Το Πολυτεχνείο ως καμβάς ενός τεράστιου ΕΓΩ

Το ερώτημα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν είναι εάν είναι ωραίο ή όχι. Αν μας αρέσει ή όχι.  Το ερώτημα είναι γιατί ΕΚΕΙ.

Γιατί από τους καλλιτέχνες του γκράφιτι επιλέχθηκε ως γιγαντιαίος καμβάς ένα μνημείο, το ιστορικό κτήριο του ΕΜΠ στην Πατησίων, για να εκφράσουν την καλλιτεχνική τους έμπνευση.

Γιατί επέλεξαν ένα κτήριο με ιστορία που, ευτυχώς, επιμένει καθημερινά να μας υπενθυμίζει ότι υπάρχουν σημεία σε αυτή την πόλη όπου η κακογουστιά δεν είναι η κυρίαρχη αισθητική.

Γιατί επέλεξαν ένα μνημείο που, ευτυχώς, επιμένει καθημερινά να μας υπενθυμίζει ότι σε έναν άλλο χρόνο η αρχιτεκτονική οπτική δεν ήταν αυτή του επίμονου βάνδαλου μπετατζή. Του κυρίαρχου, ισοπεδωτικού σχεδιαστή, που τα βλέπει όλα ως γυάλινη – καθρέφτη επένδυση. Της επιβεβλημένης, με τσαμπουκά και αυθαιρεσία, κακοφορμισμένης αστικής φούσκας που μας συνοδεύει καθημερινά σε κάθε μας βήμα.

Κατά τη γνώμη μου, τα ιστορικά κτήρια οφείλουμε να τα αφήνουμε αλώβητα – κατά το δυνατό - από το χρόνο και απόλυτα από την αισθητική μας. Ούτε αλουμινένια κουφώματα, ούτε γκράφιτι. Οφείλουμε, απλώς, να τα αφήνουμε ήσυχα και να τα σεβόμαστε δια της συντηρήσεώς τους.  

Έτσι, η μοναδική εξήγηση που μπορώ να δώσω για την επιλογή του ιστορικού κτηρίου του ΕΜΠ ως καμβά των γκραφιτάδων , είναι ότι το μνημείο ήταν πεδίο δόξης λαμπρό, μάλλον, για να ικανοποιηθεί το τεράστιο ΕΓΩ τους, συλλογικά και συνδυασμένα, αλλά για λάθος λόγο.

Η αλήθεια είναι ότι το τεράστιο ΕΓΩ είναι ένα από τα μεγαλύτερα προτερήματα για έναν καλλιτέχνη. Είναι η καύσιμη ύλη. Μόνο που νομίζω ότι μεταλλάσσεται σε μειονέκτημα όταν ικανοποιείται απλώς και μόνο με την επιλογή ενός ιδιότυπου καμβά που με μαθηματική ακρίβεια θα κάνει το έργο γνωστό. Όταν talk of the town δεν γίνεται το περιεχόμενο, η τεχνοτροπία αλλά η επικάλυψη ενός ιστορικού κτηρίου.

Γιατί έχω την εντύπωση ότι εάν οι καλλιτέχνες επέλεγαν ένα άνευ ιστορίας και συνέχειας κτήριο, η δημοσιότητα θα ήταν περιορισμένη. Οι κραυγές και οι ψίθυροι επίσης. Και το μοναδικό ερώτημα θα ήταν εάν μας αρέσει ή όχι. Εάν μας παίρνει από το χέρι ή μας αρπάζει από τα μούτρα. Όμως, αυτό δεν είναι το κεντρικό ερώτημα όταν βρίσκεσαι απέναντι από ένα έργο τέχνης;

Οπότε… ΕΚΕΙ γιατί ΕΓΩ.

«Να φιλήσουν κατουρημένες ποδιές»

Κι ύστερα ήρθε ο πρύτανης του ΕΜΠ, Ιωάννης Γκόλιας. Με δηλώσεις του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ που προκαλούν, τουλάχιστον, έκπληξη: «Το είδα κι εγώ αυτό που συνέβη, αλλά τι θέλετε να κάνω; Να βάλουμε χρήματα και μετά να μην έχουμε να πληρώσουμε ούτε τη ΔΕΗ; Προσπαθώ να θέσω προτεραιότητες. Οπότε, θα μπορούσα να καταδικάσω αυτό που έγινε, αλλά υπό τις παρούσες συνθήκες δεν μπορώ να το κάνω».

Μίλησε, βέβαια, και για  έλλειμμα αγωγής και πολιτισμού, καθώς πρόκειται για ένα μνημείο και συμπλήρωσε ότι: «Δεν εκφράζω ούτε ευαρέσκεια, ούτε δυσαρέσκεια».

Μόνο που το ερώτημα «αποκατάσταση του κτηρίου-μνημείου ή ΔΕΗ» είναι αφελές. Γιατί και τα δυο μπορούν να γίνουν. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν καθηγητές και φοιτητές του ΕΜΠ να κινητοποιήσουν τους δεκάδες χιλιάδες αποφοίτους. Το ΤΕΕ, μεγάλα τεχνικά γραφεία. Θα μπορούσαν καθηγητές και φοιτητές να αναζητήσουν χορηγούς. Να κάνουν έρανο. «Να φιλήσουν κατουρημένες ποδιές» όπως λέει ο λαός.

Γιατί, με όλο το σεβασμό, πριν από τις προτεραιότητες υπάρχουν οι επιλογές. Ας επιλέξουν και τα δύο.

ΥΓ: Στην Πατησίων, στην ευθεία του Πολυτεχνείου, βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο. Και ΕΚΕΙ γιατί ΕΓΩ;

 ΒAΛΙΑ ΜΠΑΖΟΥ

Ν. Κοτζιάς: Η Ελλάδα ζητά αποζημίωση από την Ε.Ε. για τις απώλειες εσόδων εξαιτίας των κυρώσεων κατά της Ρωσίας

Η Ελλάδα ζητά αποζημίωση από την Ε.Ε. για τις απώλειες εσόδων οι οποίες προκλήθηκαν από τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας λόγω της Ουκρανίας. Οι κυρώσεις οδήγησαν κυρίως στον αγροτικό τομέα σε μεγάλες ζημιές, είπε ο υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας Νίκος Κοτζιάς στα δημόσια γερμανικά κανάλια ARD και ZDF το βράδυ του Σαββάτου από τη Ρίγα.

«Η χώρα μας βρίσκεται σε κατάσταση οικονομικής κρίσης. Μας κοστίζει πάρα πολύ το γεγονός ότι έχουμε εμπάργκο στην αγροτική μας παραγωγή και η ΕΕ πρέπει να συζητήσει ειλικρινά τι θα γίνει με τα οικονομικά προβλήματά μας, τα οποία οφείλονται στις κυρώσεις», πρόσθεσε ο Νίκος Κοτζιάς στον πρώτο κανάλι της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD.

«Αυτές θα πρέπει να αποζημιωθούν εντός της Ε.Ε. Αυτό δεν έχει να κάνει με οικονομική βοήθεια», παράλληλα αντέκρουσε ότι η Αθήνα απειλεί με βέτο την παράταση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

Το βέτο όμως είναι ένα δικαίωμα «το οποίο έχει κάθε χώρα στην Ε.Ε. Δεν χρησιμοποιήσαμε ποτέ το βέτο χωρίς λόγο και δεν θα κάνουμε ούτε και στο θέμα της Ουκρανίας άνευ λόγου» Κοστίζει, όμως, στην Ελλάδα «πάρα πολύ» το γεγονός ότι η Ρωσία ως αντίδραση επέβαλε κυρώσεις απαγορεύοντας τις εισαγωγές γεωργικών προϊόντων από την Ευρώπη. Γι αυτό πρέπει επιτέλους να γίνει συζήτηση στην Ε.Ε. πως θα αποζημιωθούν αυτές οι ζημιές.

«Η πορεία της ΕΕ έναντι της Ρωσίας έχει την επιρροή και της Ελλάδας και για αυτό είμαι ικανοποιημένος», δηλώνει ο Ν. Κοτζιάς και προσθέτει ότι από την ελληνική εμπειρία, οι κυρώσεις δεν είναι πάντα εποικοδομητικές ή επιτυχείς.

