Δική τους η κρίση, δικά μας τα κόκκινα δάνεια…

Πέρασαν κιόλας δέκα χρόνια από την περίφημη πτώση της Lehman Brothers, δέκα χρόνια οικονομικής ύφεσης, παγκόσμιας και ελληνικής. Δέκα χρόνια κολυμπάμε μισοπνιγμένοι κόντρα στα μανιασμένα κύματα ανέχειας. Πιαστήκαμε από τα μαλλιά μας και φτάσαμε εξουθενωμένοι σε μια βραχώδη ακτή ίσα να πάρουμε μια ανάσα. Και πριν καλά-καλά εκπνεύσουμε βρεθήκαμε ενώπιων μιας νέας θύελλας.

Είμαστε λοιπόν επίσημα στο Φλεβάρη του 2019 και στα πρόθυρα μιας νέας οικονομικής ύφεσης, μιας νέας κρίσης. Αυτά προβλέπουν μεταξύ άλλων το ΔΝΤ, ο οίκος Fitch, το Economist, ο καθηγητής Rogoff του Harvard και πολλοί άλλοι. Ευάλωτο τραπεζικό σύστημα, πετρελαϊκή κρίση, έλλειψη ρευστότητας, απρόθυμοι επενδυτές, πολιτικές ταραχές και άτακτο Brexit με ανυπολόγιστα ωστικά κύματα και φαινόμενα ντόμινο.

Πάμε στα εν οίκω τώρα να συναντήσουμε τέσσερις συστημικές τράπεζες που πιέζονται ασφυκτικά από τα κόκκινα δάνεια, την έλλειψη ρευστότητας, την ανεπαρκή κεφαλαιοποίηση, την απαξίωση της χρηματιστηριακής τους αξίας και τη δυσπιστία επενδυτών και καταθετών. Και όλα αυτά ενώ η ΕΚΤ ανακοίνωσε σήμερα τα πολυαναμενόμενα ανοιξιάτικα μεταμνημονιακά stress tests.

Όλα αυτά ενώ ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός οικονομίας και ανάπτυξης κος Δραγασάκης μας προειδοποιεί εμμέσως πλην σαφώς για πιθανή νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών την οποία σαφώς θα κληθεί να πληρώσει ο Έλληνας φορολογούμενος. Όλα αυτά ενώ η ΤτΕ περιμένει την έξωθεν έγκριση του σχεδίου της για τη μείωση των NPEs και την εξυγίανση των χαρτοφυλακίων των τεσσάρων συστημικών τραπεζικών ιδρυμάτων της χώρας, ενώ παράλληλα ο αρχιτραπεζίτης κύριος Στουρνάρας προσπαθεί με κάθε τρόπο να πείσει θεσμούς και επενδυτές, πιθανώς και τον ίδιο του τον εαυτό, πως τα χειρότερα τα έχουν αφήσει πίσω οι τράπεζές μας.

Όλα αυτά ενώ η τοξική κεφαλαιακή τους επάρκεια σε συνδυασμό με τα κόκκινα δάνεια δημιουργούν ένα πάσχων περιβάλλον ανασφάλειας στους επενδυτές και καθιστούν την έκδοση ομολόγων από ιδεατά ιδανική σε ρεαλιστικά απαγορευτική.

Όσον αφορά τα περί συγχωνεύσεων που ακούστηκαν πάλι τα τελευταία 24ωρα μετά τις δηλώσεις Δραγασάκη, είναι απλά άτοπες φλυαρίες και αυτό όχι γιατί κάποια ανώτερη μεταφυσική δύναμη που προβλέπει τα μελλούμενα το είδε στη γυάλινη σφαίρα της, ούτε γιατί ο πατριάρχης των τραπεζιτών κος Κωστόπουλος λάνθανε όταν υποστήριζε πως στην Ελλάδα χωράνε 2,5 τράπεζες. Όντως τόσες χωράνε και μάλιστα με το ζόρι όσο η Ελλάδα και η οικονομία της συρρικνώνονται συνεχώς. Όμως τη δεδομένη στιγμή, όποιος γνωρίζει απλή αριθμητική δημοτικού μπορεί να κατανοήσει το λόγο της ανοησίας. Οποιοσδήποτε από τους έξι πιθανούς συνδυασμούς δύο εκ των τεσσάρων τραπεζών (από τα μαθηματικά θα θυμάστε το κλάσμα των παραγοντικών 4 και 2 ήτοι 4!/2!=6) θα ήταν επί της ουσίας θανατική καταδίκη και αυτό διότι τα αθροίσματα των κεφαλαιακών διαθεσίμων τους υστερούν κατά πολύ των αθροισμάτων των κεφαλαιακών αναγκών τους.

Επί της ουσίας συγχωνεύουμε δύο ζημιογόνες επιχειρήσεις και παράγουμε μια κερδοφόρα; Πείτε μας το μαγικό ξόρκι να το εφαρμόσουμε και εμείς. Προφανώς τα τελευταία δημοσιεύματα περί ενδεχόμενου μεγάλου deal στον τραπεζικό χώρο με τις ευλογίες του ΤΧΣ, εξυπηρετούν εφήμερα κερδοσκοπικά τερτίπια που παίζουν με τον εξαθλιωμένο γενικό δείκτη της λεωφόρου Αθηνών.

Εν κατακλείδι, η μελάνη δεν έχει προλάβει να στεγνώσει ακόμη στους πομπώδεις τίτλους των πρωτοσέλιδων που πανηγύρισαν την έξοδο από τα μνημόνια, την επιστροφή της οικονομίας σε αναπτυξιακή πορεία, την έξοδο της Ελλάδας στις αγορές και πριν αλέκτορα φωνήσαι μια νέα οικονομική κρίση φαίνεται να πλησιάζει την ελληνική και την παγκόσμια οικονομία.

Άλλωστε όπως ορθώς επισήμανε το ΔΝΤ η νομισματική πολιτική που ακολουθήσαν οι τεχνοκράτες από το 2008 είναι σαν μια ένεση αδρεναλίνης που μπορεί να δώσει την ώθηση που χρειάζεται μια σταματημένη καρδιά να ξεκινήσει να χτυπά ξανά. Σε καμία περίπτωση όμως δε θεραπεύει την ασθένεια. Η ασθένεια βρίσκεται βαθιά ριζωμένη στα σπλάχνα του καπιταλιστικού συστήματος και σίγουρα οι πολιτικές και τα μέτρα λιτότητας δεν είναι η θεραπεία της.

Ο Καρλ Μαρξ υποστήριζε πως είναι καλύτερο ένα άθλιο τέλος παρά μια αθλιότητα χωρίς τέλος. Η αθλιότητα που βιώνει ο ελληνικός λαός εδώ και δέκα χρόνια φαίνεται πως δεν έχει τέλος. Ούτε αίσιο όπως διαμηνύει το κυβερνητικό προεκλογικό αφήγημα, ούτε καν άθλιο όπως μας διαβεβαιώνει η πιο ειλικρινής και ορθολογική μάντισσα, η οικονομία.

Αυτή η ψυχρή λογιστική επιστήμη με το αριθμητικό της οπλοστάσιο μας ενημερώνει πως το έτος 2019 είναι μια πολύ χειρότερη εκδοχή του έτους 2010, αφετηρία της χρεοκοπίας και των μνημονίων.

Μας προειδοποιεί ορθά-κοφτά πως το πολύ μέχρι το 2022 θα έχουμε ζητήσει ξανά την πολύτιμη και σωτήρια βοήθεια από τους μηχανισμούς στήριξης και θα ικετεύουμε για ένα νέο μνημόνιο.

Μας προεξοφλεί πως οι τράπεζες θα χρειαστούν άμεσα ανακεφαλαιοποίηση και δεδομένων των τεσσάρων που έχουν γίνει ως τώρα από το 2010, είναι σαφές πως αυτή η ανακεφαλαιοποίηση θα γίνει με κούρεμα καταθέσεων, καθώς δεν υπάρχει νοήμων επενδυτής που θα διαθέσει τα κεφάλαιά του.

Μας φωτίζει πτυχές του βραχυπρόθεσμου μέλλοντός μας, που απαιτεί την εφαρμογή του αμερικανικού μοντέλου ιδιωτικής ασφάλισης, καθώς το ασφαλιστικό δεν πρόκειται επ’ ουδενί να καταστεί βιώσιμο.

Μας ξεκαθαρίζει νέτα-σκέτα πως τα πανηγύρια του Μαξίμου για την έξοδο της χώρας στις αγορές δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα προεκλογικό αφήγημα που συνοψίζεται στο λαϊκό ρηθέν “της Κυριακής χαρά και της Δευτέρας λύπη”.

Εν τέλει η οικονομία και οι αμείλικτοι δείκτες της μας προσγειώνουν απότομα, καθώς τα δύσκολα δεν τα έχουμε αφήσει πίσω και αυτό διότι δεν τρέχουμε σε ευθεία. Τα δύσκολα τα έχουμε πάλι μπροστά μας γιατί ο στίβος είναι κυκλικός.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι ούτε απαισιόδοξη ή καταθληπτική οπτική των πραγμάτων, που θέλει το ποτήρι μισοάδειο, ούτε σκόπιμη καταστροφολογία υποκεινούμενη από την ευρύτερη αντιπολίτευση.

