Πολιτικό… κλοτσοσκούφι το εμβόλιο της AstraZeneca

 

Το προώθησαν ως εμβόλιο που θα βοηθούσε τον κόσμο στη μάχη ενάντια στον κορωνοϊό και θα έσωζε εκατομμύρια ζωές χωρίς να αποφέρει κέρδος στους κατασκευαστές του. Όμως τους τελευταίους έξι μήνες η παρασκευάστριά του AstraZeneca βρέθηκε να σκοντάφτει σε έναν εξαιρετικά δύσβατο δρόμο, αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για την αποτελεσματικότητα, τον εφοδιασμό και τις παρενέργειες του εμβολίου.

 

 

Προ ημερών η AstraZeneca δέχθηκε πρωτοφανή δημόσια κριτική στις ΗΠΑ από ένα επιστημονικό όργανο υψηλού επιπέδου, που ισχυριζόταν ότι η βρετανοσουηδική εταιρεία μόχλευσε τα δεδομένα από τις πολυαναμενόμενες δοκιμές της εκεί.

 

Στην Ιταλία η στρατιωτική αστυνομία εισέβαλε σε ένα εργοστάσιο εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που ερευνά καταγγελίες για 29 εκατομμύρια κρυφές δόσεις, οι οποίες λέγεται ότι προορίζονται για αποστολή στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η Κομισιόν, η οποία ζητάει από την AstraZeneca να προμηθεύει με περισσότερα εμβόλια την Ευρώπη, εν τω μεταξύ συνέταξε κανονισμούς που θα μπορούσαν να εμποδίσουν τις εξαγωγές εμβολίων στη Βρετανία.

Η εταιρεία και το εμβόλιό της δέχονται χτυπήματα από παντού, όπως μια μπάλα σε γήπεδο ποδοσφαίρου…

 

Η “μπάλα” στη σέντρα

 

Η εικαζόμενη πολιτικοποίηση του εμβολίου Oxford / AstraZeneca είναι ιδιαίτερα εμφανής στην Ευρώπη, όπου η διανομή των δόσεων έχει μείνει πίσω. Από τις αρχές τους τρέχοντος έτους ψυχραίνουν διαρκώς οι σχέσεις της Ε.Ε. με τη Βρετανία λόγω Brexit.

 

 

Στις 25 Ιανουαρίου, η γερμανική εφημερίδα «Handelsblatt» προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων με το πρωτοσέλιδό της, στο οποίο ισχυριζόταν ότι το εμβόλιο είχε μόνο 8% αποτελεσματικότητα σε ηλικιωμένους. Στις 29 Ιανουαρίου ο Πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν υποστήριξε ότι ήταν «σχεδόν αναποτελεσματικό» στα άτομα άνω των 65 ετών. Η Γερμανία και η Γαλλία αρνήθηκαν τη χρήση τού εν λόγω εμβολίου σε αυτήν την ηλικιακή ομάδα. Αν και οι περιορισμοί αυτοί έχουν αρθεί, πολλές από αυτές τις χώρες είναι απρόθυμες να αξιοποιήσουν το εμβόλιο.

 

 

 

Τώρα, ενώ η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με το τρίτο κύμα της πανδημίας της Covid-19 κι αφού δέχθηκε κριτική από Γάλλους γιατρούς που τον κατηγόρησαν ότι ενθαρρύνει τους αρνητές του εμβολιασμού, ο Εμανουέλ Μακρόν έκανε στροφή 180 μοιρών λέγοντας ότι θα ήταν χαρούμενος να εμβολιαστεί με αυτό, ενώ ο πρωθυπουργός Ζαν Καστέξ έκανε το εμβόλιο της AstraZeneca «ζωντανά» στην τηλεόραση.

 

 

Ο Βέλγος ευρωβουλευτής Φίλιπ Λάμπερτς κατηγόρησε την εταιρεία για ανεντιμότητα και αλαζονεία. Υπαινίχθηκε ότι εξακολουθούν να υπάρχουν προβλήματα ασφάλειας, παρότι ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων έχει ξεκαθαρίσει ότι υποστηρίζει την ασφάλεια του εμβολίου.

 

Στη δίνη του κυκλώνα

 

Είναι δύσκολο να επισημανθεί o λόγος για τον οποίο η AstraZeneca βρίσκεται συνεχώς στη δίνη του κυκλώνα, αλλά τα δεινά της άρχισαν τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, όταν οι δοκιμές της σταμάτησαν λόγω μιας αναφερόμενης ανεπιθύμητης παρενέργειας στο Ηνωμένο Βασίλειο, η οποία αποδείχθηκε ότι ήταν εγκάρσια μυελίτιδα – φλεγμονή του νωτιαίου μυελού.

 

 

Η βρετανική ρυθμιστική αρχή έδωσε την έγκριση για την επανεκκίνηση των δοκιμών εντός λίγων ημερών, αλλά ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων, ο οποίος έχει τον τελευταίο λόγο στην έγκριση φαρμάκων στις ΗΠΑ, διατήρησε την αναστολή για έξι ολόκληρες εβδομάδες.

 

 

Η ομάδα Oxford / AstraZeneca απέτυχε επίσης να διατηρήσει τα πράγματα απλά. Οι ρυθμιστικές αρχές φαρμάκων που ασχολούνται με τις κερδοσκοπικές φαρμακευτικές εταιρείες έχουν συνηθίσει να βλέπουν δεδομένα από μια μεγάλη δοκιμή που περιλαμβάνει στοιχεία για την ηλικία, την εθνικότητα, την κατάσταση της υγείας και άλλους παράγοντες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τα αποτελέσματα.

 

 

Οι Pfizer / BioNTech και η Moderna έκαναν ακριβώς αυτό και έβγαλαν έναν εντυπωσιακό αριθμό για την αποτελεσματικότητα του εμβολίου τους, περίπου στο 95%. Αντιθέτως επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης παρουσίασαν δύο αριθμούς: 62% αποτελεσματικότητα συνολικά και 78% σε άτομα που είχαν αρχικά λάβει μισή δόση.

 

 

Ο αναλυτής δρ Άνταμ Μπάρκερ ισχυρίστηκε πως οι άνθρωποι ξέχασαν ότι οι αρχικές ελπίδες ήταν για ένα αποτελεσματικό εμβόλιο 50% και συνέκριναν τα αποτελέσματα με εκείνα της Pfizer. Τον Φεβρουάριο, σε συνολικά 190 περιπτώσεις, η εταιρεία εντόπισε αποτελεσματικότητα 76% και 100% κατά της λοίμωξης Covid-19 και του θανάτου απ’ αυτήν.

 

 

Καμία άλλη φαρμακευτική εταιρεία που ανέλαβε να αναπτύξει εμβόλιο κατά του κορωνοϊού δεν είχε τόσο κακή δημοσιότητα όπως η AstraZeneca. Το εμβόλιό της τέθηκε σε αναστολή σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες λόγω περιπτώσεων φλεβικών θρομβώσεων, παρότι υπήρξαν παρόμοιες αναφορές για όλα τα εμβόλια και διερευνάται ένας θάνατος που συνδέεται με το εμβόλιο της Moderna στις ΗΠΑ.

