Ανοιχτή επιστολή προς τον κ. Μητσοτάκη

 

Αγαπητέ κύριε Πρόεδρε

 

 

Είμαι ο καθηγητής από το ΕΚΠΑ του οποίου το όνομα αναφέρατε, ως αρχηγός τότε της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μαζί με το όνομα του κ. Συρίγου, στην συζήτηση για τη βία στα πανεπιστήμια, που διεξήχθη στη Βουλή των Ελλήνων το 2018.

 

Από τότε, βέβαια, άλλαξαν πολλά πράγματα. Ο κ. Τσίπρας δεν είναι πια πρωθυπουργός και ο κ. Συρίγος είναι πλέον βουλευτής και υφυπουργός Παιδείας. Εγώ πάλι, είμαι ό,τι ανέκαθεν ήμουν. Ένας άνθρωπος που, παρά τις αδυναμίες του, προσπαθεί να βρει το σωστό χωρίς κομματικές παρωπίδες ή πολιτικές εξαρτήσεις.

 

Με αυτή την ιδιότητα, λοιπόν, κ. πρωθυπουργέ, του δάσκαλου, που αγωνίζεται να είναι υπεράνω κομμάτων και σκοπιμοτήτων, θέλω να σας επισημάνω τρία σημεία, τα οποία θεωρώ υψίστης σημασίας, όχι μόνο για τα κακώς κείμενα στην παιδεία, αλλά και γενικότερα για τη μοίρα του τόπου.

 

 

Επειδή η παιδεία επ’ ουδενί επιτρέπεται να γίνεται πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης ή εύκολη σπέκουλα μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων.

 

Επειδή αυτή ακριβώς η παιδεία είναι η πιο πολύτιμη παρακαταθήκη πού μπορούμε να κληροδοτήσουμε στο μέλλον. Είναι θέμα εθνικής επιβίωσης.

 

1.Καταρχάς πιστεύω πως καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση στην παιδεία δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς ευρύτερη, πολιτική συναίνεση και χωρίς την ομόθυμη συνεργασία της ακαδημαϊκής κοινότητας. Και των καθηγητών και των φοιτητών.

 

Έχω, ως εκ τούτου, την οδυνηρή αίσθηση ότι η υπουργός σας, η κα. Κεραμέως, οιστρηλατημένη από φανατισμό νεοφωτίστου, είναι εντελώς ακατάλληλη, παρά την φιλοτιμία και τα λοιπά της προσόντα, να επιτύχει αυτή τη συναίνεση και να προωθήσει λύσεις που θα έχουν διάρκεια στο χώρο της παιδείας. 

 

Αυτή τη στιγμή, αν επιθυμείτε να επιτευχθεί ένα στοιχειώδες βήμα εξέλιξης, οφείλετε να επιλέξετε ως υπουργό Παιδείας ένα πρόσωπο που να χαίρει τόσο της εμπιστοσύνης της ακαδημαϊκής κοινότητας τόσο του ευρύτερου, πολιτικού φάσματος. Αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας. 

 

Ας παίζουν άλλοι με την παιδεία κι ας προσπορίζονται θνησιγενή, ψηφοθηρικά οφέλη, μην το κάνετε κι εσείς.

 

Η κα. Κεραμέως έχει καταφέρει να δυσαρεστήσει όλους τους εργαζόμενους στην παιδεία, από την πρωτοβάθμια ως την τριτοβάθμια, έχει αφήσει ζητήματα λειτουργίας των σχολείων και των πανεπιστημίων να χρονίζουν, έχει πολιτευτεί φαβοριτικά μόνο για τον ιδιωτικό τομέα και έχει φερθεί απαξιωτικά προς τους έντιμους εκπαιδευτικούς οι οποίοι πάντως αποτελούν την πλειονότητα του κλάδου και αγωνίζονται κάτω από αντίξοες συνθήκες ώστε να φέρουν εις αίσιο πέρας την αποστολή τους. 

 

Δεν είναι σχήμα λόγου όλα αυτά που αναφέρω απλώς δεν έχω χώρο για να επεκταθώ περισσότερο. Για παράδειγμα 40 εκπαιδευτικοί σε νόμιμη, εκπαιδευτική άδεια παραμένουν απλήρωτοι από τον Σεπτέμβριο!

 

2. Αποτελεί κατά την άποψη μου τεράστιο πολιτικό και επικοινωνιακό σας λάθος η μεθόδευση της ασφάλειας - στην ουσία αστυνόμευσης - των πανεπιστημίων.

 

Θα ήμουν ο τελευταίος που θα αρνιόταν την ύπαρξη του πολύ σοβαρού προβλήματος με τη βία στα ΑΕΙ. Φαντάζομαι εσείς, τουλάχιστον, το γνωρίζετε! Είναι κάτι που καταγγέλλω σταθερά και με στοιχεία από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα ως διδάσκων στο Πανεπιστήμιο.

 

Όμως πιστεύω πώς η υπάρχουσα νομοθεσία είναι υπεραρκετή για να πατάξει τις έκνομες ενέργειες που σποραδικά συμβαίνουν, αρκεί βέβαια να εφαρμοστεί άμεσα και χωρίς εξαιρέσεις. 

 

Έχει ειπωθεί πολλές φορές κ. πρωθυπουργέ πως δεν είναι η έλλειψη των νόμων αλλά η μη εφαρμογή τους αυτή που δημιουργεί τα ποικίλα προβλήματα. Ήδη με το νόμο Διαμαντοπούλου αλλά και με τις δικές σας νομοθετικές παρεμβάσεις η προστασία του ασύλου, δηλαδή της ακαδημαϊκής ελευθερίας, έχει κατοχυρωθεί ώστε κάθε αξιόποινη ενέργεια  να πατάσσεται με αυτόματες διαδικασίες. 

 

Ο νέος νόμος έχει πολλά θετικά στοιχεία όπως το αυτονόητο ως προς τη βάση εισαγωγής και το ξεκαθάρισμα των λεγόμενων ”αιωνίων” φοιτητών και των μεσοβέζικων λύσεων περί ”ήσσονος προσπάθειας”, ”μεταφοράς μεταφερομένου” κλπ. όμως όλα αυτά είναι μάλλον διαδικαστικά ζητήματα και δεν υπεισέρχονται στον πυρήνα της βαθιάς κρίσης της ακαδημαϊκής μας εκπαίδευσης. 

 

Δηλαδή του εντελώς παρωχημένου πολλών από τα  επιστημονικά αντικειμένα που διδάσκονται σήμερα στα ΑΕΙ, της απόλυτης απαξίωσης των πτυχίων της μαζικής παραγωγής και της βιομηχανίας των διδακτορικών άνευ ουσίας.

 

Κυρίως όμως της έλλειψης διεπιστημονικών και διασχολικών, ερευνητικών προγραμμάτων ώστε να προκύψουν νέες, επιστημονικές δυνατότητες - αυτό δηλαδή που συμβαίνει στα μεγάλα πανεπιστήμια του κόσμου - και ο ριζοσπαστικός εκσυγχρονισμός της ακαδημαϊκής έρευνας η οποία θα φέρει κοντύτερα τους πτυχιούχους μας και στην παραγωγική διαδικασία αλλά και στην επιστημονική πρωτοπορία (Παράδειγμα Φινλανδίας).

 

Ειλικρινά κ. πρωθυπουργέ είναι δυνατόν να πιστεύετε πώς ένα αστυνομικό σώμα ασφαλείας των πανεπιστημίων, ενταγμένο στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, μπορεί να έχει λόγο ύπαρξης στα ελληνικά ΑΕΙ με την γνωστή παράδοση τους και να μη δημιουργεί συνέχεια συγκρούσεις και αιτίες  ανατροπής της ομαλής, ακαδημαϊκής ζωής;  

 

Είναι δυνατόν να αντιμετωπίζονται τα, υπαρκτά όντως, προβλήματα ασφαλείας με ”αστυνομικά” μέτρα και με γραμμικό και άνωθεν τρόπο, χωρίς να λαμβάνονται υπ′ όψη οι ιδιαιτερότητες του κάθε ανώτατου, εκπαιδευτικού Ιδρύματος της χώρας; Μπορεί να εξισώνονται, ας πούμε, τα προβλήματα του Μετσόβιου με το Ιόνιο πανεπιστήμιο ή το Πανεπιστήμιο Κρήτης; Του Αριστοτελείου με το πανεπιστήμιο Πελοποννήσου που είναι διάσπαρτο σε μία σειρά πόλεων;

 

Αν θέλετε κ. πρωθυπουργέ μια ακόμα ομάδα επικίνδυνων αργόσχολων όπως η αλήστου μνήμης αγροφύλακες του κ. Πολύδωρα και ν′ αποσπάσετε έτσι το εύκολο χειροκρότημα ενός κομματικού ακροατηρίου, έχετε  επιτύχει απόλυτα.

 

Συγχρόνως όμως θα έχετε αναστήσει, με άγνωστες συνέπειες, το ”ρωμαλέο, φοιτητικό κίνημα” που θα έλεγε κι ο κ. Γαβρόγλου τερματίζοντας τελεσίδικα κάθε έννοια αυτοτέλειας των ΑΕΙ.

