O «ιός» της εκμετάλλευσης

Την ώρα που αυξάνεται ο αριθμός των νεκρών από τη νέα φονική πανδημία, πληθαίνουν κι οι καταγγελίες σχετικά με τα ανεπαρκή μέτρα προστασίας των εργαζομένων σε επιχειρήσεις που συνεχίζουν απρόσκοπτα τη λειτουργία τους.

Η πρόσφατη εσωτερική ειδησεογραφία κατέγραψε τη σχετική καταγγελία του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, έπειτα από τον θάνατο του 53χρονου χειριστή κλαρκ- φορέα του Covid-19 σε εργοστάσιο χημικής βιομηχανίας στη Σίνδο. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Ε.Κ. Θεσσαλονίκης, Χάρη Κυπριανίδη: «η επιχείρηση συνέχιζε να λειτουργεί παρά το κρούσμα κορωνοϊού», ενώ κανονικά γίνονταν και οι μεταφορές με φορτηγά που έρχονταν από το εξωτερικό.

Αναμφίβολα, δεν πρόκειται για ελληνική «ιδιαιτερότητα».

Παρόμοιες εργοδοτικές πρακτικές αναφέρουν κι οι εργαζόμενοι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Μάλιστα, σε πρωτοκλασάτα «μαγαζιά» της αγοράς…

Την περασμένη εβδομάδα, σε μια από τις αποθήκες του τιτάνα του διεθνούς λιανεμπορίου, της Amazon, στο Τέξας, όταν οι εργαζόμενοι μπήκαν στην αίθουσα αναψυχής για το διάλειμμά τους, ανακάλυψαν ότι οι περισσότεροι φούρνοι μικροκυμάτων είχαν αφαιρεθεί, σε μια προσπάθεια να περιοριστεί η συγκέντρωση πολλών ατόμων κατά την αναμονή προετοιμασίας του μεσημεριανού τους.

Είναι θετικό μια εταιρεία να τηρεί τους κανόνες υγειονομικής ασφαλείας; Προφανώς. Αλλά, αυτό δεν πρέπει να περιορίζεται στους φούρνους μικροκυμάτων…

«Το μόνο πράγμα που φαίνεται να ενδιαφέρει την Amazon είναι η  παραγωγικότητα», έλεγε πρόσφατα στον διεθνή Τύπο o Peter, ένας από τους εργαζόμενους στην εν λόγω αποθήκη, την ίδια ώρα που παραλάμβανε την άδεια εξαίρεσης από τα μέτρα περιορισμού της κυκλοφορίας ως «εργαζόμενος που παρέχει ουσιαστική εργασία για την παράδοση κρίσιμων προϊόντων από την Amazon».

Το πρώτο κρούσμα κορωνοϊού στην εταιρεία εμφανίστηκε στις 18 Μαρτίου,  στις αποθήκες του Queens της Ν. Υόρκης. Από τότε, ανακοινώθηκαν άλλα 26 κρούσματα στις ΗΠΑ, ενώ αυξάνονται οι φόβοι για επιδείνωση της κατάστασης στις εγκαταστάσεις της πολυεθνικής και στην Ευρώπη.

Στην αποθήκη του Castel San Giovanni στην Ιταλία, μόλις μισή ώρα απόσταση από τη σοβαρά πληγείσα από την πανδημία πόλη του Codogno, οι συνδικαλιστικές ενώσεις ζητούν από τη «μαμά» εταιρεία να μεριμνήσει για την προστασία του προσωπικού. Όπως πρόσφατα κατήγγειλε ο Massimo Mensi, τοπικός εκπρόσωπος του Amazon Global Alliance, οι εργαζόμενοι δεν έλαβαν μάσκες. «Η Amazon είπε ότι χρειάζεται περισσότερο χρόνο, αλλά συνεχίσαμε να ασκούμε πίεση, γιατί δεν υπάρχει χρόνος – οι άνθρωποι πεθαίνουν», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Ομοίως, η Christy Hoffman, Γ.Γ. του UNI Global Union ανέφερε ότι το εμπορικό «τέκνο» του μεγιστάνα Jeff Bezos, όχι μόνο δεν έκλεισε σ’ όλες τις περιπτώσεις τις αποθήκες του, έστω, για απολύμανση, αλλά δεν διαμόρφωσε και τις συνθήκες εργασίας με τέτοιο τρόπο, ώστε οι εργαζόμενοι να «απέχουν τουλάχιστον ένα μέτρο ο ένας απ΄ τον άλλον». Για να προσθέσει ότι, παρόλο που η επιχείρηση ανακοίνωσε ότι θα δοθεί άδεια μετ’ αποδοχών για δύο εβδομάδες στους εργαζομένους της που είχαν «ύποπτα» συμπτώματα, δεν δόθηκαν ποτέ τα -οικονομικά- κίνητρα σε όσους όντως αισθάνονταν άρρωστοι, αλλά δεν μπορούσαν να υποβληθούν άμεσα στο διαγνωστικό τεστ, να μείνουν σπίτι.

Ίδια κατάσταση καταγράφεται και στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον  Mick Rix  της GMB Union, ο οποίος υπογραμμίζει ότι ενώ η Amazon είχε ειδοποιηθεί εδώ και σχεδόν ένα μήνα να θέσει σε ισχύ τα μέτρα προστασίας για τους περίπου 30 χιλ. εργάτες της στη χώρα, δεν έπραξε απολύτως τίποτα, μιας και αρνείται να «αναγνωρίσει και να συνομιλήσει με τα συνδικάτα».

«Η πολιτική της Amazon αρκείται -για την ώρα- στην άμεση ενημέρωση των εργαζομένων που βρέθηκαν στην ίδια βάρδια με άρρωστο συνάδελφό τους, αφήνοντας -όμως- στο σκοτάδι το υπόλοιπο εργατικό δυναμικό -καθώς- και το ευρύτερο κοινό», σχολίαζαν σε πρόσφατο άρθρο τους οι Financial Times και μάλλον πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη, μιας και μιλάμε για έναν κίνδυνο που ξεφεύγει από τα χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα των αποθηκών του αμερικανικού Λεβιάθαν του διαδικτυακού εμπορίου.

Η αμερικανική πολυεθνική, όπως ήδη αναφέραμε, δηλώνει ότι βρίσκεται δίπλα στους εργάτες που έχουν διαγνωστεί με Covid-19, υποσχόμενη παράλληλα πλήρη αμοιβή σε όσους -λόγω εργασίας- είχαν επαφή μαζί τους. Ωστόσο, παραμένουμε καχύποπτοι καθώς δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τις σοβαρές καταγγελίες που δημοσίευσε σε άρθρο της η γαλλική Monde σχετικά με τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας στους χώρους αποθήκευσης της εταιρείας (για περισσότερα επί του θέματος, δες εδώ: dimitriskoulalis.wordpress.com. Αλλά και λόγω της παραδοχής του ίδιου του Jeff Bezos σε επιστολή του προς το προσωπικό στην οποία αναγνώριζε την έλλειψη προστατευτικών μέσων, όπως οι μάσκες.

Εντατικοποίηση ή ανεργία: Εργασιακά διλήμματα σε ζόρικους καιρούς

Φυσικά, η Amazon δεν αποτελεί χυδαία εξαίρεση στον κανόνα της διεθνούς εταιρικής ευθύνης.

Μακάρι να ήταν. Αλλά, δεν είναι.

Μπορεί η τηλεργασία να γνωρίζει ημέρες δόξας (με τους… δογματικούς να προβλέπουν καθιέρωση σε ευρεία κλίμακα αυτής της μορφής απασχόλησης και νέο πετσόκομμα των εργασιακών δικαιωμάτων στη μετά τον Covid-19 εποχή), ωστόσο αρκετοί είναι οι υπάλληλοι αποθηκών, εργοστασίων, σούπερ μάρκετ που προσέρχονται καθημερινά στη δουλειά τους, παρά τους κινδύνους.

Πρόκειται για εργασιακές συνθήκες σαν αυτές που περιέγραφε η Unite the Union στην ανακοίνωσή της, μέσω της οποίας καταφερόταν εναντίον της Diageo, της σκωτσέζικης εταιρείας απόσταξης και εμφιάλωσης οινοπνευματωδών ποτών, όπως : Smirnoff, Bailey’s, Johnnie Walker, Guinness, Tanqueray και Gin Gordon’s. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο σχετικό έγγραφο: «Παρά τα κυβερνητικά μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης, εξακολουθεί η κοινή χρήση των κυλικείων και των τουαλετών σε μονάδες στις οποίες καθημερινά συνωστίζονται έως και διακόσια άτομα».

Η Diageo εξήγησε ότι έχει λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία του προσωπικού της, επιτρέποντας σε όσους «μπορούσαν να εργαστούν από το σπίτι τους να παραμείνουν εκεί».

Ωστόσο, αυτό δε φαίνεται να επαρκεί.

