Περί εμβολίων και εμβολιασμού

 

γράφει ο Μιχάλης Ρίζος*

 

Η συζήτηση για τα εμβόλια – στο έδαφος της πανδημίας Covid19 και όχι μόνο, έχει ανάψει για τα καλά. Μια ιστορική, παγκόσμια κατάκτηση της επιστήμης και της δημόσιας υγείας που σώζει εκατομμύρια ζωές κάθε χρόνο, έχει συμβάλει σημαντικά στον δραστικό περιορισμό της παιδικής θνησιμότητας, έχει τιθασεύσει ή/και εξαλείψει μια σειρά θανατηφόρα και μεταδοτικά λοιμώδη νοσήματα, είναι σήμερα αντικείμενο προβληματισμού, σκεπτικισμού, ανησυχίας, φόβου (ή και λατρείας). Η κυβέρνηση παρουσιάζει το νέο Euro – εμβόλιο ως πανάκεια «για τη λύση του δράματος» της πανδημίας και οργανώνει την τηλεοπτική του πρεμιέρα, οι συνωμοσιολόγοι το συνδέουν με δεκάδες τρομερά και φοβερά, ακόμα και με μεταλλάξεις του ανθρώπινου είδους, οι έμποροι της Pfizer, της AstraZeneca και των άλλων πολυεθνικών τρίβουν τα χέρια τους από τα πανάκριβα συμβόλαια. Την ίδια στιγμή, οι ποσότητες των εμβολίων δεν επαρκούν  ως τώρα ούτε καν για τις ευπαθείς ομάδες, ενώ ο ανταγωνισμός εταιρειών, κρατών και καπιταλιστικών ολοκληρώσεων για το πιο «καλό» εμβόλιο καλά κρατεί.

 

Τι ακριβώς συμβαίνει;

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΡΩΤΗ

 

Τα εμβόλια όπως και όλες οι θεραπευτικές δράσεις, επεμβαίνουν εξωγενώς στις λειτουργίες των συστημάτων του ανθρώπινου οργανισμού, όχι τυχαία και τυφλά, αλλά στοχευμένα και σχεδιασμένα, με βάση την κατανόηση της παθοφυσιολογίας των νοσημάτων. Η Iατρική, όπως κάθε επιστήμη, αποτελεί κοινωνικά δημιουργημένη, σωρευμένη ανθρώπινη γνώση που προκύπτει από την επέμβαση του ανθρώπου πάνω στη φύση (και τον ίδιο τον άνθρωπο) με στόχο τη διαρκή βελτίωση του επιπέδου ζωής. Ακριβώς λόγω αυτής της στόχευσης, το ζήτημα αυτό είναι συνδεδεμένο με την ταξική πάλη και την ανατροπή των εκμεταλλευτικών κοινωνιών. Ο άνθρωπος δεν «συλλέγει» απλά από τη φύση, τη μεταμορφώνει ταυτόχρονα, δρα ως υποκείμενο, μεταμορφούμενος κι ο ίδιος ως μέρος της. Αν είναι να καταργηθεί η ιατρική παρέμβαση ή να αντικατασταθεί από τους ομοιοπαθητικούς, τους βοτανιστές, τους ειδικούς της «θείας κοινωνίας» ή τους «μάγους» της φυλής, στο όνομα τού να δράσει από μόνη της η Φύση και η φυσική ανοσία, ας μας το πουν ξεκάθαρα όσοι το πιστεύουν. Η φανερή ή υπόρρητη έκταση τέτοιων αντιλήψεων υποδηλώνει ότι το πρόβλημα είναι βαθιά φιλοσοφικό και σχετίζεται με τον σύγχρονο αντιδραστικό ανορθολογισμό που προκύπτει από τα σπλάχνα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Ο Μαρξ στις Θέσεις για τον Φόιερμπαχ σημείωνε:

 

«Η κυριότερη ατέλεια όλου του υλισμού ως τώρα -βάζοντας μαζί και το φοϊερμπαχικό υλισμό- είναι πως το αντικείμενο, η πραγματικότητα, ο αισθητός κόσμος, γίνεται αντιληπτός μόνο με τη μορφή του αντικειμένου ή της άμεσης παράστασης (Anschauung), όχι όμως σαν ανθρώπινη υλική δραστηριότητα ή σαν πράξη, όχι υποκειμενικά. Ο Φόιερμπαχ δεν αντιλαμβάνεται την ίδια την ανθρώπινη δραστηριότητα σαν δραστηριότητα πάνω σε αντικείμενα.»

 

Και για να παραφράσουμε την περίφημη ρήση του «Οι φιλόσοφοι εξηγούσαν μόνο τον κόσμο με διάφορους τρόπους. Το ζήτημα είναι να τον μεταβάλουμε.», θα λέγαμε ότι ως τώρα, οι διάφοροι κορωνοϊολόγοι και κατήγοροι του εργαζόμενου που «δεν προσέχει και είναι ανεύθυνος», τρομοκρατούσαν τον κόσμο ενώ τον εγκατέλειπαν έκθετο στην πανδημία μέσα στους χώρους δουλειάς και το μη θωρακισμένο ΕΣΥ. Το ζήτημα της μαχόμενης ιατρικής είναι να θεραπεύσει τον ασθενή και να περιορίσει – εξαφανίσει την πανδημία.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

 

Από την άλλη μεριά, γνωρίζουμε ότι οι κατευθύνσεις της επιστημονικής έρευνας δεν είναι ουδέτερες. Ο κόσμος που μας περιβάλλει είναι αντικειμενικός και δυνάμει γνώσιμος. Η επιστήμη, η συστηματοποιημένη γνώση, αποτελεί την προσπάθεια διερευνητικής απεικόνισης αυτού του κόσμου και των νόμων κίνησής του στην ανθρώπινη σκέψη. Η επιστημονική πρόοδος επιτελείται με τη διαρκή, διαλεκτική κίνηση «ενότητας και πάλης των αντιθέτων, μετατροπής των ποσοτικών αλλαγών σε πιο σύνθετη ποιότητα, άρνησης της άρνησης για το πέρασμα σε ανώτερο γνωσιακό επίπεδο», δηλ. με τη διαρκή επίδραση της επιστήμης και των επιστημόνων πάνω στην επιστήμη! Δεν πρόκειται απλά για επανάληψη τής ως τώρα κατακτημένης επιστημονικής γνώσης.

 

Η γνώση στην Ιατρική εξάγεται από τον κόσμο που μας περιβάλλει μέσω των ερευνών. Αν και εφόσον οι έρευνες είναι σωστά σχεδιασμένες, κάτι που μπορεί να ελεγχθεί μέσω στοιχείων προσβάσιμων στον καθένα και μέσω της επανάληψης και επιβεβαίωσης των αποτελεσμάτων τους, τη γνώση που μας παρέχουν μπορούμε να την εμπιστευθούμε, έχει αντικειμενικό χαρακτήρα. Ο υποκειμενικός-ταξικός χαρακτήρας εισέρχεται σε άλλες πλευρές. Οι φαρμακολογικές π.χ. έρευνες είναι σχεδιασμένες γύρω από ένα ερώτημα: «Το φάρμακο Α θα βελτιώσει την επιβίωση στη Β νόσο σε σχέση με το φάρμακο Γ»; Εκείνη τη στιγμή ο ερευνητής θα κληθεί να βρει χρηματοδότηση για την πρώτη ύλη που θα χρησιμοποιήσει, για το προσωπικό που θα χρειαστεί, για τον υλικοτεχνολογικό εξοπλισμό. Το 60% της χρηματοδότησης διεθνώς γίνεται από ιδιώτες οι οποίοι χρηματοδοτούν τις έρευνες με κίνητρο το δικαίωμα μετατροπής της γνώσης που θα παραχθεί σε εμπόρευμα και τη δυνατότητα αποκλειστικής χρήσης της γνώσης-εμπόρευμα-πατέντας. Όπως είναι λογικό, οι ιδιωτικές εταιρείες θα χρηματοδοτήσουν αυτό που θα τους αυξήσει την επιχειρηματική τους κερδοφορία περισσότερο και όχι το χρήσιμο για το κοινωνικό σύνολο. Θα προωθήσουν τις έρευνες που θα οδηγήσουν στην παραγωγή πατέντας – εμπορεύματος με μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους. Άρα η γνώση που εξάγεται από την επιστημονική έρευνα είναι αντικειμενική, αυτό που είναι ταξικό είναι ποιο είναι εκείνο το τμήμα της γνώσης που επιλέγεται να εξαχθεί και να εφαρμοστεί κοινωνικά ή να αποκλειστεί. Και το κριτήριο, ειδικά στον σημερινό υπεραναπτυγμένο καπιταλισμό είναι πάντα η αγορά, η σχέση κόστους-οφέλους. Η αδυναμία διάκρισης αυτών των δύο στοιχείων οδηγεί είτε στη θεοποίηση των συμπερασμάτων των ιατρικών ερευνών εν γένει είτε στον μεταφυσικό ανορθολογισμό.

 

Το δεύτερο σημείο στο οποίο εισάγεται η υποκειμενικότητα και η ταξικότητα στην επιστημονική γνώση είναι το ποια δεδομένα επιλέγουμε να χρησιμοποιήσουμε, πώς  τα γενικεύσουμε, και τι  υποστηρίζουμε μέσω αυτών. Η επιστημονική γνώση παράγεται πλέον με ταχύτατους ρυθμούς. Για παράδειγμα μέσα σε δυο εβδομάδες από την έναρξη της πανδημίας, η διεθνής βιβλιογραφία εμπλουτίστηκε με περίπου 1.600 άρθρα σχετικά με την ασθένεια covid-19. Κανείς δεν έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει εκτενώς αυτή την πνευματική παραγωγή και γι’ αυτό το λόγο ένα τμήμα της επιστημονικής κοινότητας προχωράει σε δημιουργία πλατφόρμας ανασκοπήσεων για ένα ζήτημα (review) και η υπόλοιπη στη μελέτη της ανασκόπησης και σπανιότερα στη συστηματική μελέτη της βιβλιογραφίας. Και αυτό είναι το δεύτερο σημείο που μπορεί να εισαχθεί ο υποκειμενικός-ταξικός παράγοντας: στην «αναδρομική» επεξεργασία της ήδη υπάρχουσας επιστημονικής γνώσης και τη διασπορά της. Στην περίπτωση της covid-19 παρότι δεν υπάρχουν ακόμα συστηματικές ανασκοπήσεις, οι αυθεντίες της επιτροπής λοιμωξιολόγων λειτουργούν σαν φορητές ανασκοπήσεις, επιλέγοντας υποκειμενικά τα δεδομένα που θα προωθήσουν για να ταιριάξουν στα πολιτικά όρια της κυβέρνησης. Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό από την περιφρόνηση της επιτροπής προς το επιδημιολογικό μοντέλο αντιμετώπισης άλλων χωρών που οχύρωσαν το σύστημα υγείας, διενέργησαν μαζικές δοκιμασίες ελέγχου, προστάτεψαν τις ευπαθείς ομάδες χωρίς την οριζόντια καραντίνα, καθώς και η αδιαφορία τους για την άνοδο της συνολικής, λοιπής νοσηρότητας του πληθυσμού παρά τις προειδοποιήσεις της διεθνούς βιβλιογραφίας. Άρα η δευτέρου βαθμού επεξεργασία της επιστημονικής έρευνας, και η έκφραση αυτού στην κοινωνική και ιατρική πρακτική, συνδέεται με ταξικά και πολιτικά κριτήρια. Όσοι, αριστεροί και μη, δεν αμφισβήτησαν την πολιτική της κυβέρνησης και της επιτροπής ειδικών, με το κριτήριο της προστασίας των δικαιωμάτων του λαού στην υγεία, στην εργασία, στην ελεύθερη έκφραση και προχώρησαν σε άκριτη αποδοχή τους, υποτάχθηκαν συνειδητά στην κυβέρνηση και σε αυτά που αντιπροσωπεύει.