 

Μόνο άνθρωποι που έχουν απόλυτη άγνοια του τι συμβαίνει στα ελληνικά πανεπιστήμια, μπορούν να προωθούν τέτοιες λύσεις. Και παράλληλα να οπλίζουν την προσώρας παροπλισμένη αριστερά με νέα, ουρανοκατέβατα επιχειρήματα ριζοσπαστικοποιώντας συγχρόνως τη μεγάλη μάζα των φοιτητών πού είναι - δυστυχώς - και αδιάφορη και απολιτική.

 

Νομίζω ότι έτσι σπέρνετε θύελλες και θέτετε εν κινδύνω την ομαλότητα όχι μονάχα στην πρωτεύουσα αλλά και σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας. Γιατί αυτό ακριβώς επιζητούσαν οι δυνάμεις της ανωμαλίας: μία ευκαιρία για να βρίσκονται καθημερινά στους δρόμους. Και τους την δίνετε!

 

‌3. Μα δεν πρέπει να παταχθεί η βία στα πανεπιστήμια; Ασφαλώς και πρέπει και μάλιστα άμεσα αλλά όμως όχι χωρίς τη συνέργεια των πρυτανικών αρχών και των ακαδημαϊκών θεσμών. Εκτός και αν ξεχνάμε ότι τα ΑΕΙ είναι αυτοδιοικούμενοι οργανισμοί. Κι αν υπάρχουν πρυτανικές αρχές κατώτερες των περιστάσεων, φροντίστε θεσμικά να εκλέγονται οι καταλληλότεροι.

 

 Εφαρμόστε, δηλαδή, εν τοις πράγμασι αξιοκρατία. Ένα σώμα προστασίας των ακαδημαϊκών ελευθεριών - δυστυχώς στην εποχή μας κ. πρωθυπουργέ οι λέξεις έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα - θα έπρεπε να υπάγεται αφενός στο υπουργείο Παιδείας και βέβαια να καθοδηγείται απολύτως από τις πρυτανικές αρχές. Διαφορετικά θα προκληθούν μικροί εμφύλιοι ακόμα και στα πιο ήσυχα ΑΕΙ της χώρας.

 

Οι γνωστοί-άγνωστοι, οι οργανωμένες και αδίστακτες μειοψηφίες, καιροφυλακτούν για να δημιουργήσουν την πρώτη, σοβαρή αμφισβήτηση της κυβέρνηση σας. Αντιλαμβάνομαι ότι λόγοι περί ασφαλείας και περί πατάξεως της βίας στα ΑΕΙ ηχούν πολύ θετικά στα αυτιά των ψηφοφόρων σας από το Σουφλί ως στην Ιεράπετρα. Όπως και σε ένα μεγάλο μέρος της συντηρητικής, ελληνικής κοινωνίας.

 

Κι αν πρέπει να σας εξομολογηθώ κάτι, όχι άδικα. Η ευθύνη ημών των πανεπιστημιακών είναι τεράστια, αυτό όμως δεν σάς απαλλάσσει από τις δικές σας. Άνθρωποι, βέβαια, που δεν έχουν ιδέα του τι είναι και πως δουλεύουν τα πανεπιστήμια, ενδεχομένως να σας χειροκροτήσουν για την πυγμή την οποία επιδεικνύετε και να σας προσφέρουν ψήφους. Όμως στην ουσία δεν θα έχετε λύσει κανένα πρόβλημα. Αντιθέτως θα έχετε επισωρεύσει πολύ περισσότερα.

 

Τί πρέπει να γίνει; Να αναπέμψετε αναίμακτα το νομοσχέδιο διεκδικώντας ευρύτατη συναίνεση, να επιμείνετε σ′ έναν διάλογο εφ′ όλης της ύλης και με τα κόμματα και με την ακαδημαϊκή κοινότητα προτάσσοντας τις αναγκαίες μεταβολές στην ουσία της ακαδημαϊκής λειτουργίας και την  ανανέωση τον πανεπιστημίων μας. Τα οποία λειτουργούν σήμερα περισσότερο υπέρ των καθηγητών και των τοπικών κοινωνιών και όχι υπέρ των φοιτητών και της επιστημονικής τους ανέλιξης.

 

Η εξίσωση: πρόοδος, ανάκαμψη και υψηλού επιπέδου παιδεία, αποτελούν μονόδρομο. Αντί της αστυνομίας, λοιπόν, επιδιώξτε να φέρετε στα πανεπιστήμια την ανατροπή και τη δημιουργική ανανέωση. Τη σύγκλιση, τον διάλογο και τον εξορκισμό του φανατισμού από όπου κι αν προέρχεται. Τότε η προσφορά σας στην πατρίδα θα είναι τεράστια.

‌

ΥΓ. Διερωτώμαι, ποια είναι η θέση των καθηγητών του πανεπιστημίου - ιατρών που συγκροτούν την Επιτροπή Υγείας. Συμφωνούν με το επί θύραις νομοσχέδιο κι αν όχι πώς αντιδρούν;   

Μάνος Στεφανίδης Συγγραφέας, κριτικός τέχνης και καθηγητής    

Όλα τα μέτρα για απαγόρευση κυκλοφορίας και κλειστά καταστήματα

  

Απαγόρευση της κυκλοφορίας από τις 6 το απόγευμα τα σαββατοκύριακα σε Αττική, Θεσσαλονίκη και Χαλκιδική ανακοίνωσε ο Νίκος Χαρδαλιάς κατά τη διάρκεια της ανακοίνωσης των νέων περιοριστικών μέτρων. Τα καταστήματα θα λειτουργούν μόνο με click away, ενώ θα λειτουργούν μόνο τα κομμωτήρια, κουρεία, υπηρεσίες προσωπικής υγιεινής, ΟΠΑΠ και ΚΤΕΟ. Οι υπηρεσίες του λιανεμπορίου θα λειτουργούν από Δευτέρα έως Παρασκευή από τις 7 το πρωί έως τις 8 το βράδυ, το Σάββατο θα είναι κλειστές. Το Σάββατο θα είναι ανοιχτά μέχρι τις 17:00 μόνο σούπερ μάρκετ, φούρνοι, φαρμακεία και βενζινάδικα. Σκληρό lockdown στους δήμους Θήρας, Μυκόνου, Χαλκιδέων, Πατρέων και Αγίου Νικολάου Κρήτης.

 

Για «σημαντική αύξηση του κυλιόμενου μέσου όρου των 7 ημερών από 625 κρούσματα ανά ημέρα την προηγούμενη εβδομάδα σε 892 την εβδομάδα που μας πέρασε» έκανε λόγο η κ. Βάνα Παπαευαγγέλου προσθέτοντας ότι «ο μέσος όρος της θετικότητας των διενεργούμενων τεστ αυξήθηκε στο 2,3».

 

«Ο χάρτης κοκκίνισε ξανά σε πολλές περιοχές» είπε η κ. Παπαευαγγέλου. «Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που θα μπορούσε να ξεφύγει, να οδηγήσει σε μια εκθετική αύξηση κρουσμάτων. Ακόμα και μέσα σε περιφερειακές ενότητες με καλύτερους επιδημιολογικούς δείκτες υπάρχουν δήμοι με ιδιαίτερα επιβαρυμένο επιδημιολογικό φορτίο» υπογράμμισε η κ. Παπαευαγγέλου. «Το επιδημιολογικό φορτίο παραμένει υψηλό στις κόκκινες περιοχές, αυξήθηκε σημαντικά σε αρκετές ακόμα περιοχές της χώρας μας που από σήμερα χαρακτηρίζονται και αυτές κόκκινες» σημείωσε η κ. Παπαευαγγέλου.

 

Τα νέα κρούσματα κυρίως αφορούν την ηλικιακή ομάδα 25 έως 44 ετών, το οποίο συνεπάγεται, όπως εξήγησε η κ. Παπαευαγγέλου, ότι «σήμερα, τώρα που μιλάμε, να έχουμε ενδοοικογενειακή διασπορά. Δηλαδή, αυτό που συχνά παρατηρείται από την ιχνηλάτηση είναι ότι οι γονείς μεταδίδουν τη λοίμωξη τόσο στα παιδιά, όσο και στους ενήλικες άνω των 65 ετών».

Στις κόκκινες περιοχές εντάσσεται από αύριο η περιφερειακή ενότητα της Θεσσαλονίκης, όπως ανακοίνωσε ο υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας και Διαχείρισης Κρίσεων, Νίκος Χαρδαλιάς.

 

Παράλληλα για τις περιφερειακές Ενότητες Αττικής, Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής λαμβάνονται από αύριο 6 Φεβρουαρίου στις 6 το πρωί μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου τα παρακάτω μέτρα:

 

- Κάθε Σάββατο και Κυριακή η μετακίνηση γίνεται μόνο με SMS και για τους 6 λόγους που συνοδεύουν τη χρήση του και μόνο μέχρι τις 6 το απόγευμα. Η απαγόρευση της κυκλοφορίας για το Σάββατο και την Κυριακή ξεκινά στις 6 το απόγευμα και ισχύει μέχρι τις 5 το πρωί.

 

- Αναστολή της δια ζώσης λειτουργίας των Λυκείων και λειτουργία των υπόλοιπων σχολικών βαθμίδων και των βρεφονηπιακών σταθμών με φυσική παρουσία.