Είναι καθαρός ρεαλισμός που προκύπτει από την απλή ανάγνωση των προσβάσιμων σε όλους οικονομικών δεικτών της χώρας. Για του λόγου το αληθές, η Ελλάδα πριν δέκα χρόνια είχε ΑΕΠ 222 δις ευρώ και χρέος 329 δις ευρώ. Σήμερα το ΑΕΠ είναι 180 δις ευρώ και το χρέος 356 δις ευρώ. Οι τράπεζες είχαν καταθέσεις 220 δις ευρώ και κόκκινα δάνεια 10 δις ευρώ. Σήμερα έχουν καταθέσεις 130 δις ευρώ και κόκκινα δάνεια 100 δις ευρώ. Το χρέος είναι μεγαλύτερο από την αρχή της κρίσης αλλά “ρυθμισμένο” μέχρι το 2022. Μετά όμως καμία πρόβλεψη ή ρύθμιση δεν καθορίζει την αποπληρωμή του, έτσι το μνημόνιο είναι μονόδρομος. Η έξοδος μας στις αγορές είναι ένα κακόγουστο αστείο ακόμη και για ένα παιδί του δημοτικού καθώς η χώρα δανείζεται με 3,5% ενώ αναπτύσσεται με ρυθμό 1,7%. Αυτό σημαίνει πως το χρέος μας πλέον αυξάνεται με διπλάσιο ρυθμό από αυτόν του ΑΕΠ μας, δρόμος που οδηγεί και πάλι σε χρεοκοπία. Το ασφαλιστικό μας σύστημα βασίζεται στο γεγονός πως οι μισθοί των 600 ευρώ είναι ικανοί να συντηρούν τις συντάξεις των 750 ευρώ με κρατήσεις της τάξης του 13% και ανεργία σε ποσοστό 18,6%. Το άτοπο είναι προφανές.

Εν κατακλείδει, τα μόνα αδιαμφισβήτητα και ασφαλή συμπεράσματα είναι τα εξής: η χώρα οδηγείτε ξανά σε χρεοκοπία, εντός τριετίας είναι απαραίτητο νέο μνημόνιο και εν τέλει κάναμε μια τρύπα στο νερό. Εξ΄ άλλου η πολιτική οικονομία μας θυμίζει πως ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που συνεχώς γεννά χρέη.

Οι κρίσεις χρέους βρίσκονται στο γoνιδίωμα των κυττάρων του. Και για να κλείσουμε όπως αρχίσαμε, ο Μαρξ υποστήριζε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα. Μένει να φανεί πόσο αστεία θα είναι αυτή η φάρσα που βρίσκεται καθ’ οδόν…  

Διονύσης Μαλαπέτσας 

Γιώργος Κούδας: Οι φασίστες είναι κτήνη, μου έλεγε ο πατέρας μου

Ο μεγάλος άσος του ΠΑΟΚ, ο εμβληματικός Γιώργος Κούδας μίλησε στην εκπομπή «Άλλη Διάσταση» της ΕΡΤ για τη συμμετοχή του στην πρωτοβουλία το «Παρατηρητήριο Ενάντια στη Φασιστική Βία και τον Ρατσισμό», εκφράζοντας την αποστροφή του για τον εθνικισμό και τον φασισμό.

Ο «θρύλος» του Δικέφαλου του Βορρά, εξιστορώντας συνομιλίες και βιώματα της οικογένειάς του και τις ιδέες με τις οποίες εμποτίστηκε από μικρός αναφορικά με τον πόλεμο, τον φασισμό και ιδεολογικά ζητήματα.

«Είχα δύο εξαιρετικούς γονείς, ιδιαίτερα ο πατέρας μου με γαλούχησε με πράγματα και ιδανικά για τη ζωή. Ο πατέρας μου είχε βιώσει το φασισμό, γλίτωσε στο παρά πέντε, όταν έμπαιναν τα στρατεύματα στη Γερμανία, από στρατόπεδο συγκέντρωσης. Όταν του έλεγα, “μπαμπά αυτοί δεν είναι άνθρωποι;”, “όχι”, μου έλεγε, “αγόρι μου, δεν είναι άνθρωποι, ο Θεός δεν τους έπλασε ανθρώπους, τους έπλασε κτήνη», ανέφερε χαρακτηριστικά μιλώντας στην εκπομπή της ΕΡΤ και συνέχισε:

«Δεν χωράει ούτε ο ρατσισμός, ούτε η βία, ούτε όλα αυτά που γίνονται σήμερα στο ποδόσφαιρο, εγώ με αυτές τις αρχές γαλουχήθηκα. Αν βγάλεις ένα γράμμα, ο αθλητισμός γίνεται αλητισμός. Αν υπάρχει αγάπη για τον πλησίον σου, μπορείς να τον φέρεις κοντά σου και να του πεις ότι όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία σήμερα και ότι πρέπει να βλέπουμε το μέλλον με αγάπη, αν δεν συμπορευτούμε, αν δεν κατανοήσουμε αυτά που μας κάνουν κακό και σαν λαό και σαν ανθρώπους, δεν έχουμε μέλλον».

Δείτε τις δηλώσεις του Γιώργου Κούδα στο βίντεο που ακολουθεί:

imerodromos.gr

Η μεγάλη εξαφάνιση των εντόμων, ο μεγάλος κίνδυνος για το περιβάλλον

Σχεδόν τα μισά είδη εντόμων, που είναι απαραίτητα τόσο για τα οικοσυστήματα όσο και για την οικονομία, μειώνονται ραγδαία σε ολόκληρο τον κόσμο, σύμφωνα με μια έρευνα που προειδοποιεί για τον κίνδυνο μιας «καταστροφικής κατάρρευσης» των φυσικών οικοσυστημάτων.

«Το συμπέρασμα είναι σαφές: εκτός κι αν αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο παράγουμε τα τρόφιμά μας, τα έντομα θα ακολουθήσουν τον δρόμο της εξαφάνισης σε μερικές δεκαετίες», υπογραμμίζουν οι συγγραφείς αυτού του «τρομακτικού» απολογισμού, που αποτελεί σύνθεση 73 ερευνών, και επισημαίνει ιδιαίτερα την ευθύνη της εντατικής γεωργίας.

Σήμερα, περίπου το ένα τρίτο των ειδών απειλούνται με εξαφάνιση «και κάθε χρόνο, περίπου 1% επιπλέον προστίθεται στον κατάλογο», υπολόγισαν ο Φρανθίσκο Σάντσεθ-Μπάγιο και ο Κρις Ουίκουις των πανεπιστημίων του Σίδνεϊ και του Κουίνσλαντ.Κάτι που ισοδυναμεί, σημειώνουν, «με το πιο μαζικό επεισόδιο εξαφάνισης» μετά την εξαφάνιση των δεινόσαυρων.

«Το ποσοστό των ειδών των εντόμων που σημειώνει μείωση (41%) είναι δυο φορές μεγαλύτερο από εκείνο των σπονδυλωτών και ο ρυθμός εξαφάνισης τοπικών ειδών (10%) οκτώ φορές μεγαλύτερος», υπογραμμίζουν.

Όταν μιλάμε για απώλεια της βιοποικιλότητας, συχνά την προσοχή μας τραβάει η τύχη των μεγάλων ζώων, σημειώνει το ΑΠΕ - ΜΠΕ. Κι όμως, τα έντομα είναι «ζωτικής σημασίας για τα οικοσυστήματα του πλανήτη»: «ένα τέτοιο γεγονός δεν μπορεί να αγνοηθεί και πρέπει να ωθήσει σε δράση προκειμένου να αποφευχθεί μια κατάρρευση που θα ήταν καταστροφική για τα φυσικά οικοσυστήματα», επιμένουν οι επιστήμονες στα συμπεράσματά τους που θα παρουσιαστούν στην επιθεώρηση Biological Conservation.

Ένα παράδειγμα των ζωτικών λειτουργιών που επιτελούν τα έντομα είναι η γονιμοποίηση των καλλιεργειών.

Παράδειγμα της επίπτωσης της εξαφάνισής τους: η «ιλιγγιώδης»μείωση των πουλιών της εξοχής που αποκαλύφθηκε στη Γαλλία το 2018. «Δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου έντομα, αυτό είναι το υπ΄αριθμόν ένα πρόβλημα», εξηγούσε ένας από τους ερευνητές, ο Βενσάν Μπρετανιόλ: επειδή ακόμα και τα πτηνά που τρέφονται με σπόρους χρειάζονται τα έντομα κάποια στιγμή μέσα στον χρόνο για τους νεοσσούς τους...

Οι Αυστραλιανοί ερευνητές εντοπίζουν τη ρίζα της απώλειας των εντόμων στην καταστροφή των βιοτόπων τους και την καταφυγή σε συνθετικά φυτοφάρμακα, που βρίσκονται στο κέντρο της εντατικοποίησης της γεωργίας παγκοσμίως τα τελευταία εξήντα χρόνια. Η μελέτη βασίζεται κυρίως στις περιπτώσεις της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών όπου η παρακολούθηση είναι πιο τακτική. «Όμως δεδομένου ότι οι παράγοντες αυτοί ισχύουν σε όλες τις χώρες του κόσμου, η κατάσταση δεν μπορεί να είναι διαφορετική για τα έντομα στις τροπικές και υπό ανάπτυξη χώρες».

