Το φαινόμενο της λήθης

«Από τι ζει ο άνθρωπος;» αναλογίζεται ο άρχοντας του εγκλήματος Μακxίθ στο προοίμιο του δεύτερου φινάλε της Όπερας της Πεντάρας του Μπρέχτ. «Από τι ζει ο άνθρωπος που κάθε μέρα τον άνθρωπο κλέβει, τον γδύνει, τον πνίγει και τον χτυπά; Από αυτό ζει ο άνθρωπος, πως, πέρα ως πέρα, ότι είναι άνθρωπος μπορεί να ξεχνά!»

Αυτό το πικρό μήνυμα κρύβει μια βαθιά αλήθεια. Την αλήθεια ότι η «ανθρωποσύνη» είναι αποτέλεσμα μιας διανοητικής διαδικασίας και όχι ένα απλό βιολογικό χαρακτηριστικό ενός είδους παράξενων ζώων που κατάφεραν με τη βοήθεια της τυφλής τύχης να αναρριχηθούν στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας του πλανήτη. Για να γίνει ο άνθρωπος άνθρωπος πρέπει να καταλάβει ότι είναι κάτι, και τι είναι αυτό το κάτι. Και πρέπει επίσης να καταλάβει ότι πρέπει να ζει πάντα σύμφωνα με αυτή τη γνώση για να μπορεί να παραμείνει άνθρωπος. Εάν το λησμονήσει αυτό, παύει να είναι άνθρωπος και επιστρέφει στην κτηνώδη κατάσταση των δαρβίνειων προγόνων του, από την οποία απελευθερώθηκε επειδή απέκτησε και κάνει χρήση της δύναμης της νόησης.

Όπως επισημαίνει πικρόχολα ο ποιητής και όπως επιβεβαιώνει η εμπειρία είναι εύκολο να ξεχάσει ο άνθρωπος αυτή τη γνώση στον καθημερινό του αγώνα για επιβίωση. Ο κύριος λόγος, εξηγεί ο Μακχίθ στο κοινό του, είναι η εξαθλίωση και η πείνα – πρώτα έρχεται το φαΐ και ύστερα το ήθος. Όπως όμως μας δείχνουν τα ολοένα αυξανόμενα περιστατικά κτηνώδους βίας στα οποία πρωτοστατούν όχι οι φτωχοί και πεινασμένοι, αλλά οι «νοικοκυραίοι» και οι «πολιτικοποιημένοι» –άνθρωποι δηλαδή που οπωσδήποτε δεν βρίσκονται στην κατάσταση εξαθλίωσης που επικαλείται ο Μακχίθ για να δικαιολογήσει τα εγκλήματά τους–, ακόμα και με γεμάτο στομάχι υπάρχουν αρκετοί λόγοι που κάνουν κάποιον να ξεχάσει ότι είναι άνθρωπος: ο πόθος, η ζήλια, η πλεονεξία, η αλαζονεία, και κυρίως ο φόβος και το μίσος. Όμως ο πιο ύπουλος εχθρός της γνώσης για το τι είναι άνθρωπος είναι ο ίδιος ο ανθρώπινος νους με την τάση του να εξυψώνει τη συνήθεια και να την ταυτίζει με τη γνώση τού τι είναι άνθρωπος.

Η συνήθεια βέβαια είναι κατ’ αρχήν κάτι καλό και θετικό γιατί μας βοηθά στο να επικεντρώνουμε την προσοχή και τις δυνάμεις μας στο σημαντικό και το νέο, ξέροντας ότι μπορούμε να εμπιστευτούμε τις ρουτίνες που τρέχουν στο παρασκήνιο της καθημερινότητάς μας και φροντίζουν για την ομαλή διεκπεραίωσή της. Η συνήθεια δεν είναι ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής, παρά μόνον ένα εργαλείο για την επίτευξη αυτού του σκοπού, που δεν είναι άλλος από την απόκτηση μιας όσο πιο καλής γνώσης τού τι είναι ο άνθρωπος. Αυτός όμως που για οποιονδήποτε λόγο χάνει τον σκοπό αυτό από τα μάτια του, και τον αντικαθιστά με τη συνήθεια, είναι αυτός που θεωρεί την προσωπική του άποψη, το προσωπικό του δόγμα, αυτό που του φαίνεται, απόλυτη αλήθεια – είναι ο δογματικός και ο φανατικός, ο άνθρωπος που βρίσκεται σε πνευματική αδράνεια.

Για τον δογματικό και τον φανατικό η γνώση για το τι είναι ο άνθρωπος είναι πεπερασμένη και ολοκληρωμένη. Ό,τι δεν ταιριάζει με το περιεχόμενό της δεν ανήκει στη σφαίρα του ανθρώπινου και μπορεί ή να αγνοηθεί ή να καταπολεμηθεί αν ενοχλεί. Και, επειδή τα περισσότερα πράγματα που δεν ταιριάζουν ενοχλούν, είναι σχεδόν νομοτελειακά αναμενόμενο ότι ο δογματικός και ο φανατικός βρίσκονται σε έναν διαρκή πόλεμο με ό,τι τους ενοχλεί. Και βρίσκουν την πηγή της όχλησης σχεδόν παντού: στον αλλοεθνή γείτονα που μιλά μια ακατάληπτη γλώσσα, ντύνεται παράξενα και όταν μαγειρεύει γεμίζει την πολυκατοικία με αποπνικτικές μυρωδιές, στον άστεγο επαίτη στον δρόμο που του χαλάει την μέρα, στον ανάπηρο που τολμά να του ζητήσει να τον αφήσει να καθίσει στο λεωφορείο, στο αδέσποτο ζώο που ψάχνει στον κάδο απορριμμάτων του να βρει κάτι φαγώσιμο, στο μωρό του γείτονα που έχει το θράσος να κλαίει τα μεσάνυχτα, στον οροθετικό που τολμά να δηλώσει δημόσια το πρόβλημά του και να ασκήσει κριτική στην αντιμετώπισή του από την πολιτεία και τους πολίτες, στον εξαρτημένο που του ζητά απεγνωσμένα βοήθεια, στον «αστό» που προσπαθεί να ζήσει μια «συμβιβασμένη» ζωή, και γενικά σε όποιον έχει μια άλλη άποψη για τον κόσμο και φυσικά σε κάθε άνθρωπο που προσπαθεί να μην είναι δογματικός και φανατικός.

Πώς μπορούμε να αποφύγουμε αυτό το φαινόμενο της λήθης; Πώς μπορούμε να μην ξεχνάμε τι είναι ο άνθρωπος και το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι; Ο Μπρεχτ ως καλός προτεστάντης πιστεύει ότι μόνο μια ανώτερη δύναμη, ο έφιππος αγγελιαφόρος της νεοστεφθείσης βασίλισσας, μπορεί να μας απαλλάξει από τη φτώχεια, τον δογματισμό και τον φανατισμό, από τις αιτίες δηλαδή που μας καταδικάζουν στη μοίρα της λήθης της γνώσης τού ότι είμαστε άνθρωποι και της γνώσης τού τι σημαίνει να είμαστε άνθρωποι. Όμως, μας επισημαίνει στο τέλος της Όπερας της Πεντάρας ο κύριος Πίτσαμ, ο «νοικοκυραίος» αφέντης των ζητιάνων, ιμπρεσάριος των εξαθλιωμένων και αντίπαλο δέος του Μακχίθ, δεν ζούμε στον κόσμο του θεάτρου και της Θείας χάριτος, αλλά στην κοιλάδα των δακρύων που ονομάζουμε καθημερινή ζωή. Στην κοιλάδα αυτή σπάνια φτάνει ο έφιππος αγγελιαφόρος της βασίλισσας με τη χαρμόσυνη είδηση και γι’ αυτό πρέπει να είμαστε επιεικείς και ανεκτικοί με τους εξαθλιωμένους, τους πεινασμένους που μέσα στη μιζέρια τους ξεχνούν τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

Σε ό,τι αφορά τη φύση του κόσμου, ο Μπρεχτ έχει δίκιο: δεν μπορούμε να περιμένουμε τη Θεία χάρη για να μας απαλλάξει από την τάση μας να ξεχνάμε τι σημαίνει να είμαστε άνθρωποι. Όμως η λύση δεν είναι να ανεχτούμε αυτούς που για οποιονδήποτε λόγο, είτε από εξαθλίωση είτε από συνήθεια, βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση, αλλά να εξαλείψουμε τους λόγους που οδηγούν σε αυτήν. Και εδώ διαπιστώνουμε ότι είναι πολύ πιο εύκολο να εξαλειφθεί ή τουλάχιστον να περιοριστεί σημαντικά η υλική ανέχεια από το να καταπολεμηθεί η πνευματική αδράνεια που πηγάζει από τη συνήθεια και οδηγεί στον δογματισμό και τον φανατισμό.

Νίκος Ψαρρός   

Αλλάζει η τέχνη τον κόσμο;

γράφει ο Δημήτρης Παναγιωτάτος *

Θλίβομαι με αυτούς που πιστεύουν ότι η τέχνη δεν αλλάζει τον κόσμο, ιδιαίτερα όταν είναι οι ίδιοι καλλιτέχνες. Τόση πίστη έχουν στη δύναμη της τέχνης; Κι όμως, η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Οχι, βέβαια, γενικά και αόριστα, να κάνει τον κόσμο καλύτερο, πιο ανθρώπινο, δικαιότερο κ.λπ.