 

Τι λένε οι επιστήμονες της εταιρίας

Οι επιστήμονες της AstraZeneca πιστεύουν ότι άδικα έχουν μπει στο «στόχαστρο», επειδή προσπάθησαν να κάνουν κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την κερδοσκοπία που επικρατεί στη φαρμακευτική βιομηχανία, αναπτύσσοντας ένα χαμηλού κόστους εύχρηστο εμβόλιο, που θα λειτουργήσει καλά σε χώρες με χαμηλά και μεσαία εισοδήματα.

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης που βοήθησε στην ανάπτυξη του εμβολίου Τζον Μπελ ισχυρίστηκε ότι το ηθικό στην AstraZeneca πέφτει κατακόρυφα και ότι δεν είχε λάβει ποτέ τη δέουσα πίστωση για την απόφασή της να μην λάβει υπόψη της το κέρδος.

 

Ωστόσο άλλες εταιρείες χτίζουν περιουσίες. Για παράδειγμα η Moderna αναμένει έσοδα 18 δισ. δολαρίων φέτος από το εμβόλιό της και οι Pfizer / BioNTech αναμένουν 15 δισ. δολάρια.

Επικαλούμενος την επίθεση από τον Μακρόν και τις κατηγορίες για την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα, ο καθηγητής Μπελ είπε ότι η εταιρεία θα μπορούσε να ξανασκεφτεί τη φιλανθρωπική της στάση. «Υπάρχει ένα σημείο στο οποίο η AstraZeneca θα μπορούσε απλώς να πει “πρέπει να αστειεύεστε, θα σταματήσουμε τώρα επειδή δεν παίρνουμε καμία πίστωση γι’ αυτό που κάνουμε”.

 

Η τιμή των μετοχών της έχει μειωθεί. Κάνουμε περισσότερα εμβόλια από όλους τους άλλους. Αυτό είναι ένα ασφαλές και αποτελεσματικό εμβόλιο, αλλά κανείς δεν φαίνεται να νοιάζεται» επισήμανε.  

πηγή

Πανδημία «λουκέτων» – Ζοφερές προβλέψεις για τεράστιο κύμα ανεργίας σε Ευρώπη και Ελλάδα

 

Χρονιά πτωχεύσεων αναμένεται να είναι για τις επιχειρήσεις το 2021, τόσο στην Ελλάδα όσο και γενικότερα στην Ευρώπη, καθώς οι οικονομίες σταδιακά θα αρχίσουν να βγαίνουν από το προστατευτικό περιβάλλον των προγραμμάτων στήριξης για τον κορωνοϊό που έχουν εφαρμοστεί σε ολόκληρο τον κόσμο.

 

 

Όμως με το, προσεκτικό έστω, άνοιγμα της οικονομίας και τη λήξη των μέτρων οι επιχειρήσεις θα αναγκαστούν σιγά – σιγά να αντιμετωπίσουν «ανοχύρωτες» τις επιπτώσεις της πανδημίας, στις οποίες πολλές από αυτές δεν θα καταφέρουν να αντεπεξέλθουν.

 

Μία από τις σημαντικότερες αρνητικές συνέπειες αυτής της εξέλιξης θα είναι η σημαντική πανευρωπαϊκή μείωση των θέσεων εργασίας λόγω των «λουκέτων». Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει από πρόσφατη έκθεση της Atradius, μιας εκ των μεγαλύτερων εταιρειών ασφάλισης πιστώσεων παγκοσμίως.

 

 

Σύμφωνα με τα στοιχεία, το ποσοστό αύξησης των χρεοστασίων το 2021 σε σχέση με το 2020 θα ξεπεράσει κατά μέσον όρο το 26%. Αντίθετα το 2020, λόγω της στήριξης από κεντρικές τράπεζες και κυβερνήσεις, η αντίστοιχη τάση ήταν αρνητική κατά 14%.

 

 

Στην Ελλάδα το ποσοστό αύξησης των «λουκέτων» προβλέπεται ότι θα είναι τουλάχιστον 24%, ενώ τα υψηλότερα ποσοστά αύξησης στην Ευρώπη αναμένονται στη Γαλλία με 80%, με την Αυστρία να ακολουθεί με 73%, το Βέλγιο με 61% και τη Μ. Βρετανία με 56%. Ακολουθούν η Ισπανία με 49%, η Ιταλία με 48% και η Ολλανδία με 44%.

 

 

Το χαμηλότερο ποσοστό αύξησης στην Ελλάδα οφείλεται εν μέρει στο ότι οι πτωχεύσεις είχαν αρχίσει να εμφανίζονται σε αξιοσημείωτα ποσοστά στο πρώτο τρίμηνο του 2020 για να «παγώσουν» στη συνέχεια με τα κρατικά μέτρα. Στην έκθεση της Atradius τα αυξημένα ποσοστά πρόβλεψης χρεοκοπιών αποδίδονται στο ότι μέσα στο 2021:

● Το εύρος της ανάκαμψης δεν μπορεί να είναι τέτοιο που να επιτρέψει την πλήρη επαναφορά των οικονομιών, τόσο σε παγκόσμιο όσο και σε εθνικό επίπεδο.

● Η σταδιακή απόσυρση των μέτρων στήριξης από τις κυβερνήσεις στις επιχειρήσεις θα τις φέρει μπροστά στις συσσωρευμένες ζημίες αλλά και στις νέες υποχρεώσεις τους.

● Η επαναφορά της οικονομικής δραστηριότητας θα επαναφέρει επίσης την ενεργοποίηση των διαδικασιών αναγκαστικής πτώχευσης, κατασχέσεων κ.λπ., οι οποίες είχαν μέχρι τώρα «παγώσει». Ήδη στην Ελλάδα έχει αλλάξει ο πτωχευτικός κώδικας εν αναμονή αυτής της κατάστασης.

 

 

Σύμφωνα με τους αναλυτές της Atradius, οι δύο τελευταίες αιτίες είναι αυτές που συνδυαζόμενες θα προκαλέσουν εκτεταμένες χρεοκοπίες τόσο στο εμπόριο όσο και στον βιομηχανικό τομέα σε εθνικό όσο και σε διεθνές περιβάλλον, δημιουργώντας συνθήκες πολλαπλασιαστικές του προβλήματος αυτού.

 

Ελλάδα: Ήδη πολλά τα λουκέτα πριν το άνοιγμα

Σε απόγνωση βρίσκονται οι ιδιοκτήτες του λιανεμπορίου και της εστίασης, βλέποντας τις συνεχείς παρατάσεις που παίρνει το άνοιγμα των καταστημάτων τους.

Ήδη τα «λουκέτα» πριν από το άνοιγμα είναι πάρα πολλά, καθώς σε όλες τις γνωστές εμπορικές πιάτσες τα «πωλείται» και «ενοικιάζεται» είναι αμέτρητα.

 

 

Το άνοιγμα της αγοράς αναμένεται μέσα στον Απρίλιο, ωστόσο όπως φαίνεται θα υπάρξουν πολλές απώλειες και για όσους καταφέρουν να ανοίξουν τελικά τα μαγαζιά τους.