Στις αιτίες αυτές προστίθενται οι παθογόνοι μικροοργανισμοί, τα επεμβατικά είδη και τελικά η κλιματική αλλαγή, κυρίως όμως στις τροπικές περιοχές.  

tvxs.gr

Τέλος οι ουρές στα ΚΕΠ – Όλα θα γίνονται από το σπίτι

Στην τελική ευθεία προς τα ψηφιακά Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών βρίσκεται το υπουργείο Διοικητικής Ανασυγκρότησης, αφού τελειώνει το έργο για την απλούστευση των διαδικασιών, που θα δίνει τη δυνατότητα στους πολίτες να έχουν πρόσβαση σε δηµόσια έγγραφα, µε ένα κλικ από τον υπολογιστή του σπιτιού τους.

Έτοιµα είναι τα τεχνικά δελτία για τον διαγωνισµό µέσω του οποίου το υπουργείο αναβαθµίζει τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ), περνώντας τη σχέση µε τους κρατικούς φορείς στην ψηφιακή εποχή, στην οποία τα πιστοποιητικά θα εκδίδονται εξ αποστάσεως και µε αυτεπάγγελτη αναζήτηση. Τα σχετικά κείµενα έχουν ήδη εγκριθεί από το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενηµέρωσης και η διαγωνιστική διαδικασία θα ξεκινήσει τον Μάρτιο, ώστε η υλοποίηση του «ψηφιακού ΚΕΠ» (eKEP) να ξεκινήσει µέσα στο 2019.

Στους πέντε βασικούς στόχους του έργου περιλαµβάνονται:

Ο εκσυγχρονισµός της λειτουργίας των ΚΕΠ τόσο για τους υπαλλήλους όσο και για τους πολίτες/επιχειρήσεις, µε την εισαγωγή ψηφιακών διαδικασιών επικοινωνίας και διεκπεραίωσης υποθέσεων.

Η εισαγωγή διαδικασιών ηλεκτρονικής αυτεπάγγελτης αναζήτησης εγγράφων.

Η αναβάθµιση των υποδοµών µέσω της µεταφοράς τους στο G-Cloud, µε παράλληλη εξασφάλιση της βιωσιµότητάς τους ως αυτόνοµου πληροφοριακού συστήµατος. Με αυτόν τον τρόπο δηµιουργείται ενιαίο περιβάλλον εργασίας σε όλα τα ΚΕΠ.

Ο διαχωρισµός του eKEP από την Πύλη ΕΡΜΗΣ στην οποία στηρίζεται σήµερα η λειτουργία των ΚΕΠ και η εξασφάλιση έτσι της βιωσιµότητάς του.

Η παροχή εξ αποστάσεως εγκεκριµένης ηλεκτρονικής υπογραφής

Σήµερα λειτουργούν 1.064 ΚΕΠ, σε όλη τη χώρα, που διεκπεραιώνουν περίπου 1.000 διαφορετικές εργασίες. Μέσα στο 2017 διεκπεραιώθηκαν από τα ΚΕΠ συνολικά 8.519.381 υποθέσεις, αλλά για την ολοκλήρωσή τους χρειάστηκε η φυσική παρουσία του πολίτη είτε στην αρχική αίτηση είτε και ενδιάµεσα εάν απαιτούνταν πρόσθετα δικαιολογητικά. Οµως η λειτουργία των ΚΕΠ έχει αρχίσει να φθάνει στα όρια των δυνατοτήτων της, καθώς:

Ο εξοπλισµός του λειτουργούντος συστήµατος ΕΡΜΗΣ – ΚΕΠ αποκτήθηκε προ δεκαετίας, δηµιουργεί πολλά προβλήµατα στην καθηµερινή λειτουργία των ΚΕΠ και αυξάνει τον κίνδυνο διακοπής των παρεχόµενων υπηρεσιών.

Οι 3.500 υπάλληλοι των ΚΕΠ χρησιµοποιούν το ΚΕΠ-BO (Back Office) που βρίσκεται στις υποδοµές της Πύλης ΕΡΜΗΣ, για την εισαγωγή, παρακολούθηση και ολοκλήρωση των υποθέσεων. Η διεκπεραίωση για έναν µικρό αριθµό από πιστοποιηµένες διαδικασίες είναι ηλεκτρονική, δηλαδή µέσω διαλειτουργικότητας της Πύλης ΕΡΜΗΣ και του Πληροφοριακού Συστήµατος του φορέα που εκδίδει το έγγραφο (π.χ. έναν δήµο).

Ετσι, ο αιτών παραλαµβάνει το έγγραφο που ζήτησε επιτόπου χωρίς σηµαντικές απαιτήσεις από πλευράς δικαιολογητικών (π.χ. αρκεί ταυτότητα, απόδειξη ∆ΕΗ κ.λπ.). «Οι περισσότερες όµως πιστοποιηµένες διαδικασίες ΚΕΠ διεκπεραιώνονται εξωσυστηµικά, δηλαδή το αίτηµα προωθείται προς τον αρµόδιο φορέα είτε µέσω πιστοποιηµένων φαξ είτε και παραδοσιακά, δηλαδή ο φυσικός φάκελος προωθείται µέσω ταχυδροµείου ή υπαλλήλου ΚΕΠ», όπως αναφέρεται στο τεχνικό δελτίο. Κύρια αιτία αυτού είναι το γεγονός ότι ενώ οι υπάλληλοι των ΚΕΠ έχουν εξοπλιστεί µε πιστοποιητικά για την ψηφιακή υπογραφή εγγράφων και θα µπορούσαν να διαβιβάζουν ηλεκτρονικά µέσω ηλεκτρονικού ταχυδροµείου τα αιτήµατα και τα δικαιολογητικά, δεν ισχύει το ίδιο για τους αρµόδιους φορείς στο σύνολό τους.

Τα πέντε υποέργα

Τα υποέργα στον δρόµο της πλήρους ψηφιοποίησης των ΚΕΠ, όπως περιγράφονται στα τεχνικά δελτία, είναι: 1) Νέο πληροφοριακό σύστηµα «Ψηφιακό ΚΕΠ (eKEP), 2) Εικονικό γραφείο υπαλλήλου ΚΕΠ – ∆ιαµόρφωση κεντρικής υποδοµής (Application & Desktop Virtualization), 3) Εξοπλισµός υπαλλήλου ΚΕΠ (Thin Based Computing), 4) Υπηρεσίες αποτύπωσης και ανανέωσης/ διαγραφής διαδικασιών ΚΕΠ και 5) Προµήθεια Εγκεκριµένων ∆ιατάξεων ∆ηµιουργίας Υπογραφής (Ε∆∆Υ). Για τις πρώτες δράσεις του έργου ο προϋπολογισµός είναι 2,4 εκατ. ευρώ, µέσω ΕΣΠΑ.

Εφάπαξ η υποβολή στοιχείων και δικαιολογητικών

Με την υλοποίηση αυτών των σταδίων, ο θεσµός των ΚΕΠ θα περάσει στο επόµενο επίπεδο λειτουργίας. Οι πολίτες και οι επιχειρήσεις θα πάψουν πλέον να είναι οι διακινητές εγγράφων για λογαριασµό του ∆ηµοσίου. Το σύστηµα θα διαθέτει έναν ισχυρό µηχανισµό καταγραφής ενεργειών χρηστών. Μέσω αυτού του συστήµατος, για όλα τα δικαιολογητικά που µπορούν να εκδοθούν ηλεκτρονικά, ο πολίτης δεν θα χρειάζεται να κάνει καµία ενέργεια, ούτε σε ΚΕΠ, ούτε στην Εθνική Πύλη ΕΡΜΗΣ, ούτε σε οποιονδήποτε δηµόσιο φορέα. Θα αρκεί όταν υποβάλλει την αίτηση να συναινεί στην αυτεπάγγελτη αναζήτησή τους.

«Εµβληµατικό έργο», στο πλαίσιο της µεταρρύθµισης και απλοποίησης των διαδικασιών της ∆ηµόσιας ∆ιοίκησης, χαρακτηρίζει το ψηφιακό ΚΕΠ ο γενικός γραµµατέας του υπουργείου ∆ιοικητικής Ανασυγκρότησης, Γρηγόρης Θεοδωράκης: «Με τα ψηφιακά ΚΕΠ περνάµε στη λογική της αρχής »µόνον άπαξ» (once only), που σηµαίνει ότι πληροφορίες και στοιχεία που έχουν προσκοµιστεί σε δηµόσιες Αρχές δεν απαιτείται να υποβληθούν ξανά. ∆ηλαδή, δικαιολογητικά θα υποβάλλονται µόνο µία φορά και από εκεί και πέρα η ∆ηµόσια ∆ιοίκηση είναι υποχρεωµένη από µόνη της να τα αναζητά και να τα παρέχει όταν αυτά ζητούνται».