Αυτό δεν το κατόρθωσαν ούτε μεγάλες επαναστάσεις, για να μην πω ότι πολλές από αυτές τον έκαναν χειρότερο. Η τέχνη λειτουργεί υπόγεια: μέσα από τις ιδέες, τις δράσεις και τα συναισθήματα των ηρώων της, μπορεί να διαμορφώνει συνειδήσεις – κι όταν το πετυχαίνει αυτό, σημαδεύει τους ανθρώπους για πάντα.

Η τέχνη δεν αναπαράγει την πραγματικότητα. Τη συμπυκνώνει και, κάτω από τον δικό της μεγεθυντικό φακό, την ερμηνεύει. Της δίνει νόημα, ουσία. Δεν το κάνει ψυχρά, ακαδημαϊκά, σαν επιστημονικός ερευνητής. Επιπλέον, μας γοητεύει –με τη δημιουργική της φαντασία και τη μοναδική συγκινησιακή της δύναμη.

Αν θέλεις να συνειδητοποιήσεις τι εστί πόλεμος, δεν σου αρκούν ακόμα κι όλα τα βιβλία της Ιστορίας. Διάβασε αντιπολεμικά μυθιστορήματα, δες το «Σταυροί στο μέτωπο» του Κιούμπρικ. Εκεί, μέσα σε μια ιστορία που διαρκεί μόλις 80 λεπτά, συμπυκνώνεται όλη η φρίκη για το «κρέας για τα κανόνια» τού Α' Παγκοσμίου Πολέμου. «Οι άθλιοι» του Ουγκό, 200 χρόνια μετά τη συγγραφή τους, έχουν χαράξει για πάντα πάνω τους την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο σ’ όλη της την προκλητική αναλγησία.

Ποιος θα σε διδάξει καλύτερα από τον Καβάφη και το «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον» να στέκεσαι με αξιοπρέπεια μπροστά στην απώλεια; Γιατί η τέχνη είναι και παρηγοριά, η μεγαλύτερη. Και είναι και υπέρβαση. Διάβασε ιστορίες με έρωτες μεγάλους, δυνατούς, που άντεξαν κόντρα σε όλες τις κοινωνικές συμβάσεις, και ύστερα προσπάθησε να υπερβείς την καθημερινότητα της δικής σου σχέσης και δες τον/την σύντροφό σου λιγότερο εγωιστικά, έλα πιο κοντά και στις δικές του/της ανάγκες.

Ειλικρινά, όσα έμαθα στη ζωή μου, από την τέχνη τα διδάχτηκα. Ο «Μπίλι ο ψεύτης» στην ταινία του Σλέσινγκερ, με την εξοργιστική δειλία του να ακολουθήσει το όνειρό του, με έκανε να πάρω το πρώτο αεροπλάνο και να φύγω από την Ελλάδα ακολουθώντας το δικό μου. Θυμάμαι και τη μητέρα μου. Αγαπούσε πολύ τα βιβλία και μερικά τα είχε σαν Ευαγγέλιο. Οταν τη ρώτησα μια μέρα γιατί το όνομά μου ήταν Δημήτρης ενώ δεν είχαμε κανένα Δημήτρη στην οικογένεια, μου απάντησε: «Εσύ, παιδί μου, δεν είσαι ο Δημήτρης του κόσμου αυτού, είσαι του κόσμου των βιβλίων, ο Ντμίτρι από την “Ανάσταση” του Τολστόι»!

* σκηνοθέτης, συγγραφέας και καθηγητής κινηματογράφου

Αντιπολίτευση εκτός αρχών και ορίων

Του Δημήτρη Χρήστου

Ελέγχεις την κυβέρνηση, υποβάλεις τις εναλλακτικές δικές σου προτάσεις και αν εκτιμηθούν ως σωστές, δημιουργείται η υπεροχή σου και αυξάνονται οι πιθανότητες, όταν γίνουν εκλογές, να σε προτιμήσουν οι πολίτες για να κυβερνήσεις. Έτσι δεν ορίζεται ο ρόλος της αντιπολίτευσης; Κάπως έτσι ορίζεται στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες όχι όμως και στην Ελλάδα, ειδικότερα στην σημερινή εποχή. Από τη στιγμή που τα εθνικά θέματα εισέβαλαν στην αντιπολιτευτική ατζέντα, ο κατήφορος δεν έχει σταματημό και οι κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται.

Την περασμένη Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου, έγινε το δημοψήφισμα στην ΠΓΔΜ. Τελικά δεν προσήλθε στις κάλπες το 50% συν κάτι για να θεωρηθεί το αποτέλεσμα δεσμευτικό. Γιατί συνέβη αυτό; Διότι η εκεί δεξιά εθνικιστική αντιπολίτευση, υπολόγισε ότι ο μόνος τρόπος να κερδίσει τις εντυπώσεις και να αποφύγει το «Ναι» ως απάντηση από τους πολίτες, ήταν η αποχή. Ποια όμως είναι η πραγματική αποχή;

Στο δημοψήφισμα ψήφισαν 666.743 πολίτες, ήτοι το 37% του εκλογικού σώματος, και υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών τάχθηκε το 91,4%, ενώ κατά το 5,66%. Η συμμετοχή θεωρείται μικρή και πράγματι είναι, αν λάβουμε υπόψη ότι οι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους ανέρχονται σε 1.784.416 άτομα. Όμως οι εκλογικοί κατάλογοι εκεί, παραμένουν χωρίς εκκαθάριση εδώ και είκοσι χρόνια.

Πώς μπορούμε να κάνουμε μια σύγκριση με αριθμούς κοντά στην πραγματικότητα; Αν λάβουμε ως μέτρο τη συμμετοχή στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, τότε θα δούμε ότι ψήφισαν 1.191.832 άτομα ή το 66,8% των εκλογικών καταλόγων. Αν πάλι θεωρήσουμε αυτό τον αριθμό αντιπροσωπευτικό του πραγματικού εκλογικού σώματος, τότε η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ανέρχεται στο 56%.

Η Ρωσία και η Τουρκία

Δεν ήταν όμως μόνο η αντιπολίτευση, η δική τους και η δική μας, που έκαναν παιχνίδι. Όπως έγραψαν οι Times του Λονδίνου: «Τόσο η Ρωσία όσο και η Δύση, είχαν ρόλο στο χθεσινό δημοψήφισμα στη «Μακεδονία», το οποίο -σε τεχνικό επίπεδο- αφορούσε την επίσημη ονομασία της πΓΔΜ […] Ωστόσο, αυτήν δεν ήταν απλά μια προσπάθεια για την επίλυση μιας ετυμολογικής διαμάχης: αφορούσε σφαίρες συμφερόντων, τα όρια της επιρροής της Μόσχας στις παραμεθόριες περιοχές της Ευρώπης και την ισχύ προσέλκυσης δυτικών θεσμών. Κρίνοντας από τα πρώτα αποτελέσματα, φαίνεται πως ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει κερδίσει στα σημεία. H πολιτική επιστρέφει στα Βαλκάνια», προσθέτει η βρετανική εφημερίδα.

Και για να μην υπάρχει απορία και υπόνοιες μεροληψίας για το συγκεκριμένο δημοσίευμα: Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών, σε ανακοίνωση του με θέμα την έκβαση του δημοψηφίσματος που διεξήχθη στην ΠΓΔΜ, προαναγγέλλει ότι θα φέρει προς συζήτηση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ την Συμφωνία των Πρεσπών, υποστηρίζοντας ότι έρχεται σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο και το «μακεδονικό» σύνταγμα.

Εμείς καταλάβαμε. Οι φανατικοί «Μένουμε Ευρώπη» τι κατάλαβαν; Αδιαφορούν παντελώς τόσο για τη γνώμη των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων όσο για τη γνώμη των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ υπονομεύοντας τη θέση της χώρας στις στρατηγικές συμμαχικές επιλογές της; Με ποιόν είναι τελικά; Τόσο κυνικά θυσιάζουμε τα εθνικά συμφέροντα για την εξουσία σε μια χώρα την οποία αποδυναμώνουμε συστηματικά;

Δεν ήταν όμως μόνον η Ρωσία που εξέφρασε δημοσίως την ικανοποίηση της για την αποτυχία του δημοψηφίσματος. Η ανακοίνωση αναφέρει: Σε ανακοίνωσή του το Υπουργείο εξωτερικών της Τουρκίας αναφέρει: «Η Τουρκία από την ημέρα της ίδρυσης της έχει αναγνωρίσει τη δημοκρατία της Μακεδονίας με τη συνταγματική της ονομασία. Όπως κάναμε μέχρι σήμερα θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε τη φιλική χώρα Μακεδονία, για την ευημερία και την ασφάλεια της αλλά και για να γίνει μέλος της Ε.Ε και του ΝΑΤΟ».