Σε άλλη συνέντευξή του, η οποία αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του δεύτερου καναλιού στην δημόσιας γερμανικής τηλεόρασης ZDF, ο Ν. Κοτζιάς, επισημαίνει ότι «δεν μπορούμε να παριστάνουμε ότι η Ουκρανία είναι το μοναδικό πρόβλημα της Ευρώπης» και εκτιμά ότι η Ευρώπη επικεντρώνεται υπερβολικά στο θέμα της Ρωσίας. «Δεν ξέρω, για παράδειγμα, κανέναν φιλορώσο αυτονομιστή ο οποίος να πραγματοποίησε επίθεση στην δυτική Ευρώπη. Ήταν τζιχαντιστές από το Παρίσι, από το Βέλγιο», λέει χαρακτηριστικά και αναφέρει το παράδειγμα της κατεχόμενης Κύπρου ως ανάλογο με αυτό της προσάρτησης της Κριμαίας, όπου όμως δεν επιβλήθηκαν κυρώσεις στην Τουρκία.

Ο Ν. Κοτζιάς σημειώνει ότι η Ευρώπη πρέπει να αναπτύξει οράματα και όχι να δυσφημεί μεμονωμένες χώρες.

Πηγή

Βαρουφάκης: Δεν αποκλείεται δημοψήφισμα για το ευρώ εάν απορριφθούν οι προτάσεις στην Ελλάδα

Το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος για το ευρώ στην Ελλάδα, εάν η Ευρώπη δεν αποδεχθεί τις προτάσεις, αφήνει ανοικτό ο υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, σε συνέντευξή του στην ιταλική «Corriere della Serra».

«Όπως έχω πει στον πρωθυπουργό μου, δεν είμαστε ακόμα κολλημένοι στις θέσεις μας. Μπορούμε να πάμε σε εκλογές, να καλέσουμε ένα δημοψήφισμα», δηλώνει ο υπουργός. Σημειώνεται πως στο σχετικό κομμάτι του δημοσιεύματος επισημαίνεται ότι από την εφημερίδα ότι το δημοψήφισμα θα αφορά στο ευρώ.

Παράλληλα, χαρακτήρισε «δηλητηριώδεις» τις συζητήσεις περί Grexit και χαρακτήρισε «πολιτική επιλογή» το πότε θα σταματήσει η συζήτηση για αυτό. Όσον αφορά στη στάση της ΕΚΤ, εξέφρασε δυσαρέσκεια, υπογραμμίζοντας πως επέτρεψε σε προηγούμενες «συντηρητικές» κυβερνήσεις να αυξήσουν το όριο έκδοσης εντόκων γραμματίων, ενώ τώρα αρνείται να δώσει αυτό το δικαίωμα στην Αθήνα.

Ο υπουργός Οικονομικών εξηγεί πως η Ελλάδα δεν ζητά νέο δάνειο στήριξης αλλά«συμβόλαιο για την ανάπτυξη» με τρεις πυλώνες: Την αναθεώρηση των στόχων για πρωτογενή πλεονάσματα, μια έξυπνη ανταλλαγή του χρέους με νέα ομόλογα – που θα συνδέονται με την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας – και ένα πανευρωπαϊκό σχέδιο επενδύσεων που θα χρηματοδοτηθεί με ομόλογα που μπορεί να εκδώσει η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Ως τώρα το Eurogroup σιωπά, επισημαίνει, συμπληρώνοντας ότι η Ευρώπη είναι ένα «μεγάλο πλοίο που χρειάζεται χρόνο για να αλλάξει πορεία».

PS: Έντονες είναι οι αντιδράσεις στην κυβέρνηση για τον τρόπο που η ιταλική Corriere della Serra παρουσίασε τη συνέντευξη του Γιάνη Βαρουφάκη. Το υπουργείο Οικονομικών κάνει λόγο για διαστρέβλωση των όσων δήλωσε ο υπουργός από την πλευρά της εφημερίδας, ζητώντας να υπάρξει άμεση επανόρθωση από τον συντάκτη του κειμένου.

Πηγή

Η εξεταστική των ΜΜΕ

Πολλά από τα ερωτήματα που εξακολουθεί να γεννά η υιοθέτηση της πολιτικής των μνημονίων είναι καταγραμμένα ακόμα και στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

Μεταξύ των πρόσφατων κυβερνητικών εξαγγελιών του Αλέξη Τσίπρα συγκαταλέγεται ως γνωστόν και η σύσταση εξεταστικής επιτροπής για το πώς οδηγηθήκαμε το 2010 ως χώρα στο πρώτο μνημόνιο. Είναι φυσικά νωρίς για να εκτιμήσει κανείς τι μπορεί να προκύψει από μια τέτοια προανακριτική διαδικασία, ειδικά όσον αφορά ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες των τότε κυβερνώντων. Αυτό για το οποίο δεν υπάρχει ωστόσο η παραμικρή αμφιβολία είναι τα πολιτικά και κοινωνικά διακυβεύματα που επικαθόρισαν εκείνη την ιστορική ανατροπή. Για τη διαπίστωσή τους δεν απαιτούνται έκτακτες ανακριτικές εξουσίες: αρκεί η προσεκτική αναδίφηση του Τύπου και των ιστολογίων τους κρίσιμους μήνες ανάμεσα στις εκλογές του 2009 και την υπερψήφιση των πρώτων «μέτρων για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη-μέλη της Ζώνης του Ευρώ και το ΔΝΤ» από τη Βουλή των Ελλήνων, το απόγευμα της 6ης Μαΐου 2010.

«Προσγείωση στην πραγματικότητα»

Για το ευρύ κοινό, όλα ξεκίνησαν με τη σαρωτική εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ στιςπρόωρες βουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009. Νίκη που παρομοιάστηκε από τα ΜΜΕ με εκείνη του 1981, καθώς το ΠΑΣΟΚ απέσπασε 44% έναντι 33,6% της Ν.Δ., κι είχε επιτευχθεί χάρη στην υπόσχεση του Γιώργου Παπανδρέου για μια κεϊνσιανή, αναδιανεμητική οικονομική πολιτική υπέρ των λαϊκών στρωμάτων (το περίφημο «λεφτά υπάρχουν»). Προς την κατεύθυνση αυτή κινήθηκαν και τα πρώτα βήματα της νέας κυβέρνησης, με την απόφασή της (3.11.) για χορήγηση «επιδόματος αλληλεγγύης» 700-1.300 ευρώ σε 444.500 πολίτες με ετήσιο οικογενειακό εισόδημα κάτω των 21.000 ευρώ και μικρότερων επιδομάτων σε άλλους 2.103.000 πολίτες που βρίσκονταν στο (τότε) όριο της φτώχειας. Τα χρήματα θα προέρχονταν από την επιβολή έκτακτης εισφοράς στα κέρδη 300 μεγάλων επιχειρήσεων και την αύξηση του φόρου στις ακίνητες περιουσίες άνω των 600.000 ευρώ.

Πολύ μικρότερη προσοχή είχε δοθεί στις «προειδοποιήσεις» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του ΔΝΤ για τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας και τις πιέσεις τους για τη λήψη αντιλαϊκών μέτρων. Οταν στις 6.8.2009 δημοσιεύτηκε η έκθεση του ΔΝΤ που καλούσε την ελληνική κυβέρνηση να επιβάλει δρακόντεια μέτρα λιτότητας, οι μόνες μη οικονομικές εφημερίδες που ανέδειξαν την είδηση σε κύριο θέμα ήταν ο «Ριζοσπάστης» και οι άκρως περιθωριακές «Νίκη» και «Λόγος»˙ οι περισσότερες προτίμησαν να ασχοληθούν με προσφιλέστερα θέματα, όπως το μεταναστευτικό, η «τουρκική απειλή» ή η εγχώρια «τρομοκρατία». Η κυβέρνηση Καραμανλή, που μόλις είχε χάσει την πλειοψηφία στις ευρωεκλογές του Ιουνίου, προτίμησε πάλι μια ελάχιστα ηρωική έξοδο, προκηρύσσοντας πρόωρες εκλογές στη διετία και πετώντας την καυτή πατάτα στα χέρια του διαδόχου της.