Η εταιρεία καλύπτεται πίσω από το γεγονός ότι τα τρόφιμα και τα ποτά συγκαταλέγονται στα βασικά αγαθά. Ποιος όμως μπορεί να αγνοήσει ότι εκατοντάδες άνθρωποι που περιλαμβάνονται στα μισθολόγιά της, εργάζονται ο ένας πλάι στον άλλον, με τους περισσότερους από αυτούς να χρησιμοποιούν τα ΜΜΜ για τη μετακίνησή τους προς και από τη δουλειά τους;

Κι αν η Diageo λειτουργεί υπό τον μανδύα των «βασικών υπηρεσιών», στην αποθήκη της JD Sports στο Rochdale της βορειοδυτικής Αγγλίας φαίνεται να μην τηρούνται ούτε τα προσχήματα, αφού, εν μέσω πανδημίας, οι εργαζόμενοι- παρά τους περί του αντιθέτου ισχυρισμούς της επιχείρησης- καταγγέλλουν ότι συνεχίζουν να εργάζονται σε απόσταση μικρότερη των δύο μέτρων μεταξύ τους. «Θα το δεχόμουν αν παρήγαμε τρόφιμα ή ιατρικό εξοπλισμό», δήλωνε πρόσφατα ένας υπάλληλός της, όμως εμείς «παράγουμε αθλητικές φόρμες. Ακούμε συνεχώς να μείνουμε σπίτι, βοηθώντας έτσι το NHS», αλλά απ’ ό,τι φαίνεται αυτό δεν είναι δυνατό… [ΒΒC, 30/3/2020, «Coronavirus: Union ‘appalled’ at JD Sports workers’ safety concerns»]

Παρόμοιες δηλώσεις θα έκαναν ενδεχομένως και οι εργαζόμενοι στη Walmart των ΗΠΑ, καθώς εμφανίζουν όλο και περισσότερο σημάδια έντονου στρες, οι λιμενεργάτες της DP World στο λιμάνι της Μελβούρνης, οι οποίοι αρνήθηκαν να ξεφορτώσουν πλοίο που προηγουμένως είχε περάσει από τη Σαγκάη και την Ταϊβάν. Όπως και το συνεργείο καθαρισμού της αυστραλιανής αεροπορικής εταιρείας Qantas που αρνήθηκε- ελλείψει προστατευτικού εξοπλισμού- να επιβιβαστεί σε σκάφος που έφτασε από το Πεκίνο στις 30 Ιανουαρίου, στο ζενίθ, δηλαδή της πανδημίας στην Κίνα. Ομοίως, και οι απασχολούμενοι στην 2 Sisters Food Group, τη μεγαλύτερη παραγωγό κοτόπουλου στο Η.Β., η οποία, σύμφωνα με την παραδοχή του διευθύνοντος συμβούλου της, Ronald Kers, ακόμη δεν μπορεί να εγγυηθεί πλήρως  τη διατήρηση της απαραίτητης απόστασης των δύο μέτρων μεταξύ των εργαζομένων στη γραμμή παραγωγής.

Στο σημείο αυτό, οφείλουμε να θέσουμε το εξής ερώτημα: Τελικά, πόσο κοστίζει στην παγκόσμια οικονομία η πανδημία του κορωνοϊού; Κοστίζει τόσο ώστε να δικαιολογείται η επί καθημερινής βάσης έκθεση χιλιάδων εργαζομένων στον κίνδυνο μόλυνσης;

Είμαστε σίγουροι ότι τα εκασταχού αντηχεία του νεοφιλελευθερισμού θα έδιναν αμέσως καταφατική απάντηση.

Ωστόσο, όπως έλεγε πριν λίγες μέρες ο ακαδημαϊκός στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Jeremias Adams-Prassl: «η προστασία των απασχολουμένων, δεν αφορά μόνο τους ίδιους, αλλά και τους καταναλωτές… ολόκληρη την κοινωνία».

Ποιος έχασε όμως την κοινωνική του ευαισθησία για να τη βρουν οι φονταμενταλιστές του μονεταρισμού;

Να δεις τι σου ‘χω για μετά…

Το κοινωνικό και πολιτικό «αύριο» φαντάζει αβέβαιο. Λουκέτα. Δισεκατομμύρια που εξατμίζονται μέσα σε λίγα λεπτά για τους μεγάλους παίκτες της αγοράς, στρατιές ανέργων, προβλέψεις για περαιτέρω αύξησή τους, απλήρωτα ενοίκια, ωράρια λάστιχα, ζωή με σύμβαση διάρκειας ορισμένου χρόνου… Φόβος! Φόβος για αυτό που έρχεται. Για το «ρεφάρισμα» των ισχυρών –πάλι- στις πλάτες των μικρών. Φόβος για την εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης των πολλών, βορά στην αρένα της κεφαλαιακής συγκεντροποίησης. Φόβος! Πασπαλισμένος με την δηλητηριώδη άχνη της μιντιακής τρομοκρατίας και τη γαρνιτούρα της κρατικής καταστολής.

Πολλοί λένε ότι διανύουμε τις τελευταίες μέρες του νεοφιλελευθερισμού. Θα μας επιτρέψουν να διαφωνήσουμε. Αφενός, γιατί ο ιός της εκμετάλλευσης  δεν γιατρεύεται από καμία υγειονομική πανδημία, αλλά απ’ τους ανθρώπους,  αφετέρου, γιατί  το οικονομικό και, κατ’ επέκταση, πολιτικό μας αύριο θα είναι φτιαγμένο από τα ίδια απάνθρωπα υλικά. Αλλά, αυτή τη φορά θα έχει για «μπράβους» του τα έκτακτα μέτρα- αναγκαία για τη δημόσια υγεία, αλλά και για τη μελλοντική διατήρηση του οικονομικού status quo- των τελευταίων ημερών. Το ‘χει δοκιμάσει, άλλωστε και στο παρελθόν. 

Δημήτρης Κουλάλης

*Η εικόνα του δημοσιεύματος είναι των FTimes.

    

Οι αμετανόητοι τοκογλύφοι της Ε.Ε.

γράφει ο  Δημήτρης Μηλάκας

Θα ήταν έκπληξη αν οι Ευρωπαίοι εταίροι αντιμετώπιζαν την πανδημία ως κοινό τους πρόβλημα και αναζητούσαν τρόπους για δίκαιο επιμερισμό της οικονομικής ζημιάς που αυτή συνεπάγεται. Θα ήταν έκπληξη διότι μια τέτοια συμπεριφορά «αλληλεγγύης» είναι απόλυτα ασύμβατη με τη φιλοσοφία και τη δομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η δομή της Ε.Ε. έχει διαμορφωθεί με τρόπο που να αποτυπώνει και να διαιωνίζει την αυστηρή πυραμίδα ιεραρχίας με βάση την ισχύ. Στην κορυφή αυτής της πυραμίδας βρίσκεται η γερμανική δημοσιονομική «φιλοσοφία», η οποία έχει μετατρέψει την Ένωση σε εργαλείο του Βερολίνου. Με τη βοήθεια αυτού του εργαλείου η Γερμανία αναδείχτηκε σε ηγέτιδα ευρωπαϊκή δύναμη διευρύνοντας και αξιοποιώντας την ευρωπαϊκή αγορά. Στην πρώτη φάση της γερμανικής επέκτασης το φθηνό χρήμα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας εκτόξευσε τις γερμανικές εξαγωγές επιστρέφοντας στα θησαυροφυλάκια του Βερολίνου.

Με αφορμή τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 η Ελλάδα είχε την ευκαιρία να αντιληφθεί από πρώτο χέρι τι ακριβώς σημαίνει γερμανική δημοσιονομική φιλοσοφία, όταν κλήθηκε να πληρώσει τις ζημίες των τραπεζών (κατά κύριο λόγο γερμανικών και γαλλικών) οι οποίες τη δάνειζαν χωρίς όρια και προϋποθέσεις. Τότε είδαμε και πώς εκφράστηκε η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη με την παροχή νέων δανείων στην Ελλάδα – προκειμένου να πληρώσει τις τράπεζες – αφού προηγουμένως συμφώνησε, με το μαχαίρι στον λαιμό, είτε να ξεπουλήσει είτε να υποθηκεύσει κάθε αξιόλογο περιουσιακό δημόσιο στοιχείο.

Με τη βοήθεια του ευρωπαϊκού μηχανισμού (στήριξης) η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 έγινε εφιάλτης για τους φτωχούς, σαν την Ελλάδα, συγγενείς της Ε.Ε. και ευκαιρία για τους δημοσιονομικά «υγιείς», όπως η Γερμανία…

Όπως λοιπόν συνέβη κατά την κρίση του 2008 - 2010, έτσι και σήμερα οι πλούσιοι Ευρωπαίοι αναζητούν την ευκαιρία να κερδοσκοπήσουν εις βάρος των αδύναμων. Παρά το γεγονός ότι η πανδημία δημιουργεί ένα, εν τέλει, κοινό οικονομικό πρόβλημα, αυτό τελικά θα μετατραπεί, μέσα στην υπάρχουσα δομή της Ε.Ε., σε εφιάλτη για τους φτωχότερους και ευκαιρία για περισσότερο κέρδος για τους πλουσιότερους.