 

Στην περίπτωση της νόσου Covid-19, ο ανταγωνισμός των εταιρειών και του σχεδιασμού των κλινικών δοκιμών είναι χαρακτηριστικός. Είναι δύσκολο να συγκρίνουμε ορισμένα εμβόλια με άλλα, με αποτέλεσμα να εντείνεται η σύγχυση στον κόσμο. Ο ΠΟΥ πρότεινε να πραγματοποιήσει μια κλινική δοκιμή ώστε να συγκρίνει τα πιο προηγμένα. Και κανείς δεν ήθελε. Οι κυβερνήσεις έχουν πληρώσει χρήματα και θα μπορούσαν να απαιτήσουν από τις εταιρείες να συμμετάσχουν σε μια συγκριτική δοκιμή που θα διοργάνωνε ο ΠΟΥ, αλλά δεν το έπραξαν. Δεν είναι βολικό για τις εταιρείες να συγκρίνουν τα εμβόλιά τους με εκείνα άλλων εταιρειών. Προτιμούν να τα συγκρίνουν με εικονικό φάρμακο, σχεδιάζοντας μια κλινική δοκιμή για να έχει αποτελέσματα στο συντομότερο δυνατό χρόνο.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΡΙΤΗ

 

Τα εμβόλια λειτουργούν διεγείροντας το ανοσοποιητικό σύστημα ώστε να παράγει αντισώματα και κύτταρα μνήμης έναντι συγκεκριμένων αντιγόνων. Υπάρχουν δύο είδη ανοσοποίησης. Η ενεργητική, η οποία επιτυγχάνεται με τη φυσική νόσο ή τεχνητά με τον εμβολιασμό, και η παθητική, η οποία επιτυγχάνεται με τη χορήγηση έτοιμων αντισωμάτων, τα οποία έχουν παραχθεί στον οργανισμό άλλου ατόμου ή ζώου.

 

Η απόφαση για τη χορήγηση των εμβολίων βασίζεται σε επιστημονικά κριτήρια που αξιολογούν τον επιπολασμό ενός λοιμώδους νοσήματος στον πληθυσμό, αλλά και την πιθανότητα επιπλοκών ανά ηλικιακή ομάδα ή υποκείμενη κατάσταση. Δεν είναι για πάσα νόσο ούτε για πάσα ηλικιακή ομάδα ή κατηγορία πληθυσμού. Στην περίπτωση της Covid-19 ο εμβολιασμός έχει διπλό στόχο: την κατά προτεραιότητα προστασία των ομάδων πληθυσμού που κινδυνεύουν περισσότερο και κατά δεύτερο την επίτευξη μαζικής ανοσίας στην κοινότητα.

 

Μέχρι τώρα τα εμβόλια χωρίζονταν σε δύο κατηγορίες: τα αδρανοποιημένα και εκείνα από ζώντες εξασθενημένους μικροοργανισμούς. Τα αδρανοποιημένα εμβόλια μπορεί να αποτελούνται από ολόκληρους αδρανοποιημένους ιούς ή βακτήρια, είτε από τμήματά τους, όπως είναι οι πρωτεΐνες και οι πολυσακχαρίτες. Τα ζώντα εξασθενημένα εμβόλια αποτελούνται από εξασθενημένους μικροοργανισμούς που διατηρούν την ικανότητα να πολλαπλασιάζονται και να προκαλούν ανοσιακή απάντηση, χωρίς όμως να προκαλούν νόσο. Κατά την διάρκεια της τρέχουσας πανδημίας, η έρευνα ανέδειξε κι άλλες κατηγορίες εμβολίων, όπως αυτά που βασίζονται σε ιούς-φορείς (vectors) ή αυτά που βασίζονται στην ανοσιακή απάντηση που επάγει η παρεντερική χορήγηση mRNA ή και DNA.

 

Από εδώ προκύπτουν ερωτήματα και αβεβαιότητες που θα αναφερθούν στη συνέχεια.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

 

Τα εμβόλια, όπως και τα φάρμακα, υπόκεινται στη λογική της αγοράς και του κέρδους, από τη στιγμή που δεν αποτελούν κοινωνικό αγαθό δημόσιας παραγωγής, ιδιοκτησίας και χορήγησης με βάση συγκεκριμένες ενδείξεις. Το αναφέρω αυτό διότι υπάρχει μια φιλολογία ότι «τα εμβόλια γενικά είναι πιο φτηνά και ασύμφορα για τις πολυεθνικές της φαρμακευτικής βιομηχανίας σε σχέση με τα φάρμακα». Δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Σε τέτοια μεγέθη παγκόσμιας αγοράς και ζήτησης, όπως με τον κορωνοϊό ή με τη γρίπη, τα πεδία κερδοφορίας είναι τεράστια. Τα κράτη γίνονται «χορηγοί» στις φαρμακοβιομηχανίες, αφού ήδη «προ-παραγγέλλουν» εκατοντάδες εκατομμύρια δόσεις από κάθε υποψήφια εταιρία που προσπαθεί να παρασκευάσει ένα πιθανό εμβόλιο. Κι αυτό με βάση συγκεκριμένες τοποθετήσεις εθνικών κρατών ή ολοκληρώσεων στο πλαίσιο του καπιταλιστικού ανταγωνισμού υπέρ συγκεκριμένων εταιρειών (πχ ελληνική κυβέρνηση και Pfizer) και όχι κατ’ ανάγκη με την αποτελεσματικότητα ή το κόστος του κάθε εμβολίου. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει επενδύσει περίπου 1,2 δισ. δολάρια στην AstraZeneca για την ανάπτυξη, παραγωγή και παράδοση ενός πιθανού εμβολίου στις ΗΠΑ και έχει, ήδη, προπαραγγείλει 300 εκατ. δόσεις αυτού του εμβολίου, το ίδιο έχει κάνει με τη Sanofi καθώς και με την Pfizer/BioNTech. Η Βρετανία υπέγραψε συμφωνίες για την εξασφάλιση έως και 60 εκατ. δόσεων του εμβολίου από τις Sanofi/GlaxoSmithKline, για 30 εκατ. δόσεις του εμβολίου των BioNTech/Pfizer, για 60 εκατ. δόσεις του εμβολίου της Valneva και για 100 εκατ. δόσεις του εμβολίου της AstraZeneca. Η ΕΕ έχει συμφωνήσει για την αγορά 300 εκατ. δόσεων του εμβολίου AstraZeneca, με την επιλογή αγοράς 100 εκατομμυρίων περισσότερων δόσεων, για λογαριασμό των κρατών μελών της και βρίσκεται σε συζητήσεις για παρόμοιες συμφωνίες με άλλους παρασκευαστές εμβολίων. Η Ρωσία ανακοίνωσε ότι έχουν ήδη γίνει προπαραγγελίες για 1 δισ. δόσεων του εμβολίου της από 20 χώρες (Ινδία, Μεξικό, Βενεζουέλα κ.α.).

 

Από εδώ πηγάζει ένα καίριο ερώτημα. Μήπως η καπιταλιστική παραγωγή και ιδιοποίηση των θεραπευτικών προϊόντων – στη συγκεκριμένη περίπτωση των anti-Covid-19 εμβολίων -, ακριβώς επειδή γίνεται από τη σκοπιά του κέρδους, δεν καλύπτει κάποια πραγματική ανάγκη, είναι μια άχρηστη παραγωγή, μπορεί και επικίνδυνη; Το ερώτημα είναι βάσιμο, πρέπει όμως να αντιστραφεί. Το πρόβλημα δεν είναι κυρίως αν το τελικό προϊόν της καπιταλιστικής παραγωγής καλύπτει κάποια πραγματική ανάγκη, αλλά αν αντί για δημόσιο αγαθό μετατρέπεται σε εμπόρευμα προσιτό σε λίγους (ακριβώς επειδή είναι καπιταλιστικό προϊόν). Το πρόβλημα δεν είναι το εμβόλιο αλλά το που, πως, πότε και σε πόσους θα διατεθεί. Το εμβόλιο δεν είναι μια ατομική συνταγή αλλά ένα παγκόσμιο εμβολιαστικό πρόγραμμα που ειδικά σε συνθήκες πανδημίας, απαιτεί μια τεράστια κοινωνική κινητοποίηση σε γρήγορο χρόνο. Ήδη ο βασιλιάς αποδεικνύεται γυμνός. Πολλά λόγια, πολύ διαφήμιση, αλλά τελικά μόνο 150.000 δόσεις εμβολίου ΘΑ … διατεθούν για το επόμενο τρίμηνο στην Ελλάδα, και μάλιστα για ένα εμβόλιο δύο υποχρεωτικών δόσεων ώστε να έχει αποτέλεσμα.

