Αυξήθηκαν οι εξαγωγές ελληνικών κρασιών στην Ιαπωνία .!

Στα 482.000 ευρώ το 2016, από 158.000 ευρώ το 2013, αυξήθηκαν οι εξαγωγές ελληνικού οίνου στην Ιαπωνία, ενώ οι ιαπωνικές επιχειρήσεις που εισάγουν τα ελληνικά κρασιά, αυξήθηκαν από 3 το 2013 σε 8 το 2016, σύμφωνα με τον Οργανισμό Enterprise Greece, που σήμερα ολοκλήρωσε τις δράσεις του τρίτου κύκλου προβολής του ελληνικού κρασιού στην Ιαπωνία.

Το ολοκληρωμένο πρόγραμμα που ξεκίνησε το 2015 περιελάμβανε σειρά εστιασμένων δράσεων όπως καταχωρήσεις και άρθρα στον κλαδικό τύπο, οργανωμένες επισκέψεις ιαπωνικών ΜΜΕ, προκειμένου να γνωρίσουν τον ελληνικό αμπελώνα και πρόσκληση εισαγωγέων στην έκθεση «Οινόραμα» στην Αθήνα, για επιχειρηματικές συναντήσεις με Έλληνες οινοποιούς.

   

Στο Τόκυο και στην Οσάκα διοργανώθηκαν ειδικές γευσιγνωσίες και εκπαιδευτικά σεμινάρια για τους επαγγελματίες του οινικού χώρου και της μαζικής εστίασης καθώς και θεματικά master class σεμινάρια από τον Κωνσταντίνο Λαζαράκη MW, ενώ για τους οινόφιλους καταναλωτές διοργανώθηκαν σε Τόκυο και Κιότο γαστρονομικές βραδιές με ελληνικό κρασί.

  

Ταυτόχρονα, η Ελλάδα συμμετείχε για πρώτη φορά στην έκθεση κρασιού Vinexpo Tokyo με ένα εντυπωσιακό περίπτερο που τράβηξε την προσοχή των επισκεπτών με τη μεγάλη ποικιλία κρασιών και την υψηλή ποιότητα τους.

Αξίζει να αναφερθεί πως  το ελληνικό κρασί που εξάγεται στη Ιαπωνία είναι κυρίως κρασιά μεσαίας και ανώτερης κατηγορίας.

Τέλος, σημειώνεται ότι οι δράσεις προβολής του κρασιού στην Ιαπωνία χρηματοδοτούνται από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, στο πλαίσιο της Κοινής Οργάνωσης Αγοράς οίνου και από τον Enterprise Greece. Το πρόγραμμα θα συνεχιστεί και το 2018 προς την κατεύθυνση της αύξησης αναγνωρισιμότητας των ελληνικών ετικετών και την επίτευξη στόχου εξαγωγών ενός εκατομμυρίου ευρώ μέχρι το τέλος του 2018.  

Στο 22,5% η ανεργία στην Ελλάδα σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat - Μονοψήφια νούμερα στην ΕΕ

Στα ύψη βρίσκεται η ανεργία στην Ελλάδα σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα, φτάνοντας το 22,5% για τον Μάρτιο.

Προ έτους, τον Μάρτιο του 2016, η ανεργία ήταν στο 23,8%.

Στην ευρωζώνη και στην «ΕΕ των 28» η ανεργία παρέμεινε σταθερή το Μάιο, έναντι του Απριλίου στο 9,3% και 7,8% αντίστοιχα. Ένα χρόνο πριν, το Μάιο του 2016, η ανεργία στην ευρωζώνη και στην «ΕΕ των 28» ήταν 10,2% και 8,7% αντίστοιχα (δεν υπάρχουν στοιχεία για την Ελλάδα τον Μάιο και τον Απρίλιο).

Συνολικά τον Μάιο καταγράφονται 19,11 εκατομμύρια άνεργοι στην ΕΕ και 15,03 εκατομμύρια άνεργοι στην ευρωζώνη. Τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας στην ΕΕ καταγράφονται στην Ελλάδα (22,5% τον Μάρτιο) και στην Ισπανία (17,7%). Τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας σημειώθηκαν στην Τσεχία (3%) και στη Γερμανία (3,9%).

Ειδικότερα στην Ελλάδα, ο αριθμός των ανέργων τον Μάρτιο διαμορφώθηκε στα 1,068 εκατομμύρια. Το ποσοστό ανεργίας στους άνδρες διαμορφώθηκε στο 19,1% και στις γυναίκες στο 26,7%.

Το ποσοστό ανεργίας των νέων (κάτω των 25 ετών) στην Ελλάδα, μειώθηκε στο 46,6% το Μάρτιο, από 47,1% το Φεβρουάριο. Τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας των νέων στην ΕΕ καταγράφονται στην Ελλάδα (46,6% τον Μάρτιο), στην Ισπανία (38,6%) και στην Ιταλία (37%). Το χαμηλότερο ποσοστό καταγράφεται στη Γερμανία (6,7%). Τον Μάιο η ανεργία των νέων στην ευρωζώνη διαμορφώθηκε στο 18,9% και στην ΕΕ στο 16,9%. 

Η χαμένη πολιτική αθωότητα και ο Πολάκης...

Του Γιάννη Παντελάκη

Ο Κλάους Ρέγκλινγκ δίνει εύσημα στον Τσίπρα γιατί «είναι πολύ αφοσιωμένος» στο μνημόνιο, ο Σόιμπλε μιλάει για «βήματα προόδου». Και η κομματική εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει πρωτοσέλιδα ότι η χώρα ανακτά την εμπιστοσύνη των δανειστών. Το απόλυτα μνημονιακό κόμμα, μοιάζει υπερβολικά με κάτι που όσοι το ακολουθούσαν είχαν μάθει να μισούν. Οι Πολάκηδες που ανακαλύπτουν εχθρούς και επιτίθενται σε «φιλελέδες και συνοδοιπόρους του Κυριάκου», αποτελούν αναγκαιότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα μεγάλο πρόβλημα στρατηγικής. Μετά το αντιμνημονιακό αφήγημα που κατέρρευσε το 2015, την ίδια τύχη έχει και εκείνο που έλεγε πως η χώρα βγαίνει από το τούνελ το επόμενο καλοκαίρι. Η χώρα έχει εγκλωβιστεί σε μια λιτότητα διαρκείας τουλάχιστον έως το 2060. Με αυτά τα δεδομένα, πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος για να συσπειρώσει εναπομείναντες ψηφοφόρους που θα αποτελέσουν την  βάση για μια επανεκκίνηση εν όψει των επόμενων εκλογών. Όποτε και αν αυτές γίνουν, μάλλον όχι αργότερα από το τέλος της επόμενης χρονιάς.

Η σημερινή ανάγκη του συνδέεται με την επαναχάραξη κάποιων διαχωριστικών γραμμών με τους «απέναντι», σε μια εποχή που όλα μοιάζουν διαφορετικά. Παλαιότερα, ζούσαμε την εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε την πιο μικρής έκτασης ιδιωτικοποίηση που έκανε παλαιότερα η κυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ. Σήμερα ζούμε στην εποχή που η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ κατηγορούν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο ότι πουλάει τα πάντα μισοτιμής αλλά και γιατί υπέγραψε την μεταφορά όλων των δημόσιων επιχειρήσεων σ ένα υπερταμείο στο οποίο η Ελληνική πλευρά δεν έχει τον έλεγχο. Με αυτά τα δεδομένα, οι διαχωριστικές γραμμές που θα βασίζονται σε ορατές διαφορές στην οικονομική πολιτική τουλάχιστον με το συντηρητικό κόμμα, είναι δύσκολο να στηθούν. Πρέπει να βρεθεί κάποιος άλλος τρόπος για να υψωθούν τα τείχη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, περισσότερο λόγω του τρόπου διακυβέρνησης που ακολούθησε και λιγότερο λόγω των οικονομικών του επιλογών, έχει χάσει οποιαδήποτε πολιτική αθωότητα του είχε απομείνει. Εκείνη που περικλείεται στις έννοιες «ηθικό πλεονέκτημα» και «αντισυστημικότητα». Συμπεριφέρεται σαν μια από τις πιο κακές εκδοχές της μεταπολίτευσης. Δημιουργεί μηχανισμούς στο κράτος, επεμβαίνει στις άλλες εξουσίες, αναπαράγει παλαιοκομματισμό άλλων εποχών και έχει αποφασίσει να αναγάγει τον αγοραίο λόγο και τον λαϊκισμό σε κυρίαρχο και υποκατάστατο του όποιου επιπέδου υπήρχε. Η αθωότητα εχει χαθεί, δεν μπορεί να αποτελέσει σημείο αισθητής διαφοράς.