Ο Σωτήρης Ρούσσος, αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και συντονιστής του Κέντρου Μεσογειακών και Μεσανατολικών Σπουδών στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων, σε συνέντευξή του στο TVXS σημείωσε: «Η Ελλάδα εκείνο που πρέπει να κάνει είναι να κεφαλαιοποιήσει άμεσα τις εντυπώσεις, βγαίνοντας προς τα έξω ως μια δύναμη εξευρωπαϊσμού των δυτικών Βαλκανίων, ως μια ευρωπαϊκή ατμομηχανή των δυτικών Βαλκανίων. Nα μην χαθεί δηλαδή το momentum. Το βασικό είναι ανεξάρτητα από τις δυσκολίες να μην γυρίσει πίσω σε μια εσωστρεφή εξωτερική πολιτική προηγούμενων χρόνων».

Η υποκρισία και οι κρυφές συναντήσεις

Ποια τελικά είναι η πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και του ΠΑΣΟΚ; Η διγλωσσία και κυρίως η επικίνδυνη επιπολαιότητα για ένα τόσο σοβαρό μείζονος σημασίας εθνικό και διεθνές θέμα αποκαλύφθηκε, όταν η γερμανική εφημερίδα FAZ δημοσίευσε ότι η Μαρία Σπυράκη ως απεσταλμένη του Κυριάκου Μητσοτάκη συναντήθηκε δύο φορές με τον πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ Ζ. Ζάεφ για το θέμα της συμφωνίας.

Παρακάμπτοντας την αστεία δικαιολογία, ότι τον συνάντησε τυχαία όταν πήγε για καφέ, διαβάζουμε στα πρακτικά της συνεδρίασης των πολιτικών αρχηγών, όπως τα δημοσίευσε η «Καθημερινή»: «Ο Τσίπρας δεν περιμένει – λέει ο Ζάεφ- ότι η Ν.Δ. θα είναι πλήρως συνεργάσιμη, επειδή ο Κ. Μητσοτάκης θέλει να εξασφαλίσει κέρδη στις εκλογές. Τον Δεκέμβριο του 2017 είχε στείλει ο Μητσοτάκης την ευρωβουλευτή Μαρία Σπυράκη στον για να με ενημερώσει για τη θέση τους. Η Ν.Δ. είναι έτοιμη να υποστηρίξει μια λύση, μόνο όμως αν συνταχθεί κι ο Καμμένος με αυτήν». «Πιστεύω, με βάση αυτά που γνωρίζω, ότι ο Τσίπρας είναι από τους πιο αποφασισμένους να λύσουν το πρόβλημα», λέει ο Ζάεφ και συνεχίζει.

«Και σε αυτούς συμβαίνουν δυσάρεστα πράγματα. Πιστεύω ότι και σε αυτούς έχουν αναμειχθεί ανατολικές χώρες όπως και σε εμάς, μάλιστα σε αυτούς περισσότερο απ’ ό,τι σε εμάς. Μερικούς τους συμφέρει να μην υπάρχει λύση. Μετά τη δεύτερη συνάντησή μας είμαι πεπεισμένος ότι ο Τσίπρας θέλει να λυθεί το πρόβλημα», επισήμανε.

Γιατί να αμφιβάλουμε για την ακρίβεια των λεχθέντων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δημοσίως έχει δηλώσει ότι αν η συμφωνία επικυρωθεί από τη σημερινή κυβέρνηση στη Βουλή θα την σεβαστεί όταν και εάν γίνει αυτός πρωθυπουργός. Αν παραλάβει ο ίδιος το πρόβλημα θα ζητήσει είπε αναθεώρηση με καλύτερους για τη δική μας χώρα όρους. Η περίπτωση οι δικοί του όροι να μην γίνουν αποδεκτοί από την άλλη πλευρά, δεν υπολογίζονται! Όπως δεν υπολογίζεται το φούντωμα των εθνικισμών στην περίπτωση που το δεξιό εθνικιστικό VMRO ρίξει την κυβέρνηση Ζάεφ και έρθει στην εξουσία. Αλήθεια πόσο σοβαρή και εθνικά υπεύθυνη είναι αυτή η πολιτική

«Καχύποπτη στάση για τον Κ. Μητσοτάκη»

Ολοκληρώνοντας με αναφορά στην άποψη του γνωστού για τις φιλελεύθερες ιδέες του, δημοσιογράφου και αναλυτή, του Αθανάσιου Παπανδρόπουλου όπως δημοσιεύτηκε στο Euro2day. Σημειώνει λοιπόν:

«Είναι σαφές ότι οι φιλοευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες θεωρούν τον Αλέξη Τσίπρα ένα ανανεωτικό πολιτικό στοιχείο, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι θεωρούσαν π.χ. τον Αντώνη Σαμαρά. Όσο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όπως έχουν διαπιστώσει, Χριστιανοδημοκράτες, Σοσιαλδημοκράτες και Φιλελεύθεροι, διατηρούν μία καχύποπτη στάση απέναντί του, καθ’ όσον δεν έχουν συγκεκριμένα δείγματα γραφής από την πλευρά του. Σημειώνουμε ακόμα, ότι μέσα στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα η ΝΔ, ιδιαίτερα μετά το «κάζο» Όρμπαν, δεν εμπνέει εμπιστοσύνη σε όλα τα μέλη του. Η ύπαρξη ακροδεξιών θυλάκων στους κόλπους της θεωρείται επικίνδυνη και είναι αρκετοί αυτοί που δεν έχουν ξεχάσει τα «παθήματα» του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1993, όταν η κυβέρνησή του οδηγήθηκε στην πρόωρη παραίτησή της».

Και το ερώτημα που προκύπτει. Πόσο σοβαρός και υπεύθυνος είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης;   

Παθήματα και σήματα…

Το εκλογικό ρινγκ φαίνεται ότι χωράει μόνο δύο, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Ο τρίτος (ΠΑΣΟΚ) πασχίζει να ανεβεί προβάλλοντας τη χρησιμότητά του στις μετά τον αγώνα εξελίξεις. Ο αγώνας έχει ακόμα αρκετούς γύρους, χωρίς να είναι ορατό αν θα λήξει με νοκ άουτ ή απλώς με νίκη στα σημεία

Του Γιώργου Καρελιά

Οποιος έχει παρακολουθήσει την πολιτικο-κομματική γεωγραφία μετά την Μεταπολίτευση στην Ελλάδα διαπιστώνει πολύ εύκολα αυτό που συμβαίνει σήμερα. Το βασικό δίπολο που κυριαρχεί είναι το ίδιο, αλλά έχει αλλάξει ο ένας εκφραστής του. 

Ιδιος παραμένει ο πόλος της Δεξιάς με σταθερό εκφραστή του την Νέα Δημοκρατία. Απέναντί της, όμως, δεν βρίσκεται πια το ΠΑΣΟΚ, το επί 30 χρόνια κραταιό κόμμα του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς. Αλλά ένα πάλαι ποτέ μικρό κόμμα της παραδοσιακής Αριστεράς, που γιγαντώθηκε μέσα σε τρία χρόνια(2012-2015), ανατρέποντας τον επί 40 χρόνια παραδοσιακό συσχετισμό των κομματικών δυνάμεων.   

Η ΝΔ γιόρτασε χτες την 44η επέτειο της ίδρυσής της αλλάζοντας το σήμα της. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να δείξει ότι ανανεώνεται. Δεν άλλαξε το όνομά της, όπως έκανε το ΠΑΣΟΚ (πρώτα Δημοκρατική Συμπαράταξη και τώρα Κίνημα Αλλαγής), σε μια προσπάθεια να επιβιώσει εκλογικά. Οριακά τα έχει καταφέρει μέχρι στιγμής. 

Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά των πάλαι ποτέ μονομάχων του δικομματισμού στα τελευταία οκτώ χρόνια της κρίσης, που τα άλλαξε (σχεδόν) όλα: 

-Η ΝΔ υπέστη μεν μια πρωτοφανή εκλογική καθίζηση στις εκλογές του Μαΐου του 2012, τη μεγαλύτερη στην ιστορία της (18,85%), αλλά ανέκαμψε γρήγορα. Τον Ιούνιο άγγιξε το 30% και κατάφερε, σχεδόν στο τσακ, να βγει πρώτο κόμμα, αποτρέποντας τη νίκη του επελαύνοντος ΣΥΡΙΖΑ (26,89%). Αντίθετα, το ΠΑΣΟΚ υπέστη δυο απανωτές σοκαριστικές ήττες το 2012 (13,18% και 12,28%), από τις οποίες δεν συνήλθε ποτέ. 

-Η ΝΔ, ακόμα και όταν ηττήθηκε το 2015, συγκράτησε αξιοπρεπή ποσοστά: 27,81% τον Ιανουάριο και 28,10% τον Σεπτέμβριο. Αντίθετα το ΠΑΣΟΚ έφτασε στα όρια της εξαφάνισης τον Ιανουάριο (4,68%) και απλώς διεσώθη τον Σεπτέμβριο (6,28%). 

-Το ΠΑΣΟΚ πλήρωσε εξ ολοκλήρου το κόστος του πρώτου και του δεύτερου Μνημονίου. Η ΝΔ το πλήρωσε πολύ λιγότερο και, πάντως, συγκρατώντας το μεγαλύτερο ποσοστό των εκλογικών δυνάμεών της. Το μεγαλύτερο μέρος των δεξιών ψηφοφόρων «άντεξε» για διάφορους λόγους. Αντίθετα, οι κεντρώοι και κεντροαριστεροί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ δεν του συγχώρεσαν ποτέ τη μνημονιακή πολιτική, που πρώτο υποχρεώθηκε να εφαρμόσει (κυβέρνηση Παπανδρέου 2009-2011), αλλά ούτε και τη συνέχισή της με τη σύμπραξή του ΠΑΣΟΚ και στις επόμενες δύο κυβερνήσεις, Παπαδήμου και Σαμαρά. 