 

Οι δόσεις και η ποσότητα των εμβολίων δεν επαρκούν ούτε διατίθενται ισότιμα σε όλους και όλες τις χώρες, παρά τις δεδομένες ανάγκες («εμβολιαστικός εθνικισμός» κατά ΠΟΥ). Έρευνα της Oxfam συμπεραίνει ότι οι πλουσιότερες χώρες που αντιπροσωπεύουν το 13%του παγκόσμιου πληθυσμού έχουν ήδη αγοράσει περισσότερη από τη μισή ποσότητα των μελλοντικών εμβολίων. Αυτό σημαίνει ότι πάνω από το μισό των μελλοντικών δόσεων των πέντε κορυφαίων υποψήφιων εμβολίων έχουν ήδη αγοραστεί. Μέχρι το Νοέμβριο του 2020, πάνω από το 80% των παρεχόμενων εμβολίων των εταιριών Pfizer-BioNTech και Moderna που έχουν προγραμματιστεί για το 2021 είχαν ήδη πουληθεί σε πλούσιες χώρες. Από την άλλη μεριά για παράδειγμα, οι ιθαγενείς των κοινοτήτων του Αμαζονίου στο Εκουαδόρ αντιμετωπίζουν υψηλότερο κίνδυνο λόγω των ελλείψεων σε πόσιμο νερό, τροφή, φαρμακευτικές παροχές, ιατρικές υπηρεσίες και ελέγχους για τον COVID-19 ενώ άνθρωποι που ζουν σε υπερπλήρη προσφυγικά κέντρα σε ανθυγιεινές συνθήκες, είναι επίσης πιθανότερο να κινδυνεύουν παραπάνω να μολυνθούν. Παρόλα αυτά μένουν απροστάτευτοι. Επιπλέον, σε πολλές χώρες, μετανάστες/ριες και πρόσφυγες χωρίς χαρτιά συχνά δεν έχουν πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, συμπεριλαμβανομένων και των εμβολίων.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΕΜΠΤΗ

 

Τα εμβόλια δεν αποτελούν πανάκεια. Είναι βέβαιο ότι το εμβόλιο θα αναστείλει την πορεία της πανδημίας. Άλλο τόσο βέβαιο, όμως, είναι ότι δεν θα εκριζώσει τη λοίμωξη, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον. Η πρόκληση, μέσω του εμβολιασμού, παρατεταμένης παραγωγής εξουδετερωτικών αντισωμάτων, γεγονός που αποτελεί προϋπόθεση για την προστασία έναντι του ιού, δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί. Ο David Heymann, υπεύθυνος της μονάδας λοιμωδών νοσημάτων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας κατά τη διάρκεια της επιδημίας SARS το 2002-2003, υπογραμμίζει ότι «το κοινό δεν καταλαβαίνει τα πάντα για τα εμβόλια… συμπεριλαμβανομένου του ότι η COVID-19 μπορεί, ακόμη και με τα εμβόλια, να γίνει ενδημική». Γνωρίζουμε από την εμπειρία άλλων μαζικών εμβολιασμών – αλλά όλο και πιο πολύ ακούγεται και για την Covid-19 – ότι το εμβόλιο μπορεί πιθανά να προστατέψει το συγκεκριμένο άτομο από τη βαριά νόσο (κάτι πολύ σημαντικό φυσικά) αλλά όχι και από τη μετάδοση του ιού σε τρίτο. Επίσης ουδείς γνωρίζει πόσο επαρκής αλλά και τι χρονικού εύρους θα είναι η ανοσολογική απάντηση. Μήπως ο ιός αν δεν εξουδετερώνεται ο πολλαπλασιασμός του, γίνει ενδημικός και κάθε χρόνο ή και λιγότερο χρειάζονται επαναληπτικές, αναμνηστικές δόσεις εμβολίου;

 

Επομένως, όλα τα αιτήματα του μαχόμενου κινήματος για ενίσχυση της δημόσιας υγείας, επίταξης του ιδιωτικού τομέα, ισχυρής ΠΦΥ, μέτρων προστασίας στους χώρους δουλειάς, μαζικής ιχνηλάτησης με δωρεάν τεστ, ενίσχυση των ΜΜΜ, προσλήψεων εκπαιδευτικών ενισχύονται ακόμα περισσότερο. Η υπόσχεση μιας πανάκειας καταπολέμησης της Covid-19 είναι για τις κυβερνήσεις μια «καλή δικαιολογία» για να επιστρέψουν οι άνθρωποι στη δουλειά χωρίς μέτρα, η δημόσια υγεία να παραμένει υποβαθμισμένη, η καπιταλιστική οικονομία να συνεχίζει να κερδοφορεί, ανεξάρτητα από τα συνεχιζόμενα και αυξημένα ποσοστά κρουσμάτων και θνησιμότητας.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΕΚΤΗ

 

Υπάρχει θέμα ασφάλειας με τα καινούρια εμβόλια; Οι παρενέργειες τους είναι ελάχιστες και σε κάθε περίπτωση είναι ασύγκριτες σε σχέση με τη βαρύτητα της νόσου Covid-19. Τα εμβόλια γενικά είναι πιο ασφαλή από πολλά φάρμακα. Το σημείο που πρέπει να αναδειχθεί δεν είναι η ασφάλειά τους αλλά η αποτελεσματικότητά τους, κυρίως λόγω της ταχύτητας της παραγωγής τους, πιθανά με μη επαρκείς και καλά σχεδιασμένες κλινικές μελέτες. Η επιδημιολόγος του ΠΟΥ, Μαρία βαν Κέρκοβ, σχολίασε ότι οι «ειδικοί ακόμη μαθαίνουν πόσο ισχυρή είναι η αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος των ανθρώπων στον SARS-CoV-2 και πόσο καιρό διαρκεί».

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΕΒΔΟΜΗ

 

Το εμβόλιο τύπου mRNA μήπως δημιουργεί παρεμβάσεις στο DNA και οδηγεί σε απρόβλεπτες παρεμβάσεις στο ανθρώπινο γονιδίωμα;  Ξεκάθαρα ΟΧΙ. Το mRNA των εμβολίων δεν αλλοιώνει το DNA ενός ανθρώπου που δέχεται το εμβόλιο. Η σύγχυση δημιουργείται διότι ενώ τα παραδοσιακά εμβόλια λειτουργούν εκθέτοντας το ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος σε έναν ζώντα ιό που έχει εξασθενίσει ή σε νεκρό νοσογόνο παράγοντα ή σε βασικά τμήματα του, με τους νέους τύπους εμβολίων στα οποία γίνεται χρήση DNA και mRNA επιλέγεται μόνο  μια συγκεκριμένη πρωτεΐνη του ιού για να δημιουργήσει αντιγονικό ερέθισμα παραγωγής αντισωμάτων και ανοσολογικής μνήμης. Αυτή η νέα τεχνική έγινε για λόγους ταχύτητας αξιοποιώντας την προηγούμενη εμπειρία με τους ιούς SARS  και MERS, και κωδικοποιεί την «παθογόνο» πρωτεΐνη του ιού στο κρίσιμο μονοπάτι προσκόλλησης του στα ανθρώπινα κύτταρα. Το πρόβλημα κι εδώ δεν είναι η τεχνική αλλά το αν η ανοσολογική μνήμη έναντι μιας πρωτεΐνης του ιού και όχι με το νοσογόνο παράγοντα ως «σύνολο» επαρκεί για την ικανή ανοσολογική απόκριση. Γιατί όμως τόση συζήτηση ειδικά για το DNA και των κινδύνων που συνεπάγονται οι έξωθεν παρεμβάσεις, ακόμα και σε προοδευτικούς κύκλους; Ο μυστικισμός γύρω από το DNA φέρνει στην επιφάνεια ένα ακόμα φιλοσοφικό, επιστημολογικό ζήτημα. Τη θεοποίηση του γονιδίου και του DNA, με άλλα λόγια ότι αρκετοί πιστεύουν, άσχετα αν δεν το ομολογούν, πως «ο άνθρωπος είναι η μοίρα του, όπως εγγράφεται στα γονίδιά του». Ο σύγχρονος ιδεαλισμός στη θέση του πνεύματος φέρνει τα γονίδια και τον ανθρώπινο φαινότυπο, την «ύλη», το πως θα αναπτυχθεί, θα δράσει, θα συνειδητοποιηθεί, θα νοσήσει, τη θεωρεί εξαρτημένη από το εγγενώς οριοθετημένο γονιδιακό του πρόγραμμα. Το DNA όμως δεν αποτελεί τίποτα άλλο από ένα ιστορικά εξελισσόμενο βιολογικό πρότυπο εμβρυογένεσης και βασικού ανατομικού σχηματισμού ενός έμβιου οργανισμού. Η ανάπτυξη του ανθρώπου έρχεται από «έξω προς τα μέσα», από το περιβάλλον στο κύτταρο και τον πυρήνα του, γι’ αυτό και τα «γονίδια» εκφράζονται ή δεν εκφράζονται, τροποποιούνται ή παγώνουν, ανάλογα με τις εξωτερικές επιδράσεις στον κυτταρικό μεταβολισμό. Όλα τα μικρόβια και οι ιοί από τη στιγμή που διεγείρουν το ανοσοποιητικό σύστημα για να ενισχύσει τον πολλαπλασιασμό των ειδικών ανοσοκυττάρων επιδρούν στο DNA και τα «γονίδια». Τίποτα μαγικό σε όλα αυτά. Το mRNA εμβόλιο είναι μία από τις χιλιάδες εξωτερικές παρεμβάσεις που υφίστανται καθημερινά τα κύτταρά μας και έρχεται για να ευαισθητοποιήσει τα ανοσοκύτταρα και τους πολύπλοκους μηχανισμούς της προσαρμοστικής ανοσίας στον μελλοντικό εισβολέα, και άρα για να αλλάξει τη «μοίρα» μας. Ο άνθρωπος είναι «το σύνολο των κοινωνικών του σχέσεων», όχι των γονιδίων του.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΟΓΔΟΗ

 

Οι μαχόμενοι επιστήμονες πρέπει να πρωτοστατήσουν στον τριπλό αγώνα κατά του ανορθολογισμού και του αστικού, κερδοφόρου τεχνοκρατισμού. Μην ξεχάσουμε ποτέ ότι η πραγματική επιστημονική έρευνα και προσφορά είναι αφιλοκερδής, δεν είναι εμπορική δραστηριότητα. Ο Τζόνας Έντουαρντ Σολκ, Αμερικανός ιολόγος που έγινε παγκοσμίως γνωστός για την ανακάλυψη και ανάπτυξη του πρώτου ασφαλούς και αποτελεσματικού εμβολίου κατά της πολιομυελίτιδας το 1955, αντιμετωπίστηκε ως εθνικός ήρωας. Όταν ρωτήθηκε σε τηλεοπτική συνέντευξη για το ποιος είχε την πατέντα του εμβολίου, ο Σολκ απάντησε: «Δεν υπάρχει πατέντα. Μπορείς να πατεντάρεις τον Ήλιο;». Να υπενθυμίσουμε ότι η πολιομυελίτιδα θεωρούνταν στις μεταπολεμικές Η.Π.Α. και την Ευρώπη, ο τρομακτικότερος κίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Η επιδημία του 1952 αποτέλεσε και το χειρότερο ξέσπασμα στην ιστορία των ΗΠΑ. Από τα 58.000 περιστατικά που καταγράφηκαν επισήμως το έτος αυτό, 3.145 άτομα απεβίωσαν και 21.269 χτυπήθηκαν από μέτρια μέχρι σοβαρή αναπηρία,[1] ενώ το μεγαλύτερο ποσοστό ήταν παιδιά. Ο διάδοχος του, Sabin, που τελειοποίησε το εμβόλιο της πολιομυελίτιδας και ανακάλυψε την από του στόματος χορήγηση του αρνήθηκε τα χρήματα, επιτρέποντας, έτσι, τη διάδοσή του και στα φτωχότερα στρώματα της παγκόσμιας κοινωνίας. Εκατομμύρια παιδιά από την Ανατολή, την Ασία και την Ευρώπη εμβολιάστηκαν με αυτό, με αποτέλεσμα να εξαλειφθεί η νόσος.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΕΝΑΤΗ

 

Το εμβόλιο το βλέπουμε σε συνδυασμό με τη βελτίωση της δημόσιας υγείας και υγιεινής, σε μια ολιστική σφαίρα αντιμετώπισης. Την αύξηση του μέσου όρου ζωής το τελευταίο αιώνα δεν το έφερε μόνο η ιατρική με τη στενή της έννοια (εμβόλια, φάρμακα, νοσοκομεία) αλλά η επιστήμη με την πλατιά έννοια (βελτίωση κοινωνικοοικονομικών και εργασιακών συνθηκών) κάτω από την πάλη του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Ο εργασιακός μεσαίωνας του σημερινού ολοκληρωτικού καπιταλισμού μπορεί να μας οδηγήσει και στην πρότερη υγειονομική κατάσταση. Αν δεν τον ανατρέψουμε ….

 

Η ανατροπή κυρίως έχει να κάνει με τη σύγκρουση με το καθεστώς καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και ιδιοποίησης – πατέντας των επιτευγμάτων της ιατρικής, επιστημονικής έρευνας. Τα εμβόλια δεν τα παράγει η κάθε Pfizer. Τα δημιουργεί ο κόσμος της εργασίας και το σύγχρονο επιστημονικό δυναμικό των λαών όλου του κόσμου. Τα τεράστια ποσά που δαπανώνται για την παραγωγή των σύγχρονων επιτευγμάτων σε ελάχιστο χρόνο, προέρχονται από τον πλούτο των λαών που σφετερίζονται από τους μεγιστάνες των Πολυεθνικών, Πολυκλαδικών Μονοπωλίων. Ωστόσο, οι εταιρείες, με τεράστια οικονομικά συμφέροντα, είναι αυτές που σχεδιάζουν κλινικές δοκιμές, τις πραγματοποιούν, αναλύουν τα αποτελέσματα και κατέχουν τα δεδομένα. Το που και για ποιο σκοπό θα κατευθυνθεί αυτός ο πλούτος δεν καθορίζεται από τους λαούς αλλά από το σύμπλεγμα κυβερνήσεων – ΠΠΜ. O ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός έχει οδηγήσει τον ΠΟΥ σε μια παρωδία τύπου ΟΗΕ, που ελάχιστη δυνατότητα παρέμβασης έχει στην παγκόσμια διαχείριση της δημόσιας υγείας. Το Ίδρυμα Gates έχει μεγαλύτερη επιρροή στη δημόσια υγεία από τον ίδιο τον ΠΟΥ.

 

Ο ΠΟΥ είναι, ότι τα μέλη του – που είναι όλες οι κυβερνήσεις – του επιτρέπουν. Οι δυτικές κυβερνήσεις, την ίδια στιγμή που ο ΠΟΥ ετοίμαζε το ACT Accelerator (μια παγκόσμια πρωτοβουλία για την ενίσχυση των εμβολίων και των θεραπειών κατά του κορωνοϊού), κατέληξαν σε διμερείς συμφωνίες για την αγορά εμβολίων.

 

H Βελγίδα επιστήμονας Ελς Τορέλ  καταγγέλλει στην El pais ότι η λύση στην πανδημία έχει αφεθεί στα χέρια ιδιωτικών εταιρειών που ενδιαφέρονται περισσότερο για τα χρήματα παρά για τη δημόσια υγεία. «Η σημερινή έλλειψη διαφάνειας τροφοδοτεί τους αρνητές των εμβολίων», προειδοποιεί. Οι κυβερνήσεις δαπανούν περισσότερα από 4 δισεκατομμύρια ευρώ για την παραγωγή του εμβολίου, με τα αποτελέσματα της έρευνας να τα καρπώνονται οι ιδιώτες.

 

«Αυτή η πανδημία αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν συνήθως τα πράγματα. Τώρα υπάρχουν περισσότερες δημόσιες επενδύσεις από ποτέ, αλλά ο έλεγχος παραμένει στα χέρια ιδιωτικών εταιρειών: έχουν την πνευματική ιδιοκτησία, καθορίζουν τις τιμές, αποφασίζουν πώς θα κάνουν τις κλινικές δοκιμές και επιλέγουν ποια δεδομένα θα δημοσιεύουν σε δελτία τύπου, όχι σε επιστημονικά περιοδικά. Το οποίο είναι εκπληκτικό. Το εμβόλιο της Pfizer έλαβε άδεια στο Ηνωμένο Βασίλειο με βάση τα στοιχεία από ένα δελτίο τύπου της εταιρείας. Είναι αδιανόητο. Οι ρυθμιστικοί φορείς υποτίθεται ότι υπερασπίζονται το δημόσιο συμφέρον, αλλά δεν υπάρχει διαφάνεια.»

 

Και συνεχίζει, εξαιρετικά αποκαλυπτικά:

 

«Έχουν αποφασίσει ότι είναι αποδεκτό να αναπτυχθεί ένα εμβόλιο για μια πανδημία που πρέπει να αποθηκευτεί και να διανεμηθεί στους -70 βαθμούς Κελσίου. Πριν από την πανδημία, κανείς σοβαρός δεν θεώρησε ποτέ αποδεκτό να διαθέσει στην αγορά ένα εμβόλιο που απαιτεί μια τέτοια υλικοτεχνική πρόκληση και πρόσθετο κόστος. Και τώρα, υπό τις επείγουσες συνθήκες, δεν φαίνεται να μας νοιάζει. Είναι τρέλα. Έχουμε επιτρέψει στην Pfizer και τη BioNTech να είναι πρώτοι και να έχουν επιχειρηματικό πλεονέκτημα. Το εμβόλιο δεν θα είναι αποτελεσματικό στις αναπτυσσόμενες χώρες. Μου πέφτουν τα αυτιά όταν ακούω ότι χώρες μεσαίου εισοδήματος όπως η Κολομβία σκέφτονται να αγοράσουν το εμβόλιο της Pfizer.»

 

«Το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης έχει αναπτύξει το εμβόλιο του χρησιμοποιώντας πολλούς δημόσιους πόρους. Ο συνεργάτης της, η Φαρμακευτική Εταιρεία AstraZeneca, έχει λάβει ένα άλλο τεράστιο ποσό από δημόσιους πόρους, για ανάπτυξη και παραγωγή του εμβολίου, και έχει δεσμευτεί την προσφορά του [μη κερδοσκοπικά] κατά τη διάρκεια της πανδημίας προς τρία ή τέσσερα δολάρια για κάθε μία από τις δύο δόσεις που απαιτούνται. Αυτή είναι η τιμή κόστους; Δεν γνωρίζουμε, δεν υπάρχει διαφάνεια. Γνωρίζουμε ότι το κόστος παραγωγής των κλασικών εμβολίων που χορηγούνται στα παιδιά είναι πολύ μικρότερο από ένα δολάριο. Η Johnson & Johnson δήλωσε ότι θα παράξει δικό της για $10 τη μια δόση. Αυτό είναι εξαιρετικά ακριβό σε σύγκριση με την κανονική τιμή των εμβολίων σε πολλές χώρες! Αυτό που βλέπουμε τώρα με την covid-19 είναι μια ευκαιρία να δημιουργήσουμε ένα πολύ προσοδοφόρο επιχειρηματικό μοντέλο. Εάν οι υποτιθέμενες μη κερδοσκοπικές τιμές είναι $3 ή ακόμα και $10 ανά δόση για εμβόλια που θα χρησιμοποιηθούν παγκοσμίως, πρόκειται για χρυσωρυχείο. Η Pfizer και η Moderna δεν προσποιούνται καν ότι προσφέρουν μη κερδοσκοπικές τιμές, αντί να χρεώνουν περίπου 20 δολάρια ή περισσότερο ανά δόση.»

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΔΕΚΑΤΗ

 

Το μαχόμενο υγειονομικό κίνημα απαιτεί πρόγραμμα μαζικού και δωρεάν εμβολιασμού, με όλα τα διαθέσιμα εμβόλια, τις αναγκαίες προσλήψεις στις εμβολιαστικές δομές και την ασφάλεια στη μεταφορά και διατήρηση τους. Μαζί με όλα τα αιτήματα ενίσχυσης της δημόσιας υγείας και ανατροπής της εγκληματικής, κυβερνητικής πολιτικής του οριζόντιου και τυφλού lockdown, της υποβάθμισης του ΕΣΥ, της σαρδελοποίησης στους χώρους δουλειάς και τα ΜΜΜ. Απαιτείται εξαντλητική ενημέρωση, απαντήσεις στα υπαρκτά ερωτήματα και εκστρατεία, με βάση τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα και όχι την κυβερνητική, τηλεοπτική προπαγάνδα της «πανάκειας» και της «Ελευθερίας».

 

Η ελευθερία δεν έρχεται ούτε με την υγειονομική δικτατορία και το αστυνομικό κράτος ούτε με την «ελευθερία της αγοράς». Στην περίπτωση του μαζικού εμβολιασμού απέναντι σε ένα επικίνδυνο, μεταδοτικό, λοιμώδες νόσημα απαιτείται κοινωνική συνειδητοποίηση και ενεργοποίηση διότι «ο λαός σώζει το λαό». Το λαϊκό ένστικτο και η ωριμότητα του εργατόκοσμου ξέρει να εφαρμόζει συνειδητή πειθαρχία και να ξεχωρίζει το κοινωνικά αναγκαίο από το καπιταλιστικά ιδιοτελές στο ζήτημα του μαζικού εμβολιασμού. Η απάντηση σε μια πανδημία δεν είναι ατομική υπόθεση ούτε υποτάσσεται στο δίπολο αστική ελευθερία – κρατικός ολοκληρωτισμός.