 

- Λειτουργία του λιανεμπορίου και των δραστηριοτήτων που μέχρι σήμερα είχαν ανοίξει μόνο με τη μέθοδο του click away. Κομμωτήρια, κουρεία, κέντρα αισθητικής καθώς και οι υπηρεσίες διαιτολογίας και διαιτολογικών μονάδων, οι υπηρεσίες προσωπικής υγιεινής και φροντίδας σώματος, αλλά και τα ΚΤΕΟ και τα πρακτορεία ΟΠΑΠ λειτουργούν κανονικά, με τους όρους και τα μέτρα που ήδη ισχύουν. Τόσο το λιανεμπόριο όσο και αυτά τα καταστήματα και υπηρεσίες, διευκρινίζεται ότι θα λειτουργούν από Δευτέρα έως και Παρασκευή από τις 7 το πρωί έως τις 8 το βράδυ και μόνο. Το Σάββατο παραμένουν κλειστά.

 

Το Σάββατο παραμένουν ανοιχτά μόνο τα σούπερ μάρκετ, τα καταστήματα τροφίμων, οι φούρνοι, τα βενζινάδικα και τα φαρμακεία και μόνο από τις 7 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα.

 

Διευκρινίζεται ότι και η λειτουργία λαϊκών αγορών αναστέλλεται τα Σαββατοκύριακα. Η συγκεκριμένη διάταξη που αφορά στις λαϊκές αγορές θα ισχύσει από το επόμενο Σαββατοκύριακο (13-14 Φεβρουαρίου).

 

-Οι χώροι λατρείας λειτουργούν με τον τρόπο που ισχύει μέχρι σήμερα.

 

Οι τρεις αυτές περιοχές, Αττική, Θεσσαλονίκη και Χαλκιδική, καθώς και οι πέντε περιοχές μεγάλου αυξημένου επιδημιολογικού κινδύνου, Πάτρα, Χαλκίδα, Μύκονος, Σαντορίνη και Άγιος Νικόλαος παραμένουν σε καθεστώς καθημερινής επιδημιολογικής παρατήρησης και η εξέλιξη της πανδημίας θα αξιολογείται καθημερινά, σε τακτικές τεχνικές συσκέψεις και σε συνάρτηση τόσο των καθημερινών επιδημιολογικών δεδομένων όσο και των αποτελεσμάτων των ιχνηλατήσεων των κρουσμάτων και των στενών τους επαφών.

 

Σκληρό lockdown σε Θήρα, Μύκονο, Χαλκίδα, Πάτρα και Άγιο Νικόλαο

Επίσης, ανακοίνωσε περαιτέρω περιοριστικά μέτρα στους δήμους Θήρας, Μυκόνου, Χαλκιδέων, Πατρέων και Αγίου Νικολάου Κρήτης.

 

Συγκεκριμένα στις περιοχές αυτές από αύριο στις 6 το πρωί:

 

Αναστέλλεται η λειτουργία του λιανεμπορίου, καθώς και των κομμωτηρίων, των κουρείων, των κέντρων αισθητικής καθώς και των υπηρεσιών διαιτολογίας και διαιτολογικών μονάδων, των υπηρεσιών προσωπικής υγιεινής και φροντίδας σώματος, αλλά και των ΚΤΕΟ και των πρακτορείων ΟΠΑΠ.

Ανοιχτά παραμένουν μόνο τα σούπερ μάρκετ, τα καταστήματα τροφίμων και τα φαρμακεία.

Αναστέλλεται, επίσης, η δια ζώσης λειτουργία των σχολείων όλων των βαθμίδων και των βρεφονηπιακών σταθμών. Τα σχολεία θα λειτουργούν με τη μέθοδο της τηλε-εκπαίδευσης. Να σημειωθεί ότι τα Δημοτικά Σχολεία και οι Βρεφονηπιακοί Σταθμοί θα συνεχίσουν να λειτουργούν στους δήμους Μυκόνου και Θήρας μόνο, λόγω της μη ανίχνευσης μεταλλάξεων, αλλά και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών των αιτιών της διασποράς του ιού στα νησιά αυτά.

Ελαχιστοποιούνται οι μετακινήσεις από και προς τους δήμους - η είσοδος και η έξοδος από αυτούς του πέντε δήμους επιτρέπεται μόνο για λόγους εργασίας.

Αναστέλλεται, επίσης, η λειτουργία των Δικαστηρίων.

Δεν επιτρέπεται, επίσης, η τέλεση κάθε είδους λειτουργιών και ιεροπραξιών παρουσία πιστών στους χώρους λατρείας, με εξαίρεση τις κηδείες, καθώς και η ατομική προσευχή.

Επιπλέον, με δεδομένα τα ευρήματα που προέκυψαν από την ιχνηλάτηση, στις περιοχές αυτές αναστέλλεται και η οικοδομική δραστηριότητα για τις επόμενες 15 ημέρες.

Στις κόκκινες περιοχές, υπενθυμίζεται ότι από αύριο και για επτά ημέρες είναι και οι παρακάτω:

 

- Ο δήμος Εορδαίας,

 

- ο δήμος Θηβαίων,

 

- ο δήμος Τανάγρας,

 

- ο δήμος Σπάρτης,

 

- ο δήμος Ζακύνθου,

 

- η Περιφερειακή Ενότητα Λέσβου,

 

- ο δήμος Ρεθύμνης

 

- ο δήμος Πύδνας-Κολινδρού

 

- ο δήμος Διρφύων-Μεσσαπίων

 

- ο δήμος Ανδραβίδας-Κυλλήνης και

 

- ο δήμος Τεμπών

 

Προηγήθηκε μαραθώνια σύσκεψη της επιτροπής των ειδικών οι οποίοι διαφωνούσαν στα μέτρα που θα διατηρηθούν ή θα εφαρμοστούν επιπλέον στις «κόκκινες» περιοχές και ιδιαίτερα στην Αττική. Οι διαφωνίες μεταξύ των ειδικών φέρονται να ήταν έντονες.

 

Ο τετραψήφιος αριθμός των νέων κρουσμάτων που παραμένει, αλλά και η επέλαση της μετάλλαξης, συντηρούν σε υψηλά επίπεδα την ανησυχία των ειδικών.   

πηγή

Γιατί η πανδημία δεν θα τελειώσει έως το 2024 - Ο καθηγητής του Yale Νικόλας Χρηστάκης εξηγεί

 Οι τρεις φάσεις της πανδημίας του κορωνοϊού, σύμφωνα με την ανάλυση του Νικόλα Χρηστάκη   

Την άποψη ότι η πανδημία δεν θα τελειώσει έως το 2024, διατύπωσε, με συνέντευξη του στο CNN ο καθηγητής Κοινωνικών και Φυσικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Yale, Νικόλας Χρηστάκης.    

Συγκεκριμένα, ο Ελληνοαμερικανός καθηγητής, διαιρεί την επιδημία του κορωνοϊού σε τρεις φάσεις. Η πρώτη είναι η άμεση, που θα διαρκέσει έως το τέλος του 2021, η ενδιάμεση, που θα κρατήσει μέχρι τα τέλη του 2023 και η μετά τη πανδημία περίοδο που θα ξεκινήσει «περίπου» το 2024. Σύμφωνα με την ανάλυση του καθηγητή, κατά διάρκεια της άμεσης φάσης της πανδημίας βιώνουμε το βιολογικό και επιδημιολογικό σοκ που προκαλεί ο κορωνοϊός».

Κατά τη φάση αυτή ο ιός εξαπλώνεται διαρκώς μέχρι το σημείο όπου θα μολυνθούν αρκετοί άνθρωποι και φθάσουμε το όριο της αποκαλούμενης φυσικής ανοσίας της αγέλης. Αυτή είναι η περίοδος κατά την οποία καλούμαστε να ζούμε σε έναν κόσμο που έχει αλλάξει και να φοράμε μάσκες, να κρατάμε κοινωνικές αποστάσεις και να κλείνουμε κατά διαστήματα επιχειρήσεις και σχολεία.    

«Σε περιόδους πανδημίας είναι σύνηθες οι άνθρωποι να στρέφονται συνήθως στη θρησκεία, να κλείνονται στα σπίτια τους, γίνονται πιο απόμακροι. Θα χρειαστεί περίπου ένας χρόνος, μέχρι τα τέλη του 2021, προτού φθάσουμε σ' αυτό το σημαντικό ορόσημο της ανοσίας της αγέλης, είτε με φυσικό τρόπο, καθώς ο κορωνοϊός συνεχίζει να εξαπλώνεται, ή τεχνηέντως μέσω των εμβολιασμών», αναφέρει ο κ. Χρηστάκης.    

Σύμφωνα πάντα με την ανάλυση του καθηγητή Χρηστάκη, ο οποίος το 2009 συμπεριλήφθηκε από το περιοδικό Time ανάμεσα στους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους του κόσμου, κατά την ενδιάμεση περίοδο θα πρέπει να επανακάμψουμε όχι από τις βιολογικές ή τις επιδημιολογικές επιπτώσεις της πανδημίας, αλλά από τον ψυχολογικό, κοινωνικό και οικονομικό του αντίκτυπο.