-Η ΝΔ εμφανίζεται και πάλι έτοιμη να διεκδικήσει την εξουσία. Το ΠΑΣΟΚ αγκομαχά να διεκδικήσει την τρίτη θέση. Δύσκολα θα αγγίξει διψήφιο ποσοστό. 

Εδώ υπεισέρχεται –έχει υπεισέλθει από το 2012– ο παράγοντας ΣΥΡΙΖΑ. Ένα μικρό κόμμα με χαρισματικό, έτσι όπως εξελίχθηκε, αρχηγό, που βολόδερνε περί το 3%-4%, εκτινάχθηκε στο 36% και κυβερνά εδώ και τέσσερα χρόνια. Εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο τις μνημονιακές αμαρτίες των άλλων δύο και τείνει να παγιωθεί ως ο δεύτερος πόλος του κομματικού συστήματος. 

Οι αρχικές προβλέψεις ότι η κυβέρνησή του θα ήταν μια «σύντομη αριστερή παρένθεση» διαψεύστηκαν. Φαίνεται ότι κερδίζει και τη μάχη ηγεμονίας στον κεντροαριστερό χώρο, καθώς το ΠΑΣΟΚ (ως ΚΙΝΑΛ πλέον) δεν δείχνει ικανό να τον ανακαταλάβει. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ απειλείται για τον ίδιο λόγο που συνετρίβη το ΠΑΣΟΚ. Μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων του, πρώην του ΠΑΣΟΚ άλλωστε, απογοητεύθηκε από τη μνημονιακή πολιτική που κι αυτός εφάρμοσε. Δεν κινδυνεύει, όμως, να έχει την εκλογική τύχη του ΠΑΣΟΚ. Ο Τσίπρας έχει ακόμα όπλα στη φαρέτρα του για να «μαζέψει» τουλάχιστον όσους σήμερα στρέφονται προς την αποχή. Ακόμα κι αν ηττηθεί, πιθανότατα θα πετύχει τον βασικό του στόχο, που είναι διατηρηθεί ισχυρός στην αντιπολίτευση, χωρίς να απειλείται από τον βασικό ανταγωνιστή του σ’ αυτόν τον χώρο, το ΠΑΣΟΚ. Το οποίο δείχνει να πελαγοδρομεί από τώρα στο θέμα των μετεκλογικών συνεργασιών, μπερδεύοντας τους εναπομείναντες ψηφοφόρους του, πότε με την έξαλλη αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρητορεία της ηγεσίας του και πότε με αλλόκοτες προτάσεις για κυβερνητική συνεργασία του ίδιου με ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ μαζί! 

Το εκλογικό ρινγκ φαίνεται ότι χωράει δύο: ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Ο τρίτος (ΠΑΣΟΚ) πασχίζει να ανεβεί, με όπλο τη χρησιμότητά του στις μετά τον αγώνα εξελίξεις. Ο αγώνας αυτός έχει αρκετούς γύρους ακόμα. Χωρίς να είναι ορατό αν θα λήξει με νοκ άουτ ή με νίκη στα σημεία. Σε κάθε περίπτωση, όσα συμβαίνουν μετά το 2009, με τις απανωτές αλλαγές (αναλώσιμων) κυβερνήσεων, επιβεβαιώνουν την ισχύ της ρήσης του Ουίνστον Τσόρτσιλ «η νίκη δεν είναι ποτέ οριστική».   

Μούγκα στη… στρούγκα του ΥΠΕΞ – Απόλυτη σιωπή για το σκάνδαλο με την έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων

Του Δημήτρη Μηλάκα

Απόλυτη σιωπή για το σκάνδαλο με την έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων

Η σιωπή με την οποία οι – κατά τα λοιπά – αρχάγγελοι της κάθαρσης και άγρυπνοι επόπτες κατά της διαφθοράς αντιμετώπισαν το δημοσίευμα της περασμένη Πέμπτης, με τίτλο «Δουλειές με… βίζες στο ΥΠΕΞ», υποχρεώνει το «Ποντίκι» να επανέλθει για να περιγράψει με ακόμα πιο απλά λόγια (στην περίπτωση που δεν ήμασταν αρκούντως κατατοπιστικοί) τη σκανδαλώδη μεθόδευση της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Εξωτερικών υπέρ της ευημερίας μιας «παρέας… αρίστων φίλων».

Για να γίνει κατανοητό (για όποιον δεν κατάλαβε) το «κόλπο», θα μεταφέρουμε τη γλαφυρή περιγραφή ενός έμπειρου διπλωμάτη:

Ας υποθέσουμε, μας είπε, ότι το ελληνικό κράτος (και συγκεκριμένα το υπουργείο Εξωτερικών) έχει αναθέσει ένα έργο σε μια κολοσσιαία στο είδος της εταιρεία, ας πούμε στην General Electric, η οποία εκτελεί τη σύμβαση κανονικά. Κάποια στιγμή το ΥΠΕΞ αποφασίζει να δώσει αυτή τη μεγάλη δουλειά στο… ηλεκτρολογείο που μόλις άνοιξε στη γειτονιά. Το ηλεκτρολογείο, με τη σύμβαση που εξασφάλισε, πηγαίνει στην General Electric και της αναθέτει τη συνέχιση της δουλειάς που ήδη κάνει με αντάλλαγμα ένα ποσοστό (20% – 30%) των κερδών της.

Με πιο απλά λόγια, κατά τη γλαφυρή διατύπωση της παλιάς καραβάνας της διπλωματίας μας, το ΥΠΕΞ βρήκε τρόπο να εξασφαλίσει (για κάποιους άριστους και εκλεκτούς) μια καθ’ όλα νόμιμη μίζα…

Κάποιος με φιλότιμο;

Έχοντας κατά νου το πιο πάνω απλοποιημένο αλλά γλαφυρό παράδειγμα και το ρεπορτάζ του «Π» της περασμένης εβδομάδας («Δουλειές με… βίζες στο ΥΠΕΞ») θα επαναλάβουμε συνοπτικά τα στοιχεία με την (μάταιη;) ελπίδα:

● Να φιλοτιμηθεί κάποιος κυβερνητικός αρμόδιος να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα που προκύπτουν σπάζοντας τη μονοτονία του αδιάφορου σφυρίγματος που έχει επιλέξει το ΥΠΕΞ.

● Να κάνει την καρδιά του πέτρα (καθ’ ότι αφορά και «δικά τους παιδιά») κάποιος από την αντιπολίτευση, να ασχοληθεί και να κάνει μια ερώτηση για να μάθει (αν δεν ξέρει…) τι τρέχει με αυτήν την ιστορία.

● Να ασχοληθεί κάποια (τρόπος του λέγειν) ανεξάρτητη ελεγκτική αρχή και να ελέγξει τα ζουμερά ντεσού όλης αυτής της απίθανης υπόθεσης, η οποία κρύβει τζίρους εκατοντάδων εκατομμυρίων, φοροαποφυγή και, ενδεχομένως, ξέπλυμα…

Η ιστορία ξεκίνησε κάποια στιγμή (υπουργός Εξωτερικών ήταν ο Ευ. Βενιζέλος) που το υπουργείο Εξωτερικών, όπως είχε δικαίωμα, θέλησε να κάνει διαγωνισμό για την ανάθεση του έργου έκδοσης ταξιδιωτικών εγγράφων (visa). Το έργο μέχρι τότε εκτελούσε η ηγέτιδα παγκοσμίως στον χώρο πολυεθνική UF Services UK LTD, η οποία δημιουργεί visa centers σε πόλεις χωρών (όπως, για παράδειγμα, η Ρωσία), όπου το ενδιαφέρον για επισκέψεις στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα μεγάλο.

Σ’ αυτόν τον διαγωνισμό (η διαδικασία αυτή εξελίχθηκε εξ ολοκλήρου επί υπουργίας Κοτζιά), εκτός από την UF Services UK LTD και κάποιους μικρότερους σε μέγεθος ανταγωνιστές της, παίρνει μέρος και (το… ηλεκτρολογείο που λέγαμε πιο πάνω) η ελληνική Ανώνυμη Εταιρεία Παροχής Υπηρεσιών Global Visa Center World Hellas (GVCW), η οποία δημιουργήθηκε δύο εβδομάδες μόλις πριν από τη λήξη της προθεσμίας συμμετοχής στον διαγωνισμό, με έδρα μια κατοικία (ενός εκ των μετόχων της) στο Κολωνάκι.

Το ταμπελάκι της εταιρείας, με αρχικό μετοχικό κεφάλαιο 24.000 ευρώ, που χτύπησε την πολυεθνική και της πήρε τελικά δουλειά εκατοντάδων εκατομμυρίων, ήταν ένα αυτοκόλλητο σήμα δίπλα στο κουδούνι του ενοίκου του σπιτιού…

Παρ’ όλα αυτά (έλλειψη σχετικής εμπειρίας, παντελή έλλειψη τεχνικών υποδομών και τεχνογνωσίας, απόλυτη ανεπάρκεια κεφαλαίων), η νέα εταιρεία όχι μόνο συμμετέχει στον διαγωνισμό, αλλά τον κερδίζει. Οι ενστάσεις (από τους ανταγωνιστές, αλλά και από αρμόδια για την αξιολόγηση των συμμετεχόντων επιτροπής του ΥΠΕΞ) που υποβάλλονται αποπέμπονται η μια μετά την άλλη, όπως αποπέμφθηκε από τον υπουργό και η απορριπτική εισήγηση για την κατακύρωση του διαγωνισμού στην εν λόγω νέα εταιρεία.