Όμως αυτό ήταν και έτσι λειτουργούσε πάντα η Ευρωπαϊκή Ένωση…   

Οι άσκοπες μετακινήσεις του Ψαριανού...

O Ψαριανός (με τη ΝΔ αυτή την περίοδο, εάν δεν έχουμε χάσει κάποια μετακίνηση του) κατάφερε πάλι να πάρει λίγο δημοσιότητα. Με ποιον τρόπο; Δηλώνοντας την ευγνωμοσύνη του στον κορωνοϊό που θα «καθαρίσει κάπως τη χώρα και τον πλανήτη» από ό,τι (αυτή την περίοδο) δεν του αρέσει. Να σημειωθεί ότι αυτά που αρέσουν (ή δεν αρέσουν) στον κύριο Ψαριανό δεν είναι σταθερά, αλλάζουν κάθε τόσο ανάλογα με το κόμμα που βρίσκεται.

Σχόλιο: Αυτό το διάστημα οι άσκοπες μετακινήσεις απαγορεύονται. Το μέτρο ισχύει, προφανώς, και για τις μετακινήσεις από κόμμα σε κόμμα. Για λόγους προστασίας ας το λάβει υπόψη του.  

πηγή

Παραιτήθηκε ο επικεφαλής επιστήμονας της ΕΕ διαφωνώντας για την πολιτική κατά του κορωνοϊού

Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας (ERC), Ιταλός καθηγητής Μάουρο Φεράρι, θεωρούμενος ως εκ της θέσης του ο επικεφαλής επιστήμονας της Ευρώπης, υπέβαλε την παραίτησή του, εκτιμώντας ότι απέτυχε να πείσει τις Βρυξέλλες πως χρειάζεται ένα μεγάλης κλίμακας επιστημονικό πρόγραμμα καταπολέμησης της νόσου Covid-19.

Ο Φεράρι, ο οποίος είχε ξεκινήσει την τετραετή θητεία του μόλις φέτος τον Ιανουάριο, υπέβαλε την παραίτησή του στην πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, χθες το βράδυ, σύμφωνα με τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς».

Σε μία δήλωση σχεδόν 1.000 λέξεων αναφέρει ότι «έχασε την πίστη του στο σύστημα», κάνει λόγο για «εσωτερική πολιτική καταιγίδα» και δηλώνει «άκρως απογοητευμένος από την ευρωπαϊκή απάντηση στη νόσο Covid-19».

Μεταξύ άλλων, προβάλλει ως αιτία της παραίτησής του, πέρα από την ανεπαρκή χρηματοδότηση των επιστημόνων, «την παντελή απουσία συντονισμού στις πολιτικές παροχής υπηρεσιών υγείας μεταξύ των κρατών-μελών».

Ο καθηγητής σημείωσε ότι η πρότασή του για ένα ειδικό πρόγραμμα καταπολέμησης της νόσου καταψηφίστηκε ομόφωνα από το διευθυντικό συμβούλιο του ERC.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ   

Πολιτική μετά το lock down

γράφει ο Νίκος Ξυδάκης

Ηπρώτη μέριμνα όλων ασφαλώς είναι η λήξη της πανδημίας με τις λιγότερες απώλειες ανθρώπων. Καθώς όμως οι ημέρες περνούν, διαπιστώνουμε ότι θα υπάρξουν, ήδη υπάρχουν, παράπλευρες ζημιές στην οικονομία και την κοινωνική ζωή, των οποίων την έκταση και το βάθος τώρα αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε.

Στην Ελλάδα μόλις πηγαίναμε να συνέλθουμε από μια οδυνηρή δεκαετία, που σήμανε μεταξύ άλλων κοινωνικές αναδιαρθρώσεις: εντάθηκαν οι ανισότητες, η μεσαία τάξη φτώχυνε και συρρικνώθηκε, ξέσπασε κύμα μετανάστευσης, περιορίστηκαν δραματικά οι προσδοκίες της νέας γενιάς. Η πανδημία βρήκε τους Ελληνες πριν συνέλθουν από τη Μεγάλη Υφεση, σκυθρωπούς και με ψαλιδισμένη αυτοπεποίθηση.

Πώς θα επανεκκινήσει η χώρα μετά την πανδημία; Με ποιο πολιτικό σχέδιο για ανάκτηση της κοινωνικής συνοχής και ενίσχυση των δημόσιων υποδομών, αυτών ακριβώς που αποδεικνύονται αναντικατάστατες τις ώρες των κρίσεων; Ποιο σχέδιο και ποιες πολιτικές δυνάμεις θα ξαναφέρουν ως απόλυτες προτεραιότητες τη στήριξη των κοινωνικών δικαιωμάτων: του δικαιώματος στην υγεία, την παιδεία, την εργασία;

Η κλιματική αλλαγή, η διατροφική κρίση, το προσφυγικό, η έκρηξη των ανισοτήτων, έχουν δείξει τη μισανθρωπία αλλά και τον ανορθολογισμό της νεοφιλελεύθερης μονοδοξίας. Η πανδημία έδειξε αθροιστικά και πολλαπλασιαστικά και τον εγγενή καταστροφικό του χαρακτήρα. Επιπλέον έδειξε τις πολιτικές ηγεσίες δειλές και ανέτοιμες να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις εκτός πεπατημένης.

Ποια πρόσωπα; Στη χώρα μας, σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, με γενικευμένο lock down, είδαμε τον υπουργό Ανάπτυξης να επιχειρηματολογεί υπέρ της αισχροκέρδειας στο υγειονομικό υλικό, να πλασάρει εκπαιδευτικό παραπροϊόν δικής του παραγωγής στους πολιορκημένους πολίτες, και να υπερασπίζεται την άρνηση της Γερμανίας να εγκρίνει ευρωομόλογο, αδειάζοντας τον πρωθυπουργό του που το ζητούσε επισήμως!

Ο ανεκδιήγητος καιροσκοπισμός ή κυνισμός του συγκεκριμένου προσώπου, που δέχεται ατάραχος τον χαρακτηρισμό «τσουτσέκι των Γερμανών», δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Είναι grosso modo η χαρακτηροδομή αυτού του πολιτικού προσωπικού. Η πολιτική χαρακτηροδομή αυτού του προσωπικού περιλαμβάνει επίσης τη δειλία και τον δόλο της «ατομικής ευθύνης» του πολίτη ενώπιον της πανδημίας και των κοινωνικών καταιγίδων· περιλαμβάνει την αποκρουστική υποκρισία του χειροκροτήματος των ηρώων γιατρών, χωρίς να εξασφαλίζεται επάρκεια προσωπικού και υλικού στο ΕΣΥ· περιλαμβάνει την αδιαφανή χρηματοδότηση μέσων ενημέρωσης και δημοσιογράφων για προπαγάνδα· περιλαμβάνει την υστερόβουλη αντιπαραβολή της φιλανθρωπίας έναντι της απούσας δημόσιας υποδομής· περιλαμβάνει την κοινωνιοπαθή εμμονή στην ιδιωτικοποίηση δημόσιων αγαθών.

Η εγχώρια Δεξιά και το θλιβερό της ακολούθημα, το Ακραίο Κέντρο, ιδιοκτήτες του κράτους και δυνάστες της κοινωνίας, θα πορευτούν μετά την πανδημία με τα ίδια μυαλά και τις ίδιες πρακτικές που έστειλαν τη χώρα στη χρεοκοπία του 2010 και τον ελληνικό λαό στη φτώχεια και την κατάθλιψη. Η σεναριολογία περί πρόωρων εκλογών που καλλιεργούν οι παπαγάλοι, ενόσω ο Σωτήρης Τσιόδρας ανακοινώνει νεκρούς, είναι ακριβώς η στρατηγική των νομέων μιας κληρονομικής τιμοκρατίας. Γνωρίζουν ότι η επομένη της άρσης απαγόρευσης θα είναι ημέρα δοκιμασίας: για τον ελληνικό λαό, για την πραγματική οικονομία και, κυρίως, για τους κυβερνώντες. Καμία προπαγάνδα και κανένα επικοινωνιακό ψέμα δεν θα μπορεί να ταΐσει νοικοκυριά με άνεργους, να αναθερμάνει παγωμένα μαγαζιά και χρεωμένες επιχειρήσεις, να αναπληρώσει τις τεράστιες απώλειες. Πόσο μάλλον να ενισχύσουν το ΕΣΥ και το δημόσιο σχολείο, που μισούν…

Γι’ αυτό θέλουν να προλάβουν την ώρα της κρίσεως και την ώρα της δικής τους ένδειας. Προς τούτο, χρησιμοποιούν και θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο, όπως διαπιστώνουμε καθημερινά μες στην παγωνιά της πανδημίας.  