Την νέα αναγκαιότητα του ΣΥΡΙΖΑ, μόνο ο «Παυλής», όπως τον αποκάλεσε ο Τσίπρας, μπορεί να καλύψει. Ο Πολάκης που προφανώς δεν είναι ο μόνος που εκφράζει αυτή την λογική, υπάρχουν πολλοί ακόμα, είναι  εν τούτοις ίσως ο πιο χαρακτηριστικός εκπρόσωπος. Οι νέες διαχωριστικές γραμμές που χαράζουν είναι αυτές που περιλαμβάνουν οργή, πόλωση, μίσος.

Ωστόσο – και εδώ δεν κάνουν λάθος οι εμπνευστές αυτής της στρατηγικής – υπάρχει πρόσφορο έδαφος σ ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας για να πιάσει τόπο αυτός ο δημόσιος λόγος ο διανθισμένος με χαμηλά στάνταρτ, χυδαιότητα και μπόλικο μίσος. Είναι το κομμάτι εκείνο που εκπαιδεύτηκε με αυτόν τον τρόπο ο οποίος υπήρχε υπόκωφα χρόνια τώρα και αναδείχτηκε στην επιφάνεια τις εποχές του «ή εμείς ή αυτοί» και των πλατειών με τους αγανακτισμένους.

Το αμιγώς πολιτικό επιχείρημα με ιδεολογικά χαρακτηριστικά, σε όποιον βαθμό αυτό αποτελούσε κριτήριο επιλογής για τον Ελληνα ψηφοφόρο, υποκαταστάθηκε από έναν λόγο οργής που στηριζόταν περισσότερο στο συναίσθημα. Αυτή η τακτική σε περιόδους ιδιαίτερα βαθειάς παρακμής (όχι μόνο οικονομικής) βρίσκει πιο εύκολα απήχηση, είναι ευκολοχώνευτη και αποδοτική. Σ αυτούς που μετά την μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ έχουν απομείνει σήμερα μετέωροι, απευθύνονται οι Πολάκηδες. Και μάλλον είναι πολλοί.

Αυτό σημαίνει, πως όσο ο χρόνος τρέχει και η κυβέρνηση υλοποιεί το ένα μετά το άλλο από τα σκληρά μέτρα που συμφώνησε (στα οποία θα προστεθούν μερικά ακόμα από την τρίτη αξιολόγηση που ακολουθεί) θα πρέπει ν ανακαλύπτει εχθρούς εκτός των τειχών οι οποίοι θα είναι ανάλγητοι και σκληρά φιλελεύθεροι. Βέβαια, ποιός μπορεί να είναι πιο ανάλγητος από αυτόν που κατάργησε το ΕΚΑΣ και εκοψε τις αναπηρικές συντάξεις, είναι ένα ερώτημα, αλλά αυτό για τα κυβερνητικά μυαλά δεν σημαίνει κάτι. Σημασία έχει να υπάρξει εχθρός...  

liberal.gr

Κεντροαριστερά μπαίνοντας ή βγαίνοντας;

Και από τη σύμπτυξη πέντε κομμάτων, μικρών και άλλοτε μεγάλων, γεννήθηκε χτες το ένα που δηλώνει ότι εκπροσωπεί την Κεντροαριστερά στην Ελλάδα. Καλώς. Μένει να μας δηλώσει και ποια ακριβώς είναι η ιδεολογία, το πολιτικό πιστεύω και ποιο το πολιτικό πρόγραμμα. Επειδή, από την ιδρυτική συγκέντρωση δεν ακούσαμε τίποτε περισσότερο από ευχολόγια, μεγαλοστομίες και τετριμμένα συνθήματα. Α! Και τα ίδια παλιά, φθαρμένα πρόσωπα. Και δεν ακούσαμε ούτε μία συγνώμη!

Στην πολιτική, όπως και στην οικοδομή δεν μπορείς να χτίσεις στέρεο οικοδόμημα από παλιά φθαρμένα υλικά. Κατ αρχήν δεν πουλάει. Δεύτερον δεν αντέχει.

Και μόνο η ενεργός παρουσία δύο πρώην πρωθυπουργών, που απαξίωσαν το όνομα και την υπόσταση του κραταιού ΠΑΣΟΚ και το μετέτρεψαν σε κομματάκι του 6% θα αρκούσε για συνταγή αποτυχίας. Όχι κατ ανάγκη εκλογικής. Αποτυχίας πολιτικής. Αποτυχία σε ενδεχόμενη διακυβέρνηση της χώρας.

Ο μεν κ Σημίτης κατατροπώθηκε εκλογικά από τη δυσωδία των σκανδάλων επί πρωθυπουργίας του, για τα οποία δεν αισθάνθηκε ούτε στιγμή την υποχρέωση απέναντι στο λαό και το κόμμα του να ζητήσει συγνώμη, ακόμα και αν δεν συμμετείχε σ αυτά. Ποια είναι η ευθύνη του πρωθυπουργού αν όχι η ευθύνη της λειτουργίας της κυβέρνησής του;

Ο κ Σημίτης ακόμα και σήμερα συμπεριφέρεται σαν να ήταν άλλος από την κυβέρνησή του! Ένας άμωμος εν μέσω ληστών και καταχραστών. Ένας ανεύθυνος για τους υπουργούς του. Στην πραγματικότητα όμως ήταν ο τρόπος που πρωθυπούργευσε που έδωσε το δικαίωμα σε τόσους πολλούς να ορμήξουν σε τόσα πολλά. Αυτό, ο κατά τα άλλα εύθικτος κύριος Σημίτης δεν είχε ποτέ την ευθιξία να το αισθανθεί.

Ο δεύτερος, κ Γ.Α Παπανδρέου, αφού έβαλε τη χώρα σε τροχιά καταστροφής με την ένταξή της σε επιτήρηση, αντί να ακολουθήσει σφιχτή δημοσιονομική πολιτική αμέσως μόλις εκλέχτηκε, ψήφισε την κατάργησή της χώρας από τον πίνακα των χωρών με εθνική κυριαρχία, όπως πρόβλεπε το Μνημόνιο 1, το οποίο αναπαράγεται σε όλα τα επόμενα ως προς τα βασικά εδάφια.

Επιπλέον, επέτρεψε έναν αχταρμά ασυνεννοησίας και βιλαετίων ανάμεσα στους υπουργούς του, ενώ εκείνος στήριζε τη διακυβέρνηση τη χώρας σε ένα στενό οικογενειακό κογκλάβιο! Η ακυβερνησία ήταν προφανής και ο γολγοθάς των άγριων περικοπών σε μισθούς, συντάξεις, με άνοδο της ανεργίας και ύφεση πρωτοφανής για τους κατοίκους.

Ο άνθρωπος που έχει δηλώσει, και δικαίως, ότι δεν ήθελε να γίνει πρωθυπουργός, αλλά καθηγητής πανεπιστημίου, εμφανίζεται πάλι στο πολιτικό προσκήνιο λες και ένα «αόρατο» οικογενειακό χέρι τον υποχρεώνει.