 

* Ο Μιχάλης Ρίζος είναι εντατικολόγος γιατρός,  πρόεδρος του Συλλόγου εργαζομένων στο νοσοκομείο Αττικό  και μέλος της Πολιτικής Επιτροπής του ΝΑΡ

Καθηγητής που ανακάλυψε τον Έμπολα προειδοποιεί: Πιο φονική κι από τον κορονοϊό η «Ασθένεια Χ»

 

Παρότι με τα εμβόλια κατά του κορονοϊού θα αρχίσει, όπως τουλάχιστον αναμένεται, να υποχωρεί η πανδημία, οι επιστήμονες προειδοποιούν πως το μέλλον θα είναι ακόμα δυσκολότερο.

 

 

Η «Ασθένεια Χ» προβλέπεται να είναι ακόμα πιο φονική από την Covid-19, με τους επιστήμονες να είναι σίγουροι γι αυτό, αλλά να μην γνωρίζουν πότε ακριβώς θα εμφανιστεί.

 

Κι αν δεν ξέρουν το πότε, εικάζουν για το πως. Και αυτό είναι με τη μετάδοση παθογόνων οργανισμών από τα άγρια ζώα στον άνθρωπο.

 

Ο καθηγητής Jean-Jacques Muyembe Tamfum πρωτοστάτησε στην ανακάλυψη του ιού Έμπολα το 1976 ως ερευνητής, και πλέον εργάζεται στο να ανακαλύπτει τέτοιους παθογόνους οργανισμούς.

 

«Βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου νέες παθογένειες θα εμφανίζονται διαρκώς. Κάτι το οποίο είναι πλέον μια μόνιμη απειλή για την ανθρωπότητα», δήλωσε στο CNN ο καθηγητής.

 

Ο Muyembe λέει ότι οι μελλοντικές πανδημίες θα είναι ακόμη πιο καταστροφικές, λέγοντας «ναι έτσι νομίζω» όταν ρωτήθηκε αν θα είναι πιο δολοφονικές από τον Covid.

 

Μάλιστα προσδιορίζει και το από που θα ξεκινήσουν όλα. Από τα τροπικά δάση της Αφρικής και την αποψίλωση που πραγματοποιείται εκεί. Είτε με το κόψιμο των δέντρων και την καταστροφή της χλωρίδας είτε με το εμπόριο άγριων ζώων, καθώς στις ανεπτυγμένες οικονομικά χώρες υπάρχει ένα «μαύρο» εμπόριο άγριων ζώων χρησιμοποιηθούν είτε ως κατοικίδια είτε ως τροφή.

 

Μία από τις κύριες εξαγωγές του Κονγκό είναι το κρέας από κροκόδειλους, χελώνες, χιμπατζήδες και άλλα εξωτικά ζώα που σφάζονται και πωλούνται στις αγορές της χώρας.

 

Οποιοδήποτε από αυτά τα ζώα θα μπορούσε να φιλοξενεί έναν επικίνδυνο νέο ιό που περιμένει να περάσει στον άνθρωπο και το γεγονός ότι το κρέας μεταφέρεται στη συνέχεια σε όλο τον κόσμο προκαλεί μεγάλη ανησυχία στους ειδικούς.

 

«Ο Έμπολα ήταν άγνωστος. Ο Covid-19 ήταν άγνωστος. Πρέπει να φοβόμαστε νέες ασθένειες» λένε οι επιστήμονες σύμφωνα με το CNN.    

πηγή                      

Όλο το 2020 σε 4 λεπτά: Το βίντεο για τη χρονιά του κορονοϊού που έγινε viral .!

Ένα βίντεο, όλο το 2020. Το 2020 του κορονοϊού, των μεγάλων απωλειών αλλά και της «χαραμάδας» ελπίδας σε ένα βίντεο 4 λεπτών.

 

Μια ανασκόπηση της χρονιάς που δημιούργησε ο Ελβετός καλλιτέχνης Cee-Roo, κάνει τον γύρο του διαδικτύου τα τελευταία 24ωρα.

Κεντρικός ρόλος στο βίντεο – ανασκόπηση των 4 λεπτών, δεν θα μπορούσε να έχει άλλος από τον κορονοϊό. Δεν είναι όμως μόνο αυτός. Φωτιές στην Αυστραλία, η έκρηξη στη Βηρυτό, ο θάνατος του Κόμπι Μπράιαντ και εκείνος του Μαραντόνα, η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ και το κίνημα Black Lives Matter αλλά και η εκλογή του Τζο Μπάιντεν.

Παράλληλα και πάνω από όλα όμως, η πανδημία. Η μάχη των υγειονομικών, η πειθαρχία των πολιτών και οι απώλειες. Οι μεγαλύτερες πρωτεύουσες του κόσμου, ερημωμένες.

Δείτε την τετράλεπτη ανασκόπηση του 2020.                        

Στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης η Ελλάδα για την διαχείριση της πανδημίας.(Bloomberg)

 

Στον πάτο της Ευρώπης, κατατάσσει την Ελλάδα το Bloomberg, σε ό,τι αφορά την διαχείριση της πανδημίας για τον μήνα Δεκέμβριο, καθώς υποχώρησε 19 θέσεις από τον προηγούμενο μήνα.

Bloomberg: Στον πάτο της Ευρώπης η Ελλάδα στη διαχείριση της πανδημίας https://t.co/xpNxRQjBH0

— ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ (@TOPONTIKI) December 22, 2020

Ειδικότερα, με βάση τον μέσο όρο των 10 παραγόντων που θέτει ο δείκτης Covid Resilience, στην κατάταξη για τον βαθμό επιτυχίας των χωρών στην διαχείριση της πανδημίας, η Ελλάδα είναι 50η στις 53, πάνω μόνο από το Περού, την Αργεντινή και το Μεξικό και η χειρότερη στην Ευρώπη.

Αρνητική πρωτιά για την Ελλάδα και στους θανάτους τον τελευταίο μήνα, ως ποσοστό των κρουσμάτων παρά το lockdown, το οποίο είναι πιο αυστηρό από άλλες χώρες. 

Σε ο,τι αφορά την πρόβλεψη για την φετινή ύφεση η Ελλάδα είναι 44η στις 53.

 

 

Το αστέρι των Χριστουγέννων

 

 

Οι φετινές γιορτές είναι διαφορετικές. Ακόμη κι από το περασμένο Πάσχα, που για πρώτη φορά γιορτάσαμε σε συνθήκες πανδημίας. Ηταν πιο ανάλαφρη η διάθεση, οι περισσότεροι, μη εξαιρουμένης της πολιτικής διαχείρισης, το αντιμετώπισαν ως μια ιδιότυπη, παιγνιώδη συνθήκη, που θα εξαϋλωνόταν με τον ερχομό του καλοκαιριού.

 

Ομως, οι κομπορρημονούντες διαψεύστηκαν. Ο ιός επέστρεψε οξύτερος και η διάθεση των πολιτών άρχισε να βυθίζεται. Είμαστε λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, τη μεγάλη γιορτή του χειμώνα. Τα άλλα χρόνια γινόταν αφορμή για ένα διάλειμμα. Για ένα ταξίδι στο όνειρο. Οι μεγάλοι να ξαναγίνουν παιδιά μέσα από τα μάτια των παιδιών και των εγγονών τους.

 

Φέτος, ο παρατεταμένος κορονοχειμώνας δεν αφήνει περιθώρια για ανεμελιά. Τουλάχιστον σε όσους βιώνουν οικονομική στενότητα. Δεν τους αφήνουν οι απλήρωτοι λογαριασμοί αλλά και η έγνοια των αγαπημένων τους που θα γιορτάσουν χώρια. Γιορτές απομόνωσης θα είναι.

 

Ωστόσο, τα Χριστούγεννα είναι ταυτισμένα με τους τρεις μάγους και το λαμπερό αστέρι. Είναι αυτό που φωτίζει και καθοδηγεί την πορεία τους. Να συναντηθούν με το άγνωστο που υπόσχεται να καλυτερέψει η αυριανή ημέρα. Που θα μπορέσει να μαλακώσει την ψυχή και να σηκώσει την πέτρα που βαραίνει την καρδιά.

 

Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας (Λειβαδίτης), τα ποιήματα λένε πάντα την αλήθεια του ονείρου. Ο καθένας ας απλώσει το χέρι να πιάσει το αστέρι να το τοποθετήσει στη δική του ζωή. Ας το ονοματίσει όπως θέλει, μπορεί να δώσει σάρκα στις προσωπικές ελπίδες, στην οικογενειακή χαρά. Μπορεί να γίνει συντροφιά για τους μοναχικούς, για τους ανέστιους. Να οπλίσει με αντοχή τους πάσχοντες. Γιατί αυτό είναι τα Χριστούγεννα, πέρα από τη θρησκευτική διάσταση. Κι γι’ αυτό η λογοτεχνία έδωσε αριστουργηματικές σελίδες.

 

Χρειαζόμαστε το παραμύθι, το όνειρο για όσα δεν καταφέραμε, να μαλακώσουμε τις πληγές, να ταξιδέψουμε στη χώρα της ουτοπίας. Να μολογήσουμε πως ξεστρατίσαμε. Κάναμε τα ταξίδια σε εξωτικά νησιά και σε χιονοδρομικά κέντρα σκοπό που θέρμαινε τη ζωή μας. Και ήρθε η ώρα της αποκάλυψης. Χάθηκε η υλική ευμάρεια. Καιρός να επιστρέψουμε στα μόνιμα αγαθά. Στα αγαπημένα μας πρόσωπα και στις μικρές χαρές της καθημερινότητας.

 

Το αστέρι των φετινών Χριστουγέννων είναι ένας άλλος κόσμος για τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Εγνοια για όλους. Για όλους αυτούς που αντιμετωπίζουν την κοινωνική αναλγησία. Ενας κόσμος χωρίς αρρώστια. Χωρίς φόβο.

 

Κορονοχριστούγεννα λοιπόν. Το αστέρι τους μάς οδηγεί. Να γίνουμε οι ίδιοι μάγοι για τους δικούς μας αλλά και τον διπλανό. Γιατί αν περιμένουμε από τους μάγους με τα λαχούρια, μπορεί να ξεχαστούν στον δρόμο. Ισως είναι μια ευκαιρία να κλειδώσουμε τους εξωτερικούς εφιάλτες έξω από το σπίτι. Καλές γιορτές.   

Ευάγγελος Αυδίκος

 

Κάνουν πολιτική με σόου, τα ουσιώδη αφέθηκαν στην τύχη τους…

 

γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

 

Ποια ήταν η πιο συνήθης εικόνα στην πρώτη φάση της πανδημίας την περασμένη άνοιξη; Μια τηλεοπτική κάμερα να καταγράφει νεαρούς σε πεζοδρόμους, ηλικιωμένους σε παγκάκια πλατειών και περιπατητές σε παραλίες της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης. Η μαγική λέξη ήταν «συνωστισμός», ο οποίος μπορεί και να μην υπήρχε. Όμως, αν η κάμερα έγραφε υπό συγκεκριμένη γωνία, ο στόχος επιτυγχανόταν.