Ασκήσεις επί χάρτου για την άρση του lockdown

 γράφει η Μαρίνα Αλεξανδρή

To σημερινό «καμπανάκι» του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που χαρακτήρισε «πολύ ανησυχητική» την εξάπλωση της πανδημίας στην Ευρώπη μπορεί να είχε ως πρώτους αποδέκτες την Αυστρία, την Νορβηγία και την Δανία, συναντά όμως έδαφος προβληματισμού και στην Ελλάδα και σε όσους ήδη – και εντός κυβέρνησης – συζητούν περί άρσης του lockdaown.

Οι τρεις αυτές χώρες είναι οι πρώτες που ήδη έχουν ξεκινήσει την αντίστροφη μέτρηση για την χαλάρωση των περιοριστικών μέτρων, βστόσο σήμερα ο ο διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), Χανς Κλούγκε διαμήνυσε πως η εξάπλωση της πανδημίας στην Ευρώπη παραμένει σε «κόκκινο» επίπεδο και προειδοποίησε τις κυβερνήσεις να εξετάσουν «πολύ προσεκτικά» την κατάσταση πριν χαλαρώσουν τα περιοριστικά μέτρα που έχουν λάβει για τον έλεγχο της διάδοσης του ιού.

Στην Αθήνα, η κυβέρνηση έχει μεν παρατείνει τα περιοριστικά μέτρα τις 27 Απριλίου και οι πληροφορίες αναφέρουν πως η έναρξη της άρσης του lockdaown δεν πρέπει να αναμένεται πριν από τον Μάιο, όμως η εικόνα που εκπέμπεται είναι πως μέχρι στιγμής δεν υπάρχει ούτε ακριβές χρονοδιάγραμμα, ούτε συγκεκριμένος σχεδιασμός για την, σταδιακή έστω, επιστροφή στην ομαλότητα.

Η βασική εισήγηση που έχει αυτή την στιγμή στα χέρια της η κυβέρνηση, προβλέπει – είτε στις αρχές είτε στα μέσα Μαίου, και εφόσον δεν υπάρξει κάποια αρνητική ανατροπή στην καμπύλη εξέλιξης της πανδημίας – ότι η άρση των περιοριστικών μέτρων θα αρχίσει από τα εμπορικά καταστήματα και, με συγκεκριμένες προϋποθέσεις, θα επεκταθεί και στα καταστήματα και τους χώρους εστίασης. Η επιστημονική επιτροπή του υπουργείου Υγείας φέρεται να έχει τονίσει πως όλα τα βήματα χαλάρωσης θα πρέπει να είναι σταδιακά, ενώ αρκετά από τα μέλη της υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να υπάρξει παράταση του αυτό-περιορισμού στους πιο ηλικιωμένους και στις ευπαθείς ομάδες.

«Γκρίζα ζώνη» ωστόσο παραμένει το πώς θα επιτευχθεί η ασφαλής, σταδιακή επιστροφή όλων των κοινωνικών ομάδων σε τροχιά καθημερινότητας, από την στιγμή που ουδείς γνωρίζει – και πολύ περισσότερο ουδείς εγγυάται – εάν θα γίνουν δειγματοληπτικά έστω τεστ για τον κορονοϊό στον ευρύτερο πληθυσμό. Ο καθηγητής και εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας Σωτήρης Τσιόδρας δηλώνει πως μπορεί να αξιοποιηθούν και τα τεστ αντισωμάτων, και εδώ ωστόσο ουδείς γνωρίζει πόσο σύντομα θα υπάρχουν αξιόπιστα τέτοια τεστ και εάν θα τα έχει στα χέρια της η κυβέρνηση.

Θολό είναι το τοπίο και ως προς την λειτουργία των σχολείων. Η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως άφησε χθες ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα, οι πληροφορίες αναφέρουν πως στόχος της κυβέρνησης είναι να ανοίξουν τα σχολεία έστω και για λίγες εβδομάδες και το βέβαιο είναι πως – πλην δραματικού απροόπτου – δεν υπάρχει θέμα μετάθεσης των πανελλαδικών εξετάσεων για τον Σεπτέμβριο.

«Οι πανελλαδικές θα γίνουν και είναι σταθερή επιδίωξη μας να γίνουν όσο πιο κοντά στον Ιούνιο», δήλωσε η Νίκη Κεραμέως δείχνοντας ως πιθανότερη εκδοχή την μείωση της ύλης και την παράταση του σχολικού έτους. Οι τελευταίες πληροφορίες μάλιστα δείχνουν πως το επικρατέστερο σενάριο είναι να εξεταστούν οι υποψήφιοι των Πανελλαδικών Εξετάσεων μόνον στην ύλη που έχει διδαχθεί μέχρι τις 11 Μαρτίου, οπότε και έκλεισαν τα σχολεία. Ιδιαίτερα επιφυλακτικός ωστόσο στο θέμα των σχολείων εμφανίζεται ο Ηλίας Μόσιαλος – ο άνθρωπος που, κατά πολλούς, ήταν εκείνος που έπεισε τον Κυριάκο Μητσοτάκη για την έγκαιρη και εκτεταμένη λήψη μέτρων στην έναρξη της πανδημίας του κορονοϊού.

«Προσωπικά», έχει πει, «θα ήμουν πολύ διστακτικός για το άνοιγμα των σχολείων… Εάν αποφασιστεί άνοιγμα των σχολείων αυτό θα έπρεπε να γίνει για την τελευταία τάξη και με μοντέλο «ζωνών διδασκαλίας», να μην γυρίσουν όλοι οι μαθητές». Όπως εξήγησε, δε,οι μαθητές μπορούν να είναι κατά το πλείστον ασυμπτωματικοί και επομένως να κάνουν και τη μεγαλύτερη διασπορά στον πληθυσμό επανερχόμενοι μαζικά στα σχολεία. Για τον λόγο αυτό ο Ηλίας Μόσιαλος υποστηρίζει πως είναι προτιμότερο τα σχολεία να μην ανοίξουν κανονικά με την άρση των μέτρων.  

Πανδημία και πολιτική

γράφει ο Γεράσιμος Ζαρκάδης  

Σε πρώτο επίπεδο η επιδημία του κορονοιού είναι υγειονομικό θέμα… όμως ο ιός δεν είναι απλά ένα φυσικό φαινόμενο όπως οι φυσικές καταστροφές... έχει βαθύτατες πολιτικές αιτίες...

Εξηγούμαι... η επιδημία άρχισε στην Κίνα για να εξελιχθεί σε παγκόσμια πανδημία... γιατί όμως; ...διότι το κομμουνιστικό-άγρια καπιταλιστικό καθεστώς της χώρας κώφευε επί χρόνια στις προτροπές της διεθνούς κοινότητας να απαγορεύσει την παραδοσιακή πώληση και την κατανάλωση των άγριων ζώων απ’ όπου προέρχονται οι περισσότεροι ιοί... και στη συνέχεια κατέφυγε σε κατασταλτικά μέτρα εναντίον του γιατρού που πρώτος έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τον ιό... η σταλινική γραφειοκρατία στο μεγαλείο της...  με αποτέλεσμα να καθυστερήσουν ένα αποφασιστικό μήνα τη λήψη μέτρων... και έτσι φτάσαμε στην εκατόμβη της Γιουχάν και την προοδευτική εξάπλωση σε όλο τον κόσμο... εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι εάν η Κίνα είχε ένα δημοκρατικό καθεστώς με σεβασμό στην κοινωνία των πολιτών όλα θα είχαν πάρει διαφορετικό δρόμο...

Και στη συνέχεια τι έκαναν οι πολιτικές ηγεσίες στην Ευρώπη και την Αμερική; ...απλώς παρίσταναν τη στρουθοκάμηλο λες και αγνοούσαν ότι ήταν αδύνατο ο ιός να περιορισθεί στην Ασία... προτίμησαν τις busness as usual γιατί απλώς πρυτάνευαν οι οικονομικές σκοπιμότητες...για να μην πω ότι για ορισμένους ήταν η χρυσή ευκαιρία να ξεφορτωθούν μερικές χιλιάδες ηλικιωμένους... τη στιγμή που τα δημόσια συστήματα υγείας είχαν υποστεί δραστικές περικοπές όπως ορίζει η βίβλος του Νεοφιλελευθερισμού... εκτός από τους γνωστούς Γερμανούς για τους οποίους η λιτότητα αρμόζει σε όλους τους λαούς εκτός απ αυτούς...

Και τώρα τρέχουν και δεν προλαβαίνουν, για να βρουν ακόμα και τα στοιχειώδη υγειονομικά υλικά που λόγω της ηθελημένης αποβιομηχανοποίησης της Ευρώπης παράγονται στην Κίνα... να μη μιλήσουμε για τους Τράμπ, Τζόνσον, Ερντογάν και Μπολσονάρου, των οποίων ο κυνισμός συναγωνίζεται τη βλακεία, που καθυστέρησαν ακόμα περισσότερο τη λήψη των απαραίτητων μέτρων...