Οι άλλοτε υπουργοί και πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ που αποτελούν το βαρύ πυροβολικό του νέου, πενταμελούς, κόμματος της κεντροαριστεράς με το όνομα Δημοκρατική Συμπαράταξη, έχουν στην πλάτη τους το πιο σημαντικό στοιχείο: Απέτυχαν να βελτιώσουν τη ζωή των πολιτών, απέτυχαν να εμπνεύσουν την εμπιστοσύνη τους για το μέλλον, απέτυχαν στα υπουργικά τους καθήκοντα.

Επιπλέον, βαρύνονται με το γεγονός ότι αρνούμενοι να εφαρμόσουν πολιτικές για την εξυγίανση του άρρωστου κρατικού μηχανισμού, εφάρμοσαν κι από πάνω πολιτικές παραπέρα εξόντωσης εισοδημάτων, επιχειρήσεων, εργαζόμενων, και απαξίωσης του πλούτου της χώρας.

Το πιο σημαντικό: Απαξίωσαν στη συνείδηση του πολίτη κάθε φιλολαϊκότητα που είχε ως αναπόσπαστο συστατικό στοιχείο του το ΠΑΣΟΚ. Έγιναν κι αυτοί για τους πολίτες εχθροί του λαού.

Ξόδεψα 500 λέξεις για όλα αυτά επειδή τα κόμματα παγκοσμίως έχουν δύο κύρια ατού: Την ιδεολογία τους και τα πρόσωπα. Η νέα Δημοκρατική Συμπαράταξη δεν έχει να προσθέσει τίποτε σε κανένα από τα δύο χαρακτηριστικά.

Τα πρόσωπα, από τα οποία απαρτίζεται είναι πολιτικώς ευνουχισμένα. Καθένας που έχει αποτύχει να προσθέσει στη χώρα υπουργεύοντας δεν θα μπορεί να επιχειρηματολογήσει πουθενά. Σε μία Έλλάδα που έχει τεράστια ανάγκη από άφθαρτες πολιτικές παρουσίες. Ο αυτόματος συνειρμός κάθε πολίτη και κάθε πολιτικού αντίπαλου θα είναι «σε είδαμε κι εσένα τι έκανες».

Επειδή, όμως, η χώρα έχει κατέβει στην πολιτική απολιτισιά με τις προσωποπαγείς πολιτικές και με την απουσία σαφών ιδεολογιών των κομμάτων και σαφών πολιτικών προγραμμάτων, ένα ακόμα συνονθύλευμα πολιτικών προσώπων με την αοριστία «Κεντροαριστερά» δεν έχει να προσφέρει τίποτε στο λαό.

Ένα τέτοιο συνονθύλευμα, χωρίς σαφές ιδεολογικό και πολιτικό πρόγραμμα είναι πέρα από σαφές πως το μόνο που έρχεται να κάνει είναι μια ακόμα διαχείριση της ίδιας πολιτικής που ακολουθεί ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ και που ακολουθούσαν τα μέλη του ΠΑΣΟΚ και της κυβερνητικής ΔΗΜΑΡ προηγουμένως.

Ποια είναι η διαφορά; Εμείς, λένε, δεν είμαστε τόσο ψεύτες και τόσο ανίκανοι όσο οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μπορεί μέχρι ένα σημείο να έχουν δίκιο ως προς το δεύτερο. Γιατί ως προς το πρώτο δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε σε ποιόν από τα δύο πολιτικά μορφώματα να δώσουμε το χρυσό μετάλλιο της ψευτιάς.

Αυτά τα χαρακτηριστικά που λένε ότι διαφοροποιούν την υπάρχουσα κατάσταση από την υποσχεμένη δεν αρκούν. Οι πολίτες έχουν ανάγκη να ξέρουν τι ακριβώς πιστεύεις κι τι θα κάνεις. Πιο πολύ κι από τους πολίτες το έχει ανάγκη η ίδια η διακυβέρνηση:

Ποια οικονομική πολιτική θα ακολουθήσεις, ποια ασφαλιστική πολιτική θα εφαρμόσεις, ποιο είναι το πρόγραμμά σου για τους εργαζόμενους, τους επιχειρηματίες, τη σχέση εισοδημάτων- φόρων, τη σχέση ασφάλειας- ελευθερίας, τη σχέση εργοδότη- εργάτη, την πολιτική για την Παιδεία, για την Υγεία, για τη Γεωργία, την εξωτερική πολιτική (χωρίς έξω οι βάσεις που έμειναν).

Όλα αυτά, και άλλα πολλά, είναι το στίγμα, η σαφής υπόσχεση ενός κόμματος στους πολίτες για να διεκδικήσει όχι απλώς την ψήφο τους. Να διεκδικήσει το καθήκον μιας ΣΟΒΑΡΗΣ διακυβέρνησης. Αλλιώς είναι μία από τα ίδια.

Ο λαός έχει φτάσει στο αμήν με το μία από τα ίδια Και τα έχει δοκιμάσει όλα τα ίδια αρκετές φορές από το 1974 και μία φορά το 2015. Στην κυριολεξία και μεταφορικά «τα έχει δει όλα».

Οι ομιλίες, οι παρουσίες και οι τοποθετήσεις στην ίδρυση της νέας Δημοκρατικής Συμπαράταξης μας λένε σαφώς ένα πράγμα: Έγινε μια συγκόλληση για να μην καλύψει το κενό του κέντρου ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για να καλυφθεί το εκλογικό κενό σε μια ενδεχόμενη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. Κοινώς, να μετρήσουμε ψήφους για να’ ρθουμε μια μέρα πάλι στην εξουσία. Θεμιτό. Αλλά…

Αλλά, δεν είναι αυτό που έχει ανάγκη ο τόπος. Ο τόπος έχει ανάγκη από ανθρώπους και κόμματα με σαφή προσανατολισμό.  Οι ΟΦΑ και τα φλού τον έχουν καταστρέψει. Και το πολιτικό σκηνικό σε επίπεδο δυνάμεων εξουσίας είναι περίπου σαφές.

Από τη μία πλευρά είναι η ΝΔ, η οποία εκπροσωπεί τη συντηρητική παράταξη, με την αντίστοιχη πολιτική σε όλους τους τομείς, συμφωνεί- δε συμφωνεί κανείς μαζί της. Η πολιτική της είναι εκφρασμένη σε όλους τους τόνους. Λίγο πιο φιλελεύθερη αλλού, λίγο πιο νεοφιλελεύθερη αλλού, δεν κάνει διαφορά. Είναι σαφής. Καθένας που την ψηφίζει ξέρει τι πιστεύει και τι να περιμένει.

Από την άλλη πλευρά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος εκπροσωπεί τη μαρξιστική κομμουνιστική αριστερά στη μορφή που την καταλαβαίνουν τα στελέχη του. Στρεβλή- ξεστρευλή, αυτή είναι. Η πολιτική του είναι «τα κάνω όλα αρκεί να μη χάσω την εξουσία, γιατί ονειρεύομαι κρατώντας την να εφαρμόσω μια μέρα την κομμουνιστική πολιτική μου». Πώς θα εφαρμόσει μια μέρα πολιτική σπέρνοντας ερείπια είναι δικό του πρόβλημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν σταματάει σε κάθε ευκαιρία να το θυμίζει στο λαό. Είναι ξεκάθαρος.

Μεταξύ της παραδοσιακής παράταξης και της κομμουνιστικής αριστεράς ορφανεύει ένας πολιτικός ιδεολογικός χώρος: Η σοσιαλδημοκρατία. Με σαφείς πολιτικές, ιδεολογία, στόχους, προγράμματα. Και δεν ορφανεύει μόνο στη χώρα. Ορφανεύει και στα μυαλά των πολιτικών που την επικαλούνται, αλλά δεν την προωθούν. Όπως θα’ λεγε και ο παππούς Γ. Παπανδρέου «μας ερωτεύονται αλλά δεν μας παντρεύονται».