Τρεις βδομάδες μετά τις εκλογές, τη συμμόρφωση της νέας κυβέρνησης ανέλαβαν ως γνωστόν οι διεθνείς «οίκοι αξιολόγησης», με τις αλλεπάλληλες υποβαθμίσεις της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας, μετά την αποκάλυψη των παραπλανητικών«Greek Statistics» των Σημίτη-Καραμανλή. Την αρχή έκανε η Fitch (22.10., 8.12.) και ακολούθησαν η Standard & Poor's (16.12.) και η Moody’s (23.12.). Η δομική αυτή αμφισβήτηση του δόγματος της «ισχυρής Ελλάδας» προκάλεσε μια εξίσου δραματική ανατροπή της στάσης των ΜΜΕ, που από την ένθερμη υποστήριξη των φιλολαϊκών κυβερνητικών εξαγγελιών πέρασαν εν μια νυκτί στην ανοιχτή κατατρομοκράτηση των πολιτών και την απαίτηση για σκληρά μέτρα προκειμένου να κατευναστούν «οι αγορές». Ενώ ακόμη και στις 23.11. τα «Νέα» ζητούσαν π.χ. πρωτοσέλιδα άμεσες προσλήψεις υγειονομικού προσωπικού ως απαραίτητη προϋπόθεση για τη διασφάλιση της δημόσιας υγείας («Σε πανδημία με κλειστές εντατικές! Δυο παιδιά έχασαν τη ζωή τους το Σαββατοκύριακο. Αγώνας δρόμου για την πρόσληψη νοσηλευτών»), λίγες μέρες μετά τον τόνο δίνει πλέον παντού ο πανικός μπροστά στην επικείμενη κατάρρευση τραπεζών και ΧΑΑ: «Στα πρόθυρα της υποβάθμισης ετέθη χθες η οικονομία της Ελλάδος» («Καθημερινή», 8.12.), «Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα» («Βήμα», 8.12.), «Κραδασμοί από ντόμινο υποβαθμίσεων. Μπαράζ διεθνών πιέσεων για εφαρμογή σκληρών μέτρων» («Εθνος», 9.12.), «Σφίγγουν τη θηλιά στην ελληνική οικονομία» («Χώρα», 9.12.). Ακόμη πολεμικότερα ήταν, φυσικά, τα πρωτοσέλιδα του οικονομικού Τύπου: «Τελεσίγραφο από την S&P.

Οι αγορές πιέζουν για άμεσα μέτρα» («Ημερησία», 8.12.), «Οι αγορές κλιμακώνουν τις πιέσεις τους στην Αθήνα. Υπό δίμηνη παρακολούθηση μάς θέτει η Standard & Poor’s.Πιο επιθετική πολιτική ζητούν Τρισέ, Bloomberg και Barclays» («Κέρδος», 8.12.), «Επώδυνα μέτρα στο Δημόσιο ζητά ο πρόεδρος της ΕΚΤ. Απειλή για νέα υποβάθμιση του αξιόχρεου της χώρας» («Ναυτεμπορική», 8.12.), «Σε κατάσταση πολιορκίας. Νέα υποβάθμιση, αμηχανία στο Μαξίμου» («Ημερησία», 9.12.), «Τριγμοί στην οικονομία από την υποβάθμιση Fitch» («Εξπρές», 9.12.), «Οι αγορές επιβάλλουν τους δικούς τους όρους» («Σύμβουλος του Χρηματιστηρίου», 9.12.), «"Θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί" το μήνυμα Παπακωνσταντίνου - Προβόπουλου. Πώς επηρεάζει η υποβάθμιση της οικονομίας και πέντε τραπεζών» («Χρηματιστήριο», 9.12.). Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και τα ραδιοτηλεοπτικά δελτία – εθισμένα, άλλωστε, αυτά τα τελευταία στην καθημερινή πρόκληση κάθε μορφής πανικού.

Η πρωτοπόρα «Καθημερινή» του Αλαφούζου είχε πάντως σπεύσει, ήδη από το πρώτο χτύπημα της Fitch, να καλωσορίσει χαιρέκακα την κυβερνητική «προσγείωση στην πραγματικότητα» (23.10.).

Για τις τράπεζες, ρε γαμώτο

Από τα τέλη του 2009, ένας αγώνας δρόμου διεξάγεται έτσι ανάμεσα στην κυβέρνηση Παπανδρέου, που (εξωτερικά, τουλάχιστον) προσπαθεί να τηρήσει κάποιες από τις προεκλογικές δεσμεύσεις της, και τη συμμαχία ευρωπαϊκών οργάνων και «αγορών», που πιέζει όλο και ασφυκτικότερα για δραστική αλλαγή πολιτικής. Πολλές πτυχές αυτής της πίεσης θυμίζουν όσα ζούμε ξανά τούτες τις μέρες: «5 δισ. € έφυγαν μετά τις εκλογές» στο εξωτερικό, προειδοποιούσε λ.χ. πρωτοσέλιδα η «Real News»(20.12.), για να ακολουθήσει η επίσης πρωτοσέλιδη καταγγελία του «Πρώτου Θέματος» (3.1.) ότι «ένα λάθος της κυβέρνησης» -η πρόθεσή της να φορολογήσει τις μεγάλες καταθέσεις- «έδιωξε 10 δισ.» από τη χώρα. Λίγο αργότερα, ο Αλέξης Παπαχελάς θα εξηγήσει στην «Καθημερινή» (17.3.) ότι, ενώ «θεωρητικώς το κράτος δεν έχει άμεσες ταμειακές ανάγκες έως το τέλος Απριλίου, το πρόβλημα είναι ότι οι ελληνικές τράπεζες δοκιμάζονται σκληρά καθώς δυσκολεύονται να δανεισθούν χρήματα εκτός ΕΚΤ, όσο το κρατικό spread βρίσκεται τόσο ψηλά».

Ακόμη σαφέστερη ήταν η απόδοση αυτών των δυσμενών εξελίξεων στα άτολμα φιλολαϊκά μέτρα της κυβέρνησης, ακόμη κι όταν αυτά παρέμεναν απλώς στη σφαίρα της διαβούλευσης. Η «Καθημερινή» διαπιστώνει έτσι (3.2.) «κίνδυνο υποβάθμισης ελληνικών τραπεζών λόγω του νομοσχεδίου Κατσέλη» για τα «κόκκινα» δάνεια, με πηγή -τι άλλο;- τους ίδιους τους θιγόμενους τραπεζίτες: «Η δυσπιστία των επενδυτών έναντι της Ελλάδος επηρεάζει και τις τράπεζες, οι οποίες δυσκολεύονται να αντλήσουν ρευστότητα από τις αγορές. [...] Το πρόβλημα των τραπεζών επιτείνεται από τις νομοθετικές παρεμβάσεις του Υπουργείου Οικονομίας για τις ρυθμίσεις οφειλετών. Ο διεθνής οίκος αξιολόγησης Fitch προειδοποίησε ότι αυτές οι παρεμβάσεις είναι πιθανό να οδηγήσουν σε αύξηση των επισφαλών δανείων και υποβάθμιση των ελληνικών τραπεζών. [...] Το θέμα έθεσε η Ενωση Ελληνικών Τραπεζών στον υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου».

Εξίσου εύγλωττη είναι και η συνταγή του κύριου άρθρου της ίδιας εφημερίδας (21.4.) για την καταπολέμηση της ανεργίας μέσω απαλλαγής των «επενδυτών» από φιλεργατικές ή περιβαλλοντολογικές οχλήσεις: «Η ανεργία για να μειωθεί απαιτεί διαρθρωτικά μέτρα ώστε να θεραπευθούν οι στρεβλώσεις της αγοράς. Και το κυριότερο να αλλάξει η νεοελληνική νοοτροπία που εκφράζεται με τη μανιώδη αντιπαλότητα με την οποία τοπική αυτοδιοίκηση, γραφειοκρατία, δικαιοσύνη, συνδικαλιστές και άλλοι παράγοντες αντιμετωπίζουν κάθε επενδυτικό σχέδιο στη χώρα».