Ποιος πληρώνει τα σπασμένα;

Και αν η κρίση που μετατρέπεται και σε οικονομική κρίση έχει πολιτικό πρόσημο... σημαίνει ότι έφτασε η ώρα της Πολιτικής... για την ώρα μεταξύ άλλων... οι Financial Times αποκηρύττουν τον Νεοφιλελευθερισμό και τάσσονται υπέρ του κοινωνικού κράτους και της ανάμιξης του στην οικονομία... και ο γνωστός Κίσινγκερ ανησυχεί για τον περιορισμό των πολιτικών ελευθεριών με αφορμή την πανδημία... Ενώ στην καρδιά της δημοκρατικής Ευρώπης ο Ούγγρος πρωθυπουργός Ορμπάν αυτοανακηρρύχθηκε δικτάτορας με κοινοβουλευτικές διαδικασίες, όπως ο Χίτλερ...

Και είμαστε ακόμα στην αρχή...

Αδιέξοδο στο Eurogroup...

Το γεγονός ότι η Γερμανία απορρίπτει κατηγορηματικά ένα κοινό ευρωπαϊκό ομόλογο «κάνει μεγαλύτερη πολιτική ζημιά από το μέγεθος της απαλλαγής της οικονομικής επιβάρυνσης που αναμένεται», αν δεν εκδοθούν, τόνισε μεταξύ άλλων ο Λάμερτ στη συνέντευξή του στην Sueddeutsche Zeitung.

Ο Λάμερτ επισημαίνει επίσης ότι οι εναλλακτικές λύσεις που προτάθηκαν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση «θα είχαν ως αποτέλεσμα μια παρόμοια, αν όχι την ίδια, κοινή ευθύνη με τα κορονοομόλογα που ζητούν πολλές άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Στην ερώτηση γιατί η καγκελάριος και το κόμμα της εξακολουθούν παρόλα αυτά να τα απορρίπτουν δήλωσε: «Πρόκειται πιθανότατα και για ανθρώπινη αντίδραση να αναθεωρεί κάποιος απρόθυμα θέσεις που έχει ήδη υιοθετήσει».

Συζήτησαν 16 ώρες αλλά το δόγμα της οικονομικής λιτότητας των Γερμανών και των Βόρειων συμμάχων τους δεν κάμφθηκε ούτε κατ’ ελάχιστο. Η ΕΕ και συγκεκριμένα το Eurogroup απέτυχε, για ακόμη μια φορά, να σταθεί στο ύψος της φοβερής κρίσης, και να διατυπώσει ένα κοινά αποδεκτό σχέδιο διάσωσης. Η περίφημη κοινοτική αλληλεγγύη δεν υφίσταται. Οι φωνές, όπως αυτή του πρώην προέδρου της Bundestag, Ν. Λάμερτ, δεν εισακούσθηκε. Ούτε καν μια περιορισμένη αλληλεγγύη για τις πληττόμενες από τον κοροναϊό χώρες που θα ήταν «επικίνδυνη και ανθρωπιστικά δύσκολα παραδεκτή», όπως δήλωσε ο Λάμερτ, δεν έγινε αποδεκτή.  

πηγή    

Η Λερναία Ύδρα του σεξισμού

γράφει η Έλλη Πράντζου   

Με δεδομένο το γεγονός πως εν μέσω εγκλεισμού έχουν αυξηθεί τα κρούσματα ενδοοικογενειακής κι έμφυλης βίας, μου δημιουργήθηκε ξανά η ανάγκη να εκφράσω κάποιες στοιχειώδεις σκέψεις μου όσον αφορά το φαινόμενο του σεξισμού. Και λέω ξανά γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που έχω επιχειρήσει σχετικές αναφορές ή αναλύσεις. Ωστόσο ακόμη κι αν για αρκετούς πλέον -ευτυχώς- είναι όντως στοιχειώδεις τούτοι οι προβληματισμοί για άλλους, πολλούς, φαντάζουν υπερβολές μιας μοδάτης ομάδας λίγων “χιπστεροπαράξενων” που ωρύονται με την πρώτη ευκαιρία.

Ο σεξισμός κι η βία δε γνωρίζουν φυσικά περιορισμούς όμως παρατηρούμε πως τα θύματά του κατά πλειοψηφία αποτελούν γυναίκες κάθε ηλικίας. Φυσικά τον συναντούμε και με τη μορφή ομοφοβίας απέναντι σε άντρες και γυναίκες ομοφυλόφιλους, τρανς κλπ όπως και με διάφορα άλλα πρόσωπα αφού ξέρει να καμουφλάρεται λόγω μακρόχρονης εκπαίδευσης των ανθρώπων στο σεξιστικό/πατριαρχικό μοντέλο εδώ κι αιώνες. Σεξισμό γενικότερα βιώνουν κι οι ετεροφυλόφιλοι άντρες όταν τολμούν να υιοθετούν οτιδήποτε θυμίζει χαρακτηριστικό της “θηλυκής φύσης” με τις γυναίκες παρ’ όλα αυτά να είναι ακόμη και τότε έμμεσα θύματα εφόσον συγκρινόμενες με τον “ανδρισμό” που καλούνται να επιδείξουν τα απανταχού αρσενικά παρουσιάζονται ως κατώτερα όντα.

Φυσικά αυτού του είδους οι συμπεριφορές βασίστηκαν και βασίζονται σε ένα κοινωνικό μοντέλο το οποίο κανονικοποιεί ως φυσιολογικότητα τον γενικό διαχωρισμό μεταξύ των ανθρώπων με βάση κάποια βιολογικά χαρακτηριστικά τους, ένα από τα οποία είναι και το βιολογικό τους φύλο. Το εγκληματικό της υπόθεσης έγκειται στο ότι για να εδραιωθούν οι διαχωρισμοί κάθε είδους δε χρειάστηκε τίποτε περισσότερο από το να περαστούν στις συνειδήσεις μας ως αδιαμφισβήτητες αλήθειες. Μια πλασματική πραγματικότητα εντυπώνεται στον ανθρώπινο εγκέφαλο ως νομοτελειακή αλήθεια όταν γίνεται συνήθεια από την ώρα της γέννησής του. Έτσι ελαχιστοποιούνται οι πιθανότητες να αντιδράσει κάποιος απέναντί της. Γι’ αυτόν τον λόγο οι πιο επικίνδυνες συμπεριφορές δεν είναι οι εμφανώς βίαιες οι οποίες θα μπορούσαν όντως να προκαλέσουν κάποιες αντιδράσεις αλλά οι έμμεσες, οι κεκαλυμμένες, όσες απενοχοποιούν μια άσχημη κατάσταση μέσα από καλές προθέσεις, και καλά “αθώες πλάκες” κι εξίσου “αθώα σχόλια”.

Όταν από μικρό παιδί σου πιπιλίζουν το μυαλό με σχόλια, παρατηρήσεις κι “αστειάκια” που χωρίς κανένα περιθώριο διαφορετικής προσέγγισης τοποθετούν σε κουτάκια τους ανθρώπους διαχωρίζοντας αυθαίρετα αντρικές και γυναικείες συνήθειες με τις δεύτερες να παρουσιάζονται ως δείγματα ευαλωτότητας, αδυναμίας, υστερίας, παραλογισμού, καταπίεσης, χυδαίας προκλητικότητας κλπ δε σου χρειάζεται η πρακτική βία για να γίνεις σεξιστής. Θα γίνεις τελικά πιθανότατα το είδος του σεξιστή που όσο ο ίδιος θεωρεί ότι κάνει μια “αθώα πλάκα” ταυτόχρονα δικαιολογεί στα μάτια του εκάστοτε πρακτικά ανώμαλου και βίαιου τύπου κάθε εγκληματική σεξιστική ενέργειά του. Δεν υπάρχει, βλέπεις, πιο αποτελεσματικός τρόπος να πλάσεις την ανθρωπότητα από την έμμεση κεκαλυμμένη ανάλαφρη προπαγάνδα.