Η σοσιαλδημοκρατία, λοιπόν, που θα ήταν το μόνο αξιόμαχο και σοβαρό αντίπαλο δέος στη χαοτική μαρξιστική αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία και θα ξανάστελνε στο 3% του διανοουμενίστικου ομίλου προβληματισμού, απουσιάζει εντελώς από τη νέα Δημοκρατική Συμπαράταξη. Η οποία θέλει να είναι η συνέχεια ενός πανελλήνιου σοσιαλιστικού κινήματος παρ όλο που τα στελέχη της ευτέλισαν και το σοσιαλιστικό και το κίνημα.

Αλλά, το κυριότερο που απουσιάζει δεν είναι αυτό. Απουσιάζει αυτό που χρωστάει το κίνημα και τα στελέχη του και κυρίως οι δυο πρώην πρωθυπουργοί που καμάρωναν χαμογελαστοί σαν αθώες περιστερές αυτές τις μέρες στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας: Ένα ΣΥΓΝΩΜΗ στο λαό. Ένα  ΣΥΓΝΩΜΗ που απαξίωσαν κι αυτοί την πολιτική και τον κοινοβουλευτισμό, όπως όλες οι εδώ και δεκαετίες κυβερνήσεις. Και ένα ΣΥΓΝΩΜΗ που απαξίωσαν μια ιδεολογία.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

liberal.gr

Πάνω από 200 δισ ευρώ ο τζίρος από τα "μαϊμού" προϊόντα

Φωτογραφικός εξοπλισμός και ιατρικά μηχανήματα, αθλητικά είδη και παιχνίδια - απομιμήσεις των γνήσιων, διοχετεύονται μέσω Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή αγορά, σύμφωνα με την πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ και του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), που χαρτογραφεί τη διακίνηση των λεγόμενων προϊόντων- "μαϊμού" στη διεθνή αγορά και δημοσιεύεται στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Σύμφωνα με το πόρισμα, η Ελλάδα είναι κόμβος, αν και όχι ο μεγαλύτερος, για δύο από τις δέκα κατηγορίες προϊόντων -ο διεθνής τζίρος των οποίων υπερβαίνει τα 200 δισ. ευρώ- που αποτελούν στόχο της βιομηχανίας απομιμήσεων.

Ειδικότερα, για το φωτογραφικό εξοπλισμό - ιατρικά μηχανήματα, κατηγορία στην οποία περιλαμβάνονται και τα γυαλιά ηλίου, η Ελλάδα είναι στην έβδομη θέση της κατάταξης των χωρών προέλευσης απομιμήσεων και στη δέκατη για τα προϊόντα που προορίζονται για την ευρωπαϊκή αγορά. Αντίστοιχα, για τα αθλητικά είδη - παιχνίδια, η Ελλάδα είναι στη δωδέκατη θέση των χωρών προέλευσης και στην όγδοη για την ευρωπαϊκή αγορά.

Οι άλλες οκτώ κατηγορίες προϊόντων που αποτελούν στόχο της βιομηχανίας απομιμήσεων, είναι τρόφιμα, φάρμακα, καλλυντικά - αρώματα, δερμάτινα είδη - τσάντες, ρούχα, παπούτσια, κοσμήματα και ηλεκτρονικά είδη.

Κατηγορίες, στις οποίες η Ελλάδα κατατάσσεται χαμηλά στη λίστα των χωρών προέλευσης ή των ενδιάμεσων σταθμών διακίνησης.

Στις 9 από τις δέκα κατηγορίες απομιμήσεων, η Κίνα είναι η κύρια χώρα και ακολουθούν Ινδία, Ταϊλάνδη, Τουρκία, Μαλαισία, Πακιστάν και Βιετνάμ. Στον τομέα της διακίνησης, οι σημαντικότεροι κόμβοι είναι το Χονγκ - Κονγκ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Σιγκαπούρη, ενώ για την ευρωπαϊκή αγορά οι κύριες πύλες εισόδου είναι η Αλβανία, η Αίγυπτος, το Μαρόκο και η Ουκρανία.

Εντυπωσιακές είναι, εξάλλου, οι τεχνικές διακίνησης, αλλά και απόκρυψης των απομιμήσεων που χρησιμοποιούν οι παραγωγοί/διακινητές των προϊόντων αυτών, προκειμένου να φθάσουν στον τελικό καταναλωτή. Σύμφωνα με την έκθεση, τα προϊόντα μεταφορτώνονται διαδοχικά από/σε πλοία, σιδηροδρόμους, φορτηγά ή ακόμη και αεροπλάνα, μεγάλα φορτία "σπάνε" σε μικρότερα και αντίστροφα, με στόχο να χαθούν τα ίχνη και να τεθούν εμπόδια στον έλεγχο.

Όσο για τις τεχνικές απόκρυψης, οι συνηθέστερες είναι η τοποθέτηση των απομιμήσεων στο βάθος του κοντέινερ και η ανάμιξή τους με γνήσια προϊόντα. Όμως, έχουν εντοπιστεί και πιο εξελιγμένες τεχνικές, όπως η αποστολή των προϊόντων σε κομμάτια και η συναρμολόγησή τους στη χώρα προορισμού, η ξεχωριστή αποστολή των προϊόντων από τη συσκευασία κ.α.  

Το ταξίδι

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Ταξιδιωτικοί προορισμοί πάνω από είκοσι πέντε χρόνια συνεχίζουν να συμπληρώνουν το παζλ της ζωής του. Κίνητρο των ταξιδιών του: η περιέργεια, η αναζήτηση αλλά και μια αίσθηση φυγής από έναν συμβατικό, υλιστικό και καταναλωτικό κόσμο, η ελευθερία του οποίου αρχίζει και τελειώνει στον ορθολογισμό, σε κανόνες, στην απαγόρευση, σε στρατοκρατούμενα σύνορα και στην έκδοση διαβατηρίων.

Τι είναι γι’ αυτόν το ταξίδι; Ιδού: μετακίνηση του σώματος και ξανάνιωμα των αισθήσεων και της ψυχής του ανθρώπου. Μια έννοια που εξαφανίζει τα σύνορα, πραγματικά ή νοητά...

Αντίδραση στον βιαίως επιβαλλόμενο «πολιτισμό» του τουρισμού, που έχει αποκόψει τον άνθρωπο από την ενατένιση του έναστρου ουρανού, από την αρχαία τέχνη και τη μυσταγωγία της παρατήρησης, από την απλότητα των πραγμάτων, από τον πολιτισμό της βραδύτητας, από την αυτάρκεια.

Το ταξίδι: «Μαγικό ραβδί, που χαρίζει στον άνθρωπο τη νιότη, μεταμορφώνοντάς τον σε παιδί, τον βοηθά να βιώνει μυριάδες ανακαλύψεις και τον σπρώχνει να αναζητά το αληθινό, να προσπερνά το κάλπικο και επιφανειακό. Το ταξίδι «ανοίγει» τα μάτια του ανθρώπου, του σμιλεύει και του εξευγενίζει την ψυχή, του καλλιεργεί την τέχνη της μνήμης και, σαν επιβράβευση, του χαρίζει στο διάβα των τόπων και των εποχών τη γαλήνη, την εσωτερική πληρότητα, την ειρήνη».

Το ταξίδι: «Αιώνιο και χωρίς τέλος σε σχέση με τη ζωή αποτελεί ίσως τον συνδετικό κρίκο του ανθρώπου με το αλλού».

Σήμερα «ο ταξιδιώτης έχει αντικατασταθεί από τον τουρίστα-καταναλωτή, το ταξίδι ταυτίζεται περισσότερο με τη μεταφορά, ενώ ο πραγματικός ταξιδιώτης αντιπροσωπεύει πλέον έναν κόσμο υπό εξαφάνιση».

Πολλές οι βιωματικές πραγματικότητες του ταξιδιού: αναχώρηση, επιστροφή, αναζήτηση, περιπέτεια, κίνδυνος, αναψυχή, ηθική, ανηθικότητα, φόβος, φυγή, όνειρο, πάθος, χαρά, δυστυχία, ευτυχία, μοναχικότητα, ουτοπία, σεξ, μεταμφιέσεις, σύνορα, διαβατήρια, εξαφάνιση, χαμός, παράνοια, φτώχεια, περιπλάνηση, τυχοδιωκτισμός, βραδύτητα...