Μπίζνες με το τίποτα

Τελικά η Global Visa Center World Hellas (GVCW) εξασφαλίζει τη σύμβαση και, μη έχοντας τη δυνατότητα να την εκτελέσει, έρχεται σε συμφωνία με την πολυεθνική – η οποία συνεχίζει το έργο της έκδοσης των ταξιδιωτικών εγγράφων visa –, εξασφαλίζοντας ένα σεβαστό ποσοστό επί των κερδών.

Κάπως έτσι, τρεις εκλεκτοί του διπλωματικού και του πολιτικού βίου (οι πρώην διπλωμάτες Δημήτριος Πλατής και Ιωάννης Ζέπος καθώς και ο πρώην αρχηγός της αστυνομίας και υπουργός Προστασίας του Πολίτη με τη Νέα Δημοκρατία Ελευθέριος Οικονόμου) εξασφάλισαν από το τίποτε ένα σεβαστό μερίδιο σε μια μπίζνα της οποίας ο τζίρος μετριέται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η εν λόγω εταιρεία των εκλεκτών, εκτός από την αρχική σύμβαση για τη Ρωσία, εξασφάλισε στη συνέχεια και το έργο της έκδοσης ταξιδιωτικών εγγράφων για τρεις ακόμα περιοχές (Κίνα, Πακιστάν, Ινδία), απ’ όπου η Ελλάδα υποδέχεται εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες.

Κατόπιν τούτων και εφόσον κυβέρνηση και αντιπολίτευση διακηρύσσουν την αμετακίνητη πρόθεσή τους να πατάξουν τη διαφθορά απ’ όπου κι αν προέρχεται (ακόμα κι απ’ τα σπλάχνα τους;), αναμένουμε μετά και το σημερινό δημοσίευμα μια κάποια απάντηση τουλάχιστον για την καταρράκωση της (πολιτικής) ηθικής που προκύπτει από τη διαδικασία και την εξέλιξη του διαγωνισμού.

Επίσης αναμένουμε από την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και τις αρμόδιες ελεγκτικές αρχές να ρίξουν μια ματιά τόσο στον τρόπο εξασφάλισης του έργου όσο και στον τρόπο διαχείρισης των κερδών που έχει εξασφαλίσει με τη σύμβαση – δώρο η Global Visa Center World Hellas (GVCW). Επιστρέφουν στην Ελλάδα; Φορολογούνται; Μεταφέρονται σε off-shore ηθικά και νόμιμα;

Πηγή: «Το Ποντίκι»  

Τα ποσοστά εμβολιασμού των πλούσιων σχολείων του Λος Άντζελες είναι τόσο χαμηλά όσο τα ποσοστά στο Νότιο Σουδάν

Οι γονείς του Χόλιγουντ λένε ότι ο μη εμβολιασμός προκαλεί «ενστικτώδη» αίσθηση. Τώρα τα παιδιά τους πάσχουν από κοκίτη.

Εάν μπορείτε να κάνετε γιόγκα σε ένα paddleboard, μπορείτε να κάνετε κι ένα εμβόλιο για ιλαρά, παρωτίτιδα και ερυθρά. (Lucy Nicholson / Reuters)

Όταν οι ηθοποιοί παίζουν τους γιατρούς στην τηλεόραση, δεν γίνονται αυτόματα πραγματικοί γιατροί. Και αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να οργώσουν τα φόρουμ στο διαδίκτυο, να αντιμετωπίσουν τους παιδίατρους τους και να απαιτήσουν λιγότερους εμβολιασμούς για τα παιδιά τους, όπως φαίνεται ότι κάνουν κάποιοι γονείς του Χόλιγουντ στο Λος Άντζελες.

Το περιοδικό Hollywood Reporter διεξήγαγε μια εξαιρετική έρευνα για την οποία έψαξε τα αρχεία εμβολιασμού των δημοτικών σχολείων σε όλη την περιοχή του Λος Άντζελες. Διαπιστώθηκε ότι τα ποσοστά εμβολιασμού σε ελίτ γειτονιές όπως η Σάντα Μόνικα και το Μπέβερλι Χιλς έχουν μειωθεί σημαντικά και η συχνότητα εμφάνισης κοκίτη έχει εκτοξευτεί.

Εδώ είναι ένας χάρτης των σχολείων με επικίνδυνα χαμηλά ποσοστά εμβολιασμού. Λάβετε υπόψη ότι τα σχολεία συσσωρεύονται ως μικρές κόκκινες κουκκίδες σε όλη το εύπορη, τρελό Γουέστ Σάιντ – μοιάζουν πολύ με τα κόκκινα σημάδια ενός ασθενούς που πάσχει από ιλαρά:

Τα σχολεία του Λος Άντζελες βρίσκονται σε «Υψηλό Κίνδυνο» έξαρσης:

THE HOLLYWOOD REPORTER

Οι γονείς σε αυτά τα σχολεία υποβάλλουν μια αίτηση που ονομάζεται «απαλλαγή λόγω προσωπικών πεποιθήσεων», η οποία δηλώνει ότι δεν εμβολιάζουν τα παιδιά τους λόγω «ανεπιθύμητων αγχωδών διαταραχών, από αλλεργίες και άσθμα μέχρι έκζεμα και επιληπτικές κρίσεις», γράφει ο δημοσιογράφος Gary Baum.

Σε μερικά σχολεία, από 60 έως 70 τοις εκατό των γονέων έχουν καταθέσει αυτές τις αιτήσεις, καθιστώντας το ποσοστό εμβολιασμού τόσο χαμηλό όσο αυτό του Τσαντ ή του Νότιου Σουδάν. Σε αντίθεση με τη Σάντα Μόνικα, ωστόσο, οι γονείς στο Νότιο Σουδάν αντιμετωπίζουν προβλήματα με το να εμβολιαστούν τα παιδιά τους λόγω διαρκούς εμφυλίου πολέμου.

Και, ιδού, είναι αυτές οι ίδιες γειτονιές του Λος Άντζελες που βιώνουν έξαρση ασθενειών όπως ο βήχας με οξύ εισπνευστικό ήχο, γνωστός και ως κοκίτης. Οι περιπτώσεις της ιλαράς έχουν επίσης φτάσει σε υψηλά επίπεδα στην Καλιφόρνια φέτος.

Για να είμαστε σαφείς, δεν υποδεικνύουν όλες οι αιτήσεις γονείς που είναι κατά των εμβολίων. Τα σχολεία απαιτούν είτε μια αίτηση «απαλλαγής λόγω προσωπικών πεποιθήσεων» είτε ένα ενημερωμένο αρχείο καταγραφής των δόσεων των εμβολίων για τη σχολική φοίτηση, και μερικές φορές οι γονείς  υποβάλλουν τις εν λόγω αιτήσεις αν οι δόσεις των εμβολίων δεν γίνουν εγκαίρως. Ωστόσο, οι LA Times έχουν αναφέρει ότι το ποσοστό των νηπιαγωγείων στα οποία τουλάχιστον το 8% των μαθητών δεν είχαν εμβολιαστεί πλήρως λόγω των πεποιθήσεων των γονιών τους υπερδιπλασιάστηκε από το 2007 και οι γονείς των ιδιωτικών σχολείων ήταν πιο πιθανό να υποβάλουν αιτήσεις «απαλλαγής λόγω προσωπικών πεποιθήσεων» συγκριτικά με γονείς που πηγαίνουν τα παιδιά τους σε δημόσιο σχολείο. Στην έρευνα διαπιστώθηκε ότι το ποσοστό απαλλαγής για  την Σάντα Μόνικα και το Μαλιμπού ήταν 15 τοις εκατό.

Το περιοδικό Hollywood Reporter πήρε συνέντευξη από αρκετούς γιατρούς του Γουέστ Σάιντ που φαίνεται να ενθαρρύνουν αυτή τη ρουλέτα εμβολίων, καθώς και αρκετούς διευθυντές σχολείων, οι οποίοι φαίνεται ότι έχουν αόριστη αίσθηση του κινδύνου.

«Θα προτιμούσα να εμβολιαστούν τα παιδιά», δήλωσε στο περιοδικό Τhe Hollywood Reporter ο Shari Latta, διευθυντής του Creative Workshop για παιδιά στο Μαλιμπού. «Ήμασταν αρκετά τυχεροί και αποφύγαμε τις εξάρσεις».

Τόσο τυχεροί! Αν υπήρχε κάτι που θα μπορούσαν να κάνουν οι γονείς για να βελτιώσουν την κατάσταση… ένας τρόπος, για παράδειγμα, να εμβολιάσουμε τις οικογένειές τους ενάντια στην τραγωδία μιας αθεράπευτης ασθένειας.