«Για κάθε άτομο που πεθαίνει από την πανδημία, πιθανώς άλλοι πέντε να αποκτήσουν σοβαρή αναπηρία, εκατομμύρια άνθρωποι θα χρειαστούν διαρκή ιατρική φροντίδα ακόμη κι όταν θα αφήσουμε πίσω μας την άμεση επίπτωση της πανδημίας: τη θνητότητα», υπογραμμίζει χαρακτηριστικά ο κ. Χρηστάκης.

Όπως αναφέρει ο κ. Χρηστάκης, έχοντας κατανοήσει στην πράξη τη σπουδαιότητα της επιστήμης στην καταπολέμηση αυτής της παγκόσμιας απειλής ίσως δούμε την αναγκαιότητά της και σε άλλους τομείς, όπως στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.  

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του καθηγητή είναι πιθανόν, μακροπρόθεσμα, να δούμε μία «ανανεωμένη εκτίμηση, ένα ενδιαφέρον, μια στήριξη σε επιστημονικά εγχειρήματα».   «Συνδυάζοντας, λοιπόν, όλα αυτά φτάνουμε στα τέλη του 2023 όταν θα μπούμε στην μετά την πανδημία περίοδο», υπογραμμίζει. «Πιστεύω ότι η περίοδος αυτή θα είναι κάπως σαν εκείνη της δεκαετίας του 1920 μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και την πανδημία της λεγόμενης Ισπανικής Γρίπης». Κατά τον κ. Χρηστάκη, όλες οι δυσκολίες, τα προβλήματα και οι αλλαγές που κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε τα προηγούμενα χρόνια θα παύσουν.    

Ως εκ τούτου οι άνθρωποι δεν θα στρέφονται πλέον τόσο στη θρησκεία, θα επιδιώκουν να κοινωνικοποιηθούν σε νυχτερινά κέντρα, μπαρ και εστιατόρια, αθλητικές και πολιτικές εκδηλώσεις και συναυλίες. Μπορεί να δούμε και κάποια σεξουαλική απελευθέρωση ενώ υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορεί να μην επιστρέψουν ποτέ, όπως οι χειραψίες επί παραδείγματι στις δυτικές κοινωνίες, ή συγκεκριμένοι τύποι μη αναγκαίων επαγγελματικών ταξιδιών, ή συγκεκριμένοι τρόποι παροχής ιατρικής φροντίδας, όπως και η τηλεργασία.    

«Αν με ρωτήσετε, τι μου δίνει ελπίδα μπαίνω στον πειρασμό να αναφέρω ένα ανέκδοτο που αναφέρουν συχνά γιατροί – κάπως κυνικό και απαισιόδοξο εν προκειμένω – ότι "όλες οι αιμορραγίες σταματούν κάποια στιγμή". Οι πανδημίες, λοιπόν, πάντα σταματούν, αλλά συχνά αφού έχουν στοιχίσει πολλές ζωές. Έρχονται κατά κύματα και κάποια στιγμή εξαφανίζονται», αναφέρει ο κ. Χρηστάκης.    

«Έτσι είναι πολύ αισιόδοξος ότι θα βγούμε στην άλλη πλευρά του τούνελ. Όσο σοβαρή κι αν είναι η απειλή του κορωνοϊού η μοίρα του είναι στο τέλος να γίνει ενδημικός, σαν ένας κοινός ιός γρίπης, κυκλοφορώντας ανάμεσά μας και προκαλώντας στο τέλος σχετικά ήπια συμπτώματα, αλλά επηρεάζοντάς μας για πάντα».

 

 

πηγή 

Ανδρέας Παπανδρέου: Η γέννηση στη Χίο, ο αριστοκράτης παππούς και το αρχοντικό Μηταράκη

 

Ήταν 5 Φεβρουαρίου του 1919 όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, ένας από τους πιο επιδραστικούς πολιτικούς στην νεότερη ελληνική ιστορία, ήρθε στη ζωή.

 

Εκατό δύο χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη γέννηση του Ανδρέα Παπανδρέου, του ανθρώπου που σφράγισε με την παρουσία και την πολιτική του δράση την περίοδο της Μεταπολίτευσης και αναδείχθηκε ένας από τους πιο επιδραστικούς πολιτικούς στην νεότερη ιστορία της Ελλάδας.

 

Οικονομολόγος διεθνούς φήμης, με θητεία σε αμερικάνικα και ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, ασχολήθηκε με την πολιτική από τα μέσα της δεκαετίας του εξήντα μέσα από τις τάξεις της Ένωσης Κέντρου (το κόμμα που συνίδρυσε και ηγήθηκε ο πατέρας του Γεώργιος Παπανδρέου) και μετά την επάνοδο της δημοκρατίας το 1974, ίδρυσε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑΣΟΚ), που έμελλε να παίξει καθοριστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας, προτού αρχίσει η κατάρρευσή του εξαιτίας των μνημονίων και της οικονομικής κρίσης, όπως αναφέρει το sansimera.gr.

 

Χαρισματική προσωπικότητα με φανατικούς οπαδούς και εξίσου ορκισμένους εχθρούς, διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας από τις 21 Οκτωβρίου 1981 έως τις 2 Ιουλίου 1989 και από τις 13 Οκτωβρίου 1993 έως τις 17 Ιανουαρίου 1996, οπότε υπέβαλε την παραίτησή του για λόγους υγείας. Συνολικά παρέμεινε στο τιμόνι της χώρας 10 χρόνια (παρά 15 ημέρες), γεγονός που τον κατατάσσει στην τέταρτη θέση του πίνακα με τους μακροβιότερους Έλληνες πρωθυπουργούς, πίσω από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Χαρίλαο Τρικούπη.

 

Η γέννηση και η φυγή από την Ελλάδα

Ο Ανδρέας Παπανδρέου γεννήθηκε στη Χίο, στις 5 Φεβρουαρίου 1919, όπου υπηρετούσε ο πατέρας του Γεώργιος Παπανδρέου, ως γενικός διοικητής των Νήσων του Αιγαίου, διορισμένος από την κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου. Μητέρα του ήταν η Σοφία Μινέικο (1887-1981), κόρη του φιλέλληνα πολωνού αξιωματικού Ζίγκμουντ Μινέικο, ο οποίος είχε ριζώσει στην Ελλάδα και νυμφευτεί ελληνίδα.

 

Ήρθε στη ζωή στο αρχοντικό της οικογένειας Μηταράκη (του υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου, Νότη Μηταράκη), το οποίο ενοικιάστηκε το 1917 από τον Γεώργιο Παπανδρέου και τη Σοφία Μινέικο, όταν ο πρώτος ορίστηκε ως Γενικός Διοικητής Αιγαίου με έδρα τη Χίο, μετά τη νίκη του Ελευθερίου Βενιζέλου επί του Βασιλιά Κωνσταντίνου.

 

Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ

 

 

   

Από τις έξι μέχρι... να φέξει

 Η αντίληψη της απαγόρευσης κυκλοφορίας φαντάζει η πιο ελκτική διέξοδος για εκείνους που σχεδιάζουν τα μέτρα για τον Covid 19. Και υπάρχει λόγος γι αυτό.

 

γράφει ο Γεράσιμος Λιβιτσάνος

 

Καμία έκπληξη δεν προκαλεί πως το κυρίαρχο σενάριο των νέων κυβερνητικών μέτρων ανάσχεσης της πανδημίας είναι το να περιοριστεί η κυκλοφορία από τις έξι. Αντί από τις εννιά που ισχύει σήμερα. Αρχικά για τα Σαββατοκύριακα.

 

Ανεξάρτητα από το τι θα αποφασιστεί και στην συνέχεια θα ανακοινωθεί είναι φανερό πώς ένα «σχήμα» κυριαρχεί στο μυαλό όσων καταστρώνουν τα σχέδια: Η επιβολή κοινωνικών περιορισμών με το μικρότερο δυνατό δημοσιονομικό κόστος.

 

Με πιο απλά λόγια το πώς θα «λειτουργούν» όσες οικονομικές δραστηριότητες γίνεται. Κι ας πέσει όσο βάρος είναι να πέσει στις καθημερινές – φυσιολογικές- ανάγκες των ανθρώπων. Όπως και στην αίσθηση που έχουν για την ελευθερία τους.

 

Ως εκ τούτου μια καθημερινότητα που θα σταματάει «από τις έξι μέχρι να φέξει» (δηλαδή στις 5 το πρωί) φαντάζει στους αρμόδιους για τον σχεδιασμό της αντιμετώπισης της πανδημίας ως μία πολύ ελκτική λύση.

 

Ακόμη και αν η ευρωπαϊκή εμπειρία λέει ότι …δεν είναι λύση. Οπου εφαρμόστηκε, ώς βασικο μέτρο, δεν είχε καθόλου θετικά αποτελέσματα.

 

Με πρώτη και καλύτερη την Γαλλία. Την χώρα που – όπως φαίνεται- η κυβέρνηση έχει ως πρότυπο σε πολλά επίπεδα. Εκτός ίσως από ένα: Στο Παρίσι μπορείς να κάνεις όσα τέστ Covid 19 θέλεις, δωρεάν, στο φαρμακείο της γειτονιάς σου.