Ο καθηγητής Οικονομικής και Πολιτικής του Τουρισμού στα ΤΕΙ Αθήνας Στέλιος Βαρβαρέσος συνέγραψε ένα ξεχωριστό και εντυπωσιακό βιβλίο με χαρακτηριστικό τίτλο «Η χαμένη τέχνη του ταξιδιού» και υπότιτλο «Από τον ταξιδιώτη στον τουρίστα - ένας εναλλακτικός οδηγός αναζήτησης».

Στις σελίδες του παρελαύνουν εντυπώσεις από τα ταξίδια του, αλλά και η σοφία πολλών μεγάλων συγγραφέων-ταξιδευτών· σοφία που μας ανοίγει τα μάτια, μας εισάγει στο βάθος του ταξιδιού και του νοήματός του, μας οδηγεί σε νέα μονοπάτια στοχασμού και εσωτερικής αναζήτησης.

Σπάνιο βιβλίο, με απίθανες πληροφορίες και φιλοσοφικές προεκτάσεις· γόνιμο -παιδαγωγικό δηλαδή και ταυτόχρονα στοχαστικό-, κάτι σαν βαθιά ιστορία του ταξιδιού (Εκδόσεις Παπαζήση).

efsyn.gr

Στα Χανιά χωρίς μολύβι

Του Πέτρου  Μανταίου

Χανιά. Ολιγοήμερη επίσκεψη σε συγγενικό πρόσωπο, εγγονή αδελφού μου, μικρανιψιά, φοιτήτρια. Διαμονή στο παλιό λιμάνι, σε ξενοδοχείο με την ευνόητη επιγραφή Porto Venezano.

Δεν ήμουν στα Χανιά για ταξιδιωτικό ρεπορτάζ, άρα δεν είχα δηλώσει ιδιότητα, άρα δεν φιλοξενήθηκα, ούτε μου πολυπάνε οι δημόσιες σχέσεις. Εξηγούμαι: Αλλο δημόσιες σχέσεις και άλλο επαφή με ανθρώπους, αυτήν την πάω.

Ημουν λοιπόν στα Χανιά χωρίς μολύβι (μεταφορικά και κυριολεκτικά), χωρίς σημειωματάριο, χωρίς πρόγραμμα να γράψω και να περιγράψω οτιδήποτε.

Απλώς μόνο για να δω αγαπητό μου πρόσωπο, να βρω σκαλιά μνήμης με τα Χανιά που είχαμε οικογενειακώς επισκεφθεί πριν από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, αλλά και να σκεφτώ ποιο ρόλο έπαιξαν τα Χανιά στη μεγάλη ανατροπή της ζωής μου, πριν από τέσσερα χρόνια.

Μόνο που Χανιά χωρίς μολύβι (και σημειωματάριο και φωτογραφική μηχανή) είναι αμπέλι με γινωμένα, λιμπιστικά σταφύλια, χωρίς καλάθι. Ευτυχώς, θυμήθηκα τα πρόχειρα μηνύματα (άρα σημειώσεις!) στο κινητό.

Δεύτερα, μετά τη Σαντορίνη, δίνουν τα Χανιά οι φετινές μετρήσεις σε προσέλευση τουριστών. Ιδίως ξένοι. Εμφανές ακόμα και στα μέσα Ιουνίου: μετά τις εννιά, το ενετικό λιμάνι ήταν πολύγλωσση και πολύχρωμη, συνωστισμένη πασαρέλα.

Στα κανάλια τηλεόρασης των ξενοδοχείων: Βαβυλωνία! Ολες οι γλώσσες της υδρογείου. Προέχουν τα ρώσικα. Στα Χανιά, όπως σε όλη την Κρήτη, σέρβις εξαιρετικό, φαγητό άριστο. Παρακολουθώ από παλιά την κρητική κουζίνα.

Πιστεύω ότι σήμερα είναι μακράν η πρώτη στην Ελλάδα. Αν όμως δεν είσαι εγκρατής, πιθανόν στο αεροπλάνο της επιστροφής να πληρώσεις υπέρβαρο!

Παντού δε, όπου πήγα (πόλη, Σταυρός, Φαλάσαρνα, Βρύσες, Νέα Χώρα) δέχονται πιστωτικές κάρτες. Τουριστική συνείδηση προηγμένη -παρακολούθησα και άφιξη κρουαζιερόπλοιου. Χαμός! Ομως προσοχή, ο τουρισμός είναι ίσως η «βαριά βιομηχανία» μας, ιδίως τώρα τον έχουμε ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε, αλλά όχι και όλα για όλα. Να μείνει και κάτι, παιδιά, για τα παιδιά που θα μας κληρονομήσουν.

Παράδειγμα, αυτό τον καιρό, απασχολεί τα Χανιά λεπτό ζήτημα «ξενοδοχειοποίησης»: Παλαιό κτίριο, εμβληματικό, στο κέντρο της πόλης, παλαιότερα έδρα μεραρχίας, σήμερα ανήκει στο Πολυτεχνείο Κρήτης, αλλά τελεί υπό κατάληψη 13 χρόνια (κατάληψη Rosa Nera –Μαύρο Τριαντάφυλλο–, είδος πολιτιστικού/πολιτικού πυρήνα, αυτοδιαχειριζόμενου, με πλήθος δραστηριοτήτων και μέριμνα για πρόσφυγες, έγραψε πρόσφατα η «Εφ.Συν.») σχεδιάζεται να γίνει (ένα ακόμα) ξενοδοχείο, του Πολυτεχνείου υποστηρίζοντος ότι διά της «αντιπαροχής» θα καλυφθεί μεγάλο μέρος των εξόδων του.

Ας μου επιτραπεί, ως ερασιτέχνη ερευνητή της οικιστικής εξέλιξης της Αθήνας, να διαφωνήσω με αυτή τη «λογική», εκ του αποτελέσματος: διαγραφή σελίδων Ιστορίας.

Οσο κι αν περνάει σιγά σιγά και στη χώρα μας η αντίληψη του boutique hotel (ξενοδοχεία-μπουτίκ: παλαιά κτίρια ανακαινίζονται και μετατρέπονται σε πολυτελή ξενοδοχεία στα κέντρα των πόλεων). Διαφωνώ επομένως με κύριο άρθρο της «Καθημερινής» (27/6) που υποστηρίζει την τουριστική αξιοποίηση του κτιρίου, εμμέσως απαξιώνοντάς το!

Δεν ξέρω αν το διαδιδόμενο πως οι Χανιώτισσες είναι οι ωραιότερες Κρητικοπούλες αληθεύει. Πάντως είτε Χανιώτισσες είτε φοιτήτριες είδα (εξαιρώ τις τουρίστριες) ήταν οι περισσότερες, εκτός από όμορφες, χαρούμενες. Χαρούμενη πόλη τα Χανιά. Ακόμα και το γραφείο τελετών λέγεται… Πανηγυράκης!   

Νέες θέσεις εργασίας για 22.500 ανέργους μέσω ΟΑΕΔ

Την προκήρυξη επτά νέων προγραμμάτων για 22.500 ανέργους από τον ΟΑΕΔ το αμέσως επόμενο διάστημα, προαναγγέλλει η υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Έφη Αχτσιόγλου, με συνέντευξη που παραχώρησε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Όπως επισημαίνει, «οι αιτήσεις για τα δύο πρώτα θα ξεκινήσουν το πρώτο δεκαπενθήμερο του Ιουλίου και θα αφορούν 1.300 νέους, ηλικίας 25 έως 29 ετών και 2.500 νέους, ηλικίας 18 έως 24 ετών. Ταυτόχρονα, θα ανοίξουν 10.000 θέσεις σε πρόγραμμα για άτομα 55 ετών και άνω, και 2.000 θέσεις εργασίας για άτομα με αναπηρίες και αποφυλακισμένους. Η ένταξη των ανέργων στις 22.500 νέες θέσεις εργασίας θα έχει ολοκληρωθεί το φθινόπωρο».