Πάντως πολλοί είναι αυτοί που στην πεντάμηνη σχεδόν καραντίνα ανέστειλαν τις εργασίες τους βάζοντας πωλητήρια και ενοικιαστήρια.

 

Αν κάνει κάποιος μία βόλτα στο Κολωνάκι, στην Ερμού, στην Πατησίων από τη Χαλκοκονδύλη έως την Αλεξάνδρας, παραδοσιακά καταστήματα ένδυσης, υπόδησης και ρουχισμού έχουν κατεβάσει ρολά και οι επαγγελματικοί χώροι ενοικιάζονται, όπως επίσης το ίδιο συμβαίνει και στην αγορά της ευρύτερης περιοχής της Κυψέλης, από την Αλεξάνδρας έως την Αγίου Μελετίου.

 

 

Ο συγκεκριμένος εμπορικός δρόμος είχε υποστεί εξίσου ισχυρό πλήγμα και στο πρώτο λοκντάουν. Μέσα στην Κυψέλη, στη Φωκίωνος, στην Επτανήσου, στην Κυψέλης και σε άλλους δρόμους με έντονη δραστηριότητα, παλιοί καταστηματάρχες έχουν εγκαταλείψει τα πόστα τους.

 

 

Στο Κολωνάκι, και μάλιστα στην πολυσύχναστη Τσακάλωφ, από την πλατεία μέχρι τη Δημοκρίτου, ενοικιαστήρια έχουν μπει σχεδόν σε όλα τα μαγαζιά.

Πάντως εκπρόσωποι των εμπόρων επισημαίνουν ότι ακόμη και στην περίπτωση που τα καταστήματα ανοίξουν τελικά στις 5 ή στις 12 Απριλίου, το λιανεμπόριο πέραν των απωλειών που είχε το 2020, έχει ήδη χάσει και το πρώτο τρίμηνο του 2021. Κι αυτό γιατί στο προαναφερθέν διάστημα μόλις 12 μέρες ήταν ανοιχτά τα καταστήματα, συμπεριλαμβανομένης και της περιόδου των χειμερινών εκπτώσεων, η οποία – μετά και την παράταση – ολοκληρώθηκε στο τέλος Μαρτίου.

 

Επιπλέον ο Απρίλιος, ο οποίος για τον εμπορικό κόσμο θεωρείται κρίσιμος μήνας λόγω του πασχαλινού τζίρου, «μπαίνει» με τα καταστήματα κλειστά. Οι έμποροι άλλωστε τόνιζαν όλο το προηγούμενο διάστημα ότι η αγορά δεν αντέχει την απώλεια και δεύτερου Πάσχα μετά το περσινό, καθώς και ότι κάθε μέρα του Απριλίου είναι σημαντική για τις επιχειρήσεις, που έπειτα από μία μακρά περίοδο περιμένουν να μπουν έσοδα στα ταμεία τους. 

πηγή

Παύλος Πολάκης: Απόσυρση

 

γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος   

 

Σήμερα στην πολιτική το ερώτημα για τον Παύλο Πολάκη είναι: δεν υπάρχει κανένας να τον αποσύρει;

 

Ο Νίκος Φίλης, ο Στ. Κούλογλου και ο Νίκος Μπίστης, έβαλαν το δάκτυλο επί των τύπο των ήλων και ανακούφισαν όσους προσβλέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ. Έκτος απ' όσους έχουν ξεμείνει στην πολιτική του «Πες τα Μένιο».

 

Και οι τρείς είπαν ότι δεν νοείται οκτώ δεκαετίες μετά την Κατοχή, βουλευτής της Αριστεράς να παραληρεί στο Κοινοβούλιο για τις τραγωδίες της.

 

Η σημερινή ΝΔ είναι πολλά αρνητικά μαζί. Αλλά δεν είναι «η παράταξη του δοσιλογισμού και του μαυραγοριτισμού» και του Τσολάκογλου.

 

Η «εκτέλεση του Μπελογιάννη τέτοια μέρα» από κάποιους «χοίρους», έγινε με κυβέρνηση Πλαστήρα.

 

Επιπλέον η Κολοκοτρώναινα δεν τεκνοποιούσε με τον βιολογικό πρόγονο του Βελουχιώτη.

 

Ο Παύλος Πολάκης τους απάντησε με πλακίτσα: «Σπίτι όλοι καλά; Χαιρετίσματα και χρόνια πολλά! Καλό ξημέρωμα». Ήτοι: «είμαι άνδρας και το κέφι μου θα κάνω και θα πω και μια κουβέντα παραπάνω».

 

Με όρους καταγωγής: είμαι «μαυροπουκαμισάς» και λογαριασμό δεν δίνω. Με όρους πολιτικής: «είμαι η φωνή του λαού». Εκλεγμένος. Με όρους τσαμπουκά: «μόνος μου και όλοι σας».

  

Αυτό που λέει: «σας έχω». Πολιτικούς, δημοσιογράφους, δικαστές, «λαμόγια», «βοθροκάναλα», τον «ρε αρχιτραπεζίτη», τον «ρε Μητσοτάκη», τον «δεν θα που πει ο κοινοτικός επίτροπος ποτέ θα κόψω το κάπνισμα». Ακόμη και τον Φουρθιώτη.

 

Όμως κακά τα ψέματα. Η μόνη χρησιμότητα του Πολάκη στο δημόσιο βίο είναι η ίδια με του Πάγκαλου το 2015, όταν βρίζοντας ασύστολα τον Τσίπρα, τον βοηθούσε να κερδίσει.

 

Σήμερα δεν υπάρχει καλύτερος φίλος της κυβέρνησης, για να αλλάξει την κουβέντα όταν ζορίζεται. «Ναι αλλά εσείς έχετε τον Πολάκη». Ο μόνος ισχυρισμός της που διαπερνά οριζόντια την κοινωνία.

 

Και άλλοτε ακούσθηκαν στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ φωνές «σταματήστε τον». Ανάμεσά τους και ο Αλέξης Τσίπρας: «Πάρτε του το πληκτρολόγιο».

 

Αλλά ο πρώην υπουργός του ισχυρίζεται ότι από αυτόν αντλεί νομιμοποίηση: «Είμαστε πιο κοντά από κάθε άλλη φορά».

 

Ωστόσο οι τρείς έδειξαν ότι ο Πολάκης είναι κυρίως εσωκομματικό πρόβλημα. Ειδικά σε ένα κόμμα που έχει επικεφαλής πολιτικό με υποδειγματική δημόσια συμπεριφορά, ευπρέπεια λόγου και ήθος στις αναμετρήσεις με τους αντιπάλους του.

 

Τα περισσότερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αρνούνται τον επιχρωματισμό της πολιτικής δράσης τους από την βορβορώδη λογοδιάρροια του Πολάκη.

 

Κάνει μπαμ από μακριά ότι κάτι δεν πάει καλά με τον άνθρωπο. Κάτι στον ψυχικό κόσμο και τη διανοητική του σφαίρα, τον σακατεύει ως πολιτικό. Αυτοτραυματίζεται.