 

Αυτά ενώ γνωρίζαμε ότι οι επιλογές που έγιναν το προηγούμενο διάστημα -πάλι με τα ίδια κριτήρια- θα μας έφταναν εδώ που βρισκόμαστε. Οι επιστήμονες είχαν προειδοποιήσει τι σημαίνει το άτσαλο άνοιγμα της αγοράς για τα Χριστούγεννα. Είχαν προειδοποιήσει για το αν και πώς πρέπει να γίνει το άνοιγμα των σχολείων.

 

Τώρα πάλι προειδοποιούν για το τι θα σημάνει το να περιορίσεις χρονικά για 3 ώρες τον συνωστισμό των ανθρώπων προκειμένου να εργαστούν και να κάνουν πράγματα απολύτως απαραίτητα για να μπορέσουν να συνεχίσουν να εργάζονται.Τα λύματα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη συνεχίζουν να δείχνουν ενίσχυση του ιού, αλλά και των ψυχοφαρμάκων.

 

Η σκέψη όμως όσων αποφασίζουν δεν αλλάζει. Συνεχίζουμε από έξαρση σε έξαρση.

 

Όπως μας διδάσκει η στοιχειώδης γνώση της πολιτικής επιστήμης κάθε ασκούμενη πρακτική χρειάζεται και την θεωρία της. Το ανάλογο υπόβαθρο για να δικαιολογηθεί.

 

Έτσι λοιπόν ο «κακομαθημένος πολίτης» που κινήθηκε, περπάτησε, ψώνισε, μίλησε εκτός ορίων, επανέρχεται στο προσκήνιο. Με εκείνον που διεκδίκησε – όπως χθες οι φοιτητές κι οι εκπαιδευτικοί – να φέρει επαξίως τον τίτλο του «μεγάλου ανεύθυνου».

 

Το δεύτερο σκέλος αυτής της θεωρίας είναι οι περίφημες «ισορροπίες». Εκείνες που πρέπει να επιτευχθούν μεταξύ των μέτρων προστασίας και την λειτουργία της οικονομίας.

 

Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση δεν τηρούνται ισορροοπίες. Το αντιληφθήκαμε πολύ καλά αυτό το περασμένο … covid free (υποτιθεται) καλοκαίρι. Κι όταν τηρούνται ισορροπίες, οι κυβερνώντες θέλουν να συμβαίνει δίχως να δαπανώνται κονδύλια.

 

Εάν βρεθούν απέναντι στα αδιέξοδα των επιλογών τους, όταν στριμωχούν, τα κυβερνητικά στελέχη «μεταδίδουν» ένα κοινό υπολανθάνον μήνυμα προς τον πολίτη: «Αποφάσισε: Κορονοϊό σήμερα ή μνημόνιο αύριο;».

 

Το εκπληκτικό είναι πως μάλλον θα μας συμβούν και τα δύο.  

Προσωπείο καλής διαγωγής - Aλλάζει τακτική συμπεριφορά η Άγκυρα

 

γράφει ο Δημήτρης Μηλάκας

 

Η Τουρκία με τα πλοία της δεν έκανε τίποτα περισσότερο από τεχνικές και επιστημονικές έρευνες στη Μεσόγειο, είπε ο Τούρκος υπουργός Άμυνας, αποφεύγοντας την ακραία ρητορική.

 

Ελπίζουμε οι χώρες - μέλη της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ να είναι αντικειμενικές απέναντί μας, όπως η Γερμανία, πρόσθεσε.

 

Για το περιεχόμενο της συνάντησής του με τη Γερμανίδα υπουργό Άμυνας Άνεγκρετ Κραμπ - Κάρενμπαουερ και τις διερευνητικές επαφές με την Ελλάδα μίλησε το πρωί της Τετάρτης ο Χουλουσί Ακάρ.

 

Έχοντας ολοκληρώσει την τακτική της επίδειξης δύναμης και της δημιουργίας τετελεσμένων στην ανατολική Μεσόγειο τον περασμένο χρόνο η Τουρκική ηγεσία εμφανίζεται με προσωπείο διαλλακτικότητας, εκφράζοντας την επιθυμία για ειρηνική διευθέτηση των προβλημάτων.

 

Η προσαρμογή της τουρκικής ηγεσίας σ' αυτήν τη νέα τακτική επιβάλλεται από τη συγκυρία, καθώς και από το γεγονός ότι καθ' όλο το προηγούμενο διάστημα η Άγκυρα κατάφερε να υπενθυμίσει τις (αναθεωρητικές) θέσεις της έτσι ώστε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να περιληφθούν σε μια ατζέντα συνομιλιών, αν όχι αυτήν ακριβώς την περίοδο, σίγουρα πάντως στο μέλλον.

 

Άλλωστε το γεωπολιτικό μέγεθος της Τουρκίας τής δίνει την πολυτέλεια της υπομονής και της επιμονής σε μια στρατηγική που στόχο έχει την αναθεώρηση των Συνθηκών οι οποίες καθορίζουν την τρέχουσα κατάσταση στην περιοχή.

 

Τακτικές επιλογές

Σε τακτικό επίπεδο η τουρκική «διαλλακτικότητα», όπως καταγράφεται από τις πρώτες ημέρες του 2021, προκύπτει εξ ανάγκης και μέχρι:

● Να διαμορφωθεί η νέα ισορροπία στο ευρωατλαντικό σύστημα, με την αποκωδικοποίηση των προθέσεων της αμερικανικής διοίκησης υπό τον Τζο Μπάιντεν.

● Να ατονήσει και να υπονομευτεί η τρέχουσα συζήτηση για την επιβολή κυρώσεων από την Ευρωπαϊκή Ένωση σε βάρος της για την «πειρατική» της συμπεριφορά στην κυπριακή ΑΟΖ και σε θαλάσσιες περιοχές ελληνικού ενδιαφέροντος στην ανατολική Μεσόγειο.

● Να ολοκληρωθεί η ρυμούλκηση της Αθήνας σε συνομιλίες οι οποίες κατά πολύ απέχουν από τη «μόνη διαφορά» που για τις ελληνικές κυβερνήσεις είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και να συμπεριλάβουν το σύνολο των τουρκικών αιτιάσεων και διεκδικήσεων.

● Να καλλιεργηθεί το έδαφος για την επανέναρξη συνομιλιών για το Κυπριακό, στις οποίες ήδη η τουρκική πλευρά προσέρχεται ξεκαθαρίζοντας ότι στόχος της είναι η αναγνώριση της πολιτικής ισότητας των δύο κοινοτήτων του νησιού και η διανομή 50-50 των προσδοκόμενων κερδών από τον ενεργειακό θησαυρό που ενδέχεται να υπάρχει στην ΑΟΖ της μεγαλονήσου.

 

Οι… φίλοι Γερμανοί

Στο κλίμα αυτό εντάσσονται και οι πρόσφατες τοποθετήσεις του «σκληρού» εκ της θέσης του υπουργού Άμυνας Χουλουσί Ακάρ, ο οποίος χαρακτήρισε «πολύ εποικοδομητική» τη συνάντηση με τη Γερμανίδα ομόλογό του που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τρίτη, σημειώνοντας ότι «παρατηρήσαμε με χαρά ότι έχουμε ίδια γνώμη σε πολλά θέματα. Θα γίνουν συγκεκριμένα βήματα, ειδικά στα πεδία της άμυνας και της ασφάλειας μέσα στις επόμενες ημέρες, απόρροια της συνάντησης αυτής».

Αξίζει να σημειωθεί ότι η εν λόγω συνάντηση έγινε ακριβώς τη στιγμή κατά την οποία στη γερμανική Βουλή συζητήθηκε με πρόταση της αντιπολίτευσης το θέμα του περιορισμού των γερμανικών εξαγωγών οπλικών συστημάτων προς την Τουρκία…

Ο Ακάρ, έχοντας λάβει διαβεβαιώσεις ότι το εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι στη Γερμανία δεν θα επηρεάσει το τουρκικό εξοπλιστικό πρόγραμμα, υπογράμμισε ότι η Γερμανία είναι μεταξύ των σημαντικών συμμάχων, αναφορικά με την ασφάλεια και την πολιτική στην Ευρώπη, στο ΝΑΤΟ, στο Συμβούλιο της Ευρώπης και στους οικονομικούς οργανισμούς.

«Πιστεύουμε», είπε ο Ακάρ, «πως η δουλειά που κάνουμε θα έχει σύντομα θετικά αποτελέσματα. Λαμβάνοντας υπόψη τις συναντήσεις του Ερντογάν με την καγκελάριο Μέρκελ, θεωρούμε πως θα ακολουθήσει πιο παραγωγική και δημιουργική δουλειά».

Μιλώντας για τις ελληνοτουρκικές διερευνητικές επαφές, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό οφείλονται σε γερμανική παρασκηνιακή διαμεσολάβηση, ο Τούρκος υπουργός άμυνας σημείωσε ότι περιμένει «πιο δημιουργικές επαφές μέσα στις επόμενες μέρες».

Είπε πως έχουν γίνει συνολικά οκτώ επαφές μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, με τη χώρα του να περιμένει την Ελλάδα «να εμπλακεί περισσότερο στον διάλογο» στις επόμενες συναντήσεις. «Ελπίζουμε πως θα καταλήξουμε σε ειρηνικές λύσεις στα προβλήματα της Ελλάδας με την Τουρκία, μέσω των διαπραγματεύσεων. Θέλουμε όλοι να γνωρίζουν πως είμαστε έτοιμοι να συνεισφέρουμε όσα είναι απαραίτητα για την επίλυση των προβλημάτων» είπε ο Ακάρ.

