιβλίο στο κομοδίνο μου για να κοιμηθώ ή τον υπολογιστή μου, το μέσο για να μαθαίνω όλα τα παράξενα, τα όμορφα και τα άσχημα του πιο μακρινού κόσμου. Αναγνώστρια και γραφιάς από μικρό παιδί… Βιβλίο, στυλό, τετράδιο, μπλοκ ζωγραφικής, μολύβι, ραδιόφωνο, βλέμμα στον ουρανό, βρέξει-χιονίσει, στα εύκολα, αλλά κυρίως στα δύσκολα. Το εντυπωσιακό είναι ότι όσο μαθαίνω και όσο διαβάζω τόσο πιο μικρή αισθάνομαι, τόσο περισσότερο αμφιβάλλω και όλο και περισσότερο διψάω να πάω λίγο παραπέρα.

Και κάπως έτσι ανακάλυψα τη Μέρι Ολιβερ. Κάπως αργά, το ομολογώ, αφότου πέθανε πριν από μερικές ημέρες. Ποια ήταν η Μέρι Ολιβερ, θα σας πω τα λίγα που έμαθα. Γεννήθηκε το 1935 και πέθανε στις 17 Ιανουαρίου 2019. Βραβευμένη μεταξύ άλλων με Pulitzer Αμερικανίδα ποιήτρια και δοκιμιογράφος. Ο θάνατός της προκάλεσε ένα κύμα δημοσιεύσεων στα ξένα μέσα, με αναφορές στο έργο της και στη σπουδαιότητά της.

Ετσι άρχισα να ψάχνω… Μέσα σε λίγες ημέρες, χάρη σε αυτό το τεχνολογικό θαύμα που λέγεται διαδίκτυο, βρέθηκα να κολυμπώ σε μια θάλασσα από λέξεις και ιδέες και συναισθήματα. Αυτό είναι το άλλο θαύμα: η ποίηση, παρηγοριά για όσους την υπηρετούν, αλλά και για όσους την κοινωνούν. Ομως, πέρα από τα ποιήματά της, στάθηκα πολλή ώρα σε ένα πεζό κείμενο, ένα δοκίμιο για τη σημασία της ρουτίνας στη ζωή, όχι όμως της οποιασδήποτε ρουτίνας: ξέρετε, σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι, φαγητό, ύπνος κ.ο.κ.

Μιλάει για τη δύναμη μιας σειράς πράξεων και ενεργειών που επαναλαμβανόμενη μπορεί να δώσει νόημα στη ζωή, να τη διαμορφώσει και να μας κάνει να προχωρήσουμε μπροστά.

Δύσκολο ακούγεται. Σε πρώτη ανάγνωση, σκέφτηκα ότι, δεν μπορεί, η συνήθεια και η ακινησία στα ίδια, τα γνωστά, τα οικεία, αυτά που είναι βολικά, δεν κρύβουν εκπλήξεις, δεν απαιτούν καμία προσπάθεια, είναι βάλτωμα, αργός θάνατος.

Φυσικά είχα κάνει λάθος… Η Μέρι Ολιβερ δεν μιλούσε ακριβώς γι’ αυτό το πράγμα, την άκαρπη και αδιάφορη ρουτίνα, τη στασιμότητα, τον χρόνο που κυλάει χωρίς νόημα. Εξηγούσε πως οι άνθρωποι συνήθως κάνουν πιο εύκολα πράγματα που έχουν συνηθίσει και δεν έχουν μεγάλη σημασία, ενώ αναβάλλουν τα σημαντικά για αργότερα. Τα πολύπλοκα, αυτά που απαιτούν μεγαλύτερη προσπάθεια, τα αφήνουν συχνά για κάποια άλλη μέρα, για κάποια άλλη στιγμή. Ελεγε ότι η συνήθεια μας κυβερνά και μας ορίζει:

Τα μοτίβα της ζωής μας είναι αποκαλυπτικά για μας. Οι συνήθειές μας γίνονται το μέτρο μας