Συμπερασματικά, ένα επαναλαμβανόμενο ερέθισμα/μοτίβο δοσμένο με ανάλαφρο τρόπο γίνεται, όπως είπαμε και παραπάνω, συνήθεια. Μια συνήθεια δεν αργεί να καθιερωθεί ως καθημερινότητα. Η καθημερινότητα δεν αργεί να εντυπωθεί ως πραγματικότητα. Κι η πραγματικότητα στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων είναι δυστυχώς ταυτισμένη με την αλήθεια. Ποιος θα αμφισβητήσει την αλήθεια, λοιπόν; Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα είσαι κοντά στο να πέσεις στην παγίδα κάποιου “αθώου σχολίου” ή κάποιας “αθώας πλάκας” στάσου ένα δευτερόλεπτο και βάλε στην άκρη για λίγο τις αγνές σου προθέσεις. Σκέψου αν με αυτό που πρόκειται να πεις ενθαρρύνεις έστω και στο ελάχιστο κάποιου είδους αυθαίρετου διαχωρισμού κι αν διαπιστώσεις ότι το κάνεις σταμάτα το. Ακόμη κι αν εσύ είσαι ικανός να αντιληφθείς κάποια πράγματα δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι ο δέκτης της πληροφορίας σου βρίσκεται στην ίδια φάση με εσένα.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο φωνάζουμε πλέον “με το παραμικρό” όσοι/όσες/όσα αντιλαμβανόμαστε οποιουδήποτε είδους διαχωρισμό κι όχι από φεμινιστική μοδάτη υστερία όπως επιμένουν να ισχυρίζονται πολλοί. Υπάρχουν όντως περιπτώσεις ανθρώπων που στις παρέες ή στα κοινωνικά δίκτυα εξακολουθούν να κάνουν πλακίτσες με επίκεντρο το άκαμπτο, ξύλινο, αυθαίρετο δίπτυχο άντρας-γυναίκα προάγοντας εκτός της βιολογικής σωματικής διαφοράς των φύλων ένα σωρό άλλες αβάσιμες αερολογίες, κληρονομιά των προγόνων μας. Βοηθώντας έτσι σαφέστατα στη διαιώνισή τους και μάλιστα με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Εκείνον της καλοπροαίρετης παρουσίασης έτσι κι αλλιώς αναληθών εννοιών που πλέον προσπαθούμε να ξεπεράσουμε με νύχια και δόντια αφού εκτός των άλλων επάνω τους βασίστηκαν κι οι πιο ακραίες συμπεριφορές.

Το να χρησιμοποιείς, λοιπόν, φράσεις όπως “ο φασισμός της κορεκτίλας” -που προσφάτως είδα στο status κάποιου διαδικτυακού “φίλου”- για ανθρώπους οι οποίοι προσπαθούν να πατάξουν ριζωμένες συνήθειες αιώνων επειδή θεωρείς υπερβολικές τις αντιδράσεις τους απέναντι στις “αθώες σου πλάκες” είναι τουλάχιστον χυδαιότητα. Κι αυτό γιατί δεν μπορείς να αντιληφθείς πως φασισμός είναι ό,τι με το έτσι θέλω μας έχουν παραχώσει στα κεφάλια μας εκ γενετής, όσα δεν είχαμε ποτέ την ευκαιρία από νωρίς να αμφισβητήσουμε, όσα “καλοπροαίρετα” σχόλια έγιναν το ξέπλυμα του βιαστή, όσα στερεότυπα εξωραΐζουν τις γυναικοκτονίες, όσες “αγνές προθέσεις” κι “αθώες πλάκες” ερμηνεύτηκαν ως δικαιολογία από ακραίους μισογύνηδες. Το ότι δεν είσαι εσύ βιαστής, μισογύνης, γυναικοκτόνος δε σημαίνει ότι δεν είσαι έστω κεκαλυμμένος σεξιστής που με τα “αθώα” λεγόμενά του οπλίζει το χέρι μιας ένοχης κοινωνίας, άριστης στο να κάνει τα στραβά μάτια.

Δε μας έφτασαν στα άκρα τα ίδια τα άκρα. Στα άκρα καταλήγει κανείς, δεν ξεκινά από αυτά. Στα άκρα μας έφτασαν τα “έλα μωρέ” που είπαμε εθελοτυφλώντας απέναντι σε ό,τι δε μας καθόταν καλά για να μη μας χαρακτηρίσουν υπερβολικούς. Στα άκρα φτάσαμε βηματάκι βηματάκι μέσα από μια ανάλαφρη καθημερινότητα που στοίβαξε “αθώα” σχόλια σαν πετραδάκια για να φτιάξει τελικά ολόκληρο βουνό. Ένα χέρι αρκεί, λοιπόν, να δώσει μία σε αυτό το βουνό ώστε να πέσει να μας πλακώσει. Κι αν δεν είσαι εσύ αυτό το χέρι σκέψου ότι με το δικό σου πετραδάκι συνέβαλες ώστε να φτιαχτεί αυτό το βουνό. Αντί, λοιπόν, να φωνάζεις επειδή προσβάλλεσαι όταν εμείς οι υστερικοί σε λέμε σεξιστή “με το παραμικρό” κάνε τον κόπο να προσπαθήσεις έστω να αντιληφθείς με τι έχουμε να τα βάλουμε. Παραπονιέσαι επειδή είσαι η κορυφή του παγόβουνου μα δεν καταλαβαίνεις ότι κι η κορυφή μέρος του είναι. Κι από κάπου πρέπει τέλος πάντων να αρχίσει κανείς.   

Κορονοϊός: Αμφισβητείται η στρατηγική της Σουηδίας, “καταιγίδα” κρουσμάτων στη Στοκχόλμη

Η ραγδαία εξάπλωση του κορονοϊού και του αριθμού των θυμάτων και των κρουσμάτων στη Σουηδία έχει δημιουργήσει ερωτηματικά για την απόφασή της να αντιμετωπίσει τον ιό χωρίς τη λήψη περιοριστικών μέτρων.

Η μεγάλη αύξηση του αριθμού των νέων κρουσμάτων κορονοϊού και θανάτων στη Στοκχόλμη προκάλεσε ερωτήματα και αμφισβήτηση σχετικά με τη στρατηγική της Σουηδίας και την απόφασή της να πολεμήσει την επιδημία χωρίς να επιβάλει το μέτρο της απαγόρευσης της κυκλοφορίας.

Κυβερνήσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη έχουν κλείσει σχολεία και έχουν λάβει δρακόντεια μέτρα για να περιορίσουν την έκθεση σε πιθανούς φορείς, με τη Γερμανία, για παράδειγμα, να απαγορεύει τις συναθροίσεις στον δρόμο άνω των δύο ατόμων.

Μεταξύ των γειτονικών χωρών της Σουηδίας, η Δανία έκλεισε τα σύνορά της και τα σχολεία της, όπως και η Νορβηγία, την ώρα που η Φινλανδία απομόνωσε το αστικό της κέντρο.

Κι όμως, οι Σουηδοί μπορούν ακόμη να πηγαίνουν στα εστιατόρια, στο κομμωτήριο και να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο, ακόμα κι αν ο αριθμός των επιβεβαιωμένων κρουσμάτων και θανάτων έχει αυξηθεί, κυρίως στη Στοκχόλμη, που μετρά το 50% και πλέον των θανάτων.

Ωστόσο, η φιλελεύθερη προσέγγιση της Σουηδίας, που στοχεύει στο να ελαχιστοποιήσει την όποια αναταραχή στην κοινωνική και οικονομική ζωή βρίσκεται στο επίκεντρο επικρίσεων, την ώρα που η επιδημία εξαπλώνεται στην πρωτεύουσα.

“Δεν έχουμε επιλογή, πρέπει να κλείσουμε τη Στοκχόλμη τώρα αμέσως” δήλωσε στο Reuters η Σεσίλια Σόντερμπεργκ-Νάουκλερ, καθηγήτρια Μικροβιολογίας στο Ινστιτούτο “Καρολίνσκα”.

Πρόκειται για μία από τους 2.300 ακαδημαϊκούς που υπέγραψαν ανοικτή επιστολή προς την κυβέρνηση στα τέλη του περασμένου Μάρτη, καλώντας την να λάβει αυστηρότερα μέτρα για να προστατεύσει το σύστημα υγείας της χώρας.

“Πρέπει να θέσουμε υπό έλεγχο την κατάσταση, δεν μπορούμε να κινούμαστε προς μια κατάσταση, όπου θα επικρατήσει το απόλυτο χάος. Κανείς δεν ακολούθησε αυτόν τον δρόμο, επομένως γιατί εμείς θα πρέπει να είμαστε οι πρώτοι που θα τον δοκιμάσουμε, στη Σουηδία, χωρίς τη συναίνεση πολιτών”, συμπλήρωσε.

Η Σουηδία κατέγραψε την Παρασκευή 612 νέα κρούσματα, με αποτέλεσμα το σύνολο των κρουσμάτων να ανέρχεται σε 6.000. Ο αριθμός των νεκρών ανέρχεται σε 333 με τη χώρα να θρηνεί σε καθημερινή βάση περίπου 25 με 30 θύματα, σύμφωνα με τη Υπηρεσία Υγείας της χώρας.

Δύσκολες ώρες στη Στοκχόλμη

Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο ιός διασπείρεται στους οίκους ευγηρίας, κυρίως στην πρωτεύουσα, όπου το προσωπικό σε νοσοκομεία και γηροκομεία προειδοποιεί δημοσίως για την έλλειψη προστατευτικού εξοπλισμού όπως μάσκες.