Σε άλλο σημείο των δηλώσεών του ο Τούρκος υπουργός Άμυνας εμφανίστηκε με τους χαμηλούς τόνους που επιβάλλει η νέα τακτική προσέγγιση της Άγκυρας, λέγοντας ότι τα τουρκικά ερευνητικά πλοία (τα οποία έφτασαν μέχρι και 6,5 μίλια από τις ακτές της Ρόδου και του Καστελλόριζου το περασμένο καλοκαίρι) δεν έχουν κάνει τίποτα περισσότερο όλο το προηγούμενο διάστημα από τεχνικές και επιστημονικές έρευνες.

«Αποφεύγουμε κάθε συμπεριφορά και ενέργεια που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τις σχέσεις μεταξύ των δυο χωρών. Από την άλλη, βέβαια, έχουμε συγκεκριμένα και κύρια δικαιώματα» κατέληξε ο πρώην επιτελάρχης και νυν υπουργός Άμυνας της γειτονικής χώρας.

 

«Λύση» πενήντα - πενήντα

Με διαφορετικούς και πιο αποφασιστικούς τόνους περίγραψε την τουρκική προσέγγιση για το Κυπριακό ενόψει των συνομιλιών που προγραμματίζεται να ξεκινήσουν τον προσεχή Μάρτη ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου:

«Για 52 χρόνια έγιναν διαπραγματεύσεις για την ομοσπονδιακή λύση. Κάθε φορά οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν λόγω της στάσης των Ελληνοκυπρίων, όπως έγινε στο σχέδιο Ανάν. Αυτό πια εξαντλήθηκε. Τώρα πια θα πρέπει να γίνουν διαπραγματεύσεις με ισότιμη κυριαρχία. Άρα αν υπάρχει ισότιμη κυριαρχία, τότε μπορούν να υπάρχουν δυο κυρίαρχα κράτη» είπε ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας, προσθέτοντας με κυνικό τρόπο το πλαίσιο της «λύσης» που επιδιώκει η Άγκυρα:

«Αν στην Κύπρο καταφέρουμε να βρούμε τον τρόπο του διαμοιρασμού των εσόδων, τότε θα έχουμε λύσει το 50% του ζητήματος της ανατολικής Μεσογείου».

Γι’ αυτό το αλαλούμ ποιος θα πάρει την ευθύνη;

 

γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

 

Χρυσοχοΐδης και Χαρδαλιάς πήγαν εκτάκτως στη Θεσσαλονίκη, για να προλάβουν, όπως είπαν, την εξάπλωση του ιού και να μην ξαναδούμε τις φοβερές σκηνές του περασμένου Νοεμβρίου. Διαβάζω τις δηλώσεις του υπουργού Προστασίας του Πολίτη και αναρωτιέμαι αν έχει καταλάβει τι συνέβη τότε ή αν απλώς βαυκαλίζεται ότι θα προλάβει το νέο κακό επισείοντας αστυνομικούς ελέγχους και πρόστιμα, ενώ οι αιτίες είναι άλλες.

 

«Θα εμποδίσουμε κάθε προσπάθεια που γίνεται από διάφορους ασυνείδητους και αμελείς να ενισχύσουν τη διασπορά του ιού», είπε ο υπουργός και αναγόρευσε σε υπ’ αριθμόν ένα εχθρό τον συνωστισμό. Όμως, θα πρέπει να μας εξηγήσουν-και αυτός και οι συνάδελφοί του υπουργοί και οι ειδικοί, τηλεμαϊντανοί και μη- πώς λαμβάνονται αποφάσεις που μετά από λίγες μέρες ανακαλούνται. Για να δούμε αν υπεύθυνοι είναι μόνο ασυνείδητοι και αμελείς πολίτες ή αν υπάρχουν κι άλλοι, που έχουν μεγαλύτερες ευθύνες.

 

Ερώτηση πρώτη: Τι συνέβη τον περασμένο Οκτώβριο και Νοέμβριο και οδηγήθηκαν σε ασφυξία τα νοσοκομεία και χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν; Δεν το ξέρουν οι υπουργοί; Δεν ήταν ο πρωθυπουργός, ο οποίος, παραδεχόμενος το λάθος, είπε ότι δεν ελήφθησαν μέτρα επειδή ουδείς τα εισηγήθηκε ; Ποιοι ήταν, λοιπόν, εν προκειμένω οι-κατά Χρυσοχοΐδην- «ασυνείδητοι και αμελείς»; Οι ειδικοί που δεν πήραν χαμπάρι τι γινόταν ή δεν εισηγήθηκαν μέτρα; Οι τοπικοί άρχοντες; Ή η κυβέρνηση, η οποία- πονηρά, δηλαδή ψηφοθηρικά, σκεπτόμενη- τα άφησε όλα ελεύθερα; Η απάντηση είναι απλή και την ξεφούρνισε ο Αδωνις.

Ερώτηση δεύτερη: Πώς δημιουργείται ο συνωστισμός, τον οποίο θέλει να πατάξει ο ρέκτης υπουργός; Μόνο από νεαρούς σε πλατείες και πεζοδρόμους; Δεν γνωρίζει ότι ο μεγάλος συνωστισμός δημιουργήθηκε στους εμπορικούς δρόμους; Ποιος έδωσε το σήμα γι’ αυτόν τον συνωστισμό; Επίσης, δεν γνωρίζει ότι τέτοιος συνωστισμός δημιουργείται κάθε μέρα έξω από τα σχολεία και μέσα σ’ αυτά; Ποιος το επέτρεψε; Πώς να μην έχουν χάσει τον ύπνο τους οι πολίτες-και ειδικά οι γονείς- όταν πληροφορούνται για κρούσματα σε σχολεία και μάλιστα του μεταλλαγμένου ιού και ακούνε ειδικούς να λένε άλλα αντ’ άλλων; Η μία γιατρός λέει ότι πρέπει να μείνουν ανοιχτά και ο άλλος ότι πρέπει να κλείσουν αμέσως. Ποιον να πιστέψουμε; Την κυρία Γκάγκα ή τον κύριο Εξαδάκτυλο; Αλήθεια, γι’ αυτό το αλαλούμ ποιος θα πάρει την ευθύνη;

 

Ερώτηση τρίτη: Αλήθεια, ποιος ευθύνεται για το γεγονός ότι ούτε οι μισοί εργαζόμενοι σε νοσοκομεία(πχ της Πάτρας) δεν έχουν εμβολιασθεί; Εντάξει, η περίφημη «ατομική ευθύνη», άλλη δεν υπάρχει; Για παράδειγμα, οι διοικητές των νοσοκομείων ενημέρωσαν όποιον έπρεπε για το εξοργιστικό αυτό γεγονός; Και τι έκανε το υπουργείο Υγείας; Πώς γίνεται ο απλός πολίτης να πληρώνει πρόστιμο, αν δεν φοράει μάσκα ακόμα κι όταν περπατάει σε ερημική περιοχή και ο γιατρός, ο νοσοκόμος, ο υπάλληλος σε νοσοκομείο να μην έχει κάνει το εμβόλιο χωρίς καμιά επίπτωση; Γίνεται ο στρατιώτης να πάει στη μάχη χωρίς κράνος και ο λοχαγός να του το επιτρέψει; Πώς επιτρέπουν σε εργαζομένους σε νοσοκομεία να προσέρχονται ανεμβολίαστοι;

 

Ναι, οι πολίτες, όλοι εμείς, έχουμε ατομική ευθύνη. Αλλά οι επιστήμονες, μέλη της περίφημης Επιτροπής που εισηγούνται, οι υπουργοί και ο πρωθυπουργός, που αποφασίζουν, δεν έχουν καμιά ευθύνη γι’ αυτό το μπρος- πίσω; Τι είδους τακτική- για στρατηγική ούτε λόγος- είναι αυτή που ανοιγοκλείνει τα μαγαζιά και τα σχολεία και μετά τρέχουν ο Χρυσοχοΐδης και ο Χαρδαλιάς να προλάβουν, εκ των υστέρων, το συνωστισμό και να τιμωρήσουν τους «ασυνείδητους» και τους «αμελείς»;

 

Ας μην ψάχνουν σε λάθος σημεία. Ας ψάξουν στα κέντρα των εισηγήσεων και των αποφάσεων, δηλαδή και στους ίδιους. Εκεί είναι οι μεγάλες ευθύνες για όσα συνέβησαν το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο και-δυστυχώς φαίνεται ότι- θα συμβεί και τώρα.

 

Γι’ αυτό, όσοι ψάχνουν υπεύθυνους αλλού δεν αντέχουν να κοιτάξουν τον εαυτό τους, τις δικές τους ευθύνες και να καταλάβουν αυτό που έχει πει ο Κινέζος φιλόσοφος Κομφούκιος: «Ο ανώτερος άνθρωπος έχει απαιτήσεις από τον εαυτό του, ο κατώτερος άνθρωπος από τους άλλους».    

ΟΑΣΑ: Ρεκόρ επιβατών στις συγκοινωνίες της Αθήνας εν μέσω πανδημίας

 

Όσο και εάν ακούγεται απίστευτο στο Λεκανοπέδιο της Αττικής σημειώθηκε ρεκόρ επιβατών στις αστικές συγκοινωνίες. Την περασμένη Τρίτη. Εν μέσω πανδημίας και lockdown.