 

Η εντιμότητα που τον διακρίνει, το μαχητικό ταπεραμέντο και η ικανότητα να βρίσκει σκοτεινές πλευρές του αντιπάλου, θα τον είχαν κάνει στέλεχος πρώτης γραμμής, αν δεν είχε ακράτεια απρεπούς συμπεριφοράς.

 

Αλλά το θυμικό του, η ματιά του στα πράγματα, η περιθωριακή κουλτούρα του και η αργκό που πλασάρει ως πολιτικό λόγο, τον καθιστά συμφορά για το κόμμα του. Είναι περίεργο ότι ο Ν. Παππάς τον δέχθηκε στην Προανακριτική Επιτροπή.

 

Μόνο η παθολογική προσέγγιση τον απαλλάσσει από την κατηγορία του προβοκάτορα. Αν δεν μιλούσαμε για πολιτική, θα προκαλούσε ίσως συμπάθεια ως αλαφροΐσκιωτος, με προβληματική κοινωνική συμπεριφορά

 

Δεν έχει συναίσθηση τι κάνει. Ενδεχομένως πιστεύει ότι κατανικάει τον αντίπαλο. Αν και δεν φαίνεται να έχει καθαρό ποιος είναι ο αντίπαλος.

 

Παλιότερα στις μικρές κοινωνίες έλεγαν για την αντισυμβατική συμπεριφορά: «Μα δεν έχει κανέναν να τον φροντίσει;». Σήμερα στην πολιτική το ερώτημα για τον Παύλο Πολάκη είναι: δεν υπάρχει κανένας να τον αποσύρει;    

πηγή

Κυριάκος Μητσοτάκης: Από την παντοδυναμία στη φθορά και στο εκλογικό δίλημμα

 

Στις πρόωρες εκλογές ή "τα παίρνεις όλα" ή μπαίνεις σε (πρόωρη) περιπέτεια, χάνοντας δύο χρόνια αυτοδύναμης διακυβέρνησης. Έτσι είναι τα δύσκολα πολιτικά διλήμματα

 

 γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

 

Αν μέχρι πριν από ένα μήνα κάποιος έλεγε ότι άρχισε η φθορά της κυβέρνησης και ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα έπρεπε να ανησυχεί, ίσως τον αντιμετώπιζαν σαν εξωγήινο. Διότι ήταν παγιωμένη η βεβαιότητα ότι ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα. Για τρεις λόγους.

 

 

Πρώτον, διότι η αντιπολίτευση, ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ, είναι καχεκτική και μη υπολογίσιμη ακόμα. Δεύτερον, διότι έχουν θηριώδη μιντιακή υποστήριξη, τη μεγαλύτερη που είχε ποτέ κυβέρνηση στην Μεταπολίτευση. Τρίτον και απολύτως συναφές, διότι οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι οι δημοσκοπούμενοι έκριναν θετικά το κυβερνητικό έργο και οι διαφορές από τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν θηριώδεις, ακόμα και άνω των είκοσι μονάδων.

 

Η εικόνα αυτή της απόλυτης κυριαρχίας είχε το εξής διπλό αποτέλεσμα. Από τη μία, οι υπουργοί και ο πρωθυπουργός δεν έχαναν ευκαιρία να συμπεριφέρονται αλαζονικά(πχ περιπτώσεις Πάρνηθας και Ικαρίας) και να κάνουν επίδειξη δύναμης και αυταρχισμού, που σε ορισμένες περιπτώσεις τούς ξέφυγαν και είχαμε παρατράγουδα(πχ αστυνομική βία στη Νέα Σμύρνη). Από την άλλη, υπήρχε ο διαρκής πειρασμός των πρόωρων εκλογών, ο οποίος αποτυπωνόταν στις «παροτρύνσεις» φιλικών τους μέσων ενημέρωσης, με στόχο «να τελειώνουμε με τον Τσίπρα» και, φυσικά, να ανανεώσουν τη θητεία τους με μια πλήρη κυβερνητική τετραετία.

 

Όλα αυτά μέχρι πρότινος. Διότι οι τελευταίες δραματικές εξελίξεις στην πανδημία και οι κυβερνητικές παλινωδίες άρχισαν να αλλάζουν την εικόνα. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι η αποδοχή της κυβερνητικής πολιτικής στην πανδημία έχει πέσει κατακόρυφα: κυμαινόταν μεταξύ 60% και 80% και ήδη έχει γίνει μειοψηφική(περί το 40%). Αλλά και οι εκλογικοί δείκτες δεν πάνε καλά για το κυβερνητικό κόμμα. Και παρά τη σημαντική ακόμα διαφορά της ΝΔ από τον ΣΥΡΙΖΑ, τα ποσοστά της μειώνονται διαρκώς. Η τελευταία δημοσκόπηση της Metron Analysis έδειξε το ποσοστό της στο 32,3%. Την ίδια στιγμή όπως καταγράφει η Pulse, η διαφορά ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ από τις 17,5 μονάδες τον Σεπτέμβριο του 2020, έπεσε στις 12 μονάδες τον Μάρτιο του 2021

 

 

Η φθορά αυτή έχει ανησυχήσει τον κ. Μητσοτάκη και τους περί αυτόν, γεγονός που αποτυπώθηκε στις τελευταίες εσπευσμένες αποφάσεις τους-κόντρα στις εισηγήσεις των ειδικών- για χαλάρωση των μέτρων της πανδημίας και άνοιγμα της αγοράς.

 

Ηταν μη αναμενόμενη αυτή η φθορά; Εν μέρει ναι. Διότι η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν βρίσκεται ακόμα ούτε στη μέση της θητείας της. Η εκλογική της νίκη ήταν μεγάλη και το ποσοστό της ήταν το μεγαλύτερο κατά την τελευταία δεκαετία. Και, επιπλέον, οι επιδόσεις της αντιπολίτευσης δεν έπρεπε να την ανησυχούν.

 

Μια σύγκριση με το παρελθόν δείχνει ότι, όταν μια κυβέρνηση πετύχαινε ευρεία νίκη, η φθορά της ήταν μικρή και κατάφερνε να ανανεώσει τη θητεία της. Αυτό πέτυχαν οι κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου(1985), του Κώστα Σημίτη(2000), του Κώστα Καραμανλή(2007). Ακόμα και η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ανανέωσε τη θητεία της(2015) παρά τις ασφυκτικές λόγω Μνημονίου συνθήκες. Μοναδική εξαίρεση η κυβέρνηση Μητσοτάκη(πατρός) το 1993, η οποία, όμως, είχε οριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και σφοδρή εσωτερική αντιπολίτευση.

 

Η φθορά, λοιπόν, της σημερινής κυβέρνησης έχει αρχίσει και αυτό αποτυπώνεται στη δημοσκοπική εικόνα της ΝΔ. Οσο κι αν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ απέχουν ακόμα πολύ ο κ. Μητσοτάκης και οι συν αυτώ δεν είναι ήσυχοι. Διότι γνωρίζουν ότι, αν η πτώση αυτή συνεχιστεί, θα έρθει η στιγμή που η επανεκλογή τους, η οποία μέχρι πρότινος εμφανιζόταν βέβαιη, θα γίνει δύσκολη και, λόγω της απλής αναλογικής, ίσως καταστεί και αδύνατη.