 

Μετά από αυτά έπαιρναν σειρά κάποιοι ειδικοί και ορισμένοι υπουργοί, οι οποίοι στηλίτευαν την «ανευθυνότητα» και εξυμνούσαν την «ατομική ευθύνη». Παρόλα αυτά η πρώτη φάση της πανδημίας, με όλες αυτές τις «ατομικές» αμαρτίες, πέρασε με ελάχιστες απώλειες. Ακριβώς επειδή είχαμε περισσότερα σόου παρά επικίνδυνα φαινόμενα ατομικής ανευθυνότητας.

 

Πότε άρχισαν τα πράγματα να γίνονται επικίνδυνα; Όταν πέρασε η πρώτη φάση της πανδημίας και μπήκε στη μέση η άλλη ευθύνη: η ομαδική, η επιστημονική, η κρατική, η κυβερνητική. Όταν άνοιξε ο τουρισμός εική και ως έτυχε το καλοκαίρι. Όταν, φθινόπωρο πια, στη Θεσσαλονίκη γιόρταζαν συνωστιζόμενοι -υπουργοί, Μητροπολίτες, τοπικοί άρχοντες, πιστοί- και μετά έψαχναν Μονάδες Εντατικής Θεραπείας στα νοσοκομεία.

Όταν στα λεωφορεία οι επιβάτες ήταν σαν σαρδέλες, αλλά ο κ. Τσιόδρας αποφάνθηκε- δίκην πολιτικού, ως μη όφειλε- ότι δεν μπορούν να βρεθούν πρόσθετα λεωφορεία. Κάτι που λίγες μέρες μέρες μετά διέψευσε ο αρμόδιος υπουργός. Μόνο που ήταν μάλλον αργά, η δουλειά έπρεπε να είχε γίνει το καλοκαίρι.

 

 

Τα πράγματα ζόρισαν όταν άρχισε να χάνεται ο έλεγχος σε επιβαρυμένες περιοχές, όπως τώρα στη Δυτική Αττική με τα πολλά(και ανεξέλεγκτα) εργοστάσια και καταυλισμούς τσιγγάνων. Και όταν άρχισαν να «σκάνε» εστίες υπερμετάδοσης, όπως οίκοι ευγηρίας και φυλακές, που αφέθηκαν στην τύχη τους.

 

Παρόλα αυτά, η πολιτική των σόου συνεχίζεται. Την ώρα που δεκάδες ή και εκατοντάδες άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά, η εμβολιολογία κάνει θραύση. Από το καλοκαίρι ακόμα, όταν οι υπουργοί προσδιόριζαν με ακρίβεια εμβόλια θα είχαμε πέντε μήνες μετά. Εχουμε μάθει απ' έξω κι ανακατωτά πόσα ψυγεία έχουν εγκατασταθεί. Εχουμε εμπεδώσει ότι ο πρωθυπουργός και η σύζυγός του θα εμβολιαστούν την μεθεπομένη των Χριστουγέννων. Αλλά δεν πολυακούγεται ότι οι δύο και πλέον εκατομμύρια εμβολιασμοί το μήνα, που έταζαν, είναι αδύνατο να γίνουν. Αρα θα εμβολιαζόμαστε μέχρι το βαθύ καλοκαίρι και μέχρι τότε ο θεός να βάλει το χέρι του.

 

Την ίδια ώρα υπουργοί κάνουν σόου ψωνίζοντας on camera για να μας πείσουν πόσο πέτυχε το click away. Και επειδή αυτό δεν αρκεί, απειλούν να επιβάλουν πρόστιμα ή να κλείσουν καταστήματα επειδή είδαν μια εικόνα σε τηλεοπτική εκπομπή. To σόου υπεράνω όλων, όλα για τις εντυπώσεις.

 

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι για την έξαρση της πανδημίας δεν έφταιγαν τόσο οι «ανεύθυνοι» και «ατομιστές», που μαζεύονταν σε πλατείες και πεζοδρόμους. Αντίθετα, έφταιγαν πολλές άλλες εστίες υπερμετάδοσης. Τις οποίες είτε οι επιστήμονες άργησαν να πάρουν χαμπάρι (περίπτωση Θεσσαλονίκης) είτε ο ΕΟΔΥ κατέγραφε λάθος είτε δεν μπόρεσαν να ελέγξουν.

 

Επιμύθιον: η άσκηση πολιτικής με σόου και παραπλανητικές εικόνες μπορεί να έχει τραγικά αποτελέσματα. Και κάποια στιγμή αποκαλύπτεται η αποτυχία της. Διότι οι πολίτες καταλαβαίνουν αυτό που λέει η ρήση του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ: «Όλα όσα βλέπουμε είναι η σκιά που ρίχνουν αυτά που δεν βλέπουμε».

Τα σβησμένα φώτα των εορτών

 

γράφει ο Γιώργος Σταματόπουλος

 

Αν εξαιρέσεις ένα διαμέρισμα στον πρώτο όροφο στην απέναντι πολυκατοικία πουθενά αλλού, σε κανένα μπαλκόνι, στα Κάτω Πατήσια, δεν αντικρίζεις εκείνα τα πολύχρωμα φωτάκια, με τις φατνούλες και τα αστεράκια και τα λογής χριστουγεννιάτικα μπιχλιμπίδια, που σκόρπιζαν, όσο να 'ναι, μια λαμπρότητα στις συνοικίες και διαμόρφωναν και μια εορταστική, ανατατική θα έλεγε κανείς ατμόσφαιρα. Γιορτές, αδελφέ. Ναι, αλλά κάποτε. Εφέτος όλα μουντά, πενιχρά, θλιβερά εντέλει. Ακόμη και τα φρεσκοκομμένα έλατα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, που στήνονται προς πώληση, λυπημένα δείχνουν [η λύπη, φυσικά, της δικής μας ψυχής είναι, αλλά σε ποιον να το πεις;]. Στον δήμαρχο Αθηναίων ή στον δήμαρχο Θεσσαλονικέων με τα χιλιάδες λαμπιόνια τους;

 

Πολλοί είναι εκείνοι που φαίνονται να αδιαφορούν παγερά για την έλευση των Χριστουγέννων. Αλλα είναι εκείνα που τους καίνε, όπως π.χ. η δυνατότητα να «σχηματιστεί» ένα γιορταστικό τραπέζι, η οικονομική δυνατότητα εννοείται. Λίγοι είναι εκείνοι που ανταποκρίνονται στις «απαιτήσεις» αυτού του τραπεζιού, κυρίως όσοι σιτίζονται από το Δημόσιο, από διορισμένους σφουγγοκωλάριους.

 

Λίγα εικοσιτετράωρα πριν από τη γέννηση του θείου βρέφους. Σβησμένα τα φώτα στις συνοικίες - σβησμένα διότι κάποτε ήσαν ανοιχτά. Λιτότητα αναγκαστική, προϊόν της αδυναμίας πολλών μικροεπαγγελματιών να εργαστούν αλλά και της σαρωτικής ανεργίας. Δεν ξέρω σε ποια κοινωνία ζουν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι των τηλεοπτικών καναλιών, που χασκογελάνε στις εκπομπές τους, λες και δεν συμβαίνει τίποτε, παρά μόνο πότε θα εμβολιαστούμε [αυτό τους καίει σε προσωπικό επίπεδο - τρέμουν οι καλοζωισμένοι και δεν μπορούν, οι δειλοί, να το κρύψουν· άμα μάθεις στις ανέσεις... τι να λέμε τώρα]. Αφες αυτοίς, ου γαρ και λοιπά.

 

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι για τους οποίους οι μέρες των γιορτών είναι μια πληγή, μια ρωγμή στην ψυχοσωματική αρτιμέλειά τους, αφού πολλές από αυτές τις μέρες -επί πολλά χρόνια- τις έχουν περάσει σε νοσοκομειακούς θαλάμους, έως σήμερα, με την ταραχή να τρώει τα σωθικά τους. Εκεί μέσα τι να πεις; Ποια γιορτή; Ποια μεταρσίωση; Ποια χαρά; Με την ευκαιρία: Περαστικά σε όλους. Μια παρένθεση αυτές οι τρεις αράδες.

 

Μακάρι η εφετινή εορταστική μοναξιά να νουθετήσει πολλούς από εκείνους που έχουν χάσει τον δρόμο τους και έχουν επηρεαστεί από τα φιλελεύθερα φληναφήματα μιας (παλαιο)δεξιάς κυβέρνησης, που θέλει να φαίνεται δημοκρατική με μέσον την καταστολή και μόνο την καταστολή. Δεν φταίει αποκλειστικά ο κορονοϊός για τη «θλιμμένη» ατμόσφαιρα - φταίει η αντικοινωνική πολιτική της κυβέρνησης πρωτίστως και η εμμονή της σε παλαιοκομματικές-ρουσφετολογικές πρακτικές, οι οποίες είναι και οι μόνες που της ταιριάζουν [και την εκφράζουν]. Και ο ιός αν δεν ήταν πλάι μας [και μέσα μας] πάλι διστακτικοί θα ήμασταν με τον ερχομό των εορτών, πάλι θα δυσανασχετούσαμε με τούτη την κυβέρνηση - τώρα ήρθε κι έδεσε. Είπαμε: αστεία κυβέρνηση και ακόμη πιο αστείοι οι υπουργοί της -πού θα πάει; Θα γίνει κατανοητό - και όσο πιο σύντομα...

  

Καταβύθιση εισοδημάτων - Δεύτεροι σε απώλειες στην Ε.Ε. λόγω πανδημίας και καραντίνας

 

Άλλη μία θλιβερή «πρωτιά» κατέκτησε η Ελλάδα πανευρωπαϊκά, αυτή τη φορά στις απώλειες εισοδήματος εξαιτίας της κρίσης του κορωνοϊού. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της Eurostat, προκύπτει ότι οι Έλληνες, και μάλιστα οι χαμηλόμισθοι, δέχτηκαν το πιο σκληρό χτύπημα στην Ευρώπη από την πανδημία, μαζί με τους Κροάτες, καθώς έχασαν μέσα στο 2020 το 12% του εισοδήματός τους.