 

Έναν χρόνο μετά την εμφάνιση του κορωνοϊού και την επισήμανση των ειδικών ότι ο συνωστισμός στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς είναι υπ’ αριθμόν ένας τρόπος μετάδοσης του ιού και το πρόβλημα στις αστικές συγκοινωνίες παραμένει.

 

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποιεί ο ΟΑΣΑ για τις επικυρώσεις εισιτηρίων, την Τρίτη 2 Φεβρουαρίου σημειώθηκε νέο ρεκόρ με 1.748.376 εισιτήρια.

 

Την επόμενη μέρα, Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου επικυρώθηκαν 1.681.842 εισιτήρια ενώ τη Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 1.163.108.

 

Συγκριτικά, την Παρασκευή 29 Ιανουαρίου είχαν επικυρωθεί 835.261 εισιτήρια, δηλαδή αυτή την εβδομάδα οι επιβάτες διπλασιάστηκαν, όπως φαίνεται και από τα στοιχεία του Αthens Transport.

 

 

Τα νούμερα αυτής της εβδομάδας είναι ακόμα πιο εντυπωσιακά αν τα συγκρίνουμε με αυτά των πρώτων εβδομάδων του lockdown που ξεκίνησε στις αρχές Νοεμβρίου.

 

Μέχρι και πριν την εορταστική περίοδο, επικυρώνωνταν λιγότερα από 300.000 εισιτήρια ημερησίως. Ακόμα και νωρίτερα όμως, τον Οκτώβριο, ακυρώνωνταν λιγότερα από 700.000 εισιτήρια κάθε μέρα.

 

Ασπιρίνη τα μέτρα της κυβέρνησης

 

Σε κάθε περίπτωση, οι αριθμοί που δημοσιεύει ο ΟΑΣΑ αφορούν επικυρώσεις εισιτηρίων, επομένως ο πραγματικός αριθμός των επιβατών είναι σίγουρα μεγαλύτερος αν συνυπολογιστεί και η εισιτηριοδιαφυγή.

 

Ο συνωστισμός στις στάσεις και τα οχήματα αποδεικνύει ότι τα μέτρα που έχουν ληφθεί μέχρι τώρα από την κυβέρνηση (σύμβαση με ΚΤΕΛ) είναι ασπιρίνες και δεν λύνουν το πρόβλημα.

 

Οι επιβάτες χρησιμοποιούν τα μέσα γιατί προφανώς δεν έχουν άλλο μέσο να μετακινηθούν και αυτό ακυρώνει και τις προσπάθειες της κυβέρνησης να μετακυλήσεις στους πολίτες την ευθύνη για την τήρηση των μέτρων.

 

Αύξηση των δρομολογίων πάντως δεν πρόκειται να δούμε πριν υπογραφούν οι συμβάσεις για το leasing 300 λεωφορείων αλλά και πριν ολοκληρωθούν οι προσλήψεις 609 εργαζόμενων σε ΟΣΥ και ΣΤΑΣΥ τις οποίες εξετάζει το ΑΣΕΠ.   

πηγή

Οι εμπειρογνώμονες της μικρής οθόνης

 

Οι ειδικοί που ξημεροβραδιάζονται στα κανάλια μπερδεύοντας τους πολίτες, συνδράμουν στη σύγχυση και όχι στην ενημέρωση όσον αφορά τη διαχείριση της υγειονομικής κρίσης. Η αίσθηση του μπάχαλου, βολεύει αυτούς που παίρνουν τις τελικές αποφάσεις και η επιλογή αποδιοπομπαίου τράγου όταν έρθει η ώρα, είναι πια προφανής.

 

γράφει ο Μάνος Χωριανόπουλος

 

Με τις διαρροές για νέα μέτρα και μάλιστα για ενδεχόμενη μετατροπή της νυχτερινής απαγόρευσης σε απογευματινή, να δίνουν και να παίρνουν, η αίσθηση που αποκομίζει ο απλός πολίτης είναι ότι βαδίζουμε χωρίς σχέδιο προς το τρίτο κύμα κορονοϊού, χωρίς να καταλάβουμε πότε τέλειωσε το δεύτερο.

 

Η επιλογή της κυβέρνησης να δίνει βάρος στην επικοινωνία, είτε πρόκειται για το τι ανοίγει και πότε, είτε για τις υπεραισιόδοξες προβλέψεις για τους εμβολιασμούς, έχει πια απτά αποτελέσματα, διότι όταν αντιμετωπίζεις ένα ζήτημα ζωής και θανάτου με όρους μικροπολιτικής, η αποτυχία είναι βέβαιη.

 

Δυστυχώς, μετά το καλοκαίρι στο παιχνίδι της επικοινωνίας μπήκε και μάλιστα με φόρα και ένας μεγάλος αριθμός εμπειρογνωμόνων, κάποιοι από τους οποίους ξημεροβραδιάζονται στα κανάλια, προκαλώντας κυρίως θόρυβο. Τις περισσότερες φορές αντι να εξηγούν τα πράγματα, τα μπερδεύουν περισσότερο.

 

Οι προσωπικές απόψεις για παράδειγμα για τα σχολεία, ή τα καταστήματα, μοιάζουν να έρχονται σε αντίφαση με τις αποφάσεις που τελικά λαμβάνονται. Συχνά, δίνεται η εντύπωση ότι βγαίνουν και μιλουν, ώστε αν μετα ζητηθούν ευθυνες για τις εισηγήσεις να βγαζουν τον εαυτό τους απ' έξω.

 

Πολλές φορές μάλιστα εμφανίζονται στην οθόνη, ενώ εκείνη την ώρα εννοείται ότι συμμετέχουν στη διάσκεψη της επιτροπής. Η διαρκής τηλεοπτική παρουσία, προκαλεί σύγχυση στους πολίτες τη στιγμή, που χρειάζεται ψυχραιμία και σαφής καθοδήγηση.

 

Αυτό έχει οδηγήσει στην απαξίωση των ειδικών και μάλιστα όχι μόνο στα μάτια των "ψεκασμένων" και των αρνητών. Η κοινωνία "βράζει", καθώς βλέπει ότι αρκετοί εμπειρογνώμονες έχουν μετατραπεί σε μαϊντανούς των καναλιών, τη στιγμή που από τις εισηγήσεις τους κρίνεται η καθημερινότητα όλων μας.

 

Επιπλέον, την ώρα που τα πρακτικά παραμένουν στο σκοτάδι, δεν εχει γινει κατανοητό αν η επιτροπή εισηγείται μόνη της, αν την καλούν να τοποθετηθεί σε συγκεκριμένα θέματα ή αν πρώτα έχει επι της ουσίας ληφθεί η πολιτική απόφαση και μετά ζητούν τη γνωμοδότηση.

 

Η αίσθηση του μπάχαλου, στην οποία συνδράμουν δυστυχώς και οι ειδικοί, βολεύει τελικά αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις, διότι μπορούν να επικαλούνται τα πάντα και τα αντίθετά τους.

 

Όταν έρθει η ώρα της αναζήτησης αποδιοπομπαίων τράγων, η επιλογή θα είναι εύκολη, μεταξύ των τηλε-σταρ επιστημόνων, που ίσως αντιληφθούν ότι έπαιζαν το ρόλο του "χρήσιμου ηλίθιου", σε βάρος των πολιτών.

Η οριακή κοινωνία

 

γράφει ο ΑντώνηςΑνδρουλιδάκης *  

 

Ψυχοκοινωνικές συνέπειες της Διαχείρισης της πανδημίας

 

Φαίνεται ήδη πως η πανδημία και τα προστατευτικά μέτρα που την συνόδευσαν χάριν της προστασίας της Δημόσιας Υγείας, τείνουν να διαμορφώνουν τόσο ένα νέο κοινωνικό πλαίσιο, όσο και έναν νέο ανθρωπολογικό τύπο, μέσα σ’ αυτό.

 

Κύριο χαρακτηριστικό και των δυο, δηλαδή του «συλλογικού» και του «ατομικού» που διαμορφώνεται, είναι ο επανακαθορισμός ή καλύτερα η επανασυγκρότηση των Ορίων τους, έτσι που μάλλον μπορούμε πλέον να μιλάμε για Οριακό άνθρωπο και συνακόλουθα Οριακή κοινωνία.

 

Ενδεικτικά παραδείγματα της επαναδιαμόρφωσης των Ορίων, αποτελούν μεταξύ άλλων:

 

Η συγχώνευση των ορίων μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου χώρου, καθώς από την μία ο δημόσιος χώρος, όχι μόνο αδειάζει λόγω των περιορισμών αλλά και παρέχεται η νομική δυνατότητα στους μηχανισμούς του κράτους να «ελέγχουν» τον ιδιωτικό χώρο όσον αφορά την εναρμόνιση του ατόμου με τα προβλεπόμενα μέτρα. Έτσι κι αλλιώς βέβαια τα ψηφιακό κράτος της επιτήρησης κινείται προς την ίδια κατεύθυνση πλήρους ελέγχου, όχι μόνο του ιδιωτικού πεδίου αλλά ακόμη και του ψυχικού πεδίου (under the skin control) του ατόμου.