Οπως σηµειώνει, «θα αρκεί η υποβολή του αιτήµατος (online ή µε φυσική παρουσία) και άµεσα ο αιτών θα λαµβάνει την απάντηση »έλα να πάρεις την άδειά σου» ή «δεν µπορείς να πάρεις την άδειά σου για τους X λόγους». Ο κ. Θεοδωράκης υπενθυµίζει επίσης ότι έχει δροµολογηθεί και η ενίσχυση των ΚΕΠ µέσω ΑΣΕΠ µε 152 νέους, µόνιµους υπαλλήλους.

tvxs.gr

Επάγγελμα νοσταλγός

γράφει ο Πέτρος Μανταίος

Αν ήταν η νοσταλγία επάγγελμα και με ρωτούσαν: «Τι δουλειά κάνεις;», αβίαστα θα απαντούσα: «Νοσταλγός». Πιστεύω δε πως αν οι νοσταλγοί κάνανε κόμμα, άνετα θα έμπαινε στη Βουλή. Ομως ποτέ σε κυβέρνηση, διότι νοσταλγία σημαίνει μνήμη εν εγρηγόρσει και μνήμη γρηγορούσα και εξουσία είναι έννοιες ασύμβατες και αντίπαλες. Το χαϊδεμένο της εξουσίας είναι η λήθη.

Τα σκεφτόμουν αυτά τις προάλλες, όταν συνόδεψα φίλη, με το μετρό, ώς τη δουλειά της, στον σταθμό Πανόρμου, και προτίμησα να κατηφορίσω στο Παγκράτι με τα πόδια νοσταλγώντας στο γόνιμο έδαφος του γενέθλιου τόπου, των Αμπελοκήπων. Τι ήταν εδώ και κει, τότε: μαγαζί, σπίτι (πριν από τις πολυκατοικίες) και ποιος έμενε. Λουίζης Ριανκούρ (μείναμε κάποτε), με κάθετες την Ευρυτανίας (μείναμε κι εκεί), την Αχαΐας (μείναμε επίσης), τη Φθιώτιδος (κι εκεί μείναμε).

Πλατεία Αγίου Δημητρίου (σουλάτσο και εφηβικό γκομενιλίκι· του γλυκού νερού!), Σούτσου (επαύλεις! απίστευτες σήμερα, με πινακίδες στην καγκελόπορτα: ζωγραφισμένος σκύλος και η προειδοποίηση: «Προσοχή σκύλος δαγκώνει!»). Το γηπεδάκι του μπάσκετ της Ενωσης Αμπελοκήπων, Σο ύτσου και Τσόχα, με τη φοβερή γυναικεία ομάδα· πρωταθλήτρια!

Πλατεία Μαβίλη, εκεί λίγο πιο πάνω, σε προσφυγικό συνοικισμό στις παρυφές του Λυκαβηττού, πλάι στη Σεβαστοπούλειο Σχολή, είδα το φως του κόσμου. Ως εκεί έφτανε η χάρη μας (η χάρη της μικρής παιδικής μας συμμορίας). Εκεί σκαρφαλώναμε στα τραμ και μετά χανόμασταν στη μεγάλη πόλη. Τα καλοκαίρια, ξυπόλητοι.

«Αθήνα» την έλεγε ο Θοδωρής. «Ποια Αθήνα ρε μ…! Εδώ τι είναι;». «Εδώ δεν είναι Αθήνα ρε μ…! Εδώ είναι Ελλάδα!», μας αποστόμωνε.

Από τη Μαβίλη και κάτω, πιάναν οι στρατώνες. Μέχρι τα Ιλίσια.

Προτού χτιστεί η Αμερικανική Πρεσβεία, μαζεύαμε από κει μαργαρίτες (γεμάτος ο τόπος, κίτρινος τάπητας!) για μαγιάτικα στεφάνια! Οπου ζεις θυμάσαι.

Από τι έπασχε πραγματικά ο Ανδρέας Παπανδρέου

Για πρώτη φορά, ο καθηγητής Δημήτρης Κρεμαστινός, αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, στο βιβλίο αφιέρωμα στον Ανδρέα Παπανδρέου της Εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ με τίτλο «100 χρόνια από τη γέννησή του - αναζητώντας τον Ανδρέα», μιλά για το πρόβλημα της υγείας του Ανδρέα Παπανδρέου, με στόχο να αποκαταστήσει την ιστορική αλήθεια καθώς, όπως διαπιστώνει, μέχρι σήμερα έχουν δημοσιευθεί πολλά, εν πολλοίς ανεύθυνα για το θέμα αυτό.

«Η υγεία του Ανδρέα Παπανδρέου και οι επιπτώσεις της»

Σεβόμενος το ιατρικό απόρρητο απέφυγα να μιλήσω όλα αυτά τα χρόνια για το ιατρικό πρόβλημα του Ανδρέα Παπανδρέου, που αναμφισβήτητα επηρέασε την πολιτική ζωή της Χώρας. Όμως επειδή έχουν γραφεί πάμπολλα και, εν πολλοίς, ανεύθυνα κατά τη διάρκεια των τελευταίων 22 χρόνων, πιστεύω ότι έχω καθήκον να συμβάλω στην ορθή καταγραφή της Ιστορίας.

Τέλη Αυγούστου του 1988 κλήθηκα από την ομάδα των ιατρών που παρακολουθούσε τον Ανδρέα Παπανδρέου να τον εξετάσω καρδιολογικά. Το ιατρικό του πρόβλημα εθεωρείτο από τους θεράποντες γιατρούς του κατά βάση παθολογικό πρόβλημα και για τον λόγο αυτό υποβάλλετο μυστικά σε διάφορεςεργαστηριακές εξετάσεις. Όταν μου εζητήθη να τον επισκεφθώ στο σπίτι του, αντιπρότεινα ότι θα πρέπει ο ίδιος να έλθει στο Καρδιολογικό Τμήμα του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Αθηνών, στο οποίο ήμουν Διευθυντής και τούτο γιατί πίστευα ότι χρειαζόταν η απαραίτητη εργαστηριακή υποδομή προκειμένου να τεθεί η σωστή διάγνωση. Παρά τις αντίθετες συστάσεις του περιβάλλοντός του, ο Πρωθυπουργός αποφάσισε να έρθει και να εξεταστεί νύχτα στο νοσοκομείο. Μετά την ολοκλήρωση της εξέτασης είχα εξομολογηθεί στους συνεργάτες μου ότι δεν είχα δει πλέον παραμελημένο καρδιολογικό άρρωστο σε όλη μου τη σταδιοδρομία.

Πριν από μερικούς μήνες ο Πρωθυπουργός είχε επισκεφθεί και εξεταστεί στο Πανεπιστημιακό Κέντρο του Βισμπάντεν στην Γερμανία, όπου ετέθη η διάγνωση της περιοριστικής μυοκαρδιοπάθειας, δηλαδή μια διάγνωση που δεν άφηνε περιθώρια για καμία ουσιαστική θεραπεία, με προσδόκιμο επιβίωσης λίγων μηνών. Η διάγνωση αυτή κρατήθηκε ιατρικά απόρρητη γεγονός το οποίο άφησε ανοιχτά διάφορα σενάρια συνωμοσιολογίας. Δεν την εγνώριζε ούτε ο ίδιος. Όμως η πραγματική διάγνωση ήταν σοβαρού βαθμού στένωση της αορτής με ελάττωση της ελαστικότητας (διατασιμότητας) του μυοκαρδίου και καρδιακή κάμψη.

Η παραμελημένη αντιμετώπιση της στένωσης της αορτής είχε οδηγήσει σε καρδιακή ανεπάρκεια σχεδόν τελικού σταδίου, η οποία συγκάλυπτε την εικόνα της βαρύτητας της στένωσης της αορτής. Το γεγονός αυτό είχε οδηγήσει σε διαγνωστικό λάθος τους συναδέλφους στην Γερμανία, οι οποίοι υποεκτίμησαν την στένωση της αορτής. Η περαιτέρω διερεύνηση του ασθενούς με στεφανιογραφία, έδειξε την συνύπαρξη σιωπηρής στεφανιαίας νόσου, με πιθανό σιωπηρό έμφραγμα της δεξιάς κοιλίας, το οποίο ουδέποτε είχε αντιληφθεί ούτε ο ίδιος ο ασθενής. Η κάμψη της δεξιάς κοιλίας ήταν η πρόσθετη παράμετρος που είχε παραπλανήσει τους γιατρούς της Γερμανίας, οι οποίοι έθεσαν τη διάγνωση της μυοκαρδιοπάθειας. Επακολούθησε άμεση μετάβαση στην Αγγλία, στην αρχή στο νοσοκομείο St. Thomas και εν συνεχεία στο Harefield όπου χειρουργήθηκε από τον Magdi Yacoub με αντικατάσταση της βαλβίδας της αορτής με ανθρώπινη βαλβίδα και παράλληλα bypass.

Η προοδευτική αποκατάσταση της υγείας του Ανδρέα Παπανδρέου, υπήρξε μετεγχειρητικά εντυπωσιακή. Όμως το πρόβλημα της διάτασης και κάμψης της δεξιάς κοιλίας παρέμεινε μέχρι το τέλος. Όταν επανειλημμένα τόνιζα στον Πρωθυπουργό ότι η απομάκρυνση από την πολιτική θα του προσέφερε επιπλέον χρόνια ζωής, το απέρριπτε αμέσως, λέγοντας ότι προτιμούσε να είναι ενεργός έναντι οποιουδήποτε τιμήματος. Την ίδια απάντηση έδωσε και όταν του επαναλάμβανα ότι ο δρόμος για την Προεδρία της Δημοκρατίας θα ήταν προτιμότερος για την υγεία και την ζωή του.