Από κοντά και οι υπόλοιπες ναυαρχίδες των ΜΜΕ. «Κόψτε σπατάλες και μονιμότητα» των δημοσίων υπαλλήλων, απαιτεί πρωτοσέλιδα η «Real News» του Ν. Χατζηνικολάου (28.2.), αποδίδοντας αυτή την προτροπή στους «πολίτες» που (υποτίθεται πως) έβρισκαν «ανεπαρκή» τα πρώτα μέτρα λιτότητας. «Τολμηρό σχέδιο αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας. Στο σφυρί οι ΔΕΚΟ, τα κτίρια και τα ακίνητα του Δημοσίου», πανηγυρίζει στις 7.3. η «Αυριανή». Μετά το διάγγελμα Παπανδρέου για το πρώτο πακέτο μέτρων λιτότητας (2.2.), τα «Νέα» διαπιστώνουν πως «η ελληνική κοινωνία ήταν έτοιμη από καιρό να υποστεί θυσίες, ώστε να αντιμετωπιστεί η κρίση» κι ότι «μόνον η ειλικρίνεια και το κύρος του Πρωθυπουργού μπορούν να διασφαλίσουν» την κοινωνικά δίκαιη κατανομή των βαρών (3.2.). Στις 14.2. το «Πρώτο Θέμα» αποφαίνεται πάλι, βάσει δημοσκόπησης της ALCO, ότι «61% στηρίζει το Γιώργο» κι 65% βρίσκει «δίκαια και αναγκαία τα μέτρα» λιτότητας που αυτός εξήγγειλε. Ταυτόχρονα, καλλιεργεί το έδαφος για τα φαινόμενα αντικοινοβουλευτισμού των επόμενων χρόνων: «64% [θεωρεί πως] φταίνε οι πολιτικοί», έτσι γενικά.

«Θεσμοί» ενόψει

Μέσα στο πρώτο τετράμηνο του 2010, η κυβέρνηση θα πάρει πίσω τη μία μετά την άλλη όλες τις προεκλογικές και πρώιμες μετεκλογικές εξαγγελίες της, σε μια προσπάθεια κατευνασμού των «αγορών». Στις 15.1. ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου ανακοινώνει ένα Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΠΣΑ) που «διορθώνει» τον προϋπολογισμό, επιβάλλοντας περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες και τους ψηλότερους μισθούς. Στις 2.2. το ΠΣΑ «διορθώνεται» από τον πρωθυπουργό με νέα μέτρα (πάγωμα μισθών Δημοσίου, περικοπές επιδομάτων, αύξηση ορίου συνταξιοδότησης, πρόσθετοι φόροι), προκειμένου αυτό να εγκριθεί στις 3.3. από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στις 16.2. από τους υπουργούς Οικονομικών της Ε.Ε. (Ecofin). Στις 11.2. η σύνοδος κορυφής της Ε.Ε. αποφασίζει να θέσει τη χώρα υπό τριπλή εποπτεία: «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η ΕΚΤ θα εποπτεύουν τις προσπάθειες μείωσης του ελλείμματος της Ελλάδας», εξηγεί ο οικονομικός Τύπος. «Η πρώτη αντιπροσωπεία θα έλθει στην χώρα μας τον Μάρτιο, ενώ το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα παράσχει τεχνική βοήθεια» («Χρηματιστήριο», 12.2.). Στις 3.3. εξαγγέλλονται κι άλλα «συμπληρωματικά» μέτρα (περικοπές δώρων κι επενδυτικών δαπανών, πάγωμα συντάξεων κ.λπ.), που ψηφίζονται δύο μέρες αργότερα στη Βουλή με τη διαδικασία του κατεπείγοντος.

Οι «αγορές» δεν λένε ωστόσο να το βάλουν κάτω. Με τη βοήθεια τις καταστροφολογίας που επιστρατεύτηκε από τους κυβερνώντες για τη δικαιολόγηση της νέας πολιτικής τους, όπως η παρομοίωση της ελληνικής οικονομίας από τον Παπακωνσταντίνου με «Τιτανικό» (15.2.), κάθε υποχώρηση καταλήγει σε νέα εκτόξευση των spreads, που από 231 μονάδες στις 4.1. σκαρφαλώνουν στις 606 στις 22.4.

Στις 16.3. το Eurogroup καλεί την κυβέρνηση «να καταρτίσει και να εφαρμόσει το συντομότερο δυνατό, ξεκινώντας από το 2010, ένα πακέτο γενναίων και ολοκληρωμένων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων» με «συγκεκριμένα μέτρα που να καλύπτουν μισθούς, μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, μεταρρυθμίσεις στην υγειονομική περίθαλψη, τη δημόσια διοίκηση και ενίσχυση της απασχόλησης».

Από μερίδα των αθηναϊκών ΜΜΕ, η προσφυγή στο ΔΝΤ θα παρουσιαστεί σ’ αυτή τη συγκυρία ως εθνικά επωφελής, δυναμική λύση: «Σαφές μήνυμα από τον Γ. Παπανδρέου στην ΕΕ ενόψει της Συνόδου Κορυφής. Φθηνό δάνειο ή πάμε ΔΝΤ», διακηρύσσει χαρακτηριστικά η «Ημερησία» του Μπόμπολα (17.3.), ενώ ακόμη γλαφυρότερη ήταν, ως συνήθως, και εδώ η «Αυριανή» του Κουρή (17.3.): «Τελεσίγραφο στις Βρυξέλλες για βοήθεια. Τελειώνει σύντομα το σίριαλ με το δάνειο και η κοροϊδία από τους εταίρους μας. Πάμε ολοταχώς για ΔΝΤ αν μέχρι την Παρασκευή η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν δώσει συγκεκριμένα στοιχεία για στην Ελλάδα για το σχέδιο διάσωσης». Πιο συγκρατημένος, ο Παπαχελάς διαβεβαίωνε καθησυχαστικά στην «Καθημερινή» της ίδιας μέρας πως η προσφυγή στο ΔΝΤ «διαφορές μεγάλες δεν έχει, καθώς τα μέτρα που θα μας επέβαλλε έχουν λίγο πολύ ληφθεί».

Στην πραγματικότητα, αυτοί οι λεονταρισμοί συγκάλυπταν απλώς τη διαδικασία υποβολής της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας στον ζουρλομανδύα της «εσωτερικής υποτίμησης» μέσω μνημονίων, η επεξεργασία των οποίων είχε ήδη αρχίσει. Από το βιβλίο του Παναγιώτη Ρουμελιώτη, αντιπροσώπου τότε της Ελλάδας στο ΔΝΤ, γνωρίζουμε πως την ίδια ακριβώς μέρα αυτός συζητούσε με τον μετέπειτα αντιπρόσωπο του Ταμείου στην τρόικα, Μπομπ Τράα, «τις μεσο-μακροπρόθεσμες πολιτικές που ήταν απαραίτητο να προωθηθούν, ώστε η ελληνική οικονομία να επανέλθει σε τροχιά ανάπτυξης και δημοσιονομικής σταθερότητας» (σ. 71). Είχαν προηγηθεί συνομιλίες του Παπακωνσταντίνου και του πρωθυπουργικού συμβούλου Πολεμαρχάκι με ηγετικά στελέχη του ΔΝΤ (7.3.) κι έμελλε να ακολουθήσει ειδική συνεδρίαση του Δ.Σ. για το ελληνικό ζήτημα, με σχετική εισήγηση του Στρος-Καν (1.4.). Οπως επίσης μας πληροφορεί ο Ρουμελιώτης, η συμβολή του ΔΝΤ στην τρόικα αποσκοπούσε κυρίως στην παροχή μιας τεχνογνωσίας ελέγχου και καταναγκασμού -με περιοδικούς «ελέγχους», «εκθέσεις προόδου» κ.λπ.- που δεν διέθετε ακόμη τότε η Ε.Ε. (σ. 103). Εξίσου ενδιαφέρουσα αποδεικνύεται και η επισήμανσή του ότι «πολιτική του Ντομινίκ Στρος Καν ήταν να δημιουργείται η εντύπωση ότι το ΔΝΤ δεν επιβάλλει μέτρα στην Ελλάδα, αλλά ότι συναινεί με μέτρα που προτείνει η ελληνική κυβέρνηση» (σ. 102-103).

Τελικά, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσισε στις 25.3. πως οι χώρες της Ε.Ε. είναι διατεθειμένες να διαθέσουν εν ανάγκη 22 δισ. στην Αθήνα, «υπό όρους» και σε στενή συνεργασία με το ΔΝΤ. Η υποδοχή της είδησης από τα ελληνικά ΜΜΕ ήταν διθυραμβική: «Μαξιλάρι ασφαλείας από την Ευρώπη» («Εθνος»), «Ουφ! Διπλή ανάσα. Στήριξη από ΕΕ και ΔΝΤ» («Νέα»), «Ανάσα για την Ελλάδα. Υπό έλεγχο η οικονομία μας» («Απογευματινή»), «Ευνοϊκή η απόφαση της ΕΕ. Δραματικό παρασκήνιο για τη στήριξη της Ελλάδας» («Αδέσμευτος Τύπος»). Ιδιαίτερο ενθουσιασμό προκάλεσε η (συμπληρωματική) απόφαση του τότε διοικητή της ΕΚΤ: «Δώρο Τρισέ – λύτρωση για τις ελληνικές τράπεζες. Και το 2011 η ΕΚΤ θα δέχεται ελληνικά ομόλογα ως εχέγγυα χορήγησης δανείων σε τράπεζες».