Τοπικός αξιωματούχος περιέγραψε μια “καταιγίδα” κρουσμάτων COVID-19 με την οποία είναι αντιμέτωπη πλέον η Στοκχόλμη, που άνοιξε ένα νοσοκομείο εκστρατείας σε ένα συνεδριακό συγκρότημα νότια του κέντρου της πόλης και απηύθυνε έκκληση προς όλους όσοι έχουν ιατρική εκπαίδευση να βοηθήσουν στη φροντίδα των ασθενών.

Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε εντός της εβδομάδας ο πρωθυπουργός Στέφαν Λεβέν ρωτήθηκε για το αν ο αυξανόμενος αριθμός των κρουσμάτων στους οίκους ευγηρίας της χώρας αποτελεί απόδειξη αποτυχημένης στρατηγικής, απαντώντας πως “δεν νομίζω ότι είναι ένδειξη. Έτσι δείχνει η κατάσταση στην Ευρώπη. Εμείς έχουμε πει ότι η κατάσταση θα επιδεινωθεί προτού βελτιωθεί”.

Η Σουηδία έχει επικεντρωθεί στο να απομονώνει και να φροντίζει τους ασθενείς παρά να κλείνει τμήματα της κοινωνίας. Οι συναθροίσεις άνω των 50 ατόμων απαγορεύτηκαν, τα λύκεια και τα πανεπιστήμια κάνουν διαδικτυακά μαθήματα και οι αρχές συστήνουν στους πολίτες να αποφεύγουν τα άσκοπα ταξίδια, σχετικά μικρής εμβέλειας μέτρα σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη.

“Είναι σημαντικό να εφαρμόζουμε μια πολιτική που θα μπορεί να διατηρηθεί για μια μακρύτερη χρονική περίοδο, κάτι που σημαίνει μείνετε στο σπίτι εάν είστε άρρωστοι. Αυτό είναι το μήνυμά μας”, είπε ο επικεφαλής επιδημιολόγος της χώρας, Άντερς Τέγκνελ, ο οποίος έχει δεχθεί τόσο απειλές αλλά και μηνύματα θαυμασμού για τον τρόπο που διαχειρίζεται την κρίση.

Πηγή

Δείξτε σεβασμό: Αυτοί που πεθαίνουν από κοροναϊό ανήκουν στις καλύτερες γενιές

Τα περισσότερα θύματα του κοροναϊού είναι ηλικιωμένοι. Αλλά είναι οι άνθρωποι που έζησαν πολέμους, εθνικούς διχασμούς, ανέχεια, έλλειψη ευκαιριών. Κι αυτοί μεγαλούργησαν και μόρφωσαν τις επόμενες γενιές Ελλήνων

γράφει ο Βασίλης Σ. Κανέλλης

Είναι από εκείνα τα post στο facebook που δεν τα αγνοείς γιατί λένε αλήθειες. Ένα τέτοιο αναφερόταν στους ανθρώπους που πεθαίνουν από κοροναϊό, οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι ηλικιωμένοι.

Οι περισσότεροι με χρόνια νοσήματα που δεν άντεξαν το χτύπημα του ύπουλου εχθρού που πολεμάμε τις τελευταίες εβδομάδες.

Δείτε επίσης: Πώς γίνονται τα τεστ για κοροναϊό μέσα στο σπίτι σας

Ανδρες και γυναίκες 70 και άνω, πολλοί και πάνω από 80, είναι αυτοί που λέμε «τα έχουν φάει τα ψωμιά τους».

Ετσι είναι η ζωή. Γεννιόμαστε, ζούμε και αν καταφέρουμε να φτάσουμε στα βαθιά γεράματα είμαστε και ευχαριστημένοι.

Ωστόσο, ας δούμε ποιοι είναι αυτοί που μας αφήνουν, όσοι δεν έχουν τη δύναμη να παλέψουν τον κοροναϊό.

Δεν είναι μόνον οι πατεράδες, οι μανάδες, οι γιαγιάδες και οι παππούδες.

Ούτε κάποιοι γνωστοί μας, γείτονες ή άγνωστοι συμπολίτες μας που λέμε: «εντάξει μωρέ, έζησε 80, 90 χρόνια, ας πάει στο καλό…»

Πρέπει να δούμε –και σ’ αυτό αναφερόταν το post- ότι φεύγουν οι καλύτερες γενιές.

Μετά λόγου γνώσεως λέω οι καλύτερες γενιές κι ας νομίζουν κάποιοι ότι οι millenians ή η «γενιά Ζ» ή οι «Cen Alpha» είναι καλύτεροι γιατί έχουν περισσότερες γνώσεις και ένα ορθάνοιχτο παράθυρο στον κόσμο.

Ποιοι φεύγουν λοιπόν από κοντά μας;

Φεύγουν όσοι γεννήθηκαν τις δεκαετίες του ’30, του ’40 και του ’50, οι προπολεμικοί δηλαδή και οι baby boomers.

Οι περισσότεροι από αυτούς δηλαδή έζησαν απίστευτη φτώχεια, ανέχεια που μπορεί να συγκριθεί με αφρικανικές χώρες.

Πεθαίνουν όσοι έζησαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και για να μιλήσουμε για την Ελλάδα, κι όσοι βίωσαν την Κατοχή, τον Εμφύλιο.

Πεθαίνουν όσοι έζησαν την παιδική ή εφηβική τους ηλικία σε ένα κράτος κατεστραμμένο, σε έναν κόσμο διαλυμένο από τον Πόλεμο.

Στη χώρα μας πεθαίνουν οι «γέροι», αυτοί που βρίζουμε εμείς οι «νέοι» όταν τους βλέπουμε στην ουρά του ΑΤΜ. Αλλά πρόκειται για εκείνους που μεγαλούργησαν μέσα σε συνθήκες που εμείς ούτε καν μπορούμε να φανταστούμε.

Χωρίς μόρφωση και στην ξενιτιά

Πεθαίνουν από τον κοροναϊό άνθρωποι που είχαν ελάχιστους πόρους και ελάχιστες ευκαιρίες για μόρφωση.

Πεθαίνουν αυτοί που κατά εκατοντάδες χιλιάδες ξενιτεύτηκαν και δούλεψαν στα εργοστάσια της Γερμανίας, τα εστιατόρια της Αμερικής και τα ορυχεία του Βελγίου.

Πεθαίνουν αυτοί που έκαναν οικογένειες κάτω από αντίξοες συνθήκες και μόρφωσαν παιδιά.

Τους πατεράδες και τις μανάδες μας. Ή και εμάς τους ίδιους.

Πεθαίνουν όσοι έζησαν πολέμους, αλληλοσκοτωμούς, πολιτικές ανωμαλίες, δικτατορίες, εθνικούς διχασμούς, φτώχεια και κατατρεγμό.

Γι’ αυτό είναι η καλύτερη από τις γενιές αυτή που χάνεται σε όλο τον κόσμο, και φυσικά και στην Ελλάδα.

Ρίξτε μια ματιά γύρω σας να δείτε ποιοι φεύγουν. Σκεφτείτε ότι μπορεί να είναι οι «δικοί σας άνθρωποι», οι γνωστοί σας.

Και ύστερα σκεφτείτε πώς έζησαν αυτοί και πώς μεγαλούργησαν, είτε μένοντας στην «Ψωροκώσταινα» είτε πηγαίνοντας σε άλλη χώρα.

Αυτοί που δούλεψαν μια ζωή για να γίνουμε εμείς η γενιά της… επιτυχίας.

Ολοι αυτοί που πεθαίνουν τώρα από τον κοροναϊό, δεν είχαν τις ανέσεις μας, τα πολυτελή αυτοκίνητα, τα ωραία διαμερίσματα, τα κινητά τηλέφωνα και τα social media.

Είχαν όμως τη θέληση να ζήσουν, να δημιουργήσουν, να φτιάξουν επιτυχημένες και κυρίως μορφωμένες οικογένειες.

Σίγουρα όλοι εσείς που διαβάζετε αυτές τις λέξεις θα αναγνωρίζετε τους εαυτούς σας.

Το δράμα του τέλους τους

Το δράμα, όμως, είναι πως όλοι αυτοί οι ήρωες της ζωής που φεύγουν τώρα ή που τρέμουν μήπως κολλήσουν τον κοροναϊό, έχουν την ατυχία να είναι μόνοι.

Ο αόρατος εχθρός δεν επιτρέπει σε κανέναν να πλησιάσει τους ηλικιωμένους αρρώστους στα νοσοκομεία.

Ούτε μπορούν να δουν τα παιδιά τους και τα εγγόνια, παρά μόνο πίσω από ένα τζάμι ή με… τηλεδιάσκεψη.

Πεθαίνουν ή ζουν τον εφιάλτη μόνοι. Και φοβισμένοι. Και χωρίς να μπορούν να αποχαιρετήσουν τους δικούς τους.

Ποιοι; Αυτοί που ανήκουν στις γενιές των ηρώων.