Η κ. Αχτσιόγλου αναφέρεται εκτενώς και στις προτεραιότητες του υπουργείου, λέγοντας ότι η κυβέρνηση κατέστησε σαφές από την αρχή ότι φαινόμενα παραβατικότητας στους χώρους δουλειάς δεν θα γίνονται ανεκτά. «Θα φέρουμε σύντομα στη Βουλή προς ψήφιση ένα σύνολο ρυθμίσεων που αυστηροποιούν το υφιστάμενο πλαίσιο αντιμετώπισης της παραβατικότητας. Μεταξύ άλλων, θα προβλέπεται ο αποκλεισμός από κρατικά ή κοινοτικά κονδύλια επιχειρήσεων, που συστηματικά παραβιάζουν την εργατική νομοθεσία, καθώς και η θέσπιση ενός point system, που θα αυτοματοποιεί την επιβολή της ποινής της προσωρινής αναστολής λειτουργίας παραβατικών επιχειρήσεων», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Σχετικά με τη συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ της ελληνικής πλευράς και των δανειστών για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, η υπουργός Εργασίας σχολιάζει ότι η ολοκλήρωση της β' αξιολόγησης, καταρχάς, σηματοδοτεί την είσοδο της οικονομίας σε φάση ομαλότητας. «Κρίσιμο είναι και το ότι επιτεύχθηκε η σύνδεση των μέτρων ελάφρυνσης του χρέους, με το ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας. Τέλος, για πρώτη φορά, το κέντρο βάρους της συμφωνίας μετατοπίζεται από τη δημοσιονομική προσαρμογή στην οικονομική ανάπτυξη, με συγκεκριμένες δεσμεύσεις από τους πιστωτές για την υποστήριξη της χώρας, ώστε το πρόγραμμα να ολοκληρωθεί τον Αύγουστο του 2018», τονίζει.

Παράλληλα, η κ. Αχτσιόγλου περιγράφει το πλαίσιο της νέας ρύθμισης για τις ασφαλιστικές οφειλές. Όπως επισημαίνει, η σχετική Υπουργική Απόφαση θα είναι έτοιμη εντός του καλοκαιριού και θα αφορά οφειλές που γεννήθηκαν έως 31.12.2016.

Τέλος, η υπουργός Εργασίας δηλώνει ότι δεν έχουν απολύτως καμία βάση τα δημοσιεύματα, που αναπαράγονται από μερίδα του Τύπου, περί κατάρρευσης των εσόδων του Ενιαίου Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ), ούτε και οι καταστροφολογικές δηλώσεις στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Διευκρινίζει, μάλιστα, ότι η πορεία των εσόδων του ΕΦΚΑ είναι ικανοποιητική, καθώς το πρώτο πεντάμηνο του 2017 σημειώθηκε πλεόνασμα της τάξης των 100 εκατ. ευρώ, έναντι προϋπολογισμένου ελλείμματος 318 εκατ. ευρώ.  

Η φτώχεια των πολλών, πλούτος των ολίγων

Του Περικλή  Κοροβέση

Μετά την κατάρρευση του υπαρκτού κομμουνισμού και την προσχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας στη δεξιά πολιτική, μπήκε το ερώτημα αν πραγματικά υπάρχει διαφορά μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς. Και αυτό το επιχείρημα έχει βάση.

Ολοι όσοι από μας ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ ως Αριστερά για μια άλλη πολιτική, στην πράξη ψήφισαν την πολιτική που εγκαινίασε ο Γ. Παπανδρέου από το Καστελόριζο και συνέχισαν οι επόμενες κυβερνήσεις. Οι κυβερνήσεις των μνημονίων αποφάσισαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε αποικία για όσο χρόνο χρειαστεί. Και αυτός δεν φαίνεται να είναι σύντομος.

Αν οι συσχετισμοί δυνάμεων μεταξύ κοινωνίας και κράτους παραμείνουν στο σημερινό επίπεδο, τότε να υπολογίζουμε δεκαετίες. Αυτό μοιάζει λίγο με προφητεία. Δεν είναι. Στηρίζεται στο γεγονός πως οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν να προτείνουν μια εναλλακτική λύση για τα συμφέροντα της κοινωνίας βρίσκονται εκτός Κοινοβουλίου, είναι διασπασμένες και δεν δείχνουν να διαθέτουν επαρκές λαϊκό έρεισμα.

Τα κόμματα δεν κρίνονται από τις διακηρύξεις τους, την προπαγάνδα τους και τις επικοινωνιακές τους ικανότητες. Μπορεί να κερδίζουν ψηφοφόρους-καταναλωτές διαφημίσεων οι οποίοι είναι προικισμένοι με το χάρισμα να καταλαβαίνουν πολύ αργά και όταν όλα έχουν συντελεστεί, αλλά δεν απογοητεύονται και αλλάζουν κόμμα.

Με άλλα λόγια ερωτεύονται τις αυταπάτες τους. Τα κόμματα κρίνονται από την πολιτική που ασκούν. Από αυτήν την άποψη ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε εξετάσεις στη Δεξιά και πέρασε με άριστα. Ενα αρχηγικό, δεξιό, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα σε όλη την Ε.Ε. δεν έχει άλλη επιλογή.

Αν δούμε από μια απόσταση και με ψυχραιμία τα κόμματα του «κοινοβουλευτικού τόξου», μοιάζουν περισσότερο με αντιμαχόμενες φράξιες ενός κόμματος παρά διαφορετικά κόμματα με δική τους πολιτική. Εξού και ο θάνατος του πολιτικού λόγου, η έλλειψη επιχειρημάτων που εξαφανίζει την πολιτική σκέψη. Αυτό αποτρέπει τους πολίτες από την πολιτική και τους οδηγεί στην αποχή. Και αυτό όχι μόνο στην Ελλάδα.

Ο μηδενικός πολιτικός λόγος, χωρίς περιεχόμενο και αξία, μπορεί να οδηγήσει σε παράλογα πολιτικά φαινόμενα, που σε τελική ανάλυση ίσως ευνοήσουν την άκρα Δεξιά και τον φασισμό.

Εντούτοις, η διάκριση μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς είναι υπαρκτή, όπως έχει αποσαφηνιστεί από την Ιστορία, πέρα από τις ιδεολογικές αναφορές. Αριστερά σημαίνει κοινωνία, Δεξιά σημαίνει κέρδος για το κεφάλαιο. Να σταθούμε στο πιο βασικό γιατί υπάρχουν και εκατοντάδες άλλες αποχρώσεις, που δεν είναι καθόλου ασήμαντες.

Αλλά ας δώσουμε μερικά παραδείγματα της Αριστεράς του 21ου αιώνα που αφορούν τη Λατινική Αμερική. Στη Βραζιλία μέσα σε δέκα χρόνια η ακραία φτώχεια μειώθηκε κατά 65%. 30 εκατομμύρια άνθρωποι αποχαιρέτησαν τη μιζέρια. Στη Βενεζουέλα η φτώχεια μειώθηκε κατά 50%. Στο Εκουαδόρ κατά 32%. Στην Αργεντινή η φτώχεια στα αστικά κέντρα από 55% κατέβηκε στο 6,5%.

Εχει κανείς πολλά να προσάψει στις αριστερές και τις κεντροαριστερές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής, αλλά τη φτώχεια την καταπολέμησαν.

Γι’ αυτό και πολεμήθηκαν λυσσασμένα. Η ακραία φτώχεια των πολλών είναι η προϋπόθεση του πλουτισμού των ολίγων. Στις ΗΠΑ, 45.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο γιατί δεν έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Και 50 εκατομμύρια ζουν σε επισιτιστική ανασφάλεια. Να σημειώσουμε πως οι ΗΠΑ παράγουν περισσότερα προϊόντα από αυτά που μπορούν να καταναλώσουν.