Καθοριστική για την επιβολή του μνημονίου σε μερίδα της κοινής γνώμης αποδείχτηκε η σταδιακή μετατόπιση του άξονα της δημόσιας συζήτησης από τις συνέπειες της μνημονιακής πολιτικής στην «εθνική προσπάθεια» να διασφαλιστούν τα επίμαχα κονδύλια σε πείσμα κάθε λογής «ανθελλήνων». Μετατόπιση που βόλευε, άλλωστε, τους πάντες: «Μάχη για την Ελλάδα δίνει ο Σαμαράς», εξηγούσε λ.χ. πρωτοσέλιδα η αντιπολιτευόμενη «Απογευματινή» (16.3.). «Σχέδιο του Ολι Ρεν προβλέπει 20-25 δισ. € για τη στήριξη της χώρας μας αλλά συναντά τις επιφυλάξεις Γερμανίας, Αυστρίας, Ολλανδίας».

Η έλευση της τρόικας, μετά την τελική ψήφιση του πρώτου μνημονίου, απέτρεψε μια άλλη εξέλιξη που φέρεται να προωθούσε το Βερολίνο: τον διορισμό του Λουκά Παπαδήμου, αντιπροέδρου τότε της ΕΚΤ, που η θητεία του έληγε στις 31.5., ως μονοπρόσωπου «"επιτηρητή" της ΕΕ στην Αθήνα» («Βήμα Online», 15.2.). Παρά το άκαρπο της ζύμωσης, ο υποψήφιος επιτηρητής δεν πήγε βέβαια τελικά χαμένος.

Η κρίση ως ευκαιρία

Εκ των υστέρων, γνωρίζουμε πως η συνταγή της τρικέφαλης «διάσωσης» κι επιτήρησης υπήρξε η χειρότερη δυνατή για την ελληνική οικονομία, καθώς συνδύασε την παράδοση καταναγκασμών του ΔΝΤ με τους ακόμη αυστηρότερους όρους που επιθυμούσαν οι ιθύνοντες της ευρωζώνης. Μοναδική μέριμνα των κυβερνήσεων της Γερμανίας και της Γαλλίας, παραδέχεται εκ των υστέρων ο Ρουμελιώτης, υπήρξε η διάσωση των τραπεζών τους που ήταν εκτεθειμένες στο ελληνικό χρέος (σ. 135 κ.εξ.). Για τον σκοπό αυτό, και προκειμένου να καταστήσουν το μνημόνιο αποδεκτότερο από τα δικά τους κοινοβούλια, οι εκτιμήσεις των εντεταλμένων τεχνοκρατών για την αποτελεσματικότητά του έγιναν «περισσότερο αισιόδοξες» απ’ ό,τι επέτρεπε η πραγματικότητα (σ. 101). Ως επίσημος δε στόχος τέθηκε «η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των αγορών προς την Ελλάδα» (σ. 95). Οσο για την ελληνική κυβέρνηση, αυτή από ένα σημείο και μετά παραδόθηκε ουσιαστικά άνευ όρων, αρκούμενη να διαπραγματευτεί κάποιες ελάσσονες μόνο τεχνικές λεπτομέρειες (σ. 112-113).

Ψιλά γράμματα όλα αυτά για τους εγχώριους προασπιστές αυτού του άλματος στο (ορατό) κενό, που είδαν την κρίση -και το μνημόνιο- κυρίως ως μια θεόσταλτη ευκαιρία απαλλαγής των ντόπιων «αγορών» από τα βαρίδια των λαϊκών κατακτήσεων της Μεταπολίτευσης. «Εδώ που φτάσαμε», έγραφε χαρακτηριστικά ο Στέφανος Κασιμάτης στην «Καθημερινή» (18.4.), «οι "βάρβαροι" του ΔΝΤ δεν είναι "μια κάποια λύσις". Είναι η μόνη που υπάρχει στον ορίζοντα. [...] Η πολυθρύλητη "Νέα Μεταπολίτευση" φαίνεται ότι θα ξεκινήσει με το ΔΝΤ. Γιατί όχι; Εδώ η ελληνική ανεξαρτησία κερδήθηκε χάρη στην παρέμβαση των ξένων –όσο κι αν δεν μας αρέσει να το θυμόμαστε...».

Συνταγές με γύψο

Πολύ προτού οι εθνοσωτήριες βλέψεις του καταλήξουν στο Ποτάμι, ο Σταύρος Θεοδωράκης και το πόρταλ του πρωταγωνίστησαν την άνοιξη του 2010 στις προσπάθειες επιβολής του μνημονίου σε μια τρομοκρατημένη κοινωνία. Τόσο με την προπαγάνδιση της αναγκαιότητάς του όσο και με κάποιες σαφώς προβληματικότερες εισηγήσεις.

Τον αυστηρό περιορισμό απεργιών και διαδηλώσεων κατά του μνημονίου απαιτούσε προληπτικά το protagon.gr | EUROKINISSI

Στις 16.2.2010, ενώ είχε αρχίσει να δρομολογείται η προσφυγή της κυβέρνησης Παπανδρέου στους «θεσμούς», ο Σ.Θ. συγκρίνει την Ελλάδα και την οικονομία της με μια φίλη του καρκινοπαθή, που έκανε εγχείρηση και βρήκε την υγειά της: «Το πρώτο λοιπόν είναι να δεχτούμε ότι έχουμε την ασθένεια. Μετά να σιγουρευτούμε ότι επιλέξαμε τον σωστό γιατρό (και αν κανείς έχει καμιά καλή ιδέα, να ξαναφέρουμε τον Καραμανλή ας πούμε ή να συγκυβερνήσουν η Αλέκα με τον Αλαβάνο, να το πει) και τέλος το σημαντικότερο όλων είναι να μάθουμε τι θα κερδίσουμε αν κάνουμε την θεραπεία. Πώς θα είναι “αύριο” η ζωή μας. Και επί αυτού η αλήθεια είναι ότι ο Παπανδρέου δεν έχει πει πολλά πράγματα. Και όμως πρέπει. Οι ασθενείς, τα μικρά παιδιά και οι λαοί πρέπει να ξέρουν τι θα κερδίσουν στο τέλος μιας προσπάθειας. Ας ξεκαθαριστεί λοιπόν για ποια χώρα προσπαθούμε. Ποια “νέα Μεγάλη ιδέα” έχουν αυτοί που μας κυβερνούν».

Η στάση αυτή της ευμενούς αναμονής μετατρέπεται σε καλαμπουρτζίδικο οίστρο αμέσως μετά την επίσημη προαναγγελία του μνημονίου από τον Παπανδρέου στο Καστελόριζο (23.4.). Υποδεχόμενος τη νέα εποχή, ο Σ.Θ. μας καλεί στις 26.4. να ξεχάσουμε διάφορες παθογένειες του παρελθόντος: «τα δεκάευρα στα πουρμπουάρ», «τα 3.500 κυβικά του άνεργου ανιψιού μας», «τα κολωνακιώτικα τακούνια των 485€», «τα ρολόγια των 13.970», «τα δίκλινα έναντι 199€ την βραδιά» κ.ο.κ. Ολα στο κλίμα της διατεταγμένης αυτοενοχοποίησης δικαίων και αδίκων, που θα αποκορυφωθεί λίγο αργότερα με τη διάσημη παγκάλειο ρήση «μαζί τα φάγαμε». Αρκούσε βέβαια να ξεφυλλίσει κανείς τις (δημοσιευμένες) εκθέσεις του ΔΝΤ για να διαπιστώσει ποιοι ακριβώς θα πλήρωναν το μάρμαρο της «εξυγίανσης». Ομως ο αρχηγός, κατά δήλωσή του, δεν ξέρει ξένες γλώσσες...