Τα αλλεπάλληλα stress και η καθημερινότητα της πολιτικής ζωής με αποκορύφωμα το Ειδικό Δικαστήριο, ήταν οι κυριότεροι λόγοι που οδήγησαν τον Ανδρέα Παπανδρέου 3 φορές στην Εντατική Μονάδα, με κυριότερη αιτία τις λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος και όχι την καρδιακή λειτουργία η οποία υποστηριζόταν με βηματοδότη. Βηματοδότη ο οποίος είχε τοποθετηθεί μυστικά κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Αγγλία.

Ήταν τέλη Νοεμβρίου του 1995. Ο Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου εισήχθη αιφνιδίως στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο. Η σοβαρότητα της κατάστασής του επέβαλλε να διασωληνωθεί άμεσα. Δηλαδή δεν είχε καμία επαφή με το περιβάλλον καθώς ευρίσκετο υπό νάρκωση. Ως γνωστόν, όταν ο Πρωθυπουργός αδυνατεί να εκτελέσει τα καθήκοντά του τον αναπληροί ο πρώτος τη τάξει υπουργός. Όμως, ο πρώτος τη τάξει υπουργός αδυνατούσε στην πράξη να αποφασίσει για μεγάλα εθνικά θέματα που προέκυψαν αιφνίδια και έθεσαν τη χώρα ακόμα και σε κίνδυνο πολέμου.

Ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος επισκεπτόμενος επανειλημμένως τον Πρωθυπουργό στο νοσοκομείο προκειμένου να επικοινωνήσει μαζί του για σοβαρά θέματα, διαπίστωνε ότι αυτό ήταν αδύνατον. Εζήτησε λοιπόν επιμόνως να γνωματεύσουν οι ιατροί ότι ο Πρωθυπουργός εξέλιπε προκειμένου να μπορέσει να εφαρμόσει το Σύνταγμα όταν ο Πρωθυπουργός εκλείπει. Δηλαδή, να μπορέσει να ακολουθήσει τη διαδικασία που προβλέπεται για εκλιπόντα πρωθυπουργό. Οι γιατροί δήλωσαν εν σώματι ότι ήταν αδύνατον να δώσουν τέτοια γνωμάτευση αλλά και ότι ούτε καν μπορούν να γνωματεύσουν για προσωρινή αδυναμία διότι ισχυρίζονταν ότι δεν μπορούσαν να αναλάβουν τέτοια ευθύνη. Ότι, δηλαδή, σε περίπτωση που ο Πρωθυπουργός επανέλθει πλήρως θα είχε παυθεί από πρωθυπουργός, ουσιαστικά, με την γνωμάτευσή τους. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ζητούσε επίμονα την γνωμάτευση υποστηρίζοντας ότι ο, αναπληρωτής, πρώτος τη τάξει υπουργός δεν είναι συνταγματικός πρωθυπουργός και ότι ο ίδιος ο υπουργός δεν είναι διατεθειμένος να αναλάβει τόσο μεγάλες ευθύνες, κατά συνέπεια αδυνατούσε να προχωρήσει την διαδικασία.

Τα εθνικά θέματα χειροτέρευαν από μέρα σε μέρα. Ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ζητούσε επιμόνως από τους γιατρούς και από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να προχωρήσουν σε κάποια διαδικασία προκειμένου να αντικατασταθεί ο Πρωθυπουργός. Ο Μιλτιάδης Έβερτ μου απεύθυνε προσωπικά επιστολή – έκκληση να αναλάβω εγώ την πρωτοβουλία ή οποία θα πρέπει να ευρίσκεται στο αρχείο της Νέας Δημοκρατίας. Τελικώς, μετά από έναν περίπου μήνα, πριν από την Πρωτοχρονιά του 1996, ο Πρωθυπουργός αποσωληνώθηκε και βγήκε από τη μονάδα. Είχε χάσει τελείως τον χρόνο και την επαφή με τα γεγονότα που είχαν συμβεί όλο αυτό το διάστημα. Επιπλέον, δεν είχε ούτε τη διαύγεια αλλά ούτε τη φυσική ικανότητα να ανταποκριθεί στοιχειωδώς στον ρόλο του. Ευρίσκετο υπό τεχνητό νεφρό, τεχνητή αναπνοή, εξωτερική παρεντερική σίτιση πέραν του κύριου μεγάλου καρδιολογικού προβλήματος του.

Όμως, θα έπρεπε να αποφασίσει τουλάχιστον να παραιτηθεί. Αλλά ούτε αυτό ήταν δυνατόν και κανένας δεν τολμούσε να του το υποδείξει. Τελικά υπήρξε η γραπτή παραίτηση από την θέση του Πρωθυπουργού και όχι από την θέση του Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και αργότερα το τηλεγράφημα της ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Σημίτη. Η νοσηλεία στο Ωνάσειο υπήρξε ιδιαίτερο κεφάλαιο όπου εκρίθη η αξιοπιστία και η σοβαρότητα του πολιτικού κα ιατρικού κόσμου της Χώρας καθώς σχεδόν όλοι με τις καθημερινές επαφές τους με δημοσιογράφους, δημιούργησαν πέραν του μεγάλου πολιτικού προβλήματος, πρόβλημα επιτέλεσης ορθής ιατρικής που αναμφισβήτητα επηρέασε την κατάσταση της υγείας του ασθενούς και καθόρισε αρνητικά την όλη εξέλιξη του.

Βέβαια όλα αυτά που συνέβησαν στο Ωνάσειο θα μπορούσαν να αποτελέσουν την βάση ενός μυθιστορήματος το οποίο όμως εκφεύγει από το κεφάλαιο της αμιγούς ιατρικής. Μετά το Ωνάσειο επακολούθησε ένα στάδιο ιατρικού Γολγοθά για τον ασθενή όπου οι πνεύμονες υποστηρίζονταν με αναπνευστήρα, η νεφρική λειτουργία από τεχνητό νεφρό, η καρδιακή λειτουργία από βηματοδότη και για μια περίοδο ετρέφετο και παρεντερικά. Έζησε μετά την έξοδο από το Ωνάσειο περίπου 6 μήνες, αφού προηγουμένως είχε παραιτηθεί από την πρωθυπουργία. Τις τελευταίες ημέρες της ζωής του και ενόψει του Συνεδρίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. υφίστατο ένα διαρκές stress με το δίλημμα εάν θα πρέπει ή όχι να παραστεί στο συνέδριο. Το γεγονός αυτό πιθανόν να συνδέεται με την καρδιακή ανακοπή που υπέστη 4 ημέρες προ του συνεδρίου. Στη σταδιοδρομία μου, ουδέποτε αντιμετώπισα έναν άλλο άρρωστο με ανάλογα προβλήματα.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου πίστευε ότι η παραπομπή του στο Ειδικό Δικαστήριο είχε στόχο όχι μόνο τον πολιτικό αλλά και τον βιολογικό του θάνατο. Γι’ αυτούς άλλωστε τους λόγους υπήρξε η άρνηση του να παραιτηθεί της πολιτικής, παρά την πίεση που υφίστατο ακόμα και από την ίδια του την οικογένεια. Ήταν αφάνταστη η θέληση του για ζωή και η δυναμική του παρά τα τεράστια προβλήματα της υγείας του που αντιμετώπιζε. Μέχρι τις τελευταίες του στιγμές δεν έδωσε ποτέ εξωτερικά την εντύπωση του φοβισμένου αρρώστου που τρέμει μπροστά στην πιθανότητα του θανάτου.

http://kinimalaou.blogspot.com

Στην πολιτική αρένα οι χαμένοι είναι οι θεατές

Θεατές σε ένα φτηνό ριάλιτι, με θέμα …εμάς

Ο Πρετεντέρης εύχεται ή προαναγγέλλει κλείσιμο καναλιών εφημερίδων, ραδιοφώνων.

Ο Μπογδάνος συνομιλεί με χρυσαυγίτη στο twitter και τον καλεί να ψηφίσει σωστα ώστε να μπουν τα τανκς στην ΕΡΤ. Και διορθωτικά μετά – ο θρασύδειλος – αλλάζει τα τανκς με εκσκαφέα. Το μπουκάρισμα, παραμένει μπουκάρισμα πάντως στο θλιβερό μυαλό του.

Ο Πάγκαλος κάνει τάχα μου πολιτική ανάλυση και μιλάει για τον κώλο του Τσίπρα που τον έπιασαν οι Τούρκοι. Ο Πάγκαλος που οι δηλώσεις του πια έχουν γίνει χειρότερες από μπινελίκια χαμαιτυπείου ξημερώματα σε κακόφημη γειτονιά.

Ο Πολάκης αντί να ζητήσει συγγνώμη που κάπνιζε σε κλειστό χώρο μας κουνάει το δάχτυλο και αραδιάζει τα μέτρα που πήρε. Ναι έχει κάνει ένα έργο στον τομέα του. Αλλά ένας πολιτικός είναι υπό διαρκή έλεγχο και κριτική. Δεν υπάρχουν πάντα «βοθροκάναλα», όπως τα λέει ο ίδιος, που θέλουν την πολιτική του εξόντωση.

Ο Λιάτσος καταγγέλλει τον Άδωνη ότι χρησιμοποιεί γνωστούς του για να μπορεί να βγει στο κανάλι  και ο Άδωνης καταγγέλλει τον Λιάτσο.