 

Ετσι, ο κ. Μητσοτάκης έχει ένα δίλημμα. Να προκηρύξει πρόωρες εκλογές, αν και όταν λήξει ή έστω υποχωρήσει η πανδημία, δηλαδή στις αρχές του καλοκαιριού ή του φθινοπώρου; Ή να μην το ρισκάρει και να πάει προς το τέλος της θητείας του, αφού αξιοποιήσει τα (προσδοκώμενα) ευρωπαϊκά χρήματα του Ταμείου Ανάπτυξης;

 

Μέχρι στιγμής ούτε ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει αποφασίσει οριστικά, παρά την πρόσφατη κατηγορηματική δήλωση ότι θα εξαντλήσει την τετραετία. Και οι δύο επιλογές έχουν υπέρ και κατά. Με τις πρόωρες εκλογές προλαβαίνει τη ραγδαία φθορά και εκμεταλλεύεται την αδυναμία της αντιπολίτευσης. Όμως, οι πρόωρες εκλογές-ειδικά σε συνθήκες απλής αναλογικής- μπορεί να αποδειχθούν μεγάλο ρίσκο και να δυσκολέψουν ή και να καταστήσουν αδύνατη την αυτοδυναμία. Με λίγα λόγια στις πρόωρες εκλογές «τα παίρνεις όλα» ή μπαίνεις σε (πρόωρη) περιπέτεια, χάνοντας δύο χρόνια αυτοδύναμης διακυβέρνησης.

 

Eτσι είναι τα διλήμματα. Όπως τα έχει περιγράψει αυτό το αρχαίο ρητό: «Δυοίν κακοίν προκειμένοιν το μη χείρον βέλιστον». Μόνο που μπορεί να αποδειχθεί αρκετά δύσκολο ο κ. Μητσοτάκης και οι συν αυτώ να εντοπίσουν ποιο από τα δυο «κακά» είναι «μη χείρον», ώστε να είναι και «βέλτιστον». Νεοελληνιστί «καλά ξεμπερδέματα»…  

πηγή

 

Το αράδιασμα ημερομηνιών δεν είναι πολιτικό αφήγημα

 

Οι διαρροές για το «πότε ανοίγει» το ένα ή το άλλο, δεν επιλύουν προβλήματα. Τα θολώνουν.

 

γράφει ο Γεράσιμος Λιβιτσάνος

 

Είναι αλήθεια πως δύσκολα κανείς ανταπεξέρχεται στο παρόν αν δεν «βλέπει» στο μέλλον. Αυτό τον σκοπό (είναι φτιαγμένα για να) επιτελούν τα πολιτικά αφηγήματα. Ιδίως σε συνθήκες δύσκολες, όπως οι σημερινές.

 

Υπό αυτή την έννοια θα μπορούσε να ψάξει κανείς ένα θετικό στοιχείο στον «βομβαρδισμό αισιοδοξίας» που καταγράφεται τις τελευταίες ημέρες. Με βασικό φορέα την κυβέρνηση όπως εύκολα μπορεί οποιοσδήποτε να παρατηρήσει.

 

Ενώ οι δείκτες που προσδιορίζουν την ένταση της πανδημίας παραμένουν όχι απλά σε υψηλά επίπεδα, αλλά «σπάνε ρεκόρ» το κεντρικό πολιτικό αφήγημα αναφέρεται στην επόμενη μέρα.

 

Συμπαρασύροντας μαζί του την ειδησεογραφία. Πόσο μάλλον τα τμήματα της που είναι …πρόθυμα να παρασυρθούν.

 

Η λογική της διαρροής σεναρίων σχετικά με το πότε είναι πιθανόν να ανοίξει η μία ή η άλλη δραστηριότητα συναντούν υπαρκτές ανάγκες ανθρώπων. Πολύ περισσοτερο όταν συνοδεύονται από υποσχέσεις κοινοτικών ενισχύσεων.

 

Ψυχολογικές ανάγκες που προκύπτουν μετά από την πολύμηνη καραντίνα. Οικονομικές, που «πατάνε» σε εύλογα άγχη για το μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας.

 

Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι το αν μπορούν τα σενάρια να απαντήσουν στις ανάγκες αυτές. Κι εδώ τα πράγματα ζορίζουν: Γιατί η κατάσταση που υπάρχει στα νοσοκομεία της χώρας, δείχνει ότι επί του παρόντος η πανδημία δεν μπορεί να σταθεροποιηθεί.

 

Οι ρυθμοί του εμβολιασμού «μιλούν από μόνοι τους». Λένε ξεκάθαρα ότι η εύθραυστες ισορροπίες της πανδημίας θα υπάρχουν για μήνες ακόμη. Αν δεν συμβεί κάτι χειρότερο.

 

Όταν λοιπόν το «παρόν» είναι σε τόσο μεγάλο βαθμό ασταθές, είναι δυνατόν να προδικάζουμε το μέλλον; Με αναφορές – μάλιστα – σε συγκεκριμένες ημερομηνίες και χρονοδιαγράμματα; Ακόμη και αν τα περισσότερα από αυτά θα διαψευσθούν;

 

Ένα πραγματικό πολιτικό αφήγημα πρέπει να έχει στοιχεία από το μέλλον. Οφείλει όμως να είναι «γειωμένο» στο παρόν. Να κάνει προβολές στο «αύριο» ενώ επιλύει τα προβλήματα του «τώρα». Έτσι εμπνέει εμπιστοσύνη και δημιουργεί δυναμική.

 

Αλλιώς δεν πρόκειται για «πολιτικό αφήγημα». Κινείται κάπου ανάμεσα στο διαφημιστικό κόλπο και τον πολιτικό εμπαιγμό.     

πηγή

Κυβέρνηση και ειδικοί σε βέρτιγκο, τώρα είναι η ώρα της μέγιστης δικής μας ευθύνης...

 

γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

 

Τώρα που η πανδημία καλπάζει σε όλη τη χώρα. Τώρα που κυβέρνηση και επιστημονική επιτροπή, αφού αποδείχτηκαν ανίκανες να την ελέγξουν στοιχειωδώς, κάνουν ό,τι (δεν) πρέπει για να την παρατείνουν. Τώρα που τα νοσοκομεία ασφυκτιούν και καλύτερα να μην πηγαίνουμε εκεί παρά μόνο σε έσχατη ανάγκη. Τώρα είναι η ώρα να εξαντλήσουμε κάθε έννοια της ατομικής ευθύνης. Όχι επειδή το τσαμπουνάνε από το πρωί έως το βράδυ όσοι απεκδύθηκαν κάθε συλλογική ευθύνη-δική τους, ως κυβέρνησης, κράτους και επιστημονικής ομάδας. Αλλά διότι αυτή η ατομική ευθύνη, του καθενός μας, αυτή τη στιγμή είναι το μοναδικό μας όπλο, για να μην καταλήξουμε σε κάποιο κρεβάτι νοσοκομείου περιμένοντας-αν ο μη γένοιτο-ματαίως μια ΜΕΘ.