Πρακτικότερες ιδέες για την επιβολή της νέας Μεγάλης Ιδέας υπέβαλε δυο μέρες αργότερα στο ίδιο πόρταλ ένας άλλος δημοσιογράφος, ο Τάσος Τέλλογλου: «Το ΠΑΣΟΚ δε διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν. Να κάνουμε εκλογές; Δεν είμαστε αυτόχειρες. Αρα τι μένει; Μια κυβέρνηση σαν κι εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974, από όλους τους πολιτικούς χώρους. Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να έχει έκτακτες εξουσίες, για να το πω πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα άρθρα του Συντάγματος πρέπει να βγουν "εκτός" ή να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα [να] κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτόφωρου, πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς. [...] Στο κάτω-κάτω της γραφής, ο κάθε λαός έχει τη δημοκρατία που του αξίζει».

Συντάκτης: 

Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς

Πηγή

Τζόζεφ Στίγκλιτς: μια δίκαιη απόφαση για το κρατικό χρέος

Ο νομπελίστας για τις περιπτώσεις χρέους Αργεντινής και Ελλάδας

Για την αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους χωρών όπως η Αργεντινή και η Ελλάδα γράφει σε πρόσφατο άρθρο του ο Νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς. Ακολουθούν αποσπάσματα:

«Τον περασμένο Ιούλιο, όταν ο ομοσπονδιακός δικαστής των ΗΠΑ Τόμας Γκρίζα έκρινε ότι η Αργεντινή έπρεπε να αποπληρώσει στο ακέραιο τα λεγόμενα ληστρικά αμοιβαία κεφάλαια που είχαν αγοράσει το δημόσιο χρέος της σε πολύ χαμηλές τιμές, η χώρα αναγκάστηκε να κηρύξει χρεοκοπία.

Η απόφαση είχε πολύ μεγάλο αντίκτυπο, επηρεάζοντας ομόλογα που εκδίδονται σε μια ποικιλία δικαιοδοσιών, γεγονός που υποδηλώνει ότι τα δικαστήρια των ΗΠΑ έχουν λόγο σε συμβάσεις που εκτελούνται σε άλλες χώρες.

Από τότε, δικηγόροι και οικονομολόγοι έχουν προσπαθήσει να ξεμπερδέψουν τις περίπλοκες συνέπειες της απόφασης του Γκρίζα. Η δικαιοδοσία των δικαστηρίων των ΗΠΑ εκτείνεται πραγματικά πέραν των συνόρων της Αμερικής;

Τώρα, ένα δικαστήριο στο Ηνωμένο Βασίλειο έφερε επιτέλους κάποια σαφήνεια στο θέμα, κρίνοντας ότι οι πληρωμές τόκων της Αργεντινής για τα ομόλογα που εκδίδονται υπό το βρετανικό δίκαιο καλύπτονται από την βρετανική νομοθεσία, και όχι από τις  δικαστικές αποφάσεις στις ΗΠΑ.

Η απόφαση - ένα ευπρόσδεκτο διάλειμμα σε μια σειρά αποφάσεων από Αμερικανούς δικαστές, οι οποίοι δεν φαίνεται να κατανοούν την πολυπλοκότητα των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών αγορών - μεταφέρει κάποια σημαντικά μηνύματα.

Πρώτα απ 'όλα, το γεγονός ότι οι διαπραγματεύσεις για το χρέος της Αργεντινής αντικαταστάθηκαν από την απόφαση ενός αμερικανικού δικαστηρίου - η οποία στη συνέχεια διαψεύστηκε από ένα βρετανικό δικαστήριο - είναι μια σκληρή υπενθύμιση ότι λύσεις που βασίζονται στην αγορά για τις κρίσεις κρατικού χρέους έχουν μεγάλες δυνατότητες να προκαλέσουν χάος.

Απλές τροποποιήσεις, όπως τροπολογίες σε συμβάσεις, δεν θα καλύψουν τις ελλείψεις του συστήματος. Με πολλαπλά χρέη που υπόκεινται σε πληθώρα μερικές φορές αντιφατικών νομοθεσιών σε διάφορες δικαιοδοσίες, μία βασική φόρμουλα για την προσθήκη των ψήφων των πιστωτών - την οποία έχουν προωθήσει οι υποστηρικτές της προσέγγισης που βασίζεται στην αγορά - θα κάνει ελάχιστα για να επιλύσει πολύπλοκα προβλήματα διαπραγμάτευσης.

Ούτε θα καθορίζει τις ισοτιμίες που πρέπει να χρησιμοποιούνται για την αποτίμηση του χρέους που εκδίδεται σε διαφορετικά νομίσματα. Εάν η αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων αφεθεί στις αγορές, μόνο η διαπραγματευτική δύναμη, και όχι η αποτελεσματικότητα ή η ισότητα, θα καθορίσει τις λύσεις.

Οι συνέπειες αυτών των ελλείψεων δεν είναι απλές ενοχλήσεις. Καθυστερήσεις στην ολοκλήρωση αναδιαρθρώσεων χρέους μπορεί να κάνουν την οικονομική ύφεση πιο βαθιά και πιο επίμονη, όπως δείχνει η περίπτωση της Ελλάδας.

Αυτό μας φέρνει στο δεύτερο μάθημα της βρετανικής απόφασης. Με το διακύβευμα τόσο υψηλό και το σύστημα τόσο προβληματικό, οι αγορές χρέους έχουν λίγους λόγους να παραμείνουν στις ΗΠΑ. Η Αμερική πάντα υπερηφανευόταν για την ισχύ του «κυριαρχίας του νόμου» της, γεγονός που έκανε την Γουόλ Στριτ κέντρο της μεγαλύτερης αγοράς κρατικού χρέους. Αλλά η απόφαση του Γκρίζα, με βάση μια ιδιότυπη - και κατά την άποψή μου, απαράδεκτη - ερμηνεία ορισμένων όρων στο συμβόλαιο της Αργεντινής, έδειξε ότι τα εμπορικά συμφέροντα των ΗΠΑ μπορούν να κυριαρχήσουν στις αποφάσεις των δικαστηρίων της.

Το περίφημο αμερικανικό κράτος δικαίου δεν φαίνεται τόσο ισχυρό. Παραδόξως, προστατεύει τους ισχυρούς έναντι των αδυνάτων. Η απόφαση του Γκρίζα είναι μόνο η τελευταία από τις πολλές αποφάσεις και νομικές αλλαγές που έχουν αποκαλύψει αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ένα σύμπτωμα της «διαφθοράς αμερικανικού τύπου», στην οποία ομάδες πίεσης και οι συνεισφορές στις προεκλογικές εκστρατείες θέτουν σε κίνδυνο ολόκληρο το σύστημα. Οι ΗΠΑ θα ήταν σοφό να αντιδράσουν προτού μεταναστεύει η αγορά κρατικού χρέους από την Νέα Υόρκη.

Το τελικό, κυρίαρχο μήνυμα της απόφασης του βρετανικού δικαστηρίου είναι αυτό που όλες οι χώρες θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη. Υπάρχει επείγουσα ανάγκη να ανανεώσουμε τις προσπάθειες των Ηνωμένων Εθνών για την δημιουργία ενός πολυεθνικού νομικού πλαισίου για την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους.

Αν και οι ΗΠΑ προσπαθούν να υπονομεύσουν τις προσπάθειες αυτές, η απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου μας υπενθυμίζει ότι οι δικαστές της Αμερικής δεν είναι παγκόσμιοι δικαστές.

Αυτή η τελευταία αποκάλυψη μπορεί να μην κάνει ευτυχισμένη την Γουόλ Στριτ, αλλά για τις πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο που βασίζονται σε δημόσιο χρέος είναι πράγματι μια πολύ καλή είδηση».

Πηγή

Γιατί είναι άνετος ο Αλέξης Τσίπρας - Η Λίστα της Πολιτικής Μαφίας

 Γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος

H αποκάλυψη της Realnews για τα λεφτά που έβγαλε ο Χαρδούβελης στο εξωτερικό δεν είναι παρά η πρώτη προειδοποιητική βολή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ εντός και εκτός.

Είναι επίσης και ένας από τους λόγους που εξηγεί την ανεξήγητη για πολλούς "άνεση" του Ελληνα πρωθυπουργού την στιγμή που ο διεθνής τύπος θέλει την χώρα μας να βρίσκεται στο καναβάτσο και τους Ευρωπαίους εταίρους να μάς έχουν στριμώξει στη γωνία.

-Γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος...

υποστηρίζουν από το Μέγαρο Μαξίμου καθώς μελετούν με προσοχή τους λογαριασμούς  με τις ιλιγγιώδεις καταθέσεις στο εξωτερικό πολιτικών αλλά και ανθρώπων των ΜΜΕ, οι οποίοι θησαύρισαν στα 5 τελευταία χρόνια του Μνημονίου.