Η Αμερικανίδα ποιήτρια πίστευε ότι μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι από τη συνετή βοήθεια της συνήθειας, υπό την έννοια μιας ιεροτελεστίας πραγμάτων και ενεργειών που είναι συγκεκριμένες, αυστηρές και οικείες και μας επιτρέπουν να δημιουργήσουμε μια ηθική θεώρηση για τον κόσμο και την πραγματικότητα. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να δίνουμε μάχη με τις ίδιες αυτές συνήθειες, να μην τους επιτρέπουμε να μας κρατούν ακίνητους στο ίδιο σημείο, να μη μας κρύβουν το νέο, το διαφορετικό, να μη μας περιορίζουν.

«Οι μάχες μας με τη συνήθεια μιλούν για τα όνειρα που ακόμη δεν έχουν γίνει πραγματικότητα», τόνιζε. Ζόρικα τα πράγματα… Ισως γι’ αυτό τόσο γοητευτικά για τα μάτια και τα αυτιά μου. Στα όχι και τόσο λίγα χρόνια μου έμαθα να ζω με τις εκπλήξεις, ευχάριστες, αλλά και δυσάρεστες - νομίζω, αυτές είναι οι περισσότερες για την πλειονότητα των ανθρώπων.

Το σύνηθες είναι η ζωή να συμβαίνει πέρα από τον έλεγχό μας. Ο μόνος δρόμος είναι ο καθημερινός αγώνας και να έχεις κάτι να περιμένεις από το μέλλον. Διαπίστωσα πάντως ότι έχω κάποιες «καλές» συνήθειες, αυτές στις οποίες προσφεύγω όταν χάνω την ισορροπία μου, που σαν ζεστή αγκαλιά με σκεπάζουν. Και τότε γεννιούνται καινούργια όνειρα.

Ευχαριστώ, Μέρι Ολιβερ

Novartis: Mίζα 13 εκ. ευρώ σε πρώην υπουργό

Εμπλεκόμενο πρόσωπο σχετίζεται με δύο κολοσσιαίες προμήθειες του Ελληνικού Δημοσίου. Για τη μία φαίνεται ότι έχει εισπραχθεί μίζα 13 εκατ. ευρώ

Σύντομα θα κληθούν να δώσουν εξηγήσεις ως ύποπτοι για το κακούργημα της παθητικής δωροδοκίας - Βρέθηκαν λογαριασμοί τους στο εξωτερικό που δεν είχαν δηλωθεί.       

Του Ισίδωρου Μπέη

Εξελίξεις μεγατόνων προδιαγράφονται το αμέσως επόμενο διάστημα στο μεγάλο σκάνδαλο της Novartis, καθώς τουλάχιστον τρία πολιτικά πρόσωπα αναμένεται να κληθούν να δώσουν εξηγήσεις ως ύποπτοι για το κακούργημα της παθητικής δωροδοκίας.

Στο επίκεντρο της έρευνας για το κακούργημα της παθητικής δωροδοκίας (θα προηγηθούν οι κλήσεις με τη συγκεκριμένη κατηγορία) βρίσκονται, όπως είναι φυσικό, τα πρόσωπα τα οποία έχουν μπει στο μικροσκόπιο της Δικαιοσύνης, αφού βρέθηκαν λογαριασμοί τους στο εξωτερικό οι οποίοι δεν είχαν δηλωθεί και ως εκ τούτου υπάρχουν ενδείξεις ότι διακίνησαν «μαύρα».

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ένας συγκεκριμένος λογαριασμός, το νούμερο του οποίου καταγράφεται σε διαβαθμισμένα έγγραφα των Αμερικανών που έχουν δοθεί από καιρό. Πρόκειται για πρώην υπουργό ο οποίος εμφανίζεται να συνδέεται με καταβολή που έγινε σε ίδρυμα των ΗΠΑ.

Περισσότερα στη «Νέα Σελίδα» την Κυριακή 27/1/2019