  

Πώς καταλήξαμε εδώ; Η κυβέρνηση, μετά την επιτυχή αντιμετώπιση του πρώτου κύματος (μέχρι το περσινό καλοκαίρι), έχασε τον έλεγχο. Λάθη, παραλείψεις, σκοπιμότητες οδήγησαν στο φονικό τσουνάμι του Νοεμβρίου και του Δεκεμβρίου στη Θεσσαλονίκη και γενικά στη Βόρεια Ελλάδα. Κι ενώ είχαν αυτό το αρνητικό παράδειγμα τα έκαναν μούσκεμα και στο λεκανοπέδιο. Ανοιγόκλειναν μαγαζιά και σχολεία. Έστελναν μαζικά τον κόσμο στους εμπορικούς δρόμους, ενώ απαγόρευαν το ψάρεμα σε μια ερημική παραλία. Παράλογα πράγματα. Έστελναν και τον ιό από τα σχολεία στα σπίτια, ενώ μας έλεγαν ότι τα παιδιά ούτε κινδυνεύουν ούτε μεταδίδουν. Μετά το άλλαξαν κι αυτό, αλλά ήταν αργά. Η διασπορά είχε πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Και τα νοσοκομεία άρχισαν να λυγίζουν, άνθρωποι πεθαίνουν εκτός ΜΕΘ, αλλά είναι μικρό ποσοστό «μόνο 20%», μας είπαν.

 

Και μετά ήρθαν οι δημοσκοπήσεις. Οι οποίες άρχισαν να δείχνουν μεγάλη δυσαρέσκεια για τους κυβερνητικούς χειρισμούς και-μικρή, αλλά σταθερή-πτώση των ποσοστών της ΝΔ. Αυτό ολοκλήρωσε το αλαλούμ. Οι σημερινοί διαχειριστές της εξουσίας δεν κάνουν βήμα χωρίς τα δημοσκοπικά νούμερα. Μόλις τα είδαν να κατρακυλούν, άρχισαν τις σπασμωδικές ενέργειες. Υπουργοί, άρχισαν να εξαγγέλλουν άνοιγμα μαγαζιών και σχολείων, ο ίδιος ο πρωθυπουργός προανήγγειλε «χαλάρωση». Την ώρα που η πανδημία κάλπαζε.

Η Επιτροπή των ειδικών έγινε μαλλιά κουβάρια. Τη μέρα που έσπασε κάθε ρεκόρ κρουσμάτων(σχεδόν 4000) και οι θάνατοι έφτασαν τους 75, η πλειοψηφία πήρε απόφαση να ανοίξουν τα μαγαζιά. Θυμίζω ότι το lockdown είχε επιβληθεί με τα μισά κρούσματα και περίπου 20 θανάτους.

 

Αλλά και πάλι ελήφθησαν παράλογες αποφάσεις. Μπορούμε, για παράδειγμα, να πάμε από τον ένα Δήμο στον άλλον για να κουρευτούμε (ή οι γυναίκες για τα νύχια τους), αλλά απαγορεύεται να πάμε από το Παγκράτι στην ερημική Βουλιαγμένη για περπάτημα. Και από Δευτέρα θα συνωστίζονται κάθε μέρα χιλιάδες στην Ερμού, ενώ μόνο δυο μέρες (Σάββατο-Κυριακή) επιτρέπεται να πάει κανείς στην Πάρνηθα ή σε όποια παραλία. Ποιος εγκέφαλος επεξεργάστηκε αυτά τα νέα «έξυπνα» μέτρα;

 

Δυστυχώς, αυτά είναι. Οι άνθρωποι που εδώ και μήνες κουνάνε το δάχτυλο σε όσους δεν επιδεικνύουν την περίφημη ατομική ευθύνη έχουν κάνει λάστιχο την όποια δική τους. Παρόλα αυτά, δεν έχουμε πολλές επιλογές. Τώρα πρέπει να επιδείξουμε-εμείς οι πολίτες- τη μέγιστη ευθύνη που μας αναλογεί. Ο καθένας όπως και όπου μπορεί.

 

Κατανοώ την οργή για όσα συμβαίνουν. Για το «μπρος-πίσω», το «άνοιξε-κλείσε-ξανάνοιξε», για τα φαινόμενα σαρδελοποίησης στα μέσα μεταφοράς, για τις ελλείψεις στα νοσοκομεία και τόσα άλλα. Όμως, εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα κι ενώ οι υπεύθυνοι-κυβέρνηση και ειδικοί - βρίσκονται σε σύγχυση και εξαγγέλλουν αντιφατικά πράγματα, ας προσπαθήσουμε, εμείς από τη σκοπιά του πολίτη, να μη συμβάλλουμε στην επιδείνωση των πραγμάτων. Ας μην ξεχυθούμε με τη μία στα μαγαζιά. Ας προσέχουμε περισσότερο όταν βλέπουμε συνωστισμό. Ας προφυλάξουμε τον εαυτό μας, τους δικούς μας, τους γύρω μας.

 

Ας προσπαθήσουμε με τη δική μας υπευθυνότητα να «μαζέψουμε» όσο γίνεται την ανευθυνότητα και την επιπολαιότητα όσων εισηγούνται και όσων αποφασίζουν. Ας τρίψουμε στη μούρη των ανευθυνοϋπεύθυνων αυτό που λέει η ρήση του Κομφούκιου: «Ο ανώτερος άνθρωπος έχει απαιτήσεις από τον εαυτό του, ο κατώτερος από τους άλλους»…   

πηγή  

Επαναλαμβάνεται και πώς η Ιστορία;

 

γράφει η Μαργαρίτα Βεργολιά

 

Ολοένα και πιο πολλοί αναλυτές ονειρεύονται τον τελευταίο καιρό ημέρες του '20. Οχι του 2020, αλλά του 1920 κι εκείνης της «χρυσής δεκαετίας», όταν η ανθρωπότητα αναγεννιόταν από τις «στάχτες» ενός παγκοσμίου πολέμου και μιας φονικής πανδημίας.

 

Ευτυχώς, μέσα στο δυστυχές του πράγματος, οι αναλογίες με το τώρα περιορίζονται μόνο στο δεύτερο σκέλος, με ακόμα άγνωστο «Χ» τη συλλογική ανοσία στον κορονοϊό και στις συνεχείς μεταλλάξεις του. Πόσο ρεαλιστικό είναι όμως να αναμένει κανείς σήμερα μια αντίστοιχη εποχή ευδαιμονίας; Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν «μαύρες» προβλέψεις για μαζικές χρεοκοπίες επιχειρήσεων και στρατιές ανέργων, με «βουνά» δημόσιου χρέους και διογκωμένους πληθωρισμούς να μας κόβουν τον δρόμο της επιστροφής σε αυτό που αποκαλούμε πια, νοσταλγικά, κανονικότητα.