Το κίνημα του αντιεμβολιασμού είναι μια απογοητευτική εξέλιξη για μια πόλη που έχει εμμονή με την υγεία και την καλή φυσική κατάσταση. Υπάρχουν πολύ λίγα πράγματα που γνωρίζουμε ότι προλαμβάνουν τις ασθένειες με κάθε σιγουριά. Ο χυμός «Beaming» στο Cafe Gratitude στο Λος Άντζελες, ο οποίος αποτελείται από χυμό καρότου, κάμου κάμου και το φυτό astragalus, και ο οποίος είναι σίγουρα γευστικός, δεν είναι ένα από αυτά. Τα εμβόλια είναι.

Είναι δελεαστικό να υποθέσουμε, όπως κάνουν μερικές από τις πηγές του Baum στο Λος Άντζελες, ότι και αυτοί είναι γονείς που ανησυχούν,  οι οποίοι παράλληλα με την αποχή από τις επεξεργασμένες τροφές και τη συμμετοχή τους σε γιόγκα για παιδιά, αποφεύγουν επίσης οποιαδήποτε φάρμακα που δεν είναι αυστηρά «φυσικά». (Φυσικά, τα εμβόλια είναι φυσικά – προέρχονται από το ίδιο το παθογόνο που προκύπτει φυσικά.)

Αυτό το είδος σκέψης αγνοεί τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα εμβόλια, μέσω της συλλογικής ανοσίας. Μια κοινότητα μπορεί να προστατευθεί μόνο όταν ανοσοποιηθεί το 92% ή και πλέον του πληθυσμού και πολλά από τα δημοτικά σχολεία στο Λος Άντζελες βρίσκονται πολύ πιο κάτω από αυτόν τον αριθμό. Αυτοί οι γονείς δεν διακινδυνεύουν απλώς την υγεία των ίδιων των παιδιών τους, αλλά την υγεία όλων.

Ο πλούτος επιτρέπει σε αυτούς τους ανθρώπους να προσλαμβάνουν ψευδο-παιδίατρους που θα υποστηρίζουν τις παράλογες πεποιθήσεις τους. Αλλά δεν τους δίνει το δικαίωμα να απειλούν τα παιδιά ολόκληρης της πόλης με τρομακτικές ασθένειες του 19ου αιώνα χωρίς λόγο.

OLGA KHAZAN, Atlantic   

Μετάφραση για το Νόστιμον Ήμαρ: Afterwords

Σχέδιο μεταβίβασης «κόκκινων» δανείων σε «ειδικό φορέα» με εγγυητή το Δημόσιο!

Τη μεταβίβαση μέρους προβληματικών, «κόκκινων» δανείων από το χαρτοφυλάκιο των τραπεζών σε κρατικό φορέα, εξετάζει η κυβέρνηση, κάνοντας ένα ακόμα μεγάλο δώρο στους τραπεζίτες. 

Σύμφωνα με πληροφορίες, η κυβέρνηση σκοπεύει να δημιουργήσει μια «εταιρεία ειδικού σκοπού», η οποία με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου, θα «ελαφρύνει» τις τράπεζες από τα κόκκινα δάνεια.

Το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης και μετά από σχετική πρόταση του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, διερευνά τη δυνατότητα της δημιουργίας ενός τέτοιου σχήματος, το οποίο στη γλώσσα της τραπεζικής αγορά «βαφτίζεται» APS. Σε αυτή την …εταιρεία, οι τράπεζες θα «ξεφορτώνουν» μέρος των κόκκινων δανείων.

Το θέμα τέθηκε σε νέα κυβερνητική σύσκεψη για τις τράπεζες πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Πέμπτης στο υπουργείο Οικονομικών υπό τον υπουργό Ευκλείδη Τσακαλώτο και με τη συμμετοχή του υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ Δημήτρη Λιάκου, του προέδρου του Χρηματιστηρίου Αθηνών Σωκράτη Λαζαρίδη και του προέδρου της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Χαράλαμπου Γκότση.

Πρόκειται ουσιαστικά για μια ακόμα κρατική ενίσχυση των ελληνικών συστημικών τραπεζών, με το λογαριασμό να πηγαίνει απευθείας στον ελληνικό λαό.  Οι τράπεζες θα δίνουν τα λεγόμενα «κακά δάνεια» στην  «ειδικού σκοπού» εταιρία, που θα έχει την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου!

Το μοντέλο APS (Asset Protection Schemes), συμπεριλαμβάνεται στο “εγχειρίδιο” της ΕΚΤ και αποτελεί την ασφαλιστική δικλίδα του ευρωοικοδομήματος για τη διάσωση των τραπεζών τους σε βάρος των κρατικών προϋπολογισμών και των λαών.

Οι εταιρίες ειδικού σκοπού θα παίρνουν τα «κόκκινα» δάνεια και θα δίνουν ομόλογα, τα οποία θα έχουν την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου! Το Δημόσιο μπαίνει στη θέση του εγγυητή και αναλαμβάνει όλο το «ρίσκο» της μη αποπληρωμής του «κακού δανείου», την ίδια στιγμή που οι τράπεζες θα τα αφαιρούν από τους ισολογισμούς τους, εμφανίζοντας θετικά ισοζύγια!

Τα ομόλογα με κρατικές εγγυήσεις, οι τράπεζες θα τα διαθέτουν στην αγορά. Θα παίρνουν ρευστό, ενώ στην αντίπερα όχθη το ελληνικό δημόσιο θα καλείται να πληρώσει την αξία του ομόλογου ακόμα στην περίπτωση που δεν πληρωθεί το «κόκκινο» ή «κακό» δάνειο!!! Με λίγα λόγια προ των πυλών βρίσκεται νέος κίνδυνος αύξησης του δημόσιου χρέους και πάλι για τα «μάτια» των τραπεζών. 

Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια για τους τραπεζίτες. Και τα «κόκκινα» δάνεια θα ξεφορτωθούν και ρευστό θα πάρουν…

Το «Bloomberg», μάλιστα που επικαλείται και ευρωπαϊκές πηγές, θεωρεί πολύ πιθανή μια τέτοια εξέλιξη και αναφέρει ότι η Ελλάδα σχεδιάζει τη δημιουργία «οχημάτων» για τη διαχείριση «κόκκινων» δανείων. Σκοπεύει σημειώνει να δημιουργήσει ένα Σχήμα Προστασίας Ενεργητικού με βάση το οποίο οι τράπεζες θα «ξεφορτωθούν» κάποια από τα «κακά» δάνεια σε Εταιρείες Ειδικού Σκοπού αφαιρώντας τα από τους ισολογισμούς τους.

Υ.Γ: Το προχτεσινό κραχ των τραπεζών στο Χρηματιστήριο έφερε τα πρώτα αποτελέσματα «θωράκισης» του συστημικών τραπεζών με εγγυητή και πάλι τον ελληνικό λαό…

   

imerodromos.gr

Η ζωή ως… παρένθεση

Μαθητής, όταν διάβαζα για κάποιον  ιστορικό, εξερευνητή, εφευρέτη κ.λ.π δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία   στην παρένθεση που ακολουθούσε το όνομα του και η οποία ανέφερε π.χ για τον  Γκαίτε(1749-1832), δηλαδή  πότε  γεννήθηκε  και πότε  πέθανε  ο εν λόγω αναφερόμενος.

Με ενδιέφερε μόνο να το γνωρίζω, για να μη φανώ αδιάβαστος στον καθηγητή μου και κατά  δεύτερο λόγο σαν γενικότερη εγκυκλοπαιδική γνώση. Με το διάβα   των χρόνων  όμως  η παρένθεση αυτή άρχισε να  αποκτά  για μένα  και μια  διαφορετική σημασία, πιο βαθιά, πολλές φορές  μελαγχολική και όσο  περνούσαν   και περνούν  τα χρόνια μου φανέρωνε μια απροσδιόριστη ανησυχία.

Συνειδητοποιούσα  δηλαδή, σιγά-σιγά, ότι και η δική μου  παρένθεση έχει ανοίξει εδώ και πολλά χρόνια και είναι θέμα χρόνου  για να κλείσει, να κλειδώσει παντοτινά. Κάτι που, όσο  ήμουν  νέος,  δεν περνούσε  καθόλου από το μυαλό μου,  διότι εγώ τότε  ήμουν ”αθάνατος”, χωρίς παρένθεση, αυτά αφορούσαν   τους… άλλους, όχι εμένα, η δική μου θα έμενε  για  πάντα ανοικτή…

Και ενώ περνούσαν  τα χρόνια, μαζί με τα γκρίζα και αργότερα με τα  άσπρα μαλλιά, άρχισα μπροστά μου να βλέπω κάτι σαν ‘’συρματοπλέγματα’’, να βλέπω ένα θολό τοπίο, που στο βάθος  όμως ξεχώριζα  έναν ”τοίχο”, κάτι που ”υποχρεωτικά θα περάσω”   και το πλησίαζα και  το πλησιάζω ασταμάτητα.

Στην αρχή  εμφανιζόταν αραιά και που, αλλά περνώντας  τα χρόνια η παρουσία αυτού του “περάσματος”  ήταν όλο  και πιο συχνή και την έκανε πιο συχνή η απώλεια κάποιου  επώνυμου ή φίλου ή γνωστού, ιδιαίτερα όταν ήταν κοντά στην δική μου ηλικία.