Ζούμε σε ημιτελικούς ριάλιτι με την Πάνια στα χειρότερά της και τους παίκτες να βγάζουν τον χειρότερό τους εαυτό και να προκαλούν το κοινό να τους ψηφίσει για να παραμείνουν στο παιχνίδι.

Και ως συνεπείς τηλεθεατές/πολίτες ψηφίζουμε τηλεφωνικώς με αποτέλεσμα να μαζεύει λεφτά αυτός που οργανώνει την ψηφοφορία και αφετέρου να φανατίζουμε ακόμη περισσότερο τους «παίκτες» που μετά θα «παίζουν» με τις ζωές μας, την καθημερινότητά μας, την αισθητική και τα νεύρα μας.

Κι είμαστε και πολύ χαρούμενοι που γινόμαστε μέρος αυτού του τσίρκου, με τα αρρωστιάρικα ζώα που τα ντύνουν με φτερά και τα φωτίζουν με πολύχρωμα Led για να κρύψουν την ασχήμια και την αδυναμία τους.

Και χωριζόμαστε αντί να συνασπιζόμαστε.

Παραδειγματιζόμαστε από τους χειρότερους και όχι από τους καλύτερους.

Γιατί δε θα βγουν ποτέ «κίτρινα γιλέκα» στους αθηναϊκούς δρόμους για να πέσει η τιμή της βενζίνης ή της κινητής τηλεφωνίας; Μα γιατί οι «παίκτες» μας έχουν εκπαιδεύσει στο να κατεβάζουμε το κεφάλι και να υπομένουμε. Μόνο για πάρτη τους εκπαιδεύουν τους οπαδούς τους να αντιδρούν.

Είμαστε θεατές σε ένα θέαμα που όσο κι αν δε το καταλαβαίνουμε με τα λιοντάρια, τα κάθε είδους «λιοντάρια» οι δικές μας ζωές αναμετριούνται.

Όσο φανατιζόμαστε προς λάθος κατεύθυνση τόση μεγαλύτερη είναι η ήττα που θα γνωρίσουμε. Εμείς, όχι αυτοί που θεωρούμε εχθρούς μας. Εμείς και οι ζωές μας μαθαίνουμε να ζούμε στην ήττα, την ηττοπάθεια και η συνήθεια γίνεται ένα φαρμάκι που μας οδηγεί στο πουθενά!

Γιάννης Καφάτος

"Κόπηκε" από τα ψηφοδέλτια της ΝΔ ο Μπογδάνος

Ο δημοσιογράφος δε θα είναι τελικά σύμφωνα με πληροφορίες υποψήφιος με τη ΝΔ στην Α΄Αθηνών. Ποιες δηλώσεις και κινήσεις του εξόργισαν το Μοσχάτο. Την υποψηφιότητα του προωθούσε ο Γεωργιάδης

Δεν θα είναι τελικά υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία στην Α΄ Αθηνών στις εθνικές εκλογές ο δημοσιογράφος Κωνσταντίνος Μπογδάνος, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του News 24/7.

Η οριστική απόφαση ελήφθη την περασμένη Παρασκευή και αφορμή στάθηκε η τελευταία απρέπεια του δημοσιογράφου, ο οποίος όταν οπαδός της Χρυσής Αυγής σχολίασε ανάρτηση του στο twitter για την ΕΡΤ ζητώντας ούτε λίγο ούτε πολύ τανκς στο ραδιομέγαρο, απάντησε “Ψηφίστε σωστά και το έχουμε”.

Όμως ο κ.Μπογδάνος, την υποψηφιότητα του οποίου προωθούσε βασικά ο αντιπρόεδρος της ΝΔ Άδωνις Γεωργιάδης, είχε εδώ και πολύ καιρό προκαλέσει δυσαρέσκεια σε μεγάλο κομμάτι της ΝΔ και στο Μοσχάτο, το οποίο δεν ήταν ούτως ή άλλως εξαρχής ιδιαίτερα ένθερμο για την ένταξη του στις γαλάζιες λίστες.

Μετά το θόρυβο που είχε προκαλέσει ο διάλογος του δημοσιογράφου στο twitter με το χρήστη, ο οποιος στο προφίλ του είχε τη σβάστικα, ο κ.Μπογδάνος είχε προσπαθήσει να δικαιολογηθεί με το επιχείρημα ότι απλώς συνέστησε σε έναν χρυσαυγίτη να ψηφίσει ΝΔ.

“Οι μαδουροφασίστες της πολιτικής ορθότητας θίχτηκαν που είπα σε ΧΑυγίτη να ψηφίσει ΝΔ για να πάψει η ασυδοσία της ΕΡΤ. Λογικό. Θέλουν τους δεξιούς κάτω από την φτερούγα των φίλων τους, των νεοναζί, να ψηφίζουν ΟΧΙ και Θάνου. Χτυπηθείτε όσο θέλετε, αλλά αυτά που ξέρατε ξεχάστε τα” έγραψε στο twitter ο δημοσιογράφος, λησμονώντας βεβαίως ότι δεν είχε απλώς καλέσει έναν πολίτη να ψηφίσει ΝΔ αλλά είχε συμφωνήσει ουσιαστικά με σχόλιο για εισβολή με τανκς στο ραδιομέγαρο. Στη συνέχεια και ενώ οι αντιδράσεις και τα επικριτικά δημοσιεύματα πλήθαιναν, ο κ.Μπογδάνος επιχείρησε να παρουσιάσει τις εναντίον του επιθέσεις ως υποκινούμενες από το ΣΥΡΙΖΑ.

Στην πραγματικότητα τόσο ο ακραίος πολιτικός του λόγος όσο και η υπεροπτική συμπεριφορά τόσο του ιδίου όσο και του κ.Γεωργιάδη που θεωρούσαν την υποψηφιότητα του δεδομένη (και αυτό ενώ στη ΝΔ βάσει καταστατικού τον πρώτο και τελευταίο λόγο στα ψηφοδέλτια έχει ο πρόεδρος του κόμματος, Κυριάκος Μητσοτάκης) είχαν ήδη προκαλέσει έντονη ενόχληση σε γαλάζια στελέχη και στην ηγεσία του κόμματος.

Στην κοπή της πίτας της ΝΔ του 3ου δημοτικού διαμερίσματος για παράδειγμα, είχε ανακοινωθεί ως υποψήφιος προς μεγάλη δυσαρέσκεια άλλων ενδιαφερόμενων και είχε βγάλει ένα λόγο που πολλοί εκ των παρευρισκόμενων χαρακτήρισαν σχεδόν φασιστικό, λέγοντας μάλιστα χαρακτηριστικά ότι τους θύμισε ομιλίες του Ηλία Κασιδιάρη της ΧΑ. Χθες πάντως στο 4ο δημοτικό διαμέρισμα στην κοπή της πίτας δεν ανακοινώθηκε ως υποψήφιος, αλλά απλώς ως δημοσιογράφος.

Την ενόχληση του Μοσχάτου είχε προκαλέσει και το γεγονός ότι μοίραζε παραπολιτικά πως θα είναι υποψήφιος και μάλιστα ότι ανοίγει ήδη πολιτικό γραφείο χωρίς να έχει ανακοινωθεί. Αλλά και το γεγονός ότι ο κ.Γεωργιάδης κατά την κοπή της δικής του πίτας την προηγούμενη Κυριακή τον είχε αναφέρει ως υποψήφιο της ΝΔ στην Α΄Αθήνας παρακάμπτοντας εντελώς την κομματική ιεραρχία και διαδικασία.

Ο κ.Γεωργιάδης προωθούσε με φανατισμό την υποψηφιότητα Μπογδάνου στην Α΄Αθήνας, όπου θα είναι επίσης υποψήφιος ο στενός φίλος του Θάνος Πλεύρης. Όχι μόνο στο πλαισιο της προσπάθειας του να εντάξει στις λίστες της ΝΔ και να εκλέξει στην επόμενη Βουλή όσο περισσότερα πρόσωπα της δικής του επιρροής. Αλλά και γιατί ο κ.Πλεύρης λόγω της υποψηφιότητας του πατρός του στο δήμο Αθηναίων, αποφεύγει να βγαίνει δημόσια τόσο ακραία δεξιά και ο αντιπρόεδρος φέρεται να ήθελε να δώσει αυτό το ρόλο στο δημοσιογράφο.

Η ΝΔ σημειωτέον ότι εκτιμάται πως θα εκλέξει έξι βουλευτές στην Α΄ Αθήνας, όπου θα είναι υποψήφιοι βεβαίως οι νυν βουλευτές Βασίλης Κικίλιας, Όλγα Κεφαλογιάννη, Νικήτας Κακλαμάνης (η Ντόρα Μπακογιάννη υπενθυμίζεται ότι θα πολιτευτεί στα Χανιά), ο βουλευτής Επικρατείας Θόδωρος Φορτσάκης και ο σύμβουλος του προέδρου της ΝΔ, καθηγητής της Παντείου Αγγελος Συρίγος (που έχουν ήδη ανακοινωθεί και επίσημα), οι πρώην βουλευτές Φωτεινή Πιπιλή και Θάνος Πλεύρης, ο πρώην εκπρόσωπος του Ποταμιού Δημήτρης Τσιόδρας.