Στις λίστες που καταφθάνουν στο Μαξίμου δεν φιγουράρουν μόνο ονόματα Ελλήνων πολιτικών αλλά και κάποια βαριά ονόματα Ευρωπαίων πολιτικών αστέρων από εκείνους που υποτίθεται ότι έχουν στριμώξει στα σχοινιά τους δικούς μας Τσίπρα-Βαρουφάκη.

Οι λίστες με τα ονόματα νυν και πρώην πρωθυπουργών και προέδρων κυβερνήσεων με αδικαιολόγητες καταθέσεις σε τράπεζες ανά την υφήλιο, είναι μια προσφορά της υπερατλαντικής συμμάχου αλλά και ενός πανίσχυρου Ελληνα (και φιλέλληνα) μεγαλοεπιχειρηματία ο οποίος ξηλώθηκε χοντρά για να αποκτήσει τις σχετικές λίστες από 5-6 "Φαλσιανί".

Επίσης κάποια από τα ονόματα Γραμματέων υπουργείων κοσμούν τις λίστες που μελετά το Μαξίμου.

Ο Τσίπρας έστειλε ήδη το μήνυμα στους ενδιαφερόμενους παραλήπτες οι οποίοι ως σήμερα κουνούν το δάχτυλο στην κυβέρνηση.

Η αμέσως επόμενη κίνηση θα είναι η διαρροή μέρους των στοιχείων στα διεθνή ΜΜΕ. Και έπεται συνέχεια...

Πηγή

Η ΕΡΤ και οι νοσταλγοί του «μαύρου»

Του Παναγιώτη Τσούτσια

Ούτε μύγα «τσε τσε» να τους τσιμπούσε δεν θα έκαναν έτσι... Η προαναγγελία της κατάθεσης του νομοσχεδίου για την ανασύσταση της ΕΡΤ και η επαναπρόσληψη των απολυμένων «τσίτωσε» τους «εραστές» του μαύρου της 11ης Ιουνίου του 2013, δείχνοντας και πάλι πώς εννοούν να λειτουργεί η Δημόσια Ραδιοτηλεόραση. Παίρνοντας ως αφορμή την αύξηση του ανταποδοτικού τέλους, η Νέα Δημοκρατία αλλά και κάποιοι άλλοι πρώην συνομιλητές της επιτέθηκαν στο σχέδιο για την ανασύσταση της ΕΡΤ.

Μάλιστα ο εκπρόσωπος της ΝΔ Κώστας Καραγκούνης έκανε ένα άλμα στο... κενό, καταγγέλλοντας ότι οι φορολογούμενοι «θα κληθούν να χρηματοδοτήσουν τις πελατειακές σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ». Ξεχνώντας τα έργα και τις ημέρες των διορισμένων από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ διοικήσεων, όπου ημέτεροι και κολλητοί κέρδισαν στην κυριολεξία «τζόκερ» με το πέρασμά τους από την ΕΡΤ.

Ολα αυτά είναι γνωστά. Εχουν γραφτεί, ακόμη και στη Βουλή έχουν ειπωθεί. Και μέσα στον κουρνιαχτό κάποιοι άλλοι νόμισαν ότι έπιασαν... λαγό, δημιουργώντας σελίδες στο Facebook με τίτλο «ΟΧΙ στην ΕΡΤ». Χρειάζεται και λίγη τσίπα, αλλά πού να τη βρουν;

Για να δικαιολογήσουν μάλιστα την απεχθή και ακραία πράξη τους μίλησαν, τρομάρα τους, για αδιαφάνεια και διαφθορά που επικρατούσε στην ΕΡΤ. Και τι έκαναν; Αντικατέστησαν την ΕΡΤ με το μόρφωμα της ΔΤ και της ΝΕΡΙΤ, το οποίο σύμφωνα με τους ίδιους αποτελεί μνημείο αντικειμενικότητας καθώς λειτουργεί με πλήρη διαφάνεια και αξιοκρατικές προσλήψεις.

Ωστόσο, οι καλοθελητές κρύβουν επιμελώς δηλώσεις και καταγγελίες μελών του ΔΣ και του Εποπτικού Συμβουλίου της ΔΤ και της ΝΕΡΙΤ. Οπως το πρώην μέλος του ΔΣ, Θ. Καρούνος, που κατήγγειλε τη ΝΕΡΙΤ για λογοκρισία και απέχθεια στη διαφάνεια. Τον Ανδρέα Ζούλα που μίλησε για μεθοδεύσεις Βούλτεψη - Θωμόπουλου, προκειμένου να εξυπηρετήσει η ΝΕΡΙΤ κυβερνητικά συμφέροντα, και τον πρώην πρόεδρο της ΝΕΡΙΤ, Γ. Προκοπάκη, ο οποίος ανέφερε ότι δέχθηκε λίστες επιθυμιών για προσλήψεις τόσο από την πλευρά της ΝΔ όσο και από αυτήν του ΠΑΣΟΚ. Αυτή είναι η πραγματικότητα, χωρίς φτιασιδώματα και επικοινωνιακές κορώνες.

γή

Το Σαν Φρασίσκο γίνεται η πρώτη πόλη που απαγορεύει την πώληση πλαστικών μπουκαλιών

Με μια τολμηρή κίνηση για τον έλεγχο της ρύπανσης, το Σαν Φρανσίσκο έγινε η πρώτη πόλη στην Αμερική που απαγόρευσε την πώληση των πλαστικών φιαλών νερού, μια κίνηση που βασίζεται πάνω σε ένα παγκόσμιο κίνημα μείωσης τεράστιων ποσοτήτων αποβλήτων από τη δισεκατομμυρίων δολαρίων βιομηχανία πλαστικών μπουκαλιών.

Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, η απαγόρευση θα καταργήσει σταδιακά τις πωλήσεις των πλαστικών μπουκαλιών νερού που πιάνουν πιάνουν περίπου 600 γρ. σε δημόσιους χώρους. Οι παρακάμψεις του νόμου επιτρέπονται μόνο εάν μια κατάλληλη και εναλλακτική πηγή νερού δεν είναι διαθέσιμη.
Ένας από τους σημαντικότερους υποστηρικτές της πρότασης ήταν η καμπάνια «Σκέφτομαι έξω από το μπουκάλι», μια εθνική προσπάθεια που ενθαρρύνει τους περιορισμούς των «εχθρικών προς το περιβάλλον» προϊόντων.

Η απαγόρευση του Σαν Φρανσίσκο είναι λιγότερο αυστηρή από τις πλήρεις απαγορεύσεις που έχουν περάσει σε 14 εθνικά πάρκα, σε μια σειρά από πανεπιστήμια και στο Concord της Μασαχουσέτης.

Οι παραβάτες της απαγόρευσης θα αντιμετωπίζουν πρόστιμα ύψους μέχρι και 1.000 δολλαρίων.

Ο Joshua Arce, πρόεδρος της Επιτροπής Περιβάλλοντος, δήλωσε ότι η απαγόρευση είναι "άλλο ένα βήμα προς τα εμπρός με απώτερο στόχο τη μηδένιση των αποβλήτων μας." Η πόλη θέλει να μην έχει απόβλητα που να καταλήγουν στο έδαφος της έως το 2020. Ο ρυθμός μείωσης τους ανέρχεται σήμερα σε 80 τοις εκατό.

Προηγούμενες προσπάθειες προς τον ίδιο στόχο, περιελάμβαναν απαγόρευση σε πλαστικές σακούλες και πλαστικά δοχεία αφρού.

"Είχαμε μεγάλες δημόσιες εκδηλώσεις για δεκαετίες χωρίς πλαστικά μπουκάλια και θα τα πάμε υπέροχα χωρίς αυτά, για άλλη μία φορά", δήλωσε ο Arce.

Η Αμερικανική Ένωση Ποτών, η οποία περιλαμβάνει την Coca-Cola Co. και την Pepsi Co., ανέφερε σε δήλωσή της ότι η απαγόρευση δεν ήταν «τίποτα περισσότερο από μια λύση στην αναζήτηση ενός προβλήματος. Αυτή είναι μια άστοχη προσπάθεια από τις εποπτικές αρχές της πόλης για να μειώσει τα απόβλητα σε μια πόλη μανιωδών ανακυκλωτών."