Η παρένθεση  μπορεί  να  είναι μικρή  ή μεγάλη, δηλαδή  κάποιος  να  ζήσει   πολλά  ή  λίγα χρόνια,   αλλά  σίγουρο  είναι  ότι ποτέ,  μα  ποτέ,  δεν  μένει ανοικτή. Ανοίγει  από το μηδέν, από το τίποτα  και χάνεται  μέσα σε αυτό, όπως  έχει  γράψει  ο Νίκος  Καζαντζάκης: ‘’ερχόμαστε   από το τίποτα   και καταλήγουμε στο τίποτα, το ενδιάμεσο χρονικό διάστημα  το ονομάζουμε  ζωή ‘’.

Οι περισσότεροι   άνθρωποι βιώνουν  παρόμοιες  σκέψεις, ο καθένας με τον δικό του τρόπο  και διαλογισμό.  Άλλοι εντελώς επιδερμικά  και σε μεγάλα χρονικά διαστήματα, χωρίς  να τους  απασχολούν  ιδιαίτερα ή και καθόλου παρεμφερείς προβληματισμοί και ανησυχίες , δεδομένου  ότι  είναι  και συνάρτηση,  ως ένα βαθμό,  και του μορφωτικού επιπέδου και της πνευματικής γενικότερα καλλιέργειας του καθενός και άλλοι εμβαθύνουν  και στοχάζονται βαθιά για  αυτό το μέγα μυστήριο  της ζωής, προσπαθώντας να κατανοήσουν τον προορισμό τους   και να  νοηματοδοτήσουν την προσωρινή  παρουσία τους  στον κόσμο αυτό.

Μέχρι σήμερα   έχουν διατυπωθεί άπειρες  θεωρίες   και ‘’πιστεύω’’  για το τι αντιπροσωπεύει η ζωή   και ποιος είναι ο σκοπός της ύπαρξης μας, χωρίς  όμως καμία εξ αυτών να μπορεί  να  αποδειχθεί  εκ του ασφαλούς. Αποτελούν απλά εξηγήσεις  και υποθέσεις της ‘’ γήινης’’ λογικής του ανθρώπου.

Είναι γνωστό επιστημονικά  και τεκμηριωμένο ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να διαχειριστεί  οτιδήποτε  το οποίο  έχει πεπερασμένα  όρια. Αδυνατεί να διαχειριστεί το άπειρο, δηλαδή αυτό  που δεν έχει όρια. Τη ζωή μπορεί  κανείς να την προσομοιάσει  όπως μέσα στο απόλυτο σκοτάδι,  ανάβει κανείς ένα σπίρτο, μια  φλόγα ( γεννιέται η ζωή, η οποία διαρκεί ένα κάποιο χρονικό διάστημα (διάρκεια ζωής ) και μετά σβήνει (θάνατος ). Ακολουθεί και πάλι  απόλυτο σκοτάδι, όπως πριν. Καλείται λοιπόν  ο ανθρώπινος νους να ‘’εξερευνήσει’’ αυτό το ατελείωτο σκοτάδι, που  μέσα σε αυτό,  δεν  φαίνονται  πουθενά  να  υπάρχουν  σύνορα- όρια και μέχρι τώρα στο διάβα  αναρίθμητων  αιώνων δεν  έχει καταφέρει ο νοήμων άνθρωπος να δώσει  καμία ουσιαστικά τεκμηριωμένη  επιστημονική απάντηση γι αυτό το μυστήριο. Απαντήσεις  έχουν δοθεί μόνο, τόσο στο επίπεδο της φιλοσοφίας,   όσο και  Θεολογικές  από τις διάφορες θρησκείες.

Από τα δισεκατομμύρια  ανθρώπων  που έχουν  περάσει   πάνω  στη γη και που  όλοι  είχαν την παρένθεση τους, συγκριτικά είναι πολύ λίγοι αυτοί που, για  κάποιον  λόγο, την διατήρησαν και διατηρούν  για  μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα. Ενδεχομένως για πολλούς φαίνεται να παραμένει, θα μπορούσε να πει κανείς, αιωνίως, ενώ για  τους περισσότερους,  πολλές φορές  πολύ σύντομα, ξεθωριάζει, σβήνεται και χάνεται παντελώς. Μετά  από  μια-δύο γενεές, ίσως τρεις ποιος θυμάται τις  εντελώς “άσημες” υπάρξεις;  Δεν άφησαν περνώντας από την ζωή το  αποτύπωμα τους, ένα  ίχνος τους και χάθηκαν  μαζί με την ‘’παρένθεση’’ τους στο  σκοτεινό έρεβος  της ανυπαρξίας. Των ολίγων  και “προνομιούχων”, όπως ιστορικών, εφευρετών, εξερευνητών, στρατιωτικών, θρησκευτικών  ή πολιτικών ηγετών και πολλών άλλων φαντάζει σαν να είναι επιχρυσωμένη και δεν σκουριάζει, ανεξαρτήτως εάν το περιεχόμενο της ήταν κάποτε επωφελές ή βλαβερό για την ανθρωπότητα εν γένει.

Από την στιγμή  που είναι απόλυτα βέβαιο νομοτελειακά ότι κάτι που αρχίζει σίγουρα κάποτε  τελειώνει, δεδομένου  ότι σκοπός  κάθε  διαδικασίας είναι το  τέλος της, σημασία έχει να προσδώσει  ο κάθε άνθρωπος μέσα  σε  αυτή, την τόσο μικρή παρένθεση-ζωή, όσο το δυνατό λιγότερο πόνο και δυστυχία στον συνάνθρωπο του, να  ζήσει περήφανος με αξιοπρέπεια, χωρίς να  κυριαρχείται  από ματαιοδοξία και τυφλή αγάπη  των εγκόσμιων υλικών και χωρίς να τον απασχολεί εάν παραμείνει η θύμηση του επιχρυσωμένη ή θα χαθεί, διότι αποδεδειγμένα σε  αυτή τη μικρή παρένθεση   δεν χωράει τίποτε περισσότερο από δύο χρονολογίες: γέννηση  και θάνατος.

***

Παύλος  Μυκωνίου

Ετσι θα κυβερνήσουν;

Η ΝΔ ομολογεί (στον Ζάεφ!) ότι καθορίζει την πολιτική της με βάση τις αντιδράσεις των «μακεδονομάχων» και του Καμμένου. Το ΠΑΣΟΚ την εγκαλεί για διγλωσσία και πλειοδοτεί σε «μακεδονισμό», για να αποδείξει ότι μόνο εκείνο εκφράζει την γνήσια πατριωτική θέση. Μπορούν, όμως, έτσι αύριο να συγκυβερνήσουν, αν χρειαστεί;

Του Γιώργου  Καρελιά

Με βάση τις πιο πολλές προβλέψεις και εκτιμήσεις, μετά τις επόμενες εκλογές θα έχουμε αλλαγή κυβέρνησης. Βεβαίως, αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια τέτοιου είδους προβλέψεις και εκτιμήσεις έχουν διαψευσθεί, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Για χάρη της συζήτησης παίρνουμε ως δεδομένο ότι η κυβερνητική αλλαγή είναι, επίσης, δεδομένη. 

Δύο κυβερνητικές λύσεις θα έχουμε. Ή αυτοδυναμία της ΝΔ ή συγκυβέρνηση ΝΔ – ΚΙΝΑΛ. Δεν προκύπτει κάτι άλλο. Πώς θα είναι αυτές οι κυβερνήσεις; Δυστυχώς, κάποια δείγματα συμπεριφορών και από τις δύο πλευρές δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά. Διότι τα δύο αυτά παλαιά κόμματα εξουσίας (το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πλέον) είτε συμπεριφέρονται όπως ο αντιπολιτευόμενος ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το 2014 είτε προσπαθούν να κρύψουν αυτά που σκοπεύουν να κάνουν. Ας κάνουμε δύο επισημάνσεις με βάση παραδείγματα των ημερών: 

1. Η ΝΔ διακηρύσσει urbi et orbi ότι η Συμφωνία των Πρεσπών είναι καταστροφική για τα συμφέροντα της χώρας, γι’ αυτό την καταψηφίζει και δεν θα την κυρώσει, αν τη βρει μπροστά της ως κυβέρνηση. Αυτός είναι ο λόγος; Όχι! Οι πάντες κατανοούν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης άλλαξε στάση, λόγω του φόβου των «μακεδονομάχων» και του…Καμένου! Είναι, όμως, άλλο να το κατανοούμε και άλλο να το ομολογούν οι ίδιοι, όπως το ομολόγησε η Μαρία Σπυράκη στον Ζόραν Ζάεφ. Ιδού η φράση του από τα πρακτικά της σύσκεψης των ηγετών της ΠΓΔΜ, όπως τα δημοσίευσε η «Καθημερινή»: «Στις Βρυξέλλες είχα μια συνάντηση με μια σημαντική εκπρόσωπο της Ν.Δ., τη Μαρία Σπυράκη, η οποία μου έστειλε χαιρετισμούς από τον Μητσοτάκη. Μου είπε ότι έχει σημασία πώς θα συμπεριφερθούν οι ψηφοφόροι στη Μακεδονία (σ.σ.: ελληνική) και αυτό εξαρτάται από τον Καμμένο. Είναι ένα δύσκολο πρόβλημα». 