  

Είναι τρομερό ακόμη και να το σκέφτεται κανείς. Τουλάχιστον μπορούν να γίνουν παραδείγματα προς μίμηση για όλες τις επόμενες γενιές.

Για το πώς ο θρίαμβος της θέλησης νικάει τα πάντα.

Κι όταν τα σκεφτείτε όλα αυτά και θυμηθείτε τι έκαναν όλοι τους για εσάς και για την πατρίδα, τότε ίσως να αναλογιστείτε την ευγνωμοσύνη που θα πρέπει να τους δείξετε.

Και κυρίως, να «σκάσετε» όλοι εσείς που τους βλέπετε και εύχεστε να «εξαφανιστούν» επειδή είναι… γέροι.

Ρεκόρ παγκοσμίως καταγράφεται στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής - 1.970 νεκροί σε 24 ώρες !

Αριθμός ρεκόρ παγκοσμίως καταγράφεται στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής καθώς το τελευταίο 24ωρο έχασαν τη ζωή από το νέο κορονοϊό σχεδόν 2.000 άνθρωποι. Πρόκειται για τον βαρύτερο ημερήσιο απολογισμό στον κόσμο αφότου ξέσπασε η πανδημία.

Η νέα αύξηση-ρεκόρ των θανάτων ανεβάζει σε 12.722 τον συνολικό αριθμό των ανθρώπων που έχουν υποκύψει στην ασθένεια COVID-19 στις ΗΠΑ.

Η ισχυρότερη χώρα του κόσμου πλησιάζει έτσι ακόμα περισσότερο τα δύο κράτη που θρηνούν τα περισσότερα θύματα στον πλανήτη μέχρι σήμερα, την Ιταλία (17.127 νεκροί) και την Ισπανία (13.798).

Στις ΗΠΑ εξάλλου καταγράφεται πάνω από το ένα τέταρτο των επιβεβαιωμένων περιπτώσεων μόλυνσης από τον SARS-CoV-2: έχουν καταμετρηθεί 396.223 συνολικά (+29.609 μέσα σε ένα 24ωρο), σύμφωνα με τα δεδομένα του πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς, που ανανεώνονται συνεχώς.

 Τραμπ κατά ΠΟΥ   

Η δραματική κατάσταση στις ΗΠΑ δε μοιάζει να ανησυχεί όσo θα έπρεπε τον Αμερικανό πρόεδρο που επέδειξε ένα ακόμη προκλητικό δείγμα του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται την πολιτική κατηγορώντας τον ΠΟΥ ότι ασχολείται... πολύ με την Κίνα και απειλώντας να σταματήσει τη χρηματοδότηση του οργανισμού από τη χώρα του.

Μετά από μία σειρά διαδικτυακών επιθέσεων προς τον Οργανισμό, ο Ντόναλντ Τραμπ, στο πλαίσιο της καθιερωμένης συνέντευξης Τύπου για την πανδημία, δήλωσε ότι σκέφτεται να αναστείλει την καταβολή των ποσών που προορίζονταν για τον ΠΟΥ, χωρίς να δώσει περαιτέρω διευκρινίσεις.

Προχώρησε, μάλιστα, σε ένα απίστευτο παραλήρημα, αναφέροντας ότι «είναι πολύ επικεντρωμένοι στην Κίνα, ενώ χρηματοδοτούνται κυρίως από τις ΗΠΑ. Θα εξετάσουμε το ζήτημα» και προσθέτοντας «τα έκαναν θάλασσα. Δεν ήθελαν κλειστά σύνορα, έλεγαν ότι είναι λάθος. Χαρακτήριζαν λάθος την κάθε μας κίνηση».

Ο Ντ. Τραμπ δήλωσε επίσης ότι η Αμερική «συνεχίζει να κάνει περισσότερα τεστ από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο» εξηγώντας με αυτόν τον τρόπο τα «περισσότερα κρούσματα» και άφησε αιχμές για άλλες χώρες λέγοντας : «Γνωρίζω (...) ότι ορισμένες χώρες που έχουν μεγάλο πληθυσμό έχουν πολλά περισσότερα κρούσματα από ό,τι εμείς, αλλά δεν τα δηλώνουν».

Στο επίκεντρο της πανδημίας η Νέα Υόρκη

Από τα μέσα της περασμένης εβδομάδα, στις ΗΠΑ καταγράφονται καθημερινά πάνω από 1.000 νέοι θάνατοι, παρά τα μέτρα περιορισμού του πληθυσμού που τίθενται προοδευτικά σε ισχύ στη μια πολιτεία πίσω από την άλλη.

Η πολιτεία της Νέας Υόρκης αποτελεί την εστία της πανδημίας στην αμερικανική επικράτεια, με σχεδόν 5.500 νεκρούς και 140.000 ασθενείς, στη μεγάλη πλειονότητά τους στην πόλη της Νέας Υόρκης. 

πηγή

Ο πλανήτης έχει έλλειψη 6 εκατομμυρίων νοσηλευτών σύμφωνα με τον Π.Ο.Υ

O Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΫ) προειδοποιεί σήμερα ότι ο πλανήτης χρειάζεται σχεδόν 6 εκατομμύρια επιπλέον επαγγελματίες νοσηλευτές για να αντιμετωπίσει την πανδημία.

Σε έκθεσή τους για την επάρκεια της προσφοράς νοσηλευτών και νοσηλευτριών σε παγκόσμιο επίπεδο, η υπηρεσία αυτή του ΟΗΕ, η διεθνής εκστρατεία Nursing Now και το Διεθνές Συμβούλιο Νοσοκόμων (ΔΣΝ) τονίζουν τον κρίσιμο ρόλο των επαγγελματιών νοσοκόμων, που αντιπροσωπεύουν πάνω από το μισό υγειονομικό προσωπικό.

«Οι νοσοκόμες και οι νοσοκόμοι είναι η σπονδυλική στήλη των συστημάτων υγείας», υπογραμμίζει ο γενικός διευθυντής του ΠΟΫ, ο Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεέσους.

«Σήμερα πολλές νοσοκόμες και πολλοί νοσοκόμοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, στο μέτωπο της μάχης εναντίον της ασθένειας COVID-19», θυμίζει.

Σύμφωνα με την έκθεση, ο αριθμός των επαγγελματιών νοσηλευτριών και νοσηλευτών σήμερα ανέρχεται σε περίπου 28 εκατομμύρια παγκοσμίως. Μεταξύ του 2014 και του 2018, αυξήθηκε κατά 4,7 εκατομμύρια, αλλά «εξακολουθεί να υπάρχει έλλειμμα 5,9 εκατομμυρίων νοσοκόμων», με τις πιο κραυγαλέες ελλείψεις να εντοπίζονται στις φτωχότερες χώρες της Αφρικής, της νοτιοανατολικής Ασίας, της Μέσης Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής.

Οι τρεις οργανώσεις προτρέπουν τις κυβερνήσεις να εντοπίσουν τις πιο επείγουσες ανάγκες και να μετατρέψουν σε προτεραιότητα τις επενδύσεις στην εκπαίδευση, στην πρόσληψη και στην πλαισίωση των υπηρεσιών υγείας με επαγγελματίες νοσηλεύτριες και νοσηλευτές.

Ο επικεφαλής του ΔΣΝ Χάουαρντ Κάτον υπογραμμίζει ότι τα ποσοστά μολύνσεων, ιατρικών λαθών και θνησιμότητας είναι «υψηλότερα όταν υπάρχουν υπερβολικά λίγες νοσοκόμες».

Η Μέρι Ουάτκινς, εκ των συγγραφέων της έκθεσης, εκφράζει ανησυχία διότι οι πλουσιότερες χώρες δεν εκπαιδεύουν επαρκή αριθμό νοσοκόμων, εξαρτώνται κατά συνέπεια από τη μετανάστευση επαγγελματιών και επιδεινώνουν ακόμη περισσότερο τις ελλείψεις στις χώρες καταγωγής τους.

«Το 80% των επαγγελματιών νοσοκόμων στον κόσμο σήμερα (…) εξυπηρετεί το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού», υπολογίζει.

Αναφερόμενη στην πανδημία του κορωνοϊού, η Ουάτκινς απευθύνει έκκληση να εξετάζονται οι νοσηλεύτριες και οι νοσηλευτές, καθώς κατά εκτιμήσεις τα ποσοστά μόλυνσης στις τάξεις τους φθάνουν το 9% στην Ιταλία και ως το 14% στην Ισπανία.

«Έχουμε πολύ υψηλή αναλογία εργαζομένων του υγειονομικού προσωπικού που δεν πάνε να εργαστούν, διότι φοβούνται πως θα μολυνθούν» χωρίς να έχουν τρόπο να το εξακριβώσουν, στηλίτευσε. Αδυνατούν να επιβεβαιώσουν αν είναι άρρωστοι, αν ανέρρωσαν, ή αν είναι σε θέση να επιτελέσουν το έργο τους, εξήγησε.  

πηγή