 

Ανάλογες μαύρες σκέψεις και συνθήκες υπήρχαν και πριν από έναν αιώνα, παρατηρεί εύστοχα στην «Les Echos» ο αρθρογράφος της Ζαν-Μαρκ Βιτορί, ειδικευμένος στη μακροοικονομία. Ο πόλεμος και η πανδημία της ισπανικής γρίπης είχαν αποδεκατίσει πληθυσμούς και οικονομίες. Ωστόσο η ασίγαστη δίψα όλων για ζωή, σε συνδυασμό με τη βιομηχανοποίησης της παραγωγής, διέψευσαν τους φόβους και έστεψαν τη δεκαετία του 1920 «τρελή», «χρυσή», «βρυχώμενη».

 

Και τώρα; Λόγω και της υγειονομικής κρίσης ο κόσμος δείχνει να έχει ανοίξει δρασκελιά προς τρεις νέες επαναστάσεις. Την ψηφιακή, με αιχμή του δόρατος την τεχνητή νοημοσύνη. Την επιστημονική, με άλματα στην έρευνα και στα πεδία εφαρμογής της. Και την «πράσινη», με την οικολογική μετάβαση προς πιο βιώσιμα μοντέλα παραγωγής, κατανάλωσης και οικονομίας.

 

Και στις τρεις η σημερινή πανδημία δείχνει να λειτουργεί ως επιταχυντής. Το μεγάλο «στοίχημα» είναι η σωστή και ισότιμη αξιοποίησή τους. Και σε αυτό, όπως επισημαίνει ο Βιτορί, η Ιστορία έχει πολλά να μας διδάξει, ώστε «το ευτυχές '20 να μην ακολουθήσει, όπως τότε, ένα μοχθηρό '30» με το Μεγάλο Κραχ, την άνοδο του ναζισμού και την απαρχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου...  

πηγή  

Εκσυγχρονισμένος παλαιοκομματισμός

 

γράφει ο Παντελής Μπουκάλας

 

 

Οταν με το καλό λυτρωθούμε από τον βρόχο του κορωνοϊού, ωφέλιμο θα ’ναι και τίμιο να ξαναδούμε με προσοχή κάποιες παραμέτρους του πολιτικού βίου μας. Χωρίς το άγχος του πιεστικού χρόνου και των έκτακτων συνθηκών. Ενα άγχος που, όπως καλά ξέρουμε, συχνά χρησιμοποιείται σαν απλή πρόφαση ή άλλοθι, προς διεκπεραίωση αλλοτρίων υποθέσεων. Αυτό συμβαίνει, λ.χ., με το πατροπαράδοτο τέχνασμα των απευθείας αναθέσεων.

 

Οποιος ισχυριστεί πως η συγκεκριμένη ευέλικτη μέθοδος αποτρέπει την κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος και ενισχύει τη διαφάνεια, πρέπει να προσκομίσει αντίγραφο του γενεαλογικού του δέντρου. Ωστε, εξετάζοντας με μεγεθυντικό φακό τον κορμό και τα κλαδιά, να βεβαιωθούμε ότι στους αιματικούς προγόνους του δεν συγκαταλέγεται ο βαρώνος Μινχάουζεν ούτε ο Θεόδωρος Πάρλας ή Ψευτοθόδωρος, ωραία παιγμένος από τον Ντίνο Ηλιόπουλο στην ταινία «Ζητείται ψεύτης».

 

Η διαδικασία των απευθείας αναθέσεων χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στη σπάταλη προολυμπιακή περίοδο, ακόμα και μέχρι τον Ιούνιο του παραμυθένιου 2004. Και χρησιμοποιείται και τώρα, με την αφορμή (ή την ευκαιρία;) της πανδημίας. Μάλιστα, τέλη του Φλεβάρη το υπουργείο Ανάπτυξης κατέθεσε σχέδιο νόμου που προβλέπει την αύξηση του σχετικού χρηματικού ορίου: από τις 20.000 ευρώ στις 30.000 για την προμήθεια αγαθών και υπηρεσιών και στις 60.000 για τα δημόσια έργα.

 

Δεν προλαβαίναμε τότε, διότι τα πράγματα είχαν «κατεπείγοντα χαρακτήρα». Δεν προλαβαίνουμε και τώρα, αφού και πάλι τα πράγματα επιβάλλουν την κατεπείγουσα αντιμετώπισή τους, δίχως «αντιπαραγωγική εμμονή» σε χρονοβόρες λεπτομέρειες, όπως οι διαγωνισμοί, και δη οι μη φωτογραφικοί. Γιατί ακριβώς έχει κατεπείγοντα χαρακτήρα η προμήθεια απορρυπαντικών για τις φυλακές, λ.χ., δεν εξηγείται εύκολα. Και ακόμα πιο δύσκολο είναι να πειστούν όλοι ότι ενίοτε το κατεπείγον του πράγματος, που συγχωρεί πολλά, δεν προκύπτει από εσκεμμένη «αφηρημάδα».

 

Οι απευθείας αναθέσεις είναι μια ευφημιστική πατέντα που αποδεικνύει ότι ο παλαιοκομματισμός καλά κρατεί και στον 21ο αιώνα, τον τρίτο του ελεύθερου εθνικού μας βίου. Αποδεικνύει επιπλέον τη βαθιά αλήθεια του δόγματος «ο χρόνος είναι χρήμα»: Πράγματι, όταν αφήνεις τον χρόνο να χάνεται άπραγος, τον μετατρέπεις σε ζεστό χρήμα για τον ευνοούμενο, τον απευθείας αναλαμβάνοντα τη μια ή την άλλη προμήθεια. Κακά τα ψέματα. Με το δημόσιο χρήμα, όλοι φερόμαστε με γαλαντομία. Προβλεπτικοί και σφιχτοχέρηδες είμαστε με τα του οίκου μας.  

πηγή

Ηχηρή παραίτηση από τον ΕΟΦ για το εμβόλιο της AstraZeneca – Επιστολή στον Κικίλια

 

Με βαριές καταγγελίες παραιτήθηκε από την Επιτροπή Φαρμακοεπαγρύπνησης (ΕΦΑΡ) του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων (ΕΟΦ) o καθηγητής Παθολογίας-Ανοσολογίας της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ Παναγιώτης Γ. Βλαχογιαννόπουλος, διαφωνώντας έντονα με τον χειρισμό στο ζήτημα του εμβολίου της AstraZeneca.

 

«Η Επιτροπή αυτή δεν έχει το θάρρος να αναδείξει πιθανά προβλήματα των εμβολίων (ειδικά δε του εμβολίου της AstraZeneca) και είχε γνωματεύσει πάντοτε αρνητικά για την συσχέτιση ποικίλλων φαινομένων θρομβώσεων με το εν λόγω εμβόλιο», υπογραμμίζει ο κ. Βλαχογιαννόπουλος.

 

Παράλληλα κάνει λόγο για «εξοργιστική απροθυμία» της επιτροπής να γνωματεύσει στην περίπτωση του θανάτου ασθενούς.