 

Μετάφραση: Mary Poppins

Πηγή

«Ο Γκίκας έβγαζε τα λεφτά του έξω!»: Στο μικροσκόπιο του Εισαγγελέα ο Χαρδούβελης που ήθελε να μας...σώσει (φωτο-πρωτοσέλιδο)

Η αποκάλυψη αναμένεται να προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις στο πολιτικό σκηνικό. Ο πρόεδρος της Αρχής για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος με επείγον και εμπιστευτικό έγγραφό του στις 20-1-2015 ζητά από τη Βουλή να ελεγχθεί το πόθεν έσχες του Γκ. Χαρδούβελη, σύμφωνα με πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ της Real News

Με τίτλο: "Ο Γκίκας έβγαζε τα λεφτά του έξω!" κυκλοφορεί αυτήν την Κυριακή η Realnews, η οποία αποκαλύπτει "εισαγγελική έρευνα για τον πρώην υπουργό Οικονομικών". Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Realnews "o πρόεδρος της Αρχής για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος με επείγον και εμπιστευτικό έγγραφό του στις 20-1-2015 ζητά από τη Βουλή να ελεγχθεί το πόθεν έσχες του Γκ. Χαρδούβελη".

Σύμφωνα με τα έγγραφα που φέρνει στη δημοσιότητα η Realnews "στον πρώην υπουργό αποδίδεται από τον Π. Νικολούδη ότι:

- Κατά το έτος 2011 εμφανίζεται δυσαναλογία μεταξύ των ποσών που πιστώθηκαν σε τραπεζικούς λογαριασμούς του και αυτών που δηλώθηκαν ως εισόδημα.

- Κατά το έτος 2012 απέστειλε σε τράπεζες του εξωτερικού χρηματικά ποσά τα οποία δεν περιέλαβε στις δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης, τις οποίες ήταν υπόχρεος να υποβάλει λόγω των ιδιοτήτων του: α) ως σύμβουλος του πρωθυπουργού από τον Νοέμβριο του 2011 έως και τον Μάιο του 2012 και β) ως υπουργός των Οικονομικών από τον Ιούνιο του 2014 και εντεύθεν".

Επίσης, η Realnews δημοσιεύει ρεπορτάζ σύμφωνα με το οποίο βρίσκονται "στο μικροσκόπιο των Αρχών καταθέσεις πολιτικών στο εξωτερικό ύψους πάνω από 10 δισ. ευρώ που δεν έχουν δηλωθεί".

Πηγή

Διαβάστε: Ποιος αρχηγός κόμματος, ενώ εξαθλίωνε τον ελληνικό λαό, έβγαλε στο εξωτερικό 3 εκατομμύρια ευρώ!!!

Η «ΑΚΡΟΠΟΛΗ» αποκαλύπτει το ντοκουμέντο της ντροπής για αρχηγό κόμματος, ο οποίος την ώρα που φόρτωνε χαράτσια στις πλάτες του λαού, έβγαζε στο εξωτερικό, ούτε λίγο ούτε πολύ, 3 εκατομμύρια ευρώ!!! Πρόκειται για επίσημα και αδιαμφισβήτητα στοιχεία, τα οποία προέρχονται από την Τράπεζα της Ελλάδος.

Ο λόγος για τον ΑΠΕΡΧΟΜΕΝΟ αρχηγό του διαλυμένου ΠΑΣΟΚ, Βαγγέλη Βενιζέλο, ο οποίος έβγαζε χρήματα στο εξωτερικό, την ώρα που ζητούσε από το ελληνικό λαό θυσίες και «αίμα»!

Σύμφωνα με τα επίσημα και αδιαμφισβήτητα στοιχεία που έχει στα χέρια της η «ΑΚΡΟΠΟΛΗ» και τα οποία προέρχονται από την Τράπεζα της Ελλάδος, την περίοδο 2010-2012, ο Βαγγέλης Βενιζέλος συμπεριλαμβάνεται στη λίστα με τους 174 βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου, στην συντριπτική τους πλειοψηφία προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, ενώ ακολουθούν του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι απέστειλαν εμβάσματα στο εξωτερικό την περίοδο της κρίσης.

Συγκεκριμένα, ο Βαγγέλης Βενιζέλος, την ώρα που φόρτωνε χαράτσια στις πλάτες του λαού έβγαζε στο εξωτερικό, ούτε λίγο, ούτε πολύ 3 εκατομμύρια ευρώ!!!

Πηγή

«Η Ελλάς Χρεοκοπούσα»

♦ Αμάν πια με τα ΑΤΜ! Θα δίνουν, μας τρομάζουν τάχα μου, 100 ευρώ την ημέρα. Αν δίνουν 100 ευρώ και σε όσους δεν έχουν καταθέσεις, είναι η ιδανική περίπτωση για την οποία πρέπει να προσευχόμαστε.

♦ Πολύ καλύτερη περίπτωση από τα 0 ευρώ που μας δίνουν σήμερα τα ΑΤΜ.

♦ Και όσοι τα έχουν, δεν το λες και τραγωδία να βγάζεις 100 ευρώ τη μέρα από το ΑΤΜ. Τρως το σούσι της ημέρας.

♦ Είχαμε αισιόδοξες δηλώσεις:

1. Κερκόπορτα για τρίτο δάνειο άφησε ο Γ. Βαρουφάκης. Εχει σημασία αν είναι κερκόπορτα ή μπουκαπόρτα;

2. Το πιστωτικό επεισόδιο τον Μάρτιο πρέπει να αποκλειστεί, είπε ο Σταθάκης. Απρίλη, Μάη, βλέπουμε, δηλαδή.

♦ Ο Γιάνης, μετά το εμπάργκο εμφανίσεων δυόμισι ωρών που του επέβαλε ο Τσίπρας, ξανάπιασε δουλειά και κάπου δήλωσε ότι έχουμε plan B. Πριν από λίγες μέρες είχε δηλώσει ότι δεν έχουμε plan B και ότι θα 'χουμε Αρμαγεδδώνα. Τώρα φαίνεται ότι θα 'χουμε Αρμαγεδδώνα Β.

♦ Σφίγγει η θηλιά του χρήματος, το μαρτύριο της θηλιάς, μας καθησύχασε ο Πρετεντέρης που φορμαρίζεται πάλι.

♦ Ο Ευαγγελάτος ευτυχώς είπε ότι τη Δευτέρα είναι η τελευταία ευκαιρία της Ελλάδας. Ωρα είναι να σκάσει μύτη και η Βούλτεψη.

♦ Παλιά φοβόμασταν την τρόικα. Τώρα φοβόμαστε και τρέμουμε και πανικοβαλλόμαστε με το «Bloomberg». Μόλις ακούν «Bloomberg» στα χωριά χτυπάνε τις καμπάνες για να κρυφτούνε.

♦ Το «Bloomberg» μην το κάνουμε και Ευαγγέλιο. Μερικές φορές η «Bild» είναι τέρας σοβαρότητας μπροστά στα παιχνίδια του αμερικανικού πρακτορείου.

♦ Το ότι θα μας βγάλουν από το ευρώ φαίνεται καθαρότατα από το ότι στη Γιουροβίζιον μπαίνει η Αυστραλία. Από πού κι ώς πού η Αυστραλία στην Ευρώπη; Τη βάζουν να πάρει τη θέση μας στον διαγωνισμό μόλις μας πετάξουν έξω.

♦ Πιο πολύ από τη χρεοκοπία κάποιοι στην κυβέρνηση φοβούνται τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και λένε ότι χτίζει ηγετικό προφίλ. Σιγά μην είναι και νεοζωή.

♦ Πολύς λόγος γίνεται γιατί ο πρωθυπουργός άλλαξε τη διαρρύθμιση του γραφείου στο Μαξίμου. Τι έκανε ο άνθρωπος; Μετακίνησε λίγο τη θέση στους καναπέδες και άλλαξε την πρωθυπουργική καρέκλα. Εδωσε και την άδειά του ο Σαμαράς δηλώνοντας ότι δεν είναι παντρεμένος με την καρέκλα, οπότε όλα ok.

♦ Ο Τσίπρας αντικατέστησε επίσης τον πίνακα που βλέπουμε δεξιά «Η Ελλάς Ευγνωμονούσα» του Θεόδωρου Βρυζάκη, με τον πίνακα που βλέπουμε αριστερά: «Η Ελλάς Χρεοκοπούσα» του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Λάκης Μπέλλος για την Εφημερίδα των Συντακτών