Με απλά λόγια, το πρόβλημα δεν είναι ότι (και) η ΝΔ μετέχει σε «μυστική διπλωματία», αυτό είναι αναμενόμενο και εν μέρει θεμιτό. Το πρόβλημα είναι ότι (και) η ΝΔ καθορίζει την πολιτική της σε ένα σημαντικό θέμα όχι με κριτήριο τι συμφέρει τη χώρα, αλλά τι συμφέρει την ίδια, δηλαδή το κόμμα! Και μάλιστα εξαρτά τη στάση της από τη στάση του Καμμένου! 

2. Το Κίνημα Αλλαγής, το οποίο απορρίπτει την Συμφωνία των Πρεσπών, όπως και η ΝΔ, ως βλαπτική για τη συμφέροντα της χώρας, επιχειρεί να εκμεταλλευθεί την αποκάλυψη για τη συνάντηση Ζάεφ-Σπυράκη, βγαίνοντας στη ΝΔ από τα δεξιά της (εδώ)! Την εγκαλεί, δηλαδή, για διγλωσσία (άλλα λέει στο εσωτερικό για ψηφοθηρία και άλλα στους ξένους συνομιλητές της), για να αποδείξει έτσι ότι μόνο το ίδιο εκφράζει την «γνήσια» εθνικοπατριωτική θέση. 

Ετσι έχουμε την εξής φαιδρή εικόνα των πολιτικών δυνάμεων της χώρας στο σημαντικότερο αυτή τη στιγμή θέμα εξωτερικής πολιτικής: 

– Ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών ομνύουν στο όνομα της Συμφωνίας, αλλά ο υπουργός Αμυνας απειλεί να ρίξει την κυβέρνηση εξαιτίας της! Πρωτοφανή πράγματα.

 – Το μεγάλο κόμμα της αντιπολίτευσης λέει στους ξένους ότι απέρριψε την Συμφωνία επειδή την απορρίπτει και ο Καμμένος, για να μη χάσει «μακεδονομάχους» ψηφοφόρους. Και 

– Ενα μικρότερο κόμμα της αντιπολίτευσης, το οποίο μπορεί να συμπράξει με το μεγαλύτερο μετά τις εκλογές, για να σχηματισθεί κυβέρνηση, προσπαθεί να εμφανισθεί ως ο γνησιότερος εκφραστής των «μακεδονομάχων». 

Τα ερωτήματα προκύπτουν αβίαστα: 

1. Δεν γνωρίζει ο κ. Μητσοτάκης ότι θα βρεθεί σε δυσχερέστατη θέση, αν το πρόβλημα δεν λυθεί τώρα και βρεθεί εκείνος αύριο με τον «μουτζούρη» στο χέρι; Το γνωρίζει, αλλά προέχει η ψήφος των «μακεδονομάχων». Για να μην τους πάρει ο Καμμένος, όπως είπε η Σπυράκη στον Ζάεφ. 

2. Δεν γνωρίζει η κυρία Γεννηματά ότι, αν υποχρεωθεί αύριο να συγκυβερνήσει με τον κ. Μητσοτάκη, αυτός ο «μουτζούρης» θα είναι εν μέρει και στα δικά της χέρια; Το γνωρίζει, αλλά προέχει και γι’ αυτήν η ψηφοθηρία. Όμως, είναι αμφίβολο αν το δικό της κόμμα μπορεί να πάρει «μακεδονομάχους» , όπως παίρνει η ΝΔ από τους ΑΝΕΛ του Καμμένου. 

3. Δεν γνωρίζουν και οι δύο –Μητσοτάκης και Γεννηματά– ότι έτσι δεν θα μπορούν να (συγ)κυβερνήσουν; Δεν βλέπουν τι παθαίνει ο Τσίπρας συγκυβερνώντας έτσι με τον Καμμένο; Φιλοδοξούν να τους μιμηθούν; Δεν συνυπολογίζουν ότι την επομένη δεν θα μπορούν να σταθούν; 

Δυστυχώς, τα πάντα υποτάσσονται στον μοναδικό (νυν υπέρ πάντων) στόχο: πώς να αποσπάσουν ψήφους πλειοδοτώντας σε «μακεδονισμό». Προφανώς κάνουν τους υπολογισμούς τους με βάση αυτό που είχε πει ο Νικολό Μακιαβέλι: «Ολοι βλέπουν αυτό που φαίνεσαι, λίγοι καταλαβαίνουν αυτό που είσαι».      

Το ένα χέρι νίβει τ’ άλλο

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Σαν να μιλάει σοφά εξ ονόματος όλων των συστημικών [κοινοβουλευτικών] κομμάτων η κυρία Φώφη Γεννηματά, η οποία, ούτε λίγο ούτε πολύ, προτείνει μια συνεργασία του κόμματός της με το μεγάλο κόμμα της συγκυβέρνησης και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην επόμενη διακυβέρνηση της χώρας.

Προηγουμένως επιθυμεί: Να ηττηθούν οι πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ, που επιβάλλουν θυσίες και δεσμεύσεις, μοίρασμα της φτώχειας και των επιδομάτων αφενός και αφετέρου να ανακοπεί η επιστροφή της Δεξιάς στην εξουσία. Βάλλει εναντίον των δύο κομμάτων και εν συνεχεία προτείνει να συγκυβερνήσουν τα τρία τους μαζί· με τη δική του πολιτική το καθένα, αλλά ομού και αγαπημένα.

Δεν χρειάζεται να χαμογελάσει πικρά κανείς. Με μια πιο διεισδυτική ματιά θα αντιληφθεί ότι η πρόταση αυτή αποκαθαίρει τα τρία κόμματα που έχουν κυβερνήσει τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες από τις αμαρτίες του παρελθόντος.

Δεν υπάρχει στην πρόταση εθνική ζέση ούτε λανθάνει μια ύστατη πράξη ομόνοιας για να ξεπεραστεί δήθεν η κρίση και η δύσκολη θέση στην οποία έφεραν τη χώρα τα μνημόνια. Δεν διακρίνεται κάποια ανωτερότητα, έξω δήθεν από διχαστικό, εμφυλιοπολεμικό κλίμα. Το δικό της κόμμα συμμετείχε ενεργά στην κατάντια αυτής της χώρας -τέτοια πράγματα δεν ξεχνιούνται.

Το ότι οι πολιτικοί, όποιο κι αν είναι το ανάστημά τους, βρίσκουν λύσεις που τους βγάζουν από τις δυσκολίες είναι θαυμαστό -και ένα ερώτημα για τις κοινωνίες [τους ψηφοφόρους]. Εχουν, ομολογουμένως, απίθανους θωρακισμούς απέναντι στη χλεύη και την περιφρόνηση των πολιτών· ξεφεύγουν με διαβολεμένη μαστοριά από την απομόνωση και τη διάλυσή τους. Εχουν βέβαια να κάνουν με ανυποψίαστα (;) και άμοιρα θεσμικής συγκρότησης ακροατήρια και αυτός είναι ένας λόγος που επιδίδονται σε ανερμάτιστες μεν, αποδεκτές δε προτάσεις. Είναι και τα ευρωπαϊκά πρότυπα που απαιτούν (;) κυβερνήσεις συνεργασίας -γιατί η κοινωνία είναι πολύπλοκη, πολυπολιτισμική, πολυεθνική και δεν συμμαζεύεται. Πώς να αντιμετωπίσει ένα κόμμα από μόνο του όλη αυτήν την ταραχή των κοινωνιών;

Το βέβαιο είναι ότι η χώρα πάσχει από πολιτικούς ηγέτες, αφού οι κοινωνίες από μόνες τους είναι ανίκανες να ορθώσουν το δικό τους πολιτικό ανάστημα, να αρθρώσουν τον δικό τους πολιτικό λόγο. Μην ξεχαστεί ότι κάθε πρόταση που προέρχεται άνωθεν είναι αμφισβητήσιμη, απαιτεί μια ανάλυση βασισμένη στον αντιεξουσιαστικό λόγο -όλα τα άλλα είναι συμβιβασμός και αδράνεια εκ μέρους της κοινωνίας. Τι θα γίνει με αυτήν την αδράνεια [απάθεια και λοιπά]; Θα γίνει κάτι; Σιγά, μη σπάσουν τ’ αυγά.

Η κυρία Γεννηματά αναλαμβάνει την ευθύνη της αποενοχοποίησης όλου του σαθρού πολιτικού συστήματος -και δεν αποκλείεται έτσι να γίνει (και ας δηλώνουν αμετανόητοι [ντούροι] δεξιοί οι μεν, αριστεροί οι δε [κεντροδώθε, κεντροκείθε, κεντροάσχετοι, σοσιαλιστές, οτιδήποτε]). Γεροί να είμαστε να κάνουμε χάζι και να απολαμβάνουμε τη θέα του ιδρώτα τους στην προσπάθειά τους να πείσουν ότι είναι αυτοί οι σωτήρες της Ελλάδας. Πολιτική σκέψη ούτως ή άλλως δεν υπάρχει, δεν παράγεται, πώς να το κάνουμε; Με το ζόρι δεν γίνεται τίποτα -γι’ αυτό μας αρκεί αυτό το τίποτα.

Ελεγε ο Επίχαρμος: «Α δε χειρ ταν χείρα νίζει· δος τι λάβοις τι». Το ένα χέρι νίβει τ’ άλλο· δώσε [ρε αδερφέ] κάτι να πάρεις κάτι.