Ο ΟΗΕ μελέτησε πόσο θα ήταν το κόστος για να εξαλειφθεί η φτώχεια σε όλο τον πλανήτη, να αυξηθεί η παραγωγή τροφίμων, χωρίς να εξαντληθούν οι γήινοι και οι υδάτινοι πόροι, και να αποτραπεί η επερχόμενη περιβαλλοντική καταστροφή. Το κόστος θα ανερχόταν σε 1,9 τρισ. δολάρια ετησίως. Γιατί δεν κάνουν ένα τέτοιο ταμείο;

Οι στρατιωτικές δαπάνες των ΗΠΑ υπερβαίνουν κατά πολύ αυτό το ποσό. Με απλά μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας πρέπει να καταλάβουμε πως η φτώχεια είναι δομικό στοιχείο του καπιταλισμού. Τη χρειάζεται για να μεγεθύνεται το κέρδος που δεν έχει όρια. Τα golden boys στις ΗΠΑ έχουν «μεροκάματο» 100.000 δολάρια.

Και μια διανυκτέρευση στο ιδιόκτητο νησί του Μπράνσον (ιδιοκτήτη της Virgin), που το έχει μετατρέψει σε ξενοδοχείο, στοιχίζει 80.000 δολάρια. Και αυτοί οι άνθρωποι κυβερνούν, αυτοί έχουν επιβάλει τους νόμους τους και έχουν διαμορφώσει τη θεωρία του οικονομικού φιλελευθερισμού.

Και με το φαινόμενο Τραμπ, βλέπουμε τους ίδιους τους δισεκατομμυριούχους να παίρνουν και την πολιτική εξουσία. Ετσι, δεν αποκλείεται αύριο να δούμε τον κ. Μαρινάκη πρωθυπουργό. Θα είναι στο πνεύμα των καιρών.

Αλλά αν δούμε αυτά τα φαινόμενα με τη δυναμική της Ιστορίας, καμιά εξουσία δεν είναι σταθερή, όταν στηρίζεται σε τόσο μεγάλες ανισότητες. Το πρόβλημα είναι η ισότητα, που ακόμα δεν φαίνεται να διεκδικεί και πολλά πράγματα. 

efsyn.gr

Ψάχναμε για καλύτερους, μας προέκυψαν χειρότεροι!

Του Θάνου  Οικονομόπουλου

Οι γιατροί, πρώτα προσπαθούν να διαγνώσουν την ασθένεια, και μετά επεμβαίνουν για να την θεραπεύσουν.

Στα μαθηματικά -και στην ζωή- είναι αδύνατον να λύσεις κάποιο πρόβλημα, εάν προηγουμένως δεν το έχεις καταλάβει σε όλη του την έκταση...

Απλά πράγματα. Διατυπωμένα και βιωμένα ανά τις χιλιετίες. Εμείς, όμως, “ο εξυπνότερος λαός του κόσμου” στην “καλύτερη χώρα του κόσμου” αδιαφορούμε παντελώς για τέτοιες...μπαναλιτέ! Φουσκώνουμε σαν διάνοι που αυτές τις αλήθειες τις ιχνηλάτησαν και τις επιβεβαίωσαν στην πράξη οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, και περήφανοι τις περιφρονούμε μεγαλοφρόνως!

Το βλέπουμε και στον δημόσιο βίο μας, Όχι μονάχα με τούτους, οι οποίοι έχουν αναγάγει σε τέχνη και “πραγματικότητα”, με την βοήθεια του ψεύδους και του αποπροσανατολισμού, το εθνικό μας κουσούρι, αλλά διαχρονικά και με τους προηγούμενους. Με ελάχιστες εξαιρέσεις...

Πρώτα βρίσκουν την “λύση”, ανάλογα με τα μικροκομματικά και πελατειακά συμφέροντά τους, και...μετά περιγράφουν και διατυπώνουν το πρόβλημα κατά τρόπο που να δικαιολογεί και να αναδεικνύει την “λύση” που σκαρφίστηκαν.! Ε. Δεν είναι ν' απορείς που με τέτοιες “πολιτικές” τα προβλήματα (από τα καθημερινά και ασήμαντα, μέχρι τα μείζονα και τα επιτακτικά) όχι μόνο δεν λύνονται αλλά σωρεύονται και διογκώνονται κατά τέτοιο τρόπο, ώστε όταν την ύστατη στιγμή επιβάλλεται ν' αντιμετωπισθούν, η λύση τους είναι γεωμετρικά δαπανηρότερη και επαχθής. Ο χρόνος που αγοράζεται με τις τσαπατσοδουλειές, στο τέλος πληρώνεται στο πολλαπλάσιο.

Πόσα χρόνια συντηρείται, αναπαράγεται και δεν λύνεται το πρόβλημα με τους εργαζόμενους στην καθαριότητα και τις...θεσμικές ενιαύσιες απεργίες τους; Η οριστική και σύγχρονη διαχείριση των απορριμάτων με όρους περιβαλλοντικούς, όπως γίνεται σ' ολόκληρη την Ευρώπη;Η γάγγραινα των “συμβασιούχων”; Η φοροδιαφυγή; Το λαθρεμπόριο καυσίμων και τσιγάρων;Το ανέλεγκτο της παραβατικής δράσης των τσιγγάνων; Η παράξενη και πανύποπτη ανοχή του κράτους στους “γνωστούς-άγνωστους” που αναβαθμίσθηκαν σε “αναρχικούς” και “αντιεξουσιαστές”; Το “άβατο” του ... αυτόνομου κράτους των Εξαρχείων, που με τους σημερινούς φωστήρες απέκτησε (εκτός από...ΚΕΠ!) και την βούλα επισημοποίησης του από την κυβέρνηση; Η καταστροφική, αδιέξοδη και αντιπαραγωγική “επιδοματική πολιτική” στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (αντί να υπάρξει δίκαιο ενιαίο μισθολόγιο, με επιβράβευση της παραγωγικότητας), με αποτέλεσμα να θεσπισθεί μέχρι και... “επίδομα έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία”(!!!) σε κάποιο κλάδο, το οποίο στην συνέχεια διεκδίκησαν και με “εργατικούς αγώνες” πέτυχαν και οι άλλοι κλάδοι;

Δεν έχει τελειωμό η απαρίθμηση των διαχρονικών παθογενειών αυτής της χώρας, που κατέληξε αντί να έχουμε ένα σύγχρονο και λειτουργικό κράτος, να μας αντιμετωπίζει όλος ο κόσμος ως “αποτυχημένο κράτος”. Οι κατά καιρούς κρίσεις που αντιμετωπίζουμε ως κράτος και κοινωνία, είναι απότοκοι της ανικανότητας (στην ουσία άρνησης...) της πολιτικής εξουσίας να λάβει μέτρα εκσυγχρονισμού και εξορθολογισμού. Και το σημερινό αδιέξοδο που βιώνουμε εν απογνώσει, δεν είναι παρά το προϊόν πολλών τέτοιων απανωτών κρίσεων. Που επισωρεύτηκαν και κατέληξαν στην παρακμή την οποία δεν ξέρουμε πως να την παλέψουμε...

Εδώ βρισκόμαστε. Στο μη παρέκει. Κι' αν για κάτι πρέπει να ενοχοποιηθούν και ενοχοποιούνται οι σημερινοί, είναι ότι ενώ ήταν περιγεγραμμένο και δεδομένο μέχρι την παραμικρή πτυχή του το τεράστιο πρόβλημα που παρέλαβαν και το γνώριζαν, οι ιδεοληψίες τους που περιφρονούν την πραγματικότητα, οι εμμονές τους, η εξουσιομανία τους, ο “στόχος” να κερδίσουν τον...Γ΄ γύρο του Εμφυλίου και να εγκαταστήσουν καθεστώς, τους οδηγούν -μας οδηγούν- στον όλεθρο...