Μάλιστα η Ελλάδα παρουσιάζει και μία από τις μεγαλύτερες ανισότητες μεταξύ φτωχών και πλουσίων στον τομέα αυτόν, καθώς τα μεσαία και υψηλά εισοδήματα εμφανίζονται να έχουν σχεδόν τις μισές απώλειες (6,5%). Η ανισότητα λοιπόν στην Ελλάδα εις βάρος των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων καταδεικνύεται με τον πλέον επίσημο τρόπο, καθώς η χώρα μας είχε το δεύτερο αρνητικό ρεκόρ σε όλη την Ε.Ε. μετά την Κροατία, όπου χάθηκε το 13% του εισοδήματος των χαμηλόμισθων.

Γενικότερα τα στοιχεία δείχνουν ότι ο αντίκτυπος της κρίσης που έχει προκαλέσει η πανδημία είναι ανόμοιος μεταξύ των κρατών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και είναι ιδιαίτερα ισχυρός για τις πιο ευάλωτες ομάδες εργαζομένων. Συγκεκριμένα, οι χαμηλόμισθοι εμφανίζονται να έχουν τρεις έως έξι φορές μεγαλύτερες απώλειες από ό,τι οι υψηλόμισθοι στα μισά κράτη - μέλη.

Η έρευνα της Eurostat υπολογίζει ότι συνολικά οι απώλειες εισοδήματος για όλους τους εργαζομένους στην Ευρωπαϊκή Ένωση ανέρχονται στο 5%.

 

Τρίτοι μετά τα μέτρα

Η Eurostat εκτίμησε και το πώς διαμορφώθηκε η απώλεια εισοδήματος μετά τα μέτρα που επιστράτευσαν οι κυβερνήσεις της Ε.Ε. για να μετριαστούν οι συνέπειες της κρίσης που προκάλεσε η πανδημία. Τα μέτρα λοιπόν της ελληνικής κυβέρνησης δεν φαίνεται να ήταν τόσο αποτελεσματικά, αφού και με αυτό το κριτήριο η χώρα μας είναι στην τρίτη θέση στην απώλεια εισοδήματος πίσω από την Κροατία και τη Γαλλία.

Επίσης από τους πίνακες της Eurostat προκύπτει ότι οι γυναίκες στη χώρα μας δέχθηκαν μεγαλύτερο πλήγμα σε ό,τι αφορά την απώλεια εισοδήματος από την εργασία, κατηγορία στην οποία επίσης είναι δεύτερη η Ελλάδα.

Οι μισθολογικές απώλειες για τους εργαζομένους στην Ελλάδα προέρχονται περισσότερο από την αναστολή συμβάσεων και λιγότερο από τη μείωση του ωραρίου και την ανεργία. Το ίδιο παρατηρήθηκε και σε άλλες χώρες της Ε.Ε.: η ανεργία δεν αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα στη μείωση του εισοδήματος των πολιτών. Ο πιο σημαντικός παράγοντας ήταν η απουσία από τη δουλειά ή η μείωση του ωραρίου εργασίας.

 

Ποιοι τομείς δεινοπαθούν

Οι μεγαλύτερες απώλειες εισοδήματος λόγω αναστολών παρατηρήθηκαν στους τομείς της εστίασης, της διαμονής, των τεχνών και της διασκέδασης. Είναι ενδεικτικό της κρίσης που αντιμετώπισαν (και αντιμετωπίζουν ακόμη) οι κλάδοι αυτοί το γεγονός ότι τον Απρίλιο σχεδόν στις μισές χώρες της Ε.Ε. πάνω από 50% των εργαζομένων ήταν απόντες ή έπαιρναν κάποιο επίδομα από την κυβέρνηση.

Νέοι και γυναίκες οι ευάλωτοι

Περισσότερο μειώθηκε το εισόδημα (κυρίως λόγω απώλειας εργασίας) στους προσωρινά εργαζομένους, στους νέους (16 - 24) και στις γυναίκες.

● Οι νέοι έχασαν πάνω από τα διπλάσια έσοδα σε σχέση με τους ενήλικους εργαζομένους (25 - 65).

● Οι γυναίκες βγήκαν περισσότερο χαμένες, καθώς περισσότερες γυναίκες εργάζονται στους προαναφερθέντες τομείς.

Μάλιστα, οι μεγαλύτερες διαφορές σε απώλεια εισοδήματος παρατηρήθηκαν στην Τσεχία, την Ελλάδα, τη Σλοβακία, τη Λιθουανία και την Πορτογαλία.

 

«Τουλάχιστον οκτώ ψέματα»

Με αφορμή τα πρόσφατα στοιχεία της Eurostat, η Έφη Αχτσιόγλου και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος εξαπέλυσαν πυρά κατά του υπουργού Οικονομικών Χρήστου Σταϊκούρα αναφορικά με την τοποθέτηση του υπουργού Οικονομικών στη Βουλή για τα οικονομικά μέτρα που ελήφθησαν ενάντια στην πανδημική κρίση. Για την ακρίβεια του χρέωσαν «τουλάχιστον οκτώ ψέματα»:

● Ψέμα 1: Οι δαπάνες που έκανε η κυβέρνηση της Ν.Δ. για την πανδημία ανέρχονται σε 24 δισ. ή 13 δισ.

Αλήθεια: Οι κρατικές δαπάνες για την πανδημία μέχρι τέλος Οκτωβρίου ανέρχονται σε μόλις 6,7 δισ., εκ των οποίων τα 3,1 είναι δάνεια. Το επιβεβαιώνει ευθέως η εκτέλεση του προϋπολογισμού.

●Ψέμα 2: Επί ΣΥΡΙΖΑ μειώθηκε η κρατική χρηματοδότηση προς το Εθνικό Σύστημα Υγείας σε σχέση με το 2014.

Αλήθεια: Επί ΣΥΡΙΖΑ οι δημόσιες δαπάνες για την Υγεία αυξήθηκαν από 4,5% του ΑΕΠ που ήταν το 2014, σε 5,1 % του ΑΕΠ, αύξηση περίπου 1 δισ.

● Ψέμα 3: Η Ν.Δ. αύξησε κατά 786 εκατ. τις δαπάνες για την Υγεία λόγω της πανδημίας.

Αλήθεια: Το σύνολο της επιπλέον ενίσχυσης από τον κρατικό προϋπολογισμό στο Εθνικό Σύστημα Υγείας για το 2020 θα είναι κάτω από 400 εκατ.

● Ψέμα 4: Η ανεργία μειώθηκε στη χώρα εν μέσω πανδημίας.

Αλήθεια: Οι εργαζόμενοι στη χώρα μειώθηκαν. Το φετινό 11μηνο είναι το χειρότερο για την απασχόληση από το 2012. Οι νέες θέσεις εργασίας έχουν μειωθεί κατά 40.500. Σημειωτέον ότι οι εργαζόμενοι σε αναστολή καταγράφονται ως εργαζόμενοι.

● Ψέμα 5: Καμία χώρα στην Ε.Ε. δεν προχωρά σε αναπλήρωση του μισθού των εργαζομένων όπως ζητά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αλήθεια: Το κράτος αναπληρώνει τον μισθό των εργαζομένων στη Γαλλία και την Τσεχία κατά 100%, στη Σουηδία κατά 82% έως 96%, στην Ολλανδία κατά 90%.

● Ψέμα 6: Οι εργαζόμενοι και οι χαμηλόμισθοι στην Ελλάδα είχαν την τρίτη μεγαλύτερη προστασία στο εισόδημά τους σε όλη την Ευρώπη χάρη στα μέτρα της κυβέρνησης.

Αλήθεια: 1. Οι εργαζόμενοι στη χώρα μας υφίστανται την τρίτη μεγαλύτερη μείωση εισοδήματος – μετά και τα μέτρα της κυβέρνησης – στην Ευρώπη. Μεγαλύτερη μείωση από εμάς έχουν μόνο η Κροατία και η Κύπρος (Eurostat). 2. Συνολικά οι πολίτες στη χώρα μας βιώνουν τη δεύτερη μεγαλύτερη μείωση εισοδήματος στην Ευρώπη. 3. Οι χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι στην Ελλάδα έχουν τη δεύτερη μεγαλύτερη μείωση εισοδήματος στην Ευρώπη.

● Ψέμα 7: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπιασε ποτέ τους στόχους.

Αλήθεια: Ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε όλους τους δημοσιονομικούς στόχους, κλείνοντας τις αξιολογήσεις, γι’ αυτό και ολοκλήρωσε το πρόγραμμα θέτοντας το τέλος των μνημονίων.

● Ψέμα 8: Σε επίπεδο εννεαμήνου 2020 η εικόνα της Ελλάδας είναι καλύτερη από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο.

Αλήθεια: Η ύφεση στην Ελλάδα το εννεάμηνο είναι 8,5%, ενώ ο μέσος όρος της Ευρωζώνης είναι 7,5%, γεγονός που μας έφερε στην τέταρτη χειρότερη θέση στην Ευρώπη.  

πηγή

 

 

Από την ψυχοστασία στη διαλογή ασθενών και λαών

 

γράφει ο Παντελής Μπουκάλας

 

 

Στον «Αγαμέμνονα» της «Ορέστειάς» του, στη συγκλονιστική προσευχή του Χορού που ψηλαφεί καινότροπα το αίνιγμα της θεότητας, ο Αισχύλος επιφυλάσσει για τη μερίδα του ανθρώπου το κρίσιμο ρήμα «επισταθμώμαι», ζυγίζω δηλαδή: «Ζευς, όστις ποτ’ εστίν, ει τόδ’ αυ- / τώ φίλον κεκλημένω, / τούτό νιν προσεννέπω. / Ουκ έχω προσεικάσαι / πάντ’ επισταθμώμενος / πλην Διός». Μεταφράζω: «O Δίας θεός, όποιος κι αν είναι. / Κι αν έτσι να τον ονομάζουν θέλει, / έτσι τον προσφωνώ. / Μετρώ τα πάντα και ζυγιάζω, / άλλος κανείς παρόμοιός του».

 

Στην πραγματικότητα βέβαια, τη μυθολογημένη πραγματικότητα, που δεν απέχει εντούτοις από την πικρή εμπειρική αλήθεια, εκείνος που «επισταθμάται», ζυγίζει δηλαδή τις μοίρες ή τις ψυχές των ανθρώπων με το «τάλαντό» του, σε μια αμείλικτη κηροστασία ή ψυχοστασία, δεν είναι άλλος από τον Δία. Οπως κι αν θέλει να τον προσφωνούν. Αμέτρητα είναι άλλωστε τα ονόματα που έπλασε ο ανθρώπινος νους, σεβαστικός ή περίτρομος, για να ορίσει την Ανάγκη, την Ειμαρμένη, το Πεπρωμένο. Μπορεί εμείς τώρα πια να συναντούμε τα περισσότερα από τα ονόματα αυτά στις εγκυκλοπαιδικές σελίδες της μυθολογίας και όχι της θρησκειολογίας, στον καιρό της λάμψης τους όμως ηχούσαν παντοδύναμα για τους πληθυσμούς που τα προσκυνούσαν.