Η συγχώνευση των ορίων μεταξύ χρόνου εργασίας και ελεύθερου χρόνου μέσω της τηλεργασίας, έτσι που όχι μόνο να επιβεβαιώνεται το «όσο πιο κοντά το κρεβάτι με την δουλειά, τόσο χειρότερα για το κρεβάτι και τόσο καλύτερα για τη δουλειά», αλλά και να εμφανίζεται ακόμη ένα νέο αιτούμενο δικαίωμα στη θέση μιας καταργημένης ελευθερίας, το δικαίωμα στην (διαδικτυακή) αποσύνδεση.

Η παραβίαση των ορίων του σωματικού Εαυτού με τις επιβαλλόμενες στερήσεις-περιορισμούς της σωματικής επαφής και εγγύτητας, τον έλεγχο της αναπνοής (μάσκες κ.λπ.), αλλά και σωρεία επιβαλλόμενων ή επιβεβλημένων ιατρικών πράξεων, όπως τεστ, εμβόλια, διασωληνώσεις.

Ο επαναπροσδιορισμός και ετεροκαθορισμός της ιεράρχησης των υπαρξιακών αναγκών, έτσι ώστε η μονοδιάστατη σωματική-βιολογική υγεία/ασφάλεια να αναδεικνύεται ως υπέρτερη όλων. Με τον τρόπο αυτό η οριοθέτηση των υπαρξιακών αναγκών, η απόδοση προσοχής στις ατομικές ανάγκες ενός εκάστου, οφείλει να υπακούει-συμμορφώνεται με την κυρίαρχη ιεράρχηση.

Η αστυνομικά επιβεβλημένη υποχρεωτικότητα υπερ-εξήγησης σε περίπτωση διαφοροποίησης των τεθέντων ορίων (χρόνου, τόπου, σκοπού μετακίνησης κ.λπ.) ή η ενοχοποίηση και η ποινή σε περίπτωση παράβασης.

Η συστηματική καταστολή της αυτό-έκφρασης, η καταδίκη στη σιωπή, των όποιων σκέψεων ή συναισθημάτων που δεν συνάδουν ή βλέπουν με σκεπτικισμό την κυρίαρχη αφήγηση και ο συναφής φόβος έκθεσης ή γελοιοποίησης (ψεκασμένοι κ.λπ.).

Τα κυρίαρχα όρια των κρουσμάτων, τεστ, νοσούντων, διασωληνωμένων και θανάτων, η στατιστική της πανδημίας, δηλαδή, και τα «όρια» συναγερμού.

Τα χωρικά όρια της απόστασης έναντι του Άλλου, η κοινωνική αποστασιοποίηση, τα χωρικά όρια της μετακίνησης εκτός νομού, τα χρονικά όρια εξόδου, τα χρονικά όρια διακοπής της ελεύθερης μετακίνησης και όρια έναρξης της κυκλοφορίας (care few) και λοιπά και λοιπά. Κοντολογίς, η ανθρώπινη ζωή οριοθετείται πλέον κρατικά με αδιανόητα, πριν ένα χρόνο, όρια.

Όμως, αυτές οι παραβιάσεις των Ορίων του Εαυτού, δεν μπορεί παρά να επηρεάζουν αρνητικά το σύστημα αυτορύθμισης του ατόμου, σε

 

(α) συναισθηματικό επίπεδο, με την εκδήλωση συχνά ανάρμοστου, έντονου θυμού ή δυσκολίας ελέγχου του θυμού, αίσθημα κενού και εν γένει αστάθεια του συναισθήματος,

 

(β) γνωσιακό επίπεδο, με την απορρύθμιση της σκέψης, παροδικές ή μονιμότερες παρανοϊκές-παραληρητικές ιδέες -όπως για παράδειγμα οι θεωρίες συνομωσίας-, συμπτώματα αποσύνδεσης ή άρνησης και πιθανόν διαταραγμένη και ασταθή εικόνα ή αίσθηση του εαυτού. Άλλωστε, από μια κάπως ψυχαναλυτική οπτική, ίσως ακόμη και το ίδιο το lockdown να είναι, σε συμβολικό επίπεδο, μιας τέτοιας μορφής «άρνηση» της απώλειας της προηγούμενης «κανονικότητας» της ζωής. Κατά κάποιον τρόπο το lockdown «σταματάει» τη ζωή όπως την ξέραμε, για να «βοηθηθούμε» συναισθηματικά στη διαχείριση της απώλειας της.

 

(γ) συμπεριφορικό επίπεδο, με την εκδήλωση παρορμητικότητας ακόμη και σε τομείς δυνητικά αυτοκαταστροφικούς, όπως για παράδειγμα οι πάσης φύσεως εξαρτήσεις (ψυχοτρόπα, αλκοόλ, διαδικτυακός τζόγος, ψυχοφάρμακα και λοιπά)

 

(δ) ως εκ τούτων και σε διαπροσωπικό επίπεδο, με την αύξηση των εντάσεων και της αστάθειας στις περισσότερο ή λιγότερο στενές διαπροσωπικές σχέσεις. Η αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας, για παράδειγμα, μπορεί να εξηγηθεί κάτω απ’ αυτό το πρίσμα.

 

Συμπεραίνεται έτσι, ότι αυτή η πολύπλευρη παραβίαση των Ορίων του Εαυτού, καθώς οδηγεί στην απορρύθμιση του ατόμου, μπορεί να:

 

προκαλεί τελικά αισθήματα απόγνωσης και αναξιότητας,

οδηγεί σε μια στρεβλωμένη και ά-χρονη αντίληψη του χρόνου,

επιτείνει τους άκαμπτους, ανελαστικούς και διχοτομικούς (ασπρόμαυρους) τρόπους σκέψης και ερμηνείας του κόσμου, (έτσι πιθανόν μπορούμε να εξηγήσουμε και τις ακραίες διχαστικές κοινωνικές πολώσεις μεταξύ ορθολογιστών vs αρνητών κ.λπ.)

διαμορφώνει μια ασταθή εικόνα του Εαυτού καθώς παρακάμπτονται ή αγνοούνται βασικά χαρακτηριστικά του ατόμου και μειώνεται δραστικά η ενημερότητα των όποιων δυσλειτουργιών του και η συνειδητοποίηση των ορίων και των επιθυμιών του

τα όρια του εαυτού γίνονται ακόμη περισσότερο «θολά», δυσδιάκριτα ή ανύπαρκτα, καταδικάζοντας τον άνθρωπο σε υποταγή και συμμόρφωση.

Διαμορφώνει με τον πόνο μια ελκυστική και όχι αποτρεπτική σχέση -όπως επέμεινε να κάνει η ναρκισσιστική περσόνα των προηγούμενων δεκαετιών- και άρα σε παραμέληση της προσωπικής υγείας, υπονόμευση της εργασίας του, περαιτέρω απομόνωση και καταστροφή των διαπροσωπικών σχέσεων, συνεχή αυτομομφή και εν γένει επικριτικότητα -όλων εναντίον όλων- και περαιτέρω έκθεση του Εαυτού σε επώδυνες καταστάσεις.

«Εξοπλίζει» το άτομο με ένα ραντάρ διερεύνησης των κινήσεων του «εχθρού», καθώς ο οργανισμός χρειάζεται να υπερ-προστατευτεί έναντι απειλών, ακόμη και, πέραν της πανδημίας. Για το σκοπό αυτό ο Εαυτός τίθεται σε συνεχή υπερ-επαγρύπνηση, οπότε κάτω από αυτή την ψυχοσυναισθηματική πίεση, το άτομο μπορεί να υπερ-ελέγχεται συναισθηματικά αποσυνδεόμενο από τον ίδιο τον Εαυτό του και τα συναισθήματα του. Στη φάση αυτή το άτομο νιώθει κενό και συμμορφώνεται με μηχανικό-ρομποτικό τρόπο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όπως κάθε κοινωνία αναπαράγεται και αναπαράγει την ίδια την κουλτούρα της, «εκπαιδεύοντας» τα μέλη της σε συγκεκριμένες νόρμες και τρόπους να σκέφτονται, να αισθάνονται και να συμπεριφέρονται, έτσι κι εδώ. Η διαχείριση της πανδημίας -και όχι η ίδια η πανδημία- εκπαιδεύει τον νέο ανθρωπολογικό τύπο, με τα χαρακτηριστικά που αναφέραμε προηγούμενα, γιατί αυτά ακριβώς χρειάζεται προκειμένου και η ίδια να αναπαραχθεί. Η οριακή κοινωνία. Μια κοινωνία στο μεταίχμιο μεταξύ ανθρώπου και μηχανής.

 

Παραφράζοντας τον Jules Henry (1963), από το κλασσικό έργο του «Culture Against Man», η προσωπικότητα του -όχι και πολύ μακρινού- αύριο, θα είναι το τελικό αποτέλεσμα όλων όσα πήγαν στραβά στην διαχείριση της Πανδημίας.

 

*Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 

MSc. Αναπτυξιακής & Κοινωνικής Ψυχολογίας- Διδάσκων Πανεπιστημίου Κύπρου

 

Μέλος του Δικτύου Διαλόγου, Έρευνας και Ανάλυσης για τη Δημόσια Υγεία (ΔΙΔΕΑΔΥ)