Επίσης σύμφωνα με πληροφορίες θα είναι υποψήφιοι η δικηγόρος προερχόμενη από το Μητρώο Στελεχών Σοφία Νικολάου, ο οικονομολόγος Αλέξανδρος Μωραϊτάκης, η πρόεδρος του Αθήνα 9,84 και στέλεχος της Δράσης Μελίνα Δασκαλάκη, ο προερχόμενος επίσης από το Μητρώο Στελεχών οικονομολόγος Θανάσης Πηλιούνης και ο δικηγόρος και “αβραμοπουλικός” Δημήτρης Ιατρίδης.        

Βίκυ Σαμαρά

Αβράκωτοι με κίτρινα γιλέκα

Του Περικλή Κοροβέση

12 νεκροί. 3.200 τραυματίες. Εκατοντάδες νοσηλεύονται, με 6 να βρίσκονται σε κώμα. Και περίπου 300 ακρωτηριασμένοι από τα νέα όπλα της αστυνομίας που χτυπούν το πλήθος σε ευθεία βολή (flash-ball). Οι συλληφθέντες έχουν φτάσει στους 8.300. Από αυτούς έχουν ήδη καταδικαστεί οι 1.100 και περιμένουν στη σειρά οι υπόλοιποι. Και ήδη οι 400 πρώτοι έχουν οδηγηθεί στη φυλακή. Και όλα αυτά όχι στη Βενεζουέλα, αλλά στην καρδιά της Ε.Ε., στη Γαλλία, που έχει εθνικό έμβλημα το «Ελευθερία-Ισότητα-Αδελφοσύνη» που είναι γραμμένο σε κάθε δημόσιο κτίριο. Και όλα αυτά με δημοκρατικούς νόμους.

Αλλά φαίνεται πως αυτή η σφαγή δεν αρκούσε. Το κράτος χρειάζεται ένα μεγαλύτερο νόμιμο μακελειό. Και ψήφισε έναν νόμο που θα τον ζήλευε κάθε δικτάτορας. Στην ουσία του αυτός ο ειδεχθής νόμος κάνει ποινικό αδίκημα τη συμμετοχή σε συλλαλητήριο με βαριά φυλάκιση και αβάσταχτο πρόστιμο (15.000 €).

Τι σημαίνει αυτή η άγρια καταστολή; Τον πανικό της εξουσίας μπροστά σε ένα πρωτοφανές κίνημα που ξεπήδησε από το πουθενά.

Από την περιθωριακή επαρχία, τη βαθιά Γαλλία, όπως λέγεται, για να γίνει πανεθνικό. Μέσα σε λιγότερο από τρεις μήνες, γιγαντώθηκε χωρίς άμεσες προοπτικές να ξεθυμάνει. Δηλαδή δεν ακολούθησε τη μοίρα των αυθόρμητων κινημάτων, που ξεσπούν δυναμικά και μετά ή χάνονται ή αφήνουν μια μαγιά για την επόμενη φορά. Ο κ. Μακρόν, ο κομψευόμενος δανδής των τραπεζών, μισεί τους «τίποτα», κατά αντιστοιχία των ευγενών στη Γαλλική Επανάσταση που φορούσαν τα ακριβά παντελόνια με το όνομα culotte.

Οι αριστοκράτες κατηγορούσαν την πλέμπα πως δεν είναι ευπρεπώς ενδεδυμένη και άρα τι σόι επανάσταση θα μπορούσε να κάνει; Οι λεγόμενοι αβράκωτοι, sans culotte (χωρίς κιλότα) είναι τα σημερινά «κίτρινα γιλέκα», χαρακτηριστικό ένδυμα των εργατών που κάνουν μια επικίνδυνη δουλειά και πρέπει να φαίνονται. Μπορούμε λοιπόν να πούμε αβίαστα πως η culotte του κ. προέδρου είναι χεσμένη. Και ακολουθεί έναν ιδιαίτερα επικίνδυνο δρόμο που είναι η ανοιχτή σύγκρουση με τον λαό του. Κοινώς τα έχει κάνει θάλασσα και ίσως να την πληρώσει ακριβά.

Το κίνημα αυτό δεν προσέχθηκε όσο έπρεπε από τη διεθνή αριστερή κοινότητα. Ο Γαλλικός Μάης του ’68, σε σύγκριση με αυτό το μακελειό, είχε ελάχιστα θύματα, κράτησε περίπου έναν μήνα και συντάραξε την υφήλιο. Εδώ η Αριστερά μοιάζει να μην έχει καταλάβει και πολλά πράγματα. Τα δημοσιεύματα φειδωλά και τα κινήματα συμπαράστασης σχεδόν ανύπαρκτα.

Και καλά τα παραδοσιακά κόμματα της Αριστεράς (όρος που έχει πια πολλαπλές ερμηνείες, περίπου αντίστοιχες με τις βιβλικές σπουδές), αλλά η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά -καλή της ώρα- που τρέχει για κάθε πικραμένο σε όποια γωνιά της Γης, είναι και αυτή απούσα. Ισως οι αναζητήσεις της για τη μετεμψύχωση των Μαρξ, Λένιν, Τρότσκι, Στάλιν, Μάο, άντε βάλε και κανέναν Μπακούνιν, να την οδηγεί προς το Υπερπέραν και να χάνει τη γη που πατάει. Και τα «κίτρινα γιλέκα» φύτρωσαν στο χώμα της κοινωνίας και έδωσαν ένα παράξενο φρούτο, που πολλοί πίστευαν πως δεν πιάνει πια. Την άμεση δημοκρατία.

Η μεγάλη έρευνα του καθηγητή Alexis Spire (1), με συνεντεύξεις 2.700 φορολογουμένων μέσα στις εφορίες, έδειξε πως σχεδόν όλα τα έσοδα του κράτους προέρχονται από τους πολλούς και φτωχούς και οι πλούσιοι συμβάλλουν από ελάχιστα ώς καθόλου. Η πιο πλούσια γυναίκα στη Γαλλία, η Λιλιάν Μπετανκούρ, απέκρυψε από την Εφορία το χαρτζιλικάκι της που ανερχόταν σε περισσότερα από 100 εκατ. ευρώ. Αλλά δεν ήταν τσιγκούνα. Χρηματοδότησε πλουσιοπάροχα την εκλογική καμπάνια του Σαρκοζί. Αντίθετα στην επαρχία κλείνουν σχολεία, ιατρεία, μπακάλικα και φούρνοι, όπως και σταθμοί τρένων λόγω της λιτότητας. Οπότε χωρίς αυτοκίνητο είσαι χαμένος.

Γι’ αυτό η αύξηση των καυσίμων ήταν δυσβάσταχτη λόγω πολλαπλών μετακινήσεων. Τα εργατικά κινήματα που ξέραμε μέχρι σήμερα είχαν αιτήματα για αυξήσεις, εναντίον απολύσεων, για τις συνθήκες εργασίας, αλλά όχι για φόρους. Δηλαδή τα «κίτρινα γιλέκα» δεν στρέφονταν εναντίον κάποιου εργοδότη, αλλά κατευθείαν εναντίον του κράτους. Και μάλιστα στο πιο νευραλγικό του σημείο. Στα έσοδά του. Με άλλα λόγια, κατά της φτώχειας των πολλών. Και έτσι άναψε η πυρκαγιά που έκαψε όλους τους θεσμούς και τα κόμματα της εργατικής τάξης που είχαν συριζοποιηθεί πριν από τον ΣΥΡΙΖΑ. «Εμπιστοσύνη λοιπόν σε κανέναν. Πίστη μόνο σε μας τους ίδιους».

Σήμερα σε κάθε γωνιά της Γαλλίας υπάρχει η Γενική Συνέλευση που αποφασίζει. Συντονίζονται από τη «Συνέλευση των Συνελεύσεων» (2) και συμμετέχουν από όλη τη Γαλλία. Σήμερα τα αιτήματα είναι: Παραίτηση Μακρόν. Αμεση ανακούφιση του λαού από τη λιτότητα. Βαθιά δημοκρατική αναμόρφωση. Δημοψηφίσματα. Διακοπή της αστυνομικής βίας και αμνήστευση των διωκομένων και καταδικασθέντων. Για πρώτη φορά τα συνδικάτα ενώθηκαν με το κίνημα στην απεργία της 5ης Φεβρουαρίου και συμμετείχαν κόμματα και κινήσεις της Αριστεράς. Εν τούτοις η δυσπιστία των «κίτρινων γιλέκων» για καπέλωμα από τα συνδικάτα παραμένει. Η μνήμη του Μάη του ‘68 είναι ζωντανή και ο ρόλος των συνδικάτων (CGT) δίδαγμα για την προάσπιση του κινήματος.

1. Alexis Spire, «Resistances a l’ impot, attachement a l’ etat» εκδόσεις Seuil 2018.

2. Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος παραβρέθηκε στην 1η «Συνέλευση των Συνελεύσεων» και έγραψε ένα έγκυρο ρεπορτάζ στο μπλογκ του. Αναδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Δρόμος» 2/2/19.      