 

«Αποτελεί καταισχύνη για το ιατρικό προσωπικό της Ε.ΦΑ.Ρ. η ομόθυμη συμφωνία των μελών της Ε.ΦΑ.Ρ, για την κοινοποίηση στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό της χώρας της επικαιροποιημένης γνωμάτευσης του ΕΜΑ, ότι το εν λόγω εμβόλιο μπορεί να προκαλέσει σπάνια θρομβώσεις, ενώ μέχρι τότε κανένα μέλος της Επιτροπής δεν πιθανολόγησε συσχέτιση των εμβολίων ούτε με ένα περιστατικό θρόμβωσης. Πιστεύω ότι αυτό λέγεται εθελοδουλία και όχι ελεύθερη επιστημονική σκέψη» αναφέρει σε άλλο σημείο.

 

Αναλυτικά η επιστολή παραίτησης προς τον Βασίλη Κικίλια:

 

«Αξιότιμε κ Υπουργέ,

 

Παρακαλώ όπως αντικατασταθώ από την Επιτροπή Φαρμακοεπαγρύπνησης (Ε.ΦΑ.Ρ) του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων (Ε.Ο.Φ.) για τους ακόλουθους λόγους:

 

Η Επιτροπή αυτή δεν έχει το θάρρος να αναδείξει πιθανά προβλήματα των εμβολίων (ειδικά δε του εμβολίου της AstraZeneca) και είχε γνωματεύσει πάντοτε αρνητικά για την συσχέτιση ποικίλλων φαινομένων θρομβώσεων με το εν λόγω εμβόλιο.

 

Η συνήθης τακτική της ήταν σε κάθε τέτοιο φαινόμενο που της αναφερόταν μέσω κίτρινης κάρτας, να αναζητά όλους τους παραδοσιακούς παράγοντες κινδύνου για θρόμβωση και να αποδίδει σε αυτούς (αν υπήρχαν) την θρόμβωση, αγνοώντας έναν σημαντικό παράγοντα, ήτοι την χρονική συνάφεια του γεγονότος με τη λήψη του εμβολίου.

 

Αν δεν υπήρχαν εμφανείς παραδοσιακοί παράγοντες κινδύνου για θρόμβωση, η Επιτροπή συνήθιζε να αναβάλλει μια τελεσίδικη απόφαση, με το αιτιολογικό ότι η περίπτωση μελετάται.

 

Στην περίπτωση της θανούσης ασθενούς του Γ.Κ.Ν. Αθηνών η απροθυμία της επιτροπής να γνωματεύσει ήταν εξοργιστική: Θυμίζω ότι η ασθενής την 7η ημέρα μετά από τον εμβολιασμό με εμβόλιο AstraZeneca, ανέπτυξε έντονο πονοκέφαλο και την 9η ημέρα εγκεφαλικό επεισόδιο θρομβωτικής αιτιολογίας, ακολούθως δε θρομβοπενία που ανάγκασε τους γιατρούς να διακόψουν παροδικά την ηπαρίνη και τότε η ασθενής ανέπτυξε θρόμβωση σε κεντρική αρτηρία του ενός κάτω άκρου και υπεβλήθη σε ακρωτηριασμό του εν λόγω άκρου.

 

Η μετέπειτα νοσηλεία υπήρξε εργώδης και επιπεπλεγμένη και τελικώς η ασθενής κατέληξε. Με δική μου προτροπή, η επιτροπή αποφάσισε τελικώς να πιθανολογήσει συσχέτιση του εμβολίου με τις θρομβώσεις, με τη λέξη «possible», ζήτησα δε να καταγραφεί η απόφαση και να ενημερωθεί το Υπουργείο και η Επιτροπή Εμβολιασμών.

 

Αντί αυτού, την επομένη, Εσείς ανακοινώνετε ότι κανένα περιστατικό θρομβώσεων σχετικών με τον εμβολιασμό δεν έχει παρατηρηθεί στη χώρα μας, ένα ήταν υπό συζήτηση αλλά δεν απεδείχθη συσχέτισή του με το εμβόλιο.

 

Η Ε.ΦΑ.Ρ δεν έχει ένα μόνιμο, θεσμικό τρόπο συνεργασίας με την Επιτροπή Εμβολιασμών. Η συνεργασία των δύο επιτροπών είναι περιστασιακή και απρογραμμάτιστη και δημιουργεί εύλογα ερωτηματικά περί του πώς αποφασίζει η Επιτροπή Εμβολισμών, επί θεμάτων που αναφύονται όπως αυτά των πιθανών επιπλοκών των εμβολίων.

 

Αποτελεί καταισχύνη για το ιατρικό προσωπικό της Ε.ΦΑ.Ρ. η ομόθυμη συμφωνία των μελών της Ε.ΦΑ.Ρ για την κοινοποίηση στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό της χώρας της επικαιροποιημένης γνωμάτευσης του ΕΜΑ, ότι το εν λόγω εμβόλιο μπορεί να προκαλέσει σπάνια θρομβώσεις, ενώ μέχρι τότε κανένα μέλος της Επιτροπής δεν πιθανολόγησε συσχέτιση των εμβολίων ούτε με ένα περιστατικό θρόμβωσης. Πιστεύω ότι αυτό λέγεται εθελοδουλία και όχι ελεύθερη επιστημονική σκέψη.

 

Πρέπει να σας αναφέρω ότι είμαι ένθερμος θιασώτης των εμβολίων, παρακολουθώ πάνω από 10 χιλιάδες ασθενείς με συστηματικά αυτοάνοσα ρευματικά νοσήματα και σε όλους πρότεινα εμβολιασμό με το διαθέσιμο κάθε φορά εμβόλιο, χωρίς να ξεχωρίσω κανένα από τα διαθέσιμα εμβόλια στην πατρίδα μας.

 

Πιστεύω όμως ότι πρέπει να βγαίνουμε στην κοινωνία με θετικά και όχι αντιφατικά μηνύματα και να είμαστε διαφανείς και ειλικρινείς. Η επιχειρηματολογία μου είναι: Ναι λοιπόν έχουν περιγραφεί σπάνια περιστατικά θρομβώσεων με το εμβόλιο της A-Z (αλλά και με το εμβόλιο της Pfizer απ’ ότι μαθαίνω) αλλά αυτά είναι όντως σπάνια, και εργαζόμαστε έντονα για την μελέτη των μηχανισμών των θρομβώσεων και την πρόληψή τους.

 

Κανένας Έλληνας πολίτης δεν είναι μόνος του. Στα περισσότερα περιστατικά εγκεφαλικών θρομβώσεων προϋπάρχει πονοκέφαλος, που αν δεχτούμε ότι μπορεί να σχετίζεται με το εμβόλιο είναι ένα σημάδι, που μας πυροδοτεί να λάβουμε κάποια προληπτικά μέτρα και να αυξήσουμε την επιτήρηση.

 

Με βάση όσα σας εξέθεσα κ Υπουργέ γίνεται εμφανές ότι τα αξιακά μου πρότυπα δεν μου επιτρέπουν να συμμετάσχω στην Ε.ΦΑ.Ρ. και παρακαλώ για την αντικατάστασή μου».  

πηγή