Άκουγα τον υπουργό Οικονομίας κ. Παπαδημητρίου, να κομπάζει για τα “επιτεύγματα” της κυβέρνησης, την... επερχόμενη ανάπτυξη, τα θετικά στοιχεία της οικονομίας (;) και να επικαλείται τον Γενικό Διευθυντή του ESM κ. Ρέγκλινγκ, ο οποίος εκτίμησε (τίποτε περισσότερο...) ότι η Ελλάδα θα εκδώσει ομόλογα πριν την λήξη του προγράμματος. Γιατί, όμως, δεν σχολίασε και την εκτίμηση του κ. Ρέγκλινγκ, ότι το εξάμηνο της “διαπραγμάτευσης Βαρουφάκη το 2015, κόστισε στην χώρα 100 δισεκατομμύρια ευρώ; Γιατί δεν αναφέρθηκε στην “επιτυχία” της κυβέρνησης (και προεκλογική της υπόσχεση) ότι θα πατάξει την φοροδιαφυγή, ενώ βλέπουμε μόνο είναι η υπερφορολόγηση των συνήθων “ηλιθίων”. Δεν κατηγορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ τους προηγούμενους ότι δεν εκμεταλλεύθηκαν τις περιώνυμες “λίστες” των φοροφυγάδων, τα “στικάκια” και τα CD, αλλά προστάτευσαν τους πλούσιους; Ωραία, δυόμιση χρόνια κυβερνάνε, οι σημερινοί, τι έκαναν; Κάποια πρόστιμα μερικών δεκάδων εκατομμυρίων και... πάπαλα;

Γιατί τόσα ψέμματα, τέτοια διαστροφή της πραγματικότητας, τέτοια... “μίμηση σπουδαία και τελεία...” της ανικανότητας των προηγούμενων επί δεκαετίες, και μάλιστα στην νιοστή; Πελατειακή νοοτροπία, έχουν και τούτοι δω, και μάλιστα στην πιο διαστροφική εκδοχή της: θέλουν να “πελατοποιήσουν” τους ντεσπεράντος, καλλιεργώντας τους ταξικό μίσος “βαράμε περισσότερο τους πλούσιους!” (η τακτική της εξίσωσης επί τα χείρω...), και ταυτόχρονα κανακεύουν τους δεδομένους “ισχυρούς” (συνδικαλιστές, δημοσίους υπαλλήλους που απολαμβάνουν μονιμότητας, κομματικό απαράτ κ.λ.π.) κρατώντας τους σε δυναμική ομηρία. Και δημιουργώντας την δική τους διαπλοκή, αποπειρώμενοι και μεθοδεύοντας τον δικό τους καθεστωτικό έλεγχο της ενημέρωσης. Φυσικά, εις βάρος του συνόλου της κοινωνίας... Και βεβαίως, χωρίς να φταίνε “αυτοί”-πάντα φταίνε “οι άλλοι”!

Το (βλακώδες και απαράδεκτο...) “επιχείρημα” των Πολάκηδων, Καμμένων, Μπαλαούρων, Μπαλάφηδων κ.λ.π., ου μην αλλά και των “σοβαρών” της συγκυβέρνησης, “γιατί οι άλλοι ήταν καλύτεροι;”, τους γυρίζει μπούμερανγκ και μάλιστα πιο επικίνδυνο. Γιατί, εκτός από την σύγκριση, υπάρχει και η πρωτογενής κρίση. Και από το “οι άλλοι ήταν καλύτεροι”, αναδύεται η απάντηση, “εσείς είσθε χειρότεροι...”

  iefimerida.gr

«Νέο λύκειο» από Σεπτέμβρη – Ξεχνιέται η κατάργηση των Πανελλαδικών

Νέο λύκειο φέρνει από τον Σεπτέμβριο το Υπουργείο Παιδείας, με την υπογραφή του Κώστα Γαβρόγλου.Αλλαγές στις ώρες, «ψαλίδι» στα διδασκόμενα μαθήματα, μείωση των μαθημάτων στις ενδοσχολικές εξτάσεις, υποχρεωτική φοίτηση στο Λύκειο, είναι κάποια από όσα θα έχει ο «μπαχτσές»

Ωστόσο, παρ’ ότι προεκλογικά ήταν στην ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν καταργούνται οι Πανελλήνιες, με το υπουργείο να θέτει την υλοποίηση αυτής της δέσμευσης… στις καλένδες.

«Αγκάθι» το Εθνικό Απολυτήριο

Στο επίκεντρο λοιπόν των συζητήσεων παραμένει το Εθνικό Απολυτήριο με το οποίο οι μαθητές θα εισάγονται σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, με την υπόθεση όμως να «κολλάει» στην μη εγγύηση του αδιάβλητου της διαδικασίας.

Οι προτάσεις που θέτει στο «τραπέζι» το τμήμα Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ, είναι η κλήρωση θεμάτων που θα έχει προτείνει ο σύλλογος διδασκόντων και βαθμολόγηση γραπτών από άλλους καθηγητές, ώστε να μην υπάρχει πίεση από γονείς σε γνώριμους εκπαιδευτικούς για να βαθμολογήσουν καλύτερα τα παιδιά τους.

Ο ίδιος ο Κώστας Γαβρόγλου ωστόσο παρουσιάστηκε πρόσφατα αβέβαιος για το κατά πόσο θα μπορούσε να διασφαλισθεί η αξιοπιστία σε ένα τέτοιο εγχείρημα. Θέλοντας να αμυνθεί απέναντι σε όσους τον κατηγορούν πως κάνει άλλα από όσα είχε υποσχεθεί, τόνισε πως δεν είναι παράλογο κάποια πράγματα να υλοποιηθούν σε βάθος τριετίας η και… πενταετίας.

Τι προβλέπει η «αναμόρφωση» του Λυκείου

-Την ίδια ώρα λοιπόν που εγκαταλείπεται το θέμα της κατάργησης των Πανελλαδικών, το υπουργείο φαίνεται αποφασισμένο να θεσπίσει την υποχρεωτική φοίτηση στην Α’ Λυκείου, χωρίς ωστόσο να έχει διευκρινιστεί ακόμα τι θα γίνει με τις άλλες μεταγυμνασιακές δομές (ΟΑΕΔ-ΕΠΑΣ). Οι δομές αυτές έχουν πάρει μια μικρή παράταση ζωής αλλά η βιωσιμότητά της αναμένεται να τελειώσει σε βάθος τετραετίας.

-Αυτό γιατί η υποχρεωτική φοίτηση στο λύκειο θα «ανέβει» μέχρι την Β Λυκείου την περίοδο 2018-2019 και την Γ΄ Λυκείου την περίοδο 2019-2020. Αυτό δεν αφορά μόνο τα Γενικά Λύκεια, αλλά και τα Επαγγελματικά, Μουσικά και Καλλιτεχνικά.

-Την ίδια στιγμή τα μαθήματα που θα εξετάζονται στις ενδοσχολικές εξετάσεις θα μειωθούν αρκετά, με τη λίστα των μαθημάτων που θα βρεθούν εκτός να είναι ακόμα υπό συζήτηση.

-Από το Σεπτέμβριο του 2018 αναμένεται να μειωθούν και τα διδασκόμενα μαθήματα, με αυτά στην Β’Λυκείου να μένουν μισά, ενώ υπάρχει πρόταση στην Γ’ Λυκείου να είναι μόλις 4.

-Αλλαγές προβλέπονται όμως και στην διδασκόμενη ύλη. Μετά την «υποχώρηση» στο θέμα των θρησκευτικών, αναμένεται το τελικό πόρισμα για την Ιστορία. Η επόμενη συζήτηση θα αφορά τις φυσικομαθηματικές σπουδές, καθώς τα βιβλία των μαθηματικών έχουν κριθεί έως και προβληματικά και πιστεύεται ότι πρέπει να εκσυγχρονιστούν.

-Η κυβέρνηση επίσης είναι υποχρεωμένη να προχωρήσει άμεσα και στην ομαδοποίηση των ειδικοτήτων των εκπαιδευτικών, κάτι το οποίο ζητούν οι θεσμοί και η ίδια προσπαθεί να κρύψει «κάτω από το χαλί»

Ελεύθερος Τύπος