 

Μολαταύτα, στην Ιστορία της ανθρωπότητας, τη μεγάλη και τη μικρή, η ζυγαριά βρίσκεται πάντα στα χέρια των θνητών. Αυτοί σπεύδουν αυθορμήτως ή υποχρεώνονται από τα πράγματα να αποφασίσουν για ζωή και για θάνατο. Οιονεί θεοί, πλην με το καταθλιπτικό μειονέκτημα των τύψεων, του αισθήματος ενοχής. Φυσικά, τέτοιας λογής τύψεις δεν καταδιώκουν όσους στρατάρχες, ηγεμόνες, θρησκευτικούς ποιμένες ένιωσαν ισόθεοι και αποφάσισαν για τη μοίρα λαών ολόκληρων χωρίς καμία ταραχή, χωρίς καν να βλεφαρίσει η ψυχή τους. Σαν να έπρεπε απλώς να διαλέξουν με ποια στολή θα επιστατήσουν στη μάχη, από απόσταση ασφαλείας, ή θα στηθούν στον θρόνο και να απολαύσουν τον «θρίαμβο».

 

Λόγω της δουλειάς τους, όπως κι αν την αποκαλέσουμε, λειτούργημα (και είναι όντως λειτούργημα για πολλούς, όσους σώζουν την τιμή της ανθρωπότητας) ή επάγγελμα, εκείνοι που βρίσκονται αρκετά συχνά, αθέλητά τους, στη θέση του μικρού θεού είναι οι γιατροί. Στη χώρα μας, η έλλειψη κλινών και ειδικευμένου προσωπικού στις μονάδες εντατικής θεραπείας δεν είναι τωρινός βραχνάς. Ακριβώς επειδή η έλλειψη αυτή λειτουργεί τελικά σαν τάλαντο που κρίνει σε ποιους θα προσφερθούν ελπίδες επιβίωσης και ποιοι «θα βγουν από την πρίζα» αναγκαστικά, είχε γνωστοποιηθεί αρμοδίως, από την Ελληνική Εταιρεία Εντατικής Θεραπείας, ως επιτακτικότατο πρόβλημα και σε όσους διαχειρίστηκαν το υπουργείο Υγείας επί ΣΥΡΙΖΑ, τον Ανδρέα Ξανθό και τον Παύλο Πολάκη, αλλά και σε πολιτικούς που θα ’χουν ξεχάσει πια και οι ίδιοι ότι διετέλεσαν υπουργοί Υγείας: Νικήτας Κακλαμάνης, Δημήτρης Αβραμόπουλος, Ανδρέας Λοβέρδος, Αδωνις Γεωργιάδης, Μάκης Βορίδης. Και τα δικά τους ονόματα, στις σελίδες της μυθολογίας τα συναντούμε πια, πολιτικής αυτή τη φορά, και μάλιστα υπό την επιγραφή «Κατά φαντασίαν διαλάμψαντες». Λίγα και λειψά όσα έκαναν, δεν αρκούσαν για να καταστήσουν τις ΜΕΘ ικανές να ανταποκρίνονται χωρίς απώλειες στις συνηθισμένες ανάγκες.

 

Κανένα εθνικό σύστημα υγείας δεν ήταν βέβαια προετοιμασμένο να αντιμετωπίσει τον όγκο των αναγκών που προκάλεσε η πανδημία. Κι ωστόσο, ο οικουμενικός χαρακτήρας της τραγωδίας δεν είναι άλλοθι για καμία κυβέρνηση. Ούτε φυσικά για την ελληνική, η οποία, δυστυχώς, εξακολουθεί να πανηγυρίζει –απολύτως αναίτια, αλλά πλέον και προσβλητικά για τη μνήμη των χιλιάδων νεκρών και για το πένθος των οικείων τους– διά στόματος των πλέον ευφάνταστων ή των πλέον κυνικών υπουργών της. «Τα πήγαμε εξαιρετικά», «τα πήγαμε αξιοζήλευτα» κι άλλα τέτοια θλιβερά και απαράδεκτα, καταφανώς αναντίστοιχα με όσα ζούμε και όσα ομολογούν οι γιατροί (οι «γιατροί μας», όπως λένε συνήθως οι κυβερνώντες, καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση ότι το εγκλιτικό δηλώνει σέβας και αγάπη, περίπου όπως στο ήδη αποσυρθέν κλισέ του εθνικολαϊκισμού «η Μακεδονία μας»): «Αναγκαζόμαστε να κάνουμε διαλογή ασθενών».

 

Δεν είναι ουδέτερος όρος η «διαλογή», το ξεδιάλεγμα, το ξεσκαρτάρισμα, για να τον ακούσουμε και στη σκληρότερη εκδοχή του. Ουδέτερος και ψυχικά αδιάφορος είναι όταν σημαίνει τον «διαχωρισμό των στοιχείων ενός συνόλου και την κατάταξή τους σε κατηγορίες με βάση το είδος ή τα χαρακτηριστικά τους». Αντέγραψα το ερμήνευμα της λέξης από το «Χρηστικό λεξικό της νεοελληνικής γλώσσας» της Ακαδημίας Αθηνών, όπου δίνονται τα εξής παραδείγματα: διαλογή φρούτων, απορριμμάτων, δελτίων προπό, ταχυδρομικών αντικειμένων, ψηφοδελτίων. Οχι, για ψυχές δεν γίνεται λόγος. Και πώς θα μπορούσε.

 

Κι όμως. Στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες οι γιατροί στις ΜΕΘ, ακόμα και στους υπερπλήρεις «κανονικούς» θαλάμους, εξαναγκάζονται από τα πράγματα (δηλαδή από τους πολιτικούς διαχειριστές, που οδήγησαν τα πράγματα εκεί όπου τα οδήγησαν, με τις επιλογές, τις εμμονές και την αδράνειά τους) να υποδυθούν τον θεό ή, έστω, τον εντεταλμένο αρχάγγελο: τον επισταθμώμενο Δία, τον ψυχοπομπό Ερμή, τον αρχάγγελο Μιχαήλ με τη ζυγαριά του. Το θέλουν-δεν το θέλουν (που δεν το θέλουν, άνθρωποι είναι, και δεν θα ’θελαν βέβαια να συμβεί το ίδιο εις βάρος τους ή εις βάρος οικείων τους), το αντέχουν-δεν το αντέχουν (και γιατί να το αντέχουν; δεν προσθέτει πέτσα ή πουρί στην ψυχή η επαγγελματική τριβή και η επανάληψη), πρέπει να σταθμίσουν, βασιζόμενοι και σε σχετικές μελέτες και μοντέλα, να αξιολογήσουν, να βαθμολογήσουν, να φερθούν και λίγο σαν προφήτες ή προγνώστες:

 

Ο άλφα είναι νεαρός αλλά με υποκείμενα νοσήματα. Ο βήτα μεσόκοπος αλλά μάλλον καλαμιά στον κάμπο, αφού μέχρι τώρα κανείς δεν ήρθε να ρωτήσει γι’ αυτόν. Ο γάμα είναι προχωρημένης ηλικίας αλλά γερό κόκαλο. Συν – πλην, συν – πλην… Εδώ δεν υπάρχει ναυαγοσωστικός αλγόριθμος σαν κι αυτόν τον φοβερό που χρησιμοποίησε η κυβέρνησή μας, μόνη στον κόσμο, για ν’ ανοίξει τα σύνορα, να μπουν οι τουρίστες ανεξέταστοι, αφού τα τεστ ήταν πολύ λιγότερα και από τα ελάχιστα που γίνονται από την αρχή της πανδημίας στους κατοίκους της χώρας.

 

Αν οι γιατροί υποχρεώνονται συχνά να κάνουν με πόνο ψυχής διαλογή ανάμεσα σε ασθενείς, πολιτικοί ηγέτες και επιχειρηματικοί κολοσσοί διαπράττουν το ίδιο ανάμεσα σε λαούς. Παρά τις εκκλήσεις του ΟΗΕ και του ΠΟΥ, τα εμβόλια δεν χαρακτηρίστηκαν δημόσια αγαθά αλλά διανέμονται με κριτήρια την εθνική ισχύ και τα επιχειρηματικά συμφέροντα. «Ερευνα της Oxfam», παρατηρεί η Διεθνής Αμνηστία, «συμπεραίνει ότι οι πλουσιότερες χώρες, που αντιπροσωπεύουν το 13% του παγκόσμιου πληθυσμού, έχουν ήδη αγοράσει πάνω από το μισό των μελλοντικών δόσεων των πέντε κορυφαίων υποψήφιων εμβολίων». Εθνη ολόκληρα καταδικάζονται, πλην η συνείδηση και των πωλητών και των αγοραστών ούτε καν βλεφαρίζει.

«Πράσινο φως» από τον ΕΜΑ για το εμβόλιο της Pfizer – Μόνο 9.000 εμβόλια θα πάρει αρχικά η Ελλάδα.!

 

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε το εμβόλιο των εταιρειών Pfizer/BioNTech, μετά τη θετική γνωμάτευση που έδωσε νωρίτερα σήμερα ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Υγείας (ΕΜΑ), ανακοίνωσε η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.

 

«Σήμερα προσθέτουμε ένα σημαντικό κεφάλαιο στην μάχη ενάντια στην Covid-19. Πήραμε την απόφαση να καταστήσουμε διαθέσιμο για τους Ευρωπαίους πολίτες το πρώτο εμβόλιο για τον κορωνοϊό» είπε σε ζωντανή σύνδεση η πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν. «Χορηγήσαμε άδεια κυκλοφορίας στο εμβόλιο που παράχθηκε από την Pfizer και την BionTech», πρόσθεσε.

 

Μόνο 9.000 τα εμβόλια που θα πάρουμε αρχικά τελικά

 

Αναφερόμενος στην ποσότητα των εμβολίων που αρχικά θα έρθει στη χώρα μας είπε:

 

Στις 26 Δεκεμβρίου παραλαμβάνουμε την πρώτη δόση των 9.000 εμβολίων.

Στις 27 Δεκεμβρίου αρχίζουν οι εμβολιασμοί στα νοσοκομεία αναφοράς.

Έως το τέλος Ιανουαρίου θα έχουμε παραλάβει 429.000 δόσεις.

Έως το τέλος Μαρτίου 1.665.550 δόσεις.

Όσον αφορά τους εμβολιασμούς του γενικού πληθυσμού, είπε πως αναμένεται η πλατφόρμα των ραντεβού να ανοίξει το δεύτερο δεκαήμερο του Ιανουαρίου. 

πηγή