Τα δάνεια της «ανεξαρτησίας» που έγιναν της εξάρτησης…

Στις 9 Φεβρουαρίου 1824 αρχίζει η «χρυσοπληρωμένη» από τον ελληνικό λαό, δανειακή εξάρτηση της χώρας από τους ξένους τοκογλύφους.  Εκείνη την ημέρα,  υπογράφεται στο Λονδίνο συμφωνητικό ανάμεσα σε Άγγλους κεφαλαιούχους και τους εκπροσώπους της ελληνικής κυβέρνησης, Ιωάννη Ορλάνδο και Ανδρέα Λουριώτη, για τη σύναψη δανείου ύψους 800.000 λιρών. Η ληστρική «περιπέτεια» σε βάρος της ελληνικής  κοινωνίας είχε μόλις αρχίσει…

Σημείωση 1η: Ο Ψυρούκης, ο ιστορικός Καρολίδης καθώς και ο Νίκος Μπελογιάννης στο βιβλίο του «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» έχουν καταγράψει ότι από την εποχή του πρώτου δανείου μέχρι την χρεοκοπία του 1932 επί Βενιζέλου, η Ελλάδα είχε δανειστεί 2 δισ. φράγκα, είχε καταβάλει στους δανειστές 2,4 δισ. φράγκα κι όμως τους χρωστούσε ακόμα 2 δισ. φράγκα, όσα δηλαδή είχε δανειστεί εξ αρχής!

Σημείωση 2η: Σήμερα 196 χρόνια μετά από το μακρινό 1823, η Ελλάδα έχει το υψηλότερο χρέος στην ΕΕ, με 182,2% του ΑΕΠ ή 334,988 δισ. ευρώ!!! Ένα χρέος που ο ελληνικός το έχει πληρώσει και ξαναπληρώσει…

Τα γεγονότα της εποχής, καταγράφει το sansimera.gr στο κεφάλαιο με τον τίτλο «Τα δάνεια του ’21»:

Στις 12 Απριλίου 1823 η έκθεση της δωδεκαμελούς επιτροπής, που είχε ορίσει η Β’ Εθνοσυνέλευση για να συντάξει ένα πρόχειρο προϋπολογισμό του επαναστατημένου Έθνους δεν άφηνε κανένα περιθώριο για την κρισιμότητα της κατάστασης: Τα έξοδα του πρώτου εξαμήνου του 1823 θα ανέρχονταν σε 38 εκατομμύρια γρόσια και τα έσοδα σε μόλις 12 εκατομμύρια γρόσια. Η φορολογία, οι τελωνειακοί δασμοί, οι λείες, τα λάφυρα, τα λύτρα, ο εσωτερικός δανεισμός, οι εισφορές ντόπιων και φιλελλήνων, δεν ήταν ικανές να ισοσκελίσουν τον προϋπολογισμό. Η έκθεση της Επιτροπής κατέληγε με την προτροπή να γίνεται καλύτερη διαχείριση του δημόσιου χρήματος από τους τοπικούς άρχοντες και την ανάγκη να αναζητηθούν νέοι πόροι. Η ανάγκη εξωτερικού δανεισμού ήταν πλέον μονόδρομος.

Στις 2 Ιουνίου 1823 το Εκτελεστικό (Κυβέρνηση) εξουσιοδότησε τους Ιωάννη Ορλάνδο, Ανδρέα Ζαΐμη και Ανδρέα Λουριώτη να μεταβούν στο Λονδίνο και να συνάψουν δάνειο 4.000.000 ισπανικών ταλλήρων. Η επιτροπή καθυστέρησε να αναχωρήσει, λόγω έλλειψης χρημάτων για τα έξοδα του ταξιδιού, τα οποία κάλυψε με δάνειο ο Λόρδος Βύρων. Στις 26 Ιανουαρίου 1824, ο Ιωάννης Ορλάνδος και ο Ανδρέας Λουριώτης έφθασαν στην αγγλική πρωτεύουσα και ύστερα από έντονες διαπραγματεύσεις, στις οποίες πήραν μέρος και μέλη του Φιλελληνικού Κομιτάτου, συνομολόγησαν ένα δάνειο 800.000 λιρών με τον οίκο Λόφναν (9 Φεβρουαρίου 1824). Το δάνειο είχε τόκο 5%, προμήθεια 3%, ασφάλιστρα 1,5% και περίοδο αποπληρωμής 36 χρόνια. Ως εγγύηση για την αποπληρωμή του δανείου τέθηκαν από ελληνικής πλευράς τα δημόσια κτήματα και όλα τα δημόσια έσοδα.

Όμως, το ποσό που έφθασε στην επαναστατική διοίκηση ήταν μόλις 298.000 λίρες, αφού το παραχωρούμενο δάνειο είχε οριστεί στο 59% του ονομαστικού (472.000 λίρες) και από αυτό παρακρατήθηκαν 80.000 ως προκαταβολή τόκων δύο ετών, 16.000 για χρεολύσια, 2.000 ως προμήθεια και άλλες δαπάνες. Σύμφωνα με τη δανειακή σύμβαση, το ποσό θα αποστέλλονταν στις Τράπεζες Λογοθέτη και Βαρφ, που έδρευαν στην αγγλοκρατούμενη Ζάκυνθο και θα παραδίδονταν τμηματικά στην ελληνική κυβέρνηση, ύστερα από έγκριση της επιτροπής που την αποτελούσαν ο Λόρδος Βύρων, ο συνταγματάρχης Στάνχοπ και ο Λάζαρος Κουντουριώτης.

Παρότι «ληστρικό», το δάνειο χαιρετίστηκε στην Ελλάδα ως πολιτική επιτυχία της Επανάστασης και ως έμμεση αναγνώριση του Ελληνικού Κράτους. Πάντως, οι ελπίδες που στηρίχτηκαν πάνω του θα διαψευστούν οικτρά, καθώς θα χρησιμοποιηθεί για να κερδίσει η παράταξη Κουντουριώτη την εμφύλια διαμάχη. Μεγάλη ευθύνη για τους δυσμενείς όρους σύναψης του δανείου είχαν και οι δύο διαπραγματευτές, ο γιαννιώτης πολιτικός Ανδρέας Λουριώτης και ο σπετσιώτης πλοιοκτήτης Ιωάννης Ορλάνδος, οι οποίοι σπατάλησαν μεγάλα ποσά στο Λονδίνο, ζώντας πολυτελώς, σε αντίθεση με τους αγωνιστές, που πολεμούσαν με μεγάλες στερήσεις.

Στις 31 Ιουλίου 1824, το Βουλευτικό αποφασίζει τη σύναψη και νέου δανείου, λίγες εβδομάδες μετά την καταστροφή της Κάσου και των Ψαρών κι ενώ η Επανάσταση βρίσκεται σε κρίσιμο στάδιο. Το δεύτερο δάνειο ανέλαβε ο τραπεζιτικός οίκος των αδελφών Ρικάρδο με ονομαστικό κεφάλαιο 2.000.000 λιρών (26 Ιανουαρίου 1825). Τη διαπραγματευτική ομάδα αποτελούσαν και πάλι οι Λουριώτης και Ορλάνδος. Όπως και στο πρώτο δάνειο, το καθαρό ποσό περιορίστηκε στις 816.000 λίρες, αφού το παραχωρούμενο δάνειο είχε οριστεί στο 55% του ονομαστικού (1.100.000) και από αυτό παρακρατήθηκαν 284.000 λίρες για προκαταβολή τόκων δύο ετών, χρεολύσια, προμήθεια και άλλες δαπάνες.

Ενώ, όμως, το ποσό του πρώτου δανείου το διαχειρίστηκε η ελληνική κυβέρνηση, έστω και με σκανδαλώδη τρόπο, τη διαχείριση του δεύτερου δανείου ανέλαβαν οι άγγλοι τραπεζίτες και τα μέλη του Φιλελληνικού Κομιτάτου, παραγκωνίζοντας τους έλληνες εκπροσώπους. Από το δάνειο διατέθηκαν: 212.000 λίρες για την αναχρηματοδότηση του πρώτου δανείου, 77.000 για την αγορά όπλων και πυροβόλων, από τα οποία λίγα έφθασαν στην Ελλάδα, 160.000 για την παραγγελία 6 ατμοκίνητων πλοίων, από τα οποία μόνο τρία έφθασαν στην Ελλάδα («Καρτερία», «Επιχείρηση», «Ερμής») και 155.000 για τη ναυπήγηση δύο φρεγατών σε ναυπηγεία της Νέας Υόρκης, από τις οποίες μόνο η μία («Ελλάς») ήλθε στην Ελλάδα, ενώ η δεύτερη πουλήθηκε για να χρηματοδοτηθεί η πρώτη. Τελικά, στην Ελλάδα έφθασε μόνο το ποσό των 232.558 στερλινών, δηλαδή λιγότερο από εκείνο που έλαβε κατά το πρώτο δάνειο, αν και το δεύτερο είχε συναφθεί σε υπερδιπλάσιο ύψος.

Και τα δύο δάνεια προβλεπόταν ότι θα ενίσχυαν τον Αγώνα, τον οποίον όχι μόνο δεν ωφέλησαν, αλλά υπήρξαν αφετηρία εξάρτησης της χώρας από την Αγγλία. Επί Βαυαροκρατίας, ο Υπουργός Οικονομικών Γεώργιος Σπανιολάκης (1838) κατηγόρησε τους δύο διαπραγματευτές ότι ιδιοποιήθηκαν χρήματα από τις αγοροπωλησίες μετοχών των δανείων και επιπλέον τον Ορλάνδο ότι παρακράτησε ποσό 5.900 λιρών από τα δύο δάνεια. Μάλιστα, το Ελεγκτικό Συνέδριο προχώρησε σε προσημείωση των περιουσιακών τους στοιχείων.

    

imerodromos.gr